Sunday, June 6, 2010

ေသာက္သုံးေရအခက္အခဲ ျပန္လည္ျဖစ္ေပၚေနေၾကာင္း

6.6.2010 ရက္ေန႔ မနက္ေစာေစာပုိင္းတြင္ တြံေတးၿမိဳ႕နယ္အပုိင္ ကရင္စုေက်းရြာမွ တာဝန္ရွိသူတစ္ဦးမွ ေသာက္သုံးေရ ျပန္လည္လုိအပ္ေနေၾကာင္း၊ လက္ရွိ မုိးရြာသြန္းမႈ အားနည္း၍ ေသာက္သုံးေရ အခက္အခဲ ျပန္လည္ျဖစ္ေပၚေနေၾကာင္း လာေရာက္လႉဒါန္းေပးႏုိင္ရန္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဆီကုိ အကူအညီ လွမ္းေတာင္းခံခဲ့ပါတယ္။

"ေရအလႉအတြက္ ရာသီဥတု အေျခအေနကုိ ေစာင့္ၾကည့္ေနဆဲ" မွာပဲ ခုလုိ ျပႆနာ ျပန္လည္ျဖစ္ေပၚလာေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ RAVEN BDC အဖဲြ႕အေနနဲ႔ မနက္ျဖန္ 7.6.2010 ရက္ေန႔မွ စ၍ တြံေတးၿမိဳ႕နယ္အပုိင္ အတြင္းရွိ ရြာမ်ားသုိ႔ ေသာက္သုံးေရ ျပတ္လပ္ေနေသာ ေနရာေဒသမ်ားတြင္ ေရ စတင္လႉဒါန္းမည္ ျဖစ္ပါသည္။ တျခားေရလႉဒါန္းခဲ့ၾကေသာ အဖဲြ႕အစည္းမ်ားလည္း မိမိတုိ႔ အရင္ လႉဒါန္းခဲ့ေသာ ေနရာေဒသမ်ားသုိ႔ ေရလုိအပ္ေနလား၊ မလုိအပ္ေသးဘူးလား ဆုိတာကုိ ျပန္လည္ စုံစမ္းေစခ်င္ပါတယ္။

ျမစ္ေခ်ာင္းေတြနဲ႔ နီးစပ္တဲ့ ေဒသ၊ ရြာေတြေတာင္ ေရ ျပန္လုိအပ္ေနၿပီဆုိရင္ ကုန္းေပၚရွိ ေနရာေဒသမ်ားလည္း ျပန္လည္ လုိအပ္ေနႏုိင္ပါတယ္။ အားလုံး ျပန္လည္ စုေပါင္း လွဴဒါန္းႏုိင္ေအာင္ မွ်ေဝလုိက္ရျခင္းပါ။ အခုလုိအခ်ိန္မွာ ေရမလႉတာ နည္းနည္း ကြာဟသြားတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ အားလုံး ေသြးျပန္ေအးေနႏုိင္ပါတယ္။ အတတ္ႏုိင္ဆုံး အျမန္ဆုံး အေကာင္အထည္ေဖာ္ၿပီး လုပ္ေဆာင္ေပးႏုိင္ၾကရန္ တုိက္တြန္းအပ္ပါတယ္။

ေရသမၺာန္ ကမ္းကုိကပ္တာနဲ႔ ခုလုိပဲ ေရပုန္း အႀကီးႀကီးေတြကုိ သူတုိ႔ အရြယ္နဲ႔ မလုိက္ေအာင္ သယ္လာတာကုိၾကည့္ရင္ ေသာက္ေရ အလြန္ လုိအပ္ေနတာ ေပၚလြင္ပါတယ္။

အခုလုိ ေရသမၺာန္ေပၚကုိ ေရတင္ေဆာင္ၿပီး 7.6.2010 ရက္ေန႔တြင္ စတင္လႉဒါန္းမည္ ျဖစ္ပါသည္။

အရင္ ေသာက္သုံးေရ ျပတ္လပ္ေနစဉ္ကာလ ေရလႉဒါန္းေနစဉ္။
အခုလည္း ေသာက္သုံးေရ ျပတ္လပ္ေနေသာေနရာ ျပန္ျဖစ္ေနပါၿပီ။

ကိုရဲဟိန္း facebook စာမ်က္ႏွာမွ Note အား တိုက္႐ိုက္ ကူးယူ ျပန္လည္ေဖာ္ျပသည္။

*** ေသာက္ေရ လႉဒါန္းလိုသူမ်ား ဆက္သြယ္ရန္ ***
စကၤာပူ - ကိုဇူလိုင္ email: julydream0707@gmail.com
ရန္ကုန္ - ကိုရဲဟိန္း mobile: 09 50 43302

***
(email from one of my friends from Myanmar)

Just came back from Pyay!
The whole day 15 hrs driving :(
I've seen there were just few villages suffered for water. Most of the places still okie.
You cant help them all, (in the long run) it's not match with donation programme.
It shows that we need to care much on global warming.
Donation is not good for people every time when they get troubles, it can make them to rely on others. (Just my thoughts)
So tired, i need to take rest.
Some expert say that rain can come only after July.

(16th May '09 2:00 PM)

***
(မွတ္ခ်က္။ ကုသိုလ္စိတ္တြင္ အကုသိုလ္ အနား မကြပ္ေစရန္၊ ႏိုင္ငံေရးဟု အမည္ခံၿပီး ဂဂ်ိဳးဂေဂ်ာင္ ေရးသားေနေသာ site မ်ားမွ တဆင့္ ျပန္လည္ ေဖာ္ျပၿပီး credit ေပးျခင္း လုပ္ရန္မလုိ။

ထို႔ျပင္ ဤအခ်က္ကို ေထာက္၍ ေယာက္်ား အမည္ခံ မိန္းမလို မိန္းမရ ဘေလာ့မ်ားမွ
အားအားယားယား ေဝဖန္မွတ္ခ်က္ျပဳရန္မလို။ ကုသိုလ္ေရးမို႔ ႏိုင္ငံေရးဂဂ်ိဳးဂေဂ်ာင္ျဖစ္ျဖစ္ ဘာျဖစ္ျဖစ္ အတူတူ support လုပ္ႏိုင္ရန္ လိုသည္ဟု ယူဆပါက မိန္းမလို မိန္းမရ ေရးမေနဘဲ ေဝဖန္ေလကန္ခ်င္သူ ကာယကံ႐ွင္ကိုယ္တိုင္၏ blog address အား credit ေပးရန္ ၎ site မ်ားအား ခြင့္ျပဳထားလိုက္ႏိုင္သည္။)

***

Friday, June 4, 2010

ကၽြန္မတို႔ လက္ထပ္ျဖစ္ၾကရင္... - ဂ်ဴး

"ကၽြန္မတို႔ လက္ထပ္ျဖစ္ၾကရင္... "

ကၽြန္မတို႔ လက္ထပ္ျဖစ္ၾကရင္ အိမ္ကေလးတစ္လံုး ေဆာက္မည္။ ထိုအိမ္ကေလးသည္ ေရျပင္က်ယ္က်ယ္တစ္ခုႏွင့္ နီးေသာေနရာ ျဖစ္လွ်င္ေကာင္းမည္။ ဒါမွ ထိုအိမ္ကေလးကို ျမကန္သာဟု နာမည္ေပးလို႔ ရမည္။

(ေရျပင္ကိုေတာ့ ကိုယ္လည္း ႀကိဳက္တယ္။ အိမ္ေနာက္ဘက္က အင္းလ်ားကန္ဆို ေကာင္းမယ္။ ဒါေပမဲ့ လာလည္တဲ့ ကေလးေတြနဲ႔ အိမ္က ကေလးေတြ လူႀကီးေတြ မသိေအာင္ သြားေဆာ့ၿပီး တခုခုျဖစ္မွာ ပူေနရဦးမယ္။ ေနပေစေတာ့။ အိမ္ေ႐ွ႕မွာတင္ ေရကူးကန္ အဝိုင္းေလး ပါရင္ေတာ္ၿပီ။

အိမ္ကုိေတာ့ ျမကန္သာ လို႔ နာမည္ မေပးခ်င္ပါ။ ၁၀ တန္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ ကုိယ္ေနမယ့္ အိမ္ ကုိယ့္ဘာသာေဆာက္ၿပီး နာမည္ေပးၾကဖို႔ စိတ္ကူးယဉ္ဖူးတယ္။ အိမ္ကေလးကို ကိုယ္ေပးခ်င္တဲ့ နာမည္က "ေဒါင္းဖလ္ဝါ"။ ၿပီးေတာ့ ေခြးကေလးတစ္ေကာင္ ေမြးခ်င္ခဲ့တယ္။ ေခြးကေလးရဲ႕ နာမည္က ဟီလီယို (helio)။ အဲဒီတုန္းက ေၾကာင္မခ်စ္တတ္ေသးဘူး)

အိမ္ကေလးသည္ သစ္သားအိမ္ကေလးပဲ ျဖစ္ဖ႔ိုမ်ားသည္။

(ကိုယ္ကေတာ့ အညာမွာေမြး၊ ေအာက္အရပ္မွာႀကီးၿပီး၊ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေျပာင္းေ႐ႊ႕ေနခဲ့ဖူးေတာ့ အိမ္အမ်ိဳးေပါင္းစံုနဲ႔ ေနခဲ့ဖူးတယ္။ ဘယ္အိမ္ကိုမွ ကိုယ္ၾကာၾကာေနရမယ့္ အိမ္လို႔ မမွတ္ခဲ့ေတာ့ အဲဒီတုန္းက ဘာမွ မေတြးခဲ့ဖူးဘူး။

ေက်ာက္တံုး ေက်ာက္ခ်ပ္ေတြနဲ႔ စီၿပီးေဆာက္ထားတဲ့ အိမ္ပံုစံမ်ိဳးကို သေဘာက်တယ္။
သစ္သားအိမ္...
အင္း ေနခ်င္ပါတယ္။ ၿခံဝန္းက်ယ္က်ယ္ထဲမွာ ႏွစ္မ်ိဳးလံုး ထည့္ေဆာက္ထားႏိုင္ရင္ ေကာင္းမယ္။
သား ေ႐ႊအိုး ထမ္းလာတာ ျမင္ရေတာ့ ပိုေကာင္းတာေပါ့)

စိမ္းလန္းေသာ အိမ္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ မွန္ေတြၾကားမွာ သစ္ပင္ေတြကို စိုက္ပ်ိဳးထားမည္။

သစ္ပင္ကေတာ့ ဘယ္ေနရာမဆို မ်ားမ်ား႐ွိေစခ်င္တယ္။ အိမ္ေ႐ွ႕နဲ႔ အိမ္ပတ္ပတ္လည္မွာ ေပ ၃၀ စီေလာက္ ေျမပို႐ွိခ်င္တယ္။ (ေျမေဈးကို ခဏ ေမ့ထားသည္။ မေမ့လည္း ကိစၥမ႐ွိပါ။ ကိုယ္မွ မဝယ္ႏိုင္တာ) ၿပီးေတာ့ ကြန္ကရစ္ခင္းထားတဲ့ ၿခံဝန္းထက္ ေျမႀကီးေတြပဲ ႐ွိတဲ့ ၿခံဝန္းကို ပိုႀကိဳက္တယ္။ ဒါမွ သစ္ပင္ေတြ အမ်ားႀကီး စိုက္လို႔ရမယ္။ သစ္ရိပ္နဲ႔ ေအးေနတဲ့ ေျမႀကီးေပၚမွာ ဖိနပ္မပါဘဲ လမ္းေလွ်ာက္မယ္။

ပန္းပင္ေတြထက္ အရိပ္ေကာင္းတဲ့ အပင္ႀကီးေတြ ပိုစိုက္မယ္။ အိမ္ထဲမွာေတာ့ ကရိကထ မမ်ားတဲ့ ႐ွားေစာင္းပင္ကေလးေတြ အ႐ြယ္စံု ပံုစံစံု စိုက္ထားမယ္။ ယုန္နား႐ြက္ကေလးေတြနဲ႔ တူတဲ့ ႐ွားေစာင္းပင္ပုကေလးေတြ သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္။)

အတိတ္ကို ျပန္စဉ္းစားၾကည့္ေတာ့လည္း လက္ထပ္ျခင္းကို တားဆီးထားသည့္ အေႏွာင့္အယွက္ အခက္အခဲ ဘာမွမရွိခဲ့။

(တခါတခါက် အဲဒီ အေႏွာင့္အယွက္ အခက္အခဲ ဆိုတာက တြန္းအားေပးတာေတာင္မွ ျဖစ္သြားတတ္ေသးတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဘဝမွာ လုပ္တိုင္း မျဖစ္ႏိုင္တာေတြ၊ ျဖစ္တိုင္း မလုပ္ႏိုင္တာေတြက တခ်ိဳ႕အေရးကိစၥေတြကို သတ္မွတ္ျပ႒ာန္းပစ္လိုက္တတ္တယ္။

သူငယ္ခ်င္း ေယာက္်ားေလး တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေျပာဖူးတယ္။ မိန္းမေတြဟာ မယူခ်င္ရင္လည္း ေလွ်ာက္စဉ္းစားေနၿပီး၊ သူတို႔ ယူခ်င္ရင္လည္း ဘာမွကို ထည့္မစဉ္းစားေတာ့ပါဘူး တဲ့။ ဒါကေတာ့ မိန္းမမွ ေယာက္်ားမွ မဟုတ္ပါဘူး။ အကုန္ တူတူပါပဲ)

ေကာင္းကင္ တေနရာရာမွာ ရွိေနသည့္ ၾကယ္တစ္စင္းကို မထိခိုက္ေစဘဲ ကမာၻေျမေပၚက ပန္းတစ္ပြင့္ကို ခူးလို႔မရပါ တဲ့။ သူႏွင့္ကၽြန္မ ခ်စ္ခဲ့မိသည့္အတြက္ တစ္ခုခုကို၊ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကိုမ်ား ကၽြန္မ ထိခိုက္မိသြားသလား။

(အဲဒီအေၾကာင္းအရာကိုေတာ့ ကိုယ္ ဘယ္ေသာအခါမွ ျပန္မေတြးခ်င္ပါ။ အေျဖက ဟုတ္တယ္ လို႔ ထြက္ခဲ့ရင္လည္း မခ်စ္ဘဲ ေနခဲ့မွာမွ မဟုတ္တာေလ။ တခါတခါက် ဘဝမွာ အကြက္ခ်ထားၿပီးသား အရာေတြအတြက္ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါကို အေၾကာင္းျပတာသက္သက္လို႔ ယူဆၾကမယ္ဆိုရင္ေတာင္မွပဲ ကိုယ္ကေတာ့ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ပါဘူး)

ဆင္းရဲျခင္းေတြ ဖိႏွိပ္ျခင္းေတြျဖင့္ ျပည့္ေနသည့္ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုထဲသို႔ ကိုယ္ရင္ေသြးေလးကို ေခၚယူေမြးဖြားလိုက္ရမွာ ေတာ္ေတာ္ အကုသိုလ္မ်ားသည့္ အလုပ္တဲ့။

(ဒီ post ကို ကိုယ့္ရဲ႕ fb မွာ ယူၿပီး share ေတာ့ ကိုယ္ high light လုပ္ခဲ့တဲ့ စာပိုဒ္ပါပဲ။ ဘဝမွာ ဘာမွ ေတြးမေနဘဲ သမား႐ိုးက်ပဲ သဘာဝက်က် ျဖတ္သန္းသြားခ်င္တဲ့သူေတြ အဖို႔ေတာ့ ဒါဟာ ေၾကာင္ကြက္တစ္ကြက္ ျဖစ္မွာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ လက္ဖမိုး လက္ဖဝါးကိစၥပါပဲ။ တစ္ေယာက္တည္း အတြက္ေတာင္မွ ဒီကိစၥက လက္ဖမုိးျဖစ္လိုက္၊ လက္ဖဝါးျဖစ္လိုက္နဲ႔)

အိုကြယ္ တို႔မ်ား ဘယ္ေန႔ပဲ ခ်စ္မိခ်စ္မိ၊ အဲဒီေန႔ဟာ ေၾကကြဲဖြယ္ရာေန႔ေတြထဲမွာ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုေတာ့ ျဖစ္ေနဦးမွာပါပဲ။ ဘယ္ေန႔မွာမ်ား ဆိုးယုတ္မႈတစ္ခုခု မျဖစ္ပြားခဲ့ဘဲ ေနမွာတဲ့လဲ။ သည္ေလာက္ႏွစ္ေတြ ေထာင္ခ်ီေနသည့္ ကမၻာႀကီး၊ ဆိုးယုတ္မႈေတြလည္း ေပါမ်ားလွသည့္ ကမၻာႀကီးတြင္ ေန႔ တစ္ေန႔တိုင္းဟာ တစ္ေနရာရာမွာ ေၾကကြဲမႈ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုေတာ့ ျဖစ္ပြားေနခဲ့ဖူးမွာပဲ မဟုတ္လား။

(ဂ်ဴး ရဲ႕ အဲဒီလို အေတြးအျမင္ အေရးအသားမ်ိဳးေတြကို သိပ္ကို သေဘာက်မိတယ္။

သမိုင္းမွာ အျဖစ္အပ်က္ထက္ ခုႏွစ္ေတြ ရက္စြဲေတြက ပိုအေရးႀကီးေနၾကတာ မုန္းစရာ အေကာင္းဆံုးလို႔ ထင္တယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကမၻာႀကီးေပၚမွာ အက်ည္းတန္တဲ့ ေန႔တစ္ေန႔ကို သမိုင္းဝင္ေအာင္ ကိုယ္ ခုခ်ိန္ထိ မလုပ္ခဲ့ဖူးဘူး။ ဒီေလာက္ဆိုရင္ပဲ ေတာ္ပါၿပီ)

အဲဒီေန႔က ကၽြန္မႏွင့္သူသည္ ေကာ္ဖီဆိုင္တစ္ခုမွာ ရွိခဲ့သည္။ ေလေအးစက္ဖြင့္သည့္ ေကာ္ဖီဆိုင္မဟုတ္။ ေဆးလိပ္ေငြ႕ေတြျဖင့္ ျပည့္လႊမ္းေနသည့္ ဆိုင္လည္းမဟုတ္။ ၿခံဝန္းတစ္ခုထဲက သစ္ပင္ေတြၾကားမွာ စားပြဲ၊ ကုလားထိုင္ေတြ ခ်ထားသည့္ ေအးခ်မ္းသည့္ ဆိုင္ကေလးျဖစ္သည္။

(MICT Park ကေတာ့ အရမ္းကို ပူတယ္။ ေႏြရာသီ တေန႔လည္ အဲဒီထဲသြားၿပီး ဖ်ားေတာင္ယူတယ္။)

သူထိုေန႔က ဖတ္ေနေသာစာအုပ္က ခါလိဂ်ီဘရန္ ၏ "ပုေရာဟိတ္" ျဖစ္ၿပီး ကၽြန္မဖတ္ေနသည့္ စာအုပ္က ၁၉၉၅ ခုႏွစ္ထုတ္ ''လိပ္ျပာတို႔၏ တခ်ိန္တုန္းက'' ဝတၳဳစာအုပ္ ျဖစ္ေနခဲ့တာမို႔ ဘာကိုမွ ျပန္မေျပာင္းခ်င္ပါ။

(ေသခ်ာ မမွတ္မိေတာ့။ အဲဒီအခ်ိန္က Cronin စာအုပ္ေတြ သည္းသည္းမည္းမည္း ႀကိဳးစားပမ္းစား လိုက္ဖတ္ေနခဲ့တဲ့အခ်ိန္ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ သူ႕စာအုပ္ကေတာ့ ပဲစင္းငံု အေၾကာင္း ျဖစ္မွာပဲ)

အဲဒီေန႔က သူဝတ္ထားသည္က စက္ဆိုင္မွာ ခ်ဳပ္ထားသည့္ ခ်ည္ထည္စစ္စစ္ အက်ႌျဖစ္ေနခဲ့သည္။

(ကိုဝတုတ္တို႔ရဲ႕ Zizawa's Refuge မွာ မတရားမႈနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ အေၾကာင္းေတြ ကို ဖတ္ၿပီး မၾကာခင္ ဂ်ဴးရဲ႕ ဒီစာေၾကာင္းကို ဖတ္ရေတာ့ ပိုၿပီး အမွတ္ထင္ထင္ ျဖစ္မိတယ္)

ကၽြန္မက ခ်င္းျပည္နယ္ ဖလမ္းၿမိဳ႕မွ လက္ေဆာင္ရေသာ ခ်င္း႐ိုးရာ ဆြဲႀကိဳးေသးေသးေလးတစ္ခုကို ဆြဲထားသည္။ ထိုဆြဲႀကိဳးေလးသည္ ကၽြန္မကူညီလိုက္လို႔ ဆယ္တန္းေအာင္သည္အထိ ပညာသင္ႏိုင္ခဲ့ၿပီး ကေလးမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ အဖြဲ႕တစ္ခုမွာ အလုပ္ရသြားသည့္ ကေလးမကေလးတစ္ေယာက္က လက္ေဆာင္ေပးခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုဆြဲႀကိဳးကို ကၽြန္မကိုေပးဖို႔ သူကိုယ္တိုင္ သီကံုးထားခဲ့သည္။

(ဒီစာပိုဒ္ကို ဖတ္ရေတာ့ "သူ မင္းကို ဘယ္ေတာ့မွ" ကို နက္နက္နဲနဲ သတိရမိတယ္။ ဘေလာ့ေတာင္မေရးေသးဘူးလား၊ ေရးကာစကလား မသိ ေတာေက်ာင္းဆရာ ရဲ႕ ဘေလာ့မွာ comment ေပါင္းမ်ားစြာ ေရးခဲ့ၾကတာကိုလည္း သတိရမိတယ္။ မွန္တာေျပာရရင္ အဲဒီ ဝတၳဳက အမွတ္တရ လို၊ ၾကာေတာ့သည္လည္း ေမာင့္စကား လို ကိုယ့္ကို တစြဲတလမ္း မႏွစ္ၿခိဳက္ေစခဲ့ေပမယ့္ ဂ်ဴး ဆိုတာကို ပိုၿပီး ပီပီျပင္ျပင္ ျမင္မိေစခဲ့တဲ့ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ပါပဲ။

အဲဒီ ဝတၳဳမွာ အႏုပညာေတြ၊ ခံစားမႈေတြ ဆိုတာထက္ စိတ္ေစတနာ ဆုိတာကိုပဲ ပိုၿပီး ျမင္ခဲ့မိလို႔ review ေတြဖတ္ၿပီး (ဝတၳဳေတာင္ မဖတ္ရေသးဘဲ) ဂ်ဴးဘက္က ဝင္ေရးခဲ့တယ္။ အဲဒီ ဝတၳဳကို ဖတ္ၿပီးသြားတဲ့အခါမွာေတာ့ မဖတ္ရေသးဘဲ ဝင္ေရးခဲ့တာအတြက္ လံုးဝမွ ေနာင္တရစရာ မ႐ွိတာ ေသခ်ာသြားျပန္တယ္)

ေနာက္ၿပီး အဲဒီေန႔က သူသည္ ကၽြန္မအား ကတိတစ္ခု လက္ေဆာင္ေပးခဲ့သည္။ အဲဒီကတိကေတာ့ သူ တစ္သက္လံုး ျမန္မာႏိုင္ငံကေန ဘယ္ေတာ့မွ ေျပာင္းေ႐ႊ႕ထြက္ခြာမသြားပါတဲ့။ စာသင္သြားဖို႔၊ အစည္းအေဝးသြားဖို႔ ဒါမ်ိဳးေတာ့ ခရီးေတြ ထြက္ေနရမွာပါ။ သို႔ေသာ္ ႏိုင္ငံကို စြန႔္ခြာၿပီး ထြက္ခြာရမည့္ အျဖစ္မ်ိဳး ကို ဘယ္ေတာ့မွ မေရာက္ေအာင္ သူ ႀကိဳးစားပါမည္ တဲ့။

:)))
(ႏိုင္ငံျခားကို မျဖစ္မေန ထြက္ရတယ္ဆိုတာ ေတာ္လို႔လား ညံ့လို႔လား ကိုယ္ ခုထိ မေသခ်ာေသးပါ။ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ဒုတိယတစ္ခု ျဖစ္ဖို႔ ပိုမ်ားပါတယ္)

ကမၻာႀကီးကို ပိုၿပီး ေကာင္းမြန္ေအာင္ ေရွ႕သို႔ တြန္းပို႔ေပးေနေသာ အင္အားေတြထဲမွာ အေကာင္းျမင္ျခင္းဆိုသည့္ အင္အားလည္း ပါဝင္ေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ၾကသည္။

(ကိုယ္ကေတာ့ အ႐ွိအတိုင္း ျမင္ရတာကို ပိုႀကိဳက္ပါတယ္။ အေကာင္းျမင္ႏိုင္႐ံုနဲ႔ေတာ့ ဘာမွ ထူး မထင္ပါ။ ေကာင္းတာကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ လုပ္မယ္။ ဒါဆုိ ရၿပီ။ ေကာင္းတဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္ႀကီးနဲ႔ လုပ္စရာ႐ွိတာေတြ လုပ္ေနပါတယ္ဆိုတဲ့ လူေတြကိုယ္တုိင္ မေကာင္းတာကို အေကာင္းျမင္ေပးဖို႔ထိေတာ့ ကိုယ္ စိတ္မဝင္စား)

ကၽြန္မ မလွမ္းျဖစ္ခဲ့သည့္ ေျခလွမ္းေတြ၏ ထိခိုက္မႈအက်ိဳးဆက္ကိုလည္း သူသိခြင့္ရခဲ့သည္။
...
ကၽြန္မသာ စာျပန္ေရးၿပီး သူ႕အတြက္ လမ္းၫႊန္သူတစ္ေယာက္ အနည္းဆံုးေပါ့ေလ အေဖာ္ေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့မည္ဆိုလွ်င္ သူ ယခုလို ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေအာင္ျမင္စြာ ေသေၾကာင္းႀကံမိပါ့မလား။

("တစ္စံုတစ္ေယာက္မွာ ကိုယ့္ ပေယာဂနဲ႔ ထိခိုက္သြားရတယ္လို႔ ထင္မိတဲ့အခါ..." အဲဒီ အေၾကာင္းအရာမ်ိဳးကို ဂ်ဴး ေရးတာ တစ္ခါမက ဖတ္ခဲ့ဖူးတယ္။ တိမ္နဲ႔ခ်ည္တဲ့ႀကိဳး မွာလည္း ထင္ထင္႐ွား႐ွား တစ္ခါ...

စာေရးသူေတြဟာ သူတို႔ဘဝမွာ နက္နက္နဲနဲ ေတြ႕ႀကံဳခံစားခဲ့ရတာေတြကို သူတို႔စာမွာ ထပ္ကာ ထပ္ကာ ျပန္ထင္ဟပ္ၾကတယ္ ထင္တယ္။ Cronin လည္း ေက်ာက္မီးေသြးတြင္းၿပိဳတဲ့ကိစၥကို တစ္ခါမက ေရးတာ ဖတ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ခံစားဖို႔ ခက္ခဲတဲ့ အေတြ႕အႀကံဳ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ထပ္ကာ ထပ္ကာ အန္ထုတ္ျခင္းအားျဖင့္ အဲဒီ ခံစားမႈေတြဆီကေန ေက်ာ္လြန္ဖုိ႔ သူတို႔ ႀကိဳးစားၾကတာမ်ားလား မသိ)

ဒီလို ႏွစ္ပတ္လည္ေန႔မွာ ကၽြန္မထံ ဖုန္းဆက္ေနက်ျဖစ္သည္။ ေနေကာင္းလား ဟု သူ ေမးသည္။ ဘာေတြတိုးတက္ေနလဲ ဟု သူ ေမးသည္။ ဘာစာအုပ္ေတြ ဖတ္ေနလဲ ဟု သူ ေမးသည္။ ကိုယ့္ကို သတိရရဲ႕လား ဟု သူေမးသည္။ ကၽြန္မလည္း သူ႕ကို ေမာင္ ဒီအတိုင္းႀကီးပဲ ေနသြားေတာ့မွာလား ဟု ေမးလိုက္မည္။

အို... မင္းေတာင္ အပ်ိဳႀကီးဘဝနဲ႔ ေနႏိုင္ေသးတာ။ ကိုယ္က ဘာလ႔ို မေနႏိုင္ရမလဲ။ ကိုယ္ မင္းကို ခ်စ္တယ္ေလ။ အဲဒီအခါက် ကၽြန္မ ေျပာေနက်အတိုင္း ျပန္ေျပာဦးမွာ။

ကၽြန္မတို႔ လက္ထပ္ျဖစ္ၾကရင္...

(ဂ်ဴး)

***
လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ပတ္ေက်ာ္ေလာက္က ဒီ ေဆာင္းပါး ဖတ္ၿပီးၿပီးခ်င္း fb မွာ ခ်က္ခ်င္းပဲ share မိတယ္။
မူရင္းေဆာင္းပါးကို စာျပန္႐ိုက္ၿပီး ဂ်ဴး ပရိသတ္အတြက္ ျပန္တင္ေပးတဲ့ Juu ရဲ႕ FaceBook စာမ်က္ႏွာ က admin အဖြဲ႕ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

***

Tuesday, June 1, 2010

အသံမ်ား

from here

ရင္ခုန္တစ္ခ်က္
ပင့္သက္တစ္႐ိႈက္
ေလေဝွ႔ခိုက္နဲ႔
မိုးစက္က်စဉ္
ေျခလွမ္းျပင္တိုင္း
လႈိင္းေတြရစ္ပတ္
ေျပးမထြက္ႏိုင္

***
တိတ္တိတ္ေမွ်ာ္လင့္
နားဆင္ခြင့္ကို
ေျပာသူမရွိ လူမသိလည္း
တဖန္ ျပန္ၾကား
ႏွလံုးသားမွ
ထပ္ဆင့္ ႐ိုက္ခတ္
ပဲ့တင္ထပ္သည္...

(1998)

Sunday, May 30, 2010

Beauty or Old Lady ?


ပံု (၁) - Beauty





ပံု (၂) - Old Lady




ပံု (၃) - Beauty or Old Lady?



ဒီပံုေလးေတြ စျမင္ဖူးတာ '93/4 ေလာက္က သင့္ဘဝ မဂၢဇင္း ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္မွာပါ။
ဘယ္သူေရးသလဲ မသိေတာ့ပါဘူး။

ေဆာင္းပါးမွာ ေျပာသြားတာ တစ္ခ်က္ကိုေတာ့ မွတ္မိေနပါတယ္။
အေနာက္ႏိုင္ငံတစ္ခုမွာ အထက္က ပံု (၃) ပံုကို အသံုးျပဳၿပီး
သုေတသန လုပ္ပါတယ္။

ပထမအုပ္စုကို မိန္းမငယ္ေလးမွန္း သိသာေစတဲ့ ပံု (၁) ကို ျပလို႔ ေစ့ေစ့ၾကည့္ေစတယ္။
ဒုတိယအုပ္စုကိုေတာ့ အဘြားအိုမွန္း သိသာတဲ့ ပံု (၂) ကို ျပ
လို႔ ေစ့ေစ့ၾကည့္ေစတယ္။

အဲဒီ အုပ္စုႏွစ္ခုလံုးအတြက္ ပံု (၃) ကို အတူတူ ျပတဲ့အခါမွာေတာ့ ပထမအုပ္စုက မိန္းကေလးပါ လို႔ ျမင္ၿပီး၊ ဒုတိယအုပ္စုက အဘြားအိုမွ အဘြားအိုဆိုၿပီး သူတို႔ အျငင္းအခုန္ ျဖစ္ၾကပါသတဲ့။

***
မေန႔က ညစာစားရင္း ဉာဏ္ထြန္းက သူ႕ဖုန္းထဲကေန ပံု (၃) ကို ထုတ္ျပၿပီး၊ အဲဒါ မိန္းကေလးလား၊ အဘြားႀကီးလားလို႔ လာေမးပါတယ္။

ကိုယ္က ဆရာႀကီးဒီဇိုင္းနဲ႔ ျပန္ေျပာပါတယ္။ "အဲဒါ မိန္းကေလးနဲ႔ အဘြားအိုနဲ႔ ေပါင္းထားတဲ့ ပံုေဟ့" လို႔။

ဆရာသမား အေတာ္ အံ့ၾသသြားပံုပဲ။ ေက်ာင္းတုန္းက သူ႕ကို အၿမဲ ဆရာတင္ရတဲ့သူက သူ ဘယ္လိုမွ ၾကည့္လို႔ မျမင္တဲ့ ပံုကို ေသခ်ာေတာင္ မၾကည့္ဘဲ စားရင္းေသာက္ရင္း မွန္ေအာင္ ေျပာႏိုင္လုိက္လို႔။

သူက ေျပာပါတယ္။ အဲဒီပံုနဲ႔ တြဲလ်က္လာတဲ့ စာမွာ အဲဒီ ပံုကို ေယာက္်ားေလးေတြၾကည့္ရင္ မိန္းကေလးပံုလို႔ ျမင္ၿပီး၊ မိန္းကေလးေတြ ၾကည့္ရင္ အဘြားအိုပံုလို႔ ျမင္ၾကတယ္ လို႔ ဆိုထားတယ္ တဲ့။ သူကလည္း အဲဒါကို မိန္းကေလးပံုလို႔ပဲ ျမင္တယ္ တဲ့။ နင္က မိန္းကေလးျဖစ္ၿပီး ဘာလို႔ ႏွစ္မ်ိဳးလံုး ျမင္ရတာလဲ တဲ့။

"ေအး ငါက ပညာ႐ွိမို႔လုိ႔" လို႔။ သူက ျပန္ေျပာတယ္။ "နင္ ႏွစ္မ်ိဳးလံုးေရာၿပီး ဟိုမေရာက္ ဒီမေရာက္ ျဖစ္ေနတာေရာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလား" တဲ့။ ကိုယ္က "မျဖစ္ႏိုင္ဘူး" လို႔။ "ဘာလို႔ဆုိ ခုေန လက္ဆြဲျပဆို ငါက ျပႏိုင္တယ္။ နင္က ျပစရာ မ႐ွိဘူး။ အဲဒီေတာ့ ဟိုမေရာက္ ဒီမေရာက္က ငါ မဟုတ္ဘူး" လို႔။ ;)

အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့မွ ဒါကို post တင္ဖုိ႔ အႀကံရေတာ့ သူ႕ကို ပံုလွမ္းေတာင္းရတယ္။
သူကလည္း ဖုန္းထဲက pdf file မို႔ ပို႔ရင္ အလုပ္႐ႈပ္တယ္ ေျပာတယ္။
ကိုယ္က သူ႕ဆီမွာ ၃ ပံုစလံုး ႐ွိတယ္ မွတ္တာ။ တကယ္က သူ႕မွာ ပံု (၃) တစ္ပံုပဲ ႐ွိတာပါ။
ဒါနဲ႔ သူ႕ကို အဲဒါ (၃) ပံု ႐ွိတယ္ ဆိုတာ၊ လြန္ခဲ့တဲ့ (၁၅) ႏွစ္ေလာက္က ကိုယ္ တစ္ခါ ေတြ႕ခဲ့ဖူးတယ္ ဆုိတာ ျပန္ေျပာရတယ္။

သူ႕အကူအညီနဲ႔ပဲ သူေျပာတဲ့ key words ေတြနဲ႔ google ၾကည့္ေတာ့ သင့္ဘဝမဂၢဇင္းထဲမွာ ကိုယ္ေတြ႕ခဲ့ဖူးတဲ့ ပံု (၃) ပံုလံုး ထြက္လာပါတယ္။
(ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဆရာက ဆရာပါပဲ ဆရာရယ္)

***
မဂၢဇင္းပါ ေဆာင္းပါးရဲ႕ ဆိုလိုရင္းနဲ႔ မူရင္း သုေတသနရဲ႕ result က "လူေတြဟာ သူတို႔ကို ပထမဆံုး လႊမ္းမိုးလိုက္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကို ေက်ာ္လြန္ၿပီး မေတြးႏိုင္ၾကဘူး" ဆုိတာပါ။

***

Friday, May 28, 2010

လူႏွစ္ေယာက္၊ က်ားတစ္ေကာင္ႏွင့္ ေတာင္တန္းမ်ား (၂) - ေမာင္သစ္ဆင္း

ကၽြန္ေတာ္ စတင္ လႈပ္႐ွား၏။
ပထမလ... အေၾကာင္းမထူးပါ။
ဒုတိယလ... သိပ္မဟုတ္ေသး။
တတိယလ... တစ္ခုခုေတာ့ လိုေနၿပီ။
စတုတၳလ... ငါ ဘာမွားေနသလဲ။
ပဉၥမလ... ဆ႒မလ....
စိတ္ဓါတ္သည္ ေအာက္အဝီစိကို ေဖာက္ထြက္သြားေတာ့မည္ ထင္ရ၏။

ေဆး႐ံု အဖြဲ႕၏ သနားေသာ အၾကည့္ကို ျပင္းျပစြာ ခံယူေနရခ်ိန္၊ မေအာင္ျမင္မႈျဖင့္ ေျခကုန္လက္ပမ္း က်ေနခ်ိန္၊ မိမိ၏ စိတ္ကူးယဉ္မႈအေပၚ ေနာင္တ တရား ရလုလု ျဖစ္ေနခ်ိန္တြင္ ေက်ာင္းဆရာႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ စတင္ ဆံုဆည္းခဲ့ရေလသည္။

ေလႀကီးမိုးႀကီး က်ေရာက္လ်က္႐ွိေသာ ညတစ္ည၌ ကၽြန္ေတာ့္ေဆး႐ံုသို႔ ထမ္းစင္တစ္ခုျဖင့္ သူ ေရာက္႐ွိ၍ လာ၏။ ေတာလည္သြားရင္းက ထူးဆန္းသည့္ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုႏွင့္ ႀကံဳေတြ႕ရကာ သူေခၚသြားသည့္ ေခြးက သူ႕ကို ျပန္ကိုက္လုိက္သျဖင့္ ေျခေထာက္တြင္ ျပင္းစြာ ဒဏ္ရာ ရ႐ွိခဲ့သည္ဟု ဆိုသည္။ သူ႕႐ြာမွ လူေတြက ေတာေမွာက္သည္ဟု ဆိုကာ နတ္ဆရာႏွင့္ ကုသရန္ ျပင္ဆင္ၾက၏။ သူက ေဆး႐ံုသို႔ ဇြတ္အတင္း ပို႔ခိုင္းသျဖင့္ လာပို႔ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ သူကံေကာင္းပါသည္။ ဒဏ္ရာက အေရးႀကီးေသာ ေသြးေၾကာမ်ားကို မထိ။ ထို႔ျပင္ ေခြး႐ူးကာကြယ္ေဆး၊ ေမးခိုင္ကာကြယ္ေဆးႏွင့္ ပဋိဇီဝေဆးအခ်ိဳ႕ ေဆး႐ံုမွာ က်န္႐ွိေနသည္။ သံုးပတ္ခန္႔ၾကာေသာ္ ေဆး႐ံုမွ သူ ေကာင္းမြန္စြာ ဆင္းႏိုင္ခဲ့သည္။

ေဆး႐ံုေပၚ ႐ွိေနစဉ္ အတြင္း သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ မၾကာခဏ စကားေျပာျဖစ္ခဲ့သည္။ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ သူသည္ ထူးျခားသူတစ္ေယာက္မွန္း သိ႐ွိလာခဲ့ရ၏။ သူ၏ ေျပာဆုိပံု ဟန္ပန္၊ စကားလံုးေ႐ြးခ်ယ္မႈ၊ ထူးဆန္းေသာ အေတြးမ်ား၊ နက္႐ႈိင္းေသာ ဟာသမ်ားက ကၽြန္ေတာ့္ကို ႏွစ္သက္စြာ အံ့အားသင့္ေစမိေတာ့သည္။ အခ်ိဳ႕ေသာညမ်ား၌ ညလံုးေပါက္နီးနီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ စကားေျပာျဖစ္ၾက၏။ အေတြးအျမင္ျဖင့္ ဌာပနာေသာ စကားတစ္ခြန္းကို ေျပာဆုိရ၊ ၾကားနာရလွ်င္ ႐ႊင္လန္းသြားတတ္သည့္ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔ သူႏွင့္ စကားေျပာရသည္မွာ ကတၱီပါစေပၚ လမ္းေလွ်ာက္ရသည့္ႏွယ္ အရသာ႐ွိလွသည္။ သူ႕႐ြာက လူေတြကေတာ့ သူတို႔၏ ေက်ာင္းဆရာ ဤမွ် စကားေျပာသည္ကို ယခုမွပင္ ေတြ႕ျမင္ဖူးဟန္ျဖင့္ အံ့ၾသတႀကီး ႐ွိၾကေလသည္။

"ဆရာက ဆရာဝန္ဆုိေတာ့ ဆရာဝန္ စာေရးဆရာေတြကို ႀကိဳက္မွာေပါ့။ ခ်က္ေကာ့တို႔၊ က႐ိုနင္တို႔၊ ဆမ္းမားဆက္မြန္တို႔ "

"ႀကိဳက္ပါတယ္ဗ်ာ၊ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ အႀကိဳက္ဆံုးက မိုေရးဗီးယားဗ်၊ ခင္ဗ်ား Two Women ဖတ္ဖူးလား"

"ဖတ္ဖူးတယ္ ႐ုပ္႐ွင္လည္း ၾကည့္ဖူးတယ္၊ အေတာ္ ေကာင္းတာပဲ"

""သူယံုတာ ဘာလဲ"

"လူ႕အသိဉာဏ္တဲ့ဗ်ာ"

"ျဖစ္မွ ျဖစ္ရပေလ။ ေမတၱာ ေစတနာ မပါဘဲနဲ႔ လူ႕အသိဉာဏ္က ဘယ္ေလာက္ စိတ္ခ်ရမလဲ"

"အလို ေက်ာင္းဆရာရဲ႕၊ အသိဉာဏ္ႀကီး တစ္ခုလံုးထဲမွာ ေမတၱာေစတနာဆိုတာ ပါၿပီးသားပဲဗ်"

"မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဗ်ာ၊ ဒါက သီးျခားကိစၥေတြ"

"ဘယ့္ႏွယ္ သီးျခားရမလဲ၊ ေမတၱာ ေစတနာေပၚမွာ အေျခခံၿပီး အသိဉာဏ္ဆုိတာ ဖြံ႕ၿဖိဳးလာခဲ့ရတာမ်ိဳး"

"သက္ေသျပ"

"ျပမယ္"

ဤကဲ့သို႔ေသာ ေန႔မ်ိဳးတြင္ ကၽြန္ေတာ္ စားဝင္ အိပ္ေပ်ာ္ ျဖစ္ရေလသည္။ ေဆး႐ံုအဖြဲ႕၏ မသိမသာ ေမးေငါ့ ၿပံဳးရယ္မႈမ်ားကိုမူ လစ္လ်ဴ႐ႈထားလိုက္၏။

သူ ေဆး႐ံုမွ မဆင္းမီညတြင္ ကၽြန္ေတာ့္အခန္းသို႔ ပုလင္းတစ္လံုးႏွင့္ ေရာက္လာ၏။ ႏႈတ္ဆက္ပြဲ က်င္းပမည္ဟု ဆိုသည္။

"ကဲ ဆရာသမား ႐ွိတဲ့ အျမည္း ထုတ္ေပေတာ့"

"အင္း ကဗ်ာဆရာ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ကေတာ့ ဘဝကို ပါးပါးလွီး အရက္နဲ႔ ျမည္းသတဲ့။ က်ဳပ္တုိ႔က ဘာကိုလွီးၿပီး ျမည္းရပါ့"

"႐ူပေဗဒကို လွီးၾကည့္ရေအာင္ဗ်ာ"

"အရက္နဲ႔ လုိက္ပါ့မလား"

"သိပ္လိုက္တာေပါ့၊ အခုေခတ္ေပၚ ႐ူပေဗဒဆရာေတြ ႀကံစည္ေနၾကတဲ့ တီအိုအီး ဆုိရင္ ခ်ိဳခ်ဉ္စပ္ကေလး၊ ေနာက္ဆံုးမွ ခါးတဲ့အရသာ ေပၚလာတာ။ သိတယ္ မဟုတ္လား တီအိုအီး"

"ဖတ္ဖူးပါတယ္။ Theory of Everything ! စၾကဝဠာမွာ ျဖစ္တည္ေနတဲ့ အရာအားလံုး မည္သို႔မည္ပံု ျဖစ္တည္ေနပါတယ္ ဆုိတာကို သခ်ၤာဘာသာစကားနဲ႔ ႐ွင္းျပႏိုင္မယ့္ သီအိုရီတဲ့၊ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ပရမတၱသီအိုရီ လို႔ ဘာသာျပန္တယ္။ သင့္ မသင့္ မေျပာတတ္ဘူး"

"အဲဒီ သီအိုရီ ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား"

"အင္း ေသကၩေတာင္ ဆရာေတာ္ ဦးတိေလာကရဲ႕ ပ႑ိတေဝဒနိယက်မ္း အလိုအရ ဆုိရင္ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဗ်"

"အဲဒါ ျဖစ္ႏိုင္တယ္"

"ေျပာရဲလွခ်ည္လား ေက်ာင္းဆရာ"

"မဟုတ္ပါဘူး မျဖစ္ႏိုင္ဘူး ဆုိတာ ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔ ေျပာတာပါ။ သူတို႔လည္း ျငင္းၾကခုန္ၾကတုန္းပဲ"

"ဒါျဖင့္ရင္လည္း သူတို႔ ျငင္းၾကခုန္ၾကဖို႔ ထားခဲ့ပါဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားနဲ႔ က်ဳပ္နဲ႔က ေ႐ွ႕ဆက္ သြားရေအာင္"

"ဘယ္ကို သြားမွာလဲ"

"ခင္ဗ်ား ႐ြာကိုေပါ့"

ကၽြန္ေတာ္၏ မေအာင္ျမင္ေသာ စီမံကိန္းႀကီးကို ခ်ျပလုိက္ေသာအခါ ပထမ သူ အံ့ၾသသလုိ ျဖစ္သြား၏။ ေနာက္ေတာ့ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေလသည္။

"ျဖစ္ရေလဗ်ာ၊ ဆရာ့ဟာက ေရလိုက္လြဲေနတာပဲ"

"ဆိုစမ္းပါဦး"

"ဆရာ စည္း႐ံုးရမွာက တျခားလူေတြကို မဟုတ္ဘူး။ နတ္ဆရာကို စည္း႐ံုးရမွာ"

"ေအာင္မေလးဗ်၊ ဟုတ္ေပသားပဲ။ ႏို႔ေပမယ့္ လြယ္ပါ့မလား"

"အညႇာသိရင္ လြယ္ပါတယ္"

"ဒါျဖင့္ အညႇာကိုျပ၊ ပါးပါးေလး လွီးလိုက္မယ္၊ အဲဒီလို လုပ္စမ္းပါ ကိုယ့္လူရယ္၊ က်ဳပ္က ၿမိဳ႕ေပၚမွာ မိႈတက္လာခဲ့တဲ့ အေကာင္၊ ခင္ဗ်ားလည္း အတူတူပဲ၊ ေတာႀကီးမ်က္မည္းထဲမွာ အလကားေနရင္း မိႈတက္ေနတာ၊ က်ဳပ္တို႔ရဲ႕ မိႈေမြးျမဴေရးႀကီးကို ရပ္ၾကဖို႔ ေတာ္ၿပီ။ ကိုယ္ေပၚက မႈိေတြကို တစ္နည္းနည္းနဲ႔ တုိက္ခၽြတ္ၾကစို႔ရဲ႕"

"အင္း ဆရာေဖျမင့္ရဲ႕ ဝတၳဳတုိေလးတစ္ပုဒ္ သတိရလွသဗ်ာ၊ ဝတၳဳနာမည္ကေတာ့ ေမ့ေနၿပီ။ သေဘာေျပာရရင္ေတာ့ မဖြံ႕ၿဖိဳးေသးတဲ့ ေဒသ တစ္ခုကို ေရာက္သြားတဲ့ ေက်ာင္းဆရာတစ္ေယာက္၊ ႐ြာသူ႐ြာသားေတြရဲ႕ အသိဉာဏ္ကို ပြင့္လင္း ဖြံ႕ၿဖိဳးလာေစမဟဲ့ ဆိုၿပီး လုပ္လိုက္တဲ့ လုပ္ရပ္တုိင္းဟာ အဲဒီလူေတြရဲ႕ ေန႔စဉ္ဘဝနဲ႔ မလိုက္မဖက္ေတြ ျဖစ္ကုန္ေရာ၊ ေနာက္ဆံုး သူ ႐ြာက ထြက္သြားရတယ္။ ဝတၳဳဆံုးပံုေလး သိပ္ေကာင္းသဗ်။ 'ေနာက္ဆံုးေတာ့ ႐ြာကေလးသည္ မူလအတိုင္းပင္ အေကာင္းပကတိ က်န္ရစ္ခဲ့ေလသည္' တဲ့၊ ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ ရယ္လိုက္ရတာ အူကို နာေနတာပဲ"

"က်ဳပ္တုိ႔ ကိစၥကေတာ့ အူနာရမယ့္ ကိစၥ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ဝတၳဳထဲက ေက်ာင္းဆရာကို အားက်မေနနဲ႔၊ သူက ခင္ဗ်ားလို အညႇာသိတာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီကိစၥက ခင္ဗ်ားပါမွ ျဖစ္မွာ၊ ခင္ဗ်ားလည္း အခရာပဲ။ ခင္ဗ်ား႐ြာကို စံျပ႐ြာ သတ္မွတ္ၿပီး စရမွာ၊ ဘယ္ႏွယ့္လဲ"

"ကဲပါေလ ျဖစ္ရပါေစ့မယ္။ ဘယ္ေတာ့ စခ်င္သလဲ"

အစက ဒီေလာက္ လြယ္ကူလိမ့္မည္ မထင္ခဲ့။ နတ္ဆရာ၏ အညႇာမွာ ရမ္တစ္လံုး၊ ေခါင္ရည္တစ္အိုး၊ စီးကရက္ တစ္ဗူးႏွင့္ ၾကက္ႏွစ္ေကာင္ ျဖစ္ေလသည္။ ဤသည္ပင္ မ်ားေနေသး၏။ နတ္ဆရာႏွင့္ အတူ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သံုးရက္တိတိ ဝိုင္းဖြဲ႕လိုက္႐ံုျဖင့္ အျပန္အလွန္ နားလည္မႈ ရ႐ွိၾကေတာ့သည္။

သူ၏ ကုသမႈကို ကၽြန္ေတာ္က ပိတ္ပင္သည္မဟုတ္ဘဲ ကူညီေဆြးေႏြး အႀကံေပးျခင္းျဖင့္ သိပၸံေဆးပညာအေပၚ သူ စိတ္ဝင္စားစ ျပဳလာသည္။ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ တကုိယ္ေရ က်န္းမာေရး အေၾကာင္းမွ စကာ ပိုးမႊားသန္႔စင္နည္း၊ အနာေဆးထည့္နည္း၊ ပတ္တီးစည္းနည္း အစ႐ွိသည္တို႔ကို သင္ျပေပးရသည္။ သူ႕ထံမွလည္း အနီးတဝိုက္ အလြယ္တကူ ရ႐ွိတတ္ေသာ ေဆးပင္ ေဆးျမစ္တို႔၏ အံ့မခန္းအာနိသင္တို႔ကို သိ႐ွိရျပန္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ အေသအခ်ာ မွတ္တမ္းျပဳထားပါ၏။ တခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ ေဆးေလာကအတြက္ အက်ိဳး႐ွိလာမည္ ျဖစ္သည္။

ဤသို႔ျဖင့္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဦး ပူးေပါင္းေဆာင္႐ြက္ျခင္းျဖင့္ အက်ိဳးထူးပံုကို လက္ေတြ႕ သိျမင္လာေသာအခါ နတ္ဆရာသည္ ေဆး႐ံုပို႔သင့္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ အႀကံျပဳေသာ လူနာမ်ားအား ေဆး႐ံုသို႔ တြင္တြင္ ပို႔ေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လုပ္ငန္းစ၍ ႏွစ္လေလာက္ အတြင္း၌ပင္ သားဖြားလူနာ၊ လည္ပင္းႀကီးလူနာ၊ ငွက္ဖ်ားလူနာမ်ားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ေဆး႐ံုသည္ စည္စည္ကားကား ျဖစ္လာေလသည္။ အံ့ၾသေနၾကသည့္ ေဆး႐ံုအဖြဲ႕အား ကၽြန္ေတာ္က ႂကြားႂကြားႀကီး ၿပံဳးျပလိုက္၏။ ေတာင္ေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္သြားၿပီ။ ယခုေတာ့ ေက်ာင္းဆရာ၏ စံျပ႐ြာသို႔ တစ္ပတ္တစ္ႀကိမ္ မွန္မွန္သြားရင္း ေတာင္တန္းႀကီးမ်ားသည္ ပိုမို လွပလာသည္ ထင္ရ၏။

***
ေတာအုပ္ကေလးကို ကၽြန္ေတာ္ စတင္ ျဖတ္သန္းေနၿပီ ျဖစ္သည္။

ေျမနီလမ္းသည္ အသစ္က်ေရာက္ေသာ ႏွင္းတို႔၏ ပတ္ဖြဲ႕မႈျဖင့္ ေစးထန္းေပ်ာ့အိလ်က္႐ွိကာ နင္းလိုက္တိုင္း ျပတ္သားသည့္ ဖိနပ္ရာတို႔ကို ထင္က်န္ေစခဲ့သည္။ အလင္းေရာင္က အားနည္းစျပဳလာ၏။ ႏွင္းျမဴမ်ား သိပ္သည္းလာသျဖင့္ ေ႐ွ႕ဝါးႏွစ္႐ိုက္ခန္႔အကြာေလာက္ကိုပင္ သိပ္ ကြဲကြဲျပားျပား မျမင္ရေတာ့။ ဦးထုပ္ျဖဴေဆာင္းေတာင္ထြတ္မ်ားမွာ ႏွင္းျမဴတို႔ၾကား၌ ေပ်ာက္ကြယ္ေနေလသည္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွ သစ္ႏြယ္ၿခံဳတန္းတို႔ကို အရိပ္အေယာင္အျဖစ္မွ်သာ ျမင္ရ၏။ ႐ုတ္တရက္ လႈပ္ခတ္လိုက္သည့္ ေလထုေၾကာင့္ စိမ့္တက္လာသည့္ အေအးဓါတ္သည္ ခြဲစိတ္ဓါးတစ္ေခ်ာင္းကို သတိရေစေတာ့သည္။

ဂ်ာကင္အက်ႌေကာ္လံကို နား႐ြက္ဖံုးေအာင္ ေထာင္မတ္လိုက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ေလွ်ာက္လာသည္။ တေခၚေလာက္ဆီ႐ွိ ကညင္ပင္ႀကီး တစ္ပင္ေပၚက ေမ်ာက္တစ္အုပ္၏ အထိတ္တလန္႔ ဆူညံေအာ္ဟစ္သံမ်ား ၾကားရသည္။ ထို႔ေနာက္ ေတာအုပ္သည္ တိတ္ဆိတ္သြား၏။ ခ်ံဳႏြယ္ပိတ္ေပါင္းမ်ားထဲက ပုစဉ္းရင္ကြဲ ေအာ္ျမည္သံမ်ား ျပန္လည္ထြက္ေပၚလာသည္။

လုပ္ငန္း ေအာင္ျမင္မႈမ်ားကို တစိမ့္စိမ့္ စၿမံဳ႕ျပန္ရင္းႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္အတၱသည္ အေတာ္ကေလး ေနလို႔ ထုိင္လုိ႔ ေကာင္းေနသည္။ မီးဖြားရာတြင္ အခ်င္းကပ္ေန၍ ခက္ခက္ခဲခဲ လုပ္ေဆာင္ေပးခဲ့ရသည့္ နတ္ဆရာ၏ တူမသည္ ရင္ေသြးကို ပိုက္လ်က္ ေဆး႐ံုမွ က်န္းမာပကတိ ဆင္းလာေသာအခါ အံ့ၾသဝမ္းသာသြားခဲ့သည့္ နတ္ဆရာ၏ မ်က္ႏွာႀကီးကို ျပန္လည္ျမင္ေယာင္လ်က္ ကၽြန္ေတာ္ အသံထြက္ေအာင္ ရယ္ေမာလိုက္သည္။ ေက်ာင္းဆရာ၏ အံ့မခန္း စာအုပ္ပံုႀကီးအား သတိရလုိက္သည့္အခါတြင္ကား ရယ္႐ႊင္ျမဴးဖြယ္ ေတးသြားတစ္ပုဒ္ကို ေလခၽြန္မိရက္သား ျဖစ္သြားေတာ့သည္။

ေ႐ွ႕မွာ ေတာအုပ္၏ အဆံုးကို လွမ္းျမင္ေနရၿပီ။

ေလခၽြန္သံကို စည္းခ်က္လုိက္ေနသည့္ ေျခလွမ္းမ်ားသည္ ေႏွးေကြး၍ လာၾက၏။ ကၽြန္ေတာ့္ေလခၽြန္သံကလည္း တျဖည္းျဖည္း တိုးညင္း၍လာကာ ေနာက္ဆံုး လံုးဝ ထြက္ေပၚမလာေတာ့။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ့္ ေျခေထာက္တုိ႔က ရပ္တန္႔ၿပီး ျဖစ္ေနသည္။

ထူးဆန္းစြာပင္ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ေတြ တမ်ိဳးႀကီး ျဖစ္လာ၏။ ႐ုတ္ခ်ည္းေပၚေပါက္လာေသာ ျဖန္းကနဲ ၾကက္သီးထမႈကို ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္ႏိုင္ပါ။

တစ္ေနရာရာမွ တစ္စံုတစ္ေယာက္၏ ေခ်ာင္းေျမာင္း ၾကည့္႐ႈေနျခင္းကို ခံစားသိ႐ွိေနရသလိုလို။

ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ေက်ာမလံု ျဖစ္လာ၏။
ကိုယ္ကို တပတ္ျပည့္ေအာင္ လွည့္၍ ၾကည့္လိုက္သည္။ ေဝဆိုင္းေနေသာ ျမဴႏွင္းမ်ား၊ ေတာရိပ္ေတာင္ရိပ္မည္းမည္းမ်ား၊ ခ်ံဳပုတ္ခင္တန္းမ်ား၊ ေျမနီလမ္းကေလး။ ၿပီးေတာ့ ပုစဉ္းရင္ကြဲ မေအာ္ျမည္ေတာ့သည့္ တိတ္ဆိတ္ဝန္းက်င္။

ဘာလဲ။ ငါ ဘာျဖစ္ေနတာလဲ။ ဘာမွလဲ မဟုတ္ဘဲနဲ႔။ စိတ္ခႏၶာကို အားတင္းထိန္းသိမ္းလ်က္ ကိုယ့္အျဖစ္ကိုယ္ ေလွာင္ေျပာင္ရယ္ေမာရန္ ႀကိဳးစားသည္။ သို႔ရာတြင္ ေလးလံေသာစိတ္က သိသိသာသာႀကီး ေလ်ာ့ပါးမသြား။ ဘယ္လုိလဲကြာ၊ ဒုကၡပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္ ေ႐ွ႕သို႔ ဆက္၍ လွမ္းသည္။
ကိုးလွမ္း၊ ဆယ္လွမ္းအေရာက္တြင္ ေလခၽြန္မည္ျပဳသည္။ စုခၽြန္လာေသာ ကၽြန္ေတာ့္ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားသည္ ႐ုတ္ခ်ည္းပင္ ျပန္လည္ျပားကပ္၍ သြား၏။

အလို... ေ႐ွ႕မွာ ေ႐ွ႕မွာ...
ကၽြန္ေတာ့္ ေ႐ွ႕တည့္တည့္ ဝါးႏွစ္႐ိုက္အကြာ ေျမနီလမ္းေပၚတြင္ သဏၭာန္ႀကီးတစ္ခုကို ဘြားခနဲ ျမင္ေတြ႕လိုက္ရ၏။

ေျခလွမ္းမ်ား တံု႔ဆိုင္းကာ ကၽြန္ေတာ္ ေၾကာင္ေန၏။ ျမဴႏွင္းမ်ားေၾကာင့္ သဲကြဲစြာ ကၽြန္ေတာ္ မျမင္ရ။ ဘာလဲ ဘာႀကီးလဲ။

ေလက သုတ္ခနဲ တစ္ခ်က္ ျဖတ္တိုက္လိုက္သျဖင့္ ျမဴႏွင္းတို႔ ေခတၱခဏ လြင့္ပါးသြားၾကသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ထိုသဏၭာန္ကို ပီျပင္စြာ ေတြ႕လုိက္ရ၏။

လံုးဝန္းေသာ ဦးေခါင္း၊ တိုဝိုင္းေသာ နား႐ြက္၊ စူးလက္သည့္ မ်က္လံုးအစံု၊ ႐ွည္သြယ္ ခႏၶာကိုယ္ေပၚက အဝါေရာင္ အစင္းႀကီးမ်ား၊ ေျမျပင္ကို တဘုတ္ဘုတ္ ပုတ္ေနသည့္ အၿမီး တုတ္တုတ္ႀကီး။

ဟာ အဲဒါ က် က် က်ားႀကီး က်ားႀကီး။
႐ုတ္တရက္ပင္ မ်က္လံုးမ်ား ျပာေဝကာ ေခါင္းထဲက မိုက္ခနဲ ျဖစ္သြား၏။ ဒူးအစံုသည္ ေခြၫႊတ္သြားမတတ္ တဆတ္ဆတ္တုန္ယင္၍ လာၾကသည္။ အာေခါင္မ်ားလည္း ေျခာက္ေသြ႕လာ၏။ ေျမနီလမ္းက်ဉ္းကေလးေပၚတြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ က်ားႀကီးတစ္ေကာင္ႏွင့္ ရင္ဆုိင္ ေတြ႕ႀကံဳေနရပါၿပီ။

က်ားဆုိသည့္ သတၱဝါကို တိရစၦာန္႐ံု ေလွာင္အိမ္မ်ားအတြင္း၌သာ အမွတ္တမဲ့ ျမင္ေတြ႕ခဲ့ဖူးေသာ ကၽြန္ေတာ္သည္ ယခုကဲ့သို႔ လမ္းက်ဉ္းကေလးေပၚ၌ ရင္ဆုိင္ေတြ႕ႀကံဳေနရသည့္ က်ားႀကီးတစ္ေကာင္ႏွင့္ မည္သို႔မည္ပံု ဆက္ဆံရမည္ကို လံုးဝ မသိ႐ွိပါ။

ကၽြန္ေတာ္ နည္းနည္းကေလးမွ မလႈပ္႐ွားဘဲ ေတာင့္ေတာင့္ႀကီး ရပ္ေနမိ၏။

က်ားသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္ေန၏။
ကၽြန္ေတာ္သည္ က်ားကို ၾကည့္ေန၏။
သူ ဘာလုပ္ေတာ့မွာလဲ။ ငါ့ကို ခုန္အုပ္ေတာ့မွာလား။ သြားခၽြန္ခၽြန္ႀကီးေတြက ငါ့လည္ပင္းကို...။ အမေလးေနာ္၊ ဘာလုပ္ရမလဲ၊ ငါ ဘာလုပ္ရမလဲ။

က်ား၏ စိုလက္နီရဲေသာ လွ်ာႀကီးက ႏႈတ္ခမ္းကို တစ္ခ်က္သပ္လိုက္၏။ အစြယ္ႀကီးမ်ားကို လွစ္ခနဲ ျမင္လိုက္ရသည္။ ေခါင္းထဲတြင္ ညိဳးညိဳးညံညံ အသံမ်ားျဖင့္ ဆူေဝေန၏။ နားေတြ အူလာသည္။ ေျခေထာက္ေတြ ယိုင္လာသည္။ အို... ဘုရားသခင္။

ခုန္အုပ္ဖို႔ ေနာက္ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းကို ၫႊတ္ခ်အားယူလိုက္ၿပီလား။ သူ႕မ်က္လံုးေတြ ဝင္းေတာက္လာၿပီလား။ ငါ ေသရေတာ့မွာလား။ အား... မေသဘူး။ ငါ လံုးဝ မေသခ်င္ဘူး။ ဦးေႏွာက္ထဲတြင္ တစ္စံုတစ္ရာက လက္ခနဲ ျဖစ္သြား၏။

"ထန္ေမာင္"

အမည္တစ္ခုသည္ ကၽြန္ေတာ့္ ႏႈတ္ဖ်ားက လြင့္ထြက္၍ လာ၏။ က်ားသည္ ေနရာက ႐ုတ္တရက္ ထလိုက္သည္။

ကၽြန္ေတာ္ ေ႐ွ႕သို႔ တစ္လွမ္းတိုးလုိက္သည္။
က်ားသည္ ေနာက္သို႔ တစ္လွမ္းဆုတ္သြား၏။

"ထန္ေမာင္"
ကၽြန္ေတာ္ ေ႐ွ႕သို႔ ခပ္သြက္သြက္ လွမ္းလိုက္သည္။

က်ားသည္ ေနာက္သို႔ အျမန္ ဆုတ္သြား၏။ ဟင္းကနဲ မာန္သြင္းသံႀကီးကိုလည္း ၾကားလုိက္သလို ႐ွိ၏။

"
ထန္ေမာင္... ထန္ေမာင္... ထန္ေမာင္... "

ေနာက္ပိုင္း ျဖစ္ပ်က္သြားေသာ အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို အေသးစိတ္ မမွတ္မိေတာ့ပါ။

"ထန္ေမာင္" ဟူေသာ အမည္ကို ေအာ္ဟစ္ျမည္တမ္းလ်က္ က်ားႀကီးထံသို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေျပးဝင္သြားျခင္း၊ က်ားႀကီး ဒေရာေသာပါး ေနာက္သို႔ဆုတ္ကာ ခ်ံဳပုတ္တစ္ခု၏ ေနာက္သို႔ ကၽြမ္းပစ္၍ ေျပးဝင္သြားျခင္း၊ လမ္းကေလးေပၚတြင္ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း ေမာဟိုက္တုန္ရီလ်က္ က်န္ရစ္ခဲ့ျခင္း၊ ေဘာင္းဘီ ေအာက္ပိုင္းတစ္ခုလံုး ရစရာ မ႐ွိေအာင္ စို႐ႊဲေနျခင္းတို႔ကိုသာ ျပန္လည္ အမွတ္ရမိပါေတာ့သည္။

***
ေဆး႐ံုအဖြဲ႕သည္ အလြန္တရာ ထိတ္လန္႔တုန္လႈပ္သြားၾကေလ၏။ ဘုရားတသူတ၊ ရင္ဘတ္ဖိသူဖိႏွင့္ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို က႐ုဏာေဒါေသာ အျပစ္တင္ၾကေတာ့သည္။ စံျပ႐ြာသို႔ ေနာက္ေနာင္ ဘယ္ေသာအခါမွ မသြားေတာ့ရန္လည္း တညီတၫြတ္တည္း ဝိုင္းဝန္း တားျမစ္ၾကေလ၏။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ထုိအျဖစ္အပ်က္ကို တစ္ပတ္လံုးလံုး စဉ္းစား အေျဖ႐ွာၾကည့္ေနမိသည္။ အထူးသျဖင့္ ထုိအခ်ိန္က ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ စိတၱေဗဒကို ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာ ၾကည့္ေနျခင္းျဖစ္၏။

အဘယ့္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ထန္ေမာင္ဟု ေခၚလုိက္ရသလဲ။

ထန္ေမာင္သည္ အမွန္တကယ္ပင္ က်ားဘဝ ကူးေျပာင္းသြားသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္လက္ခံ သြားခဲ့မိ၍လား။

ထိုသို႔လည္း မဟုတ္ပါ။ ထန္ေမာင္ က်ားျဖစ္၊ မျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မဝင္စားပါ။ ယံုလည္း မယံုၾကည္ပါ။

ဒါျဖင့္ အဘယ္ေၾကာင့္ ထန္ေမာင္ အမည္ကို သံုးစြဲၿပီး ကၽြန္ေတာ္ က်ားဆီ ေျပးဝင္ခဲ့ရပါလိမ့္။ က်ားႀကီး ထြက္ေျပးသည္ကေတာ့ ဤကဲ့သို႔ အေျခအေနမ်ိဳးႏွင့္ မႀကံဳႀကိဳက္ဖူး၍ ႐ုတ္တရက္ လန္႔ဖ်တ္ၿပီး ထြက္ေျပးသြားျခင္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ဆန္းသည္ဟု မဆိုသာ။ ေျပာစရာ႐ွိသည္က ကၽြန္ေတာ့္ အျပဳအမူပင္ ျဖစ္သည္။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အေျဖတစ္ခု ရလုိက္၏။ ကၽြန္ေတာ္ ေၾကာက္ကန္ကန္ၿပီး လုပ္မိလုပ္ရာ လုပ္လုိက္မိသည္ပင္ျဖစ္ေစ၊ ထိုအျပဳအမူသည္ မွန္ကန္ေၾကာင္း အသက္မေသ ႐ွိေနျခင္းက သက္ေသျပလိုက္ျခင္းပင္ ျဖစ္၏။ ေက်ာင္းဆရာကို ေျပာျပလွ်င္ သူ မည္သို႔ တုန္႔ျပန္မည္လဲ။ သိခ်င္စမ္းပါဘိ။

ေနာက္ရက္မ်ားတြင္ က်ားႏွင့္ ပတ္သတ္ေသာ သတင္းမ်ားမွာ ဆိုးဝါးၾကမ္းတမ္း၍ လာပါသည္။ စံျပ႐ြာသို႔ သြားရမည့္ရက္တြင္ မသြားႏိုင္ေတာ့။ တစ္ပတ္ ေက်ာ္သြားၿပီ။ တစ္ရက္၊ ႏွစ္ရက္။ ေက်ာင္းဆရာကေတာ့ ေမွ်ာ္ေနမွာပဲ။ သံုးရက္၊ ေလးရက္။ သူလည္း က်ားသတင္း ၾကားရမွာပါ။ ငါးရက္၊ ေျခာက္ရက္။ အေျပာင္းအလဲမ႐ွိေသာ ေတာင္တန္းမ်ား၊ လူနာမ်ား၊ ဝန္ထမ္းမ်ား၊ စကားမ်ား၊ ႏွင္းျမဴမ်ား၊ အရက္ပုလင္းမ်ား၊ ၿငီးေငြ႕မႈက ျပန္လည္ ေလာင္ၿမိဳက္စ ျပဳလာ၏။

ႏွစ္ပတ္။ ထို႔ေနာက္ တစ္ရက္။ က်ားႀကီးသတင္း ျပန္လည္ ၿငိမ္သက္စ ျပဳလာသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲက ၿငီးေငြ႕မႈ က်ားကေတာ့ မၿငိမ္မသက္ ဟိန္းေဟာက္ေနၿပီ ျဖစ္၏။ ႏွစ္ရက္၊ သံုးရက္။ က်ားႀကီးကို အေသမိသြားသလုိလို သတင္းမ်ား ေပၚထြက္လာျပန္သည္။ ေလးရက္၊ ငါးရက္။ ထုိက်ားသည္ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲသို႔ ေျပာင္းေ႐ႊ႕ေသာင္းက်န္းေနသည္ဟု ထင္ရ၏။ ကၽြန္ေတာ့္ ေျခေထာက္ေတြ ယားေနၿပီ။ ေျခာက္ရက္။ ေနာက္ထပ္ တစ္ပတ္။ ေဆး႐ံုအဖြဲ႕အား မေျပာခဲ့ေတာ့ဘဲ စံျပ႐ြာသို႔ ကၽြန္ေတာ္ ထြက္လာခဲ့ေတာ့သည္။

***
ဟန္သစ္ မဂၢဇင္း၊ အမွတ္ (၂၄)

***

လူႏွစ္ေယာက္၊ က်ားတစ္ေကာင္ႏွင့္ ေတာင္တန္းမ်ား (၁) - ေမာင္သစ္ဆင္း

ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ အေခ်အတင္ အျပင္းအထန္ ျပန္လွန္ ျငင္းခုန္ၾက၊ စကားလံုးမ်ားျဖင့္ ပစ္ခတ္တိုက္ခိုက္ၾကရင္း ေတာင္ေျခ ေတာလမ္းကေလးအတိုင္း ေလွ်ာက္လာၾကသည္။

"ေသာကဆိုတာ အလကားပါ" ဟု ကၽြန္ေတာ္ ေျပာေသာအခါ ေက်ာင္းဆရာက ပုခံုးတြန္႔သည္။

"'ဒါျဖင့္ ခင္ဗ်ားမွာ ေသာကဟူ၍ ျမဴမွ်မ႐ွိဘူးေပါ့"

"ဘဝမွာ ေသာကရယ္လုိ႔ ျဖစ္စရာ ႏွစ္ခ်က္ပဲ ႐ွိတယ္"

"အလိုေလး ဘာေတြမ်ားပါလိမ့္"

"က်န္းမာေရး ေကာင္းေနမလား ဆိုးသြားမလား ဒါပဲ"

"ၾသ ဒါက ဆရာဝန္မို႔ ဆရာဝန္စကားေျပာတာပဲ"

"မဟုတ္ဘူး အမွန္တရားကို ေျပာေနတာ။ ဘဝမွာ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး၊ အိမ္ေထာင္ေရး၊ အသိပညာေရး တိုးတက္ေကာင္းမြန္ဖို႔ရာ က်န္းမာေရးသည္သာ အေျခခံမူလ၊ ခင္ဗ်ား ျငင္းမလား"

"မျငင္းပါဘူး"

"ဘယ္ျငင္းလို႔ ရမလဲ၊ ဘုရားေဟာတာပဲ၊ ခင္ဗ်ားမွာ က်န္းမာေရးေကာင္းမြန္ေနတယ္ဆုိရင္ ဘဝမွာ ေသာကျဖစ္စရာ နတၳိ"

"က်န္းမာေရး ဆိုးဝါးေနၿပီတဲ့ဗ်ာ"

"က်န္းမာေရး ဆိုးဝါးေနရင္လည္း ေသာကျဖစ္စရာက ႏွစ္ခ်က္ပဲ ႐ွိတာပဲ"

"လုပ္ျပန္ၿပီ"

"ေရာဂါ ေပ်ာက္ကင္းလာမလား၊ ေသသြားမလား၊ ဒါပဲ။ ေရာဂါေပ်ာက္သြားရင္ ေသာကျဖစ္စရာ နတၳိ"

"ေသသြားရင္ေကာဗ်ာ"

"အင္း ေသသြားရင္လည္း ေသာကျဖစ္စရာက ႏွစ္ခ်က္ပဲ ႐ွိတာပဲ"

"ဟာ မၿပီးေသးပါလား"

"နိဗၺာန္ေရာက္မလား၊ ငရဲက်မလား၊ ဒါပဲ၊ နိဗၺာန္ေရာက္သြားရင္ ေသာကျဖစ္စရာ နတၳိေပါ့"

"ခင္ဗ်ားက ေသခ်ာေပါက္ ငရဲေရာက္မွာ"

"မပူနဲ႔၊ ငရဲေရာက္ရင္လည္း မိတ္ေဟာင္းေဆြေဟာင္း ေပါင္းေဟာင္းသင္းေဟာင္းေတြနဲ႔ မနားတမ္း လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ေနရတာနဲ႔ကို ေသာကျဖစ္စရာ အခ်ိန္ရမွာ မဟုတ္ဘူး။ ကဲ... ဘယ္မလဲ ေသာက"

ေက်ာင္းဆရာက တသိမ့္သိမ့္ရယ္ေလသည္။

"မဆိုးပါဘူး၊ အဲဒါ ဘယ္သူေျပာတာလဲ၊ ခင္ဗ်ား ဘယ္က ေကာက္ရခဲ့သလဲ"

"ဟားဟား ခင္ဗ်ား ႀကိဳက္သြားၿပီ မဟုတ္လား၊ ဘယ္သူေျပာမွန္း မသိဘူးဗ်၊ ရန္ကုန္က သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အိမ္မွာ ခ်ိတ္ထားတာေတြ႕တာနဲ႔ သေဘာက်လို႔ မွတ္ထားတာ၊ မဆိုးဘူးေနာ္၊ တစ္ေန႔တစ္ႀကိမ္ ဖတ္သြားရင္ ဘဝမွာ ဗီတာမင္မလုိဘူး"

"အရက္ေတာ့ လိုတယ္ေပါ့"

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရယ္သံမ်ားက ႏွင္းေငြ႕မ်ားျဖင့္ ပ်စ္ခဲေနသည့္ ေတာင္ေပၚေလထုတြင္ ေပ်ာ္ဝင္ေအးခဲသြားၾကသည္။ ပတ္ဝန္းက်င္ အပူ႐ွိန္သည္ တိတ္တဆိတ္ က်ဆင္းလ်က္႐ွိ၏။ ဟိုး... အေဝးဆီတြင္ ေတာင္စြယ္ေတာင္ထြတ္တို႔သည္ ႏွင္းျမဴၾကား၌ မႈန္ပ်ပ်။ ေတာလမ္းကေလး ေပၚတြင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ရယ္ေမာ ေျပာဆုိေနၾကသံႏွင့္ သစ္႐ြက္မ်ားေပၚသို႔ ႏွင္းစက္က်သံ တေဖာက္ေဖာက္တို႔သည္သာ အက်ယ္ေလာင္ဆံုး ျဖစ္ေနသည္။

ကၽြန္ေတာ္က လက္ႏွစ္ဘက္ကို ေလထဲတြင္ ေဝ့ဝဲလ်က္ ေအးစိမ့္စိမ့္ေလကို တဝ႐ႉလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ေတာင္ေျမာက္ဝဲယာသို႔ လွည့္ပတ္၍ ၾကည့္သည္။

"ၾကည့္စမ္းဗ်ာ၊ သဘာဝတရားႀကီး လွပေနပံု"

ေက်ာင္းဆရာက မၾကည့္ပါ။ ေလွာင္ၿပံဳးကေလး တစ္ခ်က္သာ သူ႕မ်က္ႏွာ၌ ေပၚလာသည္။

"အင္း အေပၚစီး ခပ္ေဝးေဝးက ၾကည့္ရင္ေတာ့ ဟုတ္ေပမေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အနီးကပ္ ၾကည့္ရင္ေတာ့ သဘာဝဟာ ရက္စက္ၾကမ္းတမ္းတယ္ေနာ"

"ထားပါေတာ့၊ ဒါေပမဲ့ အခုလို သဘာဝ ေတာလမ္းကေလးေပၚမွာ ေလွ်ာက္ရတာကေတာ့ တယ္ေကာင္းသဗ်ာ၊ ဒါဟာ က်ဳပ္အတြက္ေတာ့ အမွန္တရားပဲ"

"လူတစ္ေယာက္ဟာ တစ္ေယာက္တည္း လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ရတာကို ႀကိဳက္ေကာင္း ႀကိဳက္ႏိုင္ေပမယ့္ အယူအဆတစ္ခုဘက္မွာ တစ္ေယာက္တည္း ရပ္ဖို႔က်ေတာ့ အေတာ္ဝန္ေလးသတဲ့။ ေဂ်ာ့ဆန္တာယာနာ က ေျပာဖူးသဗ်"

"ဒီမွာ လြတ္လပ္စြာ ယူဆခြင့္ကို လြတ္လပ္စြာ ယံုၾကည္ရင္ ဘာမွ ဝန္ေလးစရာမ႐ွိဘူး"

"လူဟာ တကယ္ေတာ့ လြတ္လပ္လို႔လား"

"တကယ္ မလြတ္လပ္ဘူးလို႔ ခင္ဗ်ား ဘယ္႐ႈေထာင့္က ေျပာမလဲ"

"နကၡတ္ေဗဒင္ ႐ႈေထာင့္က ေျပာမယ္ေလ။ လူ႕ဘဝ ျဖစ္စဉ္ႀကီးတစ္ခုလံုး ဘယ္ေတာ့ဘာျဖစ္မယ္ဆိုတာ အားလံုး စီစဉ္ၿပီး ခ်မွတ္ၿပီး၊ ျပ႒ာန္းၿပီးသားတဲ့ ကဲ"

"ေတာ္ပါဗ်ာ ဖီလိုဆိုဖီမွာ အယူသည္းမႈ မပါဘူး။"

"အလိုဗ်ာ လူတိုင္းဟာ တစ္မ်ိဳးစီ အယူသည္းေနၾကတာပဲ မဟုတ္ဘူးလား"

"ဟိုး ေတာ္ၿပီ ခင္ဗ်ားနဲ႔ က်ဳပ္နဲ႔ သေဘာမတူတာေတြ မ်ားလြန္းေနၿပီ၊ အရက္နဲ႔ မိန္းမအေၾကာင္းက လြဲလို႔"

ႏွစ္ေယာက္သား ရယ္လိုက္ၾကျပန္သည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္ပတ္စာ ရယ္ေနၾကျခင္း ျဖစ္၏။
ကၽြန္ေတာ္တာဝန္က်သည့္ ေတာင္ေပၚၿမိဳ႕ကေလးမွ သံုးမုိင္းခန္႔ ကြာေဝးေသာ ေက်ာင္းဆရာ၏ ႐ြာသို႔ တစ္ပတ္တစ္ႀကိမ္ မွန္မွန္ ကၽြန္ေတာ္သြားသည္။ သြားသည့္ ကိစၥမွာ ထို႐ြာက လူေတြ၏ က်န္းမာေရးအတြက္ဟူေသာ ေခါင္းစဉ္ေအာက္မွာ ႐ွိေသာ္လည္း၊ ထိုကိစၥႏွင့္ တန္းတူ အေရးႀကီးသည့္ ကိစၥရပ္မ်ားလည္း ႐ွိေနေသးသည္။ ၎မွာ ေက်ာင္းဆရာႏွင့္ အတူ ေခါင္ရည္ေသာက္ရန္၊ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ေတာင္ေျပာေျမာက္ေျပာမ်ား ေျပာဆုိျငင္းခုန္ၾကရန္ႏွင့္ ျပည့္သိပ္က်ပ္ခဲေနသည္မ်ား ရင္ထဲက လြင့္စင္သြားေအာင္ ပက္ပက္စက္စက္ ရယ္ေမာပစ္ရန္ အစ႐ွိသည္တို႔ ျဖစ္သည္။

ညေနေရာက္လွ်င္ေတာ့ ေက်ာင္းဆရာက ကၽြန္ေတာ့္႐ြာမွ မိုင္ဝက္ခန္႔အကြာ ေတာလမ္းကေလးအဆံုးထိ လုိက္ပို႔ၿမဲျဖစ္သည္။ ေခါင္ရည္တယစ္ယစ္ စကားတေဖာင္ေဖာင္ျဖင့္ အျပန္လမ္းသည္ ေဝးကြာသည္ မထင္ရ။ ေတာင္ေပၚေလသည္ ေအးလာသည္ မထင္ရ။ ေတာလမ္းကေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ ယိမ္းယိုင္ေပါ့ပါးေသာ ေျခလွမ္းမ်ား၊ ေၾကာင္စီေလးလံေသာ စကားမ်ားကို တစ္ပတ္လွ်င္ တစ္ႀကိမ္ မွန္မွန္ႀကီး ႀကံဳေတြ႕ေနရေလေတာ့သည္။

ေ႐ွ႕တြင္ ေတာလမ္းကေလး၏ အဆံုးကို ျမင္ေနရၿပီ ျဖစ္၏။ ထိုေနရာတြင္ လမ္းက ေတာင္ကုန္းကေလးတစ္ခုကို လွမ္းေက်ာ္ျဖတ္၍ တက္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လမ္းခြဲၾကရမည့္ ေနရာျဖစ္သည္။

ေက်ာင္းဆရာ၏ အရယ္မ်က္ႏွာသည္ တစ္စံုတစ္ရာကို သတိရဟန္ျဖင့္ ႐ုတ္တရက္ တည္ၿငိမ္သြား၏။

"အင္း အယူသည္းတယ္ဆုိလို႔ ေျပာရဦးမယ္၊ ခင္ဗ်ား ဟိုဘက္႐ြာက ထန္ေမာင္ကိုသိလား"

"ထန္ေမာင္... ေၾသာ္... ဟို... စိတ္သိပ္မႏွံ႔တဲ့ ထန္ေမာင္လား။ သိသားပဲ၊ ကၽြန္ေတာ့္လူနာပဲ၊ ဟိုတေလာက ငွက္ဖ်ားထလို႔ ကုေပးခဲ့ရေသးတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ"

ေက်ာင္းဆရာက နဖူးေၾကာမ်ား႐ႈံ႕၍ ေခတၱမွ် စဉ္းစားေနသည္။ ၿပီးမွ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ခ်၏။

"ဒီလိုဗ် ဒီနယ္တစ္ဝိုက္မွာ ထန္ေမာင္တုိ႔ အမ်ိဳးအႏြယ္က သီးသန္႔မ်ိဳးႏြယ္၊ အဲ... ႐ွားပါးသြားၿပီျဖစ္တဲ့ မ်ိဳးႏြယ္တဲ့၊ အဲဒီမ်ိဳးႏြယ္က လူေတြဟာ အသက္ ၃၅ ႏွစ္ ျပည့္တဲ့အခ်ိန္ လကြယ္ညမွာ က်ားဘဝကို ကူးေျပာင္းသြားၾကတယ္လို႔ ဒီနယ္ကလူေတြ အစြဲ႐ွိတယ္။ ထန္ေမာင္က ေနာက္ဆံုးမ်ိဳးဆက္၊ အဲဒါ မ်ိဳးဆက္ျပတ္ေအာင္ဆိုၿပီး ထန္ေမာင္ကို ဘယ္မိန္းကေလးကမွ လက္မထပ္ၾကဘူး။ က်ားမ်ိဳးဆက္ ျဖတ္တယ္ေပါ့ဗ်ာ"

"ေနစမ္းပါဦး၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ၾကားဖူးထားတဲ့ သမန္းက်ားဆုိတာမ်ိဳးလား"

"ဟုတ္မယ္ထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ၊ အဲဒါ ၿပီးခဲ့တဲ့ လကြယ္ညက ထန္ေမာင္ ႐ြာက ေပ်ာက္သြားတယ္။ ဒီႏွစ္ကလည္း သူ႕အသက္ ၃၅ ႏွစ္ ျပည့္တဲ့ႏွစ္တဲ့"

"စိတ္မွ မႏွံ႔ဘဲဗ်ာ သူသြားခ်င္ရာ ေလွ်ာက္သြားမွာေပါ့"

"ဒါက က်ဳပ္တို႔ အေတြးကိုး၊ ထန္ေမာင္ေပ်ာက္သြားၿပီး ႏွစ္ရက္ေလာက္ၾကာေတာ့ က်ားတစ္ေကာင္ေပၚလာတယ္။ ႐ြာသံုး႐ြာက ႏြားငါးေကာင္ ေျခာက္ေကာင္ အဆြဲခံရသတဲ့"

"ေတာေျပာင္းလာတဲ့ က်ားနဲ႔ တူပါတယ္ဗ်ာ"

"မေျပာတတ္ဘူး၊ အရင္က ဒီနယ္မွာ က်ားမ႐ွိတာ ၾကာၿပီတဲ့၊ အခုမွ က်ားကလည္းေပၚလာ၊ ထန္ေမာင္ကလည္း ေပ်ာက္သြားဆုိေတာ့ အယူသည္းခ်င္စရာ ျဖစ္ေနတာေပါ့"

"အင္း ၂၁ ရာစု ေရာက္ေတာ့မယ္။ ကမၻာႀကီးမွာ အယူသည္းတာေတြ ႐ွိေနတုန္းပဲ"

"လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးေလဗ်ာ"


"အိုး... ဒါက အေၾကာင္းေပါင္းမ်ားစြာထဲက အေၾကာင္းတစ္ခ်က္ပါ။ အဓိက က ပညာေရးပဲ၊ ခင္ဗ်ားတို႔ ပညာေရးဝန္ထမ္းေတြမွာ တာဝန္ အမ်ားႀကီး ႐ွိတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ ည့ံလို႔"

"အလိုေလး ေနရင္းထိုင္ရင္းေတာ့ တရားခံမျဖစ္ပါရေစနဲ႔ဗ်ာ၊ မဆိုင္လုိက္တာ"

"ဆိုင္တယ္"

"မဆိုင္ပါဘူး"

ၿပံဳးစိစိ မ်က္ႏွာေပးမ်ားျဖင့္ ျငင္းၾကခုန္ၾကရင္း ေတာလမ္းကေလး အဆံုးတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရပ္လိုက္ၾကသည္။

"ကိုင္း ဒီတပတ္ေတာ့ ေတာ္ၾကဦးစို႔ရဲ႕၊ က်ားကိစၥက သက္ဆုိင္ရာ လူႀကီးေတြနဲ႔ မုဆိုးေတြရဲ႕ တာဝန္၊ ဒီနယ္ကလူေတြ က်ဳပ္ရဲ႕ ေဆး႐ံုကို လာရေကာင္းမွန္းသိဖို႔က ခင္ဗ်ားနဲ႔ က်ဳပ္ရဲ႕တာဝန္၊ ဒါပဲ မဟုတ္လား၊ ကဲ... ေနာက္တပတ္က်မွ ဆံုၾကဦးမယ္ေလ။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးေပါ့"

"ပိုၿပီး ေပ်ာ္ရေအာင္ ရမ္တစ္လံုးေလာက္ ရႏိုင္ရင္ ဆြဲခဲ့ပါလား၊ အေျပာင္းအလဲေလးေပါ့"

"အိုေက ႀကိဳးစားၾကည့္မယ္ ဂြတ္လပ္"

ေက်ာင္းဆရာက ဆလံတစ္ခ်က္ ႐ိုက္လိုက္၏။

***
ေက်ာင္းဆရာႏွင့္ ခြဲခဲ့ၿပီး ဆင္ေျခေလွ်ာလမ္းကို စတက္လိုက္ခ်ိန္သည္ ညေန ေလးနာရီခြဲတိတိအခ်ိန္ ျဖစ္သည္။ ေနကို မျမင္ရေသာ္လည္း အလင္းေရာင္က ေကာင္းစြာ႐ွိေန၏။ ေဆး႐ံုသို႔ ငါးနာရီ သံုးဆယ့္ငါးမိနစ္တြင္ ေရာက္မည္ဟု မွန္းမိသည္။ သည္လမ္း သည္ခရီးအတြက္ တစ္နာရီ ငါးမိနစ္သည္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ပံုမွန္စံခ်ိန္ျဖစ္သည္။

ေတာင္ကုန္းထိပ္သို႔ ေရာက္လွ်င္ တစ္ဖက္သို႔ ျပန္ဆင္းရဦးမည္။ ႏွစ္ဖာလံုခန္႔ ဆက္ေလွ်ာက္ၿပီးလွ်င္ ေတာအုပ္ကေလးတစ္ခုကို စ၍ ျဖတ္ရမည္။ ေတာအုပ္ကို လြန္၍ ေနာက္ထပ္ ငါးဖာလံု ေက်ာ္ေက်ာ္ သြားမိလွ်င္ လမ္းသည္ ၿမိဳ႕သို႔သြားရာ ကားလမ္းမႏွင့္ ေတြ႕ဆံုသြားေတာ့သည္။ ထိုေနရာမွ ၾကည့္လွ်င္ ၿမိဳ႕ကေလးကို ေကာင္းစြာ လွမ္းျမင္ေနရၿပီျဖစ္၏။ ေဆး႐ံုကို ေရာက္၍ နာရီကို ၾကည့္လိုက္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ လမ္းေလွ်ာက္လာခ်ိန္သည္ တစ္နာရီႏွင့္ ငါးမိနစ္ အတိျဖစ္ေၾကာင္း ေတြ႕ရမည္ျဖစ္သည္။

ေတာင္ကုန္းထိပ္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ ခဏ နားလိုက္သည္။ ျမဴႏွင္းၾကားက ေတာင္ေပၚ႐ႈခင္းသည္ လွပပါေပ၏။ ကင္မရာတစ္လံုးေလာက္ အလြယ္႐ွိလွ်င္ ဖလင္ သံုးေလးလိပ္ေတာ့ အသာေလး ကုန္သြားႏိုင္သည္။ သဘာဝအလွ၌ ေခတၱခဏ နစ္ေမ်ာခံစားၿပီးေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ ေအာက္သို႔ စတင္ ဆင္းသက္ခဲ့သည္။

မည္သည့္အေၾကာင္းေၾကာင့္မွန္း မသိဘဲႏွင့္ ေတာင္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္သည္။ လြင္ျပင္ကို ျဖတ္သန္း၍ ခရီးသြားရတိုင္း အေဝးမွ ေတာင္စဉ္ေတာင္တန္းတို႔ကို လွမ္း၍ ျမင္ရလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ ရင္ခုန္သည္။ လြမ္းသလုိလုိ အားတက္သလိုလုိႏွင့္ မ်ိဳးမည္မသိ ေဝဒနာတစ္ရပ္ကို အၿမဲ ခံစားရသည္။ ထို႔ျပင္ သူတို႔၏ အနိမ့္အျမင့္ အမို႔အေမာက္ အေျပအေလွ်ာတို႔ကို လက္ျဖင့္လွမ္း၍ ညင္သာဖြဖြ သံုးသပ္ၾကည့္ခ်င္စိတ္ကလည္း အၿမဲ ေပၚေပါက္သည္။ ငယ္စဉ္က ကားျဖင့္ျဖစ္ေစ၊ မီးရထားျဖင့္ ျဖစ္ေစ၊ ခရီးသြားရစဉ္ ေတာင္တန္းႀကီးမ်ားကို ျပတင္းေပါက္မွ လွမ္းလို႔ ျမင္ရတုိင္း "ဟိုေတာင္တန္းႀကီးေတြဆီ သြားခ်င္လုိက္တာ ေမေမရာ"
ဟု ပူဆာသလို ကၽြန္ေတာ္ေျပာတတ္သည္။ ေမေမက အသာအယာၿပံဳးလ်က္ ကၽြန္ေတာ့္ဆံပင္မ်ားကို ဖြဖြကေလး ပြတ္သပ္ကာ "သားေလး ႀကီးလာေတာ့ သြားရမွာေပါ့ကြယ္" ဟု ႏွစ္သိမ့္သလို ေျပာတတ္စၿမဲ ျဖစ္သည္။

ေမေမ့စကား မွန္ပါသည္။ ယခုအခါ ႏိုင္ငံ အစြန္အဖ်ား ေဝးသီေခါင္ျမင့္လွသည့္ ေတာင္တန္းႀကီး၏ တစ္ေနရာ ၿမိဳ႕နယ္ကေလး တစ္ၿမိဳ႕သို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္႐ွိေနပါၿပီ။

ထိုၿမိဳ႕ကေလးသို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာင္းေ႐ႊ႕ရန္ အမိန္႔က်လာေသာအခါ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ဆရာဝန္မ်ားက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ဝမ္းနည္းၾကေလသည္။ သူတို႔လည္း အသီးသီး ေျပာင္းေ႐ႊ႕ၾကမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ေလာက္ မေဝးကြာၾက။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ထူးထူးျခားျခား ဝမ္းနည္းတုန္လႈပ္ မျဖစ္မိပါ။ အ႐ြယ္ေကာင္းတုန္း ေနာက္ဆံငင္စရာ သံေယာဇဉ္ အေႏွာင္အဖြဲ႕မ႐ွိတုန္း ေဒသသစ္တစ္ခုသို႔ သြားရမည္မွာ ဘဝအေတြ႕အႀကံဳတိုးတာေပါ့ ဟူ၍သာ ေအာက္ေမ့မိပါသည္။

ဤသည္မွာ ပထမအခ်က္ျဖစ္၍ ဒုတိယအခ်က္မွာ ၿမိဳ႕ျပကုိ ကၽြန္ေတာ္ ၿငီးေငြ႕ေနျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ရန္ကုန္ကို ကၽြန္ေတာ္႐ြံ၍ မႏၱေလးကို ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ကုန္ကာ၊ ဇာတိၿမိဳ႕ကိုမူ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ပ်က္လွပါသတည္း။ နံနက္လင္းသည္ႏွင့္ လူသံ၊ ယာဉ္သံ တညံညံျဖင့္ ခုန္ဆြ ခုန္ဆြ လုပ္လာတတ္သည့္ ၿမိဳ႕ျပ။ ေ႐ႊဒဂၤါးႏွစ္ျပားကို မ်က္မွန္လုပ္လ်က္၊ ေငြစကၠဴတစ္ခ်ပ္ လွ်ာမွာကပ္ကာ စြာက်ယ္ စြာက်ယ္ လုပ္တတ္သည့္ ၿမိဳ႕ျပ။ အေျခအေန အေငြ႕အသက္ကို လုိက္၍ ရက္စက္လြန္းသည့္ ၿမိဳ႕ျပ။ ေဖာ္ေ႐ြလြန္းသည့္ ၿမိဳ႕ျပ။ နံနက္ခင္းမွာ လက္ဖက္ရည္ျဖင့္ အားေမြး၍ ညေနခင္းမွာ သူရာရည္ျဖင့္ အပန္းေျဖေသာၿမိဳ႕ျပ။ ကၽြန္ေတာ္ မေပ်ာ္ပါ။

ေနာက္ဆံုး တတိယအခ်က္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း လုပ္ငန္းႏွင့္ ပတ္သတ္သည္။ ၿမိဳ႕ျပဆင္ေျခဖံုးအရပ္၌ တည္႐ွိသည့္ ကၽြန္ေတာ့္ ေဆးခန္းကေလးမွာ စီးပြားေရးအရ တတိယတန္းမွာတစ္ေနရာ အဆင့္က မတက္ႏိုင္ခဲ့။ (ဆယ္တန္း တဘုန္းဘုန္းက်၍) ၾကက္သြန္ပြဲ႐ံုပိုင္႐ွင္ ျဖစ္လာသူ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က မွန္လံုကားေျပာင္းစီးရန္ စိတ္ကူးေနခ်ိန္တြင္ မၾကာခဏ အေႂကြးက်လြန္းသျဖင့္ တျဖည္းျဖည္း ယိုင္နဲ႔လာေသာ ေဆးခန္းကေလးအား ပိတ္ပစ္ရန္ သင့္မသင့္ ကၽြန္ေတာ္ စဉ္းစား ခ်ိန္ဆေနရ၏။ ထို႔ျပင္ လူနာမလာလွ်င္ စိတ္တင္းက်ပ္ရ၊ လူနာလာလွ်င္လည္း စိတ္ပင္ပန္းရသည့္ ကိုယ္ပိုင္ေဆးခန္းဆိုေသာအရာ၏ ဖိစီးမႈေအာက္ကလည္း ေခတၱခဏပဲျဖစ္ျဖစ္ လြတ္ေျမာက္ခ်င္ေနၿပီ ျဖစ္သည္။

ဤသို႔ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာင္းေ႐ႊ႕ရမည့္ ၿမိဳ႕ကေလးအား ေျမပံုကားခ်ပ္ေပၚတြင္ လက္ေထာက္၍ ႐ွာေဖြရင္း၊ ေတာင္ေပၚၿမိဳ႕ကေလးတစ္ၿမိဳ႕အျဖစ္ သိရသည့္အခါ ကၽြန္ေတာ္ အံ့ၾသေပ်ာ္႐ႊင္သြားပါသည္။ အခ်ိန္ျဖဳန္း၍ မေနေတာ့ဘဲ စီစဉ္ဖြယ္႐ွိသည္တို႔ကို အျမန္စီစဉ္၍ ေတာင္တန္းမ်ားဆီသို႔ ကၽြန္ေတာ္ ထြက္ခြာလာခဲ့ပါေတာ့သည္။ တစ္စစီ ၿပိဳကြဲလုနီး ျဖစ္ေနသည့္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ ေတာင္ေပၚေလကို ႐ႉ႐ိႈက္ရင္း ျပန္လည္တည္ေဆာက္ယူရန္၊ သဘာဝ အလွျဖင့္ ၿပီးျပည့္စံုသည့္ ေတာရိပ္ေတာင္ရိပ္ဝယ္ ခိုနားရင္း မိမိ၏ စိတ္ဝိဉာဉ္ကို သန္႔ၿပီး ေတာက္ေျပာင္သြားေအာင္ ျပဳလုပ္ရန္ အစ႐ွိသည့္ စိတ္ကူးစိတ္သန္းမ်ားသည္ အိပ္ရာလိပ္ႏွင့္ အဝတ္အစားမ်ား၊ စာအုပ္မ်ားႏွင့္ အတူ လိုက္ပါခဲ့ၾကေလသည္။

သို႔ရာတြင္ စိတ္ကူးသည္ စိတ္ကူးသာလွ်င္ ျဖစ္ခဲ့၏။

ၿမိဳ႕ႏွင့္အတူ ေသးေကြးလွေသာ ကၽြန္ေတာ့္ ေဆး႐ံုကေလးမွာ ေဆး႐ံုတက္လူနာ မ်ားမ်ားစားစား မ႐ွိ။ ျပင္ပလူနာ ဌာနတြင္လည္း တစ္ရက္ တစ္ရက္ ႐ွိလွမွ လူနာ ေလးငါးေျခာက္ေယာက္။ သည္နယ္က လူေတြ က်န္းမာေရးေကာင္းလွခ်ည္လားဟု ကၽြန္ေတာ္ အံ့ၾသေသာအခါ သူ႕ေနရာသို႔ ေရာက္လာ၍ ကၽြန္ေတာ့္အား အလုပ္တာဝန္မ်ား လႊဲအပ္ေနသည့္ ေျပာင္းေ႐ႊ႕ရေတာ့မည့္ ဆရာဝန္က ၿပံဳးေလသည္။

သည္နယ္တဝိုက္တြင္ ေဆး႐ံုထက္ ႐ိုးရာနတ္ဆရာကို ပိုမိုအားကိုးၾကေၾကာင္း၊ နတ္ဆရာ ကု၍ မရေတာ့မွ သို႔မဟုတ္ နတ္ဆရာက ေဆး႐ံုသို႔ သြားရန္ ၫႊန္ၾကားမွ လာေရာက္ျပသေလ့႐ွိေၾကာင္း၊ ထို႔ေၾကာင့္ ေဆး႐ံုလူနာမ်ားတြင္ အထူးတလည္ ေဆးကုရန္မလိုေသာ အပရိက ေရာဂါႏွင့္၊ ဘယ္လိုမွ ကုသ၍ မရႏိုင္ေအာင္ ကၽြမ္းေနၿပီျဖစ္ေသာ ေရာဂါဟူ၍ အုပ္စုႏွစ္မ်ိဳးကိုသာ ႀကံဳေတြ႕ရလိမ့္မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ထို႔ေၾကာင္း ဤေဆး႐ံု၌ ေဆးပညာကို နင္လား ငါလား စြမ္းစြမ္းတမံ ေဆာင္႐ြက္ရန္ အခြင့္အေရး ရ႐ွိလိမ့္မည္ မဟုတ္ေၾကာင္း အစ႐ွိသည္တို႔ကို ရယ္႐ႊန္းပက္႐ႊန္း ဟာသေႏွာ၍ ေျပာျပေသာအခါ ကၽြန္ေတာ့မွာ ရယ္ရမလား၊ ငိုရမလား မသိေတာ့ဘဲ ပါးစပ္ဟ၍သာ ေနရေတာ့သည္။

"မပူပါနဲ႔ဗ်ာ၊ ေနာက္ေတာ့ ေနတတ္သြားမွာပါ၊ ဒီေရာက္လာတဲ့ ဆရာဝန္တိုင္းလိုလို အသနားခံစာ တြင္တြင္တင္ၿပီး၊ အရက္ တြင္တြင္ ေသာက္ၾကတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ႏွစ္ႏွစ္အတြင္း အေတာ္ေလး လက္တက္ေနၿပီ။ ခင္ဗ်ား ေသာက္တတ္သလား"

"ဟိုတုန္းကေတာ့ အေတာ္ေလး ေသာက္ျဖစ္တယ္"

"အခု ျပတ္ေနၿပီေပါ့"

"အင္း... ေလွ်ာ့ေနပါၿပီ"

တဟားဟား ရယ္လိုက္သည့္ ဆရာဝန္၏ စကားမ်ား မွန္ကန္ေၾကာင္း သံုးေလးလ အၾကာတြင္ ကၽြန္ေတာ္ သိ႐ွိလာရသည္။

ၿမိဳ႕ကေလးမွာ ႐ုပ္႐ွင္႐ံုမ႐ွိ။ ဗြီဒီယိုမ႐ွိ။ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ မ႐ွိ။ စာအုပ္ဆိုင္မ႐ွိ။ အဆိုးဆံုးမွာ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ စကားေျပာေဖာ္မ႐ွိျခင္း ျဖစ္သည္။ နိစၥဓူဝ တာဝန္စကားမ်ား၊ အေပၚယံ အလႅာပ သလႅာပမ်ား၊ စိတ္ပ်က္ဖြယ္ ဘဝ ညည္းျခင္းမ်ား၊ အေပါစား ဟာသမ်ား၊ ဆန္ေဈး၊ ဆီေဈး၊ ဆားေဈး အစ႐ွိသည္တုိ႔ကို ေျပာဆုိ ၾကားနာေနရဖန္ မ်ားလာသည့္အခါ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ဝိဉာဉ္သည္ ထံုက်င္နာ စြဲကပ္စ ျပဳလာ၏။ ဆုိဗီယက္အေျပာင္းအလဲ၊ ေဘာ့စနီးယားမွ ေသြးစက္မ်ား၊ ဓါတ္ႀကီးေလးပါးႏွင့္ သိပၸံသီအိုရီမ်ား၊ ဂေရဟမ္ဂရင္း၏ ေမာဆီညာကြိဇုတ္၊ ဂ်ဴး၏ ေနာက္ဆံုးထုတ္ဝတၳဳ၊ ဒပ္စတင္ ေဟာ့ဖ္မင္း ပါဝင္ေသာ ဗြီဒီယုိဇာတ္ကားအေၾကာင္း အစ႐ွိသည္တို႔ႏွင့္ ေဝးလံ စိမ္းကားလြန္းလွသည့္ ပတ္ဝန္းက်င္ နယ္ေျမ၌ ကၽြန္ေတာ္သည္ တျဖည္းျဖည္း ေပါသြပ္၍ လာ၏။ ၾကာရင္ ငါေတာ့ တံုးသြားေတာ့မွာပဲ ဟူေသာ အေတြးျဖင့္လည္း ထိတ္လန္႔စျပဳလာ၏။

ပါလာသမွ် စာအုပ္မ်ားမွာ ပ်င္းပ်င္း႐ွိတုိင္း ေကာက္လွန္ေနသျဖင့္ အလြတ္ရခမန္း ျဖစ္ေနၿပီ။ သတင္းစာကိုပင္ ဆယ္ရက္တစ္ခါ စုၿပံဳဖတ္ေနရေသာ အရပ္၌ စာအုပ္သစ္တစ္အုပ္ ရ႐ွိဖတ္႐ႈရန္မွာ အိပ္မက္ပင္ မမက္ႏိုင္။ ေရဒီယိုႏွင့္ အရက္သာမ႐ွိလွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္ အေျခအေနမွာ ေတြးဝံ့စရာပင္မ႐ွိ။

ဤကဲ့သို႔ စိတ္ပ်က္ၿငီးေငြ႕ျခင္း၏ ေလာင္ၿမိဳက္မႈျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ ႐ုပ္နာမ္ႏွစ္ပါး တြန္႔လိမ္ေကာက္ေကြးစ ျပဳလာခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ ဆံုးျဖတ္မႈတစ္ခု ျပဳခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခုခု လုပ္ရေတာ့မည္။ ေတာင္ေပၚေဒသ႐ွိ သိုင္း႐ြိဳက္ေရာဂါအေၾကာင္း စာတမ္းတစ္ခု ေရးမလား။ ေဆး႐ံုကို သူတို႔လာေအာင္ ပညာေပး စည္း႐ံုးမလား။ ေနာက္ဆံုးအခ်က္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေ႐ြးခ်ယ္လိုက္သည္။

နာဂေတာင္တန္းမ်ားေပၚသို႔ ေရာက္႐ွိခဲ့ဖူးသည့္ ဆရာဝန္ႀကီးတစ္ေယာက္အေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ ၾကားဖူးထားသည္။ သူ႕ဦးေခါင္းကို အာမခံထား၍ လည္ပင္းႀကီး ေရာဂါသည္မ်ားအား ခြဲစိတ္ကုသ ေပးခဲ့ေလသတဲ့။ တစ္စံုတစ္ရာ မွားယြင္း ခၽြတ္ေခ်ာ္သြားသည္ႏွင့္ မနက္မွာ မ်က္ႏွာသစ္စရာ မ႐ွိဘဲ ျဖစ္သြားႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ သူ ေအာင္ျမင္ခဲ့၏။ သူ႕အေၾကာင္း ေဆးေလာကတြင္ ေျပာစမွတ္ ျဖစ္ခဲ့ၾကဖူးသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ေလာက္ စြန္႔စားစရာမလုိ။ ပါးနပ္ လိမၼာစြာ လႈပ္ရွားဖို႔သာ လုိသည္။ ၿပီးေတာ့ ဒီတစ္နည္းသာလွ်င္ အာဟာရ ခ်ိဳ႕တဲ့ၿပီး ပိန္ႀကံဳေသာ ကၽြန္ေတာ့အတၱကို ထြားႀကိဳင္းသန္မာလာေစႏိုင္မည္။

ဘယ္လုိ ႀကိဳးစားလို႔မွ မေအာင္ျမင္လွ်င္လည္း ညစဉ္ ဦးခ်ၿပီး အရက္ေသာက္ေန႐ံုသာ။ ဘယ္ဘက္က ၾကည့္ၾကည့့္ အ႐ႉံးမ႐ွိႏိုင္။

***
အပိုင္း (၂) သို႔

***

Saturday, May 22, 2010

အေပါင္း၊ အႏုတ္ နဲ႔ လူ႕အဖြဲ႕အစည္း

ေက်ာင္းၿပီးခါနီး၊ ေက်ာင္းၿပီးကာစ အခ်ိန္ေတြမွာ လုပ္ငန္းနဲ႔ လုပ္ငန္းခြင္ေတြအေၾကာင္း ဖတ္ျဖစ္လာပါတယ္။

ဖတ္ခဲ့ရတာေတြ တခ်ိဳ႕လည္း ေမ့ကုန္ပါၿပီ။ တခ်ိဳ႕သေဘာတရားေတြက် ေမ့သြားတယ္ ထင္ေပမယ့္ တကယ္က မသိစိတ္ထဲမွာ က်န္ခဲ့ၿပီး၊ ဆက္ apply လုပ္ေနမိတယ္။ တခ်ိဳ႕အေၾကာင္းအရာေတြက် ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ဘဲ အၿမဲသတိရေနတတ္ေပမယ့္ တကယ္တမ္းက် apply လုပ္ႏိုင္တဲ့ အေျခအေနမွာ ႐ွိခ်င္မွ ႐ွိမယ္။ ႐ွိလည္း လုပ္ႏိုင္ခ်င္မွ လုပ္ႏိုင္မယ္။

အၿမဲသတိရေနမိတဲ့ အေၾကာင္းတစ္ခု စိတ္ထဲမွာ ႐ွိေနတယ္။
အဲဒါဟာ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္မွာ ဖတ္ခဲ့ရတယ္လို႔ ထင္တယ္။ source ေတြ သိပ္ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ "အခြင့္အလမ္း" ဂ်ာနယ္ ျဖစ္မယ္။ ေနာက္ 2004 ပတ္ဝန္းက်င္ ျဖစ္မယ္။ ေရးသူက ဓန မွာလား၊ ျမန္မာ့ဓန မွာလား "စြန္႔ဦးတီထြင္" ေဆာင္းပါးေတြ ေရးခဲ့တဲ့ ဦးရဲျမင့္ (ရဲျမင့္ - စြန္႔ဦးတီထြင္) ပါ။

လုပ္ငန္းခြင္ေတြရဲ႕သေဘာ နဲ႔ လုပ္ငန္းခြင္ထဲက လူမႈဆက္ဆံေရးေတြအေၾကာင္းပါ။
ျမန္မာျပည္မွာ အလုပ္လုပ္ေနၾကတဲ့ လူငယ္ေတြ ဟိုကုမၸဏီကေန ဒီကူး၊ ဒီကေန ဟိုကူး ျဖစ္ၾကတာေတြနဲ႔ ပတ္သတ္ပါတယ္။

ဘာမွမသိနားမလည္ေသးတဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္ကို ခန္႔လိုက္တယ္၊ ကိုယ့္ကုမၸဏီက အခ်ိန္ကုန္ခံၿပီး သင္ေပးလိုက္တယ္၊ အဲဒီေနာက္ တတ္သြားလို႔ အားကိုးရမယ္မွ မႀကံေသးဘူး၊ ပိုရတဲ့ ေနာက္အလုပ္တစ္ခုကို ေျပာင္းသြားေရာဆုိတာကို ဘယ္လုပ္ငန္း႐ွင္မွ လိုလားမယ္မဟုတ္ဘူး။ (ဒါေပမဲ့ အလုပ္လုပ္တဲ့ လူငယ္ေတြ ေနရာက ၾကည့္ေတာ့လည္း ဒါကို အျပစ္ေျပာလုိ႔ မျဖစ္ျပန္ဘူး။)

ကိုယ္ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့တဲ့ အေၾကာင္းက စာေရးသူ ဦးရဲျမင့္ လုပ္ခဲ့တဲ့ ကုမၸဏီကလား၊ တျခား ပတ္သတ္ရာ ပတ္သတ္ေၾကာင္း ကုမၸဏီကလား လူႀကီးတစ္ေယာက္ ေျပာတဲ့စကားပါ။ သူဟာ သူ႕ကုမၸဏီက ထြက္သြားတဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္ကို တတ္သြားၿပီးမွ ထြက္သြားတာကိုပဲ လုိလားပါတယ္တဲ့။

သူ႕ကုမၸဏီက သင္ေပးလိုက္ရေပမယ့္၊ တတ္သြားၿပီး ထြက္သြားတဲ့အခါ ကုမၸဏီအတြက္ ဆံုး႐ႈံးတယ္လို႔ ထင္ရေပမယ့္ အဲဒီလူငယ္ဟာ ဒီအဖြဲ႕အစည္းထဲမွာပဲ ဆက္႐ွိေနတာျဖစ္လုိ႔၊ ဒါကို အႏုတ္လကၡဏာအျဖစ္ သူ မယူဆပါဘူး။ အဖြဲ႕အစည္းထဲမွာ တတ္တဲ့လူငယ္တစ္ေယာက္ ႐ွိေနတာဟာ အဖြဲ႕အစည္းအတြက္ အေပါင္းလကၡဏာျဖစ္ပါတယ္ တဲ့။ ေနာက္ဆံုး အဲဒီလူငယ္ကေလး ျမန္မာျပည္ထဲမွာ မေနေတာ့ဘဲ ႏိုင္ငံျခားထြက္သြားတယ္ ဆုိရင္ေတာင္၊ ႏိုင္ငံတကာမွာ ကိုယ့္တိုင္းျပည္က ကၽြမ္းက်င္တတ္ေျမာက္တဲ့ လူငယ္ေတြ႐ွိတာဟာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းအတြက္ အေပါင္းလကၡဏာပါပဲ တဲ့။


အဲဒါကိုဖတ္ၿပီး ကိုယ္ဟာ အဲဒီထဲက အလုပ္႐ွင္လို လူမ်ိဳးနဲ႔ သိပ္ကို ႀကံဳခ်င္ခဲ့တယ္။
ကံေကာင္းေထာက္မ, ေတာ့ ႀကံဳရပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးနဲ႔ အၾကာဆံုးလုပ္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာျပည္က အလုပ္ဟာ အဲလို လူႀကီးမ်ိဳးေတြ ႐ွိတဲ့ ေနရာပါပဲ။ ကိုယ္သိစရာ တတ္စရာေတြ၊ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးေတြ၊ လုပ္ပံုကိုင္နည္းေတြ အမ်ားႀကီး သိေစတတ္ေစခဲ့တဲ့ ေနရာပါ။ သူတို႔ေပးသေလာက္ ကိုယ္ မယူႏိုင္ခဲ့တာကေတာ့ တပိုင္းေပါ့။ ေနာက္ဆံုး ကိုယ္ ႏိုင္ငံျခားထြက္ေတာ့ ကိုယ့္အတြက္ ေလယာဉ္ခသီးသန္႔ ေပးလိုက္တဲ့ ေနရာလည္းျဖစ္တယ္။

ထားပါေတာ့... ဒီသေဘာထားဟာ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ စြဲက်န္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းေတြထဲက တစ္ခုပါပဲ။

ကိုယ္ စာဖတ္တာကို ဝါသနာပါတယ္လို႔ အၾကမ္းဖ်င္း ေျပာႏိုင္ပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ လူေတြအေၾကာင္းကို စိတ္ဝင္စားတာပါ။ အဘယ္သို႔ေသာ ကိစၥကို ဘယ္လိုလူမ်ိဳးေတြ ဘယ္လုိ ဘယ္ပံု တုန္႔ျပန္ စီမံၾကသလဲ ဆိုတဲ့ ကိစၥမ်ိဳးေတြေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ဇာတ္လမ္းအသားေပး ဖြဲ႕ႏြဲ႕ေနတာေတြထက္၊ စ႐ိုက္သဘာဝကို ပီျပင္ေအာင္ သ႐ုပ္ေဖာ္တဲ့ စာမ်ိဳးကို ပိုသေဘာက်မိတတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ အလုပ္ မဝင္ခင္မွာ စီးပြားေရးလုပ္ငန္း သေဘာတရား ဘာ ညာေတြထက္၊ လုပ္ငန္းခြင္ ဆက္ဆံေရးအေၾကာင္းေတြ ပိုဖတ္မိခဲ့တာပါပဲ။

ကိုယ္ဟာ ဖတ္ခဲ့တဲ့ စာေတြနဲ႔ တြက္ရင္ ဒီ့ထက္မက ရင့္က်က္သင့္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ စာဖတ္သေလာက္ ရင့္က်က္တဲ့သူေတာ့ ျဖစ္မလာခဲ့ဘူး။ လူခ်င္းတူရင္ ကိုယ့္ေလာက္ စာမဖတ္ခဲ့သူထက္ လူ႕သေဘာေတြကို ကိုယ္ ပိုလို႔ ရိပ္မိခ်င္ ရိပ္မိမယ္။ ရိပ္မိတဲ့အတိုင္း သည္းမခံႏိုင္စရာ ျဖစ္လာတဲ့အခါမွာ ကိုယ့္ေလာက္ မသိတဲ့သူေလာက္မွ ခြင့္လႊတ္တတ္ဖို႔ မႀကိဳးစားႏိုင္ ျဖစ္ေလ့႐ွိတယ္။ ဒါကလည္း ႐ွင္းပါတယ္။ သူမ်ားစိတ္ကိုသိတာနဲ႔ ကိုယ့္စိတ္ကို ထိန္းေက်ာင္းႏိုင္တာဟာ ဘာမွမဆိုင္တဲ့ အရည္အခ်င္းကိုး။

ခုေလာေလာဆယ္လည္း online ေပၚမွာ ႀကံဳလာရတဲ့ ကိစၥတခ်ိဳ႕ ႐ွိတယ္။
တခ်ိဳ႕ေတြဟာ တစံုတရာကို ဆန္႔က်င္ဘက္သာ ျပဳေနတာ၊ သူတို႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ျပဳေနတဲ့ အရာနဲ႔ သူတို႔ လုပ္ေနတဲ့ လုပ္ရပ္ေတြ တထပ္တည္း ဆုိတာကို ကိုယ္ အေစာႀကီးကတည္းက နားလည္တယ္။ ဒီလိုပဲ ေ႐ွ႕မွာ ေျဖၾကည့္သူမ်ားေရာ၊ ေဗဒင္ ယၾတာေရာ ေရးခဲ့တာမွာ ဗမာလို ႐ွင္းေအာင္ေရးတာေတာင္ ဆုိလိုရင္း မမိတဲ့ လူေတြ ႐ွိတယ္ ဆိုတာ ႀကံဳၿပီးၿပီ။

ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္ဘာသာ မၾကည့္ခ်င္၊ မျမင္ခ်င္လုိ႔ မၾကာခင္ ျဖဳတ္ပစ္မယ္လို႔ ႀကိဳေၾကညာၿပီးမွ ျဖဳတ္ပစ္လုိက္တဲ့ post ကို print screen ဖမ္းထားတယ္လို႔ ေျပာေတာ့ အဲဒီလို လူမ်ိဳးဆီမွာ ဘာအာဏာမွမ႐ွိဘဲနဲ႔ေတာင္ ဒီေလာက္ ၿခိမ္းၿခိမ္းေျခာက္ေျခာက္ လုပ္ခ်င္ေနတာ ဆိုတဲ့ point ကို ေထာက္ျပခ်င္မိတယ္။

အဲဒီ blog မွာ တင္ထားတဲ့ ပံုေတြကို ပိုင္႐ွင္နဲ႔ ညႇိၿပီးတင္၊ ကိုယ့္ blog ကို credit ေပးထားတာကို ျဖဳတ္လို႔ ႐ွင္းေအာင္ ေရးပါရက္နဲ႔ အဲဒါ ပံုေတြ မတင္နဲ႔ လို႔ ေျပာတာ၊ သူ႕ဓါတ္ပံုလည္း မဟုတ္ဘဲနဲ႔ ဆိုၿပီး လိုရာအဓိပၸါယ္ေကာက္တာေတြကို စတင္ကတည္းက အီးေမးလ္ထဲေရာက္လာတဲ့ post အေဟာင္းကို ျပၿပီး တလြဲေျပာတဲ့သူ၊ တလြဲေတြးတဲ့သူ တသက္လံုး ကၽြန္ခံေၾကး၊ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္ဘာသာ သတ္ေသေၾကး ေလာင္းေၾကးထပ္ရဲလား ေမးခ်င္မိတယ္။

ဒီေနရာမွာ လိုအပ္လို႔ ကိုယ့္အျမင္ကိုေတာ့ ေျပာခ်င္ေသးတယ္။ comment လာေရးတဲ့ လူကမွ တိုက္႐ိုက္က်လို႔ ေယာက္်ားပီသေသးတယ္လို႔ ေျပာႏိုင္တယ္။ ကိုယ္မသိဘဲ ေနာက္ကြယ္မွာ အတင္းေျပာတာနဲ႔ တူတာကေတာ့ ေယာက္ျပားပီသတယ္လို႔ပဲ ေျပာလို႔ရမယ္။ မမ KOM သာ email နဲ႔ အဲဒီ blog က link ကို လာမေျပာရင္ သိေတာင္ သိလုိက္မွာ မဟုတ္ဘူး။

တကယ္ေတာ့ ဓါတ္ပံုျဖဳတ္လို႔ ေရးတာမဟုတ္ဘဲ ဓါတ္ပံုပိုင္႐ွင္နဲ႔ ညႇိ ဆုိတာနဲ႔၊ ေပးထားတဲ့ credit ကို ျဖဳတ္ဆုိတာ ဒီေလာက္ ႐ွင္းေအာင္ ေရးထားတဲ့ဟာကို တလြဲျဖစ္ေအာင္ ဖတ္တာ၊ အဓိပၸါယ္ေဖာ္တာ ဘယ္လုိမွ စဉ္းစားလို႔ကို မရဘူး။ ဒါ့ထက္မက ဓါတ္ပံုပိုင္႐ွင္နဲ႔ ညႇိရန္ ဆိုတဲ့ စာေၾကာင္းပါ အတိအက်ပါေသးတယ္။ ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္ ေျပာသြားတဲ့ ငါေတာ့ ဉာဏ္ကို မမီဘူး ဆုိတာ ခဏခဏ သတိရတယ္။

ကိုယ့္ဘေလာ့က ကိုယ္ပိုင္စာ ကိုယ္ပိုင္ပံုေတြကိုေတာ့ ႏိုင္ငံေရး အမည္ခံ ဘေလာ့ေတြကို ဘယ္ေတာ့မွ ခြင့္ျပဳမွာ မဟုတ္လို႔ ခြင့္ကို လာမေတာင္းနဲ႔ လို႔ ေရးတာက ေနာက္ကိစၥ တပိုင္း။ သႀကၤန္တုန္းက ေရကစားေနတဲ့ ေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္ပံုရဲ႕ ေအာက္မွာ "... ကိုေတာ့ မေၾကာက္ဘူး" ဆုိတဲ့ caption နဲ႔ တင္လိုက္လို႔ ျပႆနာတက္တာ ဘယ္လို ဘေလာ့ အမ်ိဳးအစားလဲဆုိတာ ေတြးၾကည့္လိုက္ဦး။ impressive ျဖစ္စရာမဟုတ္လို႔ ယူဆရင္ ပတ္ကို မပတ္သတ္ခ်င္ဘူး။ ဒါ ကိုယ့္ အခြင့္အေရးပဲ။

ေျဖၾကည့္သူမ်ား မွာလား မသိ ဆုိလိုရင္းကို တလြဲေကာက္ၿပီး ဂဂ်ိဳးဂေဂ်ာင္လာေရးတဲ့ comment တစ္ခုကို လူကသာ ဒီမို ဟိုမို ေအာ္ေနတာ ဗမာစာေတာင္ အၿမီးမွန္း ေခါင္းမွန္းမသိမွေတာ့ ဘာသြားသံုးစားမလဲ လို႔ ျပန္ေရးခဲ့ဖူးတယ္။

ေနာက္ ညီလင္းဆက္ ရဲ႕ fb မွာ ဒီေန႔ပဲ မင္းသမီးနဲ႔ သတင္းေထာက္ကိစၥကို "သိန္း ၅၀ ေလာက္ ေလ်ာ္လိုက္တာနဲ႔ အဲဒီ သတင္းေထာက္က မမထက္ မမထက္ ျဖစ္သြားမွာ" ဆုိတဲ့ ေယာက္်ားတန္မဲ့ comment လာေရးတဲ့ လူကို သည္းမခံႏိုင္ျဖစ္မိတယ္။ ႏွစ္ေယာက္လံုး မွားၿပီး၊ ႏွစ္ေယာက္လံုး နစ္နာတဲ့ ကိစၥမွာေတာင္ သူတို႔မွာ မိန္းမေတြျဖစ္တဲ့အတြက္ ေနာက္ပိုင္း စိတ္အေျခအေနဘယ္လို ႐ွိမယ္ မေတြးတတ္တာကို ဘယ္လုိ နားလည္ေပးရမွန္း မသိဘူး။

ဒါေတြနဲ႔ ႀကံဳလာပတ္သတ္ရင္း အထက္မွာ ေျပာခဲ့တဲ့ အဆုိကို ကိုယ္ သတိရမိတယ္။
အေပါင္း၊ အႏုတ္ နဲ႔ လူ႕အဖြဲ႕အစည္း ကိစၥ။

ကိုယ့္ blog နဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ ကိစၥဟာ ကိုယ့္ကိစၥျဖစ္လို႔ ကိုယ္ဟာ အတၱနဲ႔သာ ယွဉ္စဉ္းစားပါတယ္။
အဲဒါရဲ႕ ေနာက္မွာ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ မာန္မာနက ေသခ်ာေပါက္ပါလာၿပီး အဲဒါေတြနဲ႔ စဉ္းစားတယ္။

ဒါေပမဲ့ အဲဒါေတြ အားလံုးက ကိုယ့္ႏိုင္ငံက လူေတြသာ ျဖစ္ေနေတာ့ ႏိုင္ငံလို႔ စဉ္းစားလိုက္တာနဲ႔ ဗမာျပည္အဖြဲ႕အစည္းအေနနဲ႔ေတာ့ အႏုတ္လကၡဏာပဲ လုိ႔ ေတြးမိတယ္။

အဲဒီအႏုတ္လကၡဏာ အေတြးက ေခါင္းထဲေရာက္လာတဲ့ အခါတိုင္း၊ ကိုယ့္ ေဒါသ ေနရာမွာ ဘာကိုမွန္းမသိတဲ့ တစံုတခုကို ဆံုး႐ႈံးလိုက္ရတဲ့ feeling ဝင္ဝင္လာတယ္။

***
စာေတြ မ်ားမ်ားဖတ္ျဖစ္ခဲ့ၿပီး၊ လူ႕သေဘာေတြ ႀကိဳၿပီးေတာ့ေတာင္ ရိပ္မိေလ့႐ွိတယ္လို႔ ကိုယ့္ဘာသာယူဆတဲ့ ကိုယ့္အေနနဲ႔လည္း သိနားလည္ၿပီးသား သေဘာထားေတြကို ေဒါသတႀကီး တုန္႔ျပန္တတ္တဲ့သူ၊ အႏုတ္ေတြကို အေပါင္းျဖစ္လာေအာင္ မလုပ္ႏိုင္တဲ့သူသာ ျဖစ္ေနလို႔ ကိုယ္ ကိုယ္တုိင္လည္းပဲ ဗမာစာ နားမလည္ဘဲ ရမ္းသမ္းေျပာတတ္တဲ့ လူေတြနဲ႔ တန္းတူ ကိုယ့္ အဖြဲ႕အစည္းအတြက္ အႏုတ္လကၡဏာပါပဲ။

***