အျဖဴေရာင္မ်ား ... သို႔မဟုတ္ အခ်စ္အေၾကာင္း အက္ေဆး (၂)

ယခင္ post မွ အဆက္....

သူက ကိုယ့္ရဲ႕ အိပ္မက္ေဟာင္းေတြကို စိုးမိုးခဲ့တဲ့သူ
ကိုယ့္ရဲ႕ ရင္ခုန္သံေတြကို ထြန္းၫွိခဲ့တဲ့သူ
ကိုယ့္ရဲ႕ ဘဝလမ္းၫႊန္ ဆိုင္းပုဒ္ေတြကို အလြဲလြဲ အမွားမွား ျဖစ္ေအာင္ တတ္စြမ္းခဲ့တဲ့သူ
အႏွစ္ႏွစ္ အလလက တြယ္တာ စြဲလမ္းခဲ့ရၿပီး ျမတ္ႏိုး တန္ဖိုးထားခဲ့ရသူ...

သူက အင္မတန္မွပင္ အျဖဴေရာင္ဆန္ပါသည္

အျဖဴေရာင္ကဲ့သို႔ ၾကည္လင္ သန္႔စင္သည္... ထို႔ေၾကာင့္ သူ႕ကို ကိုယ္ ဂ႐ုတစိုက္ ယုယ လိုပါသည္ အျဖဴေရာင္ကဲ့သို႔ ရိုးရွင္း သက္ၿငိမ္သည္... ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔ကို ကၽြန္မ တသသ အရိပ္ၾကည့္ ေနခ်င္သည္ အျဖဴေရာင္ကဲ့သို႔ ပကတိ သိမ္ေမြ႕သည္... ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔ကို ကၽြန္မ အျမတ္တႏိုး ခ်စ္ခင္္သည္
အျဖဴေရာင္ကဲ့သို႔ ကၽြန္မ၏ စိတ္ႏွလံုးကို ေပါ႔ပါးလြတ္လပ္ကာ ခ်မ္းေျမ့ ႏွစ္သိမ့္ေစသည္... ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္မ သူ႕ကို ေလးေလး နက္နက္ တန္ဖိုးထားပါသည္

*
(အခ်စ္ ဆိုတာ ေပးလိုက္ရတာခ်ည္း မဟုတ္သလို ရရွိလိုက္တာခ်ည္းလဲ မဟုတ္တဲ့ တိုက္ရိုက္ လဲလွယ္တဲ့ စနစ္ တစ္ခုလို႕ သိခြင့္ရလိုက္တယ္)

*
(အဲဒါ သူ႕ဆီမွာေတြ႕ရွိ
ကိုယ္ ရွာေဖြမိတဲ့ အခ်စ္ေပါ႔)

(to be continued)

***
ဝန္ခံခ်က္။
----------
တတိယ စာေၾကာင္း "ဘဝလမ္းၫႊန္ ဆိုင္းပုဒ္ေတြကို အလြဲလြဲ အမွားမွား ျဖစ္ေအာင္ တတ္စြမ္းခဲ့တဲ့သူ" ဟူေသာ စာသားမွာ ၁၉၉၄/၅ တဝိုက္ "ျမားနတ္ေမာင္ မဂၢဇင္း" ပါ "ဆရာ ျမျမင္းမိုရ္" ၏ "အခ်စ္ေဟာင္း" ကဗ်ာမွ စာသား ျဖစ္ပါသည္။

Hide & Seek !

ေလးငါးခါ ႐ိုက္တာ တခ်က္မွ မမိလုိက္ဘူး။
:( :( :(

တကယ္ေတာ့ ပံုမွန္အခ်ိန္ဆို တင္ျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူး။
ခုတေလာ နည္းနည္း tense ျဖစ္ေနလို႔ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ တင္လုိက္တာ။

(personal affair ေၾကာင့္သာ ျဖစ္ပါသည္။
blogosphere က ကိစၥႏွင့္ မည္သို႔မွ် မသက္ဆိုင္ေလ။ ထို႔ေၾကာင့္ ၿပီးခဲ့ေသာ post မ်ားအား comment ေပးသူမ်ား အားနာၾကရန္ မလိုပါေခ်။)

***

အျဖဴေရာင္မ်ား ... သို႔မဟုတ္ အခ်စ္အေၾကာင္း အက္ေဆး (၁)

2000 ေလာက္မွာ ေရးျဖစ္တဲ့ (so-called) essay
မႏွစ္က ဒီလို ခ်ိန္ေလာက္မွာပဲ blog မွာ တင္ထားခဲ့ေသးတယ္။
အဲဒီတုန္းက blog မွာ ဘယ္သူနဲ႔မွ သိပ္မသိေသးဘူး။
နန္းညီဆီသြားေတာ့ သူက ျပန္လာၿပီး comment ေပးသြားတယ္။

***
ျပန္တင္ခ်င္စိတ္ ေပါက္လာလို႔ ျပန္တင္လိုက္တာ။
အဲဒီ အေရးအသားေတြ ျပန္ဖတ္ရတာေတာ့ ရီခ်င္မိတယ္။
အဲဒီ (so-called) essay ရဲ႕ ေနာက္ပိုင္းနား (အပိုင္း -၆) ကေတာ့ "ခ်စ္ျခင္း၏ အႏုပညာ" ကို စိတ္ထဲစြဲၿပီး ေရးခဲ့မိတယ္။

တပိုင္းလံုး ၿခံဳေျပာရင္လဲ style က ဟိုမေရာက္ ဒီမေရာက္ လို႔ ထင္မိတယ္။
ငယ္ငယ္က အမ်ားဆံုး လႊမ္းမိုးခဲ့တာ ဂ်ဴး ပါပဲ။

***
post အသစ္ တင္လုိ႔ post အေဟာင္း ကိစၥ ၿပီးသြားၿပီလို႔ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။
ေျပာခ်င္တာ ႐ွိရင္ လာေျပာပါဦး။ နားေထာင္ခ်င္ပါေသးတယ္။ အသံေတြကို...

***
အစကေတာ့ 1st December မွာ ကဗ်ာ အေဟာင္းတစ္ပုဒ္ကို ျပန္တင္မလို႔ဟာ။
ေန႔ေ႐ႊ႕ ရက္ေ႐ႊ႕ လုပ္လိုက္မိတာ... ေကြးေသာလက္ မဆန္႔ခင္ ကိစၥနဲ႔ တိုးေတာ့တာပဲ။
ခု အဲဒီ ကဗ်ာ တင္မယ္ လုပ္ေတာ့ ျပန္ဖတ္ၾကည့္ၿပီး မတင္ခ်င္ေတာ့ဘူး။

ဒါနဲ႔ပဲ...

***


pic from Here

ေျမာက္ျမားလွစြာေသာ အေရာင္မ်ားအနက္ ကိုယ့္အတြက္ ႏွစ္သက္မက္ေမာဖြယ္ အေကာင္းဆံုးမွာ အျဖဴေရာင္သာ ျဖစ္ပါသည္။

အျဖဴေရာင္သည္ လူတစ္ေယာက္၏ အသြင္အျပင္ကို ပိုမို လင္းလက္ ေတာက္ပေစသည္…
႐ိုးစင္းမႈ၊ သန္႔စင္မႈ၊ ပကတိျဖစ္မႈ၊ အိေႁႏၵႀကီးမႈ စသည္တို႔ကို အျဖဴေရာင္ အတြင္း၌ ထြင္းေဖာက္ ျမင္ႏိုင္သည္ကပင္လွ်င္ အလြန္ ႏွစ္သက္ဖြယ္ ေကာင္းေနၿပီ ျဖစ္သည္…

ထိုကဲ့သို႔ ဂုဏ္သတၱိမ်ားျဖင့္ အျဖဴေရာင္သည္ လူတစ္ေယာက္၏ အသေရကို အေရာင္တင္ေပးႏိုင္သည္ဟု ယူဆပါသည္။ ထို႔ထက္ပို၍ ဆန္းၾကယ္သည္ကား အျဖဴေရာင္ကို ဝတ္ဆင္ထားခ်ိန္၌ ခံစားရသည့္ ခံစားမႈပင္ ျဖစ္ပါသည္…

စြန္းထင္း ညစ္ေပလြယ္ေသာ ထိုအေရာင္ကို အနည္းငယ္မွ်ပင္ အစြန္းအထင္း မျဖစ္ေစလိုေသာ စိတ္… မသိမသာကေလး ညစ္ေထး ေပေရသြားမွာကိုပင္ စိုးရိမ္ေနမိေသာ စိတ္တို႔ျဖင့္ တယုတယ တသသ ဂ႐ုတစိုက္ ေနရသည့္ ခံစားမႈ …

အျမတ္တႏိုး အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ ထိန္းသိမ္း ေစာင့္စည္းကာ ေနထိုင္ရသည့္ ခံစားမႈ…

…ထိုကဲ့သို႕ေသာ ခံစားမႈမ်ားေလာက္ ႏူးညံ့ သိမ္ေမြ႕ ဆန္းျပားေသာ အရာကို အျခား မည္သည့္ အေရာင္ကမွ် ေပးစြမ္းႏိုင္ျခင္း ရွိသည္ မထင္ပါ…

အျဖဴေရာင္ကို ဝတ္ဆင္ထားခ်ိန္၌ ျဖစ္ေလ့ရွိသည့္ တစံုတရာကို ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး ယုယုယယ အရိပ္ၾကည့္ ဂရုစိုက္ေနရသည့္ ခံစားမႈမ်ိဳးကို အလြန္ႏွစ္သက္ မက္ေမာပါသည္… ေဖာ္ျပပါ ခံစားမႈမ်ားကို ေက်နပ္စြာ ခံစားေနခ်င္ျခင္းသည္ပင္လွ်င္ အျဖဴေရာင္ကို စြဲလမ္းရသည့္ အေၾကာင္းရင္းျဖစ္၏…

အျဖဴေရာင္က ကိုယ့္ပင္ကို ဗီဇစိတ္အခ်ိဳ႕ကိုပင္ ေျပာင္းလဲ သြားေစႏိုင္စြမ္းပါသည္..
တဆိတ္ ေက်းဇူးျပဳၿပီး သံသယ မဝင္ေစလိုပါ…

ယခင္က ကိုယ္သည္ မိမိသာလွ်င္ ဂရုစိုက္ခံလို အယုယခံလိုၿပီး ကိုယ့္ကိုမ်ား ကိုယ့္ ပတ္ဝန္းက်င္က အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ ရွိေနၾကမည္ ဆိုလွ်င္ ေလာက၌ အရာခပ္သိမ္း ၿပီးျပည့္စံုၿပီဟု ထင္မွတ္ခဲ့သူျဖစ္၏…

*
(အရာအားလံုးကို ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို႕ တိုက္ခိုက္
ခူးယူခဲ့ၿပီး ျပန္ေတာ့ မစိုက္မိဘူး)

*
သို႔ေသာ္ ကိုယ္ကခ်ည္း ရယူေနရျခင္း ၊ ရရွိေနရျခင္း ႏွင့္ ရခ်င္ေနရျခင္းတို႕ မ်ားသည္ထက္ မ်ားျပားလာေသာအခါ အလြန္ပင္ ၿငီးေငြ႕ စိတ္ပ်က္ ပင္ပန္းလာပါသည္…

ထိုအခ်ိန္မွ စ၍ အျဖဴေရာင္မွ ေပးစြမ္းႏိုင္ေသာ ခံစားမႈမ်ားကို စတင္ ၿငိတြယ္ စြဲလမ္းလာျခင္းျဖစ္ၿပီး ထိုသို႕ စြဲလမ္းလာခ်ိန္မွ စ၍ ကိုယ့္ အဇၩတၱတို႕ တျဖည္းျဖည္း ေျပာင္းလဲ လာပါသည္…

*
ကိုယ္ကပင္ စတင္၍ တစံုတရာ အေပၚမွာ ၿငိတြယ္ေနခ်င္သည္…
ဂ႐ုစိုက္ အရိပ္ၾကည့္ေနခ်င္သည္…
လိုအပ္တာ မွန္သမွ် ျဖည့္ဆည္းေပးရင္း ေက်နပ္ ႏွစ္သိမ့္ေနခ်င္သည္…

အျဖဴေရာင္ကို ဝတ္ဆင္ရင္းမွ အျမတ္တႏိုး ဂ႐ုစိုက္ေနရသည့္ အေတြ႕အႀကံဳကို သေဘာတက် ႏွစ္ၿခိဳက္မိေသာအခါ အတၱဆိုသည္မ်ားကို ၿငီးေငြ႕လာခဲ့ေတာ့သည္…

ေလာကမွာ ကိုယ္က တဖန္ ျပန္လည္၍ ျဖည့္ဆည္း ေပးဆပ္ေနရျခင္းက ပို၍ စိတ္ၾကည္ႏူး ခ်မ္းေျမ့စရာ ေကာင္းသည္ဟု ခံယူလာခဲ့ပါသည္။

*
ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ အျဖဴေရာင္ဆန္ေသာ လူသားတစ္ေယာက္ကို ကိုယ္ စြဲလမ္းျမတ္ႏိုးလာခဲ့မိပါသည္။

(to be continued)

Some Comments for My Post

မ်ဳိးျမင့္ေမာင္ said...

ျမန္မာ့ ႏုိင္ငံေရးမွာ ဝင္မပါျဖစ္တာ အတၱႀကီးတာေၾကာင့္လုိ႔ မျမင္ဘူး။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ အတၱမႀကီးသူေတြလည္း မပါဘဲေနတာ ဒုနဲ႔ေဒးပဲ။ တကယ့္အေၾကာင္းရင္းက မာနမ႐ွိတာလုိ႔ ထင္တယ္။ မာနဆုိတာ vanity ကုိ ဆုိလုိခ်င္တာ မဟုတ္ဘူး။ Self-esteem ကုိ ဆုိလုိခ်င္တာ။ နအဖေစာ္ကားတာေတြကုိ ခံေနရတဲ့၊ သိကၡာအခ်ခံေနရတဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံသားဘ၀မွာ ခံျပင္းတဲ့စိတ္တုိ႔၊ ႐ွက္တဲ့စိတ္တုိ႔ မခံစားရပဲ ဖာသိဖာသာ ေနတတ္တာ မာန (self-esteem) အရမ္းနည္းလုိ႔ ျဖစ္မယ္။

Rita said...

ပံုမွန္ လူတစ္ေယာက္မွာ အဲဒီ အေၾကာင္းေတြနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ "ခံျပင္းတဲ့စိတ္" မ႐ွိတဲ့သူ ႐ွိလိမ့္မယ္လို႔ ကိုမ်ိဳးျမင့္ေမာင္ ထင္ရင္၊ ထင္ရေလာက္တဲ့သူကို ဆန္းစစ္ၾကည့္လိုက္ပါ။ ဒါေပမဲ့ ခံျပင္းစိတ္သည္ ဒါလုပ္ဖို႔ တြန္းအား ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္မယ္။ ခံျပင္းရင္ လုပ္မွာေပါ့လို႔ တထစ္ခ် ေျပာလို႔ မရဘူး။

ကၽြန္မရဲ႕ အသိ အစ္မတေယာက္ 96 မွာ ႀကိဳ႕ကုန္းကို ေရာက္ႏွင့္ၿပီးသူ၊ လံုးဝ ျပစ္တင္႐ႈံ႕ခ် ဆန္႔က်င္၍ ဆတ္ဆတ္ခါေအာင္ နာ ေနသူ၊ သူ႕ အယူအဆေလး စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းလို႔ ေျပာျပလိုက္မယ္။ သူဟာ အၿမဲတမ္း လွဴ ေနပါတယ္။ လူမႈေရး၊ ကယ္ဆယ္ေရး လုပ္ငန္းေတြ အတြက္ပါ။

သူ ႏိုင္ငံေရးကို လံုးဝ မလွဴပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ အေျခခံကေတာ့ သူ ဒီလမ္းစဉ္ ကို မယံုၾကည္လို႔ပါ။ ၿပီးေတာ့ လူေတြကို မယံုလို႔ပါ။ ေနာက္ဆံုး အဓိက အက်ဆံုးနဲ႔ စိတ္ဝင္စားစရာ အေကာင္းဆံုးက "ငါတို႔ အတြက္ ေရွ႕ကေန ေသေပးၾကပါေနာ္" လို႔ အဓိပၸါယ္ ေရာက္တဲ့ အလုပ္ကို သူ လံုးဝ မလုပ္ခ်င္ဘူး ေျပာပါတယ္။

ဒါ႐ွင္းပါတယ္။ ဒီနည္းလမ္းကို သူမယံုလို႔ ပါပဲ။ လမ္းေပၚမွာ ဒီတုိင္း ေသၾကတာကို သူ အားမေပးခ်င္လို႔ ပါပဲ။ ဒီလိုေျပာလို႔ လွဴတဲ့လူေတြကေတာ့ သူေျပာသလို ေသေပးၾကပါေနာ္ လို႔ ေတာင္းဆိုေနတဲ့ လူေတြ လို႔ ကၽြန္မ မျမင္ပါဘူး။ ႐ႈေထာင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ျမင္ေအာင္သာ ေျပာတာပါ။ ကိုယ္ယံုၾကည္ရာ ကိုယ္လုပ္ေနၾကတာကို ေျပာတာပါ။

ကိုလူေထြး ေပးခဲ့တဲ့ comment နဲ႔ ဒီ အစ္မရဲ႕ စကားလံုးကို ဆက္စပ္လို႔ ကၽြန္မ ေသခ်ာ comment တစ္ခု ျပန္ေရးဦးမယ္လို႔ စဉ္းစားေနတာ။ ယူေသာ္ရ၏ စကားလံုးေတြ အေၾကာင္းေပါ့။

ဒါေပမဲ့ ဝိေရာဓိေတြ သက္သက္ တင္ျပသလို ျဖစ္ၿပီး ဘာ အေျဖမွ မရႏိုင္မယ့္ အတူတူ အလကား ေဖာင္းပြေနမလား မသိဘူးလို႔ ေတြးေနခဲ့တာ။ ကိုမ်ိဳးျမင့္ေမာင္ comment ကို ဖတ္ရေတာ့ ေရးခ်င္သြားမိလို႔ ခုေရးလုိက္တယ္။

ကၽြန္မ နာတတ္ခဲ့တဲ့ post တစ္ခု မႏွစ္ဆီက ေရးခဲ့ဖူးတာ၊ ဒါေပမဲ့ အဲဒီ post ကို တမင္ကို အစ ျပန္မေဖာ္ခ်င္လို႔ မေဖာ္ေတာ့တာ။ ခုလဲ မေဖာ္ေတာ့ပါဘူး။ post ကေတာ့ ဒီတိုင္းပဲ ႐ွိေနပါတယ္။

ကိုမ်ိဳးျမင့္ေမာင္ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ လာမယ္ထင္လို႔ ေမွ်ာ္ေနတာ။

မ်ဳိးျမင့္ေမာင္ said...

တကယ္လုိ႔ သူက အဲဒီ "လမ္းစဥ္" ဆုိတာကို မယုံၾကည္ဘူးဆုိရင္ တျခား ဘယ္နည္းလမ္းေတြနဲ႔ သူ႔ကုိ ခံျပင္းေစတဲ့ ေစာ္ကားမႈ၊ အ႐ွက္ရေစတဲ့ သိကၡာခ်မႈေတြကုိ ေျဖ႐ွင္းဖုိ႔ ႀကိဳးစားသလဲဆုိတာ သိခ်င္တယ္။ နည္းလမ္းလုိ႔ ဆုိတာမွာ ျပႆနာကုိ လက္ခံၿပီး ေျဖ႐ွင္းဖုိ႔ ႀကိဳးစားတာကုိ ဆုိလုိခ်င္တာ။ မ်က္ႏွာလႊဲတာ၊ ေျဖ႐ွင္းဖုိ႔ မႀကိဳးစားပဲ ေျဖေတြးေတြးတာ (wishful thinking) စတဲ့ နည္းေတြကုိ မဆုိလုိဘူး။ လမ္းစဥ္တစ္ခုကုိ မယုံၾကည္လုိ႔ အဲဒီနည္းနဲ႔ မေျဖ႐ွင္းတာ သဘာ၀က်ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလမ္းစဥ္က ေျဖ႐ွင္းဖုိ႔ ႀကိဳးစားေနတဲ့၊ ကုိယ္နဲ႔လည္း သက္ဆုိင္တဲ့ ျပႆနာကုိပါ ဥပကၡာျပဳလုိက္တာေတာ့ သဘာ၀မက်ဘူး။ အဲဒါအတြက္ justification မရွိဘူး။ ဘာမွမလုပ္တာဟာ ကုိယ့္အလုပ္၊ ဘာမွမယုံၾကည္တာဟာ ကုိယ့္ယုံၾကည္မႈ ဆုိသလုိမ်ဳိး wordplay ဆန္ဆန္ rationalization ပဲ ျဖစ္မယ္။

Rita said...

အင္း ဟုတ္ပါၿပီ။
ဒီကိစၥဟာ အေျဖမ႐ွိႏိုင္မယ့္ အတူတူလို႔ (မ႐ွိတာဟာ ကၽြန္မဦးေႏွာက္ထဲမွာ မ႐ွိတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္) ေရးခဲ့ပါတယ္။

အေျဖမ႐ွိလို႔ သူ႕အေနအထားကိုလည္း ကၽြန္မ ေျပာခြင့္မ႐ွိလို႔ ကၽြန္မကပဲ သိခ်င္္တာ ေမးပါမယ္။

ဒါျဖင့္ ဒီအဖြဲ႕အစည္းေတြကို လွဴလိုက္တာနဲ႔ justification ႐ွိသြားေရာလား။ သူအပါအဝင္ သူလို ကၽြန္မလို လူေတြဟာ ေ႐ွ႕ထြက္ အေသခံဖို႔ အေၾကာင္း႐ွိလာမွာ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီအခါ ပိုက္ဆံပို႔ေပးရင္ ၿပီးေရာလား။ ဒါတကယ္ကို solution ကို သိခ်င္လုိ႔ ေမးတာျဖစ္ပါတယ္။

သိပ္လြယ္တဲ့ အလုပ္မို႔ (အဲဒီအစ္မေတာ့ သူ႕ယံုၾကည္ခ်က္ျဖစ္ေနတာမို႔ မသိ။)က်န္လူေတြ အေနနဲ႔ကေတာ့ ခုခ်က္ခ်င္းကို ထ လုပ္လုိက္ႏိုင္တဲ့ ကိစၥပါပဲ။

ဒါပဲလား။ ဒါဆုိရင္ ေကာင္းပါၿပီ။
ဒါ့ထက္ ပိုတာေတြ ႐ွိေသးရင္လဲ ေျပာျပခဲ့ပါ။
တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မလဲ အေျဖလိုခ်င္ေနတာပဲ။ Solution ထုတ္ေပးႏိုင္တဲ့ လူေတာ့ မဟုတ္ဘူး။

Rita said...

ကၽြန္မ ေျပာခ်င္တာသည္ ခံျပင္းစိတ္႐ွိတာနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးကို တိုက္႐ုိက္ ထလုပ္တာနဲ႔ မဆိုင္ဘူး လို႔ ေျပာခဲ့တာ။

ခံျပင္းလို႔ ဒုကၡေရာက္တဲ့သူေတြကို ကူညီတာေပါ့။ ႏိုင္ငံေရး အဖြဲ႕အစည္းကို ေငြပို႔ေပးတာလဲ ဒီသေဘာ မဟုတ္ဘူးလား။

ေနာက္တခ်က္က ဒီသေဘာခ်င္း အတူတူကိုပဲ သူယံုၾကည္ရမွ လုပ္မယ္ ဆုိတာ သူ႔ေ႐ြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ပဲ။ (ဒီ ကိစၥေတြ သူလွဴဖူးတုန္းက လူလိမ္ခံခ်င္ခံရမယ္။) ခံျပင္းလို႔ ႏိုင္ငံေရး အဖြဲ႕အစည္းကို လွဴတာနဲ႔ လူမႈေရးကိစၥပဲ လွဴတာနဲ႔ ကြာျခားတာ ႐ွိသလား။

ယံုၾကည္မႈ ဆုိတာမွာ ေျပာင္းလဲလာမွာကို ယံုၾကည္ႏိုင္ဖို႔လဲ လိုေသးတယ္။ ေျပာင္းလဲ ေပးမယ္လို႔ ထင္ရတဲ့ ေအာ္ေနတဲ့ လူေတြကို ကိုယ္ မယံုၾကည္ႏိုင္တဲ့ အခါ၊ ယံုၾကည္ရေလာက္တာကို မေတြ႕ရတဲ့ အခါ၊ လက္႐ွိအေျခအေနကို ခံျပင္းေသာ္ျငား ဥေပကၡာျပဳမိႏိုင္တယ္။

ခုလက္႐ွိကို ေသေအာင္ ခံျပင္းပေစဦး ေနာက္လာမယ့္ဟာကိုလည္း ေသခ်ာယံုၾကည္ရေလာက္တယ္ မထင္ရင္ေတာ့... ဒီကိစၥေတြ လွည့္မၾကည့္ခ်င္ဘူး။ ကိုယ္ ကယ္ႏိုင္တဲ့လူပဲ ကယ္မယ္လို႔သာ ျဖစ္ေတာ့မွာပဲ။

ၿပီးရင္ အစက ျပန္ပတ္မယ္။
အသံေကာင္း ဟစ္တာတို႔...
မလုပ္ဖူးရင္ လာမေျပာနဲ႔တို႔...ကို မႀကိဳက္ဘူး ဆုိတာကေန...

ကိုမ်ိဳးျမင့္ေမာင္ ဒီ အထံုး ေျဖလိုက္ႏိုင္ရင္ေတာ့ ကၽြန္မ သိပ္ေက်းဇူးတင္မွာပဲ။ ခုဟာက တေလွ်ာက္လံုး စကားလံုးေတြသာ ေျပာလာၾကတာ။ ဘာ အေျဖမွ ႐ွိတာ မဟုတ္ဘူး။ သိပ္လည္း မေမွ်ာ္လင့္ေပမယ့္ ထြက္လာရင္ေတာ့ ေက်းဇူးတင္ ဝမ္းသာမိမွာပါ။

Rita said...

လူမႈေရးကိစၥပဲ လွဴတာက ေျဖ႐ွင္းရာ မက်ဘဲ၊ ႏိုင္ငံေရး အဖြဲ႕ေတြကို လွဴမွ ေျဖ႐ွင္းရာက်ပါသလား။

မ်ဳိးျမင့္ေမာင္ said...

“အေျဖမ႐ွိလို႔ သူ႕အေနအထားကိုလည္း ကၽြန္မ ေျပာခြင့္မ႐ွိလို႔ ကၽြန္မကပဲ သိခ်င္္တာ ေမးပါမယ္။”

“ကၽြန္မ ေျပာခ်င္တာသည္ ခံျပင္းစိတ္႐ွိတာနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးကို တိုက္႐ုိက္ ထလုပ္တာနဲ႔ မဆိုင္ဘူး လို႔ ေျပာခဲ့တာ။”

၁။ သူ႕ကုိယ္စား မေျဖေပးႏုိင္ဘူးဆုိရင္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိအတြက္ ေျဖေပးႏုိင္သလား။ ဘယ္နည္း ဘယ္လမ္းစဥ္ ႐ွိသလဲလုိ႔ ေမးခ်င္တာ မဟုတ္ဘူး။ နအဖအေစာ္ကားခံ ျမန္မာႏုိင္ငံသားဘ၀နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ခံျပင္းတဲ့စိတ္႐ွိလား၊ ႐ွက္တဲ့စိတ္႐ွိလား ဆုိတာေတြကုိ သိခ်င္တယ္။ ေနာက္ၿပီး ခံျပင္းစိတ္ဆုိတာ ခံရလုိ႔ နာတတ္႐ုံနဲ႔ ႐ွိတဲ့စိတ္ကုိ ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး။ မတရားမႈကုိ ေခါင္းငုံ႔ခံရမွာ႐ွက္တဲ့ မာန (self-esteem) ေၾကာင့္ မတရားမႈကုိ တြန္းလွန္လုိတဲ့စိတ္ကုိ အဓိကေျပာတာ။

႐ွိတယ္ဆုိရင္ ဘယ္လုိေျဖ႐ွင္းဖုိ႔ ႀကိဳးစားသလဲ။

မ်ဳိးျမင့္ေမာင္ said...

“ဒါျဖင့္ ဒီအဖြဲ႕အစည္းေတြကို လွဴလိုက္တာနဲ႔ justification ႐ွိသြားေရာလား။ သူအပါအဝင္ သူလို ကၽြန္မလို လူေတြဟာ ေ႐ွ႕ထြက္ အေသခံဖို႔ အေၾကာင္း႐ွိလာမွာ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီအခါ ပိုက္ဆံပို႔ေပးရင္ ၿပီးေရာလား။ ဒါတကယ္ကို solution ကို သိခ်င္လုိ႔ ေမးတာျဖစ္ပါတယ္။”

“သိပ္လြယ္တဲ့ အလုပ္မို႔ (အဲဒီအစ္မေတာ့ သူ႕ယံုၾကည္ခ်က္ျဖစ္ေနတာမို႔ မသိ။)က်န္လူေတြ အေနနဲ႔ကေတာ့ ခုခ်က္ခ်င္းကို ထ လုပ္လုိက္ႏိုင္တဲ့ ကိစၥပါပဲ။”

၂။ စၿပီး မွတ္ခ်က္ေရး ကတည္းက ႏုိင္ငံေရးအဖြဲ႕ေတြကုိ ေငြလွဴပါ ဆုိတာမ်ဳိး ေျပာဖုိ႔ မရည္႐ြယ္ခဲ့ဘူး။ အဲဒါနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး စကားလည္း မစခဲ့ဘူး။ ေငြလွဴတာဟာ အေျဖမဟုတ္တာကုိ လက္ခံတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီမုိကေရစီအေရးအတြက္ ေငြေထာက္ပံ့မႈဟာ အေျဖ႐ွာဖုိ႔အတြက္ လုိအပ္တယ္လုိ႔ ယုံၾကည္တယ္။ ႏုိင္ငံေရးအဖြဲ႕ေတြကုိ မယုံလုိ႔ ေငြမလွဴဘူးဆုိရင္ေတာင္ ႏုိင္ငံေရးအတြက္ ေငြသုံးတာမ်ဳိး လုပ္ႏုိင္တာပဲ။

လြယ္မယ္ထင္ရင္ ထလုပ္ၾကည့္ပါ။ လြယ္သေလာက္သာ သုံးမယ္ဆုိရင္ေတာ့ လြယ္မွာပဲ။ လုိသေလာက္ သုံးမယ္ဆုိရင္လည္း တစ္ေယာက္တည္း တတ္ႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ တတ္ႏုိင္သေလာက္လုိ႔ ဆုိတာထက္ တတ္ႏုိင္သမွ်လုပ္ၾကည့္ပါ။

တတ္ႏုိင္သမွ်လုပ္တာ justification ပဲ။

မ်ဳိးျမင့္ေမာင္ said...

“ခံျပင္းလို႔ ဒုကၡေရာက္တဲ့သူေတြကို ကူညီတာေပါ့။ ႏိုင္ငံေရး အဖြဲ႕အစည္းကို ေငြပို႔ေပးတာလဲ ဒီသေဘာ မဟုတ္ဘူးလား။”

“ေနာက္တခ်က္က ဒီသေဘာခ်င္း အတူတူကိုပဲ သူယံုၾကည္ရမွ လုပ္မယ္ ဆုိတာ သူ႔ေ႐ြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ပဲ။ (ဒီ ကိစၥေတြ သူလွဴဖူးတုန္းက လူလိမ္ခံခ်င္ခံရမယ္။) ခံျပင္းလို႔ ႏိုင္ငံေရး အဖြဲ႕အစည္းကို လွဴတာနဲ႔ လူမႈေရးကိစၥပဲ လွဴတာနဲ႔ ကြာျခားတာ ႐ွိသလား။”

“လူမႈေရးကိစၥပဲ လွဴတာက ေျဖ႐ွင္းရာ မက်ဘဲ၊ ႏိုင္ငံေရး အဖြဲ႕ေတြကို လွဴမွ ေျဖ႐ွင္းရာက်ပါသလား။”

၃။ လူမႈေရးလုပ္ငန္းေတြအတြက္ ေငြလွဴတာကုိ ႐ႈံ႕ခ်ခ်င္စိတ္မ႐ွိဘူး။ ဒါေပမယ့္ ႏုိင္ငံေရးအလုပ္နဲ႔ လူမႈေရးအလုပ္ဆုိတာကုိ ၿပီးစလြယ္ေရာခ်ျပစ္တာ သဘာ၀မက်ဘူး။ ေျဖ႐ွင္းခ်င္တဲ့ ျပႆနာခ်င္းမွ မတူတာ ဘယ္ကဘယ္လုိ သေဘာခ်င္း သြားတူေနရသလဲဆုိတာ စဥ္းစားလုိ႔မရဘူး။ ႐ွင္းျပေစခ်င္တယ္။ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာျပည္အေရးမွာ ႏုိင္ငံေရးျပႆနာနဲ႔ လူမႈေရးျပႆနာကုိ ေရာစရာမလုိဘူးလုိ႔ ျမင္တယ္။ ကိစၥ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ တခုက အေၾကာင္းရင္းခံျဖစ္ေနၿပီး ေနာက္တခုက အက်ဳိးဆက္ေတြ အမ်ားႀကီးထဲက တခုလုိ႔ ျမင္တယ္။

ခံျပင္းတာခ်င္း အတူတူပဲဆုိရင္ အဲဒီခံျပင္းစိတ္ကုိ စမ္းစစ္ၾကည့္ပါ။ ဆင္းရဲဒုကၡေရာက္ေနတဲ့အေပၚမွာ ခံျပင္းတာလား၊ မတရားဖိႏွိပ္ အုပ္ခ်ဳပ္မႈအေပၚမွာ ခံျပင္းတာလား ဆုိတာ ႐ွင္းဖုိ႔လုိတယ္။ ပထမခံျပင္းစိတ္က သနားတတ္တဲ့စိတ္မွာ အေျခခံၿပီး ေနာက္တခုက တရားမွ်တမႈကုိ လုိလားတဲ့စိတ္မွာ အေျခခံတယ္။

လူမႈေရးကိစၥအတြက္ ေငြသုံးတာ လူမႈေရးကိစၥကုိ ေျဖ႐ွင္းဖုိ႔ပဲ အေထာက္အကူျပဳမယ္။ ႏုိင္ငံေရးကိစၥကုိ ေျဖ႐ွင္းခ်င္ရင္ ႏုိင္ငံေရးကိစၥအတြက္ ေငြသုံးပါ။ လူမႈေရးကိစၥကို ေျဖ႐ွင္း႐ုံနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးျပႆနာပါ ေျပလည္လာမွာ မဟုတ္ဘူး။ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာျပည္မွာ ႏုိင္ငံေရးျပႆနာေၾကာင့္ လူမႈေရးျပႆနာကုိ ေျဖ႐ွင္းလုိ႔မရတာေတြ မ်ားတယ္။

မ်ဳိးျမင့္ေမာင္ said...

“ယံုၾကည္မႈ ဆုိတာမွာ ေျပာင္းလဲလာမွာကို ယံုၾကည္ႏိုင္ဖို႔လဲ လိုေသးတယ္။ ေျပာင္းလဲ ေပးမယ္လို႔ ထင္ရတဲ့ ေအာ္ေနတဲ့ လူေတြကို ကိုယ္ မယံုၾကည္ႏိုင္တဲ့ အခါ၊ ယံုၾကည္ရေလာက္တာကို မေတြ႕ရတဲ့ အခါ၊ လက္႐ွိအေျခအေနကို ခံျပင္းေသာ္ျငား ဥေပကၡာျပဳမိႏိုင္တယ္။”

“ခုလက္႐ွိကို ေသေအာင္ ခံျပင္းပေစဦး ေနာက္လာမယ့္ဟာကိုလည္း ေသခ်ာယံုၾကည္ရေလာက္တယ္ မထင္ရင္ေတာ့... ဒီကိစၥေတြ လွည့္မၾကည့္ခ်င္ဘူး။ ကိုယ္ ကယ္ႏိုင္တဲ့လူပဲ ကယ္မယ္လို႔သာ ျဖစ္ေတာ့မွာပဲ။”

၄။ ေျပာင္းလဲမႈနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ယုံၾကည္မႈဆုိရာမွာ သူမ်ားေတြ ေျပာင္းေပးႏုိင္မယ္လုိ႔ ယုံၾကည္အားကုိးလုိတဲ့စိတ္မ်ဳိးက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ သက္သက္ပါ။ ျဖစ္သင့္တယ္ထင္တဲ့ ေျပာင္းလဲမႈအတြက္ ကုိယ္တုိင္ ပါ၀င္လုပ္ေဆာင္သင့္တယ္လုိ႔ ယုံၾကည္တာမ်ဳိးကုိ အဓိကေျပာခ်င္တာ။ အဲဒီ ယုံၾကည္မႈမ်ဳိး ႐ွိရင္ ဥပကၡာျပဳႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ မယုံၾကည္ရင္ တတ္ႏုိင္သေလာက္ပဲ လုပ္ခ်င္မယ္ (လုပ္ခ်င္မွလည္း လုပ္မယ္) ။ အဲဒါမွ မေအာင္ျမင္ရင္ေတာ့ ဥပကၡာျပဳမိမွာေပါ့။ ယုံၾကည္တယ္ဆုိရင္ မေအာင္ျမင္ေသးလည္း တတ္ႏုိင္သမွ် လုပ္မွာပဲ။ အဲဒီ ယုံၾကည္ခ်က္မ်ဳိး မ႐ွိေသးရင္၊ မ႐ွိတာက လုပ္ရမွာေၾကာက္လုိ႔လား၊ ေျပာင္းလဲမႈ မျဖစ္သင့္ဘူး ထင္လုိ႔လား စသည္ျဖင့္ ႐ုိး႐ုိးသားသား ဆန္းစစ္ၾကည့္ပါ။ သူမ်ားက မယုံရလုိ႔ ဆုိတာမ်ဳိး ၿပီးစလြယ္ အျပစ္မတင္သင့္ဘူး။

ေနာက္ၿပီး ကုိယ္ကယ္ႏုိင္တဲ့လူဆုိတာ ဘယ္လုိသေဘာမ်ဳိးနဲ႔ ေျပာတာလဲ။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိေတာင္ မတရားဖိႏွိပ္မႈေအာက္က လြတ္ေအာင္ ကယ္ဖုိ႔မႀကိဳးစားေသး၊ မလြတ္ႏုိင္ေသးတဲ့ အေျခအေနမွာ ဘယ္သူ႕ကုိ ဘယ္လုိသြားကယ္မွာလဲ။ ငတ္ျပတ္ေနသူကုိ အစာေရစာေပးကမ္းၿပီး ကယ္တာမ်ဳိးေတာ့ ႐ွိတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဒီပုိ႔စ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေျပာေနတာ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးအေၾကာင္း မဟုတ္လား။

မ်ဳိးျမင့္ေမာင္ said...

အေျဖ ေပးႏုိင္မယ္ ေမွ်ာ္လင့္လုိ႔ လက္ခံစကားေျပာတာ ဆုိရင္ေတာ့ ဘာအတြက္ အေျဖ လုိခ်င္တာလဲလုိ႔ ေမးခ်င္တယ္။ ကုိယ္တုိင္ပါ၀င္ဖုိ႔ ယုံၾကည္ေပမယ့္ ဘယ္နည္းလမ္းသုံးၿပီး လုပ္ရမလဲ ဆုိတာအတြက္ အေျဖလုိခ်င္တာလား။ ပါ၀င္ဖို႔ မယုံၾကည္ဘဲ ဘာေျဖမလဲဆုိတာ သိခ်င္႐ုံ ေမးတာလား။

လက္႐ွိအေျခအေနမွာ ေျဖႏုိင္တာကေတာ့ ယုံၾကည္မႈဟာ အေျဖ ဆုိတာပဲ။

Rita said...

၁။ ခံျပင္းစိတ္ဆုိတာ ခံရလုိ႔ နာတတ္႐ုံနဲ႔ ႐ွိတဲ့စိတ္ကုိ ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး။

ဟုတ္တယ္။ ခံရလို႔သာ နာတဲ့စိတ္။ အဓိပၸါယ္ မ႐ွိ၊ အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ မ႐ွိ အဲဒါေတြကိုသာ နာတာ။ အဲဒါ ေသခ်ာတယ္။

၂။ လြယ္မယ္ထင္ရင္ ထလုပ္ၾကည့္ပါ။

လြယ္သေလာက္ပဲ လုပ္ႏိုင္မွာပါပဲ။ ဒါလဲ ေသခ်ာတယ္။

၃။ ႏုိင္ငံေရးအလုပ္နဲ႔ လူမႈေရးအလုပ္ဆုိတာကုိ ၿပီးစလြယ္ေရာခ်ျပစ္တာ သဘာ၀မက်ဘူး။

ၿပီးစလြယ္ ေရာခ်ပစ္တာ မဟုတ္ဘူး။
အဲဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မ ေသခ်ာေရးခဲ့တာ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ အျပင္ေရာက္ေနတဲ့ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား (တကယ္က အားလံုးလို႔ ထင္တယ္။) ေ႐ွ႕ထြက္ လုပ္ဖို႔၊ ေသဖို႔ စေတးဖို႔ ဆႏၵ မ႐ွိလို႔ကို အျပင္ေရာက္ေနတာပဲ။

အဲဒီ အခါမွာ ေငြလွဴလိုက္ရင္ ၿပီးေရာေပါ့။ အေပၚမွာ ေျပာထားတဲ့ အတိုင္းပဲ လြယ္သေလာက္ပဲ လုပ္မွာမို႔ ဘာမွ မခက္ဘူး။

၄။ မယုံၾကည္ရင္ တတ္ႏုိင္သေလာက္ပဲ လုပ္ခ်င္မယ္။

ဟုတ္တယ္။ မယံုၾကည္လို႔ တတ္ႏိုင္သမွ်ပဲ လုပ္ခ်င္တဲ့ စိတ္႐ွိတာ။ ကိုယ္နဲ႔ နီးစပ္ရာကို ေပးကမ္းမွ်ေဝတာေလာက္ လုပ္ခ်င္တာ။

၅။ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးအေၾကာင္း မဟုတ္လား။

ဟုတ္တယ္။ ႏိုင္ငံေရးေၾကာင္း။ တိတိက်က် ေျပာရရင္ အဲဒီအေပၚမွာ စိတ္ဝင္စားမႈနဲ႔ ယံုၾကည္မႈ နည္းခဲ့တယ္ ဆုိတဲ့ အေၾကာင္း။ ဟင္ စရာေတြ ေတြ႔ခဲ့တယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း။ အဲဒါေၾကာင့္ လွည့္မၾကည့္ခ်င္ခဲ့တာ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း။ အသံေကာင္းဟစ္တာကို မလုိလားတဲ့အေၾကာင္း။

၆။ ဘာေျဖမလဲဆုိတာ သိခ်င္႐ုံ ေမးတာလား။

ဘာေျဖမလဲဆုိတာ သိခ်င္တဲ့ စိတ္က ပိုမ်ားတယ္။ ကိုယ္တိုင္ပါဝင္ဖို႔ ယံုၾကည္စိတ္ ခုထိ လံုေလာက္ေအာင္ ႐ွိေသးတယ္ မထင္ဘူး။

ေနာက္တခုက ျပႆနာပဲ လာလာေျပာေနၾကလို႔ အေျဖ အေရးႀကီးတယ္ ေျပာတာ။ တကယ္ပဲ သိခ်င္စိတ္က ပိုမ်ားတယ္။

ေက်းဇူး (တကယ္ အထူး) တင္ပါတယ္။

Rita said...

ဟုတ္ၿပီ ဒါျဖင့္ ကိုမ်ိဳးျမင့္ေမာင္ ေျပာတဲ့ အတိုင္းဆုိ self - esteem နဲတာေပါ့။

problem ကိုေတာ့ define လုပ္လုိက္ႏိုင္ၿပီ။

Rita said...

(ယုံၾကည္တယ္ဆုိရင္ မေအာင္ျမင္ေသးလည္း တတ္ႏုိင္သမွ် လုပ္မွာပဲ။ အဲဒီ ယုံၾကည္ခ်က္မ်ဳိး မ႐ွိေသးရင္၊ မ႐ွိတာက လုပ္ရမွာေၾကာက္လုိ႔လား၊ ေျပာင္းလဲမႈ မျဖစ္သင့္ဘူး ထင္လုိ႔လား စသည္ျဖင့္ ႐ုိး႐ုိးသားသား ဆန္းစစ္ၾကည့္ပါ။ သူမ်ားက မယုံရလုိ႔ ဆုိတာမ်ဳိး ၿပီးစလြယ္ အျပစ္မတင္သင့္ဘူး။)

၁) လုပ္ရမွာ မေၾကာက္ရင္ အျပင္မထြက္ဘဲ အထဲမွာပဲ ေထာင္ထဲဝင္ခ်င္ဝင္၊ လမ္းထြက္ေလွ်ာက္ခ်င္ေလွ်ာက္၊ ဒါမွ မဟုတ္ ေသေနတာၾကာပါၿပီ။ လုပ္ရမွာ ေၾကာက္လို႔ ခုထိ လြတ္ေနတာပါ။

၂) ေျပာင္းလဲမႈ မျဖစ္သင့္ဘူး မထင္ပါဘူး။ အဲဒါကို post မွာ ေရးခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ ေျပာင္းလာခဲ့ရင္လည္း ေနာက္လာမယ့္ လူဟာ... ဆုိၿပီး သူမ်ားကို ထည့္တြက္ေနလို႔ပါ။ ဘာျဖစ္လို႔ ဆုိေတာ့ သူမ်ားပဲ ထည့္တြက္ရမွာကိုး။ ေနာက္တက္မယ့္လူက ကိုယ္ မဟုတ္လို႔။

၃) ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ယံုၾကည္စရာ ေကာင္းတယ္ မထင္တာေတာ့ အမွန္ပဲ။

က်န္ေနခဲ့လုိ႔ ျပန္ေျဖတာပါ။
တကယ္ပဲ ျပည့္ျပည့္စံုစံု ေမးလိုက္တာကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ အဲဒီ ေမးခြန္းမ်ိဳးကို ကၽြန္မ ေျဖလိုက္ရတဲ့ အတြက္ေရာ၊ post မွာ တင္လိုက္ႏိုင္တဲ့ အတြက္ေရာ ေက်နပ္မိပါတယ္။

အဲဒီ ေမးခြန္းေတြ ေမးႏိုင္တာအတြက္ ခ်ီးက်ဴးမိပါတယ္။ ဆက္ေတြးေနမိေစမယ့္ ေမးခြန္းမ်ိဳးေတြပါ။

တကယ္က post တင္စမွာ ဒါေတြ ေျပာဖို႔ မစဉ္းစားခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဆက္စပ္ရာကေန ထြက္လာတဲ့ comment ေတြေၾကာင့္ ဒီေလာက္႐ွည္လ်ားလာတာပါ။ ဒါ အေၾကာင္းျပတာ မဟုတ္ဘူး။

ေရးစက မရည္႐ြယ္ဘူး ဆုိေပမဲ့ ဒီအေၾကာင္းအရာဟာ ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာ ႐ွိေနၿပီးသား အ႐ွိတရား ျဖစ္ၿပီး၊ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္လာခဲ့ရင္ ကိုယ့္ဘေလာ့မွာ ျဖစ္ျဖစ္၊ သူမ်ားဆီမွာ ျဖစ္ျဖစ္ ေရးမိႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲ အစ ရလာတာနဲ႔ ဆက္ေျပာခဲ့တာပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ post နဲ႔ comment ေတြက ေခ်ာ္ေနတာေတြ ႐ွိပါတယ္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ေျပာခ်င္တာေတြနဲ႔ ေခ်ာ္သြားတာမ်ိဳးကေတာ့ မ႐ွိပါဘူး။

ထပ္ကာ ထပ္ကာ ျဖစ္ေနေပမယ့္ ေက်းဇူးတင္ပါရေစဦး။

မ်ဳိးျမင့္ေမာင္ said...

ဟုတ္တယ္။ Self-esteem ေတာ္ေတာ္ နည္းေနတာ။

Rita said...

ကၽြန္မ post တင္လုိက္မယ္။ ျဖစ္မလား။
အေဟာင္းကို ဆက္ျငင္းခ်င္လဲ ျငင္းၾကပါဦး ရပါတယ္။ အေဟာင္းဖယ္ခ်င္လို႔ အသစ္တင္တာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါကို တင္ခ်င္မိတယ္။

***
ကိုမ်ိဳးျမင့္ေမာင္ တင္ပါ လို႔ ေျပာမသြားေပမယ့္ တင္ခ်င္လို႔ တင္လိုက္ပါတယ္။ အလံုးစံု မဟုတ္ေပမယ့္ ဒီ ေမးခြန္းေတြကို ေျဖလိုက္ရတာ အတိုင္းအတာ တစ္ခုထိ ေက်နပ္မိပါတယ္။ Post ေရးစဉ္က ေမွ်ာ္လင့္မထားေပမယ့္ ရလိုက္တဲ့ အခါမွာ အင္မတန္ စိတ္ေက်နပ္ လိုခ်င္မိတဲ့ comment မ်ိဳးပါပဲ။

ႏိႈင္းတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ႐ွင္နာဂသိန္ သတိရမိေသးတယ္။

***

ေျဖၾကည့္သူမ်ား

'96 December တုန္းကေပါ့။

လႈိင္ၿမိဳ႕နယ္ထဲ ရန္ကုန္-အင္းစိန္ လမ္းမႀကီး တစ္ေနရာမွာ စာသင္ေနတုန္း ႀကိဳ႕ကုန္းဘက္က လူတန္းႀကီး ျဖတ္တက္လာၾကတယ္။ ကိုယ္တို႔ေတြလည္း စာသင္ရာက ထြက္ၾကည့္ၾကတယ္။ ေ႐ွ႕ကေန ျဖတ္သြားတဲ့ လူတန္းႀကီးထဲက တစ္ေယာက္က ဝရံတာမွာ ထြက္ရပ္ၿပီး ငံု႔ၾကည့္ေနၾကတဲ့ ကိုယ္တုိ႔ ေက်ာင္းသားေတြ႐ွိရာကို ေအာ္ေျပာသြားတယ္။

"မင္းတုိ႔အတြက္ လုပ္ေနတာ၊ မင္းတုိ႔အတြက္ လုပ္ေနတာ" တဲ့။

ဗုေဒၶါ !

ကိုယ္ ဆက္မၾကည့္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ႀကိဳ႕ကုန္းက လူတန္းႀကီးဆုိေပမယ့္ ႀကိဳ႕ကုန္းက ေက်ာင္းသား ဟုတ္ခ်င္မွလည္း ဟုတ္လိမ့္မယ္။ ေက်ာင္းသားေတြထဲပါလာေပမယ့္ ေက်ာင္းသားမဟုတ္တာလဲ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ဟုတ္ရင္လည္း ဟုတ္လိမ့္မယ္။

လူအုပ္စုနဲ႔မို႔ တက္ႂကြေနတဲ့စိတ္နဲ႔ ဒီလို ေအာ္လိုက္တာ ျဖစ္လိမ့္မယ္။
ဒါေတြက ေနာက္မွ စဉ္းစားမိတာပါ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲလို ေျပာတာကို ကိုယ္ မႀကိဳက္ဘူး။ လံုးဝ မႀကိဳက္ဘူး။
(ဒါေပမဲ့ အတူတူ ထြက္ၾကည့္ၾကတဲ့ထဲမွာ အဲဒီစကားကို တရရ ျပန္ေျပာလို႔ သေဘာက်ၾကတဲ့သူေတြ ႐ွိတယ္)

ကိုယ္ကေတာ့ အဲဒီတခြန္းနဲ႔တင္ 'ဟင္' ျဖစ္သြားေတာ့တာပဲ။
'ဟင္' ၿပီးရင္လည္း လွည့္မၾကည့္ခ်င္ေတာ့ဘူး။
အဲဒါ သူ႕ဘာသာ လုပ္ခ်င္လို႔ လုပ္တာ မဟုတ္ဘူးလား။
ဘာျဖစ္လို႔ ကိုယ္တို႔ကို ေမာ့ၾကည့္ၿပီး အဲဒီလို ေျပာရတာလဲ။

ဟုတ္ပါတယ္။ ေ႐ွ႕မ်ိဳးဆက္ရဲ႕ ေကာင္းေမြ ဆိုးေမြကို ေနာက္မ်ိဳးဆက္က လက္ခံရတာပဲ။
တခ်ိဳ႕လူႀကီးေတြက "မင္းတို႔ေခတ္ကေတာ့ကြာ..." မစဉ္းမစား ေျပာတတ္ၾကတာေတြ ႐ွိတယ္။
"မင္းတို႔ ေခတ္ကေတာ့ကြာ... "

ၿပီးေတာ့ ဘာျဖစ္သလဲ။ မင္းတို႔ေခတ္က မေကာင္းလိုက္တာ လို႔ ေျပာခ်င္တာလား။ ညံ့လိုက္တာလို႔ ေျပာခ်င္တာလား။ ဟုတ္ကဲ့ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီမင္းတို႔ေခတ္ကို ေပးခဲ့တာ မင္းတို႔ေခတ္ရဲ႕ ေ႐ွ႕ေခတ္က လူႀကီးေတြပဲ။ မင္းတို႔ေခတ္ မေကာင္းရင္ ေ႐ွ႕က လူႀကီးေတြ ညံ့လို႔ ျဖစ္မွာေပါ့။ (ဘယ္သူမဆို လာျငင္းလို႔ ရပါတယ္။)

မင္းတို႔ေခတ္ရဲ႕ ေနာက္တေခတ္ ညံ့ေနမွသာလွ်င္ မင္းတို႔ ညံ့လို႔ ျဖစ္တယ္။ ဒါလဲ ေ႐ွာင္လြဲလို႔ မရဘူး။

အတိုျပန္ခ်ဳပ္ရရင္ ေအာ္ေျပာသြားတဲ့သူရဲ႕ စကား အမွားလို႔ မဆိုလိုပါဘူး။
ဒါေပမဲ့ သူ႕ဘာသာ လုပ္ခ်င္လို႔ လုပ္ေနတာ မဟုတ္ဘူးလား။
ဘာျဖစ္လို႔ အဲဒီစကားကို ေျပာသြားရတာလဲ။

***
ေနာက္ပိုင္းေတာ့ အဲဒီ အေရးကိစၥေတြကို စိတ္မဝင္စားေတာ့ဘူး။
first impression ေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ 'ဟင္' ဆုိတာနဲ႔ သြားေတာ့တာပဲ။
ေနာက္ထပ္ ေနာက္ထပ္ ဒီလမ္းေၾကာင္းေပၚက ေတြ႕လာရတာေတြကလည္း စိတ္ကုန္စရာေတြနဲ႔ပဲ ေတြ႕တယ္။ ဟိုတခါ July ေရးဖူးတဲ့ post တခုကို ဖတ္ရင္း၊ ငါ့က် ဒီလိုလူမ်ိဳးနဲ႔ ဘာလို႔ မေတြ႕ရသလဲ လို႔ ေတြးမိတယ္။

(သိပ္မေကာင္းတဲ့ လူေတြနဲ႔ပဲ ေတြ႕ရတာ ကံမေကာင္းလို႔ ျဖစ္မွာေပါ့။ အဲဒီေတာ့ အဲဒီ အေရးကိစၥေတြဟာ စိတ္ကုန္စရာေတြလို႔ ျမင္ကုန္တယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ အေရးကိစၥ ကြက္ကြက္ကေလးကိုပဲ စိတ္ဝင္စားတတ္တဲ့ အတၱေၾကာင့္ ျဖစ္လိမ့္မယ္။)

ဒီလိုပဲ ကိုယ့္ အေရးကိစၥနဲ႔ပဲ ေနလာခဲ့တာ တခ်ိဳ႕နာမည္ႀကီးေတြရဲ႕ နာမည္ဆုိ ေက်ာင္းၿပီးလို႔ လူ႔ေလာကထဲ ဝင္ေတာ့မွ ၾကားဖူးတာေတြ ႐ွိတယ္။ S'pore ေရာက္မွ ၾကားဖူးတာေတြ ႐ွိတယ္။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အဲဒီဘက္မွာ စိတ္ဝင္စားမႈ အားနည္းခဲ့သလဲ ဆုိရင္...

အမွန္တိုင္း ဝန္ခံရရင္ ေျပာင္းလဲမွာကိုေတာင္ သိပ္ စိတ္မဝင္စားဘူး။
အတိအက်ေျပာရရင္ တကယ္ ေျပာင္းသြားမွာလို႔ လက္မခံခ်င္တာ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။
မယံုၾကည္ႏိုင္တာ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ လူသာ ေျပာင္းခ်င္ ေျပာင္းမွာ မူကေတာ့ ေျပာင္းမယ္ မထင္ဘူးလို႔ ေတြးေနမိတာေၾကာင့္ ျဖစ္မယ္။ အဲဒါ ကိုယ္ႀကံဳခဲ့ရတာေတြရဲ႕ လႊမ္းမိုးမႈေၾကာင့္ပါပဲ။

တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြ သိပ္ေျပာလြန္းရင္ အရာ မေရာက္ေတာ့ဘူး။
အေရးပါတဲ့ ကိစၥကို လုပ္ေနတယ္လို႔ ကိုယ့္ဘာသာ ယူဆရင္ အဲဒီ အခ်က္ကို သတိထားသင့္တယ္ ထင္တယ္။

ခင္ႏွင္းယု လား၊ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ မမေလး လား ေရးတဲ့ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ထဲမွာ (ခင္ႏွင္းယု လုိ႔ ထင္ပါတယ္) "ႏိုင္ငံေရးသမားဆိုတာ ဘုရားအေလာင္းေလာက္ နီးနီး အေနအထိုင္ မွန္ပါမွ" ဆိုတာကို သိပ္ဝါလြန္း၊ အာလြန္းတဲ့ လူေတြနဲ႔ ႀကံဳတိုင္း သတိရမိတယ္။

***
ေနာက္ၾကည့္မွန္ ကို စၾကားဖူးေတာ့ အစ္မ မေက ရဲ႕ ဘေလာ့မွာပါ။
အမွန္အတိုင္းပဲ ေျပာရရင္ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ဖတ္ၾကည့္ခ်င္မိေလာက္ေအာင္ စိတ္မဝင္စားပါဘူး။
post ကိုလည္း အၾကမ္းပဲ ဖတ္မိပါတယ္။ စာအုပ္ကို ဦးေႏွာက္ထဲကေနေတာ့ ေစာေၾကာခ်င္မိတယ္။
ရင္ထဲကေနေတာ့ ခံစားလို႔ ရမယ္ မထင္ခဲ့ဘူး။
ေနာက္ မမသက္ေဝ ေရးျပန္တယ္။

ဒီတပတ္ထဲမွာေတာ့ ႐ြာသား email နဲ႔ ပို႔ေပးလို႔ pdf file ေရာက္လာပါတယ္။
ေရာက္လာမွေတာ့ ကိုယ္ နည္းနည္းေတာ့ ျမည္းစမ္းခ်င္မိတယ္။
မဖတ္ခင္မွာ ဝါဒျဖန္႔တာေလးေတာ့ ပါမွာပဲလို႔ တြက္ခဲ့မိတာ ဝန္ခံရမယ္။

အစပိုင္း ၁၅ မ်က္ႏွာေလာက္ကို ႐ံုးမွာပဲ run thro' ဖတ္မိပါတယ္။
စာက ႏြဲ႕လည္း ႏြဲ႕မေန၊ ၾကမ္းလည္း ၾကမ္းမေနဘဲ ဆက္ဖတ္ခ်င္မိသြားပါတယ္။
တကယ္ကို စာေရးတတ္တဲ့ သူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အခင္းအက်င္း နဲ႔ အေရးအသားပါပဲ။
အားလံုး ေကာင္းပါတယ္။

ဇာတ္သိမ္းကိုလည္း အဓိက ဇာတ္ေကာင္ေတြနဲ႔ မသိမ္းထားဘဲ အေရးပါတဲ့ အရန္ဇာတ္ေကာင္ တစ္ေယာက္ရဲ႕ အေတြးနဲ႔ သိမ္းေပးလိုက္တာကို သေဘာက်မိတယ္။ တကယ္ အဆံုးမသတ္ေသးတဲ့ ဇာတ္လမ္းအတြက္ တကယ္ ျပည့္စံုတဲ့ ဇာတ္သိမ္းပါပဲ။

မဖတ္ခင္က အႏုပညာကို သိပ္ မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ေပမယ့္ အဲဒီထဲမွာ ေတြ႕ခဲ့ရတယ္။
ၿပီးေတာ့ သူေရးထားတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ေနရာကိုလည္း သေဘာက်မိပါတယ္။
အခု သူရဲ႕ အေတြးေတြ၊ ခံစားမႈေတြ မဟုတ္ဘဲ၊ အရင္ သူရဲ႕ အေတြးနဲ႔ ခံစားမႈေတြလို႔ ျမင္မိပါတယ္။

ဘာဝါဒမွ ျဖန္႔မထားတာ၊ သူတို႔ လုပ္ခဲ့တဲ့၊ ႀကံဳခဲ့တဲ့ အေရးကိစၥေတြကို အက်ယ္မခ်ဲ႕ဘဲ ခပ္ပါးပါးနဲ႔ ျပည့္စံုေအာင္ ပံုေဖာ္သြားတာ၊ တကယ္ပဲ အသာအယာ၊ ဒါေပမဲ့ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ တို႔ထိလိုက္တဲ့ စုတ္ခ်က္ပဲ လို႔ ခံစားရပါတယ္။

မေျပာဘဲထားတဲ့ တခ်ိဳ႕ စကားေတြကို စိတ္ထဲကေန ၾကားလိုက္ရတဲ့အခါ ၿပီးျပည့္စံုသြားတတ္တယ္။
(တခ်ိဳ႕ စကားေတြက် ေျပာလိုက္ေတာ့မွ အႏွစ္သာရမဲ့သြားတာေတြ ႐ွိတယ္။)
အႏွစ္သာရမဲ့သြားေအာင္ ေျပာထားတဲ့ စကားလံုးမ်ိဳး အဲဒီ စာအုပ္ထဲမွာေတာ့ မပါခဲ့ဘူး။

ေနာက္ၾကည့္မွန္ ကေတာ့ အႏုပညာ တစ္ရပ္လို႔ ခံစားရပါတယ္။

တကယ္ပဲ ဘာကိုမွ ျပန္ေစာင္းမၾကည့္ေတာ့ဘဲ စြန္႔လႊတ္ႏိုင္တယ္ ဆုိတဲ့ လူေတြရဲ႕ ေနရာမွာ ဝင္ခံစားလို႔ေတာ့ မရေသးဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆုိေတာ့ အတၱကို ေက်ာ္လြန္ၿပီး ၾကည့္မွ ရမွာမို႔လုိ႔ပါ။

ကိုယ္ကေတာ့ ေက်ာ္လြန္ၿပီး မၾကည့္ႏိုင္ေသးဘူး။
ကိုယ္လိုလူေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိမွာ ေသခ်ာတယ္။

အဲဒီ အခါမွာ ကယ္တင္႐ွင္ႀကီး ပံုစံနဲ႔ လာရပ္ျပမလား၊
ကိုယ္လုပ္စရာ ႐ွိတာကို ကိုယ့္ဘာသာ ေ႐ြးခ်ယ္ၿပီး လုပ္ခဲ့တဲ့ ပံုစံနဲ႔ လာရပ္ျပမလား။
ကိုယ့္အတၱကို မေက်ာ္လြန္ႏိုင္ေသးတဲ့ လူေတြကို ဘယ္လုိ ပံုစံနဲ႔ တင္ျပမလဲ ဆုိတာ အေလးထား စဉ္းစားစရာပဲ လုိ႔ အဲဒီစာအုပ္က ေတြးမိေစပါတယ္။

***
ဒုကၡဆိုတာ ဘာလဲလို႔ သိခ်င္လို႔ အထုတ္ေျဖၿပီး ဖြင့္ၾကည့္ၾကတဲ့သူေတြ ႐ွိမယ္။
သိကို မသိခ်င္လုိ႔ မၾကည့္ၾကတဲ့သူေတြ ႐ွိမယ္။ ႏွစ္မ်ိဳးလံုး ဘယ္သူမွ မမွားဘူး။

စာေရးသူကေတာ့ သူ ဖြင့္ၾကည့္ခဲ့တဲ့ အထုတ္ဟာ သူ႕ဘာသာ ဖြင့္ခ်င္လုိ႔ ဖြင့္ခဲ့တာ ျဖစ္ၿပီး၊ မဖြင့္ဘဲေနတဲ့ တျခားလူေတြေၾကာင့္ မလႊဲမေ႐ွာင္သာ ဖြင့္ခဲ့ရတာ မဟုတ္ဘူး ဆိုတာကို ေသခ်ာနားလည္တဲ့ သူ လို႔ ထင္မိပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ သူ႕ အေရးအသားနဲ႔ တင္ျပပံုကို ႏွစ္သက္မိပါတယ္။
Update: သူ႕သေဘာထားကိုလည္း (နည္းဗ်ဴဟာပဲ ျဖစ္ရင္ျဖစ္ေနပါေစ) ေလးစားမိပါတယ္။
ပို႔ေပးတဲ့ ႐ြာသား ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

***
ကိုယ္ေရးတဲ့ post ကိုယ့္ဘာသာ ျပန္ဖတ္ၾကည့္တာ အေရးအသားကေတာ့ ခ်ဉ္စုတ္စုတ္ပဲ။
လြန္တာ႐ွိလည္း ဝႏၱာမမိေတာ့ပါဘူး။ လြန္တာ႐ွိရင္ လြန္တာ႐ွိလို႔ပဲ လို႔ မွတ္လုိက္ၾကပါ။

***

ဆက္ထံုး

တိုးဖို႔ ခက္ရင္
ဆုတ္ဖို႔လည္း ခက္တာပဲ...

လႈပ္ေလ ျမဳပ္ေလ
႐ုန္းေလ နစ္ေလ

ဒါနဲ႔ပဲ ၿငိမ္သက္
ေမ့ေလာက္ေအာင္ ရပ္ေနခဲ့ရတာ

အစြန္းႏွစ္ဘက္က အထံုးမ်ား
ေျဖမရေအာင္ နစ္ဝင္ရစ္ပတ္

ဆန္႔က်င္ဘက္ကို ထပ္ေ႐ြ႕ၾကရင္လည္း
ပို တင္းၾကပ္လာတာပဲ ေတြ႕လိမ့္မယ္။

***
ေ႐ွ႕ဆက္စရာ မ႐ွိရင္
ေနာက္ဆုတ္စရာလည္း မ႐ွိေတာ့ဘူး

ဒီလိုနဲ႔ ေဝး ေဝ ဝါး

ဘာတရားမွ လာမခ်ပါနဲ႔
ထပ္မွားစရာ ဆုိတာလည္း မ႐ွိေတာ့ဘူး

ဘာဗ်ဴဟာမွ လာမျပပါနဲ႔
ထပ္သြားစရာ ဆိုတာလည္း မ႐ွိေတာ့ဘူး

***
သံေယာဇဉ္တဲ့
တခ်ိန္မွာ ျပတ္မယ့္ႀကိဳး...

ကိုယ့္အတၱ ကိုယ္ပ်ိဳး
ဘယ္သူ႕ အဆိုးမွလည္း မဟုတ္ခဲ့

ထံုးလြယ္ ေျဖခက္
ေျခရာလက္ရာ ပ်က္႐ံု

***
(2009 November)

***
pic from here

God Father

ဝတၳဳနဲ႔ ႐ုပ္႐ွင္ၾကားမွာ ခံစားမႈေတြ ေလ်ာ့သြားတယ္ ဆိုေပမယ့္...
God Father ကိုေတာ့ အလံုးစံု နားလည္ၿပီး၊ Dr. Zhivago ကိုေတာ့ သိပ္ မခံစားႏိုင္ဘူး။

God Father အေၾကာင္း ေျပာရရင္... ႀကိဳက္ပါတယ္။ ဝတၳဳကေတာ့ ဆုိဖြယ္ရာ မ႐ွိ...
႐ုပ္႐ွင္မွာလည္း သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြ ေကာင္းၾကပါတယ္။
Al Pacino ကိုလည္း ၾကည့္လို႔ကို မဝဘူး။ (ဤကား စကားခ်ပ္)

ဒါေပမဲ့ Johnny Fontane အတြက္ မိသားစု ေ႐ွ႕ေန Hagen က Studio Head နဲ႔ သြားေတြ႕တဲ့ အခန္းတို႔၊ အဘိုးႀကီး (Don Corleone) ရဲ႕ လက္႐ံုးတစ္ဆူ ျဖစ္တဲ့ Luca Brasi က Sollozzo အဖြဲ႕ထဲကို အသြား လုပ္ႀကံခံရတဲ့ အခန္းတို႔ကိုဆို ဝတၳဳဖတ္တုန္းက အေတာ္ စိတ္လႈပ္႐ွားခဲ့ရသေလာက္ ႐ုပ္႐ွင္ၾကည့္ေတာ့ ဘာမွ မဟုတ္သလိုပဲ။

ဒါေပမဲ့ သားႀကီး Sonny လုပ္ႀကံခံရၿပီး ဆံုးေတာ့ Hagen ေ႐ွ႕မွာ Don Corleone ငိုတဲ့ အခန္းနဲ႔၊ ႐ုပ္ပ်က္ ဆင္းပ်က္ ျဖစ္ေနတဲ့ သား အေလာင္းကို သူ႕အေမ မျမင္ရခင္ သူ႕ေက်းဇူး ႐ွိခဲ့ဖူးတဲ့ သုဘရာဇာဆီမွာ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ျပင္ေပးဖို႔ ေတာင္းဆုိတဲ့ အခန္းကေတာ့ ရင္ထဲကို သိပ္ ထိတာပဲ။

dead body ကို ဖြင့္ျပၿပီး ယူက်ံဳးမရတဲ့ အသံနဲ႔ ေျပာတယ္။
"ၾကည့္စမ္းပါဦးကြာ ငါ့သားကို သူတို႔ လုပ္ထားလိုက္ၾကတာ" တဲ့။

ဒါေပမဲ့ ဒုစ႐ိုက္ ဂိုဏ္းေခါင္းေဆာင္ႀကီး လူေသအေလာင္းတစ္ေလာင္းနဲ႔ အတူ သူ႕ဆီလာၿပီး တင္ေနတဲ့ ေက်းဇူးေႂကြးကို ဆပ္ခိုင္းမယ္ ဆုိေတာ့ ဒုစ႐ိုက္မႈတစ္ခုနဲ႔ အေလာင္းေဖ်ာက္ခိုင္းမယ္ ထင္ၿပီး၊ ႀကံရာပါ ျဖစ္မွာ စိုးရိမ္ေနတဲ့ သုဘရာဇာႀကီး Bonasera ရဲ႕ feeling ကိုေတာ့ ဝတၳဳဖတ္တုန္းက ရခဲ့ေပမယ့္ ႐ုပ္႐ွင္ၾကည့္ေနခ်ိန္မွာ မရေတာ့ဘူး။

ၿပီးေတာ့ အခန္း အစီအစဉ္ကစ ကြာသြားတယ္။ ဝတၳဳမွာတုန္းက God Father လူေသ အေလာင္းတစ္ေလာင္းနဲ႔ အတူ Bonasera ဆီ ေရာက္လာတဲ့ အခါ သူ႕လိုပဲ ဘာမွန္းမသိဘဲ တထိတ္ထိတ္ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ေနာက္မွ Sonny ေသရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းက လာတယ္။

႐ုပ္႐ွင္မွာေတာ့ Sonny ပစ္သတ္ခံရတာကို ျပၿပီးမွ Bonasera ဆီ အေလာင္းျပင္ဖို႔ လာတာကို ျပတယ္။ (လို႔ ထင္တယ္။ ကိုယ့္ဘာသာလဲ မေသခ်ာေတာ့ဘူး)

အဲဒီ ႐ုပ္႐ွင္မွာ အဆာပလာေတြကို ေထာင့္ေစ့ေအာင္ ထည့္ႏိုင္တာေတာ့ အခ်ိန္ေပးၿပီး ၾကည့္ရက်ိဳးနပ္တဲ့ တစ္ခ်က္ပါပဲ။

ဥပမာ - သမီးျဖစ္သူရဲ႕ အမႈကိစၥကို God Father ေ႐ွ႕မွာ ေျပာရင္းနဲ႔ ဝမ္းပန္းတနည္း ျဖစ္လာတဲ့ Bonasera ကို တစ္ခြက္ေလာက္ ကမ္းေပးဖို႔ သူ႕လူေတြကို လက္ဟန္ျပတာမ်ိဳး။

တခ်ိဳ႕ ကဒ္ ေတြကေတာ့ ႐ုပ္႐ွင္မို႔လို႔သာ ၿပီးျပည့္စံုေအာင္ ခံစားႏိုင္တာလို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။
Tattaglia ဘက္က လူေတြနဲ႔ ေဆြးေႏြးေနတုန္း သားႀကီး Sonny က စကားျဖတ္ေျပာတာကို မ်က္ႏွာရိပ္၊ မ်က္ႏွာကဲနဲ႔ တားတဲ့ အခန္းမ်ိဳး။

"ကၽြန္ေတာ့ဘက္က လိုအပ္ခ်က္ေတြ ႐ွိခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ေတြဟာ နားေထာင္ေနရမယ့္ အခ်ိန္မွာ ဝင္ေျပာၾကတယ္။"

ဟုိလူေတြ ျပန္သြားတဲ့အခ်ိန္ စကားျဖတ္ေျပာတာနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ သားႀကီးကို ဆူတဲ့ အခန္းမွာ Sonny ပို႔ေပးသြားတဲ့ အခံမ်က္ႏွာဟာ သိပ္ေကာင္းတယ္။ အဲဒီကဒ္မွာ Marlon Brando ဘက္က မ်က္ႏွာကို အျပည့္ ျပမသြားေပမယ့္ Sonny ခံေပးထားတဲ့ မ်က္ႏွာကဲနဲ႔ တင္ ၿပီးျပည့္စံုတယ္။

လူလားေျမာက္ အိမ္ေထာင္က်လို႔ ကေလးအေဖေတာင္ ျဖစ္ေနၿပီးတဲ့ သားအေပၚမွာ တည္ေနဆဲ ဖခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ၾသဇာအာဏာ အတိုင္းအဆကို အဲဒီမွာ ေသခ်ာျပႏိုင္တယ္။ Sonny သ႐ုပ္ေဖာ္သြားတဲ့ မ်က္ႏွာဟာ အံ့ၾသစရာပဲ။ (ဗမာသ႐ုပ္ေဆာင္ေတြ...ဗမာသ႐ုပ္ေဆာင္ေတြ... အင္း... မေျပာေတာ့ပါဘူး။ ေလကုန္တယ္။ လက္ေညာင္းတယ္။)

ၿပီးေတာ့ Marlon Brando ဟာ အဲဒီတုန္းက အသက္ 48 ႏွစ္ပဲ ႐ွိေသးတယ္။
ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတဲ့ မိတ္ကပ္လဲလို႔။ အဲဒါ IMDB မွာ make up ျခယ္ေနတဲ့ ပံုေတြေတြ႕လို႔ အသက္ ျပန္တြက္ၾကည့္ေတာ့မွ သိရတာ။ မဟုတ္ရင္ တကယ္ အသက္ ၇ဝ ေလာက္လို႔ ထင္ေနမွာပဲ။

Michael လဲ Siciliy ကၽြန္းမွာ ေရာက္ေနၿပီး၊ Sonny ဆံုးၿပီးသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ရန္စ အားလံုးကို ႐ုပ္သိမ္းဖို႔ သူ ဆံုးျဖတ္ၿပီး powerful man ေတြ အကုန္စုၿပီး အစည္းအေဝး လုပ္တဲ့ အခန္းမွာေတာ့ အႀကိဳက္ဆံုးစကား တစ္ခြန္း ႐ွိပါတယ္။

"လက္တံု႔ျပန္တာနဲ႔ မင္းရဲ႕သားက မင္းဆီ ျပန္ေရာက္လာႏိုင္မွာလား။
က်ဳပ္သားေရာ က်ဳပ္ဆီ ျပန္ေရာက္လာႏိုင္မွာ မို႔လို႔လား။

ဒါေပမဲ့ က်ဳပ္မွာ တဖက္စြန္းေရာက္တဲ့ အေၾကာင္းတစ္ခုေတာ့ ႐ွိတယ္။

က်ဳပ္သားငယ္ဟာ Sollozzo ကိစၥနဲ႔ ဒီကေန တျခားမွာ ေ႐ွာင္ေနရတယ္။
သူ႔ကို ဒီ ျပန္ေခၚဖို႔ လုပ္ရမယ္။ ျပစ္တင္စြဲခ်က္ေတြ မွန္သမွ်ကို အကုန္ ေမ့ပစ္လုိက္မယ္။

ဒါေပမဲ့ က်ဳပ္ဟာ အယူသည္းတဲ့သူ ျဖစ္တယ္ေနာ္။
မေတာ္တဆမႈေလး တစ္ခုခု သူ ႀကံဳရတာနဲ႔...
ရဲအရာ႐ွိ တစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ႕ ပစ္ခတ္ခံရတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္...
အက်ဉ္းေထာင္ထဲ ေရာက္ၿပီး သူ႕ဘာသာ ဆြဲႀကိဳးခ် သတ္ေသသြားရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္...
ဒါမွမဟုတ္ သူ႕အေပၚ မိုးႀကိဳးခခဲ့တယ္ ဆိုရင္ေတာင္မွ...

ဒီအခန္းထဲမွာ ႐ွိေနတဲ့ လူတခ်ိဳ႕ကို က်ဳပ္ အျပစ္တင္မိမွာ ျဖစ္တယ္။
ဒါ့အျပင္ ဘယ္ေတာ့မွ ခြင့္လႊတ္မွာ မဟုတ္ဘူး။

***
အဲဒီလို အဆံုးစြန္ထိ စကားကို အကုန္ေျပာလိုက္တာ သိပ္သေဘာက်တယ္။
ဘာမွ မဆိုင္တဲ့ မိုးႀကိဳး သူ႕သားအေပၚ က်ခဲ့မယ္ ဆုိရင္ေတာင္မွ ဒီလူေတြကို ခြင့္မလႊတ္ဘူး ဆုိတယ္။ သူ႕ character နဲ႔ ကြက္တိပဲ။

Michael (Al Pacino) သ႐ုပ္ေဆာင္သြားတာလည္း အပိုအလိုမ႐ွိ ကြက္တိပဲ။
တကယ္ေတာ့ သူက Siciliy ကၽြန္းမွာ Apollonia မိုးႀကိဳးခေနတာ။
(So they are called men. <<< ဤကား စကားခ်ပ္။)

Michael အေမရိကန္ ျပန္ေရာက္ၿပီး၊ ရီးစားေဟာင္း Kay နဲ႔ ေျပာၾကတဲ့ အခန္းကိုလည္း ႀကိဳက္တယ္။

"ငါ့ အေဖလည္း တျခား powerful man ေတြထက္ ဘာမွ မကြာျခားပါဘူး ေကးရယ္။
ဆီနိတ္တာ တစ္ေယာက္လို၊ သမၼတ တစ္ေယာက္လိုပါပဲ။"

"ဒါေပမဲ့ သူတို႔ (ဆီနိတ္တာတို႔၊ သမၼတတို႔) လူမသတ္ဘူး။"

အဲဒီမွာ "အဲဒါ ငါ့ မိသားစုပါ ေကးရယ္။ ငါ မဟုတ္ပါဘူး။" လို႔ ဇာတ္လမ္းအစ မိသားစုအေၾကာင္းေတြ ေကးကို မိတ္ဆက္ေျပာျပတဲ့ အခန္းေလးကို ဖ်တ္ခနဲ ျပန္ သတိရမိေစတယ္။

***
"ေဖေဖ့ လုပ္ငန္းေတြကို Sonny နဲ႔ Fredo တို႔ ဆက္ခံဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တယ္။ မင္း အတြက္ မရည္႐ြယ္ခဲ့ပါဘူး သားရယ္။ မင္းကို ၿမိဳ႕ေတာ္ဝန္ တစ္ေယာက္အျဖစ္၊ သမၼတ တစ္ေယာက္ အျဖစ္ ေဖေဖက ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တာပါ။ ဒါေပမဲ့လည္း အခ်ိန္ေတြ မေလာက္ခဲ့ဘူး။"

တစ္ခါတစ္ခါက်ေတာ့လည္း မလြဲမေ႐ွာင္သာတဲ့ ကိစၥေတြ ေလာကမွာ အမ်ားသားပဲ လို႔ ေတြးမိတယ္။

ဒါေပမဲ့ ဘယ္သူမွ တြန္းပို႔တာ မဟုတ္ဘဲ ကိုယ့္သေဘာနဲ႔ကိုယ္ လုပ္တဲ့ ကိစၥေတြအတြက္ေတာ့ အနစ္နာခံတယ္၊ စေတးတယ္ ဆုိၿပီး အသံေကာင္း ဟစ္ေနတာ ၾကားရရင္ အန္ခ်င္တယ္။
(ကိုယ့္သမိုင္း ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေဖာ္ျပတာေလာက္ အၾကည္ညိဳ ပ်က္တာ မ႐ွိဘူး။ <<< ဤကား စကားခ်ပ္။)

***
Don Corleone ဆံုးေတာ့ ဝတၳဳထဲကအတိုင္း သူ႕ အခ်စ္ဆံုးသား Micheal ရဲ႕ ရင္ခြင္ထဲမွာ လို႔ ႐ိုက္ျပရင္ ေကာင္းမွာပဲ လို႔ ႏွေမ်ာမိတယ္။ ဝတၳဳထဲကအတိုင္း ခရမ္းခ်ဉ္ပင္ေတြေတာင္ စိုက္ျပထားၿပီးမွ...

***
အႀကိဳက္တကာ့ အႀကိဳက္ဆံုးကေတာ့ ဇာတ္သိမ္းခါနီးမွာ ေယာကၹေတာ္ Carlo နဲ႔ စကားေျပာခန္းပဲ။

You think that could make fool a Corleone?
Don't do this to me, please.
Only don't tell me you're innocent.
Because it insults my intelligence. Makes me very angry.

"မင္းကို မင္း အျပစ္ကင္းတယ္ လို႔ မေျပာနဲ႔ Carlo
အဲဒါ ငါ့ စဉ္းစား ဆင္ျခင္ႏိုင္စြမ္းကို ေစာ္ကားလုိက္တာပဲ။"

သိပ္မွန္တယ္။
တခ်ိဳ႕ေတြ လွည့္စားမယ္ ႀကံရင္ တဖက္လူရဲ႕ ဉာဏ္ရည္ဉာဏ္ေသြးကို အေလးထားေသာအားျဖင့္၊ ေလ်ာ့မတြက္ေသာအားျဖင့္၊ နည္းနည္းေလး ပိုၿပီး စဉ္းစဉ္းစားစား trick လုပ္သင့္တယ္။
ခုမွ အ႐ြယ္ေရာက္ကာစ ကေလးတစ္ေယာက္ကို လွည့္စားသလို အကြက္မ်ိဳးေတြ လွ်ာအ႐ိုး မ႐ွိတုိင္း မသံုးသင့္ဘူး။ (ဤကား စကားခ်ပ္။)

***
တကယ့္ အဆံုးသတ္ကေတာ့ ဝတၳဳသာ ဖတ္မထားရင္ ခံစားလို႔ ရမွာ မဟုတ္ဘူး။
Micheal ဟာ သူ႕အေဖရဲ႕ လုပ္ငန္းေတြေပၚမွာသာ မကဘဲ၊ သူ႕အေဖ ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ လမ္းေၾကာင္းေတြေပၚမွာပါ ေရာက္ေနၿပီ ဆုိတာကို သိနားလည္လိုက္ရတဲ့ ေကးရဲ႕ မ်က္ႏွာကေလး။

အဲဒါကိုေတာ့ စာ ဖတ္မထားရင္ လံုးဝ ရလိုက္မယ္ မထင္ဘူး။

***