ကမၻာေျမရဲ႕ ခ်စ္သူ - ဂ်ဴး

သီးသန္႔ ဂ်ဴး group ထဲမွာ ဂ်ဴးဇာတ္ေကာင္ေတြ အေၾကာင္းေျပာၾကရင္း ကိုယ့္အႀကိဳက္ဆံုးက "ကမၻာေျမရဲ႕ ခ်စ္သူ" ဝတၳဳတုိထဲက ႏုႏုေမ ပါလုိ႔ ေျပာထားမိတယ္။

***
တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ခုတေလာ ဂ်ဴး ကမၻာေျမရဲ႕ ခ်စ္သူ ကို fwd mail ကေန share ေနၾကတယ္။ ညက fwd လုပ္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ေျပာမိလို႔... သူကေျပာတယ္။ ႏုႏုေမ က အင္မတန္ ခ်ာတဲ့မိန္းမတဲ့။ =(

ဘာမွလည္း မခံစားတတ္။ နားမလည္တတ္။ ပိုက္ဆံေၾကာင္းပဲေတြး။ အျမင္လည္း မက်ယ္။ ရည္းစားေဟာင္း ျပန္ေတြ႕တာ ဘယ္သူက အရင္ အိမ္ေထာင္က်တာလဲ လုပ္ေနေသးတယ္ တဲ့။ အဲဒီ သူငယ္ခ်င္းက စာေပအႏုပညာလည္း ဒီေလာက္ ဝင္စားတာမဟုတ္ဘူး။ စာေရးတဲ့သူေတြက သူတို႔ တကယ္ျဖစ္ေနတာ လုပ္ေနတာကို ေရးတာမဟုတ္ဘူး။ သူတို႔ ျဖစ္ခ်င္တာကို စိတ္ကူးယဉ္ၿပီး ေရးၾကတာမ်ားတယ္လို႔ ေျပာတာ သူေပါ့။

အမွန္ေတာ့ ကုိယ့္ဆီ fwd လုပ္တာ အဲဒီဝတၳဳဖတ္ၿပီး ဒါမ်ိဳးေရးႏိုင္တဲ့အတြက္ ဂ်ဴး ကို သူ impressive ျဖစ္လို႔ပါ။ သိပါတယ္ အဲေလာက္ေတာ့။ (ခၽြင္းခ်က္နဲ႔ေတာ့ ေျပာတယ္။ မိန္းမေတြဘက္က သိပ္ပါတာပဲ။ ေယာက္်ားေတြကို သိပ္မေကာင္းျမင္တာပဲ။ အဆံုးမွာ နဲနဲျဖစ္ျဖစ္ေတာ့ မိန္းမေတြကို အသာေပးလိုက္ေသးသတဲ့။ အဲဒီေနရာမွာေတာ့ ေယာက္်ားေလးေတြဟာ တေလတည္း ထြက္တယ္။)

ကိုယ္က မိန္းမေတြကို အသာေပးတယ္ မထင္ပါဘူး (တကယ္လည္း မထင္ပါဘူး) သူေရးတဲ့မိန္းမေတြက ဟုတ္မလုိလိုနဲ႔ ခ်ာတာတာပါ။ ေတာ္တာဆိုလို႔ အဲဒီထဲက ႏုႏုေမ ပဲ႐ွိတယ္ ေျပာမိလို႔... "အဲဒီထဲက မိန္းမလည္း ခ်ာတူးပဲ" ဆုိ ထေအာ္တယ္။ ေနာက္ အေပၚကအေၾကာင္းေတြ ဆက္ေျပာတယ္။

"ဘာမွလည္း မခံစားတတ္။ နားမလည္တတ္။ ပိုက္ဆံေၾကာင္းပဲေတြး။ အျမင္လည္း မက်ယ္။ ရည္းစားေဟာင္း ျပန္ေတြ႕တာ ဘယ္သူက အရင္ အိမ္ေထာင္က်တာလဲ လုပ္ေနေသးတယ္" တဲ့။

သူေျပာတာလည္း ဟုတ္တုတ္တုတ္။

***
ႏုႏုေမ ေတာ္တယ္လုိ႔ ထင္မိတာက...
သူ႕ကိုယ္သူ သိတယ္၊ သူ႕အတိုင္းအဆကို သိတယ္၊ သူနဲ႔တန္ဖိုးထားရာ မတူတဲ့ လူနဲ႔ တြဲလာခဲ့ေပမယ့္ သူ႕အတိုင္းအဆကို ပိုတြက္ၿပီး (တနည္း အခ်စ္ေၾကာင့္ ေယာင္ဝါးၿပီး) မတူတဲ့လူဘက္ကို ယိုင္မသြားဘူး။ (ဒါမ်ိဳးက မႊန္ေနတုန္း ျဖစ္တတ္တာပဲ။ သူ႕အတြက္ပဲ ကိုယ္လိုခ်င္တာေတြ ေလွ်ာ့ေပးမိေတာ့ မလုိလုိ။ တကယ္သာ အဲဒီလူႏွစ္ေယာက္ လက္တြဲၾကည့္။ မၾကာခင္ ကြဲရင္ကြဲ မကြဲလည္း အေၾကာကို တစက္မွ တည့္မွာမဟုတ္ဘူး) ထားပါေတာ့။

သူနဲ႔ ကိုက္ညီမယ့္ လမ္းေၾကာင္းကို ေ႐ြးႏိုင္တယ္။ သူ သာမန္လူပဲ ျဖစ္ခ်င္တယ္ဆုိတာကို သိၿပီး သာမန္အလုပ္ကိုပဲ ရေအာင္လုပ္တယ္။ သူ႕လုိ သာမန္ေတြးနဲ႔ ေယာက္်ားကိုပဲ ယူတယ္။ သူ႕ တျခား မိန္းမဇာတ္ေကာင္ေတြလုိ အေပၚယံ ကၽြတ္ဆတ္ဆတ္ အတြင္း အိစိစိ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီ ကာ႐ိုက္တာပဲ ျမင္ေတာ့ ဂ်ဴး ဝတၳဳေတြထဲက ႀကိဳက္မိတဲ့ မိန္းမဇာတ္ေကာင္ လို႔ ေခါင္းစဉ္တပ္ၿပီး ေျပာၾကတဲ့အခါ အဲဒီတေယာက္ကို ခက္ခက္ခဲခဲ ေရြးထားရတာ။ ဒါေတာင္ ခ်က္ခ်င္း ေ႐ြးႏိုင္တာ မဟုတ္ဘူး။

(ကိုယ့္မွာ ဂ်ဴး အထင္ႀကီးေပမယ့္ သူ႕ဇာတ္ေကာင္မိန္းမေတြေတာ့ အဲလုိမဟုတ္ဘူး။ အထင္ႀကီးတဲ့ စာေရးဆရာ ေရြးပါဆုိရင္သာ သူ႕ မဆုိင္းမတြ ေရြးႏိုင္မွာ။ သူ႕ဇာတ္ေကာင္ေတြထဲ ဆုိရင္ေတာ့ အမ်ိဳးသားျဖစ္ျဖစ္ အမ်ိဳးသမီးျဖစ္ျဖစ္ အေတာ္ စား ၿပီ။)

***
ညကေတာ့ အဲဒီသူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ဖုန္းေျပာအၿပီး ေတြးမိတယ္။

သူ႕ဇာတ္ေကာင္ေတြထဲ ႏုႏုေမ ကိုမွ ႀကိဳက္ပါတယ္ လုိ႔ သိရင္ သူရည္ရြယ္တာနဲ႔ တလြဲျဖစ္လုိ႔ ဂ်ဴး အေတာ္မ်ား စိတ္ပ်က္ေလမလားပဲ။ သူေပးခ်င္တာ တမ်ိဳး။ (သူ ေပးခ်င္တာကုိ သိသိႀကီးနဲ႔ေတာင္) ကိုယ္ ယူခ်င္ရာ ယူပစ္လုိက္တာက တျခား ျဖစ္ေနလုိ႔။

***
ဟုတ္ပါၿပီ။

ႏုႏုေမ ကိုမွ မႀကိဳက္ရဘူးဆိုရင္လည္း ေလာေလာဆယ္ေတာ့ သူ႕ဇာတ္ေကာင္ေတြထဲ ကိုယ္ ဘယ္သူ႕မွ မႀကိဳက္ေသးဘူး။ ဒါပဲ။

***
("ဘဝက သိပ္ရွည္တာ မဟုတ္ဘူး။ အျမင္က်ယ္ေနလည္း အပိုပဲ" လုိ႔ သြားေျပာမိလို႔ "နင့္လို လူမ်ိဳးေၾကာင့္ ကမၻာျမန္ျမန္ပ်က္တာ" လို႔ အေျပာခံရတဲ့အေၾကာင္းေတာ့ ထည့္မေရးဘဲ ေနမလို႔။

တကယ္က ဖုန္းဆက္ၿပီး အင္ဒိုနီးရွားေၾကာင္း လွမ္းေမးတာ။ ဘယ္လုိက ဘယ္လို ႏုႏုေမ ျဖစ္သြားတယ္ မသိဘူး)

ဒါေပမဲ့ မွန္တာေျပာရင္ သစၥာတဲ့။
မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ ဘယ္ေလာက္ပဲရွိရွိ ကိုယ္ အေမႊးတုိင္ လုပ္ငန္းနဲ႔ေတာ့ မခ်မ္းသာခ်င္ပါဘူး။

***
ကမၻာေျမရဲ႕ ခ်စ္သူ

***

အိမ္ေျပာင္းျခင္း အႏုပညာ

Monday, January 10, 2011

အိမ္ေျပာင္းျခင္း အႏုပညာ

28th Dec 2010 မွာ အိမ္ခန္းေဟာင္းကို အၿပီးအပ္ရတယ္။ လက္႐ွိေနေနတဲ့ ေနရာတဝိုက္မွာ အခန္းေဈးေတြကလည္း တက္လာလိုက္တာ၊ စိတ္ႀကိဳက္ (အခန္းေရာ၊ ေဈးေရာ) ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မရႏိုင္။ ရမယ့္ရေတာ့လည္း 6th Jan 2011 က်မွ တက္လို႔ရမယ့္ အခန္းျဖစ္ေနေတာ့ ဒီၾကားထဲမွာ ေနဖို႔ထုိင္ဖို႔ အခက္ေတြ႕ၾကျပန္ေရာ...။ ဘယ္သူ႕မွ အပူမကပ္ခ်င္လို႔ အခန္းငွားဖို႔ ႀကံၾက ဖန္ၾကေပမယ့္ ရက္က ကန္႔လန္႔ျဖစ္ေနေတာ့ အဆင္မေျပ၊ ေျပျပန္ေတာ့လည္း ေနရာကေဝး၊ ဟိုတယ္ေပၚတက္ေနရမလိုလို ျဖစ္လုိက္ေသးတယ္။

ဒါေပမဲ့ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ မတိုင္ခင္ အေဝးႀကီးကတည္းက ၆ ေယာက္လံုး သူ႕နည္းသူ႕ဟန္နဲ႔ အဆင္ေျပကုန္ပါတယ္။ ေနစရာတစ္ေနရာ မလြယ္တဲ့ စင္ကာပူလိုေနရာမွာ 10 ရက္ေလာက္ အလကားတက္ေနဖို႔ ၆ ေယာက္စလံုးအဆင္ေျပသြားေတာ့ တင္ေပးထားတဲ့ လူေတြအျပင္ ေနာက္ထပ္ ဘယ္သူဘယ္ဝါမွန္းမသိတဲ့ တေယာက္ေယာက္ကို ေက်းဇူးတင္ခ်င္လုိက္တာ။

အမွန္ေတာ့ ေခၚထားခ်င္တဲ့လူက ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေခၚထားခ်င္လည္း သူ႕အိမ္မွာ အဆင္ေျပမွ ျဖစ္တာ။ ခုလို အေျခအေန အရပ္ရပ္ အကုန္ကြက္တိက်တယ္ဆိုတာ ခရစ္ယာန္ေတြ ဆုိရင္ေတာ့ ဘုရားသခင္ကို ေက်းဇူးတင္ၾကမွာပဲ။ ဗုဒၶဘာသာေတြမွာေတာ့ ကိုယ္ျပဳခဲ့သမွ်အေၾကာင္းေတြလုိ႔မွတ္ၿပီး ပထမ ေခၚတင္တဲ့ အိမ္႐ွင္ေတြၿပီးရင္၊ ဒုတိယ ကိုယ့္ဘာသာပဲ ေက်းဇူးတင္လိုက္ဖို႔႐ွိတယ္။ =)

ႏွစ္ပတ္ေလာက္ အိမ္ခန္းငွားဖို႔ gtalk status မွာ တင္လိုက္ကတည္းက ခ်က္ခ်င္း သူ႕အိမ္မွာ လာေနပါလို႔ ေခၚတဲ့ သူကေလးကို ေက်းဇူးတင္တယ္။ ဒီဘေလာ့ေရးျဖစ္လုိ႔ ဒီအေၾကာင္းျဖစ္လာမယ္ မထင္ခဲ့ေပမယ့္ ျဖစ္ခ်င္လည္း ျဖစ္လာတာပါပဲ။ သူက ေစာေစာေျပာင္းလာပါေခၚလုိ႔ 10 ရက္ေလာက္ ေစာေျပာင္းျဖစ္တယ္။ သူ႕ဆီမွာ 18th Dec ~ 8th Jan ထိ (၃) ပတ္ေတာင္မွ။

မေျပာင္းခင္ ပစၥည္းေတြ သိမ္းခန္းေတာ့ ျပန္ေတာင္ မေရးခ်င္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီအခိုက္မွာ "အေတာင္သာလွ်င္ ဝန္႐ွိေသာ ငွက္" ဆိုတာမ်ိဳး ျဖစ္ခ်င္လုိက္တာ။ ထပ်ံသြား႐ံုပဲ။ ပစၥည္းအႀကီးအေသး စုစုေပါင္း (17) ထုတ္။ အဲဒါ မၿပီးေသးဘူး။ ပစၥည္းေတြ က်န္ခဲ့ေသးတယ္။ အရင္ဆံုးေျပာင္းလုိက္မိလို႔သာ ေတာ္ေတာ့တယ္။ အိမ္ေဟာင္းမွာ က်န္ခဲ့တဲ့ပစၥည္းေတြကို ေနာက္ရက္ေတြမွ ႐ံုးအျပန္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ျပန္ယူရတယ္။ (ဒါနဲ႔ ခဏေနတဲ့အိမ္ကေန ထပ္ေျပာင္းေတာ့ စုစုေပါင္း (18) ထုတ္)

အမွန္ေတာ့ အဲဒီအိမ္ေဟာင္းမွာေနျဖစ္တဲ့အတြင္း ဝယ္ျဖစ္တဲ့ ႀကီးႀကီးမားမားပစၥည္းဆိုလို႔ 3 in 1 printer တလံုးပဲ ႐ွိတယ္။ က်န္တာ ျဗဳတ္စဗ်င္းေတာင္း အဝတ္အစား၊ ဖိနပ္၊ အိတ္။ ဒါေပမဲ့ ခဏေနတဲ့အိမ္ကို မေျပာင္းခင္နဲ႔၊ ေျပာင္းၿပီး (၁) လေလာက္ အခ်ိန္အတြင္းမွာ ထပ္ဝယ္ျဖစ္ေသးတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ဂ်င္းေဘာင္းဘီက (၆) ထည္။ (ေနာက္အလုပ္တခု ထပ္မေျပာင္းခ်င္ရတဲ့အထဲမွာ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ဝတ္မရမွာ စိုးတာလည္းပါတယ္)

သူမ်ားအိမ္တက္ေနတဲ့ (၃) ပတ္လံုး အေတာ္ ၿငိမ္းခ်မ္းတယ္။ ႐ံုးဆင္းရင္ အိမ္ေဟာင္းကိုဝင္ ညစာစား၊ က်န္ခဲ့တဲ့ ပစၥည္းေတြ လိုက္သိမ္း၊ နည္းနည္းပါးပါး ပြားၿပီး 8 ခြဲ၊ 9 ေလာက္မွျပန္။ 9 နာရီခြဲ၊ 10 နာရီေလာက္ ေနတဲ့အိမ္ေရာက္၊ ေရခ်ိဳး ၿပီးရင္ အိမ္႐ွင္ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ စကားေလး ဘာေလး နည္းနည္းေျပာၿပီး အိပ္ (သူပဲ ေျပာတာ မ်ားပါတယ္)။ 6 နာရီခြဲ ထ၊ 7 နာရီခြဲ ကားဂိတ္ထြက္၊ 8 ခြဲ ႐ံုးေရာက္။ (အေဝးႀကီးကေန ႐ံုးတက္ေတာ့ ႐ံုးလည္း ေနာက္မက်ဘူး)။ အိမ္သစ္ကိုေရာက္လည္း ညဘက္ အင္တာနက္အသံုးေလွ်ာ့မယ္ စိတ္ကူးတယ္။

weekends ႏွစ္ပတ္မွာ ပထမပတ္ 25/26th Dec က အိမ္ေဟာင္းကလူေတြ မေျပာင္းၾကေသးေတာ့ အဲဒီမွာပဲ ဆယ္လီဘရိတ္၊ ေနာက္တပတ္ (1st/2nd Jan) က်ေတာ့ အကုန္သူမ်ားအိမ္ေပၚေရာက္ကုန္ၿပီ။ အိမ္ေဟာင္းက ညီမေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ႏွစ္ရက္လံုး JP မွာ ေျခတိုေအာင္ ေနကုန္ေနခမ္းပတ္။ အိမ္ေစာေစာျပန္နားမယ္ဆုိတာ စိတ္ကူးပဲ ႐ွိလိုက္တယ္။ 1 ရက္ေန႔ ညမွာ သူနဲ႔ ဖုန္းေျပာတယ္၊ နာရီဝက္။ :*

ၾကားရက္တရက္မွာမွာ အခန္းေဖာ္ ညီမက ဖုန္းဆက္တယ္။ ဗုဒၶဟူးေန႔ အိမ္ကို တက္ခ်င္ရင္ တက္ေနလို႔ရၿပီတဲ့။ ဒါေပမဲ့ ၾကားရက္ႀကီးေတာ့ မေျပာင္းျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ သူတို႔ကေတာ့ 5th Jan (ဗုဒၶဟူးေန႔တည္းက) ေျပာင္းေနၾကတယ္။

ၾကာသပေတးညမွာ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔တူတူ အိမ္နားက ကမ္းေျခကို လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ၾကတယ္။ ဒီလိုပဲ ဟိုသတင္း ဒီသတင္း၊ အလုပ္အကိုင္ အခ်စ္ေရး ႏိုင္ငံေရး တိုင္းေရး ျပည္ေရး သာေရး နာေရး။ ကမ္းေျခက လြမ္းစရာႀကီး။ ည ၁၀ နာရီေလာက္ မိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္တည္း လူက်ဲတဲ့ ကမ္းေျခမွာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း စိတ္လံုလံုၿခံဳၿခံဳ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ႏိုင္ေတာ့လည္း ဘယ္သူဘယ္ဝါမွန္းမသိတဲ့ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ေက်းဇူးတင္ခ်င္ျပန္တယ္။ (ေနာက္ဆံုးႏွစ္တုန္းက ရန္ကုန္မွာ သင္တန္းခ်ိန္အၿပီး ည ၉ နာရီေက်ာ္ သူငယ္ခ်င္းကို လမ္းတဝက္ထိ လိုက္ပို႔ခိုင္း၊ အိမ္က လမ္းတဝက္ကေန ေစာင့္ေခၚခိုင္းရတာ သတိရမိတယ္၊ ဘာျဖစ္ႏိုင္တာ မျဖစ္ႏိုင္တာထက္ စိတ္လံုလံုၿခံဳၿခံဳနဲ႔ လမ္းသြားလို႔မရတာ)

ဒီလိုနဲ႔ပဲ တပတ္ကုန္။ 8th စေန႐ံုးမတက္ဘဲ အိမ္႐ွင္သူငယ္ခ်င္း သင္တန္းသြားေနတုန္း တျခားသူငယ္ခ်င္းတေယာက္ အကူအညီနဲ႔ အိမ္သစ္ကို ေအာင္ျမင္စြာ ေျပာင္းလာခဲ့တယ္။

ေက်းဇူးစကား

* အိမ္ ၂ ခါ ေျပာင္းရတာမွာ အစအဆံုး လုိက္ကူေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္း စု၊
* အိမ္ေပၚေခၚတင္ထားတဲ့ ေခြျဖဴ၊
* အိမ္ေဟာင္းက အထြက္နဲ႔ အိမ္သစ္ကို အဝင္မွာ ကူသယ္ ကူခ် လုပ္ေပးတဲ့ အတူေန ညီမမ်ားနဲ႔ အစ္မ။

* အိမ္မွာ ေစာေရာက္ေနၿပီး၊ ကုတင္၊ ဗီ႐ိုကစလို႔ စိတ္ႀကိဳက္ ႀကိဳေ႐ြးလို႔ ရပါရက္နဲ႔၊ ေနာက္က်မွ ေရာက္တဲ့လူကို ေစာင့္ၿပီး မဲႏိႈက္ယူမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္တဲ့ အတူေန အခန္းေဖာ္ေတြ။
(အဲဒီကိစၥက ဘာမဟုတ္တာေလးပါလို႔ ေျပာလည္းရေပမယ့္၊ ဘာမဟုတ္တာကိုေတာင္ သမာသမတ္႐ွိႏိုင္ၾကတာ ေက်းဇူးတင္ စိတ္ေက်နပ္စရာ။ အျပန္အလွန္အားျဖင့္ အဲဒါကို နားလည္သိမွတ္ႏိုင္တဲ့ စိတ္အေျခအေနမ်ိဳး ႐ွိေနျပန္တာဟာလည္း ေက်နပ္စရာ)။

* ဒီလိုလူေတြနဲ႔ ဆံုျဖစ္ေအာင္ အေၾကာင္းတရားေတြ ဖန္တီးထားႏိုင္တဲ့ ကိုယ့္ဘာသာလည္း မပ်က္မကြက္ ေက်းဇူးတင္တယ္။

Bishan အိမ္ကေန ဒီလူေတြ ႐ွိရာကို ေျပာင္းလာေတာ့ မလြယ္ကူခဲ့သလို၊ ဒီလူေတြ ႐ွိရာကေန ေျပာင္းသြားရဦးမယ္ ဆိုရင္လည္း ခက္ခဲဦးမွာပဲ။

***
အရင္အိမ္နဲ႔စာရင္ ပိုက်ဉ္းသြားေပမယ့္ အေျပာင္းအလဲနဲ႔ ႀကံဳရတဲ့ တခဏမွာ ဘာကိုမွ သိပ္မေတြးဘဲ အသစ္အဆန္းျဖစ္ေနတယ္။ က်န္တာ ေနာက္မွ ေနာင္ခါလာ ေနာင္ခါေဈး။ ႀကိဳမေတြးဘူး။

ေျပာင္းမလာခင္က အရင္ေျပာင္းႏွင့္ထားတဲ႔ ညီမေလးက အိမ္နားက food court အႀကီးႀကီးပဲ လို႔ သတင္းေပးတယ္။ 3 ပတ္လံုး အျပင္စာပဲ စားေနရတဲ့ ကိုယ္က food court က အစာေတြ မစားခ်င္ေတာ့ဘူး လို႔ ျပန္ေျပာမိတယ္။ ေျပာင္းတဲ့ညက် အိမ္မွာ gas သံုးလို႔ မရေသးေတာ့ အဲဒီမွာပဲ သြားစားၾကတယ္။ food court က ႀကီး႐ံုမက၊ အမ်ိဳးစံု၊ မယံုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အရသာ႐ွိ၊ ဒါ့အျပင္ ေဈးကလည္း သက္သာေသးတယ္။ ေကာင္းေလစြ ေကာင္းေလစြ။

အိမ္ကို လွမ္းဖုန္းဆက္တယ္။ အိမ္ေျပာင္းတာ သိေနေတာ့ အဆင္ေျပရဲ႕လား စိတ္ပူေနၾကတယ္။ မပူပါနဲ႔ အကုန္ေျပပါတယ္။ အိမ္ပဲ ေျပာင္းတာ၊ လူက ဒီလူေတြခ်ည္းပါပဲလို႔။ ေလာေလာဆယ္ ၁ ေယာက္ ရန္ကုန္ျပန္ေနလို႔ ၅ ေယာက္တည္း။

ညက် ေစာေစာ (11 နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္) အိပ္ရာဝင္တယ္။ 8 ရက္ေန႔ ေျပာင္းမယ္ ဆုိတာကို သူ ဗမာျပည္မျပန္ခင္ 28 ရက္ေန႔ထိ ေနပါဦးလို႔ ေျပာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို မအိပ္ခင္ သတိရေနေသးတယ္။ မ်ားလုိက္တဲ့ သမုဒယေတြ။

***
တနဂၤေႏြေန႔က် ေစာေစာ ႏိုးတယ္ (9 နာရီ)။ အိမ္က ညီမေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခ်စ္ခ်စ္က အိမ္လာၿပီး လုိအပ္တာေတြ အကုန္လုပ္ေပးတယ္။ ဥပမာ ပလပ္စတစ္စင္ကေလးကို bathroom ထဲမွာ ထားလို႔ရေအာင္ သြပ္နန္းႀကိဳးနဲ႔ ဆိုင္းေပးတာမ်ိဳး၊ အဝတ္ေလွ်ာ္စက္ရဲ႕ ေရထုတ္ပိုက္ကို extend လုပ္ေပးတာမ်ိဳးကစ၊ အင္တာနက္ကိစၥအဆံုးေပါ့။ အဲလုိ အေသးစိတ္ဆုိတာ ဘာမွ မဟုတ္ေပမယ့္ ကိုယ္ေတြအတြက္က် ခက္ေနျပန္ေရာ။ ေက်းဇူးတင္လုိက္တာ။ ရီးစားဆုိတာ အဲဒါပဲ။ (တကယ္ေတာ့ အိမ္က အမ်ိဳးသား အဝင္မခံဘူး။ ဒီလုိအေျခအေနမ်ိဳးကေတာ့ ႁခြင္းခ်က္)

ေန႔လည္က် ညီမေလးတေယာက္နဲ႔ တဘူတာေက်ာ္က ဂ်ပန္ဆိုင္မွာ လုိတဲ့ပစၥည္းေတြ သြားဝယ္။ ေန႔လည္စာကို အိမ္နား food court မွာ႐ွိတဲ့ ထိုင္းဆိုင္က ဝယ္လာၿပီး စား။ ေ႐ွ႕ေရး ေနာက္ေရးေတြ ေျပာရင္း စားလုိက္တာ 2 နာရီေလာက္မ်ား ၾကာသြားလား မသိ။ ေနာက္ေတာ့ ဒီတပတ္ ဝတ္လို႔ရေအာင္ တပတ္စာ အဝတ္အစားေတြ အျပင္ထုတ္ထားတယ္။ အိပ္ရာခင္း ျပင္ခင္းတယ္။ ေတာ္ၿပီ ဒီတပတ္ ေနလုိ႔ရရင္ ၿပီးတာပဲ။ ေနာက္မွ လုိတာထုတ္သံုးရင္း သူ႕အလုိလုိ ေနသားတက် ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္။

ဒါနဲ႔ မေန႔ညက မအိပ္ခင္ထိ အင္တာနက္ သံုးေနလုိက္တယ္။
အြန္လိုင္းမွာ တခ်ိန္လံုးမေနႏိုင္ရင္ စီေဘာက္မွာ ကိုဘ အတင္းေျပာတာ ခံရတတ္တယ္။
ရန္ကုန္ျပန္သြားတဲ့ ညီမေလးနဲ႔ အြန္လိုင္းမွာေတြ႕ေတာ့ သူနဲ႔ထည့္ေပးလုိက္တဲ့ လူႀကံဳပစၥည္း မွာတဲ့သူက လာမယူျဖစ္ေသးတာအတြက္ လွမ္းေတာင္းပန္ရတယ္။ မွာတုန္းက အသည္းအသန္မွာၿပီး ေရာက္ေတာ့မွ ခ်က္ခ်င္း သြားမယူတာေလာက္ ထုခ်င္တာကို မ႐ွိေတာ့ဘူး။ ေနႏွင့္ဦး။

ဪ အဲဒီညမွာ ျဖဴးအေၾကာင္းေရးတဲ့ ပို႔စ္အေဟာင္းတခုကို ဖတ္မိတဲ့ Cyprus ေရာက္ေနတဲ့ ျဖဴးက သူငယ္ခ်င္းတေယာက္နဲ႔ အြန္လိုင္းမွာ ျပန္ဆံုရတယ္။ တခန္းထဲေနခဲ့ဖူးတဲ့သူ မဟုတ္ေပမယ့္ ဝမ္းသာမိတယ္။ တႏွစ္တည္း တတန္းတည္း တခန္းတည္းလူေတြကို တေယာက္မွ အြန္လိုင္းမွာ ျပန္မေတြ႕ရဘူး။ ကိုယ္ တေခါက္ေလာက္ ျပန္ဦးမယ္ကြယ္ အဲဒီကို။ သိခဲ့ဖူးတဲ့လူေတြ အေတာ္ေလ်ာ့ေနၿပီ။ ေနာက္ထပ္ ထပ္မေလ်ာ့ခင္၊ ကိုယ္လည္း ႐ွိေနေသးခ်ိန္။ ေကြးေသာလက္ မဆန္႔ခင္၊ ဆန္႔ေသာလက္ မေကြးခင္။

သြားခ်င္ေနတဲ့ တျခားႏိုင္ငံ ခရီးစဉ္ေတြ ဘာေတြ ညာေတြ ခဏေခါက္ထားၿပီး၊ ေနခဲ့ဖူးတဲ့ ေနရာက သိခဲ့ဖူးတဲ့လူေတြဆီ ျပန္ျဖစ္ေအာင္ျပန္တာ ပိုေကာင္းမလား ပထမဆံုးအႀကိမ္ေတြးမိတယ္။ ဘဝဟာ တခဏေလးပဲ ၾကာတယ္။ မေရာက္ျဖစ္ေသးတဲ့ေနရာမွာ အသစ္အဆန္းေတြ ႐ွိၿပီး၊ ေနခဲ့ဖူးတဲ့ေနရာေတြမွာက သံေယာဇဉ္ေတြရွိတယ္။ ကိုယ္က ျပန္ေတြ႕ရရင္ ဝမ္းသာအားရျဖစ္ရမယ့္၊ ကိုယ့္ကို ေတြ႕ရင္ ဝမ္းသာအားရျဖစ္ၾကမယ့္ လူေတြ ႐ွိတယ္။

***
မနက္က် ေစာေစာ ထရတယ္။ ႐ံုးက အရင္လုိ လမ္းေလွ်ာက္႐ံုနဲ႔ မေရာက္ေတာ့ဘူး။ BMW နဲ႔ သြားမွ ေရာက္တယ္ (Bus, MRT, Walking)။ ဒီေန႔႐ံုးကို ေစာေစာေရာက္တယ္။ ႐ံုးက ကေလးမ ဆံပင္ေကာက္လာတာ ၾကည့္ၿပီး လွလိုက္တာလို႔ ေျပာရင္း အားက်ရေသးတယ္။ ဆံပင္ ေကာက္ခ်င္တယ္။

ညေနက် မ်က္ႏွာက pimple အတြက္ ခ်ိန္းထားတဲ့ဆီ သြားေတြ႕ရဦးမယ္။
အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ မသိမ္းရေသးဘဲ ျပန္႔က်ဲေနတဲ့ အထုတ္ေတြက ႀကိဳေနလိမ့္မယ္။

ဘယ္ေနရာမွာ ဘာေတြ ဘယ္လုိ ထားရမယ္ဆုိတာ ခု မစဉ္းစားခ်င္ေသးဘူး။ အဲဒီအေၾကာင္းေတြ ခု စဉ္းစားရင္ ႐ူးသြားလိမ့္မယ္။ ေနာက္ေန႔ေတြက်မွ စဉ္းစားမယ္။

***
pic from here

Posted by Rita at 1/10/2011 04:41:00 PM

Labels: Feeling, Friend, Singapore

23 comments:

သိဂၤါေက်ာ္ said...

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အိမ္ေျပာင္းရတာကေတာ့ စိတ္ညစ္စရာ ေကာင္းပါတယ္ေနာ္..ပစၰည္းေတြ ေနရာခ်ရတာ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ရွဳပ္စရာ ေကာင္းမွာ..

January 10, 2011 5:00 PM

Rita said...

ဟုတ္ပ။ ဒါေတာင္ တကိုယ္စာ အသံုးအေဆာင္မို႔လို႔။ တအိမ္လံုးစာ ပရိေဘာဂက စလို႔ ေျပာင္းရမယ္ဆို ေတြးေတာင္မၾကည့္ခ်င္ဘူး။

January 10, 2011 5:20 PM

rose said...

ကိုယ္ခ်င္းစာပါတယ္ မရီတာ...ရို႕စ္လည္း အိမ္ေျပာင္းတာ ၂ ခါ ၃ခါေလာက္ ရွိေနျပီ။ မသယ္ႏိုင္ေတာ့ရင္၊ သိပ္အသုံးမ၀င္ေတာ့ဘူးလို႕ ထင္တ့ဲ ပစၥည္းေတြ လႊင့္ပစ္ခ့ဲရရင္ သိပ္ႏွေျမာတာပဲ။ မပစ္ရင္လည္း မရဘူးလည္း ခ်စ္ခ်စ္က တဗ်စ္ဗ်စ္ေတာက္ေတာက္... ကိုယ္ကလည္း သတင္းစာ အေပာာင္းေလးေတြက အစ သယ္ခ်င္တ့ဲသူ ဆိုေတာ့ ခစ္ ခစ္ း)

January 10, 2011 8:05 PM

T T Sweet said...

အိမ္ေၿပာင္းမဲ႔ အစားေတာ႕ က်ားၿမီးသာေၿပးဆဲြခ်င္ေတာ႔တယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ပစၥည္းေတြ အမ်ားၾကီး အပို၀ယ္မထားခ်င္တာ။ အရင္ အိမ္ ၆လံုးေၿပာင္းဖူးၿပီးကထဲက သံေ၀ဂရၿပီးသား။

January 10, 2011 8:22 PM

Vista said...

မၾကားလိုဘာ မၾကားလိုဘာာ ..

January 11, 2011 7:20 AM

myo said...

တို႔က လကုန္ေျပာင္းမွာ..

* အိမ္မွာ ေစာေရာက္ေနၿပီး၊ ကုတင္၊ ဗီ႐ိုကစလို႔ စိတ္ႀကိဳက္ ႀကိဳေ႐ြးလို႔ ရပါရက္နဲ႔၊ ေနာက္က်မွ ေရာက္တဲ့လူကို ေစာင့္ၿပီး မဲႏိႈက္ယူမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္တဲ့ အတူေန အခန္းေဖာ္ေတြ။
(အဲဒီကိစၥက ဘာမဟုတ္တာေလးပါလို႔ ေျပာလည္းရေပမယ့္၊ ဘာမဟုတ္တာကိုေတာင္ သမာသမတ္႐ွိႏိုင္ၾကတာ ေက်းဇူးတင္ စိတ္ေက်နပ္စရာ။ အျပန္အလွန္အားျဖင့္ အဲဒါကို နားလည္သိမွတ္ႏိုင္တဲ့ စိတ္အေျခအေနမ်ိဳး ႐ွိေနျပန္တာဟာလည္း ေက်နပ္စရာ)
(တကယ္ေက်နပ္ဖို႔ေကာင္းတယ္)

January 11, 2011 10:08 AM

shin said...

ကိုယ္တို႕ေနာက္ဆုံးတေခါက္အိမ္ေျပာင္းတုံးက မလိုတဲ့ဟာေတြ(Mostly books,papers and clothes)ကို ညီမ၂ေယာက္ ညသန္းေခါင္ Recycleပုံးထဲဆင္းျပစ္ၾကတာ ပုံးၾကီးျပည့္လုနီပါးျဖစ္သြားတယ္။

Pimpleအတြက္ဘယ္ေဆးခန္းမွာျပသလဲ။ မသိေသးဘူးဆိုညြန္းခ်င္လို႕ပါ။ ကိုယ္အရင္က မ်က္နာမွာဝက္ျခံေတာ္ေတာ္ထြက္တုံးက Guardianက staffတေယာက္ညြန္းလို႕ အဲ့ဒီ clinicကိုသြားခဲ့ဖူးတယ္။ သူ႕ဆီမွာျပျပီးေတာ့ ေတာ္ေတာ္သက္သာတယ္။ ဆရာဝန္ရဲ့ consultation fees က၃၀ေလာက္ပဲက်တယ္။ ပထမဆုံးတခါသြားတုန္းကေတာ့ ေဆးဖိုးအပါ၁၂၀ေလာက္ကုန္သြားတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ေတြက်ေတာ့ပိုေတာင္ သက္သာတယ္။ ေဆးကကုန္တာပဲ ဝယ္ရေတာ့လို႕။ ဒါေပမဲ့ တန္းစီရတာေတာ့ေတာ္ေတာ္ၾကာတယ္။ clinic မဖြင့္ခင္ကထဲကသြားQueue ႏိုင္မွေတာ္ကာၾကမွာ။ ညေနပိုင္းဆိုလူနာအကန္႕အသန္႕နဲ႕ပဲ လက္ခံတယ္။
Just try it out if you want...You can do some research from internet as well...Clinic information are as below.

Maple clinic
http://www.nikspro.com/el_niksmaple.html
Fyi: The consultation fees I mentioned above is only for Tampines clinic as I only visit there before...

January 11, 2011 12:25 PM

suwai said...

ဘာလို႕နံမည္ေျပာရလဲ ေတာ္ၾကာ ကိုဘိြဳင္ေတာ့ တီဇက္ေအတို႕ မိန္းမနဲရန္ျဖစ္လို႕ ခဏလာေနမယ္စို ဘယ္လိုလုပ္။
သူငယ္ခ်င္းကို မအိပ္ခင္ သတိရေနေသးတယ္။ မ်ားလုိက္တဲ့ သမုဒယေတြ။ - ထားခဲ့ျပီ:မွ လာညာေနတယ္၊ ဒီမာျဖင့္ တကိုယ္ေရညမ်ားျဖစ္ေနျပီ

ေခြျဖဴ

January 11, 2011 12:39 PM

Rita said...

@ Shin
ေက်းဇူးပါပဲ Shin

ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေဆးခန္းမျပဘဲ၊ ဓါတ္စာလို စားရတဲ့ product ႏွစ္မ်ိဳးစားေနတယ္။ ပိုက္ဆံလည္းကုန္၊ မ်က္ႏွာေပၚမွာလည္း နည္းနည္းပါးသြားၿပီလို႔ ယူဆရတယ္။

ေဆးခန္းဆိုဒ္ကိုလည္း ဝင္ၾကည့္လိုက္ပါဦးမယ္။ အစက NSC လား အဲဒီ သြားျပမလုိလုိ လုပ္ၿပီးမွ၊ သူတို႔ခ်ိန္းတဲ့အခ်ိန္ သြားရမွာ၊ ကိုယ္က အလုပ္တဖက္နဲ႔ ျဖစ္တာေတြးၿပီး အသိတေယာက္ၫႊန္းတဲ့ product ဝယ္သံုးျဖစ္သြားတာ။

@ ေခြျဖဴ
ဂယ္ေျပာတာပါ။ မယံုဘူးလား။ အားလံုးလည္း သိေနၾကပါၿပီ =D

ကိုဘိြဳင္း လာမွာေတာ့ မစိုးရိမ္နဲ႔။ သူ႕မွာ စိတ္ဆိုးစရာ မြီးမ မ႐ွိေသးဘူး။ က်ိန္းေက်သြားဦးမယ္။

January 11, 2011 1:04 PM

နန္းညီ said...

တကယ္ေတာ့ေလ အိမ္ေျပာင္းတယ္ဆိုတာ
ပိုက္ဆံသာရွိရင္ ပင္ပန္းေပမယ့္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္..
ပစၥည္း အဆန္းေလးေတြ ၀ယ္ထည့္.. အသစ္ အေကာင္း အေျပာင္းအလဲေတြ.. လူမပင္ပန္းေအာင္ ေငြနဲ႔ ရသေလာက္ကူ..
ေနာ့္ ေနာ္ ေနာ္

January 11, 2011 3:42 PM

Rita said...

ဪ မွန္တာေတြ ေတာ္ေတာ္ေျပာပါလား။

ပိုက္ဆံမ်ား ႐ွိလို႔ကေတာ့ေလ... အိမ္ေဟာင္းက ပစၥည္းေတြ ဘာမွ မသယ္ဘဲ အကုန္လႊင့္ပစ္ခဲ့ဦးမွာ။

ကြန္ဒိုဝယ္ၿပီး လိုသမွ် delivery နဲ႔ ပို႔ခိုင္းဦးမွာ။ ဒီဇိုင္နာ ေခၚၿပီး decorate လုပ္ခိုင္းဦးမွာ။

January 11, 2011 3:45 PM

MrDBA said...

အိမ္သစ္တက္ပြဲ မုန္႔ေလးဘာေလး ေကၽြးဖို႔ အစီအစဥ္ မရွိဘူးလားဟင္ ...

January 11, 2011 5:02 PM

Rita said...

ေကၽြးပါတယ္။ အိမ္နားက food court အရမ္းကိုေကာင္းတယ္။

January 11, 2011 5:32 PM

အန္တီခ်မ္း said...

< မေျပာင္းခင္ ပစၥည္းေတြ သိမ္းခန္းေတာ့ ျပန္ေတာင္ မေရးခ်င္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီအခိုက္မွာ "အေတာင္သာလွ်င္ ဝန္႐ွိေသာ ငွက္" ဆိုတာမ်ိဳး ျဖစ္ခ်င္လုိက္တာ။ ထပ်ံသြား႐ံုပဲ။ ပစၥည္းအႀကီးအေသး စုစုေပါင္း (17) ထုတ္။ >

ကိုုယ္ကေတာ့ ကံေကာင္းတယ္ဆိုုရမယ္
အိမ္တခုုလံုုးေျပာင္းတာ သည္တာ ထုုပ္တာ အကုုန္ေမာင္ပဲ
ကိုုယ္က နွမ္းေတာင္ နည္းနည္းပဲ ျဖဴးရတာ
ေမာင္ ပင္ပန္းရွာတယ္
ကိုုယ့္လိုု ကံေကာင္းခ်င္ရင္ ဘာလုုပ္ရမလဲ သိတယ္ဟုုတ္
ေနာက္မွ အိမ္သစ္အေၾကာင္း ပိုုစ့္တင္အံုုးမယ္
ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေနမေကာင္းျဖစ္ေနတယ္
စကားမက်န္ေအာင္ ေျပာရရင္ေတာ့ ျပဳစုုရတာလဲ ေမာင္ပဲ
မမကြမ္ကေတာ့ ေျပာမယ္
ေမာင္ေတြသိပ္မ်ားတယ္လိုု႔
တကယ္ကေတာ့ တေယာက္ထဲပါ

January 11, 2011 7:38 PM

Rita said...

မွားပါတယ္ ေမာင္ရယ္

January 11, 2011 10:27 PM

JulyDream said...

သူေဌးမႀကီး မရီတာက BMW ႀကီးနဲ႕ ရံုးသြားေနတာကိုး... အားက်လာၿပီေနာ္... ဂလု.....

January 13, 2011 3:56 PM

hninhnin said...

I like ur BMW.I don't want to discuss about moving house bcos i've to move from country to country.I don't even want to look at the boxes at least 6 months.But.....u know who has to manage it.C'est la vie,c'est la vie.:)...Gyidaw

January 17, 2011 10:31 PM

Rita said...

ႀကီးေတာ္ကို ေတြ႕ေတြ႕ေနတာ ၾကာၿပီ။ ခုထိ ဘယ္သူမွန္းမသိေသးဘူး။ စတည္းက မသိတဲ့လူပဲျဖစ္မယ္။

=D

January 18, 2011 10:34 AM

Lun Lunn said...

Ma Rita,

I have never encountered this difficulty as I am a housing agent ... :)

January 20, 2011 5:27 AM

Rita said...

housing agent ဆို အိမ္မေျပာင္းရဘူးလား
=)

စကားမစပ္ ေနာက္တခါေျပာင္းရင္ ဆက္သြယ္လိုက္မယ္။

January 20, 2011 9:48 AM

Lun Lunn said...

Ma Rita,

I also have to move out after I am sick and tired at old house but I have more chance to choose a nice house with reasonable rent.

Do u agree?

Regards,

January 20, 2011 8:28 PM

AZURE said...

BMW နဲ႔ သြားမွ ေရာက္တယ္ ဆိုတဲ႕ စကားေလး သေဘာက်တယ္..။

January 24, 2011 11:38 AM

Su Su said...

"မေရာက္ျဖစ္ေသးတဲ့ေနရာမွာ အသစ္အဆန္းေတြ ႐ွိၿပီး၊ ေနခဲ့ဖူးတဲ့ေနရာေတြမွာက သံေယာဇဉ္ေတြရွိတယ္။ " love it.

February 11, 2011 8:57 AM

Sweet December! 16th December!

(၁)

အခ်ိန္တခ်ိဳ႕ကို လက္ခ်ိဳးေရမိတယ္။
'98 မွာ အသက္ 18 ႏွစ္။ 2010 မွာ 30။
12 ႏွစ္ၾကာတဲ့ အခ်ိန္ေတြ... က်န္ေနခဲ့ၿပီဆိုေတာ့လည္း ဖ်တ္ခနဲပဲ။

ေက်ာင္းတုန္းကေတာ့ တတြဲတြဲေနခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီမွာလည္း တတြဲတြဲ မေနျဖစ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ စိတ္ထဲမွာ အနီးဆံုး႐ွိပါတယ္။ တခုခုဆုိ ေကာင္းတာႀကံဳႀကံဳ ဆုိးတာႀကံဳႀကံဳ သတိတရေတြးမိ တိုင္ပင္မိ နားညည္းေအာင္အေႏွာင့္အယွက္ေပးမိတတ္တယ္။

ေက်ာင္းတုန္းကေတာ့ သူက ဆရာႀကီးေပါ့။ စာအၿမဲ ႐ွင္းျပတတ္တယ္။ စာ႐ွင္းလည္း ေကာင္းပါတယ္။ (ေကာင္းပင္ေကာင္းေသာ္ျငား ဘာမွ မမွတ္မိေတာ့ဘူး)

ဒီေရာက္ၿပီး ရည္းစားနဲ႔အေျခအတင္ျဖစ္တဲ့ ကိစၥတခု ျပန္ေျပာျပမိတဲ့တခါတုန္းက "နင္က မိန္းကေလးပဲ၊ အေလွ်ာ့ေပးလိုက္ပါ" လို႔ ေနာက္သလိုလိုနဲ႔ အတည္ေျပာဖူးတယ္။ အဲဒီတုန္းက အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္ၿပီး "အခ်စ္၏ေနာက္ဆက္တြဲ..." ထဲက စကားတခြန္းကို ေျပးၿပီး သတိရမိေသးတယ္။ အဲလုိႀကီးေျပာလိမ့္မယ္ မထင္ထားေတာ့ အူတူတူ ျဖစ္သြားရာက"ငါသာ နင့္ညီမဆို နင္ ဒီလို ေျပာမလား" ဘာလားနဲ႔ ထေအာ္မိတယ္။ "ငါ့ညီမသာဆို နင့္ကို ငါကိုယ္တုိင္ေတာင္ အိမ္တိုင္ရာေရာက္ လုိက္ပို႔လုိက္ဦးမယ္" တဲ့။

"အဲဒီလိုလူတစ္ေယာက္နဲ႔ ပတ္သတ္တယ္ဆိုရာမွာ ေတာ္ေတာ္ကို သည္းညည္းခံႏိုင္မွျဖစ္မွာ .... ရဲ႕" လို႔ မွတ္ေလာက္သားေလာက္တဲ့ လက္ခ်ာေပးဖူးတယ္။

ဘုရား ဘုရား။ ေနာက္ ဘယ္ေတာ့မွ ေယာက္်ားေလးသူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကို ဒီအေၾကာင္းေတြ မေျပာေတာ့ဘူး ေတြးမိတယ္။ (ဒါေပမဲ့ မေနႏိုင္ပါဘူး)

အဲဒါေတြ ေျပာခဲ့ဆိုခဲ့တုန္းက အမွတ္တမဲ့ပါပဲ။ ေနာက္ပိုင္း ျပန္သတိရေနတတ္တယ္။ သတိရတိုင္းလည္း ရီခ်င္တယ္။

မႏွစ္ကေတာ့ သူ႕ေမြးေန႔အၿပီးမွာ အေတာ္ကို စိတ္အခန္႔မသင့္စရာတခု ျဖစ္ခဲ့တယ္။ သူေျပာတဲ့စကားကို အေတာ္မေက်မနပ္ျဖစ္ၿပီး "ဒီလို လူမ်ိဳးကို ဘာလို႔မ်ား ခင္မင္သံေယာဇဉ္႐ွိေနတာလဲ" လို႔ ေတြးမိတယ္။ "ဘယ္ေတာ့မွ ဒင္းကို ဂ႐ုမစိုက္ေတာ့ဘူး" ေတြးမိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ၃/၄ ရက္႐ွိေတာ့ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ေျပလာၿပီ။ christmas ေရာက္ေတာ့ ေန႔လည္ဘက္မွာ သူမ်ားပို႔ေပးတဲ့ fwd msg ေလး ဖုန္းနဲ႔ လွမ္းပို႔မိတယ္။

အဲဒီခ်ိန္ သူ အလုပ္သစ္ ေျပာင္းကာစ။ အလုပ္ထဲမွာ ညလံုးေပါက္ မအိပ္ရေသး၊ စားေတာင္ မစားရေသးဘဲ ခုမွ အိမ္ျပန္ေနတယ္ လို႔ reply ျပန္လာေတာ့ ဖုန္းေခၚၿပီး "ဘာလို႔ မစားတာလဲဟဲ့။ ေကအက္ဖ္စီ မက္ေဒၚနယ္ မွာစားၾကပါလား" ေျပာမိတယ္။ "သေဘၤာေပၚကို ဘယ္ ေကအက္ဖ္စီ မက္ေဒၚနယ္က လာပို႔မွာလဲဟ" လုိ႔ ျပန္ေျပာတယ္။ (တခ်ိဳ႕သေဘၤာေတြ ေကၽြးေပမယ့္ တခ်ိဳ႕သေဘၤာေတြ မေကၽြးဘူး။ အဲဒီေန႔ကလည္း ေခ်ာ့ကလက္ေတြ ဘာေတြေတာ့ ေကၽြးထားတယ္ ဆုိလား ေျပာပါတယ္)။

ၾကည့္စမ္း။ ႏိုင္ငံျခားေရာက္ေနၿပီး၊ ေဒၚလာေတြလည္း စားေနၿပီး၊ သူမ်ားထက္လည္း လခေတြမ်ားေသး၊ အိမ္တိုင္ရာေရာက္ မွာစားလို႔ရတဲ့ service ေတြ ႐ွိတဲ့ႏုိင္ငံမွာ...
သူေတာ္ေကာင္းကို ပစ္မွားတာမ်ား... တယ္ ေၾကာက္စရာေကာင္း...

ေတာ္ေတာ့္ကို ဝမ္းသာသြားမိတယ္။ တကယ္ေျပာတာ။ ငါ့ကို ေျပာထားတဲ့ ဒင္း ခုေတာ့ ထိၿပီဆုိၿပီး ေပ်ာ္လိုက္တာ။ အဲဒါကိုလည္း စိတ္ထဲ မထားဘူး။ ထုတ္ေျပာလုိက္ေသးတယ္။ "နင္ ငါ့ကို တခုခု ေျပာၿပီးရင္ အဲလိုထိတာ ၂ ခါ ႐ွိၿပီ" လို႔။

ပထမတခါလည္း အဲလိုပဲ။ ကိုယ့္ကို ေျပာခ်င္တာေတြေျပာၿပီး သိပ္မၾကာဘူး။ သေဘၤာေပၚမွာ ညဉ့္နက္တဲ့ထိ အလုပ္႐ႈပ္၊ အလုပ္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္ ကမ္းျပန္မယ့္ေလွ မမီလိုက္၊ ေနာက္တေခါက္ကို တနာရီၾကာေအာင္ ျပန္ေစာင့္ရမယ္ လို႔ msg ပို႔ေတာ့ ဘုရား႐ွိခိုးေနရက္က ဝမ္းသာအားရနဲ႔ "အဲဒါ ငါက ဘာလုပ္ေပးရမွာလဲ၊ နင္ မေစာင့္ႏိုင္ရင္ ေရကူးလာေပါ့" လို႔ ျပန္လိုက္တယ္။ "ငါ ခုထိ ထမင္းမစားရေသးဘူး" ေျပာေတာ့ ဖုန္းေကာက္ဆက္ၿပီး "ဝမ္းသာလုိက္တာ နင္ ငါ့ကို ေျပာလုိ႔ ျဖစ္တာ" နဲ႔ ဝါးကူထိုးလိုက္မိတယ္။

မေက်မနပ္ျဖစ္တုန္းမွာ "ဒီလို လူမ်ိဳးကို ဘာလို႔မ်ား ခင္မင္သံေယာဇဉ္႐ွိေနတာလဲ" လို႔ ေတြးမိေပမယ့္ စိတ္ေျပသြားေတာ့လည္း "ဒီလုိ သူငယ္ခ်င္းမ်ိဳးကို ဘာျဖစ္လို႔မ်ား ေဒါသတႀကီး စိတ္ဆုိးမိပါလိမ့္" လို႔ ေတြးမိတယ္။ "ေနာက္ဆို သူ ဘာေျပာေျပာ စိတ္မဆိုးဘဲ ေနမယ္" လုိ႔ ေတြးမိတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲလုိေတြးတာ ဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္ျဖစ္မွာ မဟုတ္မွန္းလည္း သိပါတယ္။

***
Bishan အိမ္မွာေနတုန္းက အလုပ္နဲ႔ အိမ္လည္းေဝး၊ ဘေလာ့လည္း ဒီေလာက္ မေရးျဖစ္ေသး၊ အိမ္မွာလည္း အိမ္႐ွင္ထားခဲ့တဲ့ crt desktop တလံုး႐ွိတာမို႔ ကိုယ္ပိုင္ laptop ဝယ္ဖို႔ဆုိတာ မစဉ္းစားခဲ့ဘူး။ AJ ကို ေျပာင္းမယ့္အခ်ိန္က်ေတာ့ ဘေလာ့ေရးတာလည္း နည္းနည္းအ႐ွိန္ရ၊ အိမ္မွာကလည္း အရင္အိမ္လို ကြန္ပ်ဴတာ မ႐ွိတာမို႔ ဝယ္ခ်င္လာတယ္။ အေဟာင္းလဲ မဝယ္ခ်င္၊ လက္ထဲမွာလည္း ကြန္ပ်ဴတာတလံုး ပက္ခနဲ ဝယ္ရေလာက္ေအာင္ ပိုက္ဆံမ႐ွိ။ အဲဒီေတာ့ သူ ဝယ္ေပးမယ္ ေျပာၿပီး၊ ခ်က္ခ်င္း မွာေပးတယ္။



အိမ္မေျပာင္းခင္ေလးတင္ laptop တလံုး လက္ထဲေရာက္လာၿပီး၊ ဘေလာ့ကို အ႐ွိန္မပ်က္ ေရးႏိုင္သြားတယ္ (ဒင္းေၾကာင့္ ဒင္းေၾကာင့္)

ေနာက္မွ သူ႕ကို ပိုက္ဆံ ျဖည္းျဖည္း ျပန္ေပးတယ္။ တကယ္ေတာ့ laptop ကို မႀကိဳက္ပါဘူး။ အိမ္ပိုင္ မ႐ွိလို႔၊ ႐ွိရင္ desktop ပဲ ဝယ္ခိုင္းတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တခ်ိန္မွာ အသစ္လုိခ်င္လုိ႔ ဝယ္မိရင္ေတာင္ ဒီစက္ကိုေတာ့ ျပန္မေရာင္းဘဲထားမယ္လို႔ ေတြးမိတယ္။



အဲဒီအခ်ိန္က ကိုယ့္မွာ ကြန္ပ်ဴတာ အသစ္တလံုးဝယ္ဖို႔ ပိုက္ဆံ အလံုအေလာက္ မ႐ွိတာကို ျပန္ေတြးလိုက္တုိင္း ေက်နပ္မိတယ္။ ပိုက္ဆံသာ႐ွိရင္ သူငယ္ခ်င္းက ကြန္ပ်ဴတာဝယ္ေပးတယ္ဆိုတဲ့အျဖစ္ဟာ ကိုယ့္အတြက္ ႐ွိလာမွာမဟုတ္ဘူး။ ဒီေတာ့ ခုလို ႂကြားလို႔ရမွာ မဟုတ္ဘူး။

အေျခအေနကို စိတ္ႀကိဳက္ျပန္ေ႐ြးခြင့္ ရမယ္ဆုိရင္ေတာင္ လက္ထဲမွာ လိုခ်င္တာ ဝယ္ဖို႔ ပိုက္ဆံ႐ွိတာနဲ႔ မ႐ွိတာမွာ အဲဒီအခိုက္အတန္႔အတြက္ မ႐ွိတာကိုပဲ ေသေသခ်ာခ်ာ မလြဲမေသြ ေရြးပါမယ္။

အဲဒီစက္ ဝယ္ျဖစ္တာလည္း ဒီလိုခ်ိန္မွာေပါ့။ ဒီဇင္ဘာလႀကီး။ သူ ျမန္မာျပည္ မျပန္ခင္ေလးမွာ မွာေပးသြားတာ။ ေနာက္ တပတ္ဆယ္ရက္႐ွိေတာ့ ေရာက္လာတယ္။ အဲဒီတုန္းက သူ႕ေမြးေန႔ဆုေတာင္းကို ဘေလာ့မွာ ဖားၿပီး တင္ေပးလိုက္ေသးတယ္။ အဲဒါ ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္။

ဒုတိယအႀကိမ္တုန္းကေတာ့ သူ တင္းသြားေသးတယ္။ ဥ နဲ႔ ဉ ခြဲမသိဘူး ေျပာမိလုိ႔။ အဲဒီ ပို႔စ္ကို အီးေမးလ္နဲ႔ ပို႔ေပးေတာ့မွ ဖတ္ၿပီး "ငါ ျမန္မာစာ အရမ္းေတာ္တာ" ဘာညာနဲ႔ လာလုပ္သြားေသးတယ္။ "နင္ ေက်ာင္းတုန္းက ငါ့ စာအုပ္ထဲမွာ နင့္နာမည္ကို ဉ နဲ႔ မေပါင္းဘဲ ဥ နဲ႔ ေပါင္းထားတယ္" လို႔ ျပန္ျငင္းရေသးတယ္။

ပထမအႀကိမ္တုန္းက schedule နဲ႔ အခ်ိန္ကိုက္ၿပီး တင္ခဲ့တာ။ ဒီႏွစ္ေတာ့ ႀကိဳေရးဖို႔ အခ်ိန္မရလို႔၊ ႐ံုးမွာ မအားတဲ့ၾကားက မျဖစ္မေနေရးရတယ္။

"မဂၤလာ ေမြးေန႔ပါ သူငယ္ခ်င္း"
"နင္ တျဖည္းျဖည္း အိုလာၿပီေနာ္"

*********************************************
(၂)

"ေရစက္ဆုိတာ အံ့ၾသစရာေကာင္းသလား" ေမးရင္ "ေကာင္းတာေပါ့" လို႔ပဲ မဆိုင္းမတြ ျပန္ေျဖမိမယ္။

"မျမင္ဖူး မေတြ႕ဖူးတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို သူေရးတဲ့ စာကေလးဖတ္ၿပီး ႏွစ္လိုခင္မင္ႏိုင္သလား" ေမးရင္ "ဒါေပါ့" လို႔ပဲ ျပန္ေျဖမိမယ္။

သူ ငယ္ငယ္က ႐ႈပ္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္းေလး ေရးထားတာ ဖတ္ၿပီး ကိုယ့္စိတ္ထဲ သေဘာတက်နဲ႔ ႏွစ္လိုမိတယ္ဆုိတာ ျပန္ေတြးရင္ ကိုယ့္ဘာသာေတာင္ အ့ံၾသမိေသးတယ္။

(ကိုယ့္အေတြ႕အႀကံဳအရေတာ့ ရီးစားမ်ားတဲ့လူေတြဟာ အေတာ္ႏွစ္လုိစရာေကာင္းတယ္။ ခၽြင္းခ်က္ေတာ့ ႐ွိမွာပါ။ အံု႔ပုန္း႐ႈပ္တဲ့ မလည္႐ႈပ္ေတြကို ဆိုလိုတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေပၚေပၚတင္တင္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းမ်ားတဲ့လူေတြကို ေျပာတာပါ။ ကိုယ့္အထုပ္လည္း ကိုယ္ေျဖရဲတယ္၊ အဲဒီအတြက္ ဘယ္သူ ဘာထင္ထင္ (ဘာအတင္းခ်ခ်) စိတ္ထဲမထည့္ဘူးဆိုတဲ့ လူေတြက (ကိုယ့္အတြက္) ပိုလုိ႔ ႏွစ္လိုစရာေကာင္းတယ္)

ေအာ့ဖ္လိုင္း နဲ႔ အြန္လိုင္းက ကိုယ္ ခ်စ္ခင္ႏွစ္လုိတဲ့ လူႏွစ္ေယာက္ ေမြးေန႔တူေနတာလည္း ေက်နပ္စရာပါ။ (တခါတည္း ေပါင္းေရးလိုက္လို႔ ရတာေပါ့)

"မဂၤလာ ေမြးေန႔ပါ မမ"
"တခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့ မမနဲ႔ လူခ်င္းေတြ႕မွာပဲ လို႔ စိတ္ထဲ ထင္ေနတယ္"

***

ေျပာခ်င္လုိ႔ ေျပာတာေတြ

Aung Phyoe
‎"ေရဆန္လမ္း" ဖတ္လို႔ျပီးသြားျပီ ။ ဖတ္ရတာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးတယ္ ။ "ေႏြတစ္ည" ေလာက္မၾကိဳက္ေပမယ့္ "မသိန္းရွင့္ဆီ ပို႔ေပးပါ" ထက္ေတာ့ ၾကိဳက္ပါတယ္ ... အယူအဆ ေရးရာေတြေတာ့ နားရႈပ္ေပမယ့္ ၊ စာေရးသူရဲ့ တိက်ျပတ္သားတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္အေတြးအေခၚ ( လံုးဝ ဥသံု လက္မခံႏိုင္သည့္တိုင္) ကို ျပီျပင္ေအာင္တင္ျပႏိုင္တာကို ႏွစ္သက္မိတယ္ ။
(like - me)

ေတာ ေက်ာင္း ဆရာ
ေခတ္နဲ႕ဆိုင္မယ္ေပါ့ဗ်ာ.. ဆိုၾကပါစို႕ သခင္ဘေသာင္းရဲ႕ ေလာကနိဗၺာန္ (The Fall of Titan by Igor Gouzwnk ) ျပန္ထြက္လာေတာ့ အခုခတ္မွာ ျပန္ဖတ္ရတာ ဖတ္မိတယ္ဆိုရံုပဲရွိတာ။ ဒီလိုပဲ ေျခေလးေခ်ာင္းေတာ္လွန္ေရး( Animal Farm by George Orwell) ျပန္ထြက္လာလည္း ရယ္စရာဝတၳဳလို႕ေတာင္ သေဘာထားမိမယ္ေလ။

ဟိုေခတ္တုန္းကေတာ့ သခင္ဘေသာင္းက သူ႕အေၾကာင္းနဲ႕သူ စိတ္နာ၊ ေနာက္ေတာ့ ဒီစာအုပ္ေတြျပန္၊ အဲ့ေခတ္က စီပီေတြက သူ႕ဆိုလည္လွီးျပီး သတ္ခ်င္စိတ္ျဖစ္၊ အဲသလိုေတြရွိခဲ့ၾကတာကိုး။ ႏိုင္ဝင္းေဆြလည္း အဲသလိုပဲ၊ ေရဆန္လမ္းတို႕၊ မသိန္းရွင္တို႕၊ ေႏြတညတို႕၊ ဘ၀စာမ်က္ႏွာတို႕ အဲတာတာေတြကို ျပန္ထြက္လာလို႕ ဒီေန႔အခ်ိန္ခါေရာက္မွ ဖတ္ဖူးမယ္ဆို၊ အဲလိုဖတ္ဖူးတဲ့သူေတြအတြက္ အနည္းနဲ႕အမ်ားဆိုသလို ဟာတာျဖစ္သလိုလို၊ ခုေနသလို ခံေနသလို ျဖစ္မွာအေသအခ်ာပါပဲ။

စကားစပ္လို႕ပဲဗ်ာ၊ မွတ္မိေသးတယ္၊ ခုလူငယ္ေတြ အရမ္းၾကိဳက္ၾကတဲ့ ဂ်ဴးက ထက္ျမက္နဲ႕ေတြ႕ေတာ့ .. ေအာ္ ... ရသကေလာင္တစ္ေခ်ာင္းကို သတ္လိုက္တဲ့သူပါလား ဆိုတာ ေျပာခဲ့ဖူးသတဲ့၊ ႏိုင္၀င္းေဆြနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ ဂ်ဴးက အဲသလိုေျပာခဲ့ဖူးတယ္လို႕ နီးစပ္သူေတြဆီက ၾကားခဲ့ဖူးတယ္ ၊ ဂ်ဴးေကာင္းတယ္ဆိုတာက ႏိုင္၀င္းေဆြကို မီမွမမီခဲ့တာကိုး (သူ႕ေခတ္နဲ႕ သူေျပာပါတယ္)၊

ဂ်ဴးက ထက္ျမက္ကို ဘာလို႕အဲသလိုေျပာလဲဆိုေတာ့ ေနာက္ခံက ရွိျပန္တယ္၊ မိုၾကိဳမုန္တိုင္း ကိစၥနဲ႕ဆိုင္ေနတယ္ေလ၊ ဒီကိစၥက ကံအေၾကာင္းမလွတဲ့ ႏိုင္၀င္းေဆြအတြက္ ေမာဟအမွားျဖစ္ခဲ့တယ္။ အမွားသိေပမယ့္ အခ်ိန္မမီလိုက္ခဲ့ဘူး။ ဒီေနာက္ပိုင္းကာလေတြမွာ သူလည္း ကေလာင္ေရာ၊ လူပါ နိဂံုးခ်ဳပ္သြားရတယ္။ ႏွေျမာစရာပါပဲ။

ဆိုလိုခ်င္တာကေတာ့ဗ်ာ၊ သူ႕ေခတ္ကေရးခဲ့တဲ့ ႏိုင္၀င္းေဆြရဲ႕ စာေတြဟာ ဒီဘက္ေခတ္မွာ ဖတ္မယ္ဆိုရင္ သူ႕အာေဘာ္ျခံဳမိႏိုင္ဖို အခက္အခဲရွိမယ္ဆိုတာပါ၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒီစာအုပ္ေတြျပန္မထြက္ခင္တုန္းက မိတၱဴေတြဖတ္ဖူးတာ၊ နည္းနည္းေတာ့ အခက္အခဲေတြ႕ခဲ့ဖူးတယ္၊ ပစၥည္းမဲ့လူတန္းစားရဲ႕ သရုပ္မွန္စာေပအႏွစ္ၾကီးေတြပဲလို႕ စာဖတ္ဖူးတုန္းက သေဘာထားမိတယ္၊ အခုခ်ိန္မွာေတာ့ အဲ့ထက္ပိုသြားပါျပီ။ :)
(like - Aung Phyoe & Mg Yu Pie)

Aung Phyoe
ေနာက္ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ျပန္ဖတ္ဖို႔ ၾကိဳးစားၾကည့္မယ္ ။ သခင္ဘေသာင္း ရဲ့ ေလာကနိဗၺာန္ ကိုဖတ္ဖို႔ ထုတ္ထားတယ္ ။

ေႏြတစ္ည ကိုေတာ့ ရသျမတ္ႏိုးသူတိုင္း ခံစားႏိုင္မယ္ထင္ပါတယ္ ။ ႏိုင္ဝင္းေဆြဟာ ေနာက္ပိုင္းမွာ ဦးတည္ခ်က္လံုးဝေျပာင္းသြား သလိုပဲ ။ လူတန္းစားအျမင္ ျပင္းထန္လြန္းတယ္ ။ "ဘဝစာမ်က္ႏွာမ်ား" မွာ 'အဆိပ္ပင္' ဆိုျပီး ခင္ႏွင္းယုကို တိုက္ခိုက္ထားတာ ... ၊ အဲဒါဖတ္တုန္းက တစ္မ်ိဳးပဲ ဘာေၾကာင့္လည္းေပါ့ ။ ခု ေရဆန္လမ္း ကိုဖတ္မိမွ သူ႕စာေပအျမင္ကို ေရးေရးသေဘာေပါက္မိတယ္။

Me
ေခတ္ကြာတာနဲ႔ ဖတ္တဲ့လူအတြက္ အႏွစ္သာရကြာတယ္ဆုိတာကိုက အႏုပညာမွာ ဝါဒေရးရာသြင္းထားတာေၾကာင့္လို႔ ထင္မိတယ္။ အႏုပညာ သက္သက္ မဟုတ္လုိ႔။ ဆုိလိုတာက အႏုပညာက media အျဖစ္ အသံုးခ်ခံရလို႔။

ဥပမာ - မိုးမိုး (အင္းလ်ား) အိမ္ေထာင္ေရးဝတၳဳေတြ ဖတ္ရတဲ့အခါမွာ သူတို႔ေခတ္က ကိုယ္မသိ မမီလုိက္ရတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြပါလားဆုိ ဖတ္တဲ့လူက စိတ္ဝင္တစား ဖတ္မိလိမ့္မယ္။

မိုးမိုး ဝတၳဳမ်ိဳး မႀကိဳက္ဘူးဆုိတဲ့သူကေတာ့ အိမ္ေထာင္ေရး ဘဝသ႐ုပ္ေဖာ္ကို ႀကိဳက္ကို မႀကိဳက္တတ္လို႔ မႀကိဳက္တာပဲ ျဖစ္မွာေပါ့။ (ကိုယ္တုိင္လည္း သူ႕ဝတၳဳေတြ ႀကိဳက္လွတယ္ မဟုတ္ပါဘူး)

Bo
စာဖတ္သူရဲ့ စာဖတ္အား၊ ဓာတ္ခံတိမ္းညြတ္မႈေပၚ မူတည္ပီး ခံစားခ်က္ေတြ ကြာသြားမယ္ထင္ပါတယ္။ လူအမ်ားစုဘဝအေျခအေနကေတာ့ မသိန္းရွင္၊ ေရဆန္လမ္းေတြ၊ မုိးမုိးနဲ႔ မစႏၵာစာေတြေခတ္ကနဲ႔ တယ္မထူးလွေသးပါဘူး။

ဂ်ဴးကေတာ့ ၾကည္ေအးေလာက္ ေအာ္သန္တစ္ျဖစ္တယ္မထင္ဘူး၊ ဖတ္ဖူးတဲ့စာတုိေပစေတြနဲ႔ ေလလုံးႀကီးႀကီးေတြ ေရာေမႊထားတဲ့ ဘတ္ဆဲလားတမ်ိဳးလုိ႔ပဲ ျမင္တယ္။ အတုိေတြကေတာ့ ေကာင္းတယ္။

Me
ကိုယ္ေျပာတာက မိုးမိုး တို႔ေရးတာမွာ ဝါဒေရးရာ မပါဘူးလို႔ ေျပာခ်င္တာပါ။ သူတို႔ကို အႏုပညာသက္သက္ တင္ျပတယ္လုိ႔ ျမင္မိတယ္။ ဒီေတာ့ သူတို႔ကို မႀကိဳက္ဘူးဆုိရင္ သူတုိ႔ေရးတဲ့လိုင္းမ်ိဳးကို မႀကိဳက္လို႔ မႀကိဳက္တာ။ ႏိုင္ဝင္းေဆြကိုက် ဝါဒေရးရာကို အႏုပညာနဲ႔ ေရာျပထားလို႔ကို ေခတ္ကြာလာတာနဲ႔ အမွ် ဖတ္တဲ့လူနဲ႔ ခံစားမႈ အဟပ္က ကြာတာ။

မိုးမိုး (အင္းလ်ား) မွာက်ေတာ့ ႀကိဳက္ၿပီဆုိ ေခတ္ကြာတာ ဖတ္ရတာကိုက အရသာ ျဖစ္မွာ။ မႀကိဳက္ရင္ေတာ့ ေခတ္ေၾကာင့္မဟုတ္ဘူး။ သူတို႔ေရးတာမ်ိဳးကို ဖတ္တဲ့လူက မႀကိဳက္လုိ႔ပဲ။

Aung Phyoe
ဂ်ဴးဟာ ေအာ္ရီဂ်င္နယ္ မဟုတ္တာေတာ့ အမွန္ပဲ .. ဒါေပမယ့္ မွီးတယ္လို႔လဲေျပာလို႔ မရဘူး .. သူကၾကိဳက္တဲ့ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ရဲ့ အီမိုးရွင္း ကိုပဲ ယူတာကို ..။

Me
ဒီလို ေျပာေၾကးဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္သူမွ မလြတ္ေတာ့ဘူး။
=)

ဥပမာ - မီ ဟာ ေမ ကေန လာတယ္လို႔ ကိုယ္က ထင္တာကိုး။
(မီ ကို မွီးတယ္ဆိုတဲ့စာအုပ္လည္း မဖတ္ဖူးပါဘူး)

Aung Phyoe
မီ က အေမရိကန္ ရုပ္ရွင္ရွိတယ္ ... နာမယ္မမွတ္မိလို႔ ။ ဝန္ခံထားတယ္ .... ။

(မွတ္ခ်က္။ စာအုပ္ပါ႐ွိတယ္။ မီ အမွာစာမွာ ဒဂုန္တာရာ ထည့္ေရးထားတယ္။ ႐ုပ္႐ွင္နဲ႔ စာအုပ္ နာမည္တူတူပဲ)

Bo
http://en.wikipedia.org/wiki/Dead_Reckoning_%28film%29

http://www.youtube.com/watch?v=5IznfnWzVPQ

Aung Phyoe
ေက်းဇူး ဆရာဘို ၊ ေမ့ေနတာ ရုပ္ရွင္နာမည္ကို

Bo
မုိးမုိးက မဆလ NLD မွာ တာဝန္ထမ္းခဲ့တဲ့ စာေရးဆရာပဲ။ အေထြေထြက်ပ္တည္းမႈကုိ သူ႔ပုံစံနဲ႔သူတင္ျပတယ္ပဲျမင္တယ္။ သိပ္ဖီလင္မလာတာေတာ့ ေရးဟန္ေတြေျပာင္းတာလဲပါမယ္။ ေခတ္လူေနမႈ စီးပြားေရးပုံစံကလဲ ကြာသြားပီ။

ဝါဒေရးေတြ မလည္ဝယ္တာေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ ႏုိင္ငံေရးစိတ္ဝင္စားမႈ က်တာနဲ႔လဲဆုိင္မယ္။ စာေရးဆရာက ႏုိင္ငံေရး၊ ဒႆန၊ သမုိင္း၊ လူမႈေဗဒ၊ စိတၱေဗဒ သိပၸံ ဘက္စုံေအာင္ ဖတ္ေလ ပုိထက္ေလ ေရးကြက္မ်ားေလပဲ။ အႏုပညာေျမာက္တာ ဘာနဲ႔တုိင္းလဲေတာ့မသိဘူး။
(like - Mg Yu Pie)

Me
‎(အႏုပညာေျမာက္တာ ဘာနဲ႔တုိင္းလဲေတာ့မသိဘူး။)
ဟုတ္တယ္ ကိုယ္လည္း မသိဘူး။

ဒါေပမဲ့ ဖ်တ္ခနဲ ဦးသုခ ႐ိုက္တဲ့ အသံုးလံုးကားကို သြားသတိရတယ္။
(like - Bo)

(မွတ္ခ်က္။ "ဘယ္သူၿပိဳင္လုိ႔ လွပါေတာ့ႏိုင္"။ တကယ္ေတာ့ အဲဒါ မဆလေခတ္က ဝါဒျဖန္႔တဲ့ကားပဲ)

Aung Phyoe
က်ေတာ္ကေတာ့ ကိုယ့္ရဲ့ ခံစားမႈနဲ႔ပဲတိုင္းတယ္ .. သူ႔ရဲ့ ဖန္တီးမႈအေပၚ ကိုယ္ဘယ္ေလာက္ ပူးဝင္ခံစားႏိုင္သလဲေပါ့ .... ၊ နည္းလမ္းမွန္မမွန္ေတာ့ မသိဘူး ။

Me
စိတၱေဗဒ ဆိုလုိ႔ အဲဒါကို စိတ္ဝင္စားတယ္။
တဆက္တည္း ေျပာရရင္ တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ ဝတၳဳေတြ ကိုယ္ မစြဲဘူး။ ဘာလုိ႔ဆို ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္ေတြ ေသ ေနတယ္လို႔ ထင္လို႔။ စာေရးဆရာက ဝင္ပါေပးရတဲ့ စ႐ိုက္ေတြလို႔ ထင္တယ္။
(like - Bo)

Me
တကယ္ေတာ့ ႏိုင္ဝင္းေဆြကို တအုပ္မွ မဖတ္ဖူးဘဲနဲ႔ ဝင္ေျပာေနတာ အေတာ္ေတာ့ ဂြက်တယ္။

Mg Yu Pie
ဆရာဘို...အဲေလာက္ အမွန္တိုင္းႀကီးေတြေျပာနဲ႔ေလ.. း )
ဆရာမႀကီးေတာင္ အႏွီသို႔ဆိုရင္ ဆရာမႀကီးကိုစုတုျပဳၿပီးထြက္လာတဲ့ ေနာက္ပိုင္း ဘုစုခရု (ေဆးေက်ာင္းေတာ့ေရာက္ျပီ မထူးပါဘူး..ဘတ္ဆဲလာေလးျဖစ္ေအာင္လုပ္အံုးမွဆိုတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္မ်ိဳးရွိတဲ့) ဆရာမေလးေတြ တျပံဳႀကီး လဲွေသလိုက္ဖို႔ပဲ ရွိတယ္။ : P
(like - Aung Phyoe & Bo)

Mg Yu Pie
အို ဘုရားေရ..ေမာင္တို႔ေယာက္်ားေတြရဲ႕အတၱကေတာ့ ကၽြန္မသီးမခံႏိုင္ေအာင္ပါပဲ။ မိုးျမင့္ထိပ္ေခါင္ ကုမၸဏီမွာလုပ္ေနတဲ့ ဦးထြဋ္ေခါင္အုပ္စိုးေနမင္းေက်ာ္စြာထက္ျမက္သိမ္းပိုက္ဆိုတာ ကၽြန္မရဲ႕ ေမာင္ဆိုတာ ေလ။ ဟင္း ဟင္း ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မကလည္း ႏြယ္ပင္တိမ္တိုက္လမင္းသက္တံ့ခင္ခင္ႀကီးပဲေလ..ကၽြန္မကိုေတာ့ လြယ္လြယ္သိမ္းပိုက္လို႔ ရမယ္မထင္လိုက္ပါနဲ႔ ေမာင္....စသျဖင့္ စသျဖင့္ ယေန႔ဘတ္ဆဲလာဘုတ္အုတ္ေလးေတြမွာ လြမ္းမိုးဆဲျဖစ္သလို ဒီဘုတ္အုတ္ေတြကို ဓါတ္ရွင္ဗီဒီယို ျပန္ရိုက္ၾကတဲ့အခါ နဂိုကမွ စာေပ၀မ္းစာနည္းက်သည့္ ယေန႔လူငယ္မ်ိဳးဆက္အတြက္ မေတြး၀ံ့စရာပါေလ။
(like - Aung Phyoe & Bo)

Aung Phyoe
LOL :D

Bo
အို ဘုရားေရ လား အုိ ကုလားေရ လား :-)

Me
ဘက္ဆဲလားေတြ ဘာလို႔ အဲလုိစာမ်ိဳးေရးတာလဲဆိုတာ ကိုယ္နားလည္ႏိုင္တယ္။ နားမလည္ႏိုင္တာက ေယာက္်ားႀကီးေတြက သူတို႔ကို ဘာလို႔ လုိက္ေဆာ္ေနၾကတာလဲ ဆုိတာပဲ။

I think it may be Jealous!

LOL
=D

MYP ကို ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ စာနယ္ဇင္းေတြထဲ အရင္တည္းက ႀကံဳဖူးလုိ႔ပါ။ လႊတ္ထားလုိက္လို႔ မရဘူးလား။ ဘာမွလည္း အေရးႀကီးတာမဟုတ္ဘူး။
=)

Bo
ႀကီးတာေပါ့ ဗမာျပည္မွာ ဒီလုိစာဆုိးစာညံ့ေတြပဲ က်န္ေအာင္ တုံးသထက္တုံး ခ်ာသထက္ခ်ာေအာင္ စနစ္တက်လုပ္ခဲ့တာပဲ။ သခင္ကုိယ္ေတာ္မႈိင္း မင္းသုဝဏ္ ေဇယ် ဒဂုန္တာရာ ေမာင္စြမ္းရည္ ေဒၚအမာ ကစပီး ေခတ္အဆက္ဆက္ ဒါမ်ိဳးေတြအႏၱရာယ္ကုိ သတိေပးခဲ့တာပဲ။ ဘတ္ဆဲလားက တမူးတန္ေခတ္အဆက္ပဲ။ ျမမ်ိဳးလြင္ တက္ထြန္း တင့္တယ္ ဝင္းဦး ေမာင္သာရ ဘုန္းႏုိင္စတဲ့ အထီးေတြ စခဲ့တာပဲ။ ဂ်န္ဒါနဲ႔ မဆုိင္ပါ။
(like - KTZ)

Me
ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ စနစ္တက်လုပ္ခဲ့တယ္ပဲ ထားပါဦး။
စနစ္ေျပာင္းလဲ ႐ွိေနမွာပဲ။ အနည္းအမ်ားေတာ့ ကြာႏိုင္တယ္။ (ကြာခ်င္မွလည္း ကြာမယ္) ေနာက္ သူတို႔ကို ေဝဖန္တဲ့စာေတြကိုယ္၌က ေဝဖန္တာနဲ႔ မတူဘဲ ကလိသလိုလို ရိသလုိလိုျဖစ္ေနတာ။ ေလွာင္သလိုလို ေျပာင္သလုိလုိ ေလသံ။

လူႀကီးေတြေျပာတာကေတာ့ တပိုင္းပါ။
ကိုယ္ေျပာတာက စာနယ္ဇင္းမွာ ေတြ႕ရမ်ားတဲ့ အဲဒီစာေတြကို ေဝဖန္တဲ့ပံုစံကို အဓိက ေျပာခ်င္တာ။

ေနာက္တခုက အဲဒီစာေရးသူေတြကို တားဖို႔ ပိတ္ပင္ဖို႔ ေဆာ္ဖို႔ ကေလာ္ဖို႔ထက္ စာဖတ္သူကုိ ဖြင့္ေပးႏိုင္ဖုိ႔ပဲလုိတာလို႔ ထင္တယ္။

ကိုယ့္အထင္ပါပဲ။ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ မွန္တယ္။

Mg Yu Pie
ဟီးဟီး...အဲဒါ ပုရိသႀကီးဘက္ကေန လိုက္ေဆာ္တာဟုတ္ပါဘူး၊ ကေန႔ လူငယ္ေတြလမ္းမွားသြားႏိုင္တဲ့ Pop art ရဲ႕အစြယ္အပြားတစ္ခုကို ေထာက္ျပတာပါ၊ Jနဲ႔လည္းဆိုင္ပါဘူးဂ်ာ..

သမိုင္းစဥ္ဆက္အမ်ိဳးသမီးစာဆိုေတြထဲကလည္း respect ထားရတာေတြအမ်ားႀကီးပါ.. ေဒၚမိုးမုိးရဲ႕အတိုေပါင္းခ်ဳပ္ေတြတစ္အုပ္မက်န္ဖတ္ခဲ့သလို ဂ်ဴးရဲ႕ခ်စ္သူေရးေသာကၽြန္မညတို႔ ဟို ပန္းခ်ီကားေတြပါတဲ့အတိုေပါင္းခ်ဳပ္တုိ႔ဆိုရင္ ေလ့လာတဲ့အေနနဲ႔ေတာင္ဖတ္ရႈခဲ့ရပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

အထက္မွာေျပာတဲ့ မီးက်ိဳးေမာင္းပ်က္ဒတ္သနေတြ အရူးအေတြးေတြကို ရိုးအတဲ့လူငယ္မ်ိဳးဆက္ေတြ မိႈင္းမိေအာင္မလုပ္ဖို႔ေတာ့ (အဲလိုေျပာရတာက အဲလိုေကာင္ေလး ေကာင္မေလးေတြ အျပင္မွာေတြ႕ေတြ႕ေနရလို႔) အေရးႀကီးတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ထင္ပါရဲ႕ခင္ဗ်ာ။

Me
ကိုယ္ကလဲ Gender ကို မျမင္ပါဘူး။
ဂ်ဴးကို ေယာက္်ားေတြ ဝုိင္းေျပာၾကသလုိ ဆုိတာမ်ိဳးေတာင္ မျမင္ပါဘူး။

ဒါေပမဲ့ အဲဒီ ဘက္ဆဲလားဆုိတာေတြက မိန္းမေတြ အမ်ားျဖစ္ၿပီး ကလိတိတိရိတိတိ ေရးတဲ့ ဆရာေတြက ေယာက္်ားေတြ အမ်ားျဖစ္ေနတာကို ျမင္ေနရလို႔။ ၾကည့္မေကာင္းဘူး။

တကယ္ေတာ့ မင္းခိုက္စိုးစန္ ဂၽြန္စတိုင္းဘက္ ဝတၳဳကိုလားမသိ ဘာမွ အၫႊန္းမထည့္ဘဲ ဟိုခုတ္ဒီထစ္လုပ္ၿပီး ပါးပါးလွီး ဝတၳဳေရးသြားတာမ်ဳိး ဝုိင္းေဆာ္ပါ့လား။ ၾကည့္ေကာင္းတာေပါ့။

=)

Bo
ကုိလုိနီေခတ္ကေန ခုထိ အစုိးရစာေပေပၚလစီက အေျပာင္းအလဲမရွိပါဘူး။ အျပာသာသာစာေတြကုိ ေဆာ္တာေတာ့ ဘယ္ပုံနဲ႔ေဆာ္တယ္ဆုိတာက အဓိကမက်ပါဘူး။ ေဝဖန္ေရးဆရာေတြေျပာလို႔ ဖိႏွိပ္တယ္လဲ မၾကားမိပါဘူး။ သိသိႀကီးနဲ႔ လႊတ္ထားတာပဲ။ ခုဆုိ သရဲဝတၳဳပါ ျပန္ေခတ္ထေနပီပဲ။ ဒီလုိစာေပဖာသည္ေတြကုိ ဘယ္သူကမွ မနာလုိစရာမရွိပါဘူး။

Bo
သူတုိ႔အမ်ားစုကုိ ရွဲဒုိးေရးေပးတာ ေယာက်္ားေတြပဲ။ သူတုိ႔ကုိ ေဝဖန္တာ သူတုိ႔ ျပန္ေရးခြင့္ရွိတာပဲ။ စာမွ ေသခ်ာ မေရးတတ္တာ။
(like - me)

Me ‎
(ေဝဖန္ေရးဆရာေတြေျပာလို႔ ဖိႏွိပ္တယ္လဲ မၾကားမိပါဘူး)

အဲဒီစာေတြ အေရးမပါတာေတာ့ လက္ခံပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ ဖိႏွိပ္တယ္ဆုိတာေရာ လုိအပ္လို႔လား။

အဲဒါ ဖတ္တဲ့သူဘက္က ေ႐ြးပါေစေပါ့။

ေနာက္ ေဆာ္တယ္ျဖစ္ေစ၊ ေဝဖန္တယ္ျဖစ္ေစ၊ ဘယ္ပံုဘယ္နည္းဆိုတာ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ လုိတယ္။

ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ ကိုယ္အၿမဲေျပာတဲ့စကား႐ွိတယ္။
ဆန္႔က်င္တာျခင္းတူတာတစ္ခုတည္းနဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွ တသားတည္းမျဖစ္ႏိုင္တာေတြ ႐ွိတယ္ ဆုိတာ။

ဘယ္အရာအတြက္ ဘယ္ရည္ရြယ္ခ်က္အတြက္ျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္ပံုဘယ္နည္းသံုးတယ္ဆုိတာ ကိုယ့္အတြက္ကေတာ့ အေရးႀကီးတယ္။

Me
ေနာက္တခုက မနာလိုမႈ။

တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြ ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ ႏႈိင္းေျပာလို႔မရဘူး။ (ဆုိလိုတာက Bo က ဒါမ်ိဳးေတြကို မနာလို မျဖစ္တာနဲ႔ က်န္တဲ့လူေတြကလည္း မနာလို မျဖစ္ပါဘူး လုိ႔ ေျပာမရဘူး)

ဂ်ဴးနဲ႔ ႏုႏုရည္ကို နယ္က စာေပေဟာေျပာပြဲမွာ အေရခြံခြာၿပီး ေဟာေျပာသြားၾကတဲ့ ထိပ္တန္းေက်ာင္းထြက္ ထိပ္တန္းစာေရးဆရာႀကီးေတြ အလယ္တန္းတုန္းက ျမင္ခဲ့ဖူးလို႔။ စာေပသက္သက္ ေဝဖန္တယ္ဆုိ မေျပာလိုပါဘူး။ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာထိ ပရိသတ္ေတြေ႐ွ႕မွာ၊ ကာယကံ႐ွင္ေတြ ကြယ္ရာမွာ။ သူတို႔ကေတာ့ စာဖတ္သူေတြကို လမ္းျပရမယ္၊ ေစတနာထားရမယ္၊ ျပဳျပင္ရမယ္ ဘာမယ္ညာမယ္ေတြ ကိုင္ေျပာတာေပါ့။ ကိုယ္ကေတာ့ ကိုယ့္ျပဳျပင္ခ်င္တဲ့၊ စာတအုပ္ဖတ္ၿပီး လမ္းမွားလိုက္သြားမယ္အထင္႐ွိတဲ့ စာေရးဆရာမ်ိဳး မႏွစ္သက္တာ အမွန္ပဲ။
(like - Bo)

(မွတ္ခ်က္။ လက္႐ွိ တစ္လ တစ္အုပ္မက ထုတ္ေနတဲ့ စာေရးဆရာမေတြကေန ဂ်ဴးနဲ႔ ႏုႏုရည္ ဂုဏ္သေရ႐ွိ စာေရးဆရာရင့္မႀကီးမ်ားရဲ႕ အေဆာ္ခံရတဲ့အေၾကာင္း ေခ်ာ္ၿပီး ေရာက္သြားတယ္)

Bo
ဘတ္ဆဲလားပရိသတ္ကေတာ့ အဲဒိေဝဖန္ေရးေတြ အေရးလုပ္ဖတ္ မထင္ေပါင္ဗ်ာ :D

Me ‎
(ဘုိ Bo ဘတ္ဆဲလားပရိသတ္ကေတာ့ အဲဒိေဝဖန္ေရးေတြ အေရးလုပ္ဖတ္ မထင္ေပါင္ဗ်ာ :D)

အဲဒါေၾကာင့္ အေရးမႀကီးဘူး ေျပာတာေပါ့။
ေဝဖန္လည္း အဖက္မလုပ္မယ့္ဟာကို ဘာလုိ႔ စာ႐ြက္ကုန္ေအာင္ ျဖဳန္းတီးမလဲ။

Bo
မဂ်ဴးကုိ တက္ခါစက ဝုိင္းအုပ္တာ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ပုိနာမည္ႀကီးသြားတယ္ထင္တယ္။ သူကလဲ အရည္အခ်င္းရွိတာကုိး။ ေနာက္ပုိင္းက်မွ ရွိတာထက္ ပုိေျမာက္သြားတာကတပုိင္းေပါ့။
အဲလုိ အဘိဇၩာမ်ားလုိ႔ လုံးခ်င္းေလာကမွာ ေယာက်ာ္းေတြ မေအာင္ျမင္တာထင္တယ္ း)

ေအာင္ၿဖိဳးေရ အစြမ္းျပေတာ့ ဟိ

Bo
ေလာကနိဗၺာန္က သံရုံးစာအုပ္ႀကီးပဲ ဗမာ့ေခတ္ကရုိက္တာ။ ေျခေလးေခ်ာင္းကေလးႀကိဳက္ထက္ ၁၉၈၄က ပုိမုိက္ပါတယ္။

Me
အမယ္ အဲဒါ တက္ခါစေတာင္ မဟုတ္ဘူး။ 1994 ေလာက္ဆုိေတာ့ ပီပီျပင္ျပင္ ျဖစ္ေနၿပီ။
လံုးခ်င္းေလာကမွာ ေယာက္်ားေတြ မေအာင္ျမင္တာ ဘာလုိ႔ေတာ့ မသိဘူး။
(မွတ္ခ်က္။ အမ်ိဳးသားစာေရးဆရာမ်ား အမ်ိဳးသမီးစာေရးသူမ်ားေလာက္ စန္းမထ ေခတ္မထသည္ကို ဆိုလိုသည္)
ေယာက္်ားေတြက ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္ကို မိန္းမေတြေလာက္ မႏိုင္နင္းတာေတာ့ အမွန္ပဲ။

Bo
မိန္းမေတြ အရက္ေသာက္ရင္လဲ က်သြားမွာဗ် မဂ်ဴးကုိ အျပင္းတုိက္မွ း)
(like - me)

Me
အရက္ေၾကာင့္တခုတည္းလည္း မဟုတ္ဘူး။
နီကိုရဲ မင္းလူ ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္ေတြ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တလုိင္းေလာက္ပဲ ရတယ္။ က်န္တာဆုိ စဉ္းစားၾကည့္လို႔ေတာင္ ေပၚမလာဘူး။
မိန္းမေတြ စဉ္းစားလိုက္ရင္ ဆံုးေတာင္ ဆံုးမယ္မထင္ဘူး။

ႏိုင္ဝင္းေဆြက်ေတာ့လည္း မဖတ္ျဖစ္ေသးဘူး။

ေတာ ေက်ာင္း ဆရာ
ေ၀ဖန္တာကို အဖက္မလုပ္လည္း ေရးသင့္ရင္ ေရးရမွာပဲ၊ မိႈင္းတိုက္တာလို႕ ထင္ရင္ မိႈင္းတိုက္တယ္လို႕ မွတ္တမ္းတင္ထားရမွာပဲ၊ ဒီမွာေတာ့ စုတုျပဳ ၀ဲဂယက္က မထြက္ႏိုင္ေသးေတာ့ စာေပအေၾကာင္းေျပာရင္ ေ၀ဖန္တယ္ဆိုတာက အျမင့္ဆံုးလိုျဖစ္ေနတယ္ ၊ ေ၀ဖန္ေရးဆိုေခါင္းစဥ္တပ္ ပုဂၢိဳလ္ထိုးႏွက္မႈ ေရာေထြးမွာလည္း ရွိမွာပဲ၊ ခက္တာက ျမန္မာစာေပဆိုတာက ဘယ္က ဘယ္လိုစတယ္ ဘယ္လိုေျပာၾကမွာလဲ၊ ျမဳပ္ကြက္ေတြက အမ်ားၾကီး၊ ေပ်ာ့ကြက္ေတြက အမ်ားၾကီး၊ ငါေတာင္မျပင္ရက္လို႕ ဒီအတိုင္းထားတယ္ဆိုတဲ့ အေတြးအေခၚက လက္ေတြ႕မက်ဘူး၊ မွားေနတာကို ထံုးအိုးထဲ ႏွစ္ျပီး ခပ္ရဲရဲ ေျပာရဲတဲ့သူေတြ ရွိေနရမယ္၊

စာေပအဆင့္ပိုျမင့္လာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဖန္တီးမႈက အရင္လာသလား၊ သီ၀ရီက အရင္လာသလား အဲတာဆက္ေျပာၾကမယ္ ထင္တယ္၊ ခုေတာ့ ဘုရားပြဲက ရဟတ္ၾကီးလို တကၽြိကၽြိျမည္သံဆြဲ လည္ေနၾကတုန္း၊ ေဘးကိုမၾကည့္ပဲ ေဟာင္းႏြမ္းရဟတ္ၾကီးကို ဇိမ္ခံစီးသူေတြက စီးေနၾကတုန္း၊ ရိုလာကိုစတာစီးဖို႕စိတ္ကူးယဥ္ျပီး ရဟတ္တစ္ပတ္ႏြမ္းကို သံေယာဇဥ္တြယ္သူေတြက တြယ္ေနၾကတုန္း၊

အိုဘယ့္.. ျမန္မာစာေပ၊ ဆုတ္ယုတ္တာကို ေခတ္တစ္ခုတည္းေၾကာင့္လို႕ ေျပာမရျပန္ဘူး၊ အာဖရိကက၊ တရုတ္က လူေတြေတာင္ ဘယ္ခရီးေရာက္ေနၾကျပီလဲ၊ ဒါေလးေတြးမိတယ္။
(like - Bo)

Me
‎(ေ၀ဖန္တာကို အဖက္မလုပ္လည္း ေရးသင့္ရင္ ေရးရမွာပဲ)
ေရးသင့္တဲ့ ပံုစံနဲ႔ ေရးရင္ ေကာင္းပါတယ္။

(မိႈင္းတိုက္တာလို႕ ထင္ရင္ မိႈင္းတိုက္တယ္လို႕ မွတ္တမ္းတင္ထားရမွာပဲ)
ကိုယ္ကေတာ့ သူတုိ႔ မႈိင္းတိုက္တတ္တယ္လို႔ေတာင္ မထင္တာ။
အဓိကက စာဖတ္သူပဲ လို႔ ထင္တယ္။ အဲဒီစာေတြကို ဖယ္လိုက္ဖို႔ထက္ စာဖတ္သူကို ဖယ္တတ္ေအာင္ လုပ္ဖို႔ပဲ။

ဒါေပမဲ့ အဲဒီစာေတြကို ေဝဖန္ေရးေရးတဲ့လူေတြကိုက အဲဒီစာေတြ အဆင့္ေလာက္ပဲ လုိက္ေရးေနတယ္။

Aung Phyoe
ေယာက္်ားစာေရးဆရာေတြထဲမွာ လံုးခ်င္းေရးတာ ၾကိဳက္တာ "သိန္းေဖျမင့္" ပဲရွိတယ္ .. မိန္းမစာေရးဆရာေတြကေတာ့ အမ်ားၾကီး ၊ ခင္ခင္ထူးနဲ႕ ေနဝင္းျမင့္ေတာင္ မတူဘူး ... လင္မယားခ်င္း ရန္တိုက္ေပးမွာပဲ .. "မအိမ္ကံ" နဲ႔ "တိမ္ေတာင္ေပ်ာ္ပိုက္" ေရႊမွာလစဥ္ပါတာခ်င္းေတာင္ ေမွ်ာ္ရတာ မတူဘူး :D
(like - Bo)

ေတာ ေက်ာင္း ဆရာ
အရာအားလံုးတန္းတူညီမွ် မရွိႏိုင္ဆိုတဲ့ စကားရွိတယ္၊ ေခါင္းေဆာင္ၾကီးက ေခါင္းေဆာင္ၾကီးပဲ၊ လက္ေအာက္သားက လက္ေအာက္သားပဲ၊ တန္းတူညီမွ်ဆိုတာ မရွိဘူး၊ မရွိတဲ့အရာကို အေျခတည္ျပီး တန္းတူညီမွ် လိုက္စဥ္းစားေနမယ္ဆိုရင္ အထြက္တိုးညံ့တဲ့ စပါးခင္းလို႕ မ်ိဳးမေအာင္တဲ့ အဖ်င္းစားေတြနဲ႕ပဲ သံသရာလည္ေနမွာေပါ့၊ ခြဲျခားစဥ္းစားဖို႕ေတာ့ ေတြးမိတယ္။
(like - me)

Me
မွန္တယ္။
ကိုယ့္သေဘာအတိုင္းဆုိ ဘယ္စာေပမ်ိဳးမွ ဘယ္အႏုပညာမ်ိဳးမွ ဖိႏွိပ္ ဖယ္႐ွားစရာ မရွိဘူး။ စာဖတ္သူက ေ႐ြးလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲလို ေျပာရင္ ျမန္မာျပည္ အေနအထားက ဘယ္လို ေပၚလစီက ဘယ္လုိ ဆုိတာေတြ ပါလာဦးေတာ့မယ္။ ျမန္မာျပည္က တခုခု အေၾကာင္းေျပာရတာ အေတာ္လက္ဝင္တယ္။

ခုလည္း အေပ်ာ္ဖတ္စာေပ၊ အဆိပ္အေတာက္စာေပလုိ႔ ဝိုင္းတံဆိပ္ကပ္ၾကတာ တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္အလိုသာဆုိ ကိုယ္မဖတ္ခ်င္ မဖတ္ဘဲ ေနဖို႔ပဲ။ ေဝဖန္ခ်င္လား ေဝဖန္လိုက္။ ဒါေပမဲ့ ေဝဖန္တာ ပံုမက်ရင္ေတာ့ ျပန္ေဝဖန္ခံရဖို႔ ျပင္ထား။
(like - me)

Me
ကိုယ့္ဘာသာ ေရးၿပီး ကိုယ့္ဘာသာ ႀကိဳက္လိုက္တာ =)

ကိုယ့္အတြက္ကေတာ့ ဘယ္ပံုဘယ္နည္းသံုးတယ္ ဆိုတာ သိပ္အေရးႀကီးတယ္။ ခုေျပာတဲ့ အေပ်ာ္ဖတ္စာေပ ဆုိတာမ်ိဳးကို ခုအစိုးရက ႏွိပ္ကြပ္ပစ္တယ္၊ ဖယ္႐ွားပစ္တယ္ ဆုိရင္ေတာင္ ကိုယ့္အတြက္ လက္ခံႏိုင္စရာ မျဖစ္ဘူး။ (ဒါေပမဲ့ ျမန္မာျပည္ လက္႐ွိအေနအထားဆုိတာႀကီးက ကန္႔လန္႔ျဖစ္ေနတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ ဘာပဲေျပာေျပာ အဲဒါႀကီးေၾကာင့္ လက္ဝင္ေနရတယ္)

Aung Phyoe
AMKK - အမ ပိုစ့္တင္လိုက္ပါ့လား အမွတ္တရ ။ ေနာက္ ဆရာတို႔လည္း ခြင့္ျပဳမယ္ဆိုရင္ ။

Bo
ေမာင္သာရေကာင္းတာေတြ ရွိပါတယ္ ဆာၿဖိဳးရယ္။ ေဒၚထူးကုိ ေဒၚႏုေလာက္ အားမရဘူး သူက ပုံေျပာတယ္ တရားျပတယ္အဆင့္မွာတင္ ရပ္ေနသလုိပဲ။ နတ္သမီးဖတ္စာ း)

Aung Phyoe
ဟုတ္တယ္ သူ႕ကိုေမ့ေနတာ မတ္တပ္ရပ္လို႔ ... ၊ "ကတၱီပါဖိနပ္စီး ..." ပဲဖတ္ဖူးတယ္ ၾကိဳက္တယ္... ဝတၳဳတိုေပါင္းခ်ဳပ္စာအုပ္၂ အုပ္ကေတာ့ ဆက္ကိုမဖတ္ျဖစ္ဘူး .. "ညွာေရႊတစ္ခက္ ေၾကြရက္ေစာ" ဆိုလား သူ႕အေရးအသားက တင္စားလြန္းတာ Over ၾကီးလို႔ထင္လို႔ ။ :D

Bo
စကားေျပာဝတၳဳေတြ ေကာင္းပါတယ္
ေဒၚရီတာက မေျပာလဲ တင္မွာပဲ ဟဲဟဲ :D
(like - me)

Me
sorry မေန႔ညက ဖုန္းထေျပာၿပီး ဒီ ျပန္မေရာက္ေတာ့ဘူး။
အကုန္ဝိုင္းေျပာမွပဲ တင္ဖို႔ သတိရတာပါ။ ကိုယ့္ဘာသာဆို စိတ္ေတာင္ကူးမိမွာမဟုတ္ပါဘူး တကယ္။

***
Update (1:45 PM)

Nyanthar Zaw
ကၽြန္ေတာ္ အထင္ေတာ့ အေပ်ာ္ဖတ္က ႏိုင္ငံတကာမွာလည္း ရွိတယ္ေလ။ ဒါကို အၿပစ္တင္ေနလို႕မၿဖစ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ စာစဖတ္ေတာ့ ဒါေတြကေန စဖတ္တာပဲေလ။ ဒါကတစ္ဆင့္ ကိုယ္ဖတ္ခ်င္တာကို ေရြးဖတ္လာခဲ့တာပါပဲ။ အမွန္က စာဖတ္သူနဲ႕လည္း ဆိုင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဆို ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ဟိုစာအုပ္ေလးဖတ္ပါ။ ဒါေလးဖတ္ပါ ညႊန္းတာပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႕ က ဖတ္ေပမယ့္ တစ္ခ်ိဳ႕ က ေလးတာေတြ မဖတ္ခ်င္ဘူးဆိုၿပီးေတာ့ကို ၿငင္းတယ္ေလ။ အေပ်ာ္ဖတ္မၾကိဳက္တဲ့သူေတြက အေပ်ာ္ဖတ္ေတြ ဖတ္ေနရင္းနဲ႕ကို မဖတ္ခ်င္ေတာ့တာ။ ကၽြန္ေတာ့္တုန္းကလည္းအဲ့လိုပဲ ဖတ္ခ်င္စိတ္ကုန္လာတာ။ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပဲ ဖတ္ခ်င္ၾကတယ္ေလ

Nyanthar Zaw
ဒီေတာ့ အဲ့လိုဖတ္ခ်င္သူေတြ အတြက္လည္း အဲ့လိုစာေတြလိုတယ္ေလ။ မဟုတ္ရင္ သူတို႕ ကဘာသြားဖတ္မလဲ။ ဒါေပမဲ့ အေပ်ာ္ဖတ္ေရးသူေတြက ေတာ့ ကိုယ့္စာထဲမွာ အက်ိဳးရွိမဲ့ တစ္ခုခုကို ထည့္ေပးႏိုင္မယ္ ၿပီးေတာ့ အဆိပ္အေတာက္ ၿဖစ္ေအာင္ မေရးသင့္ဘူးေပါ့ေလ။ ႏိုင္ငံတကာက နာမည္ေက်ာ္ေနတဲ့ ဟယ္ရီေပၚတာတို႕ Twilight တို႕၊ Da Vince Code တို႕ေတြကေရာ ဘာေတြလဲ။ သူတို႕လည္း ဒါေတြပဲေလ။ ဒါေပမဲ့ အံထဲကေန ယူစရာ ရွိေအာင္ေရးထားတယ္ေလ။

Nyanthar Zaw
ၿပီးေတာ့ ကိုဘိုေၿပာတာကို နည္းနည္းေၿပာခ်င္ပါတယ္။ ဂ်ဴးကေတာ့ ၾကည္ေအးေလာက္ ေအာ္သန္တစ္ျဖစ္တယ္မထင္ဘူး၊ ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ လက္မခံပါ။ ၿပီးေတာ့ ေနာက္တစ္ခု ေနာက္ပုိင္းက်မွ ရွိတာထက္ ပုိေျမာက္သြားတာကတပုိင္းေပါ့။ဆိုတာလည္း မဟုတ္ဘူးထင္ပါတယ္။ ဂ်ဴးဟာ အဲ့လို မ်ိဳးလူမဟုတ္ဘူးထင္ပါတယ္။

ဒါဟာ Personal အရ ကိုးကြယ္မႈ တစ္ခုနဲ႕ေၿပာတယ္လို႕ မထင္ေစခ်င္ပါဘူး။ ဂ်ဳးေရးတဲ့ထဲမွာ စာဖတ္သူကို ဆရာလုပ္ထားတာ တစ္ခုမွ မရွိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္အၿမင္ သက္သက္ပါ။ ဒီထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္က အငယ္ဆံုးၿဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ စာဖတ္အားအရ ဝင္မေၿပာသင့္ဘူးေလ။ ဒါေပမဲ့ ေဆြးေႏြးၾကည့္တာပါ။ ေရဆန္လမ္းနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ အၿမင္ကိုေတာ့ ဟိုတစ္ခါ ေၿပာၿပီးၿပီဆိုေတာ့ မေၿပာေတာ့ပါဘူး။ :)

***
ျဖည့္စြက္

"ကိုယ့္သေဘာအတိုင္းဆုိ ဘယ္စာေပမ်ိဳးမွ ဘယ္အႏုပညာမ်ိဳးမွ ဖိႏွိပ္ ဖယ္႐ွားစရာ မရွိဘူး"
ဆိုတာနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ ေျပာရရင္ေတာ့ အေတာ္႐ွည္မွာပဲ။ ဆုိခဲ့သလို ျမန္မာျပည္ လက္႐ွိအေနအထားအရ သိပ္လည္း ေျပာရခက္တယ္။

ျမင္သာေအာင္ ေျပာရရင္ ေဂ်ာက္ဂ်က္ကိစၥပဲ။
ေဂ်ာက္ဂ်က္ကိစၥ ကိုေပါတို႔ ျဖစ္လုိက္ၾကတုန္းက မသိလုိက္ဘူး။ ေတာ္ေတာ္ႀကီးၾကာမွ အဲဒါေတြကို သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က ေမးလ္ပို႔ေပးလို႔ (ေမးလ္ပို႔ေပးၿပီးတာေတာင္ ေတာ္ေတာ္ၾကာမွ) ဖတ္ျဖစ္တယ္။

အဲဒီမွာ မပိတ္ပင္သင့္ပါဘူးလုိ႔ဆုိတဲ့လူေတြ (တကယ္ေတာ့ ကိုေပါတစ္ေယာက္တည္းလား မသိ :D) ကို တန္ျပန္ၿပီး ဆန္႔က်င္အျငင္းပြားၾကသူေတြ အဓိက ကိုင္တဲ့အခ်က္က ဘာလဲဆုိေတာ့ အဲဒီ သီခ်င္းသံေတြကို မပိတ္ပင္သင့္ပါဘူးေျပာတဲ့လူေတြရဲ႕ သားသမီးေလးေတြ နားေထာင္ၿပီး လုိက္ဆိုကုန္ၾကရင္၊ အေကာင္းထင္ကုန္ၾကရင္ ဘာလုပ္မလဲ ဆုိတာပဲ။ အဲဒါက လက္႐ွိ ႏိုင္ငံအေနအထားေၾကာင့္ ထြက္လာတဲ့ ေမးခြန္းလို႔ ျမင္တယ္။

မွန္တယ္။ လက္႐ွိအေျခအေနမွာ ေဘးအိမ္ကေန ကိုယ့္အိမ္ဘက္က ၾကားေအာင္ဖြင့္ရင္၊ အိမ္နား လက္ဘက္ရည္ဆုိင္၊ ဘီယာဆိုင္၊ ကာရာအိုေကဆုိင္မ်ား႐ွိလို႔ ကိုယ့္အိမ္ဘက္က ၾကားေအာင္ဖြင့္ရင္ (ဒီကိစၥ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးလုိ႔ ျငင္းလုိ႔မရတဲ့ အေနအထားပဲ)။ အဲလိုသာ ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆို စိုးရိမ္စရာပဲ။ (နန္းညီရဲ႕ ပို႔စ္တစ္ခုမွာ ဖတ္လုိက္ရတာ ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ ဖြင့္ေနဆုိလား။ ေမာင္စိမ္းသူ ေရးၿပီး ၿဖိဳးႀကီး ဆုိတဲ့ သီခ်င္း။ အဲဒါ ဟိုးအရင္ေခတ္က အပိတ္ခံရတဲ့ သီခ်င္းလို႔ ဆုိတယ္)။

ကိုယ္တုိင္လည္း ဒါမ်ိဳးေတြ မၾကားခ်င္ဘူး။ ဒီေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံ ဒီပံုစံတုိင္းသာ ဆက္သြားေနမယ္ဆုိ၊ မေတာ္လို႔မ်ား ကိုယ့္ generation ကို အဲဒီလို ပတ္ဝန္းက်င္ထဲမွာပဲ ႀကီးျပင္းေစရေတာ့မယ္ဆုိ အဲဒီလိုသီခ်င္းမ်ိဳး ပိတ္ပစ္သင့္ပါတယ္လို႔ ေ႐ွ႕ဆံုးကေန ထ ေအာ္ရမယ့္ အေနအထားပဲ။

အဲဒါေၾကာင့္ လက္႐ွိအေနအထားအရ ဒီလုိ ကိစၥမ်ိဳးကို ျမန္မာျပည္အတြက္ ေဆြးေႏြးရတာ လက္ဝင္တယ္ ေျပာတာ။ (လူတစ္ေယာက္၊ လူတစ္စုရဲ႕ လုပ္ရပ္က က်န္တဲ့လူေတြကို မထိခိုက္ေစေအာင္ ကာကြယ္လုိ႔ မရတဲ့ အေနအထားမ်ိဳးမို႔)

ဆိုလိုတာက အိမ္ေဘးက သီခ်င္းသံ က်ယ္တာနဲ႔ ကိုယ့္လြတ္လပ္ခြင့္ကို ထိပါးတာနဲ႔ ဥပေဒအရ တုိင္ေတာ အေရးယူလို႔ ရတဲ့ အေနအထားမ႐ွိလို႔။ တကယ္လို႔သာ ကိုယ့္လြတ္လပ္ခြင့္ကို သူတပါးက မထိခိုက္ေစ၊ သူတပါးလြတ္လပ္ခြင့္ကို ကိုယ္က မထိခိုက္ေစဘူး ဆုိရင္ေတာ့ ကိုယ့္အျမင္မွာ ႏွိပ္ကြပ္သင့္တဲ့၊ ပိတ္ပင္သင့္တဲ့၊ ဖယ္႐ွားသင့္တဲ့ ဖန္တီးမႈဆုိတာ မ႐ွိပါဘူး။

ဒီလိုဆုိလည္း ေမးစရာ ႐ွိခ်င္႐ွိၾကဦးမယ္။
သူမ်ားက ကိုယ့္လြတ္လပ္ခြင့္ကိုေတာ့ မထိပါးပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္ generation တိတ္တိတ္ကေလး ဒီလို စာေပမ်ိဳး၊ ဒီလုိ ဂီတမ်ိဳး ကိုယ္မသိေအာင္ ခုိးနားေထာင္ခံစားေနတယ္ ဆုိရင္ေရာ... လို႔။

ေျဖစရာက တခုပဲ ႐ွိပါတယ္။
ကိုယ့္တာကိုယ္ လံုေအာင္ တာဖို႔ပါပဲ။
ဒီလိုမွ လံုေအာင္ မတာ ႏိုင္ခဲ့ဘူးဆိုရင္၊ တာ ထားတဲ့ ၾကားကမွ ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အဲဒါ သူတို႔ရဲ႕ လြတ္လပ္ခြင့္၊ ေ႐ြးခ်ယ္ခြင့္ပါပဲ။

ဒီလိုကိစၥမ်ိဳးကို ပိတ္ပင္ထားတာနဲ႔၊ မပိတ္ပင္ဘဲ ခြင့္ျပဳထားတာမွာ ပိတ္ပင္ထားတဲ့ၾကားက ျဖစ္လာမယ့္အေနအထားဟာ ပို မဆိုး႐ြားႏိုင္ပါဘူးလို႔ ဘယ္သူမွ အာမမခံႏိုင္ဘူး။ လုပ္ခ်င္တဲ့လူဟာ ေျဗာင္မလုပ္ရရင္ ခုိးလုပ္လိမ့္မယ္။ ဆိုေတာ့... မသင့္ေတာ္ဘူးထင္ရတဲ့ ဖန္တီးမႈေတြကို ပိတ္ပစ္တယ္ဆုိတာ မွန္ကန္တဲ့ solution လို႔ မယံုၾကည္ဘူး။ အဲဒီ ဖန္တီးမႈေတြကို လိုက္ပိတ္ေနတာထက္ ခံစားသံုးစြဲမယ့္သူေတြကို သူတို႔ဘာသာ ေ႐ြးခ်ယ္ႏိုင္ေအာင္၊ ဖယ္႐ွားႏိုင္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးဖို႔ပဲ အဓိကလို႔ ထင္တယ္။

ေနာက္တခုက ကိုယ့္အတြက္ ေကာင္းမြန္ျမင့္မားမွန္ကန္တယ္ ထင္တဲ့ စံ ေတြက သူတပါးအတြက္ အမွားႀကီး ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမွာပဲ။ ေနာက္တခ်က္က ေခတ္။ အရင္ေခတ္က လမ္းသရဲသီခ်င္း ဆုိတာေတြ ခု ေဂ်ာက္ဂ်က္နဲ႔ ယွဉ္ေတာ့ ထီးသံုးနန္းသံုးလို႔ေတာင္ ေျပာရေနၿပီ။ တခ်ိန္က ကိုယ္ မွန္တယ္လုိ႔ ယံုၾကည္ေနတဲ့အရာေတြဟာ ေနာင္တခ်ိန္က် မွန္ခ်င္မွ မွန္မွာ။

ဒီေနရာမွာ ေတာေက်ာင္းဆရာလည္း စကားဝိုင္းထဲမွာ ပါေနျပန္၊ အေၾကာင္းကလည္း တိုက္ဆုိင္ျပန္လုိ႔ ဂ်ဴး အမွတ္တရ အေၾကာင္း ဆြဲထည့္လိုက္ဦးမယ္။ ဟိုဘက္ေခတ္မွာ အမွတ္တရ ဘယ္လုိ တုိက္ခိုက္ခံ၊ အေရခြံႏႊာခံရလဲဆိုတာေတာ့ ထူး ေျပာစရာ မ႐ွိပါဘူး။ တခ်ိဳ႕ ဂုဏ္သေရ႐ွိ ထိပ္တန္းေက်ာင္းထြက္ ထိပ္တန္းစာေရးဆရာႀကီးမ်ားလည္း အာေပါင္အာရင္းသန္သန္နဲ႔ ပရိသတ္ကို လမ္းမွားမပို႔ေရး၊ လမ္းမွန္ျပေရး၊ ေစတနာဆုိတာေတြ ကိုင္ၿပီး ဂ်ဴးကို နင္းတက္ခဲ့ၾကေသးတာေပါ့။

ေနာက္ဆံုး ဂ်ဴးက "သူမင္းကို ဘယ္ေတာ့မွ" လုိ "ေစာင့္ေနမယ္လို႔ မေျပာလုိက္ဘူး" လုိ စာမ်ိဳးေရးလာေတာ့ ဒီေန႔ေခတ္လူငယ္မ်ားက လူငယ္ျပဳျပင္ေရးေတြ၊ ပတ္ဝန္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးေတြ၊ အက်ိဳးျပဳလုပ္ငန္းေတြက ဘယ္သူမဆို လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဂ်ဴးကိုေတာ့ ဂ်ဴးမို႔လုိ႔ ေျပာေနရတာပါ။ အမွတ္တရ လုိ ဟာမ်ိဳးေလး လုပ္စမ္းပါဦး နဲ႔ လာၾကျပန္ေရာ။ (ဇြတ္ပဲ။ အသက္ ၅၀ ေက်ာ္ပါၿပီဆုိမွ အမွတ္တရ လိုဟာ ျပန္ေရးေတာ့ေရာ ျဖစ္မလား)

ကိုယ္က ဂ်ဴးကို ႀကိဳက္ပါတယ္။ အထင္လည္းႀကီးပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူေရးသမွ် ႀကိဳက္တယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ "ခ်စ္သူေရးတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ညေတြ" က စလုိ႔ ေနာက္ပိုင္း ခံစားမႈနဲ႔ ႀကိဳက္လုိ႔ မရေတာ့ဘူး။ အဲဒီထဲက ရတနာ ကို ခံစားလို႔ မရဘူး။ အဲဒီ စာအုပ္ထဲက စကားလံုးေတြ သိပ္ေကာင္းတယ္ သူမ်ားေျပာလည္း ကိုယ္က ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္ကို ခံစားလုိ႔မရဘူးဆုိရင္ သြားေရာပဲ၊ စကာလံုး ဘာျဖစ္ျဖစ္၊ ဇာတ္လမ္း ဘာျဖစ္ျဖစ္။

ေနာက္ "စကားတစ္ပြင့္"။ ပိုေတာင္ ဆိုးေသးတယ္။ ပံုေျပာေနတာလုိလို၊ ဒ႑ာရီလုိလိုဟာေတြ ဖတ္ေနတုန္းသာ စိတ္ဝင္စားတာ။ ၿပီးေတာ့လည္း ၿပီးသြားတာပဲ။ အဲဒီ စကားတစ္ပြင့္ မွာ စြဲက်န္ခဲ့တာဆိုလုိ႔ "ကၽြမ္းထုိးေကာင္ အိုင္ခ်င္း" တစ္ပုဒ္ပဲ႐ွိတယ္။

ဒါေပမဲ့ ေနာက္ပိုင္းစာေတြ ကိုယ့္ခံစားမႈအရ မႀကိဳက္ေတာ့ဘူး ဘယ္လိုေျပာေျပာ၊ ဂ်ဴးကေတာ့ ဂ်ဴးပါပဲ။ ဂ်ဴးကိုေတာ့ impressive ျဖစ္တုန္းပါပဲ။

အင္း ေခ်ာ္သြားျပန္ၿပီ။

အဆက္အစပ္မိေအာင္ နည္းနည္း ျပန္ေကာက္လုိက္မယ္။

(ေနာက္ဆံုး ဂ်ဴးက "သူမင္းကို ဘယ္ေတာ့မွ" လုိ "ေစာင့္ေနမယ္လို႔ မေျပာလုိက္ဘူး" လုိ စာမ်ိဳးေရးလာေတာ့ ဒီေန႔ေခတ္လူငယ္မ်ားက လူငယ္ျပဳျပင္ေရးေတြ၊ ပတ္ဝန္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးေတြ၊ အက်ိဳးျပဳလုပ္ငန္းေတြက ဘယ္သူမဆို လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဂ်ဴးကိုေတာ့ ဂ်ဴးမို႔လုိ႔ ေျပာေနရတာပါ။ အမွတ္တရ လုိ ဟာမ်ိဳးေလး လုပ္စမ္းပါဦး နဲ႔ လာၾကျပန္ေရာ။)

အႏုပညာနဲ႔ ယဉ္ေက်းမႈဆုိတာေတြရဲ႕ စံ ဆုိတာကလည္း ေျပာရရင္ေတာ့ တရားက်စရာႀကီးပါကြယ္႐ို႕။

***
ထပ္ဆင့္ျဖည့္စြက္

ႏိုင္ငံေရးဝါဒေတြကို စာေပအႏုပညာထဲ အတင္းသြင္းတဲ့အေၾကာင္းက စ ေျပာခဲ့ၾကေပမယ့္ ထည့္ေျပာဖို႔ေကာင္းတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ ေမ့က်န္ခဲ့တယ္။
"ေနာက္ၾကည့္မွန္"

***

'ၾကည္ေအး' အေၾကာင္းနဲ႔ ဟိုဟိုဒီဒီ

Aung Phyoe: ‎" ဒို႕ေခတ္ကိုေတာ့ ေရာက္ရမည္မွာမလြဲပါ " ကိုဖတ္ရမွ သည္ကဗ်ာေလးကို ပိုသေဘာေပါက္လာမိသလိုပဲ ။ ဗညားေမာ္ဟာ ဆရာဒဂုန္တာရာ့ ရဲ့ကိုယ္ပြားလား ။

ေငြေလွေပၚမွ အနမ္း

Me: ႐ုပ္႐ွင္ေတးကဗ်ာမွာ နည္းနည္း ဖတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ဝတၳဳလား မသိ။

ဒဂုန္တာရာကို သိပ္မစြဲဘူး။ "ေမ" ကလြဲလို႔လဲ အၿပီးထိ ဘာမွ မဖတ္ဖူးပါဘူး။ ဝတၳဳတို/႐ွည္ေတြေတာ့ ဖတ္ဖူးတယ္။ သူ႕စာေတြ ဖတ္ရရင္ လတ္တေလာ ကာလမွာမဟုတ္ဘဲ တျခားကမၻာေရာက္သြားသလိုပဲ ထင္မိတယ္။

Aung Phyoe: ၾကည္ေအးကို ၾကိဳက္ရင္ ဒဂုန္တာရာကိုလည္း ၾကိဳက္မွာပါ .. သူ႕ ဝတၳဳတိုေတြ ၊ ကဗ်ာေတြေရာ အရမ္းေကာင္းပါတယ္ ။ အရွည္ေတာ့ သိပ္မေရးဘူး ထင္တယ္ ... က်ေတာ္ၾကိဳက္တာက ေမ ၊ ျမိဳင္ ... ေနာက္ ၾကာပန္းေရစင္

http://www.facebook.com/note.php?note_id=470197151208&id=648609795&ref=mf#!/note.php?note_id=414351696208
သည္ကဗ်ာေလးလည္း အရမ္းၾကိဳက္တယ္ ။

ေနာက္တစ္ခုက ၾကည္ေအးကဗ်ာေတြ နဲ႔ ဒဂုန္တာရာ့ ကဗ်ာေတြ ယွဥ္ဖတ္ရင္ ဆက္ႏႊယ္ မႈတစ္ခုခုကို ခံစားရတတ္တယ္ ...

Me: ေမ ကို ႀကိဳက္ပါတယ္။ က်န္တဲ့ လံုးခ်င္းေတြက် မဖတ္ဖူးဘူး။ ဗညားေမာ္ပါတဲ့တစ္ခုကို နည္းနည္းဖတ္ဖူးတယ္လို႔ ထင္ေနတယ္။ ေတးကဗ်ာမွာ ပါတဲ့ သူ႕ အခန္းဆက္ေတြ ဖတ္ဖူးေပမယ့္ မႀကိဳက္ဘူး။ ေနာက္ ဘယ္မဂၢဇင္းမွာလဲ မသိပါေသးတယ္ ။ စင္သီယာတို႔ ဇာတ္ေကာင္ေတြနဲ႔ေလ။

ဝတၳဳတိုစာအုပ္ ဝယ္ဖတ္ဖူးတယ္။ အမွီးလည္းပါတယ္။ သူနဲ႔ ၾကည္ေအးနဲ႔ ဆင္ေပမယ့္ ၾကည္ေအးကို အျပည့္အဝႀကိဳက္တယ္။ သူ႕ကို အျပည့္ မႀကိဳက္ဘူး။

ကဗ်ာက်ေတာ့ ႏွစ္ေယာက္လံုးကို သိပ္မႀကိဳက္လွတာ =D
ကဗ်ာ ပါရမီ နည္းတယ္ေလ။ ႐ွည္ရင္ ေက်ာ္ဖတ္ေတာ့တာ။ ဒါေပမဲ့ ၾကည္ေအးကဗ်ာ အတိုေတြေတာ့ ေသခ်ာ ဖတ္ျဖစ္ၿပီး ႀကိဳက္လည္း ႀကိဳက္ပါတယ္။

တခါတခါက် ကိုယ့္ဘာသာ ထင္မိတယ္။ ဟန္ခ်က္မညီဘူးလို႔။
=)

Aung Phyoe: ၾကည္ေအးထဲမွာ ဖုန္းသက္တိုင္ ကိုအၾကိဳက္ဆံုးပဲ ။ အခုဖတ္ေနတယ္ဟုတ္. ... အမွန္ေျပာရရင္ ေမေမစိန္လို မိန္းမမ်ိဳးကို အျပင္မွာေတြ႔ဖူးခဲ့တယ္ .... ။ တင္တာေႏွးရင္ ေဆာရီးအမေရ ... တစ္ဝက္ေလာက္က်န္ေသးတယ္ ။ သည္တစ္ပတ္အျပီးတင္ေပးမယ္ ။

Me: တဝက္ေတာင္ က်န္ေသးတာလား။ ႐ွည္လိုက္တဲ့ မဂၢဇင္း ဝတၳဳ။

ႀကိဳက္တယ္ ဖုန္းသက္တုိင္ ကို။ ခုခ်ိန္ထိ ေမေမစိန္နဲ႔ ကိုဖုန္းခင္ ဇာတ္လမ္းက တကယ္ေတာ့ ဘာမွသိပ္ မထူးဆန္းဘူး။ ဒါေပမဲ့ presentation နဲ႔ စကားလံုးေတြက အေတာ္ထူးျခားတယ္ ထင္မိတယ္။ ၾကည္ေအးက စာေရးဖို႔ ေမြးလာတာပဲ ထင္မိတယ္။

Aung Phyoe: ဟိုတေလာက အဆက္အသြယ္ရတယ္ ... သူေရးတဲ့အထဲက သူၾကိဳက္တာေတြေရြးေပးမယ္တဲ့ "မိုး ႏွင့္ သရက္" ဖတ္မိတယ္မဟုတ္လား

Me: ‎'88 တဝိုက္မွာ အားမာန္သစ္က ထုတ္တဲ့ ၾကည္ေအး ဝတၳဳတို စာအုပ္ အိမ္မွာ႐ွိေတာ့ ငယ္ငယ္တည္းက အဲဒီ ဝတၳဳဖတ္ဖူးတယ္။ ငယ္ကေတာ့ ဘယ္နားလည္မလဲ။ ဒီလုိပဲ ေတြ႕ရာေကာက္ဖတ္မိတာ။ ႀကီးေတာ့ သူ႕ စာေရးျခင္းအတတ္ကို အံ့ၾသမိတယ္။ အဲဒီ ဝတၳဳတို စာအုပ္ထဲက ကိုယ္ အႀကိဳက္ဆံုးက ရည္းစားကို အေမွ်ာ္စိုက္တဲ့ တစ္ပုဒ္ပဲ။ နာမည္ေဖာ္မရျဖစ္ေနတယ္။ ေစာင့္ေနတဲ့သူတစ္ေယာက္ေနရာက ေရးထားတာကြာ။ အေၾကာင္းအရာ ဘာမွ မ႐ွိဘူး။ စကားလံုးေတြနဲ႔ပဲ လက္ဖ်ားခါယူရတယ္။

Aung Phyoe: OMG ခုေလးတင္ဖတ္ေနတာ တိုက္ဆိုင္လိုက္တာ "ရထားဘီး ႏွင့္ ခဲလံုးမ်ား" မဟုတ္လား

Me: အင္း ဟုတ္လိမ့္မယ္။
ျပတင္းေပါက္ကို ျဖတ္တိုက္လာတဲ့ ေလသာ ပံုသ႑ာန္တခုခု ခဏျဖစ္ျဖစ္ ေဆာင္ႏိုင္စြမ္း႐ွိရင္ ေလးေထာင့္ကြက္ေလးေတြ ျပဳတ္က်လာမည္... ဆုိတာေလးပါတယ္။ =)

ေအာင္ၿဖိဳး တင္ထားတဲ့ သူ႕စာေလးကို ဖတ္မိပါတယ္။

သူ႕ကို ဗ်ဴးၾကည့္ပါလား။ အင္တာဗ်ဴး ဖတ္ခ်င္တယ္။ ေနာက္ သူ႕ဝတၳဳေတြနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး တစ္ခုခု ေျပာတာကို ၾကားခ်င္မိတာ။ ဘယ္ဝတၳဳက ဘယ္လိုဆုိတာမ်ိဳးေပါ့။

ေနာက္ၿပီး သူ ေနာက္ဆံုးထြက္တဲ့ "မွန္၏ေမွာင္ရိပ္" နဲ႔ "အိမ္ျဖဴလင္းသစ္" ကို ဖတ္ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ မၿပီးေသးဘူး လို႔ စိတ္ထဲ ထင္ေနတယ္။ ဆက္ထြက္တာလဲ မေတြ႕မိဘူး။ အဲဒါ ဆက္ေရးျဖစ္ မေရးျဖစ္၊ ထြက္ျဖစ္ မထြက္ျဖစ္ သိပ္သိခ်င္တာပဲ။

ကိုယ္က သူ႕စာေတြဖတ္ရင္ ပံုႏွိပ္မွတ္တမ္းေရာ၊ ကိုယ္ေရးအက်ဉ္းေရာနဲ႔ပါ တကူးတက ယွဉ္တြဲဖတ္မိခဲ့ေတာ့ သူ႕စာေတြနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ သူ႕ အျမင္ေတြကို သိပ္ၾကားခ်င္မိတယ္။ တျခား စာေရးသူေတြလို မီဒီယာနဲ႔ ေတြ႕ျဖစ္သူလည္း မဟုတ္ေတာ့ေလ။

Aung Phyoe: သူ႕ သမီးကေတာင္ မေမးရဲဘူးဆိုေတာ့ က်ေတာ္ဆို မေျပာနဲ႔ေတာ့ .အမွန္ေျပာရရင္ ေၾကာက္တယ္ ... ။ က်ေတာ္လည္း သိခ်င္ပါတယ္ အခ်ိဳ႕ စာေတြဆို တကယ့္ခံစားေရးဖြဲ႔သူ ေနရာက ေခ်ာင္းၾကည့္ရင္ မခံစားႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေၾကကြဲစရာမ်ိဳးေတြ ...

Me: ေအာ္ အဲလိုလား။
ကိုယ္ကေတာ့ ဖတ္ခ်င္ေနတယ္ =(

ဒါနဲ႔ (တကယ့္ခံစားေရးဖြဲ႔သူ ေနရာက ေခ်ာင္းၾကည့္ရင္ မခံစားႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေၾကကြဲစရာမ်ိဳးေတြ ...) ဆုိတာကို ဖတ္မိေတာ့ "ႏြမ္းလ်အိမ္ျပန္" ကို ခ်က္ခ်င္း သတိရတယ္။ ေအာင္ၿဖိဳးက ဘာေတြကို ေျပာခ်င္တာလဲ။

(ကိုယ္က ဒီလိုပဲ တခုခု စလုိက္ရင္ မၿပီးေတာ့ဘူး။ အသက္ႀကီးလာၿပီေလ LOL)

Aung Phyoe: ႏြမ္းလ်အိမ္ျပန္ ၊ လြမ္းအိပ္မက္ (ဝတၳဳတို) ၊ ခ်ိဳေထြးနဲ႕ ညိဳေလး (တို) ...

Me: ‎=) တို ႏွစ္ပုဒ္ကို မသိဘူး။ မမွတ္မိတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။

ဒီလာခါနီးမွာ ၾကည္ေအး ဝတၳဳတို စာအုပ္ ၂ အုပ္ ဝယ္ဖတ္တယ္။ တအုပ္က ေႂကြလုႏွင္းဆီနဲ႔ ေနာက္တခုကေတာ့ ပိုထူၿပီး ပိုမ်ားတဲ့ ၾကည္ေအး ဝတၳဳတိုမ်ားဆုိတာ... ေသခ်ာေတာ့ ဖတ္ခဲ့တာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဒီလာခါနီး ဖတ္ခဲ့ရတာေတြကို ေမ့ကုန္တာ မ်ားတယ္။

ေတာ္မွ ေတာ္မွ

Aung Phyoe: ေမာင့္ဖို႔ေၾကြရုပ္ ၊ မျမမွီ ၊ ျမင့္မားရိပ္ ၊ လက္စားေခ်ျခင္း ( အတိုေတြပဲ )

Me: ျပန္ေတာင္ ဖတ္ခ်င္လာၿပီ။ တခုမွ ေခါင္းစဉ္နဲ႔ စာ တြဲ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။

Aung Phyoe: ေနာက္ပိုင္း ေရႊအျမဳေတမွာ ေရးတဲ့ "သိမ္းဆည္းမထားမိေသာ ေကာက္ရသည့္ စာတစ္ေစာင္" series ေတြထဲက ၂ ပုဒ္ေလာက္ရွိေသးတယ္ ။

Me: ဟုတ္လား။ ခုေနာက္ပိုင္းေရးတဲ့ လက္ရာလား။

Aung Phyoe: ၂၀၀၀ ေနာက္ပိုင္း ၾကာေတာ့ၾကာျပီ ။ ေနာက္ပိုင္းေရးတာ ကိုယ္ေရးအထၳဳပတၱိ ေဆာင္းပါးေတြ သရဖူမွာ ေသခ်ာေတာ့မဖတ္ရဘူး ... ေပါင္းခ်ဳပ္ထုပ္မွာပါ .. သည္ေတာ့မွ

Me: ဟုတ္လား အဲဒါေတြ ကိုယ္ မသိဘူး။ ကိုယ္ေရး အတၳဳပၸတၱိ ဖတ္ခ်င္လိုက္တာ။

Aung Phyoe: အာရင္ဘတ္ ရဲ့ "လူမ်ားသကၠရာဇ္မ်ား ဘဝ " လိုပဲ သူသိတဲ့ လူေတြအေၾကာင္းေရးတာ နည္းနည္းစမ္းဖတ္ၾကည့္ခ်င္ရင္ အျမည္းရွိတယ္

http://www.tharahpumag.com/client/artview.php?art_id=261

***
facebook မွာ ေျပာျဖစ္တာေတြ။ ဘာရယ္မဟုတ္ မွတ္ထားလိုက္ခ်င္လို႔။

***

အားေပးႏွစ္သိမ့္တဲ့ အင္ဥ

ၿပီးခဲ့တဲ့ တနဂၤေႏြ (6th June) Bangkok က reader တစ္ေယာက္ ပို႔လိုက္တဲ့ ပံုေလးေတြ။ အဲဒီ ညီမေလးရဲ႕ comment ေတြ ရဖူးေပမယ့္ သူ႕ comment က တခါတေလမွပဲ လာတာပါ။ ၿပီးေတာ့ သူ႕ကို S'pore ကလို႔ပဲ ထင္ေနခဲ့မိေသးတယ္။ ေနာက္ၿပီး blog ကို ေျခရာခံမိသေလာက္ BKK က စာလာဖတ္သူ နည္းတယ္လို႔ ထင္မိေတာ့ BKK ကဆိုရင္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးသိတဲ့ Addy တစ္ေယာက္ပဲ ပင္တုိင္ဖတ္သူ ႐ွိတယ္လို႔ ထင္ေနခဲ့တယ္။

သူက ကၽြန္မတို႔ လက္ထပ္ျဖစ္ၾကရင္ က မေ႐ႊဇင္ နဲ႔ အျပန္အလွန္ ေရးထားၾကတဲ့ comment ေတြကို ဖတ္ၿပီး ကိုယ္စားခ်င္တဲ့ အင္ဥဟင္း ဓါတ္ပံု ပို႔လိုက္တာ တဲ့။

ခ်က္နည္းလဲ ပါတယ္။

" ပို႔စ္မွာ အင္ဥမပါဘဲ ဘာေၾကာင့္မ်ား မန္႔ ထားပါလိမ့္လုိ ့ေတြးေနမိေသးတယ္။ ေနာက္မွ မေ႐ႊဇင္ဦး ဘေလာ့ကုိ သြားၾကည့္လုိက္ေတာ့မွ သေဘာေပါက္သြားတယ္။
...
ဒီမွာ ကြ်န္မေတြ႕ခဲ့တ့ဲအင္ဥက ေရကုိ ေျပာင္ေအာင္ ေဆးၿပီးသားေတြ။ ေတာ္ေတာ္ေလးေတာ့ ဝမ္းသာသြားတယ္။

အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေရတခါေလာက္ အာပတ္လြတ္ ထပ္ေဆး၊ ပါးပါးလီွးထား။ ၾကက္သြန္ျဖဴ နီေထာင္း၊ ဆႏြင္းထည့္ ဆီသတ္၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီးထည့္၊ အေရာင္တင္မႈန္႔ထည့္။ ခရမ္းခ်ဥ္သီးလိပ္ၿပီဆုိ လီွးထားတဲ့ အင္ဥထည့္။ အေပါ့အငန္ လုိသလုိျမည္း၊ ေရထည့္ၿပီး ခန္းေအာင္တည္။ လုိေသးရင္ ေရထပ္ထည့္ပါ။

ဒီက အင္ဥမွာ ေျပာစရာတခုရွိတာက ျမန္မာျပည္က အင္ဥလုိ မႏုပါဘူး။ သားေရဖတ္နဲ ့ နည္းနည္းဆင္တယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း အလြမ္းေျပ ရွားရွားပါးပါး လူတကာ မနာလုိျဖစ္ရတ့ဲဟင္းေတာ့ စားလုိက္ရတာေပါ့ေလ။"

(သူ႕စာ တပိုင္းတစ)

***
" ဓါတ္ပံုျပၿပီး ထပ္ႏွိပ္စက္သလို ျဖစ္ေပမယ့္ အဲလို ႏွိပ္စက္တာကို ခံခ်င္ေနတာပါ။
မစားရ ဝခမန္း ၾကည့္လိုက္ပါမယ္ ညီမေလး :D

ပဲခူးတိုင္းမွာ ေနခဲ့တုန္းကဆုိ မိုးတြင္းေရာက္တာနဲ႔ အိမ္မွာ ခဏခဏ ခ်က္ၿပီ။ အဲဒီခါတိုင္း တလံုးခ်င္းကို ပြတ္ၿပီး ၂ ခါေလာက္ေဆးရတာ သိပ္ပ်င္းတာပဲ။ အင္ဥအမဲက သိပ္ေဆးစရာမလိုဘူး။ ေခ်ာအိအိေလးနဲ႔ သဲလဲ သိပ္မကပ္ဘူး။ အျဖဴက သဲေတြကပ္ေနတတ္လို႔ ေသခ်ာ ေဆးရတယ္။

အဲဒီအေၾကာင္းကို ျပန္စဉ္းစားရတာ ေရစိမ္ထားတဲ့ အင္ဥမဲမဲေလး ျဖဴျဖဴေလးေတြဆီက ထြက္တဲ့ အနံ႔နဲ႔ သူတို႔မွာ ကပ္ေနတဲ့ သဲနံ႔ကို ႏွာေခါင္းထဲမွာ ျပန္ရေနတယ္။ ျဖဴးမွာ ေနခဲ့တုန္းကေပါ့..."

(ကိုယ့္ျပန္စာ တပိုင္းတစ)

***
" ကြ်န္မလည္း အင္ဥလွီးေနတုန္း ခဏခဏ ေကာက္နမ္းၾကည့္မိတယ္။

အိမ္ကုိ လြမ္းဘီဆုိ အနံ႔ေလးက အစ၊ ရာသီဥတုအေျခအေနေလးက အစ လြမ္းစရာေလးေတြခ်ည္းပဲေနာ္။ မုိးရြာၿပီးစ ေျမသင္းနံ႔၊ ျမက္နံ႔ဆုိ ဘယ္လုိခ်စ္မွန္းကုိမသိတာ။""

(သူ ထပ္ျပန္တဲ့ စာ)

***
ကိုယ့္မွာလဲ ေရာဂါတစ္ခုက ဘာတဲ့ဆိုရင္ ဖတ္ဖူးတဲ့ စာအုပ္ေတြ ေျပးေျပး သတိရတာပါပဲ။
ခုလည္း အဲဒီ တနဂၤေႏြေန႔က ဆရာမ ဝင္းဝင္းလတ္ ရဲ႕ "အခ်စ္၏ ေနာက္ဆက္တြဲ စာမ်က္ႏွာ" မွာပါတဲ့ အားေပးႏွစ္သိမ့္ေသာ မုန္႔ဟင္းခါး ဆိုတာေလးကို သတိရမိတယ္။

အဲဒီ ဝတၳဳထဲက စကားလံုးေတြ၊ အေၾကာင္းအရာေတြ တခုခ်င္းကို စြဲလမ္းေနခဲ့ေတာ့ အေၾကာင္းတုိက္ဆိုင္တာနဲ႔ ျပန္ေပၚလာတာ သိပ္ေတာ့ မဆန္းပါဘူး။

ေဒါက္တာ ခင္ဦးႏြယ္ ေဆး႐ံုက တိုင္စာကိစၥ ရင္ဆုိင္ရခါနီး၊ သားႏွစ္ေယာက္ကို ခင္ပြန္းေဟာင္းက ခဏ ေခၚသြားခ်ိန္၊ လုပ္ငန္းခြင္ကေန အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ကေလးေတြအသံ မၾကားရ၊ တဘက္က ရင္ဆိုင္ရဦးမယ့္ ျပႆနာ... အဲဒီအခ်ိန္မွာ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြ လာပို႔ထားၾကတဲ့ မုန္႔ဟင္းခါး နဲ႔ ဘုရားပန္းကို ၫႊန္းဆိုလိုက္တဲ့ စကားလံုးေလး... အားေပးႏွစ္သိမ့္တဲ့ မုန္႔ဟင္းခါး နဲ႔ အားေပးႏွစ္သိမ့္တဲ့ ဘုရားပန္း တဲ့။

ebook မွာေတာ့ စာမ်က္ႏွာ 217 နဲ႔ 218 မွာ...

***
ဘဝမွာ ဘာေတြပဲေတြ႕ေတြ႕ ဒါေတြေၾကာင့္ပဲ ေနေပ်ာ္ရပါတယ္။
:)))

***



ဒီပံုနဲ႔ post နဲ႔ သိပ္ေတာ့ မဆုိင္ေပမယ့္ "ေက်းဇူး post" ေတြ ေရးျဖစ္တုန္းက side bar မွာ တင္ထားခဲ့လုိ႔ ကိုေပါ နဲ႔ ကိုဝတုတ္က ဒီ post မွာ comment ဝင္ေရးခဲ့တာေၾကာင့္ ဒီ post မွာပဲ အဆက္အစပ္မိေအာင္ ျပန္သိမ္းထားလုိက္တယ္။

ၿပီးေတာ့ အင္ဥပံုေတြ ပို႔ေပးသူနဲ႔ ဒီ ကာတြန္းပံုေလး ပို႔ေပးသူ တစ္ေယာက္တည္း ျဖစ္တာေၾကာင့္ေရာပါ။

***