သလႅာဝတီရဲ႕ ၿမိဳ႕၊ သလႅာဝတီနဲ႔ ၿမိဳ႕

သလႅာဝတီရဲ႕ ၿမိဳ႕၊ သလႅာဝတီနဲ႔ ၿမိဳ႕

ျမစ္လို႔ စဉ္းစားမိတဲ့အခါ စိတ္ထဲမွာ အရင္းႏွီးဆံုး ေပၚလာတာက သလႅာဝတီ။ အဲဒီျမစ္ရဲ႕ ေတာင္ဘက္ကမ္းကေတာ့ ကိုယ္တို႔ၿမိဳ႕ေပါ့။ အေဝးေျပးကားလမ္းမမွာ မတည္႐ွိတဲ့ ၿမိဳ႕ေတြရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း ေလးေထာင့္က်တဲ့ ၿမိဳ႕ကေလး။

တၿမိဳ႕လံုးရဲ႕ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြ စီးဆင္းပို႔ေဆာင္မႈ အမ်ားစုကလည္း ျမစ္ေပၚမွာ တည္မွီျပန္တယ္။ ဟိုးအရင္ကေတာ့ အညာက လူေတြရဲ႕ ထံုးစံ ပိုက္ဆံ ဘယ္ေလာက္႐ွိလည္းပဲ ကိုယ္ပိုင္ကားကို ဇိမ္ခံစီးေလ့ မ႐ွိၾက၊ ကုန္းတြင္းပိုင္းက်တဲ့ ၿမိဳ႕ကေလးရဲ႕ ထံုးစံအတုိင္း ကားလမ္းနဲ႔ လိုင္းကားေတြကလည္း မေကာင္းလွေတာ့ ခရီးသြားရင္လည္း ျမစ္ကိုပဲ အားထားၾကတယ္။ ဒီေတာ့ ျမစ္ကမ္းနားတေလွ်ာက္က ကုန္စည္အဝင္အထြက္ရယ္၊ ခရီးသြားေတြရယ္နဲ႔ ၿမိဳ႕ရဲ႕ တျခား အစိတ္အပိုင္းေတြထက္ စည္ကားတယ္။

ျမစ္ကမ္းနဲ႔ နီးတဲ့ ရပ္ကြက္က ၿမိဳ႕မရပ္လို႔ အမည္တြင္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ၿမိဳ႕မွာ မီးအႀကီးအက်ယ္ေလာင္ေတာ့ ေျပာင္းၾက ေ႐ႊ႕ၾကရင္းနဲ႔ ေလာေလာဆယ္ ၿမိဳ႕လည္က်တဲ့ အပိုင္းက လူေနပိုမ်ားလာျပန္တယ္။ ေက်းဇူးတင္စရာတစ္ခုက ၿမိဳ႕ရဲ႕ စီးပြားေရးေတြက ျမစ္ေပၚမွာ တည္မွီေနတာေၾကာင့္၊ တနည္းအားျဖင့္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ျမစ္ျပင္ေပၚ ေရာက္ေနတဲ့ ပိုင္ဆုိင္မႈေတြေၾကာင့္ ခပ္ျမန္ျမန္ နလန္ျပန္ထူႏိုင္ခဲ့ၾကတာပါပဲ။

ငယ္ငယ္ကေတာ့ ကိုယ္တုိ႔ ေျပာင္းေနၿပီ ျဖစ္တဲ့ ၿမိဳ႕လည္ေခါင္မွာ ကတၱရာလမ္း အျပည့္ခင္းၿပီး၊ လမ္းမခင္းရေသးဘဲ ေျမလမ္းပဲ အမ်ားစု ႐ွိေနေသးတဲ့ ျမစ္ကမ္းနံေဘးက ၿမိဳ႕မရပ္ထဲ သြားရတဲ့အခါ ကိုယ္က ဒီဘက္က လမ္းေတြက မေကာင္းဘူးလို႔ ေျပာေလ့႐ွိတယ္။ အဲဒီအခါတိုင္း ေမေမက အရင္ကဆို ဒီအပိုင္းကမွ အစည္ကားဆံုးအပိုင္း၊ ၿမိဳ႕မပိုင္း၊ မီးေလာင္ၿပီးတဲ့ေနာက္ လူေတြ ေျပာင္းေ႐ႊ႕ကုန္ၾကလို႔သာ စိတၱသုခတို႔၊ ရန္ကင္းတို႔ဆိုတာ ျဖစ္လာတာ။ အရင္ကဆို အဲဒီေနရာေတြ ဘာမွေတာင္ မ႐ွိဘူး လို႔ ျပန္ေျပာတတ္တယ္။ သူက ၿမိဳ႕မရပ္သူကိုး။

အညာကလူေတြဟာ ဘာမဟုတ္တာလဲပဲ အစြဲကို ႀကီးတယ္။ ပထမေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ဘာမွ မ႐ွိဘဲ ႐ိုး႐ိုးေျပာတာပါ။ ေနာက္ေတာ့ ေမေမ့ကို စခ်င္လို႔ ၿမိဳ႕မရပ္က မေကာင္းတာေတြ တမင္ ႐ွာေျပာေလ့႐ွိတယ္။ ေျပာမယ့္သာေျပာတာပါ။ ကိုယ့္ကိုလည္း ၿမိဳ႕မရပ္မွာပဲ ခ်က္ျမႇဳပ္ခဲ့တာ။ :) အဲဒီဘက္ကို ေရာက္တုိင္း အိမ္ေဟာင္းရဲ႕ ဘယ္ေနရာေလးမွာ သမီးကို ခ်က္ျမႇဳပ္ခဲ့တာဆိုတာကို ေမေမက ျပတတ္တယ္။

အစြဲႀကီးတတ္တဲ့ အညာကလူေတြ မီးေလာင္ၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာ ေနရာေဟာင္းကို ဘာျဖစ္လို႔ စြန္႔ခြာၾကတာလဲ၊ အိမ္ေနရာေဟာင္းမွာ အိမ္သစ္ျပန္မေဆာက္ဘဲ ေနရာသစ္တည္ၾကတာလဲ ဆုိတာ ခု ဒီစာေရးရင္းမွ ကိုယ္ စဉ္းစားေနမိတယ္။ အေျဖေတာ့ မရပါဘူး။ မီးေလာင္တယ္ ဆုိေပမယ့္ ေျမေနရာက ကိုယ္ပိုင္ေျမေနရာအျဖစ္ က်န္ေနရစ္တာပဲ။

ၿမိဳ႕မွာ ေရတြင္းကေတာ့ အိမ္တိုင္းလုိလို ႐ွိၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ ထံုးဓါတ္ပါတဲ့ ေရေစးမို႔ ေဆးေၾကာ႐ံု၊ ခ်ိဳးေရ ေသာက္ေရ လုပ္႐ံုေလာက္ပဲ သံုးၿပီး၊ ေလွ်ာ္လုိ႔ ဖြပ္လို႔ မေကာင္းေတာ့ အဝတ္ေလွ်ာ္၊ ေခါင္းေလွ်ာ္တာမ်ိဳးလုပ္ဖို႔ ျမစ္ေရကို သီးသန္႔ ဝယ္သံုးရတယ္။ အိမ္မွာ ကူလုပ္တဲ့ အစ္မေတြ ေရစည္မွာဖို႔လို႔ တကူးတက အျပင္သြားၾကရတယ္။ တခါတေလလည္း ေဈးကအျပန္ အိမ္ကို ေရစည္လာေပးပါလုိ႔ အႀကံဳဝင္ေျပာရတယ္။ ျမစ္ေရစည္တြန္းၿပီး သြားလာ စီးပြား႐ွာေနၾကသူေတြကလည္း ၿမိဳ႕ရဲ႕ ျမင္ကြင္းတစ္ခုေပါ့။

ကိုယ္တို႔ လူမွန္းသိတဲ့အခ်ိန္မွာ ျမစ္နဲ႔ မနီးတဲ့ ၿမိဳ႕လည္ပိုင္းကို ေရာက္ေနၿပီ ဆိုေပမယ့္၊ ျမစ္ကို ရင္းႏွီးေနတုန္းပဲ။ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းတခ်ိဳ႕ ခရီးသြားရင္လိုက္ပို႔ရတဲ့ ေနရာ၊ ရပ္ေဝးကေန ျပန္ေရာက္လာမယ့္ ေဆြမ်ိဳးေတြကို ႀကိဳဆိုရတဲ့ ေနရာ၊ ၿမိဳ႕မရပ္မွာပဲ ဆက္ေန ေနၾကေသးတဲ့ မိတ္ေဆြေဟာင္းေတြဆီ သြားလည္တိုင္း တကူးတက ျဖစ္ေနပေစ ဝင္ၾကည့္ရတဲ့ ေနရာ ျဖစ္ေနတုန္းပါပဲ။ ကိုယ္တိုင္လည္း ျမစ္ကို ျဖတ္လို႔ မၾကာမၾကာ ခရီးသြားရဖူးတာေပါ့။ ျမစ္ကိုျဖတ္လို႔ သြားရတဲ့ ခရီးတစ္ခုမွာ ဒီျမစ္ကိုေက်ာ္ၿပီး ဧရာဝတီထဲ အဝင္ ျမစ္ႏွစ္ခုကို ျခားထားတဲ့ ေရစည္းေၾကာင္း (ေရစီးေၾကာင္း မဟုတ္) တစ္ခုကို ထူးထူးျခားျခား ျမင္ခဲ့ရဖူးတယ္။

ကေလးဘဝမွာ ျမစ္ကို အခ်စ္ခင္ဆံုး၊ အစြဲလမ္းဆံုးနဲ႔ အမွတ္တရ အ႐ွိဆံုး အခ်ိန္ကေတာ့ ဝါဆို ဝါေခါင္ ေရႀကီးတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။ ကိုယ္အတူေနတဲ့ ေဖေဖ့ဘက္က အဘိုးအဘြားအိမ္က အျမင့္ပိုင္းက်လို႔ ေရမဝင္ေပမယ့္၊ ေမေမ့ဘက္က အဘိုးအဘြားေတြအိမ္က ေရဝင္တယ္။ အဲဒီတုန္းက အုတ္ခုံျမင့္ျမင့္နဲ႔ ေျခတံ႐ွည္ ပ်ဉ္ေထာင္အိမ္။ (ေရဝင္တဲ့အပိုင္းဆိုေတာ့ ေျခတံ မ႐ွည္လို႔ မရဘူး)

ေရႀကီးခ်ိန္က်လို႔ ဘယ္အပိုင္းမွာ ေရေတြ ေရာက္ေနၿပီတဲ့ လို႔ ၾကားလုိက္ရရင္ပဲ အူထဲအသည္းထဲကေန လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ ေပ်ာ္လာရတဲ့ အေပ်ာ္ကို ခုေတာ့ ဘယ္လုိအရာေတြကို ပိုင္ဆုိင္ရလို႔မွ ျပန္ရႏိုင္မယ္ မထင္ေတာ့ဘူး။ အိမ္ေနာက္ဘက္ ၿခံဝင္းတံခါး အစပ္ကို ေရေရာက္လာၿပီဆိုရင္ေတာ့ ေရ ဆုိတဲ့အရာကို ဘယ္တုန္းကမွ မျမင္ဖူးတဲ့ ကမၻာဦးလူလုိ အထူးအဆန္းလုပ္ၿပီး ၾကည့္ဖု႔ိ ေျပးေတာ့တာပဲ။

တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အိမ္ဝိုင္းထဲကို ေရဝင္လာရင္ေတာ့ လူႀကီးေတြနဲ႔ ကေလးေတြဟာ တဆူဆူ ျဖစ္ေတာ့တာပဲ။ ေရထဲ မဆင္းေစခ်င္တဲ့ လူႀကီးေတြရယ္၊ ေရထဲကိုမွ ဆင္းေဆာ့ခ်င္ေနတဲ့ ကေလးေတြရယ္... ကိုယ္လည္း အပါအဝင္ပါပဲ။ လူႀကီးေတြအတြက္ကေတာ့ ေနရာတကာကို ျဖတ္လာတဲ့ မသန္႔႐ွင္းတဲ့ ျမစ္ေရ၊ သူတို႔ကေလးေတြအတြက္ အႏၱရာယ္႐ွိတဲ့ ျမစ္ေရ။ ကေလးေတြအတြက္ေတာ့ ကစားစရာေနရာအသစ္၊ စြန္႔စားခန္းအသစ္၊ ျမင္ကြင္းအသစ္၊ လက္ပစ္ကူးရမယ့္ ကမၻာသစ္ႀကီးေပါ့။

ေက်ာင္းကလည္း ဖြင့္ကာစ အခ်ိန္။ အညာမွာေတာ့ ဇြန္၊ ဇူလိုင္က ပူတုန္းမို႔ အဲဒီခ်ိန္ေတြဆို မနက္ပိုင္းေလးပဲ ေက်ာင္းတက္ရတယ္။ ကေလးေတြဟာ အခ်ိန္႐ွိသေ႐ြ႕ ျမစ္ေရနားမွာခ်ည္းပဲ။ သံပီပါကို ေဒါင္လုိက္ျခမ္းထားတဲ့ထဲကိုဝင္ၿပီး ေလွလုပ္စီးေနသူေတြ ႐ွိမယ္။ တကယ့္သစ္သားေလွကို စီးေနသူေတြ ႐ွိမယ္။ ေရထဲကို တကိုယ္လံုးဆင္းၿပီး တဗြမ္းဗြမ္း ကူးေနသူေတြ ႐ွိမယ္။ ကိုယ့္လို လူႀကီးေတြက ထိန္းထားလုိ႔ ေျခေထာက္ကေလးပဲ ေရစြတ္႐ံု ဆင္းရတဲ့သူေတြ ႐ွိမယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျမစ္ေရႀကီးခ်ိန္ဟာ ေရကိုျမင္ေန ၾကည့္ေနရ႐ံုနဲ႔ ကေလးေတြကို ေပ်ာ္႐ႊင္ျမဴးထူးေစတဲ့ ထူးျခားတဲ့ ပြဲေတာ္ခ်ိန္တစ္ခုပါပဲ။

ညေနတိုင္ရင္ေတာ့ ၿမိဳ႕အဝင္လမ္းမွာ ျမစ္ေရလာၾကည့္တဲ့ လူေတြနဲ႔ စည္ကားတယ္။ ထန္းေတာေတြ ႐ွိတဲ့ အံု႔အံု႔ဆိုင္းဆုိင္း ေျမကြက္ အက်ယ္ႀကီးထဲမွာ ျမစ္ေရေတြက ထန္းပင္ေတြကို ျဖတ္ၿပီး တလြင့္လြင့္စီးေနတဲ့ ျမင္ကြင္းက ျမစ္ကမ္းနဖူးမွာ တည္တဲ့ၿမိဳ႕၊ အိမ္ဝိုင္းထဲထိ ေရဝင္တတ္တဲ့ၿမိဳ႕က ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားေတြ တကူးတက လာၾကည့္ရေလာက္ေအာင္ ထိုက္တန္လို႔ပါပဲ။

ဒီလိုနဲ႔ ေမေမ့ဘက္က အဘိုးအဘြားအိမ္ကို ျပင္ေဆာက္လုိက္ၾကတယ္။ ၿခံဝန္းေ႐ွ႕ပိုင္းကို ျမင့္သြားေအာင္ ေျမဖို႔လိုက္ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေရႀကီးခ်ိန္က် ေရက အိမ္ေနာက္ဘက္ကိုပဲ ဝင္ရေတာ့တယ္။ အရင္လုိ အိမ္ေ႐ွ႕ကို ပတ္ၿပီး စီးလာတာ မေတြ႕ရေတာ့ဘူး။ ကိုယ္လည္း မိဘေတြေျပာင္းတဲ့ ေအာက္အရပ္ကို ေရာက္လာတယ္။ ေႏြရာသီဆိုရင္ အညာကို အလည္ ခဏျပန္ေရာက္ၿပီး၊ ေရႀကီးခ်ိန္ေရာက္တာနဲ႔ ေက်ာင္းဖြင့္ၿပီမို႔ ျပန္ရတယ္။

အရင္လုိ ေရႀကီးခ်ိန္ကို လူကိုယ္တိုင္ မႀကံဳရေတာ့ေပမယ့္ တယ္လီဖုန္းနဲ႔ သတင္းလွမ္းေမးရင္း အိမ္ေနာက္မွာ ေရေတြေရာက္ေနၿပီတဲ့ လို႔ ၾကားရင္၊ အေတြးနဲ႔ ျမင္ေယာင္ရင္း ေပ်ာ္႐ႊင္ရင္း လြမ္းဆြတ္လာခဲ့ရတာ ကေလးဘဝမကုန္ခင္ တေလွ်ာက္လံုးပါပဲ။

ခုေတာ့ ျမစ္ေရကို အိမ္အေရာက္ ေရပိုက္လိုင္းနဲ႔ သြယ္လိုက္ၾကၿပီ။ ျမစ္ေရလိုခ်င္ရင္ ေရစည္ေရာင္းသူကို ေခၚစရာ မလုိေတာ့ဘူး။ အိမ္ေ႐ွ႕ စဉ့္အိုးႀကီးေတြထဲက ေရကို သံုးမယ့္ေနရာထိေရာက္ေအာင္ သယ္စရာမလိုေတာ့ဘူး။ ျမစ္ေရပိုက္ေခါင္းေလးကို ဖြင့္ခ်လိုက္႐ံုပဲ။ ဒါကို အရင္တည္းက ျဖစ္ခ်င္ခဲ့ဖူးတယ္။ တြင္းထဲကေရလုိပဲ ျမစ္ေရကိုလည္း ေရပိုက္ေခါင္းေလး လွည့္႐ံုနဲ႔ ရခ်င္ခဲ့တာ။

လုပ္ငန္း႐ွင္ေတြကလည္း ကိုယ့္ထုတ္ကုန္၊ ေရာင္းကုန္ပစၥည္းကို သယ္ယူပို႔ေဆာင္ဖို႔ ဆယ္ဘီးကားေတြ၊ ႐ွစ္ဘီးကားေတြကို ကိုယ္ပိုင္ထားၿပီး အဓိက သံုးလာၾကတယ္။ ကားလမ္းေတြက ျမစ္ေၾကာင္းထက္ အမ်ားႀကီး ပိုျမန္တယ္ေလ။ ၿမိဳ႕မွာလည္း လူစီးကား အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ျမင္ေနရၿပီ။ ေနာက္ အညာသူေတြ ကိုယ္တိုင္က ဆိုင္ကယ္ကို ဖိနပ္လို သေဘာထားစီးေနၾကတယ္။ ဒီတေခါက္ျပန္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ပုဂံ၊ ေညာင္ဦးထိ ဆိုင္ကယ္နဲ႔ သြားလို႔ အားလံုး ဝိုင္းေအာ္ခဲ့ၾကေသးတယ္။

***
အလယ္တန္းေလာက္က ဆရာ ေမာင္စိန္ဝင္းရဲ႕ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ဖတ္ရင္း ေတြးဖူးတယ္။ ကဗ်ာက လွ်ပ္စစ္မီးေတြနဲ႔ ၿမိဳ႕ျပအလယ္မွာ လေရာင္ကို တမ္းတမိတာ၊ ေလေအးစက္တပ္ထားတဲ့ အခန္းေတြအလယ္မွာ ေႏြရာသီရဲ႕ ေလျပည္ေလးနဲ႔ ယပ္ေတာင္ကေလးတစ္ေခ်ာင္းကို တမ္းတမိတာ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းပါ။

ကိုယ္ေတြးမိတယ္။ ဆရာ့ႏွယ္ ဘာလုပ္ဖို႔လဲ။ လေရာင္ကို တမ္းတရင္ တအိမ္လံုးကို မီးမွိတ္လိုက္ေပါ့။ အဲယားကြန္းေတြ ပိတ္ၿပီး ယပ္ေတာင္ေလး ခပ္ေနေပါ့။ ဒါမွ မေက်နပ္ေသးရင္ သဘာဝနဲ႔ ပိုနီးတဲ့ နယ္ကို ခဏ ခရီးထြက္လိုက္။ ဘယ့္ႏွယ္ ကိုယ္တိုင္ စက္မႈတကၠသိုလ္က ဆင္းၿပီး၊ အင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္ ျဖစ္ရက္နဲ႔ လွ်ပ္စစ္မီးနဲ႔ အဲယားကြန္းကို မၾကည္ျဖဴႏိုင္ ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါေတြ ျဖစ္လာဖို႔ လူေတြမွာ ဘယ္ေလာက္ တီထြင္ခဲ့ရသလဲ။

***
ဒီတေခါက္ ျပန္ေတာ့ ေမေမက ေျပာတယ္။ ျမစ္ကို ေရကာတာေတြ ျပင္ေဆာက္လိုက္ေတာ့ ေရမတက္ေတာ့ဘူးတဲ့။ အိမ္ေနာက္ဘက္ကို ေနာက္ဆို ဘယ္ေတာ့မွ ေရဝင္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူ သနပ္ခါးပင္ေတြ စိုက္ေတာ့မယ္ ဆိုတယ္။

အိမ္ထဲကို ေရမဝင္ေတာ့ဘူး။ ကိုယ္တို႔ၿမိဳ႕မွာ ျမစ္ေရႀကီးခ်ိန္ဆိုတာ ေနာက္ထပ္ ဘယ္ေတာ့မွ မ႐ွိေတာ့ဘူး။ အဲဒီစကားအဆံုးမွာ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ တခုခုကို ဆံုး႐ႈံးသြားသလိုပါပဲ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ... ကိုယ့္အိမ္ထဲ ေရမေရာက္ခင္ကတည္းက ဘယ္ေနရာထိ ျမစ္ေရေတြ တက္လာၿပီ ဆိုတဲ့ သတင္းၾကားနဲ႔တင္ အူလိုက္သည္းလႈိက္ ေပ်ာ္တတ္ခဲ့ရတဲ့ ကေလးဘဝက ဝါဆို ဝါေခါင္အခ်ိန္ေတြကေတာ့ အေသအခ်ာကို ကုန္လြန္သြားခဲ့ၿပီ။

***

ေ႐ႊလိပ္ျပာေလး မ႐ွပ္ေတး

ငယ္ငယ္တုန္းကေပါ့။ ၃/ ၄ ႏွစ္မွာ...
အိမ္ေနာက္ေက်ာဘက္ လမ္းမေပၚမွာ အထက္တန္းေက်ာင္း႐ွိတယ္။
အိမ္ကေနဆိုရင္ ၁ဝ မိနစ္ေလာက္ပဲ ေလွ်ာက္ရင္ ေရာက္ၿပီ။
အိမ္ကေန ဘယ္ဘက္ကိုထြက္၊ ၿပီး ဘယ္ျပန္ ေထာင့္မွန္ခ်ိဳး၊ လမ္းမကိုကူး၊ ညာျပန္ေထာင့္မွန္ေလွ်ာက္ zip zag ပံု သြားရင္ ေရာက္ေရာ။

အဲဒီေက်ာင္းထဲမွာ အားကစားပြဲ လုပ္ေတာ့ အိမ္ကေန အသံေတြ ၾကားရတယ္။
ကိုယ္က သြားၾကည့္ခ်င္တယ္ လုိက္ပို႔ေပး ပူဆာေတာ့ ေဖေဖက စက္ဘီးနဲ႔ လိုက္ပို႔တယ္။
ေက်ာင္းထဲ ေရာက္လို႔ ၅ မိနစ္ မျပည့္ခင္မွာပဲ မၾကည့္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ျပန္မယ္ လုပ္ျပန္ေရာ... ကေလးအတြက္ စိတ္ဝင္စားစရာလဲ မေကာင္း၊ ေကာင္းေကာင္းလဲ မျမင္ရလို႔ ေနမယ္။

အဲဒါ ေဖေဖက "ခုပဲ လာခ်င္တယ္။ ခုပဲ ျပန္ခ်င္တယ္ လုပ္ျပန္ၿပီ။ ျပန္ခ်င္ရင္ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ျပန္။ ေဖေဖက ေနခဲ့ဦးမယ္။" လုိ႔ ေျပာတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ဂ်ီက်မယ္ ထင္လား။ မက်ဘူး။ "အင္း ျပန္မယ္။" လို႔ ေျပာၿပီး ထြက္လာခဲ့တယ္။

ေဖေဖက စက္ဘီးတြန္းၿပီး ေနာက္ကေန အသာ လုိက္ၾကည့္ခဲ့တယ္။
ကိုယ္က ေနာက္ေတာင္ လွည့္မၾကည့္ဘူး ဆုိတယ္။

အိမ္နားေရာက္ေတာ့ ေတာဘက္က လာေရာင္းတဲ့ ေဈးသည္တခ်ိဳ႕နဲ႔ ဆံုေတာ့ "ဟဲ့ ကေလးေလး တေယာက္တည္းလား" ကိုယ့္ကို ၾကည့္ေမးေတာ့ ကိုယ္က လမ္းေလွ်ာက္ရင္း လက္ေဘးဆန္႔ၿပီး သူတုိ႔ကို လွမ္းထိႏႈတ္ဆက္တယ္ ေျပာတယ္။ လမ္းမွာ ရပ္ထားတဲ့ ကားတို႔ ဆုိင္ကယ္တို႔ သစ္ပင္တို႔ ေတြ႕ရင္ ကေလးေတြ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း လက္ေဘးဆန္႔ၿပီး ထိသြားၾကတယ္ မဟုတ္လား။

ၿပီးေတာ့ အိမ္ထဲ ဝင္ခ်သြားေရာ...

***
အဲဒီအ႐ြယ္ေလာက္မွာပဲ ၁၅ မိနစ္၊ မိနစ္ ၂ဝ စာေဝးတဲ့ ေဖေဖ့ဘက္ အဘိုးအဘြားအိမ္ကေန၊ ေမေမ့ဘက္အဘိုးအဘြားအိမ္ကို ဘယ္သူ႕မွ မေျပာဘဲ တစ္ေယာက္တည္း ထြက္သြားဖူးတယ္။
အဲဒါကိုေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာ မွတ္မိတယ္။

တမင္ မသိေအာင္ ထြက္တာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။
ဒီအိမ္နဲ႔ ဒီအိမ္သြားတာ ဘယ္သူ႕မွ ေလကုန္ခံေျပာစရာ မလုိဘူးမ်ား ထင္ေနခဲ့လား မသိဘူး။

ဟိုဘက္အိမ္ေရာက္ေတာ့မွ "ဟင္ တစ္ေယာက္တည္း လာတာလား။ ဘယ္သူပါေသးလဲ။ ဘယ္သူမွ မပါဘူးလား" နဲ႔ ပ်ာယာေတြခတ္ၿပီး... ဟိုအိမ္ကို တစ္ေယာက္သြားေျပာ။ မေျပာခင္မွာပဲ ဟိုအိမ္က လိုက္လာၿပီ။ လမ္းမွာလည္း ကိုယ့္ကို တစ္ေယာက္တည္း ထြက္သြားတာ ျမင္လိုက္တဲ့ အသိ ဦးေလးႀကီးတစ္ေယာက္က ေနာက္က လိုက္လာၾကည့္ေပးတယ္ ေျပာတယ္။ (အညာမွာေတာ့ ဒီလုိပါပဲ။)

***
အဲဒါနဲ႔ ေဖေဖ့ဆီမွာ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ ထြက္လာတယ္။
"ေ႐ႊလိပ္ျပာေလး မ႐ွပ္ေတး" တဲ့။
သူ႕ေမေမ မသိေအာင္ တိတ္တိတ္ေလး အျပင္ခိုးထြက္လို႔ စုန္းမႀကီးဆီ ေရာက္သြားတဲ့ အေၾကာင္း။ စုန္းမႀကီး မသိခင္ လြတ္ေအာင္ ပ်ံေျပးလာရလုိ႔ အိမ္ေရာက္ေတာ့ အေတာင္ေတြေတာင္ ေညာင္းကုန္တဲ့ အေၾကာင္း။

ဇာတ္ေၾကာင္းအကုန္ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ ေမ့ကုန္ၿပီ။

***
အဲဒီ "ေ႐ႊလိပ္ျပာေလး မ႐ွပ္ေတး" က သမီးလား ေဖေဖ လို႔ ေဖေဖ့ကို မေမးလုိက္ရဘူး။

***

My Childhood Days !

Pic from Here

တဂ္ေရး႐ွိက ေရးအပ္လွ၏။
နန္းညီ က ကေလးဘဝ ဘာညာကြိကြမ်ား မွာ တဂ္လို႔ ေရးမွာပါ။

***
ငယ္ငယ္ကလို႔ စဉ္းစားမိရင္ "အလွ်ံညီးညီး ေတာက္မည့္မီးကား" ဆုိတာကို သြားသြား သတိရမိပါတယ္။ ေတာ္တာ မေတာ္တာကို ေျပာခ်င္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္ဟာ တျခားလူေတြလိုပါပဲ။ ေတာ္တာတခ်ိဳ႕ (လို႔ ကိုယ့္ဘာသာ ထင္တာ) ႐ွိၿပီး၊ ေလ်ာ္တာတခ်ိဳ႕လည္း ႐ွိပါတယ္။ ေယဘုယ်ေျပာရရင္ေတာ့ ေယဘုယ်က်တဲ့ လူ (average person) ပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာေတြရဲ႕ တခ်ိဳ႕အစြဲအလမ္းေတြကေန ကင္းလြတ္တဲ့ (အနည္းဆံုးေတာ့ ကင္းလြတ္ခ်င္တဲ့) သူ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

အလွ်ံညီးညီး ေတာက္မည့္မီးကား ဆုိတာ တကယ္ေတာ့ ငယ္ငယ္ကတည္းက ဗီဇ တခ်ိဳ႕က ျပလာခဲ့ၿပီးသားလို႔ ေျပာခ်င္တာပါပဲ။

***
ကေလးဘဝမွာ ေဆြမ်ိဳး အသိုင္းအဝိုင္းၾကားမွာ ႀကီးျပင္းခဲ့ရတာ၊ ဘိုးဘြားအစံုအလင္နဲ႔ အညာက ၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕မွာ ႀကီးျပင္းခဲ့ရတာကေတာ့ အင္မတန္ ေက်နပ္စရာပါ လို႔ အသက္ႀကီးလာေလ၊ ေတြးမိလာေလပါပဲ။ ကြာျခားမႈကို အညာမွာပဲ ေတာက္ေလွ်ာက္ႀကီးျပင္းခဲ့ရရင္ (သို႔) ၿမိဳ႕ႀကီး ျပႀကီးမွာပဲ ေတာက္ေလွ်ာက္ ႀကီးျပင္းခဲ့ရရင္ မသိႏိုင္ေလာက္ဘူး လုိ႔ ထင္မိပါတယ္။

အညာလို ၿမိဳ႕ေသးေသးတစ္ၿမိဳ႕က သာမန္လူတစ္ေယာက္မွာ၊ ရန္ကုန္လို ၿမိဳ႕ႀကီးျပႀကီးက သာမန္လူတစ္ေယာက္ထက္ identity ပိုၿပီး ျပတ္ျပတ္သားသား႐ွိတယ္ လို႔ ေျပာရင္ ႏွစ္ေနရာစလံုးမွာ ေနထိုင္က်င္လည္ဖူးတယ္ဆုိရင္ လက္ခံၾကပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီလို နယ္နဲ႔ ၿမိဳ႕ႀကီးမွာ လူေတြရဲ႕ identity ကြာျခားပံု အေၾကာင္းကို ဟိန္းလတ္ ရဲ႕ မေဟသီ စာေပအင္တာဗ်ဴးမွာ ဆရာေဖျမင့္ ေျပာသြားတာ သိပ္ေကာင္းတာပဲ။ အဲဒီ အင္တာဗ်ဴးေတြ စုထုတ္တဲ့ စာအုပ္ ငွားဖတ္တုန္းက ကူးမထားလိုက္မိဘူး။

သူေျပာသြားတာက ... နယ္က လူတစ္ေယာက္ခ်င္းစီမွာ သူပါ ဆုိတဲ့ identity ကို ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ဆုပ္ကိုင္ ႏိုင္သလဲ ဆုိရင္... ဥပမာ - တေနရာရာမွာ ျပႆနာ တခုခု ျဖစ္ၿပီ ဆုိပါစို႔။ ဘယ္သူနဲ႔ ဘယ္သူ ျဖစ္ေနတာ ဆုိတာကို သတင္းရတာနဲ႔ ဘာျပႆနာ ဆုိတာကို မွန္းလို႔ ရေနၿပီ။ အဲဒီေနရာကို ဘယ္သူထပ္ေရာက္လာရင္ ဘာဝင္ျဖစ္မယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘာဆက္ျဖစ္မယ္ ဆုိတာကို က်န္တဲ့လူေတြက မွန္းလို႔ ရေနၿပီ ဆိုတာမ်ိဳးပါ။ ေကာင္းတာလည္း ႐ွိပါတယ္။ မေကာင္းတာလည္း ႐ွိပါတယ္။

အင္း မဆိုင္တာေတြ ႐ွည္မိျပန္ၿပီ။

***
ကေလးဘဝကေတာ့ ကိုယ့္ မွတ္ဉာဏ္ထက္ လူႀကီးေတြ မွတ္ဉာဏ္ထဲက အေၾကာင္းအရာေတြက ပိုမ်ားပါတယ္။ ကေလးဘဝတည္းက ကိုယ္ေတြ႕ႀကံဳမွတ္သားမိတဲ့ အရာေတြကို အလ်ဉ္းသင့္ရင္ ဆြဲထည့္ တတ္တာကေတာ့ အေတာ္သိသာခဲ့တယ္ ဆုိရမယ္။

ထင္မိထင္ရာ စြတ္ေျပာတာေတြလည္း ႐ွိတယ္။ အိမ္မွာ ဆြမ္းေတာ္ပြဲက်ေတြ လာယူတဲ့ အမ်ိဳးသမီးနဲ႔ ေမေမကို စကားနည္းနည္းေျပာေနၾကတာ ျမင္လို႔ သူငယ္ခ်င္းလားလို႔ ထင္ေနတာမ်ိဳး။

***
* ၁၁လ

၁၁ လမွာ စကားစေျပာၿပီ ဆိုတယ္။ ကိုယ့္ထက္ အသက္ ၁ႏွစ္ ၁လႀကီးတဲ့ အစ္ကိုဝမ္းကြဲက အဲဒီခ်ိန္ထိ စကားမေျပာေသးဘူး။ ကိုယ္ စေျပာတဲ့ စကားလံုးက "ေပးဘူး" တဲ့။ ၿပီးေတာ့ ၾကယ္တီး (ၾကယ္သီး)၊ ေနာက္ ေမေမ။ တကယ္ေတာ့ အားလံုး တၿပိဳင္တည္း လုိလုိ ေျပာေနတာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ကေလးေတြဟာ ေမေမ ကို စေျပာၾကတာပဲ။ ကိုယ္ဟာ ေပးဘူး ကိုပဲ စေျပာတယ္လို႔ လူႀကီးေတြ အမွတ္မွားေနတာလို႔ ခုထိ ထင္တုန္း။

ေနာက္ပိုင္း ကိစၥေတြကေတာ့ ၃/၄ ႏွစ္ ကေန ေက်ာင္းတက္ကာစ အသက္ ၅ ႏွစ္အထိ ေလာက္မွာေပါ့။

* တခုၿပီးေတာ့ တခု

ေမေမ့ဘက္က အဘိုးက ဂီတကို ဝါသနာပါတယ္။ ပတၱလားတီးတတ္တယ္။ (အဲဒီအေမြကို ဘယ္သူမွ မရဘူး)။ အဲဒီ ပတၱလားမွာ စီထားတဲ့ ဝါးျပားေလးေတြ ၾကည့္ၿပီး တန္းစီေနတာပဲ ဆိုတာကိုလည္း မေျပာတတ္ေတာ့ "ေမေမ ဘဘရဲ႕ ပတၱလားက တခုၿပီးေတာ့ တခု၊ တခုၿပီးေတာ့ တခု ေနာ္" လို႔ ေျပာခဲ့တယ္ ဆုိတယ္။

* ၾကက္သြန္

ၿပီးေတာ့ နည္းနည္း အစားေ႐ြးတယ္။ ဟင္းထဲမွာ ၾကက္သြန္ပါတာ မႀကိဳက္ဘူး။ တေန႔ အသားဟင္းေၾကာ္တာကို ၾကက္သြန္နီ ႏိုင္းခ်င္းထည့္လိုက္ေတာ့ ေအာ္ ငိုၿပီး ခ်က္တဲ့ လူႀကီးေတြကို ရန္ေတြ႕တယ္တဲ့။

"အဲဒီ ဟင္းထဲကို ၾကက္သြန္ေတြ ထည့္ရတယ္လို႔ ဘယ္သူက ေျပာတာတုန္း" ဆိုၿပီး။ လူႀကီးေတြမွာ ရီစရာႀကီး ျဖစ္ေနၾကတာေပါ့။ ကေလးက မႀကိဳက္ဘူး။ မစားခ်င္ဘူး။ ၾကက္သြန္ေတြ ဖယ္ေပးပါလုိ႔ မေျပာဘဲ ဒါမ်ိဳးေျပာတယ္ ဆုိေတာ့...။ လူကျဖင့္ ခုအ႐ြယ္ထိ ဘာမွ တတ္တာ မဟုတ္ဘူး။

* သစ္ပင္ေပၚမွာ သီခ်င္းဆိုမယ္

ၿပီးေတာ့ ေဖေဖ့ဘက္က အဘြားက ႐ုပ္႐ွင္ ဝါသနာပါတယ္။ စစ္ကိုင္းမွာ ႐ုပ္/သံ ထပ္ဆင့္လႊင့္ ေဆာက္လို႔ ကိုယ္တို႔ဆီမွာ TV ၾကည့္လို႔ရၿပီလည္း ဆုိေရာ တန္းဝယ္ေတာ့တာပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္က မီးကလည္း မွန္၊ သတင္းစာကလည္း မွန္၊ ေလယာဉ္ကြင္းကလည္း မွန္တယ္ ထင္ပါ့။ ေလယာဉ္ကြင္းကိစၥေတာ့ သိပ္မသိပါဘူး။

အဲဒီမတိုင္ခင္မွာ ျမဂႏိုင္ ဆိုတဲ့ကားကို ႐ုပ္႐ွင္႐ံုမွာ ၾကည့္ျဖစ္ထားေတာ့... ဇာတ္ဝင္ခန္းတစ္ခုမွာ မင္းသမီးတေယာက္က သစ္ပင္ေပၚမွာ သီခ်င္းဆိုတဲ့ အခန္းပါတယ္။ ေျခေထာက္ကေလးကို စည္းခ်က္နဲ႔ အညီ လႈပ္လို႔ေပါ့။

တစ္ရက္ေတာ့ ေမေမ့ဘက္က အဘြားအိမ္မွာ လူႀကီးေတြ အလုပ္႐ႈပ္ေနတဲ့နားမွာ ကိုယ္က အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေအာင္ ေဆာ့တယ္။ တခါေျပာမရ၊ ႏွစ္ခါေျပာမရ ျဖစ္ေနေတာ့ အဘြားလုပ္သူက "ဒီကေလးမေလးေတာ့ ေျပာမရရင္ တမာပင္ခြၾကား သြားတင္လိုက္မွနဲ႔ တူတယ္" လို႔ ေျပာတယ္။

အဲဒီမွာ ခ်က္ခ်င္းပဲ "ဟင္ ဒါဆို ႐ုပ္႐ွင္ထဲကလို အဲဒီ သစ္ပင္ေပၚမွာ ေျခေထာက္ေလးလႈပ္ၿပီး သီခ်င္းဆုိေနလိုက္မွာေပါ့" လို႔ ျပန္ေျပာခဲ့တယ္။

(ကိုယ္က ေဖေဖ့ဘက္က အဘြားကိုသာ ေၾကာက္တယ္။ အဲဒီ အဘြားက ထက္ျမက္တယ္။ ၾသဇာလႊမ္းခ်င္တယ္။ စည္းစနစ္ ခ်ခ်င္တယ္။ ေမေမ့ဘက္က အဘြားက ပံုေျပာလုိက္၊ စာဖတ္ျပလိုက္၊ ခၽြဲလိုက္ ႏြဲ႕လိုက္ ဆုိေတာ့ မေၾကာက္ဘူး။ အဲဒီ အဘြားကို ပိုရင္းႏွီးပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ေက်ာင္းေနတဲ့ အ႐ြယ္ေရာက္ေတာ့ ေဖေဖ့ဘက္က အဘိုးအဘြားေတြနဲ႔ ေနခဲ့ရတယ္။)

* လြတ္ေအာင္ေ႐ွာင္တဲ့ ယုန္ကေလး

ကိုယ္က ပံုျပင္ႀကိဳက္တယ္။ စာဖတ္ျပတာ နားေထာင္ရတာ ႀကိဳက္တယ္။

ကေလးဘဝလို႔ စဉ္းစားမိရင္ ေဆြမ်ိဳး အသိုင္းအဝိုင္းတင္ မကဘဲ၊ ဗမာေတြရဲ႕ နယ္ပယ္မွာေတာ့ အိမ္နီးခ်င္း မိတ္ေဆြေတြရဲ႕ အခန္းက႑ပါပါလာမွာပါပဲ။ ကိုယ္ကေတာ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ငယ္ဘဝဟာ ႀကီးတဲ့ထိ (အသိစိတ္ထဲမွာ မမွတ္မိသည့္တိုင္ေအာင္) အရိပ္ထိုးတယ္ လို႔ ယံုၾကည္သူ ျဖစ္ေတာ့ အဲဒီ အခန္းက႑ေတြကို စိတ္ဝင္စားပါတယ္။ ဗမာမႈနယ္ပယ္ဟာ ေကာင္းတဲ့ အခ်က္ေတြ ႐ွိသလို၊ မေကာင္းတဲ့ အခ်က္ေတြလည္း ႐ွိတယ္လို႔ ျမင္မိတယ္။

ကေလးႏွစ္ေယာက္ကို ျမင္လို႔ တေယာက္ေယာက္ကို "သမီးတို႔ ႏွစ္ေယာက္မွာ/ သားတို႔ ႏွစ္ေယာက္မွာ ဘယ္သူက ပိုလွတာလဲ" လို႔ေမးတာမ်ိဳး၊ "ေမေမနဲ႔ ေဖေဖကို ဘယ္သူ႕ပိုခ်စ္လဲ" လို႔ ေမးတာမ်ိဳး ...
ဘာမွ မဟုတ္ဘူး။ ခ်စ္လို႔ ေမးတာ။ ေမး႐ိုးေမးစဉ္ေမးတာ လို႔ ယူဆလို႔ ရေပမယ့္ ဘာမွလည္း အဓိပၸါယ္ မ႐ွိဘူးလို႔ ကိုယ္ျမင္တယ္။ တကယ္ေတာ့ ေမးခြန္းဟာ ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကေလးေတြရဲ႕ စိတ္မွာ သူနဲ႔ ငါနဲ႔ ဘယ္သူက ပိုသာတာလဲ။ ဘယ္သူနဲ႔ ယွဉ္ရင္ ဘယ္သူက... ဆုိတာ သြင္းေပးလိုက္တယ္ လို႔ ကိုယ္ျမင္တယ္။

ကိုယ္ဟာ နည္းနည္း အကဲဆတ္တာ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။
ဒါေပမဲ့ လူႀကီးအေနနဲ႔ ကေလးကို ႏႈတ္ဆက္စကားဆုိရာမွာ သူ႕ကို ကိုယ္က ခ်စ္ခင္သိမွတ္တာကို ျပဖို႔ပဲ မေကာင္းဘူးလား။ ဒီနည္းနဲ႔ ကေလးရဲ႕ စိတ္မွာ ေက်နပ္မႈနဲ႔ ယံုၾကည္မႈ တစ္ခုခု ရသြားဖို႔ မေကာင္းဘူးလား။ ယွဉ္ဖို႔ မလုိတာေတြကို ယွဉ္ၾကည့္ေစခ်င္တဲ့စိတ္မ်ိဳး ဘာျဖစ္လုိ႔ သြင္းေပးခ်င္ၾကတာလဲ။ ဒါေပမဲ့ ဒီစကားမ်ိဳး ေျပာရင္ ေျပာတဲ့သူကို ႐ူးေနတယ္ေတာင္ ထင္ေကာင္း ထင္ၾကဦးမယ္။

(တကယ္က အဲဒီေမးခြန္းမ်ိဳး ေမးတဲ့ လူႀကီးေတြမွာ အဲဒီ စိတ္မ်ိဳးသြင္းေပးမယ္ ဆိုတဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္ဟာ မ႐ွိပါဘူး။ ဘာရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ဒါမ်ိဳးေမးတာလဲ ဆိုေတာ့ ဘာရည္႐ြယ္ခ်က္မွ မ႐ွိပါဘူး။ ေမး႐ိုးေမးစဉ္မို႔ ေမးလိုက္တာပါပဲ။ ဒါပါပဲ။)

ဒါမ်ိဳးကို ကေလးဘဝမွာ ကိုယ္ ဘယ္ႏွစ္ခါ ႀကံဳခဲ့လို႔ ဘာေတြ ျပန္ေျပာခဲ့တယ္ဆုိတာ မသိေတာ့ပါဘူး။ ႀကံဳသလုိပဲ ေျဖခဲ့မွာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ စိတ္ထင္ သူငယ္တန္း အ႐ြယ္ေလာက္မွာေတာ့ မွတ္မွတ္ရရ ႀကံဳခဲ့တယ္။

အဲဒီေန႔က ႏွစ္ဘက္ဘိုးဘြားေတြ တစ္အိမ္မွာပဲ စုဆံုၿပီး ႐ွိတဲ့ေန႔။ တျခားဧည့္သည္ေတြလဲ ႐ွိတယ္။
အဲဒီထဲက ဧည့္သည္အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္က စကားဝိုင္းကေန ကိုယ္ ေဆာ့ေနတဲ့ေနရာကို လွမ္းေမးတယ္။ ကိုယ့္ အေဖဘက္က အဘြားနဲ႔ အေမဘက္က အဘြား ဘယ္သူ႕ကို ပိုၿပီး ခ်စ္တာလဲ တဲ့။

ေဖေဖနဲ႔ ေမေမပဲ ျဖစ္ျဖစ္... အဘိုးႏွစ္ေယာက္ကိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ယွဉ္ၿပီး ေမးရင္ ကိုယ့္အတြက္ ဘာမွ ျပႆနာ မဟုတ္ဘူး။ အဘြားႏွစ္ေယာက္ကို ေ႐ွ႕တင္ ယွဉ္ေမးတာကေတာ့ တကယ့္ ေခ်ာက္ပဲ။

ေဆာ့ေနရာကေန "ယုန္ကေလး ႏွာေစးေနလို႔ မေျဖႏိုင္ေသးဘူး" လို႔ ျပန္ေျပာခဲ့တယ္။
လူႀကီးေတြမွာ ပြဲက် ေနေပမယ့္ ကိုယ္ကေတာ့ အဲဒီ ေက်ာင္းစတက္တဲ့ အ႐ြယ္မွာ ခံစားတတ္ၿပီ ေျပာရမလား၊ အဲဒီ ေမးခြန္းမ်ိဳးကို မႀကိဳက္ဘူး။ လုိက္လည္း မရီဘူး။ ေမးတဲ့သူကို ေခ်ာက္ခ်တယ္လို႔ စိတ္က မသတ္မွတ္ေသးတတ္သည့္တိုင္ေအာင္ သေဘာမက်ခဲ့ဘူး လို႔ ခုခ်ိန္ထိ ဝိုးတဝါး မွတ္မိတယ္။

ျခေသၤ့ႀကီးရဲ႕ ပါးစပ္နံသလား ေမးေတာ့ နံတယ္ ေျပာလဲ အစားခံရမယ္။ မနံပါဘူး ေျပာလည္း အစားခံရမယ္ ဆုိေတာ့ ႏွာပဲေစးေနလိုက္တဲ့ ယုန္ကေလးေပါ့။

***
ေနာက္ပိုင္း ကိုယ္ ႀကီးလာေတာ့လည္း ကေလးေတြကို ေနရခက္ေအာင္၊ သူတို႔ အတြက္ အဓိပၸါယ္မ႐ွိတာေတြ အပိုစကားေတြလို႔ ကိုယ့္ ဉာဏ္နဲ႔ေတြးမိသမွ် ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာဘူး။

တကယ္ေတာ့ ကိုယ္က ကေလးတစ္ေယာက္ကို ျပဳစုဖို႔ သိပ္ေတာ့ စိတ္႐ွည္တဲ့သူ မဟုတ္ပါဘူး။
ကိုယ္ဘာလုပ္ေပးခ်င္လဲ ဆုိေတာ့ သူတို႔ ေမးခြန္းေတြ ေမးရင္ သူတို႔ စိတ္ေက်နပ္ေလာက္ေအာင္ ေျဖေပးခ်င္တယ္။ ေျဖလည္း ေပးခဲ့တယ္။

တခါတေလ ခ်ည္လို႔ ခ်ည္မွန္း မသိတဲ့... ႀကိဳးေတြ...
က်လို႔ က်မွန္း မသိတဲ့ ေခ်ာက္ေတြကို ျပေပးခ်င္တယ္။
အဆင့္ (၁) ဆိုတဲ့ ႀကိဳးေတြ၊
၁ဝ တန္းမွာ ဂုဏ္ထူးေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႔ ေအာင္ရင္ ေဆးတကၠသိုလ္ တက္ရတယ္ ဆုိတဲဲ့ ေခ်ာက္ေတြ...

တကယ္ေတာ့ အသက္ (၁၆) ႏွစ္ဆုိတာ ကိုယ္ ဘာလုပ္ခ်င္လဲ မသိသည့္တိုင္ေအာင္၊ ဘာမလုပ္ခ်င္ဘူးလဲ ဆုိတာေတာ့ သိသင့္တယ္ ထင္တာပဲ။ ကိုယ္ဘာလုပ္ေနတာလဲ ဆိုတာ အနည္းဆံုးေတာ့ သိသင့္တဲ့ အ႐ြယ္လို႔ ထင္မိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာျပည္က (အထူးသျဖင့္ နယ္က) ကေလးေတြဟာ လူျဖစ္ေနာက္က်တယ္ ထင္မိတယ္။

ဘာမွန္းညာမွန္း မသိဘဲသြားရင္ေတာ့ ေနရာတိုင္းဟာ ေခ်ာက္ ျဖစ္ေနႏိုင္တယ္။
ကံေကာင္းလြန္းပါမွ... အေျခအေနက ကိုယ့္ဘက္ပါတာ။
ဒါေပမဲ့ ဘာမွလည္း လုပ္မေပးႏိုင္ဘူး။
အဲဒီ ေခ်ာက္ထဲ ဘာမွန္းညာမွန္း မသိဘဲ ဆင္းၾကတာ ဒီတုိင္း ၾကည့္ေန႐ံုပါပဲ။

ၾကည့္မေနလို႔ "ဒီလိုဆုိရင္ မသြားသင့္ဘူး" ေျပာတယ္ ထားပါေတာ့။
"ဒီမသြားနဲ႔" ဆုိရင္ "ဘယ္ကို သြားလို႔ရတယ္" ဆုိတာ ၫႊန္းေပးႏိုင္ရမယ္ မဟုတ္လား။
"ဘယ္ကို သြားပါ" ဆိုတာကိုမွ မေျပာႏိုင္ေတာ့လည္း သြားခ်င္တဲ့ဆီသာ သြားၾကပါေတာ့။
ကိုယ္လည္း ဘာမွန္းမသိတာေတြ လုပ္လာခဲ့တာပဲ။

အင္း ဒါလည္း မဆုိင္တာေတြပဲ။

***
ဆုိင္တာေလးနဲ႔ ျပန္ပိတ္လိုက္ဦးမယ္။
အဲဒီ အလွ်ံတညီးညီး ဟာ ဘယ္ထိေတာင္ ေတာက္လာခဲ့လဲ ဆိုေတာ့...

၁ဝ တန္းေလာက္မွာ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က ေျပာဖူးတယ္။

My Fri: မင္းက "..." လုပ္ရမွာ။

Me: အင္ "..."။ "..." ဆုိတာ ၾကမ္းပိုးကို လိပ္၊ လိပ္ကို ၾကမ္းပိုးျဖစ္ေအာင္ ေျပာတတ္ရတာေလ။

My Fri: မင္း အဲလိုပဲ အၿမဲတမ္း ေျပာေနတာပဲဟာ...

Me: "မွားေနၿပီ။ ကိုယ္က ၾကမ္းပိုးဆိုရင္ ၾကမ္းပိုးျဖစ္ေအာင္ပဲ ေျပာတတ္တာ။ သူမ်ားေတြက လိပ္လို႔ ထင္ေနၾကတဲ့ ၾကမ္းပိုးကုိေလ။

ဒီလိုပဲ လိပ္ ဆိုရင္လည္း လိပ္ျဖစ္သြားေအာင္ပဲ ေျပာတတ္တာ။ သူမ်ားေတြက ၾကမ္းပိုးလို႔ ထင္ေနၾကတဲ့ လိပ္ကိုေလ။"

***
အင္း ဒီလိုဟာမ်ိဳးမွ ဒါမ်ိဳး မျဖစ္ရင္ ဘယ္လိုဟာမ်ိဳးက ဒါမ်ိဳး ျဖစ္ပါ့မလဲ။
(Blogger ျဖစ္တာကို ေျပာတာပါ။)

***
မေျပာမ႐ွိနဲ႔။ အင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္ဟာ ႏႈတ္သီးေကာင္းဖို႔ေတာ့ အေတာ္လိုတာ။
ကိုယ့္ဘက္က ခိုင္မာတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြေတာ့ ႐ွိရမယ္။

***

... ဖတ္ဖို႔

ကိုယ္ ငယ္ငယ္ေလးတည္းက စာအုပ္ေတြကို စြဲလမ္းတယ္။

စာမဖတ္တတ္ခင္က လူႀကီးေတြကို "ပံုေျပာျပ" ဆုိၿပီး အလုပ္ေပး၊ အိမ္မွာ႐ွိတဲ့ ေပဖူးလႊာ၊ ႐ႈမဝ မဂၢဇင္းေဟာင္းေတြ ဆြဲယူလာ၊ ကာတြန္းပါတဲ့ စာမ်က္ႏွာေတြ လွန္ၿပီး "စာဖတ္ျပ" ဆိုၿပီး အလုပ္ေပးတတ္တယ္။ မိဘေတြ၊ အဘိုးအဘြားေတြ၊ ဦးေလးအေဒၚေတြ၊ အိမ္မွာေနရင္း ေက်ာင္းလာတက္တဲ့ ေဆြမ်ိဳးနီးစပ္ အစ္မေတြ ဘယ္သူမွ မက်န္ဘူး။

အဲဒီ မဂၢဇင္းေတြထဲက ကာတြန္းေအာင္႐ွိန္ရဲ႕ စံပ၊ မယ္ခ ႏွစ္မ်က္ႏွာ ကာတြန္းတစ္ခုကိုဆို ႀကိဳက္လြန္းလို႔ အထပ္ထပ္ ဖတ္ျပခိုင္းရာကေန အလြတ္ပါ ရသြားေရာ။ အိမ္ကို ဧည့္သည္လာရင္ (လူႀကီးေတြကလည္း ေျမွာက္ေပးေတာ့) အဲဒီ စာအုပ္ကို ကိုင္ၿပီး စာပဲဖတ္တတ္သလိုလုိနဲ႔ အလြတ္႐ြတ္ၿပီး ႂကြားရတာ အေမာ။ (ဒါေတြကေတာ့ ကိုယ့္မွတ္ဉာဏ္နဲ႔ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ လူႀကီးေတြ အေျပာနဲ႔သာ မွတ္မိရေတာ့တာ။)

အဲဒီအခ်ိန္တည္းက ေဖေဖက ကိုယ့္အတြက္ စာအုပ္ေတြ ဝယ္ေပးေနခဲ့ၿပီ။ စာေပဗိမာန္ကထုတ္တဲ့ ေတဇ၊ ေ႐ႊေသြး ေပါင္းခ်ဳပ္ေတြ အၿမဲဝယ္ေပးေနခဲ့တယ္။

(ႀကံဳလို႔ ေျပာရရင္ '88 မတိုင္ခင္ထိ ကိုယ္တို႔ၿမိဳ႕မွာ သတင္းစာ ေန႔ခ်င္းရေနတာ သတိရမိတယ္။ အဲဒီကိစၥ လူႀကီးေတြကို ေမးမယ္ ေမးမယ္နဲ႔ ေသခ်ာလဲ မေမးျဖစ္ပါဘူး။ စိတ္ထင္ေတာ့ အဲဒီတုန္းက ပခုကၠဴေလယာဉ္ကြင္းေၾကာင့္လို႔ ထင္တာပဲ။)

ေအာ္... အဲဒီတုန္းကေတာ့ ညက် "ေၾကာင္နဲ႔ ႂကြက္" ကာတြန္းကား လာမယ္တဲ့ ဆုိလည္းေပ်ာ္၊ "သစ္ေတာက္ငွက္ကေလး ဝူဒီ" လာမယ္ဆုိလည္းေပ်ာ္၊ "ပေရရီျမက္ခင္းေပၚက အိမ္ကေလး" လာမယ္ ဆိုလည္းေပ်ာ္၊ ေပ်ာ္စရာေတြ တယ္ေပါတာပဲ။ (အဲဒါကေတာ့ နည္းနည္းႀကီးတဲ့ အ႐ြယ္ေပါ့ေလ။) ခုေတာ့လည္း ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ေပ်ာ္တယ္ဆုိတာ မ႐ွိေတာ့ပါဘူး။ ထီ ဆုႀကီး ေပါက္ရင္ေတာင္ ငယ္ငယ္က ကာတြန္းကား ၾကည့္ရတာေလာက္ ေပ်ာ္မယ္မဟုတ္ဘူး ထင္တယ္။

ထားပါေတာ့။ အဲလို စာအုပ္ေတြ ေဖေဖ ဝယ္ေပးရင္လည္း သိပ္ေပ်ာ္တာပဲ။
ဖတ္ျပရမယ့္ လူႀကီးေတြကေတာ့ ပါးစပ္က အျမွဳပ္ထြက္ေအာင္ ဖတ္ျပရေတာ့မွာကို သိေတာ့
ေပ်ာ္ခ်င္မွ ေပ်ာ္မယ္။

ေဖေဖဆိုရင္လည္း စာဖတ္ျပရတာတင္ မကဘူး။ ပံုျပင္ကို အမ်ိဳးမ်ိဳး တီထြင္ၿပီးေျပာရတာ။
သူ႕ဘိုးဘိုးရဲ႕ ျမင္းႀကီးကို ခိုးစီးၿပီး (အဲဒီထဲမွာ ျမင္းကလည္း အလုိတူ အလိုပါရယ္) မနက္အေစာႀကီး အလည္ေလွ်ာက္သြားတဲ့ "ယုန္ကေလး ဖိုးေခြး" တို႔၊ လူႀကီးေတြ စကားကို နားမေထာင္ဘဲ တစ္ေယာက္တည္း ေလွ်ာက္သြားလို႔ စုန္းမႀကီးဆီ ေရာက္သြားတဲ့ "ေ႐ႊလိပ္ျပာေလး မ႐ွပ္ေတး" တုိ႔ ဆိုတာ တကယ့္ စာေစာင္ေလးေတြထဲက ဇာတ္လမ္းလိုပဲ။ ေဖေဖက အဲဒါမ်ိဳးေတြ ေျပာရတာ သိပ္ဝါသနာပါတယ္။ ရီလဲ ရီရတယ္။

ေနာက္ ထူးျခားတာ... ကိုယ္ ခုခ်ိန္ထိ မွတ္မိေနမိတာ တစ္ခုက ဝယ္လာေပးတဲ့ စာအုပ္ေတြ
ေ႐ွ႕ဆံုး စာမ်က္ႏွာမွာ "သမီး .... (ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ အိမ္နာမည္) ဖတ္ဖို႔" လို႔ ေဖေဖက အၿမဲေရးတယ္။ အဲဒီ ေ႐ွ႕ဆံုး စာမ်က္ႏွာက "သမီး .... ဖတ္ဖို႔" ဆုိတာကို ေမေမဖတ္ျပေတာ့ ကိုယ္က ေမးမိတယ္။ "ဖတ္ဖို႔ လို႔ ဘာျဖစ္လုိ႔ ေရးတာလဲ ေမေမ" လို႔။ ေမေမက "ေဖေဖက သမီးကို ခ်စ္လုိ႔ေပါ့" လို႔ ျပန္ေျဖတယ္။

ထူးဆန္းတယ္။ ေမေမ အဲလုိ ေျပာေတာ့ (ခ်စ္လို႔ ဖတ္ေစခ်င္တာ။ ခ်စ္လို႔ ဝယ္ေပးတာ ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္နဲ႔ မေတြးမိဘဲ) ကေလးအေတြးနဲ႔ ကိုယ္ ဘာေတြးမိလဲ ဆုိေတာ့ ဖတ္ဖို႔ ဆိုတဲ့ စကားလံုးမွာ ခ်စ္တယ္ ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္မ်ိဳးလဲ ႐ွိတယ္လို႔ ေတြးမိသြားခဲ့တယ္။

အသက္ ေတာ္ေတာ္ႀကီးလို႔ အဲဒီ စကားလံုးႏွစ္လံုးရဲ႕ ဆိုလိုရင္းကို ေသခ်ာသိတဲ့ထိ "ဖတ္ဖို႔" ဆိုတဲ့ စကားလံုးမွာ ခ်စ္တယ္ ဆုိတဲ့ အဓိပၸါယ္ပါ တြဲၿပီးပါတယ္ လို႔ ခံစားေနရတုန္းပဲ။

စာအုပ္ဆိုင္ေတြမွာ "သမီးဖတ္ဖို႔" "သားဖတ္ဖို႔" "ခ်စ္သူ ဖတ္ဖို႔" ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဉ္မ်ိဳးေတြနဲ႔ စာအုပ္ေတြကို ေတြ႕တိုင္း "...ဖတ္ဖို႔" ဆိုတာ ခ်စ္တယ္ လို႔ ေျပာတာ ဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳးကို ဖ်တ္ခနဲ ေတြးမိေနတုန္းပဲ။

***

Then & Now !

ပ်င္းလို႔ တင္တဲ့ post !



(Choa Chu Kang MRT က Handicap Ramp မွာ - ႐ိုက္ၿပီးမွ သတိထားမိတယ္)

ဒီလို အခ်ိန္အခါမ်ိဳးမွာ ဓါတ္ပံုတင္တာ မိုက္မဲရာေတာ့ က်ခ်င္ က်လိမ့္မယ္။

သို႔ေသာ္လည္း လူ႕ဘဝႀကီး ဒါေတြ လိုက္ ဂ႐ုစိုက္ေနရရင္ျဖင့္ အလုပ္မဟုတ္ဘူး ထင္တာပဲ။

ဒါေပမဲ့ ဟို တပတ္က အိမ္ကလူေတြနဲ႔ အျပင္ထြက္စားၿပီး ႐ိုက္လာတဲ့ group ဓါတ္ပံုတခ်ိဳ႕ကို အိမ္က ညီမေလးေတြက face book ကေန tag နဲ႔ ပို႔ေပးေတာ့ ကိုယ္ tag ေတြကို ကမန္းကတန္း ျပန္ျဖဳတ္ရပါတယ္။ ကိုယ့္ကိစၥကို အေရးမစိုက္လွေပမယ့္ သူမ်ားေတြ ကိုယ္နဲ႔ ၿငိၿပီး အေခ်ာင္ပါကုန္မွာ စိုးလို႔ပါ။

အဲဒီပံုေတြ တကူးတက tag လုပ္ၿပီး ပို႔ေပးတဲ့ ညီမေလးကိုေတာင္ အဲဒီအေၾကာင္း ေသခ်ာ ႐ွင္းမျပရေသးဘူး။ သူက ပို႔ခ်င္လုိ႔ tag ေပးတာ ကိုယ္က ျဖဳတ္ပစ္တယ္ ထင္ေတာ့မယ္။

(ဆံုး႐ႈံးသြားတဲ့ အခြင့္အေရး။
face book မွာ ဓါတ္ပံုေတြ မ႐ွိလုိ႔ေတာ့ ဘာမွ ျဖစ္မသြားပါဘူး။ ကိုယ္ fb ကို သိပ္လဲ familiar ျဖစ္လွတာ မဟုတ္ဘူး။ သိပ္လဲ မသံုးတတ္ဘူး။ ကိုယ္ကစလုိ႔လဲ ဘယ္သူ႕မွ add မလုပ္ျဖစ္လွဘူး။

ဒါေပမဲ့ တစ္ခုေတာ့ စဉ္းစားမိတယ္။ ဘဝဘဝက သူတပါးရဲ႕ အခြင့္အေရးေတြကို အံုနဲ႔ က်င္းနဲ႔ ပိတ္ပင္ခဲ့မိလို႔မ်ား ဒီဘဝ ျမန္မာႏိုင္ငံလို ေနရာမ်ိဳးမွာ လူလာျဖစ္ခဲ့ၾကသလားလို႔ပါ။)

ကိုယ့္အတြက္ အေရးမစိုက္ဘူးဆုိတာက လူေတြနဲ႔ ေနသေ႐ြ႕ ဒါမ်ိဳးေတြ တေကြ႕မဟုတ္ တေကြ႕ ႀကံဳမွာပဲလုိ႔ ယူဆမိလို႔ပါ။

ဒါ့ထက္ပိုတာ တစ္ခုက ကိုယ့္အနီးဆံုး လူေတြရဲ႕ ကိုယ့္ အေပၚထားတဲ့ ယံုၾကည္မႈကို ေသခ်ာေနလို႔ပါ။ ဘယ္သူဘာေျပာလို႔မွ နားေယာင္မယ့္သူ တစ္ေယာက္မွ မပါဘူး။
အကုန္ ဦးေႏွာက္နဲ႔ခ်ည္းပဲ။

***

ေ႐ႊတိဂံုဘုရားေပၚမွာ...

(ပဲနဲ႔)

အဲဒီ လက္ကိုင္ပုဝါေလး ဘယ္လိုလုပ္ ကိုယ့္လက္ထဲ ေရာက္လာလဲ ဆိုေတာ့...
အေဒၚဝမ္းကြဲက အဲဒီတုန္းက ရန္ကုန္မွာ ဥပေဒ တက္ေနတယ္။
ဘယ္ႏွစ္လဲ ဘာလဲဆိုတာေတာ့ မသိေတာ့ပါဘူး။
တခါတုန္းက ေရးဖူးတဲ့ အေဒၚဝမ္းကြဲပါ။
သူက အဲလိုမ်ိဳး ႐ိုက္ခိုင္းတာ။

My Very First Visit to Yangon !

(ရန္ကုန္ကို ပထမဆံုး ေရာက္ဖူးတဲ့ အညာသူ)

မူႀကိဳေက်ာင္းသူ ဘ၀ပဲ ႐ွိေသးတယ္။
အတန္းေက်ာင္း မတက္ရေသးဘူး။
အဘိုးအဘြားေတြနဲ႔ အတူတူ၊ ဘြားဘြားရဲ႕ ေမြးစားသမီးပါတယ္.. ကိုယ့္ကို ထိန္းဖို႔။
ေမေမေတာင္ မပါဘူး။
အသက္ ၄ ႏွစ္ေလာက္မွာ မိဘေတြ မပါဘဲ ပထမဆံုး ခရီးထြက္ဖူးတာ။

တည္းတဲ့အိမ္မွာ ၿမိဳ႕ကေရာက္ေနတဲ့ အသိတစ္ေယာက္က လာေတြ႕ၿပီးေတာ့ ေျပာတယ္။
သူ ျပန္ေတာ့မွာ တဲ့။ ေမေမ့ဆီကို စာေရးေပးလိုက္ဦးမလား တဲ့။
ဘြားဘြားကလည္း ေရးလိုက္ေလ လို႔ေျပာတယ္။

ကိုယ္ကလည္း မျငင္းဘူးပဲ။ အင္း ေရးမယ္ ဆုိၿပီး စာ႐ြက္နဲ႔ ေဘာ့ပင္ယူၿပီး ေရးေတာ့တာ။
ဘာမွလည္း တတ္တာ မဟုတ္ဘူး။
"၀လံုး" ေလာက္ကလြဲၿပီး ဘာမွ မေရးတတ္ေသးတဲ့ အခ်ိန္။
အဲဒါကို "၀လံုး" ပဲတတ္လို႔ "၀လံုး" ပဲ ေရးလုိက္တယ္ မထင္နဲ႔။
လူႀကီးေတြ စာေရးသလို တြန္႔တြန္႔တြန္႔တြန္႔ ေတြနဲ႔ ကႀကီးေတြ ဗ်ိဳင္းပ်ံသလို ေရးထည့္ေပးလိုက္ေသးတယ္။

:D

အမယ္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ေတာ့ အဲဒီတုန္းက အဟုတ္ပဲ မွတ္ေနတာ။ ငါကြ ဆုိၿပီး...

အဲဒါကို အဲဒီ အသိအန္တီကလည္း တကယ္ယူသြားၿပီးေတာ့ ေမေမ့ဆီ တကယ္ေပးလိုက္တယ္။ ကိုယ္လည္း ခရီးသြားရာက ျပန္ေရာက္ေရာ ေမေမက ကိုယ္ေရးထားတဲ့ တြန္႔တြန္႔တြန္႔တြန္႔ စာေတြကို ျပၿပီး...

"ကဲ သမီးေရးထားတာ ေမေမ့ကို ဖတ္ျပစမ္းပါဦး" လို႔ ေျပာေတာ့ ဟီးဟီးဟားဟားနဲ႔ ႐ူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာ မွတ္မိတယ္။

"အလွ်ံညီးညီး ေတာက္မည့္မီးကား" ဆိုသလိုပဲ။
(အ႐ႊီး မီး)

***
ဒါနဲ႔ ႀကီးလာေတာ့ စာေမးပြဲေတြမွာ ဘာေမးေမး ေျဖလိုက္ဖို႔ ဘယ္ေတာ့မွ ၀န္မေလးဘူး။
မသိတာ ေမးလဲ ရမ္းသမ္းၿပီး ေရးထည့္လုိက္တာပဲ။

ငါကြ !

:D
***

When I was 4...

(ကိုကိုနဲ႔ မူႀကိဳမွာ)

ကိုကိုဆိုတာ အစ္ကိုတစ္၀မ္းကြဲကို ေျပာတာ။
သူက ကိုယ့္ထက္ အသက္တစ္ႏွစ္ႀကီးတယ္။
သူ မူႀကိဳတက္ေတာ့ ကိုယ္လဲ သူနဲ႔တူတူ လိုက္တက္တာေပါ့။
ဒါ ေက်ာင္းကပြဲမွာ ျဖစ္လိမ့္မယ္။
ရက္စြဲအရ ကိုယ္ ၄ ႏွစ္ မျပည့္ေသးဘူး။
(ကေလးမ်ားေန႔၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေမြးေန႔)

အဲဒီ အခ်ိန္အခါက လူေတြ သိပ္ မၾကပ္တည္းတဲ့ ကာလလို႔ ေျပာရမယ္။
ကိုယ္တို႔ရဲ႕ ၿမိဳ႕ေသးေသးေလးက မူႀကိဳေက်ာင္းကေလးမွာေတာင္ ပြဲေတြဘာေတြ လုပ္လို႔။
ၿပီးေတာ့ ေန႔တိုင္းလိုလို ေန႔ခင္းအိပ္ၿပီး၊ ႏိုးတဲ့အခ်ိန္မွာ အစားအေသာက္ေတြ ေကာင္းေကာင္းေကၽြးတာ မွတ္မိတယ္။

ေက်ာင္းနဲ႔ အိမ္က နီးနီးေလး။
ကိုကို႔ရဲ႕ တဖက္က တ၀မ္းကြဲ အစ္မ (ကိုယ္နဲ႔ဆို ဟိုဘက္ဒီဘက္ အမ်ိဳးေပါ့) လည္း ႐ွိတယ္။
သူတို႔ကေတာ့ ႐ြယ္တူေပါ့။

ပန္းခ်ီေတြ ဘာေတြလည္း ဆြဲရတယ္ ဆရာ။
ကိုယ္က ပန္းပင္နဲ႔ ပန္းအိုးေတြပဲ ဆြဲေနခဲ့တာေတာ့ မွတ္မိတယ္။ တတ္မွ မတတ္တာ။
crayon နဲ႔ ပံုဆြဲစကၠဴ ထူထူ၀ါ၀ါေတြနဲ႔ အက်ပဲ။
ကစားစရာေတြလဲ ေတာ္ေတာ္႐ွိတယ္။
ခုေတာ့ အေျခအေန ဘယ္လိုလဲ မသိေတာ့ပါဘူး။

အဲဒီအခ်ိန္က အေၾကာင္းေတြ သိပ္မမွတ္မိေတာ့ဘူး။
တခ်ိဳ႕ဟာေတြလည္း ေတာ္ေတာ္ မွတ္မိတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ blur ျဖစ္ေနတယ္။
ေဖေဖတို႔ ေမေမတို႔ ျပန္ေျပာတာေတာ့ မူႀကိဳစတက္တဲ့ေန႔က သူတို႔ ျပန္တဲ့အခ်ိန္ ေအာ္ငိုတယ္ ဆိုတာပဲ။

အဲဒီ အ႐ြယ္ေလာက္ပဲေနမွာ...
ဆြမ္းေတာ္ပြဲ အက်ေတြ အိမ္မွာ လာလာယူတဲ့ ကိုယ္၀န္ေဆာင္ မိန္းမတစ္ေယာက္႐ွိတယ္။
တစ္ေန႔ ေမေမက အိမ္ေ႐ွ႕ထြက္ေပးရင္း ဘယ္ေတာ့ မီးဖြားမွာလဲ ဘာလဲေတြေမးေနတာ ကိုယ္ၾကားတယ္။
ေမေမအိမ္ထဲ၀င္လာေတာ့ ကိုယ္ေမးမိတယ္။

"အဲဒါ ေမေမ့ သူငယ္ခ်င္းလား" လုိ႔...

ေမေမက...
"ေအာ္ ဒီေကာင္မေလး ဘယ္က ေမေမ့သူငယ္ခ်င္းရမွာလဲ" တဲ့။

ဟားဟားဟား

ဘာလုိ႔မ်ား အဲလို ေတြးမိသြားတာပါလိမ့္ေနာ္။
ကိုယ္တကယ္ပဲ ေမေမ့သူငယ္ခ်င္းမို႔ ေမးေနတာလို႔ ထင္ခဲ့တာ။
ငယ္ငယ္တည္းက ကိုယ္ပိုင္အေတြးေခၚနဲ႔ ကိုယ္ပိုင္အျမင္နဲ႔ ကိုယ္ပိုင္ သံုးသပ္ခ်က္နဲ႔... (တလြဲေတြေျပာပါတယ္)။

***

My Photo as a Child

တို႔ေတာ့ ငယ္ငယ္ေလးတည္းက ခ်စ္စရာေကာင္းပါ့။
(သူမ်ားလုိ မိုက္ၾကည့္ မၾကည့္တတ္ပါဘူး။)

***
မပန္းႏြယ္ရဲ႕ post ေလးတစ္ခု ဖတ္ရတုန္းက သေဘာက်လြန္းလို႔ ရယ္လိုက္ရတာ။
မိဘေတြက ကေလးေတြရဲ႕ ဓါတ္ပံုတင္တာနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ ေရးထားတဲ့ post ေလးပါပဲ။
သူေျပာတာေလးေတြ စဉ္းစားသင့္တဲ့ အခ်က္ေတြပါ။

***
ေမစီ။ ။မဟုတ္ေသးဘူး..မဟုတ္ေသးဘူး။ ေဘဘီေျပာတာ မွန္တယ္။ ငါလဲ စဉ္းစားတယ္။ တစ္ေန႔.. ငါ ဟီလာရီကလင္တန္လို... သမၼတအျဖစ္ ၀င္အေရြးခံဖုိ႔ ႀကိဳးစားေနတဲ့အခ်ိန္၊ ငါ့ၿပိဳင္ဘက္ ပါတီက ဒီပံုေတြနဲ႔ တီဗြီမွာ ဟာသလုပ္ရင္ ငါ မဲရပါ့မလားလို႔။ ငါ့အေဖကလည္း အင္တာနက္မွာ ငါ အီတာလီယံေခါက္ဆြဲ စားေနတဲ့ ပံုေတြ တင္ထားတယ္ေလ။ ငါမွ ေသခ်ာမ စားတတ္ေသးတာ၊ ေပပြေနတာေပ့ါဟယ္။ သမၼတေလာင္းတစ္ေယာက္ဟာ အဲဒီလို ေပပြေနေအာင္ စားဖုိ႔ မသင့္ဘူး မဟုတ္လား။

(မပန္းႏြယ္ ဘေလာ့မွ)

***
ေတြးသင့္တဲ့ အေတြးကေလး။

အဲေလ
ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္မွာ ဒီတသက္ သမၼတျဖစ္ဖို႔ လမ္းက မ႐ွိေလာက္ေတာ့ပါဘူး။
လြန္ေရာ ကၽြံေရာ ျဖစ္လွမွ သမၼတကေတာ္ေလာက္ပဲဆိုေတာ့ သိပ္အေရးမႀကီးဘူး ထင္တာပါပဲ။

:D

***

Coming Soon!

မၾကာမီ
လာမည္ ေမွ်ာ္


(PS စာမေရးခ်င္ဘူး။ ေရးခ်င္စိတ္လဲ မရွိဘူး။
scanner ၀ယ္ၿပီးရင္ေတာ့ ယူလာတဲ့ ပံုနည္းနည္း တင္ဖို႕ စိတ္ကူးပါတယ္)

လတ္တေလာ စဥ္းစားမိတာေတြ...

ကၽြန္မဟာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေမ့လြယ္ေပ်ာက္လြယ္ ရွိလြန္းသူ လို႕ အရင္က ထင္ခဲ့မိပါတယ္...

၉ တန္းေအာင္ၿပီးကတည္းက မိသားစုနဲ႕ အေ၀းမွာ အေဒၚျဖစ္သူနဲ႕ ေနလာခဲ့ၿပီး ႏိုင္ငံျခားကို တစ္ေယာက္တည္း ထြက္လာခဲ့တဲ့ထိ (တစ္ႏွစ္တစ္ခါ မွန္မွန္ အိမ္ျပန္ေသာ္ျငား) လြမ္းလွခ်ည္ရဲ႕ တမ္းတလွခ်ည္ရဲ႕ တခါမွ မရွိခဲ့ပါ... ဇာတိရပ္ရြာကို ခ်စ္ေပမယ့္လည္း အဲဒီမွာ ကၽြန္မဘ၀ မရွိဘူး လို႕ ခံယူသူျဖစ္ပါတယ္...

ဒါေပမယ့္ ခုေတာ့ ငယ္ငယ္က အေၾကာင္းေတြကို ခဏခဏ သတိရေနမိတယ္...
ပိုင္နက္တစ္ခုတည္းရဲ႕ ေအာက္မွာ ရွိစဥ္တုန္းက မထူးျခားခဲ့တဲ့ ကၽြန္မေမြးဖြား ၾကီးျပင္းခဲ့ရာ ေနရာက အေငြ႕အသက္ေတြဟာ မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ ေ၀းတဲ့ ပင္လယ္ရပ္ျခား ေဒသတစ္ခုကို ေရာက္ခါမွ အရွိန္ျပင္းျပင္း လာေရာက္ရိုက္ခတ္ေနပါတယ္...

ၿပီးေတာ့.....ကေလးဘ၀က ပံုရိပ္ေတြ..

ကၽြန္မအာရံုထဲကို ပထမဆံုး တိုး၀င္လာတဲ့ အရိပ္တစ္ခု ကေတာ့...

ေဖေဖရယ္ ေမေမရယ္ ကၽြန္မရယ္ စက္ဘီးတစ္စီးနဲ႕ ညဘက္ၾကီး တေနရာကိုသြားၾကတယ္..
ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ကၽြန္မဟာ ေမေမ့ကို သိပ္တြယ္တာတာပဲ...ေမေမ စက္ဘီးေနာက္မွာ ပါလာတယ္မွန္း သိေနေပမယ့္..ေရွ႕ခံုကေန လက္ေနာက္ျပန္ၿပီး ေမေမ့လက္ကို လွမ္းကိုင္ထားတတ္တယ္... စက္ဘီးေရွ႕ခံုမွာ ထိုင္ၿပီး လိုက္တဲ့ ၃, ၄ ႏွစ္အရြယ္တုန္းက ဆိုေပမယ့္ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မ စိတ္ထဲမွာ ေမေမ မေတာ္တဆ ျပဳတ္က် က်န္ေနခဲ့မလားလို႕ စိုးရိမ္စိတ္ရွိေနခဲ့မိတာကို ခုခ်ိန္ထိ မွတ္မိေနပါတယ္...
(အဲဒီလို စိုးရိမ္တတ္တဲ့ ကေလးမေလးဟာ အသက္ ၁၆ ႏွစ္ေလာက္ အေရာက္မွာ အိမ္နဲ႕ေ၀းရာကို ထြက္ခဲ့ၿပီး အသိုက္အ၀န္း အမ်ိဳးမ်ိဳးမွာ ဘာကိုမွ တမ္းတမ္းတတ သတိမရဘဲ ဘယ္လိုမ်ား ေနတတ္ႏိုင္ခဲ့ပါသလဲ)

အညာမွာ မိုးရြာၿပီးရင္ ေရအိုင္ေတြ ေနရာအႏွံ႔ က်န္ေနခဲ့တတ္တယ္...အဲဒီ ေရအိုင္ေတြေပၚ ေဖေဖ စက္ဘီးျဖတ္နင္းတဲ့အခါ ထြက္လာတတ္တဲ့ ေရသံကို ကၽြန္မက သိပ္သေဘာက်တယ္...ဒါကို ေဖေဖကသိေတာ့ ေရအိုင္ရွိတဲ့ ေနရာက တမင္ျဖတ္နင္းေပးတတ္တယ္...

ေမေမ့လက္ကို ဆြဲကိုင္ထားရင္း ေဖေဖေျပာတဲ့ စကားေတြနားေထာင္ရင္း စက္ဘီးေရွ႕ခံုေလးမွာ ထိုင္လိုက္ခဲ့တဲ့ အဲဒီ ပံုရိပ္ကေလးဟာ ခုတေလာ ကၽြန္မအာရံုထဲကို မၾကာခဏ ၀င္၀င္လာတဲ့ အရိပ္တစ္ခုပဲ ျဖစ္ပါတယ္...

ဘ၀ဟာ ရထား တစ္စင္းလိုပဲတဲ့ .. ျဖတ္ေက်ာ္လာခဲ့ၿပီးတဲ့ ေနရာေတြကို ဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္ျပန္လွည့္လို႕ မရႏိုင္ေတာ့ဘူးေနာ္...