120429

ေတြ႕လိုက္ၿပီးလွ်င္ၿပီးခ်င္း ၾကင္လို႔ ခ်စ္တာပါပဲဆုိတာ မေျပာရက္ႏိုင္သလိုရွိလွတာကို သူတပါးႏွင့္တကြ 'သူ' ပါ နားလည္မည္မထင္။ အရင့္အရင္ မျမင္ဖူးခင္ မၾကားဖူးခင္က ခ်စ္ရတယ္ထင္သည္။ သည္လိုပင္ ကိုယ္ေသဆံုးၿပီးသည့္ေနာက္အထိလည္း ကိုယ့္ရဲ႕အခ်စ္က ထူးဆန္းေသာနည္းတနည္းႏွင့္ က်န္ရစ္ဦးမည္ထင္သည္။

တခါတရံေတာ့လည္း ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဆုိသည့္ ကမၻာေျမေပၚမွာေန၍ မိုးတိမ္ေဗြႏွင့္လည္း လွမ္းမီေသာ အင္အားႀကီးတစ္ခုသည္ ကိုယ္၌ လာ၍ျဖစ္ေပၚၿပီး 'သူ' ဟူသည့္ ႐ုပ္တစ္စံုကို ဖန္ဆင္းသည္လို႔ပင္ ဆန္းျပားစြာထင္သည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ 'သူ' သည္ ကိုယ္ပိုင္ေသာ၊ ကိုယ္ကျဖစ္ေသာ၊ သံသရာအစအဆံုးက ရင္းႏွီးခဲ့ေသာ 'သူ' ပါ ဟု ေျပာျပရလွ်င္ အနည္းငယ္ စိတ္ေက်နပ္သည္။

(ၾကည္ေအး - တမ္းတတတ္သည္)

*** 
photo from here

All about him...

တခါတခါ ေပၚလာတတ္တဲ့ ဘယ္ဘက္ပါးက ပါးခ်ိဳင့္ရာ ခပ္ေရးေရးကေလးကို ႀကိဳက္တယ္။

လူႀကံဳရွိတယ္ ဘာမွာမလဲ ေမးတဲ့အခါ မွာမယ့္ဟာကို ဘယ္ေတာ့မွ အရင္မေျပာဘဲ "စင္ကာပူသူ ေတာင့္ေတာင့္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ ေခ်ာေခ်ာလွလွေလးတစ္ေယာက္ေလာက္ မွာခ်င္တယ္။ ပိန္လွီပိန္လွပ္မလုိခ်င္ဘူး" လုိ႔ ေျပာေလ့ရွိတာကိုလည္း ႀကိဳက္တယ္။

ဘာမွ အဆက္အစပ္မရွိဘဲ "(ေဟာလိဝုဒ္ မင္းသမီးတစ္ေယာက္ကို) သိပ္ႀကိဳက္ေနလို႔ ကယ္ပါဦး" လို႔ ခ်က္ခ်င္းႀကီး ထေျပာတတ္တာကို (စိတ္နာေနတဲ့ၾကားက) ႀကိဳက္တယ္။ (နာမည္ထည့္မေရးဘူး။ စိတ္နာလြန္းလို႔)

သူႀကိဳက္တဲ့ မင္းသမီးေတြကို ေဝဖန္မိတဲ့အခါ "ေအးေပါ့ မင္းလို ပိန္ပိန္ပါးပါးကေတာ့ သူတို႔ကို မနာလို ျဖစ္ေနမွာေပါ့" လို႔ မခံခ်င္ေအာင္ ျပန္ေျပာတတ္တာကို (စိတ္နာေနတဲ့ၾကားက) ႀကိဳက္တယ္။

"လူႀကံဳထည့္ေပးလိုက္တာ ေကာင္မေလးေခ်ာေခ်ာဆုိ အျပင္မွာ ဒိတ္ၿပီး ေကာ္ဖီတုိက္လိုက္မယ္" လို႔ ေျပာတတ္တာကိုလည္း ႀကိဳက္တယ္။

မွာတုန္းက အသည္းအသန္မွာလို႔ ထည့္ေပးလိုက္တဲ့ပစၥည္း ခ်က္ခ်င္းသြားမယူေသးဘဲ လွမ္းေျပာတဲ့အခါ ႐ူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတတ္တာကို (ေဒါသထြက္ေနတဲ့ၾကားက) ႀကိဳက္တယ္။

မွာတာေတြ မ်ားေနတဲ့အခါ "ခုတေလာ မင္း အေတာ္ျဖဳန္းတီးေနပါလား" လုိ႔ စိတ္ထဲက မပါဘဲ လွမ္းေျပာရတာကုိ ႀကိဳက္တယ္။

စိုက္ဝယ္ေပးထားတဲ့ ပစၥည္းေတြအတြက္ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္း ထုတ္ေပးတဲ့အခါ "ဟမ္ အဲေလာက္ေတာင္မွ မ်ားလား၊ ျပန္ မဆပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ လူကို ယူပါ၊ အသည္းကို ခ်မ္းသာေပးပါ" လုိ႔ ျပန္ေျပာတတ္တာကို ႀကိဳက္တယ္။ (ေယာက္်ားေလးေတြ အဲဒီစကား ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ေျပာၾကတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အသိေတြထဲမွာလည္း ႀကံဳဖူးတယ္)

အဲဒီအခါ "အသည္းကမွ ဒုတ္ထိုးလုပ္စားလုိ႔ ရဦးမယ္။ လူ ဘာလုပ္ရမလဲ" လို႔ ျပန္ေျပာရတာ ႀကိဳက္တယ္။

မွာတဲ့ ပစၥည္းရဲ႕ တန္ဖိုးထက္ပိုၿပီး ေငြျပန္ရွင္းေပးတတ္တာကို ႀကိဳက္တယ္။

"ေဟ့ မင့္သူငယ္ခ်င္းက လာေျပာေနတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းကဆို မိန္းကေလးလိုပဲ သိပ္ စိတ္ဆိုးတတ္တယ္ တဲ့" လို႔ စေပးၿပီး၊ "မဟာေယာက္်ားသားဝါဒီကြ" လို႔ ျပန္ေအာ္တတ္တာကုိ နားေထာင္ရတာ ႀကိဳက္တယ္။

တခ်ိဳ႕ အင္းဆက္ေတြကုိ ကိုယ္ေၾကာက္တယ္လို႔ ထင္ၿပီး ဟာသ လုပ္ခ်င္ေနတတ္တာကို ႀကိဳက္တယ္။ (အမွန္ေတာ့ ဒီေလာက္လည္း မေၾကာက္တတ္ပါဘူး။ အေကာင္ပေလာင္ေတြကို စိတ္႐ႈပ္တာ)

တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြ သူ ေမးလို႔ မသိတဲ့အခါ "ဟမ္ မင္း ခုလို ႏိုင္ငံျခားသြားအလုပ္လုပ္ေနတာ ပိုက္ဆံကလြဲလို႔ ဘာေတြမ်ား အသိပညာဗဟုသုတေတြ ပိုရလာသလဲ" လုိ႔ တုိက္႐ိုက္ထိမယ့္ စကားမ်ိဳး ေျပာတတ္တာကို (စိတ္နာေနတဲ့ၾကားက) ႀကိဳက္တယ္။

ဒါမွမဟုတ္ သူခိုင္းတာေတြ တလြဲ လုပ္မိတဲ့အခါ "အဲဒါ ဘာမ်ားခက္လို႔လဲ အင္ျဂင္နယာမႀကီးရဲ႕" လုိ႔ အေငၚတူးတဲ့ေလသံနဲ႔ ေျပာခံရတာကို (စိတ္နာေနတဲ့ၾကားက) ႀကိဳက္တယ္။

ဘာကိစၥျဖစ္ျဖစ္ ေမးမိတဲ့အခါ "ေျပာတာ ေသခ်ာနားေထာင္ တခုခ်င္း ျပန္မေမးနဲ႔၊ ၿပီးရင္ ကိုယ့္ဘာသာ ရေအာင္လုပ္" လုိ႔ ေျပာတတ္တာကို (အျမင္ကတ္တဲ့ၾကားက) ႀကိဳက္တယ္။

ဒီမွာေရာက္ေနတဲ့ ကိုယ္နဲ႔လည္းသိတဲ့ သူ႕ငယ္သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕အေၾကာင္း သတိတရ ေမးေလ့ရွိတတ္တာကို ႀကိဳက္တယ္။

"ခုတေလာ အိပ္ေရးေတြပ်က္တယ္၊ body weight လည္း က်တယ္၊ သိပ္လည္း ေနမေကာင္းဘူး" လို႔ သတင္းေၾကညာတဲ့ေလသံနဲ႔ လွမ္းေျပာျပတတ္တာကုိ ႀကိဳက္တယ္။

ဂ်ဴး စာအုပ္အသစ္၊ ဟုတ္လား၊ ဖတ္မေနပါနဲ႔ကြာ၊ မင္း သူ႕ေနရာဝင္ယူလုိ႔ ရေနပါၿပီ လို႔ သိသိသာသာ ေလွာင္ေျပာင္ခ်င္တာကို (စိတ္နာေနတဲ့ၾကားက) ႀကိဳက္တယ္။

စာအုပ္တစ္ခုခုကို ၫႊန္းၿပီး ဖတ္ၾကည့္ပါလား ေျပာတဲ့အခါ "အခ်စ္အေၾကာင္းမို႔လား၊ ေတာ္ပါ၊ အခ်စ္ဆိုရင္ ေၾကာက္လြန္းလို႔ဘာာာာ" လုိ႔ ေျပာတတ္တာကို ႀကိဳက္တယ္။

တခါတရံ စိတ္ဆိုးစရာ လုပ္မိတဲ့အခါ သူ႕ဘာသာ မေခၚႏိုင္ မေျပာႏုိင္ျဖစ္ၿပီး ျပန္ေခၚခ်င္တဲ့အခ်ိန္က်မွ သူ႕ဘာသာ လာေခၚတတ္တာကိုလည္း ႀကိဳက္တယ္။

ကိုယ့္ကုိ သူ႕ဘာသာ block လုပ္၊ သူ႕ဘာသာ စိတ္ေျပတဲ့အခါ ျပန္ဖြင့္ၿပီး၊ မေတြ႕တာေတာင္ ၾကာၿပီ လို႔ ခပ္တည္တည္ စေျပာတဲ့အခါ ေအး ဟုတ္တယ္ ကိုယ္ မင္းကို block လုပ္ထားတာလုိ႔ ျပန္ေျပာရတာ ႀကိဳက္တယ္။

သူ မႀကိဳက္ဘူးဆုိတာ ေျပာထားရက္နဲ႔ "ခု ဘယ္မွာေရာက္ေနလဲ" ေမးရင္ "massage"၊ "ဘာလုပ္ေနလဲ" ေမးရင္ "အရက္ေသာက္ေနတယ္" လို႔ အ႐ြဲ႕တုိက္ ျပန္ေျဖတတ္တာကို (အျမင္ကတ္တဲ့ၾကားက) ႀကိဳက္တယ္။

"အညာသူေတြနဲ႔ စကားမေျပာခ်င္ဘူး" လုိ႔ ေျပာတတ္တာကုိ ႀကိဳက္တယ္။

တခါတရံ စိတ္မတို တိုေအာင္ လိုက္စေနတတ္တာကို ႀကိဳက္တယ္။

သူ႕နာမည္ေရွ႕မွာ 'ေခြး' တပ္ေခၚရတာ ႀကိဳက္တယ္။

ေဒါသထြက္တုန္း ေရးလိုက္မိတဲ့ စာမွာ သူ႕နာမည္အစား 'Darling' လို႔ ျပန္ျပင္ၿပီး စာျပန္ေရး ဆက္စ ေနတတ္တာကို ႀကိဳက္တယ္။

သူ႕အလုပ္က တခ်ိဳ႕ ေအာင္ျမင္မႈေတြအေၾကာင္း "ဘယ္သူ႕မွ ျပန္မေျပာရဘူးေနာ္" လုိ႔ စကားခံၿပီး ကုိယ့္ကုိ လာအသိေပးတတ္တာကို ႀကိဳက္တယ္။ (အဲဒါ အေပးအယူေတြပါမွန္း သိေနေပမယ့္...)

***
တခါတရံမွာ (အေသးအဖြဲေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္) သူ႕အတြက္ လုပ္ေပးႏိုင္ေနတာကို ႀကိဳက္တယ္။

တခါတရံမွာ (မျဖစ္စေလာက္ အတုိင္းအတာေလးပဲျဖစ္ျဖစ္) သူ လုိအပ္တာ ခံရၿပီး သူ႕အတြက္ အသံုးဝင္ေနတာကို ႀကိဳက္တယ္။

ေရခ်မ္းကပ္တဲ့အခါ သူ႕စိတ္ႏွလံုးထဲ အဲဒီလို ၾကည္လင္ခ်မ္းေျမ့ေနပါေစ လုိ႔ အာ႐ံုျပဳေပးရတာကို ႀကိဳက္တယ္။

အရာအေတာ္မ်ားမ်ား အသိေပးေနက် သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္က "ဟုိကေန တခုခု ဆိုတာနဲ႔ ဒီဘက္မွာ ပ်ာေနၿပီ" လုိ႔ ေျပာၿပီး အျမင္ကတ္ခံေနရတာကို ႀကိဳက္တယ္။

***
ေျပာလိုက္တဲ့အထဲ စကားလံုးအတြဲဆန္းတခုခု အမွတ္တမဲ့ပါသြားရင္ modify ျပန္လုပ္ၿပီး "သမီးေလးဆိုရင္ အဲဒီနာမည္ေပးမယ္" လုိ႔ သူ႕ဘာသာ တေယာက္တည္းေျပာသလို ေျပာဖူးတာကို ႀကိဳက္တယ္။

ဖတ္ထားတယ္ ဝန္မခံဘဲ "မင္း ကိုကိုေတြ ကက္ကက္ေတြနဲ႔လည္း ေတြ႕ေနဦးမယ္" လုိ႔ ေျပာဖူးတာကုိ ႀကိဳက္တယ္။

***
(အစဟာ ဘယ္လုိျဖစ္ျဖစ္၊ အလယ္မွာ ဘာေတြႀကံဳႀကံဳ၊ အဆံုး ဘယ္လုိသတ္သတ္) ေတြ႕ခဲ့ရတာကို ႀကိဳက္တယ္။

***
ေပါက္ က ႀကိဳက္ ဆုိတဲ့ စကားလံုးနဲ႔ တဂ္လို႔ ေရးလိုက္ေပမယ့္၊ စကားလံုးက တိမ္လို႔ ဒီအေၾကာင္းအရာေတြမွာ ထည့္ေရးရတဲ့ "ႀကိဳက္တယ္" ဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းကိုေတာ့ မႀကိဳက္ဘူး။

ေန႔စဉ္အလုပ္ေတြက အႀကိဳက္ကို ေရးခိုင္းတာမွန္း သိေပမယ့္ ပိုက္ဆံရတဲ့အလုပ္ကလြဲလို႔ ေဝယ်ာဝစၥေတြ ကိုယ့္ဘာကိုယ္ လုပ္ေနရတဲ့ အျဖစ္ကို မႀကိဳက္ႏိုင္ေတာ့ အဲဒီအေၾကာင္းေတြက် ေရးလို႔ မရဘူး။ မႀကိဳက္တာေတြကို ႏွစ္ခ်ီလုပ္ၿပီး ေနႏိုင္တဲ့ ကိုယ့္ဘာသာေတာ့ ႀကိဳက္တယ္။

***
ျဖည့္စြက္ (11.4.11, 11:40 AM)

အလုပ္မရခင္က ဒီကို ခဏ ႂကြလာတဲ့ ဆရာေတာ္တပါးဆီ သြားဖူးျဖစ္မယ္ ေျပာမိေတာ့ "အဲဒီဆရာေတာ္ကို ကိုယ္ေတာ့ မယံုဘူး။ ဒါေပမဲ့ မင္း ယံုရင္ သြားပါ။ ယံုၾကည္မႈဆိုတာ ခြန္အားတမ်ိဳး ေမာင္းႏွင္အားတမ်ိဳးပဲ" လုိ႔ ေျပာဖူးတာလည္း ႀကိဳက္တယ္။

ကိုယ္ ႀကိဳက္လို႔ သယ္လာတဲ့ သုတၱန္တစ္ခု အနက္ဖြင့္တဲ့ စာအုပ္အေၾကာင္း ေျပာမိတဲ့အခါ "အဲဒါ သူ(စာေရးဆရာ) ထင္ရာ ျမင္ရာေတြ စြတ္ေရးထားတာ" လုိ႔ ေျပာဖူးတာလည္း ႀကိဳက္တယ္။

ဒီေရာက္ၿပီး အလုပ္ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မရလို႔ သိပ္ဝမ္းနည္းေနခဲ့တဲ့ တခ်ိန္တုန္းက ဖုန္းထဲကေန ကိုယ့္နာမည္အလိုက္အတိုင္း ေလခၽြန္ျပခဲ့ဖူးတာကုိလည္း ႀကိဳက္တယ္။

***

He is in ...

ပိတ္ထားတဲ့တယ္လီဖုန္းထဲက မႏိုးထခင္ ျမည္ေနက် ႏိႈးစက္သံထဲမွာ

စိတ္မပါလက္မပါ အားယူဖြင့္လုိက္မယ့္ ကိုယ့္မ်က္ေတာင္ဖ်ားက အေ႐ြ႕စြမ္းအင္မွာ

ေခါင္းၿဖီးေနရင္း ပုခံုးေပၚကတဆင့္ ၾကမ္းျပင္ဆီ ေလွ်ာက်သြားတဲ့ ဆံျခည္ေလးတစ္မွ်င္မွာ

႐ိႈက္သြင္းလုိက္တဲ့ေလထဲက ျမဴတစ္မႈံစာ အက္တမ္ေလးတစ္ခုစီမွာ

ေရပန္းက က်လာမယ့္ ခပ္ေႏြးေႏြး ေရတစ္စက္ခ်င္းစီမွာ

မ်က္ႏွာသစ္ေဆးက scrubbing-beads ေလးေတြရဲ႕ ၾကမ္းရွရွ အထိအေတြ႕မွာ

***
သနပ္ခါးနဲ႔ ေရာလိမ္းမယ့္ လက္ညိႇဳးထိပ္တစ္ခုစာ အျဖဴေရာင္ကရင္မ္ထဲမွာ

နားရြက္ေနာက္နဲ႔ လည္ပင္းေသြးေၾကာနား ဖ်န္းမိတဲ့ ေရေမႊးပုလင္းရဲ႕ အသံထြက္မွာ

မနက္စာ premier ေကာ္ဖီက အပူေငြ႕၊ ေမႊးရနံ႔ နဲ႔ ကပ္က်န္ေနခဲ့မယ့္ ေကာ္ဖီမႈံ႕ေလး တစ္မႈံခ်င္းထဲမွာ

ေကာက္လြယ္လိုက္တဲ့ ႐ံုးအိတ္ရဲ႕ ပုခံုးသိုင္း ႀကိဳးေပၚမွာ

႐ံုးသြားခါနီး ျဖစ္ကတတ္ဆန္းတပ္ရတဲ့ ေဒါက္ဖိနပ္ႀကိဳးရဲ႕ ကြင္းေလွ်ာကေလးထဲမွာ

အိမ္ျပင္မထြက္ခင္ ဘုရားစင္ဘက္လွည့္ၿပီး ကမန္းကတန္းျပဳလိုက္တဲ့ အာ႐ံုထဲမွာ

***
ez link ကဒ္က လက္က်န္ျပတဲ့ ကိန္းဂဏန္းေတြထဲမွာ

mrt တံခါးမပိတ္ခင္ ၾကားရတဲ့ ျမည္သံစြဲအလကၤာထဲမွာ

ကားလမ္းကို ျဖတ္ကူးတဲ့ မိုးပ်ံတံတားက ေလွကားအထစ္တိုင္းမွာ

ဘယ္ႏွစ္မိနစ္ၾကာရင္ ေစာင့္ေနတဲ့ ဘတ္စ္ ေရာက္ပါမယ္လို႔ ျပန္လာတဲ့ 5 cent တန္ ဖုန္း message ထဲမွာ

***
႐ံုး ၿခံဝမွာ ႀကိဳေရာက္ေနမယ့္ ေဘာ့စ္နဲ႔ မဆံုခ်င္တဲ့ ရင္ခုန္သံထဲမွာ

ကိုယ့္ ကြန္ပ်ဴတာမွာ ႐ိုက္ထည့္ေနတဲ့ password စကားလံုးေလးေတြထဲမွာ

Mandarin နဲ႔ English လို တလွည့္စီ ၾကားေနရတတ္တဲ့ ေနာက္တည့္တည့္က gm ဖုန္းေျပာသံထဲမွာ

consultant နဲ႔ client ဆီက မွတ္ခ်က္နဲ႔ အထြန္႔တက္မႈေတြမွာ

ညေန 5 နာရီ မခြဲခင္ မၾကာခဏ လွမ္းၾကည့္မိတဲ့ စကရင္ညာဘက္ေအာက္ေထာင့္တစ္ေနရာမွာ

***
သတင္းစာေရာင္းသူ အေမႀကီးကို ကမ္းေပးလုိက္တဲ့ ၁ ေဒၚလာတန္ အေႂကြေစ့ကေလးမွာ

ဒီကေန႔လုပ္စားတဲ့ ရခိုင္မုန္႔တီသုပ္ထဲက ၾကက္သြန္နီေၾကာ္ အဖတ္ကေလးေတြထဲမွာ

FM ေရဒီယိုက အစီအစဉ္ေၾကညာသူရဲ႕ အသံထဲမွာ

အိမ္ေရွ႕ကစားကြင္းထဲ ျဖတ္သြားတဲ့ အေျပးသမားရဲ႕ အရွိန္အဟုန္မွာ

အာမခံကုမၸဏီက marketing လာဆင္းတဲ့ Financial Consultant ရဲ႕ plan အမ်ိဳးမ်ိဳးမွာ

သူ သိပ္ႀကိဳက္တယ္ဆုိတဲ့ ပ်င္းပ်င္းရိရိ ခ်က္စားျဖစ္တဲ့ ဟင္းတစ္ခြက္မွာ

***
သူ သေဘာက်တဲ့ celebrity မင္းသမီးတစ္ေယာက္ကို ၾကည့္လိုက္မိတဲ့ (မၾကည္သာခ်င္တဲ့) ကိုယ့္ မ်က္လံုးထဲမွာ

သဘာဝျဖစ္စဉ္ေတြဆီက မႀကံဳစဖူး အထူးႀကီးမားတယ္ဆုိတဲ့ အတိုင္းအတာယူနစ္ေတြနဲ႔ အက္ကြဲေၾကာင္းမ်ား သတင္းမွာ

ထြက္ခါနီးၿပီဆိုတဲ့ ဂ်ဴး ဝတၳဳသစ္ရဲ႕ ေနမ်ိဳးေဆးလက္ေရးဒီဇိုင္းနဲ႔ ေခါင္းစဉ္မွာ

သတိရစိတ္ကို ခဏေမ့ထားၿပီး လိုအပ္လုိ႔ ၿပံဳးရယ္လိုက္တဲ့ ကိုယ့္ ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္စြန္းမွာ

ရီေကာဒင္းလုပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားဖူးတဲ့ အသက္႐ႉသံနဲ႔ ေလခၽြန္သံသဲ့သဲ့ေလးထဲမွာ

မၾကာခဏ ပါးအပ္ထားခဲ့ဖူးသလို မ်က္ရည္တခ်ိဳ႕စြန္းဖူးတဲ့ အဲဒီပုခံုးစြန္းမွာ

***
ဒီစာကို ႐ိုက္ေနတဲ့ ကိုယ့္လက္ေခ်ာင္းေတြဆီက လႈပ္ရွားမႈနဲ႔ ထိေတြ႕မႈတုိင္းမွာ

စာတစ္လံုးခ်င္းစီက အသိစိတ္/ မသိစိတ္နဲ႔ယွဉ္တဲ့ ခံစားမႈတိုင္းမွာ

ညဘက္ကပ္တဲ့ ေရခ်မ္းခြက္ေလးထဲက သာယာတဲ့သဒၶါစိတ္မွာ

ေလေအးေပးစက္ခလုတ္ကို ဖြင့္ၿပီးခ်ိန္ တဖ်တ္ဖ်တ္ခါတဲ့ ႀကိဳးစကေလးမွာ

ဆြဲၿခံဳလိုက္မယ့္ ဂြမ္းေစာင္ပြပြရဲ႕ ေႏြးေထြးမႈမွာ

ကိုယ့္ပါးျပင္နဲ႔ ထိကပ္အိပ္မယ့္ ေခါင္းအံုးေပ်ာ့ကေလးမွာ

ခဏတာ ေမ့ေမ်ာသြားမယ့္ အသိစိတ္ရဲ႕ အတြင္းဆံုး တစ္ေနရာမွာ

***
မ်က္ေစ့တစ္မွိတ္ လွ်က္တစ္ျပက္အတြင္း ျဖစ္ပ်က္ခ်ဳပ္ၿငိမ္းတဲ့ စိတ္အစဉ္ကုေဋတစ္သိန္းလံုးမွာ။

ႏိႈင္းရ ခ်စ္ျခင္း

ဟိုရက္ပိုင္းက youtube မွာ ေတြ႕လိုက္တဲ့ ၃ ပြင့္ဆိုင္ affair ၾကည့္မိေတာ့ ဖ်တ္ခနဲ ေတြးျဖစ္လိုက္တာ။
တခ်ိဳ႕ကလည္း အဲဒါ ဆင္လံုးႀကီးပါ ဆုိတယ္။
ကိုယ္တိုင္လည္း အဲဒီ clip မွာ ဘာမွန္းေတာ့ မသိ၊ တခုခု လြဲေနသလိုပဲ။
ထားပါေတာ့ တုခ်င္တု စစ္ခ်င္စစ္။

***
ေနာက္တေယာက္နဲ႔တြဲလို႔ ေပါက္ကြဲတယ္ဆုိတာ ေပါက္ကြဲတဲ့လူဘက္ကလည္း သူ႕ တကယ္မခ်စ္လို႔သာ။

တဘက္လူအေပၚ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ႏိုင္တယ္ဆိုတာ အဲလိုအျဖစ္မ်ိဳးမွာ ဖုံးထားလုိ႔ မရေအာင္ ေပၚတာပဲလို႔ ထင္တယ္။

တခ်ိဳ႕လူေတြအတြက္ အဲဒီလို အျဖစ္မ်ိဳး ႀကံဳတာနဲ႔ "ငါ့ကို ေစာ္ကားတယ္တို႔ လွည့္စားတယ္တို႔ ယံုၾကည္မႈကို အလြဲသံုးစားလုပ္တယ္တို႔ ဒါမ်ိဳးလာေက်ာလို႔ ဘယ္ရမလဲတို႔" ေတြးကို မေတြးမိဘူး။

"ဪ သူ ငါ့ကို မလုိအပ္ေတာ့ဘူး" ဆုိတာေလာက္နဲ႔ ဝမ္းနည္းသြား႐ံုပဲ။ သူတို႔ကို ကိုယ္ျမင္လိုက္ေၾကာင္းေတာင္ သိေစခ်င္မွာ မဟုတ္ဘူး။

* တကယ္ခ်စ္ရင္ * မေပါက္ကြဲဘူး။ ေဒါကန္ဖို႔၊ ေပါက္ကြဲဖို႔၊ ရန္သြားေတြ႕ဖို႔ သတိေတာင္ ရလိုက္မွာမဟုတ္ဘူး။ ဝမ္းပဲ နည္းမွာ။ တဘက္က မသိေအာင္ ခ်က္ခ်င္း လွည့္ျပန္လာမိမွာ။

***
ဝမ္းလည္းနည္းမယ္ ေပါက္လဲကြဲမယ္။ ဒါေပမဲ့ တကယ္လည္းခ်စ္ပါတယ္ လို႔ ေျပာလာရင္ ဒီဂရီအလုိက္ေပါ့ လို႔ပဲ ေျပာရမယ္ထင္တယ္။ ကိုယ္က သူ႕အေပၚ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ႏိုင္လဲဆုိတဲ့ အတိုင္းအတာအရေပါ့။

- ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္နဲ႔ မယွဉ္သာေအာင္ ေလ်ာ့ခ်စ္ရင္ေတာ့ ေပါက္ကြဲ႐ံုသက္သက္ပဲ။ ေဒါသခ်ည္းပဲ ထြက္မိမယ္။ ဝမ္းနည္းတယ္ဆုိရင္ေတာင္ အဲဒါ ငါ့ကိုမွ ျဖစ္ရေလျခင္းဆုိတဲ့ စိတ္ပဲ။ တဘက္လူကိုလည္း ခြင့္မလႊတ္ဘူး။ အခြင့္အေရးရတာနဲ႔ လက္တုန္႔ျပန္မွာပဲ။

- ကုိယ့္အတၱနဲ႔ တန္းတူဆိုရင္ေတာ့ အထက္ကတေယာက္ေျပာသလို ဝမ္းလည္းနည္းမယ္ ေပါက္လဲကြဲမယ္။ ခြင့္ေတာ့ မလႊတ္ႏိုင္ေသးဘူး။ လက္စားေခ်ရေလာက္ေအာင္လည္းပဲ မရက္စက္ႏိုင္ဘူး။

- ကိုယ့္အတၱထက္ ေက်ာ္သြားၿပီဆုိရင္ (တကယ္ခ်စ္တယ္ဆိုရင္)ေတာ့ ဝမ္းနည္း႐ံုမွ်သာပါပဲ။

တကယ္ခ်စ္တယ္ ဆုိတဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္ကလည္း... ဆိုၾကပါစို႔။
* ကိုယ္က temperature 21ºC ေလာက္ကိုမွ တကယ္ေအးတယ္လို႔ သတ္မွတ္တယ္ဆုိရင္ အဲဒီထက္မ်ားတဲ့ အပူခ်ိန္က ကိုယ့္အတြက္ တကယ္မေအးဘူးေပါ့ *

***
(စာႂကြင္း။ ကိုယ့္အေပၚ သူ ဘယ္ေလာက္ အတုိင္းအတာထိ... ဆုိတာ သိခ်င္တဲ့သူေတြ စမ္းၾကည့္ၾကဖို႔ေတာင္ ေကာင္းတယ္။ အဲဒီအေျခအေနမ်ိဳးမွာ တဘက္လူရဲ႕စိတ္ထဲ႐ွိသမွ် ညာမရေအာင္ ေပၚလာမွာပဲ။ ကုိယ့္လူကို ယံုတယ္၊ ပိုင္လည္း ပိုင္တယ္ဆုိရင္ေျပာပါတယ္။

အင္းေလ... ယံုမွေတာ့ ဘယ္စမ္းၾကည့္စရာလိုမလဲ)

***
pic from google

စိတ္ကူးယဉ္ေကာင္းကင္

လြန္ခဲ့ေသာ 14 ႏွစ္ ေလာက္ဆီက သူ အေတြးထဲ ဝင္လာခဲ့သည္ ထင္၏။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဒါကို ေတြးဖို႔ သိပ္ေစာခဲ့သလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ပံုမွန္ပဲေလလား ကုိယ္ မသိပါ။ ေစာသည္ျဖစ္ေစ၊ ေနာက္က်သည္ျဖစ္ေစ၊ ပံုမွန္ျဖစ္ေစ ဒါကို ဆံုးျဖတ္ႏိုင္မည့္ ပညာ႐ွင္တို႔အတြက္သာ ဒီအခ်က္က အေရးႀကီးခ်င္ႀကီးမည္။ စိတ္ကူးထဲက ဒီအေၾကာင္းေတြ ျပန္ေရးမည့္ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္အေတြးထဲ ဝင္လာသလဲဆိုတာသာ အဓိကက်ေတာ့သည္။

ျပာလြင္ေသာ အိပ္မက္တစ္ခုလို႔သာ တင္စားခ်င္မိ၏။
ပန္းေရာင္လႊမ္းေသာ ကိုယ္ပိုင္အခန္းထဲ ခ်ဉ္းနင္းလာမည့္ ေကာင္းကင္မ်က္ႏွာက်က္ေလးတစ္ခုလိုေပါ့။ ကိုယ့္ကမၻာထဲ ေနာက္ထပ္ဝင္လာမည့္ အေသြးအေရာင္ကေလး။ အသစ္အဆန္း အေျပာင္းအလဲကိုသာ အလုိ႐ွိတတ္လို႔ ကိုယ္ဟာ အျပာေရာင္ေကာင္းကင္ကေလးအျဖစ္ စိတ္ကူးေတြးထင္လိုခ်င္ခဲ့မိသည္လား မသိ။

ႏူးညံ့ေပ်ာ့အိကာ ေမြးညင္းႏုမ်ားဖံုးေနမည့္ လက္တဖက္ကို ဖြဖြ ပြတ္သတ္ၾကည့္မိလွ်င္ အနည္းငယ္ ၾကမ္း႐ွေသာ အထိအေတြ႕ေၾကာင့္ ထိတ္လန္႔ေလမည္လား။ သူ ဆတ္ခနဲ လႈပ္သြားမည္ဆိုလွ်င္ေတာ့ ကိုယ္ပါ ေရာေယာင္လန္႔ကာ ခဏၾကာမွ် မထိရက္ မတို႔ရက္ မထိရဲ မကိုင္ရဲ ျဖစ္ေနဦးမည္။ အလင္းေရာင္ကို က်င့္သားမရေသးသည့္ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ ကိုယ့္ကုိ လွမ္းၾကည့္ေလမည္လား။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ ကမၻာႀကီးတစ္ခုလံုး ကိုယ္အပိုင္ရလိုက္သလုိ ျဖစ္ေတာ့မည္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ သူ႕အသံသဲ့သဲ့အားျဖင့္ တညီးညီးေတာက္ေလာင္ခ်င္ေသာ ဘဝင္စိတ္မ်ားၿငိမ္းသြားေပလိမ့္မည္။ ကိုယ့္ လက္သန္းကေလးတစ္ေခ်ာင္းကို သူလက္ဖဝါးျပင္ထဲထည့္ကာ ဆုတ္ကိုင္ေစခ်င္မိသည္။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ႏုအိေႏြးေထြးေလမလဲ။

ကိုယ္ႏွင့္တူသည့္ ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးမ်ား႐ွိလိမ့္မည္။ မဟုတ္လွ်င္ေတာ့ ခပ္စူစူ ထူတြဲသည့္ ႏႈတ္ခမ္းကေလးႏွင့္ ျဖစ္မွာေပါ့။ ႏွာတံေပၚေပၚ... ဒါေတာ့ ေသခ်ာသည္။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ္ႏွင့္ မတူလွ်င္ နဖူးျပင္က်ယ္လိမ့္မည္။ ကိုယ္နဲ႔ဘယ္ႏွစ္ရာခိုင္ႏႈန္းေတာင္ တူမွာလဲ၊ ဘယ္ႏွစ္ရာခိုင္ႏႈန္းက မတူဘဲ ျဖစ္မွာလဲ၊ ဘယ္ႏွစ္ရာႏႈန္းေလာက္ တူမွ ဒါမွမဟုတ္ မတူဘဲေနမွ ၿပီးျပည့္စံုတဲ့ ေကာင္းကင္ေလးျဖစ္မွာလဲဟု တစိမ့္စိမ့္ ေတြးမိျပန္သည္။

အင္းေလ ဒါေတြ သိပ္အေရးမႀကီးပါဘူး။ ကိုယ္နဲ႔ မတူလည္း ခ်စ္ရသူနဲ႔ တူေနမွာေပါ့။ သူ႕မွာ ဘာမ်ား ေ႐ြးစရာ႐ွိလို႔လဲ။ တစ္ခုပဲ၊ မ်က္ခံုးထူထူေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ေခ်။

ကိုယ္ လံုးဝ မႀကိဳက္သည့္ သၾကားလံုး၊ ေခ်ာ့ကလက္ေတြကို သူ သိပ္မ်ားႀကိဳက္ေနမလား။

အစဦးဆံုးေန႔ရက္ေတြမွာ သူ လုိအပ္တာေတြ လုပ္ေပးႏိုင္ဖို႔ ကိုယ့္အတြက္ အခက္အခဲေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိလိမ့္ဦးမည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဒါေတြ ေတြးလို႔ မစိုးရိမ္ခ်င္ေသး။ ကိုယ့္ကို ဘာမွန္းမသိသည့္ တစိမ္းသက္သက္ကေန သိသိမွတ္မွတ္ၾကည့္ကာ မွတ္သားၿပီး၊ မွတ္မိလာတဲ့ အၿပံဳးကေလးေတြလည္း ၾကည့္ျမင္ရလိမ့္မည္။ တကယ့္ကိုပဲ ကိုယ့္လိုအင္ဆႏၵေတြကို ႏွစ္သိမ့္ေစလိမ့္မလားကြယ္။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကိုယ့္ရင္ခြင္ထဲကေန ထြက္ခြာခ်ိန္က်ေလမည္။

သူကေလးဟာ ေပ်ာ္ျမဴးစရာကိုသာ ႐ွာတတ္ေလမည္လား၊ ကိုယ့္ အႏွစ္သက္ဆံုး စာအုပ္ထဲက Tai-chan (Taiji Yamanouchi) လို စူးစိုက္တည္ၾကည္ကာ ရည္မွန္းခ်က္ ႀကီးေလမည္လား။

သူဘာလဲဆိုတာ ေစာစီးေသခ်ာစြာ ရိပ္မိသိ႐ွိႏိုင္ဖို႔၊ ၿပီးေတာ့ လက္ေတြ႕အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ဖို႔ ထိေရာက္စြာ ေဖးမေပးႏိုင္သူ ကိုယ္ ျဖစ္လိုလွသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ထိုအခိုက္အတန္႔မွာေတာ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ မသက္ဆိုင္သလုိျဖစ္ေနခဲ့သည့္ ပစၥည္းပစၥယမ်ား၊ ကစားကြင္း နဲ႔ ပန္းၿခံ၊ ဆီးေဆာ၊ ေလွ်ာ နဲ႔ ဒန္းလို ပစၥည္းမ်ားက သူႏွင့္တြဲကာ ကိုယ့္ကို တရင္းတႏွီး ပတ္သတ္လာေလဦးမည္။ အမွတ္တမဲ့ျဖတ္ေက်ာ္လာေနက် ထုိပစၥည္းမ်ားအား အမွတ္ထင္ထင္ ၿပံဳးရယ္ ေငးၾကည့္မိေစဦးမည္။

သူ႕ကို သင္ၾကားဖို႔ ႀကိဳးစားရင္း၊ သူ႕ဆီကလည္း မဆံုးႏိုင္ေအာင္ ျပန္လည္သင္ယူရေပဦးမည္။ စိုးရိမ္ပူပန္မႈေတြနဲ႔ ကိုယ္ဟာ တလြဲတေခ်ာ္ အမွားမ်ားလည္း လုပ္မိဦးမည္။ ခ်စ္ျခင္းဆုိတာကိုက သင္ၾကားတတ္ေျမာက္ရတာ မဟုတ္လားေလ။ ခ်စ္ခင္ႏွစ္လိုစိတ္နဲ႔ ယွဉ္ေတာ့ တာဝန္ဆိုတာ သူမတူေအာင္ ခ်ိဳၿမိန္မွာပါပဲဟု ထိုတခဏမွာ ဘယ္သူမွ အတည္ျပဳေပးစရာမလိုေအာင္ ယံုၾကည္မိျပန္၏။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ကာလေတြ ကုန္ဆံုး၊ သူဟာ ကိုယ္ ကာကြယ္ေစာင့္ေ႐ွာက္ရမည့္ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးစရာ အျဖစ္ကေန၊ အားကိုးတြယ္တာရမည့္ ဂုဏ္ယူဝံ့ႂကြားစရာ အျဖစ္သို႔ ေျပာင္းလဲသြားမည္။ သြားေလရာ ကိုယ္မပါႏိုင္ေသာ္လည္း ကိုယ့္ေမတၱာတရားမ်ား ပါသည္ဟူေသာ ယံုၾကည္စိတ္ျဖင့္ သူ႕အား ခုိင္မတ္ေစလုိလွ၏။ သူ နာက်င္ေလတုိင္း ႏွစ္သိမ့္မည့္၊ သူ လဲက်ေလတိုင္း ထူမတ္မည့္၊ သူ ျပန္လာခ်ိန္တိုင္း ႀကိဳဆိုမည့္ ေနရာတစ္ခုအျဖစ္ လံုၿခံဳေစလုိလွ၏။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကိုယ့္ရင္ခြင္ထဲကေန ထြက္ခြာ႐ံုသာမက၊ ကိုယ့္မ်က္ေစ့ေအာက္ကေနပါ ထြက္ခြာသြားေပလိမ့္မည္။

တကယ္ေတာ့ ဒီျဖစ္စဉ္ေတြကို လူေပါင္းမ်ားစြာ ႀကံဳဖူးခဲ့ၾကၿပီးၿပီ။
သို႔ေသာ္ ကိုယ့္က်မွ ထူးဆန္းေနေလမည္လားဆိုတာ ထံုးစံအတုိင္း ေတြးမိျပန္သည္။ ဘယ္သူေတြ ဘယ္လုိ သက္ေတာင့္သက္သာ ျဖတ္ေက်ာ္လုိ႔၊ ဘယ္သူေတြ ဘယ္လုိ ခက္ခက္ခဲခဲ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ရပါသလဲ။ ဒါကိုက ဘဝထဲက ျဖစ္ရပ္မွန္အႏုပညာတရပ္ ျဖစ္ေပမည္။

အရိပ္ၾကည့္ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးခဲ့ရသည့္ အရာတစ္ခုကို လက္လႊတ္ရမည့္အခ်ိန္မွာ ႏွစ္သိမ့္ေျဖသာစရာ အေၾကာင္းတစ္ခု ႐ွိဖို႔ေတာ့ အႏူးအၫြတ္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်င္မိသည္။

***
သူ႕ကို တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ေတြ႕ျမင္ေထြးေပြ႕ရမည္ဟု စိတ္ကူးျဖင့္ ႀကိဳ႐ူးခဲ့႐ံုမွ်သာ...

***
pic from here

ကၽြန္မတို႔ လက္ထပ္ျဖစ္ၾကရင္... - ဂ်ဴး

"ကၽြန္မတို႔ လက္ထပ္ျဖစ္ၾကရင္... "

ကၽြန္မတို႔ လက္ထပ္ျဖစ္ၾကရင္ အိမ္ကေလးတစ္လံုး ေဆာက္မည္။ ထိုအိမ္ကေလးသည္ ေရျပင္က်ယ္က်ယ္တစ္ခုႏွင့္ နီးေသာေနရာ ျဖစ္လွ်င္ေကာင္းမည္။ ဒါမွ ထိုအိမ္ကေလးကို ျမကန္သာဟု နာမည္ေပးလို႔ ရမည္။

(ေရျပင္ကိုေတာ့ ကိုယ္လည္း ႀကိဳက္တယ္။ အိမ္ေနာက္ဘက္က အင္းလ်ားကန္ဆို ေကာင္းမယ္။ ဒါေပမဲ့ လာလည္တဲ့ ကေလးေတြနဲ႔ အိမ္က ကေလးေတြ လူႀကီးေတြ မသိေအာင္ သြားေဆာ့ၿပီး တခုခုျဖစ္မွာ ပူေနရဦးမယ္။ ေနပေစေတာ့။ အိမ္ေ႐ွ႕မွာတင္ ေရကူးကန္ အဝိုင္းေလး ပါရင္ေတာ္ၿပီ။

အိမ္ကုိေတာ့ ျမကန္သာ လို႔ နာမည္ မေပးခ်င္ပါ။ ၁၀ တန္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ ကုိယ္ေနမယ့္ အိမ္ ကုိယ့္ဘာသာေဆာက္ၿပီး နာမည္ေပးၾကဖို႔ စိတ္ကူးယဉ္ဖူးတယ္။ အိမ္ကေလးကို ကိုယ္ေပးခ်င္တဲ့ နာမည္က "ေဒါင္းဖလ္ဝါ"။ ၿပီးေတာ့ ေခြးကေလးတစ္ေကာင္ ေမြးခ်င္ခဲ့တယ္။ ေခြးကေလးရဲ႕ နာမည္က ဟီလီယို (helio)။ အဲဒီတုန္းက ေၾကာင္မခ်စ္တတ္ေသးဘူး)

အိမ္ကေလးသည္ သစ္သားအိမ္ကေလးပဲ ျဖစ္ဖ႔ိုမ်ားသည္။

(ကိုယ္ကေတာ့ အညာမွာေမြး၊ ေအာက္အရပ္မွာႀကီးၿပီး၊ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေျပာင္းေ႐ႊ႕ေနခဲ့ဖူးေတာ့ အိမ္အမ်ိဳးေပါင္းစံုနဲ႔ ေနခဲ့ဖူးတယ္။ ဘယ္အိမ္ကိုမွ ကိုယ္ၾကာၾကာေနရမယ့္ အိမ္လို႔ မမွတ္ခဲ့ေတာ့ အဲဒီတုန္းက ဘာမွ မေတြးခဲ့ဖူးဘူး။

ေက်ာက္တံုး ေက်ာက္ခ်ပ္ေတြနဲ႔ စီၿပီးေဆာက္ထားတဲ့ အိမ္ပံုစံမ်ိဳးကို သေဘာက်တယ္။
သစ္သားအိမ္...
အင္း ေနခ်င္ပါတယ္။ ၿခံဝန္းက်ယ္က်ယ္ထဲမွာ ႏွစ္မ်ိဳးလံုး ထည့္ေဆာက္ထားႏိုင္ရင္ ေကာင္းမယ္။
သား ေ႐ႊအိုး ထမ္းလာတာ ျမင္ရေတာ့ ပိုေကာင္းတာေပါ့)

စိမ္းလန္းေသာ အိမ္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ မွန္ေတြၾကားမွာ သစ္ပင္ေတြကို စိုက္ပ်ိဳးထားမည္။

သစ္ပင္ကေတာ့ ဘယ္ေနရာမဆို မ်ားမ်ား႐ွိေစခ်င္တယ္။ အိမ္ေ႐ွ႕နဲ႔ အိမ္ပတ္ပတ္လည္မွာ ေပ ၃၀ စီေလာက္ ေျမပို႐ွိခ်င္တယ္။ (ေျမေဈးကို ခဏ ေမ့ထားသည္။ မေမ့လည္း ကိစၥမ႐ွိပါ။ ကိုယ္မွ မဝယ္ႏိုင္တာ) ၿပီးေတာ့ ကြန္ကရစ္ခင္းထားတဲ့ ၿခံဝန္းထက္ ေျမႀကီးေတြပဲ ႐ွိတဲ့ ၿခံဝန္းကို ပိုႀကိဳက္တယ္။ ဒါမွ သစ္ပင္ေတြ အမ်ားႀကီး စိုက္လို႔ရမယ္။ သစ္ရိပ္နဲ႔ ေအးေနတဲ့ ေျမႀကီးေပၚမွာ ဖိနပ္မပါဘဲ လမ္းေလွ်ာက္မယ္။

ပန္းပင္ေတြထက္ အရိပ္ေကာင္းတဲ့ အပင္ႀကီးေတြ ပိုစိုက္မယ္။ အိမ္ထဲမွာေတာ့ ကရိကထ မမ်ားတဲ့ ႐ွားေစာင္းပင္ကေလးေတြ အ႐ြယ္စံု ပံုစံစံု စိုက္ထားမယ္။ ယုန္နား႐ြက္ကေလးေတြနဲ႔ တူတဲ့ ႐ွားေစာင္းပင္ပုကေလးေတြ သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္။)

အတိတ္ကို ျပန္စဉ္းစားၾကည့္ေတာ့လည္း လက္ထပ္ျခင္းကို တားဆီးထားသည့္ အေႏွာင့္အယွက္ အခက္အခဲ ဘာမွမရွိခဲ့။

(တခါတခါက် အဲဒီ အေႏွာင့္အယွက္ အခက္အခဲ ဆိုတာက တြန္းအားေပးတာေတာင္မွ ျဖစ္သြားတတ္ေသးတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဘဝမွာ လုပ္တိုင္း မျဖစ္ႏိုင္တာေတြ၊ ျဖစ္တိုင္း မလုပ္ႏိုင္တာေတြက တခ်ိဳ႕အေရးကိစၥေတြကို သတ္မွတ္ျပ႒ာန္းပစ္လိုက္တတ္တယ္။

သူငယ္ခ်င္း ေယာက္်ားေလး တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေျပာဖူးတယ္။ မိန္းမေတြဟာ မယူခ်င္ရင္လည္း ေလွ်ာက္စဉ္းစားေနၿပီး၊ သူတို႔ ယူခ်င္ရင္လည္း ဘာမွကို ထည့္မစဉ္းစားေတာ့ပါဘူး တဲ့။ ဒါကေတာ့ မိန္းမမွ ေယာက္်ားမွ မဟုတ္ပါဘူး။ အကုန္ တူတူပါပဲ)

ေကာင္းကင္ တေနရာရာမွာ ရွိေနသည့္ ၾကယ္တစ္စင္းကို မထိခိုက္ေစဘဲ ကမာၻေျမေပၚက ပန္းတစ္ပြင့္ကို ခူးလို႔မရပါ တဲ့။ သူႏွင့္ကၽြန္မ ခ်စ္ခဲ့မိသည့္အတြက္ တစ္ခုခုကို၊ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကိုမ်ား ကၽြန္မ ထိခိုက္မိသြားသလား။

(အဲဒီအေၾကာင္းအရာကိုေတာ့ ကိုယ္ ဘယ္ေသာအခါမွ ျပန္မေတြးခ်င္ပါ။ အေျဖက ဟုတ္တယ္ လို႔ ထြက္ခဲ့ရင္လည္း မခ်စ္ဘဲ ေနခဲ့မွာမွ မဟုတ္တာေလ။ တခါတခါက် ဘဝမွာ အကြက္ခ်ထားၿပီးသား အရာေတြအတြက္ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါကို အေၾကာင္းျပတာသက္သက္လို႔ ယူဆၾကမယ္ဆိုရင္ေတာင္မွပဲ ကိုယ္ကေတာ့ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ပါဘူး)

ဆင္းရဲျခင္းေတြ ဖိႏွိပ္ျခင္းေတြျဖင့္ ျပည့္ေနသည့္ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုထဲသို႔ ကိုယ္ရင္ေသြးေလးကို ေခၚယူေမြးဖြားလိုက္ရမွာ ေတာ္ေတာ္ အကုသိုလ္မ်ားသည့္ အလုပ္တဲ့။

(ဒီ post ကို ကိုယ့္ရဲ႕ fb မွာ ယူၿပီး share ေတာ့ ကိုယ္ high light လုပ္ခဲ့တဲ့ စာပိုဒ္ပါပဲ။ ဘဝမွာ ဘာမွ ေတြးမေနဘဲ သမား႐ိုးက်ပဲ သဘာဝက်က် ျဖတ္သန္းသြားခ်င္တဲ့သူေတြ အဖို႔ေတာ့ ဒါဟာ ေၾကာင္ကြက္တစ္ကြက္ ျဖစ္မွာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ လက္ဖမိုး လက္ဖဝါးကိစၥပါပဲ။ တစ္ေယာက္တည္း အတြက္ေတာင္မွ ဒီကိစၥက လက္ဖမုိးျဖစ္လိုက္၊ လက္ဖဝါးျဖစ္လိုက္နဲ႔)

အိုကြယ္ တို႔မ်ား ဘယ္ေန႔ပဲ ခ်စ္မိခ်စ္မိ၊ အဲဒီေန႔ဟာ ေၾကကြဲဖြယ္ရာေန႔ေတြထဲမွာ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုေတာ့ ျဖစ္ေနဦးမွာပါပဲ။ ဘယ္ေန႔မွာမ်ား ဆိုးယုတ္မႈတစ္ခုခု မျဖစ္ပြားခဲ့ဘဲ ေနမွာတဲ့လဲ။ သည္ေလာက္ႏွစ္ေတြ ေထာင္ခ်ီေနသည့္ ကမၻာႀကီး၊ ဆိုးယုတ္မႈေတြလည္း ေပါမ်ားလွသည့္ ကမၻာႀကီးတြင္ ေန႔ တစ္ေန႔တိုင္းဟာ တစ္ေနရာရာမွာ ေၾကကြဲမႈ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုေတာ့ ျဖစ္ပြားေနခဲ့ဖူးမွာပဲ မဟုတ္လား။

(ဂ်ဴး ရဲ႕ အဲဒီလို အေတြးအျမင္ အေရးအသားမ်ိဳးေတြကို သိပ္ကို သေဘာက်မိတယ္။

သမိုင္းမွာ အျဖစ္အပ်က္ထက္ ခုႏွစ္ေတြ ရက္စြဲေတြက ပိုအေရးႀကီးေနၾကတာ မုန္းစရာ အေကာင္းဆံုးလို႔ ထင္တယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကမၻာႀကီးေပၚမွာ အက်ည္းတန္တဲ့ ေန႔တစ္ေန႔ကို သမိုင္းဝင္ေအာင္ ကိုယ္ ခုခ်ိန္ထိ မလုပ္ခဲ့ဖူးဘူး။ ဒီေလာက္ဆိုရင္ပဲ ေတာ္ပါၿပီ)

အဲဒီေန႔က ကၽြန္မႏွင့္သူသည္ ေကာ္ဖီဆိုင္တစ္ခုမွာ ရွိခဲ့သည္။ ေလေအးစက္ဖြင့္သည့္ ေကာ္ဖီဆိုင္မဟုတ္။ ေဆးလိပ္ေငြ႕ေတြျဖင့္ ျပည့္လႊမ္းေနသည့္ ဆိုင္လည္းမဟုတ္။ ၿခံဝန္းတစ္ခုထဲက သစ္ပင္ေတြၾကားမွာ စားပြဲ၊ ကုလားထိုင္ေတြ ခ်ထားသည့္ ေအးခ်မ္းသည့္ ဆိုင္ကေလးျဖစ္သည္။

(MICT Park ကေတာ့ အရမ္းကို ပူတယ္။ ေႏြရာသီ တေန႔လည္ အဲဒီထဲသြားၿပီး ဖ်ားေတာင္ယူတယ္။)

သူထိုေန႔က ဖတ္ေနေသာစာအုပ္က ခါလိဂ်ီဘရန္ ၏ "ပုေရာဟိတ္" ျဖစ္ၿပီး ကၽြန္မဖတ္ေနသည့္ စာအုပ္က ၁၉၉၅ ခုႏွစ္ထုတ္ ''လိပ္ျပာတို႔၏ တခ်ိန္တုန္းက'' ဝတၳဳစာအုပ္ ျဖစ္ေနခဲ့တာမို႔ ဘာကိုမွ ျပန္မေျပာင္းခ်င္ပါ။

(ေသခ်ာ မမွတ္မိေတာ့။ အဲဒီအခ်ိန္က Cronin စာအုပ္ေတြ သည္းသည္းမည္းမည္း ႀကိဳးစားပမ္းစား လိုက္ဖတ္ေနခဲ့တဲ့အခ်ိန္ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ သူ႕စာအုပ္ကေတာ့ ပဲစင္းငံု အေၾကာင္း ျဖစ္မွာပဲ)

အဲဒီေန႔က သူဝတ္ထားသည္က စက္ဆိုင္မွာ ခ်ဳပ္ထားသည့္ ခ်ည္ထည္စစ္စစ္ အက်ႌျဖစ္ေနခဲ့သည္။

(ကိုဝတုတ္တို႔ရဲ႕ Zizawa's Refuge မွာ မတရားမႈနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ အေၾကာင္းေတြ ကို ဖတ္ၿပီး မၾကာခင္ ဂ်ဴးရဲ႕ ဒီစာေၾကာင္းကို ဖတ္ရေတာ့ ပိုၿပီး အမွတ္ထင္ထင္ ျဖစ္မိတယ္)

ကၽြန္မက ခ်င္းျပည္နယ္ ဖလမ္းၿမိဳ႕မွ လက္ေဆာင္ရေသာ ခ်င္း႐ိုးရာ ဆြဲႀကိဳးေသးေသးေလးတစ္ခုကို ဆြဲထားသည္။ ထိုဆြဲႀကိဳးေလးသည္ ကၽြန္မကူညီလိုက္လို႔ ဆယ္တန္းေအာင္သည္အထိ ပညာသင္ႏိုင္ခဲ့ၿပီး ကေလးမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ အဖြဲ႕တစ္ခုမွာ အလုပ္ရသြားသည့္ ကေလးမကေလးတစ္ေယာက္က လက္ေဆာင္ေပးခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုဆြဲႀကိဳးကို ကၽြန္မကိုေပးဖို႔ သူကိုယ္တိုင္ သီကံုးထားခဲ့သည္။

(ဒီစာပိုဒ္ကို ဖတ္ရေတာ့ "သူ မင္းကို ဘယ္ေတာ့မွ" ကို နက္နက္နဲနဲ သတိရမိတယ္။ ဘေလာ့ေတာင္မေရးေသးဘူးလား၊ ေရးကာစကလား မသိ ေတာေက်ာင္းဆရာ ရဲ႕ ဘေလာ့မွာ comment ေပါင္းမ်ားစြာ ေရးခဲ့ၾကတာကိုလည္း သတိရမိတယ္။ မွန္တာေျပာရရင္ အဲဒီ ဝတၳဳက အမွတ္တရ လို၊ ၾကာေတာ့သည္လည္း ေမာင့္စကား လို ကိုယ့္ကို တစြဲတလမ္း မႏွစ္ၿခိဳက္ေစခဲ့ေပမယ့္ ဂ်ဴး ဆိုတာကို ပိုၿပီး ပီပီျပင္ျပင္ ျမင္မိေစခဲ့တဲ့ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ပါပဲ။

အဲဒီ ဝတၳဳမွာ အႏုပညာေတြ၊ ခံစားမႈေတြ ဆိုတာထက္ စိတ္ေစတနာ ဆုိတာကိုပဲ ပိုၿပီး ျမင္ခဲ့မိလို႔ review ေတြဖတ္ၿပီး (ဝတၳဳေတာင္ မဖတ္ရေသးဘဲ) ဂ်ဴးဘက္က ဝင္ေရးခဲ့တယ္။ အဲဒီ ဝတၳဳကို ဖတ္ၿပီးသြားတဲ့အခါမွာေတာ့ မဖတ္ရေသးဘဲ ဝင္ေရးခဲ့တာအတြက္ လံုးဝမွ ေနာင္တရစရာ မ႐ွိတာ ေသခ်ာသြားျပန္တယ္)

ေနာက္ၿပီး အဲဒီေန႔က သူသည္ ကၽြန္မအား ကတိတစ္ခု လက္ေဆာင္ေပးခဲ့သည္။ အဲဒီကတိကေတာ့ သူ တစ္သက္လံုး ျမန္မာႏိုင္ငံကေန ဘယ္ေတာ့မွ ေျပာင္းေ႐ႊ႕ထြက္ခြာမသြားပါတဲ့။ စာသင္သြားဖို႔၊ အစည္းအေဝးသြားဖို႔ ဒါမ်ိဳးေတာ့ ခရီးေတြ ထြက္ေနရမွာပါ။ သို႔ေသာ္ ႏိုင္ငံကို စြန႔္ခြာၿပီး ထြက္ခြာရမည့္ အျဖစ္မ်ိဳး ကို ဘယ္ေတာ့မွ မေရာက္ေအာင္ သူ ႀကိဳးစားပါမည္ တဲ့။

:)))
(ႏိုင္ငံျခားကို မျဖစ္မေန ထြက္ရတယ္ဆိုတာ ေတာ္လို႔လား ညံ့လို႔လား ကိုယ္ ခုထိ မေသခ်ာေသးပါ။ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ဒုတိယတစ္ခု ျဖစ္ဖို႔ ပိုမ်ားပါတယ္)

ကမၻာႀကီးကို ပိုၿပီး ေကာင္းမြန္ေအာင္ ေရွ႕သို႔ တြန္းပို႔ေပးေနေသာ အင္အားေတြထဲမွာ အေကာင္းျမင္ျခင္းဆိုသည့္ အင္အားလည္း ပါဝင္ေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ၾကသည္။

(ကိုယ္ကေတာ့ အ႐ွိအတိုင္း ျမင္ရတာကို ပိုႀကိဳက္ပါတယ္။ အေကာင္းျမင္ႏိုင္႐ံုနဲ႔ေတာ့ ဘာမွ ထူး မထင္ပါ။ ေကာင္းတာကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ လုပ္မယ္။ ဒါဆုိ ရၿပီ။ ေကာင္းတဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္ႀကီးနဲ႔ လုပ္စရာ႐ွိတာေတြ လုပ္ေနပါတယ္ဆိုတဲ့ လူေတြကိုယ္တုိင္ မေကာင္းတာကို အေကာင္းျမင္ေပးဖို႔ထိေတာ့ ကိုယ္ စိတ္မဝင္စား)

ကၽြန္မ မလွမ္းျဖစ္ခဲ့သည့္ ေျခလွမ္းေတြ၏ ထိခိုက္မႈအက်ိဳးဆက္ကိုလည္း သူသိခြင့္ရခဲ့သည္။
...
ကၽြန္မသာ စာျပန္ေရးၿပီး သူ႕အတြက္ လမ္းၫႊန္သူတစ္ေယာက္ အနည္းဆံုးေပါ့ေလ အေဖာ္ေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့မည္ဆိုလွ်င္ သူ ယခုလို ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေအာင္ျမင္စြာ ေသေၾကာင္းႀကံမိပါ့မလား။

("တစ္စံုတစ္ေယာက္မွာ ကိုယ့္ ပေယာဂနဲ႔ ထိခိုက္သြားရတယ္လို႔ ထင္မိတဲ့အခါ..." အဲဒီ အေၾကာင္းအရာမ်ိဳးကို ဂ်ဴး ေရးတာ တစ္ခါမက ဖတ္ခဲ့ဖူးတယ္။ တိမ္နဲ႔ခ်ည္တဲ့ႀကိဳး မွာလည္း ထင္ထင္႐ွား႐ွား တစ္ခါ...

စာေရးသူေတြဟာ သူတို႔ဘဝမွာ နက္နက္နဲနဲ ေတြ႕ႀကံဳခံစားခဲ့ရတာေတြကို သူတို႔စာမွာ ထပ္ကာ ထပ္ကာ ျပန္ထင္ဟပ္ၾကတယ္ ထင္တယ္။ Cronin လည္း ေက်ာက္မီးေသြးတြင္းၿပိဳတဲ့ကိစၥကို တစ္ခါမက ေရးတာ ဖတ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ခံစားဖို႔ ခက္ခဲတဲ့ အေတြ႕အႀကံဳ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ထပ္ကာ ထပ္ကာ အန္ထုတ္ျခင္းအားျဖင့္ အဲဒီ ခံစားမႈေတြဆီကေန ေက်ာ္လြန္ဖုိ႔ သူတို႔ ႀကိဳးစားၾကတာမ်ားလား မသိ)

ဒီလို ႏွစ္ပတ္လည္ေန႔မွာ ကၽြန္မထံ ဖုန္းဆက္ေနက်ျဖစ္သည္။ ေနေကာင္းလား ဟု သူ ေမးသည္။ ဘာေတြတိုးတက္ေနလဲ ဟု သူ ေမးသည္။ ဘာစာအုပ္ေတြ ဖတ္ေနလဲ ဟု သူ ေမးသည္။ ကိုယ့္ကို သတိရရဲ႕လား ဟု သူေမးသည္။ ကၽြန္မလည္း သူ႕ကို ေမာင္ ဒီအတိုင္းႀကီးပဲ ေနသြားေတာ့မွာလား ဟု ေမးလိုက္မည္။

အို... မင္းေတာင္ အပ်ိဳႀကီးဘဝနဲ႔ ေနႏိုင္ေသးတာ။ ကိုယ္က ဘာလ႔ို မေနႏိုင္ရမလဲ။ ကိုယ္ မင္းကို ခ်စ္တယ္ေလ။ အဲဒီအခါက် ကၽြန္မ ေျပာေနက်အတိုင္း ျပန္ေျပာဦးမွာ။

ကၽြန္မတို႔ လက္ထပ္ျဖစ္ၾကရင္...

(ဂ်ဴး)

***
လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ပတ္ေက်ာ္ေလာက္က ဒီ ေဆာင္းပါး ဖတ္ၿပီးၿပီးခ်င္း fb မွာ ခ်က္ခ်င္းပဲ share မိတယ္။
မူရင္းေဆာင္းပါးကို စာျပန္႐ိုက္ၿပီး ဂ်ဴး ပရိသတ္အတြက္ ျပန္တင္ေပးတဲ့ Juu ရဲ႕ FaceBook စာမ်က္ႏွာ က admin အဖြဲ႕ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

***

ပိုက္ကြန္ယက္ခ်ိန္

ဒီလိုနဲ႔ပဲ သူ႕ေၾကာင့္ ေန႔၊ ရက္၊ အခ်ိန္၊ နာရီ တို႔က ကိုယ့္အတြက္ ခ်ိဳျမ လႈိက္လွဲလာၾကသည္။

သူ ဆိုေသာ အသိျဖင့္ ေလာကထဲ တိုးဝင္ ရွင္သန္ရသည္က ဘယ္တုန္းကႏွင့္မွ မတူသလုိ...

သူ ႏွစ္သက္သည္ ဆိုသည့္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကပင္လွ်င္ ရင္ခြင္ထဲ အသည္းႏွလံုးကို မိမိရရ လႈပ္ခါႏိုင္စြမ္းသည္။ သူ ဖတ္ေနသည့္ စာအုပ္ တစ္အုပ္ကပင္လွ်င္ အာ႐ံုေတြကို လႊမ္းမိုးခ်ဳပ္ကိုင္ ႏိုင္စြမ္းသည္။

သူ႕ အမွတ္တမဲ့ ေလခၽြန္သံ သဲ့သဲ့ေလး ၾကားလွ်င္ပင္ ဖမ္းဆုပ္ သိမ္းဆည္းခ်င္မိၿပီ။

ေဘးဘီကိုမွ သတိမထားမိေလဟန္ ေျမာက္ႂကြ ေပါ့ပါးစြာျဖင့္ သူ ေလွ်ာက္လွမ္းလာတာ ျမင္ရခ်ိန္တိုင္း ကိုယ့္ ႏွလံုးသားရဲ႕ ဟိုးအတြင္းပိုင္းမွာ သံစဉ္ တမ်ိဳးစီ ရွိတဲ့ ဆည္းလည္းေလးေတြက ႏူးညံ့စြာ တခ်က္ခ်င္း တခ်က္ခ်င္း... လြင့္ ပါး က ခုန္ လာၾကသည္။

အဲဒီ အသံေလးေတြက တိုးတိတ္ေသာ္ျငား ေဝစည္ ပ်ံ႕လြင့္ လို႔ေနတတ္သည္။

သူ လွမ္းေလွ်ာက္လာရင္း ေလတိုက္လုိ႔ ဆံပင္ကေလးေတြ နဖူးေပၚက လြင့္ေနတာကို ျမင္ရတဲ့အခါ ကိုယ္သာ သပ္တင္ေပးခ်င္စိတ္နဲ႔ တိုက္တဲ့ေလကို ရန္လိုမိတတ္သည္။

ေက်ာပိုးအိတ္ကို ပုခံုးေပၚ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ပစ္တင္လြယ္ပစ္ၿပီး ေဘးနားက သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ေယာက္ကို စကားလွမ္းေျပာရင္း သူ ခပ္ဟားဟား ရယ္ေမာလိုက္လွ်င္ "အခ်စ္ ဆုိတာ သူ႕ဆီမွာပဲ ရွိတာပါ" ဟု ေတြးေတာ မိတတ္သည္။

သူ အမွတ္တမဲ့ လွမ္းၾကည့္လိုက္လွ်င္ပဲ တစ္ေန႔လံုးစာ အသက္႐ွဴလို႔မဝ ျဖစ္တတ္သည္။

မလွပတဲ့ လက္ေရးေစာင္းကေလးေတြပါတဲ့ သူ႕ စာအုပ္ကေလးကို ခပ္ဖြဖြ ပြတ္သတ္ ထိကိုင္ ၾကည့္ခ်င္မိသည္။

သူ႕အက်ၤ ီလက္ဖ်ားေလးကို ေခါက္တင္ေပးခ်င္မိသည္။

သူ တပိုင္းတစ ညည္းဆိုတတ္တဲ့ သီခ်င္းမွန္သမွ် ခ်က္ခ်င္း ျပန္ရွာ နားေထာင္မိတတ္သည္။

သူ႕ အိပ္မက္ေတြကိုကအစ ႐ုပ္႐ွင္တစ္ကားလို ခံစားၾကည့္ခ်င္လွသည္။

သူ႕ wallet ေလးထဲမွာ ရွိေနတယ္ ဆိုတဲ့ ေကာလဟလ ၾကားရတဲ့ ကိုယ့္ ဓါတ္ပံု ခပ္ဝါးဝါးေလးကို သူ ဘယ္တုန္းက ႐ိုက္ယူခဲ့သလဲ ေမးၾကည့္ခ်င္လွၿပီ။

ကိုယ့္ ေနာက္နားကေန စကားတခြန္း မဆိုဘဲ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ အတူ ေလွ်ာက္လိုက္လာတတ္တ့ဲအခါ သူ႕မ်က္ႏွာေပၚမွာ ဘယ္လို အရိပ္အေရာင္ေလးေတြ ရွိေနမလဲ ေနာက္ျပန္ မလွည့္ဘဲ ၾကည့္ျမင္ခ်င္လွသည္။

ကိုယ္ မရွိခိုက္ မျမင္လိုက္ရဘဲ သူ ၿပံဳးလိုက္မယ့္ အၿပံဳးေတြ၊ ရယ္ေမာ စကား ဆိုသံေတြ၊ သူ႕ လႈပ္ရွားမႈေတြ အကုန္လံုးကို ႏွေမ်ာတသ မဆံုးၿပီ။

သူ႕ အၿပံဳးထဲမွာ ကိုယ့္ အၿပံဳး

သူ႕ ရယ္ေမာသံထဲမွာ ကိုယ့္ အၿပံဳး

သူ႕ စကားသံထဲမွာ ကိုယ့္ အၿပံဳး

သူ႕ လႈပ္ရွားမႈေတြထဲမွာ ကိုယ့္ အၿပံဳး

"အခ်စ္" ဆိုတာကိုက ရင္ထဲကေန ႏွစ္သိမ့္စြာနဲ႔ စီးဆင္းလာတဲ့ "အၿပံဳးတစ္ပြင့္" ျဖစ္လိမ့္မည္။

***
(ေမာင့္ကို ဘာျဖစ္လုိ႔ ခ်စ္ခဲ့တာလဲ လို႔ တစ္ေယာက္ေယာက္ကမ်ား ေမးလာမည္ ဆိုလွ်င္ ဘာမွ ျပန္မေျဖဘဲ ၿပံဳး၍သာ ေနမိမည္။)

***
(ငယ္ငယ္တုန္းက ေရးထားတဲ့ စာ။ မႏွစ္က April မွာ တင္ခဲ့ဖူးတယ္။ ျပန္တင္ခ်င္လာလို႔...)

***

အျဖဴေရာင္မ်ား ... သို႔မဟုတ္ အခ်စ္အေၾကာင္း အက္ေဆး (အဆံုး)

Pic from Here

ယခင္ post မွ အဆက္..

"အခ်စ္ သည္ စိတ္ခံစားမႈ သက္သက္ မဟုတ္ဘဲ အတတ္ပညာတစ္ခု ျဖစ္သည္" ဟူေသာ ဂ်ဴး၏ အဆိုကို တဆိတ္ ကိုးကားလိုပါသည္။

"ခ်စ္ျခင္း၏ အႏုပညာ" ဝတၳဳတို၌ အခ်စ္၏ အတတ္ပညာကို သစ္ပင္စိုက္ပ်ိဳးျခင္းႏွင့္ နိမိတ္ပံုျပဳကာ အလြန္ေကာင္းမြန္ေသာ presentation ကို ျပသခဲ့သည္။ "ခ်စ္ျခင္း" ကို သေကၤတျပဳဖို႔ရာ သစ္ပင္ထက္ ဆီေလ်ာ္သင့္ျမတ္ေသာ နိမိတ္ပံု မရွိႏိုင္ ဟုထင္ပါသည္။

သစ္ပင္တစ္ပင္ကို စိုက္ပ်ိဳးရတာႏွင့္ တူသည္။ အခ်စ္၌ အတတ္ပညာ ရွိရသည္။
အႏုပညာကို ဖန္တီးရတာႏွင့္ တူသည္။ အခ်စ္၌ အတတ္ပညာ ရွိရသည္။

*
သက္ရွိပင္ ျဖစ္ေစ ၊ သက္မဲ့ပင္ ျဖစ္ေစ...မိမိ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးေသာ အရာကေလးတစ္ခုကို တိုးတက္ျမင့္မားလာေအာင္ .. သူ႕ရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ မွန္သမွ်ကို လိုေလေသးမရွိ ျဖည့္စြမ္းေပးရန္ တတ္သိနားလည္ ၿပီး ေျမေတာင္ေျမာက္ေပးႏိုင္ျခင္းမွာ အခ်စ္၏ အတတ္ပညာပင္ ျဖစ္သည္။ ၄င္းအခ်က္သည္ပင္ "ခ်စ္ျခင္း၏ အႏုပညာ" ၏ Theme ျဖစ္၏။

စိတ္ခံစားမႈ သက္သက္သာ ရွိမည္ ဆိုလွ်င္ ထို ခ်စ္ျခင္း၌ တာဝန္ယူလိုစိတ္ ကင္းလိမ့္မည္။
အခ်စ္သည္ တာဝန္ (အခ်စ္=တာဝန္) ျဖစ္သည္ဟု ဆိုလိုရင္းမဟုတ္ပါ။
အခ်စ္စိတ္ကို ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာၾကည့္ျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။

အက်ဉ္းအားျဖင့္ ဆိုရေသာ္.. (မည္သူႏွင့္ မည္သူ႕ၾကားတြင္မဆို ရွိေသာ) အခ်စ္သည္ တာဝန္ယူ ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ ျဖည့္ဆည္း ျမွင့္တင္ ေပးလိုသည့္ ဆႏၵကေလးသာ ျဖစ္ပါသည္။

*
အခ်စ္သည္ ပကတိ အျဖဴေရာင္ပင္ ျဖစ္သည္။

*
ခ်စ္သူ၏ ဘဝတြင္ ကိုယ္မွ မရွိမျဖစ္ပါဘူးဟု ကိုယ့္ဘက္က ယံုမွတ္လာေသာ အခ်ိန္တြင္ ရယူပိုင္ဆိုင္လိုေသာ ဆႏၵ ျဖစ္ေပၚလာပါသည္။ ဤသည္မွာ သူ႕အတြက္ အေကာင္းဆံုး မွန္သမွ် ကို္ယ္ကသာ ဖန္တီးေပးႏိုင္သည္ဟု ယံုၾကည္ျခင္းေၾကာင့္သာ ျဖစ္၏။

ကိုယ့္ခ်စ္သူကို ကိုယ္ကသာ ၿပီးျပည့္စံုေအာင္ ျဖည့္ဆည္းေပးလိုျခင္းမွာ ခ်စ္သူေတြ၏ တကိုယ္ေကာင္းဆန္မႈ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္သည္။

သို႕ေသာ္ ...
ထို တကိုယ္ေကာင္းဆန္မႈသည္ပင္ အလြန္တရာ ျဖဴစင္ေသာ အတၱ
အလြန္တရာ လွပေသာ ေစတနာ
အလြန္တရာ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အထင္ႀကီးမႈ လည္းျဖစ္၏။

*
အခ်စ္သည္ ကမၻာတည္သေရြ႕ ရွည္လ်ားမည့္ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ ျဖစ္သည္။

*
စာႂကြင္း

(ေလာကမွာ ေသခ်ာမွသာ ေျပာၾကစတမ္း ဆိုလွ်င္ေတာ့ လူ႕စကားသံေတြ ဆိတ္သုဉ္းကုန္လိမ့္မည္။
အခ်စ္ဆိုတာကို မသိပါ။ သို႕ေသာ္...

သူ႕ကို ခ်စ္တဲ့ အခ်စ္နဲ႕သာ ရွင္သန္လႈပ္ရွား ေနခ်င္တယ္။
သူ႕ကို ခ်စ္ေနတဲ့သူအျဖစ္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သတ္မွတ္ထားခ်င္တယ္။
သူ႕ကို ကိုယ္ခ်စ္ေနတယ္လို႕ (သူအပါအ၀င္) တေလာကလံုးကို အသိအမွတ္ျပဳခိုင္း ထားခ်င္တယ္။
သူ႕ကိုပဲ အျမတ္တႏိုး အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ ခ်စ္ေနခ်င္တယ္။
ကိုယ့္ရဲ႕ မေဟာင္းႏိုင္တဲ့ အိပ္မက္တစ္ခုအျဖစ္ ထပ္ခါထပ္ခါ အိပ္မက္ေနခ်င္တယ္။

အင္မတန္ တင္းၾကပ္တဲ့ ဥပေဒကို ျပ႒ာန္းထားတဲ့ ...ခ်ိဳးဖ်က္ဖို႕ ခဲယဥ္းၿပီး ႀကီးေလးတဲ့ အျပစ္ဒဏ္ က်ခံရေစႏိုင္တဲ့ စာခ်ဳပ္တစ္ခုေပၚမွာ သူ႕ကို ကိုယ္ ခ်စ္ေနေၾကာင္း ခံဝန္ခ်က္ထားခ်င္တယ္။

အဲဒီ အေၾကာင္းေတြေၾကာင့္
(ေသခ်ာသည္ျဖစ္ေစ.. မေသခ်ာသည္ျဖစ္ေစ)
သူ႕ကို
ခ်စ္တယ္

***
2ooo ခုႏွစ္ အလယ္ ေလာက္မွာ ေရးျဖစ္တယ္... စာဖတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားမွာေတာ့ နည္းနည္း hot ျဖစ္ခဲ့တာေပါ့..ဒီစာေလးကို ျမန္မာျပည္ကေန တကူးတက သယ္လာခဲ့မိတာ..Identity ျပသလိုျဖစ္ေနတဲ့ စာပိုဒ္တခ်ိဳ႕ကိုပဲ ျဖဳတ္ၿပီး အရင္းအတိုင္းနီးပါးပဲ တင္ထားပါတယ္..

ထံုးစံအတိုင္းပါပဲ .. ေရးၿပီးကာစ အဲဒီအခ်ိန္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ဟုတ္လွၿပီ..ငါကြ ဆိုၿပီး လက္မေထာင္ခ်င္ခဲ့တဲ့ အေရးအသားေတြေပါ့ေလ... ခုေနျပန္ဖတ္ေတာ့ ဘာေတြမွန္းကို မသိဘူး.. ရီလဲ ရီခ်င္တယ္..

၁ဝ စုႏွစ္ တစ္ခုစာ နီးပါး ၾကာခဲ့ၿပီေလ။

ရွည္တာ အျပင္ တကယ္တမ္း တစုတစည္းတည္း ဖတ္ရင္ ဟိုေရာက္ဒီေရာက္နဲ႕ harmony မျဖစ္တာမို႕ တူရာစာပုိဒ္ေတြ ခြဲစုၿပီး အပိုင္းလိုက္ပဲ တင္လိုက္ရတယ္။ (လုပ္စားတာ .. တေပါင္းတည္း သြားမဖတ္ၾကနဲ႕ေနာ္ ..မွားမယ္)

ျပန္တင္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ျပင္ေတာ့ ျပင္ခ်င္တယ္ .. ဒါေပမယ့္ idea ေတြ လံုးဝကို ခန္းေျခာက္ေနၿပီ..
(အခ်စ္ ဆိုတာ အရင္ကလို ႏွလံုးသားကို လိပ္ျပာကေလးတစ္ေကာင္ ျဖစ္ေအာင္ မတတ္စြမ္းႏိုင္ေတာ့ဘူးကြယ္)

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္..ငယ္ငယ္က အေရးအသားေတြဟာ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အူေၾကာင္ေၾကာင္ ႏိုင္ေပမယ့္ အေတြးေနာက္ကို အေရးက လိုက္ႏိုင္ခဲ့ေသးတယ္..ခုေတာ့ ေတြးမိတာတစ္ခုကို ဘယ္လို presentation နဲ႔ ျပရမလဲဆိုတာ စဥ္းစားရင္ အႀကိမ္ႀကိမ္ ႀကိတ္စက္ထဲက ထြက္လာတဲ့ ႀကံဖတ္ေတြသာ ေျပးျမင္မိေတာ့တယ္။

(ေအာ္ .. အသက္ ၂ဝ ေလာက္တုန္းကေတာ့ အခ်စ္ကို အဲဒီလို ............... ခဲ့ဖူးတယ္)

***
PS - ဂ်ဴး ရဲ႕ ခ်စ္ျခင္း၏ အႏုပညာ ကိုေတာ့ ခုခ်ိန္ထိ ယံုၾကည္စြဲလမ္း ေနတုန္းပဲ။
အတိအက်ေျပာရရင္ ခ်စ္ျခင္း၏ အႏုပညာ ကေန ကိုယ္ရလိုက္တဲ့ message ကို...

အဲဒီ အေၾကာင္းကို ဒီ post မွာ နည္းနည္း ထည့္ေရးထားမိတယ္။

ဒီ ေနာက္ဆံုးပိုင္းကေတာ့ ခ်စ္ျခင္း၏ အႏုပညာ ရဲ႕ လႊမ္းမိုးမႈ အေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ ေရးျဖစ္ထားတာပါ။

(20th Dec 2009)

***

အျဖဴေရာင္မ်ား ... သို႔မဟုတ္ အခ်စ္အေၾကာင္း အက္ေဆး (၅)

Pic from Here

ယခင္ post မွ အဆက္

* အခ်စ္ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ တစ္ေယာက္ရဲ႕ ကံတရားအတိုင္း တစ္ေယာက္က ေဝမွ်ခံစားသြားခ်င္တာ...

* တစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘဝလမ္းခရီးကို တစ္ေယာက္က ပတ္သတ္ပါဝင္ ေလွ်ာက္လွမ္းရင္း ႀကံဳေတြ႕လာရမယ့္ အေတြ႕အႀကံဳ အဆိုးအေကာင္း မွန္သမွ်ကို အတူတကြ ရင္ဆိုင္လက္ခံၿပီး ကူညီေျဖရွင္းေပးခ်င္တာ...

အဲဒါပါပဲ...

အဲဒီ ဆႏၵကေလးကို အခ်စ္လို႔ ေခၚတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္

*
ပိုင္ဆိုင္လိုျခင္းေတာ့ ရွိပါသည္။ ရွိကို ရွိရပါလိမ့္မည္။
(ရယူျခင္း မဟုတ္ရင္ အခ်စ္ကဘာလဲ)

*
သို႔ေသာ္ ပိုင္ဆိုင္လိုျခင္းသည္ ျခယ္လွယ္လိုျခင္း မဟုတ္။ ခ်ဳပ္ကိုင္လိုျခင္း မဟုတ္။
ျဖည့္ဆည္းလိုျခင္း ၊ မွ်ေဝလိုျခင္း ၊ တာဝန္ယူလိုျခင္း ၊ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္လိုျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္...

အခ်စ္ ၌ အေၾကာင္းျပခ်က္မရွိ... ဒါကိုေတာ့ လက္ခံရလိမ့္မည္... အေၾကာင္းျပခ်က္ရွိလွ်င္လည္း ရိုးသားမႈ မရွိႏိုင္ေပ။

သို႔ေပမယ့္ အခ်စ္၌ အခ်ိန္တစ္ခုေတာ့ျဖင့္ ရွိပါသည္...လူႏွစ္ေယာက္ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္သြားဖို႔ ကန္႔သတ္လို႔မရတဲ့ အခ်ိန္တစ္ခုေပါ့...

ထိုအခ်ိန္မွာ ဘယ္အရာကမွ (အျခားမည္သူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကမွ) သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ထက္ပိုၿပီး သူတို႕ႏွစ္ေယာက္အတြက္ အေရးမႀကီးႏိုင္ေသာ အခ်ိန္ ျဖစ္၏။

ဒါဟာ သူတို႕အတြက္ အေျခအေနလည္း ျဖစ္ျပန္ပါသည္...

*
အခ်စ္ ဆိုတာ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္ တာဝန္ယူလိုတဲ့ ဆႏၵပါပဲ။ ဒါသိပ္ကို ေသခ်ာပါသည္။

*
အခ်စ္၌ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း လည္း ရွိ၏။
ထို ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းမွာ "ကိုယ္ ခ်စ္ရသူရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ မွန္သမွ် ျဖည့္ဆည္းေပးရန္" ပင္ ျဖစ္သည္။

*
ကိုယ္က ေပးလိုက္ရေပမယ့္ ေလ်ာ့ပါးသြားတယ္ မရွိဘဲ ေပးလိုက္ရတာထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ၿပီးျပည့္စံုသြားသလို ေက်နပ္ေနႏိုင္တဲ့သူ ရွိတယ္ ဆိုရင္ အဲဒါ "အခ်စ္ရွိတဲ့ သူ" ပါပဲ...

*
အခ်စ္ ဆိုတာဟာ သူ႕ကို ေပးႏိုင္သေလာက္ ကိုယ့္မွာ ျပည့္စံုတဲ့ အရာ ျဖစ္ပါတယ္။

*
to be continued

အျဖဴေရာင္မ်ား ... သို႔မဟုတ္ အခ်စ္အေၾကာင္း အက္ေဆး (၄)

Pic from Here

ယခင္ post မွ အဆက္

ကိုယ္က အျဖဴေရာင္ကို ႏွစ္ၿခိဳက္စြဲလမ္းေနသည့္ အခ်ိန္မွာမွ သူကလည္း ပို၍ပင္ အျဖဴေရာင္ ဆန္ေနခဲ့ေတာ့သည္။

သူ႕ရဲ႕ မည္သို႔ေသာ အၿပံဳးမ်ိဳးပင္ ျဖစ္ေစ၊ မည္သည့္ အခ်ိန္မွာပင္ ျဖစ္ေစ ကိုယ့္ကို ရင္ခုန္ႏွစ္သိမ့္ေစပါသည္။ သူ႕ရဲ႕ အျဖဴေရာင္ အၿပံဳးတစ္ခ်က္နဲ႕တင္ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ က်န္တဲ့ အရာအားလံုး ေမွးမွိန္သြားခဲ့ၿပီ။

ကိုယ္တို႔ ေဝးကြာေနသည့္ ၾကားကာလ အခ်ိန္ေတြ ရွိမေနခဲ့ဘူး ဟူ၍ပင္ ထင္မွတ္ရပါသည္။

*
(ခ်စ္သူ..
မေန႔တေန႔ကလိုပဲေနာ္
ဒီအၿပံဳးေတြနဲ႔ ခံစားမႈေတြ ႏိုးထေစလို႔
မင္းနဲ႔ ငါ့ရဲ႕ အေၾကာင္းကို
မေဟာင္းေသးဘူးပဲ ထင္မိတယ္)
*
လူတစ္ေယာက္ကို ႏွစ္ရွည္လမ်ား မေမ့မေပ်ာက္ႏိုင္ေအာင္ တြယ္တာစြဲလမ္း ေနေစသည့္ အေၾကာင္းရင္း တစ္ခု ရွိသည္ဆိုလွ်င္ အဲဒါ "အခ်စ္" ကလြဲလို႕ ဘာမ်ားျဖစ္ႏိုင္ပါဦးမလဲ။

*
သစ္ပင္တစ္ပင္ကဲ့သို႔ တျဖည္းျဖည္း ျမင့္မား ခိုင္ၿမဲလာတတ္ေသာ အခ်စ္သည္ ပင္လယ္ဒီေရကဲ့သို႕ တမုဟုတ္ခ်င္း ေျပာင္းလဲတတ္သည့္ တပ္မက္စြဲလမ္းမႈလို အတက္အက် မျမန္ဘဲ လြန္ကဲစြာ ငုပ္လွ်ိဳး သိုသိပ္တတ္ေလသည္။

သို႔ေသာ္ ...
သစ္ပင္တစ္ပင္ကဲ့သို႔ အခ်စ္သည္ ဖြင့္လွစ္ျပသရန္ လိုအပ္လာေသာအခါ ...
မီးေတာက္မီးလွ်ံမ်ားကို သူ႔ရင္ခြင္ထဲမွာ ႏွစ္လၾကာရွည္စြာ သိမ္းဆည္းထားခဲ့ရသည့္ ႏွစ္ခ်ိဳ႕ မီးေတာင္တစ္လံုး ေပါက္ကြဲသည္ထက္ပင္ ပို၍ ျပင္းထန္ျပတ္သား ႏိုင္သည္။

* အခ်စ္သည္ ပုန္းကြယ္တတ္၏... ထို႕အတူပင္ အခ်စ္သည္ လြင့္စင္ ေပါက္ကြဲတတ္၏...

* အခ်စ္သည္ သိုသိပ္၏... အခ်စ္သည္ ႐ုန္းႂကြ၏...

* အခ်စ္သည္ မ်ိဳးေစ့ကေလးမွ သေႏၶတည္ကာ တဆင့္ခ်င္း ျမင့္မားလာတတ္သည့္ ႏွစ္ရွည္ သစ္ပင္ျဖစ္၏...
အခ်စ္သည္ အင္မတန္ ေျခာက္ျခားစရာေကာင္းေသာာ Atom Bomb တစ္လံုး ျဖစ္၏...

* အခ်စ္သည္ လြင္ျပင္ ေျမညီမွာ တည္ရွိေနတတ္သည့္ တၿငိမ့္ၿငိမ့္သာ စီးဆင္းလာတတ္သည့္ စမ္းေခ်ာင္းတစ္ခုျဖစ္၏...
အခ်စ္သည္ အသူရာနက္သည့္ ကမ္းပါးေခ်ာက္ အတြင္း အရွိန္ျပင္းျပင္း က်ဆင္းေနေသာ ေရအလ်ဉ္ ျဖစ္၏...

*
အခ်စ္သည္ မည္သို႔ပင္ အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုေစကာမူ မျပည့္စံုႏိုင္စေကာင္းေသာ အရာျဖစ္၏...
အခ်စ္သည္ အခ်စ္ဟူေသာ စကားလံုး အားျဖင့္ပင္ အမ်ိဳးမ်ိဳး အျပားျပားေသာ အဓိပၸါယ္ကို ေဆာင္ကာ ျပည့္စံုစြာ တည္ရွိေန၏...

***
တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ ဟူေသာ အရာ၌ အခ်စ္ကလြဲၿပီး ဘာမွ မရွိ...

to be continued

***
(ကိုယ့္ဘာသာ ျပန္ဖတ္ၿပီး ရီခ်င္ေနေတာ့တယ္)

အျဖဴေရာင္မ်ား ... သို႔မဟုတ္ အခ်စ္အေၾကာင္း အက္ေဆး (၃)

Pic from Here

ယခင္ post မွ အဆက္...

"အခ်စ္" ဆိုတာ ဘယ္လို ခံစားမႈမ်ိဳးလဲေတာ့ ေျပာမျပတတ္ပါ...

သို႔ေသာ္ သူ႕အေပၚမွာ ရွိေနသည့္ ခံစားမႈေတြကိုေတာ့ "အခ်စ္" ဟု ေခါင္းစဉ္တပ္လွ်င္ ဆီေလ်ာ္ သင့္ေတာ္မည္ ထင္ပါသည္။

* အၿမဲတမ္း ေတြ႕ေနခ်င္တာ...
* စကားသံေတြ နားေထာင္ေနခ်င္တာ...
* ကိုယ့္မ်က္ေစ့ေအာက္မွာပဲ သူ႕ကိုထားၿပီး၊ သူ႕မ်က္ေစ့ေအာက္မွာ ကိုယ္ပဲ ရွိေနခ်င္တာ...
* စကားတစ္ခြန္းမွ မေျပာရေတာင္ တိတ္တိတ္ ဆိတ္ဆိတ္ ရင္ခုန္ေန႐ံု သက္သက္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေငးေမာေနခ်င္တာ...
* သူ႕အတြက္ လိုအပ္သည့္ အရာအားလံုး လိုအပ္ခ်ိန္တိုင္း ေဆာင္ၾကဉ္း ေပးအပ္ႏိုင္ခ်င္တာ...
* ကိုယ္ဟာ သူ႕အတြက္ ခ်မ္းေျမ့ ႏွစ္သိမ့္ရာ ျဖစ္ေနခ်င္တာ...

ထိုကဲ့သို႔ေသာ ခံစားမႈမ်ိဳးကိုမွ အခ်စ္ဟု ေခါင္းစဉ္ မတပ္လွ်င္ မည္သို႕ေသာ ခံစားမႈမ်ိဳးကို အခ်စ္ ဟု ေခါင္းစဉ္တပ္ပါမည္လဲ...

"အခ်စ္" ဆိုတာ ဘာလဲေတာ့ မသိပါဘူး... တကယ္ကို မသိပါဘူး...
ဒါေပမယ့္ သူ႕အေပၚမွာ ရွိေနတဲ့ ခံစားမႈ အားလံုးဟာ အခ်စ္ လို႔သာ ထင္ပါတယ္...

ဒီ့ထက္ ေသခ်ာတာ တစ္ခုက အဲဒီ အခ်စ္ ဆိုတဲ့ အရာကို သူ႕တစ္ေယာက္တည္းဆီကသာ ရခ်င္တယ္ ဆိုတာပါပဲ...

*
(အဆံုးစြန္ထိ ေျပာရရင္ ... ေသဆံုးၿပီး တစ္ေန႔မွာေတာင္ ကိုယ့္ရဲ႕ ႐ုပ္ႂကြင္းကို သူ႕အခ်စ္နဲ႔သာ ေလာင္ကၽြမ္းျပာက် ေစခ်င္ပါတယ္)

*
to be continued...

အျဖဴေရာင္မ်ား ... သို႔မဟုတ္ အခ်စ္အေၾကာင္း အက္ေဆး (၂)

ယခင္ post မွ အဆက္....

သူက ကိုယ့္ရဲ႕ အိပ္မက္ေဟာင္းေတြကို စိုးမိုးခဲ့တဲ့သူ
ကိုယ့္ရဲ႕ ရင္ခုန္သံေတြကို ထြန္းၫွိခဲ့တဲ့သူ
ကိုယ့္ရဲ႕ ဘဝလမ္းၫႊန္ ဆိုင္းပုဒ္ေတြကို အလြဲလြဲ အမွားမွား ျဖစ္ေအာင္ တတ္စြမ္းခဲ့တဲ့သူ
အႏွစ္ႏွစ္ အလလက တြယ္တာ စြဲလမ္းခဲ့ရၿပီး ျမတ္ႏိုး တန္ဖိုးထားခဲ့ရသူ...

သူက အင္မတန္မွပင္ အျဖဴေရာင္ဆန္ပါသည္

အျဖဴေရာင္ကဲ့သို႔ ၾကည္လင္ သန္႔စင္သည္... ထို႔ေၾကာင့္ သူ႕ကို ကိုယ္ ဂ႐ုတစိုက္ ယုယ လိုပါသည္ အျဖဴေရာင္ကဲ့သို႔ ရိုးရွင္း သက္ၿငိမ္သည္... ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔ကို ကၽြန္မ တသသ အရိပ္ၾကည့္ ေနခ်င္သည္ အျဖဴေရာင္ကဲ့သို႔ ပကတိ သိမ္ေမြ႕သည္... ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔ကို ကၽြန္မ အျမတ္တႏိုး ခ်စ္ခင္္သည္
အျဖဴေရာင္ကဲ့သို႔ ကၽြန္မ၏ စိတ္ႏွလံုးကို ေပါ႔ပါးလြတ္လပ္ကာ ခ်မ္းေျမ့ ႏွစ္သိမ့္ေစသည္... ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္မ သူ႕ကို ေလးေလး နက္နက္ တန္ဖိုးထားပါသည္

*
(အခ်စ္ ဆိုတာ ေပးလိုက္ရတာခ်ည္း မဟုတ္သလို ရရွိလိုက္တာခ်ည္းလဲ မဟုတ္တဲ့ တိုက္ရိုက္ လဲလွယ္တဲ့ စနစ္ တစ္ခုလို႕ သိခြင့္ရလိုက္တယ္)

*
(အဲဒါ သူ႕ဆီမွာေတြ႕ရွိ
ကိုယ္ ရွာေဖြမိတဲ့ အခ်စ္ေပါ႔)

(to be continued)

***
ဝန္ခံခ်က္။
----------
တတိယ စာေၾကာင္း "ဘဝလမ္းၫႊန္ ဆိုင္းပုဒ္ေတြကို အလြဲလြဲ အမွားမွား ျဖစ္ေအာင္ တတ္စြမ္းခဲ့တဲ့သူ" ဟူေသာ စာသားမွာ ၁၉၉၄/၅ တဝိုက္ "ျမားနတ္ေမာင္ မဂၢဇင္း" ပါ "ဆရာ ျမျမင္းမိုရ္" ၏ "အခ်စ္ေဟာင္း" ကဗ်ာမွ စာသား ျဖစ္ပါသည္။

အျဖဴေရာင္မ်ား ... သို႔မဟုတ္ အခ်စ္အေၾကာင္း အက္ေဆး (၁)

2000 ေလာက္မွာ ေရးျဖစ္တဲ့ (so-called) essay
မႏွစ္က ဒီလို ခ်ိန္ေလာက္မွာပဲ blog မွာ တင္ထားခဲ့ေသးတယ္။
အဲဒီတုန္းက blog မွာ ဘယ္သူနဲ႔မွ သိပ္မသိေသးဘူး။
နန္းညီဆီသြားေတာ့ သူက ျပန္လာၿပီး comment ေပးသြားတယ္။

***
ျပန္တင္ခ်င္စိတ္ ေပါက္လာလို႔ ျပန္တင္လိုက္တာ။
အဲဒီ အေရးအသားေတြ ျပန္ဖတ္ရတာေတာ့ ရီခ်င္မိတယ္။
အဲဒီ (so-called) essay ရဲ႕ ေနာက္ပိုင္းနား (အပိုင္း -၆) ကေတာ့ "ခ်စ္ျခင္း၏ အႏုပညာ" ကို စိတ္ထဲစြဲၿပီး ေရးခဲ့မိတယ္။

တပိုင္းလံုး ၿခံဳေျပာရင္လဲ style က ဟိုမေရာက္ ဒီမေရာက္ လို႔ ထင္မိတယ္။
ငယ္ငယ္က အမ်ားဆံုး လႊမ္းမိုးခဲ့တာ ဂ်ဴး ပါပဲ။

***
post အသစ္ တင္လုိ႔ post အေဟာင္း ကိစၥ ၿပီးသြားၿပီလို႔ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။
ေျပာခ်င္တာ ႐ွိရင္ လာေျပာပါဦး။ နားေထာင္ခ်င္ပါေသးတယ္။ အသံေတြကို...

***
အစကေတာ့ 1st December မွာ ကဗ်ာ အေဟာင္းတစ္ပုဒ္ကို ျပန္တင္မလို႔ဟာ။
ေန႔ေ႐ႊ႕ ရက္ေ႐ႊ႕ လုပ္လိုက္မိတာ... ေကြးေသာလက္ မဆန္႔ခင္ ကိစၥနဲ႔ တိုးေတာ့တာပဲ။
ခု အဲဒီ ကဗ်ာ တင္မယ္ လုပ္ေတာ့ ျပန္ဖတ္ၾကည့္ၿပီး မတင္ခ်င္ေတာ့ဘူး။

ဒါနဲ႔ပဲ...

***


pic from Here

ေျမာက္ျမားလွစြာေသာ အေရာင္မ်ားအနက္ ကိုယ့္အတြက္ ႏွစ္သက္မက္ေမာဖြယ္ အေကာင္းဆံုးမွာ အျဖဴေရာင္သာ ျဖစ္ပါသည္။

အျဖဴေရာင္သည္ လူတစ္ေယာက္၏ အသြင္အျပင္ကို ပိုမို လင္းလက္ ေတာက္ပေစသည္…
႐ိုးစင္းမႈ၊ သန္႔စင္မႈ၊ ပကတိျဖစ္မႈ၊ အိေႁႏၵႀကီးမႈ စသည္တို႔ကို အျဖဴေရာင္ အတြင္း၌ ထြင္းေဖာက္ ျမင္ႏိုင္သည္ကပင္လွ်င္ အလြန္ ႏွစ္သက္ဖြယ္ ေကာင္းေနၿပီ ျဖစ္သည္…

ထိုကဲ့သို႔ ဂုဏ္သတၱိမ်ားျဖင့္ အျဖဴေရာင္သည္ လူတစ္ေယာက္၏ အသေရကို အေရာင္တင္ေပးႏိုင္သည္ဟု ယူဆပါသည္။ ထို႔ထက္ပို၍ ဆန္းၾကယ္သည္ကား အျဖဴေရာင္ကို ဝတ္ဆင္ထားခ်ိန္၌ ခံစားရသည့္ ခံစားမႈပင္ ျဖစ္ပါသည္…

စြန္းထင္း ညစ္ေပလြယ္ေသာ ထိုအေရာင္ကို အနည္းငယ္မွ်ပင္ အစြန္းအထင္း မျဖစ္ေစလိုေသာ စိတ္… မသိမသာကေလး ညစ္ေထး ေပေရသြားမွာကိုပင္ စိုးရိမ္ေနမိေသာ စိတ္တို႔ျဖင့္ တယုတယ တသသ ဂ႐ုတစိုက္ ေနရသည့္ ခံစားမႈ …

အျမတ္တႏိုး အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ ထိန္းသိမ္း ေစာင့္စည္းကာ ေနထိုင္ရသည့္ ခံစားမႈ…

…ထိုကဲ့သို႕ေသာ ခံစားမႈမ်ားေလာက္ ႏူးညံ့ သိမ္ေမြ႕ ဆန္းျပားေသာ အရာကို အျခား မည္သည့္ အေရာင္ကမွ် ေပးစြမ္းႏိုင္ျခင္း ရွိသည္ မထင္ပါ…

အျဖဴေရာင္ကို ဝတ္ဆင္ထားခ်ိန္၌ ျဖစ္ေလ့ရွိသည့္ တစံုတရာကို ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး ယုယုယယ အရိပ္ၾကည့္ ဂရုစိုက္ေနရသည့္ ခံစားမႈမ်ိဳးကို အလြန္ႏွစ္သက္ မက္ေမာပါသည္… ေဖာ္ျပပါ ခံစားမႈမ်ားကို ေက်နပ္စြာ ခံစားေနခ်င္ျခင္းသည္ပင္လွ်င္ အျဖဴေရာင္ကို စြဲလမ္းရသည့္ အေၾကာင္းရင္းျဖစ္၏…

အျဖဴေရာင္က ကိုယ့္ပင္ကို ဗီဇစိတ္အခ်ိဳ႕ကိုပင္ ေျပာင္းလဲ သြားေစႏိုင္စြမ္းပါသည္..
တဆိတ္ ေက်းဇူးျပဳၿပီး သံသယ မဝင္ေစလိုပါ…

ယခင္က ကိုယ္သည္ မိမိသာလွ်င္ ဂရုစိုက္ခံလို အယုယခံလိုၿပီး ကိုယ့္ကိုမ်ား ကိုယ့္ ပတ္ဝန္းက်င္က အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ ရွိေနၾကမည္ ဆိုလွ်င္ ေလာက၌ အရာခပ္သိမ္း ၿပီးျပည့္စံုၿပီဟု ထင္မွတ္ခဲ့သူျဖစ္၏…

*
(အရာအားလံုးကို ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို႕ တိုက္ခိုက္
ခူးယူခဲ့ၿပီး ျပန္ေတာ့ မစိုက္မိဘူး)

*
သို႔ေသာ္ ကိုယ္ကခ်ည္း ရယူေနရျခင္း ၊ ရရွိေနရျခင္း ႏွင့္ ရခ်င္ေနရျခင္းတို႕ မ်ားသည္ထက္ မ်ားျပားလာေသာအခါ အလြန္ပင္ ၿငီးေငြ႕ စိတ္ပ်က္ ပင္ပန္းလာပါသည္…

ထိုအခ်ိန္မွ စ၍ အျဖဴေရာင္မွ ေပးစြမ္းႏိုင္ေသာ ခံစားမႈမ်ားကို စတင္ ၿငိတြယ္ စြဲလမ္းလာျခင္းျဖစ္ၿပီး ထိုသို႕ စြဲလမ္းလာခ်ိန္မွ စ၍ ကိုယ့္ အဇၩတၱတို႕ တျဖည္းျဖည္း ေျပာင္းလဲ လာပါသည္…

*
ကိုယ္ကပင္ စတင္၍ တစံုတရာ အေပၚမွာ ၿငိတြယ္ေနခ်င္သည္…
ဂ႐ုစိုက္ အရိပ္ၾကည့္ေနခ်င္သည္…
လိုအပ္တာ မွန္သမွ် ျဖည့္ဆည္းေပးရင္း ေက်နပ္ ႏွစ္သိမ့္ေနခ်င္သည္…

အျဖဴေရာင္ကို ဝတ္ဆင္ရင္းမွ အျမတ္တႏိုး ဂ႐ုစိုက္ေနရသည့္ အေတြ႕အႀကံဳကို သေဘာတက် ႏွစ္ၿခိဳက္မိေသာအခါ အတၱဆိုသည္မ်ားကို ၿငီးေငြ႕လာခဲ့ေတာ့သည္…

ေလာကမွာ ကိုယ္က တဖန္ ျပန္လည္၍ ျဖည့္ဆည္း ေပးဆပ္ေနရျခင္းက ပို၍ စိတ္ၾကည္ႏူး ခ်မ္းေျမ့စရာ ေကာင္းသည္ဟု ခံယူလာခဲ့ပါသည္။

*
ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ အျဖဴေရာင္ဆန္ေသာ လူသားတစ္ေယာက္ကို ကိုယ္ စြဲလမ္းျမတ္ႏိုးလာခဲ့မိပါသည္။

(to be continued)

ခ်စ္သူ မသိေသာ အလြမ္းမ်ား

လူကၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ထိုင္ေနေပမယ့္ ကိုယ့္စိတ္ေတြ လြင့္ေနတယ္။
လြမ္းတယ္ဆိုတာ လႈိင္းေတြလိုပဲ…
တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ လူကို တိုက္စားသြားတာ…

*
တစ္ပတ္ၾကာမယ္ လို႔ မင္း ေျပာခဲ့သလားဟင္…

*
ေတြ႕ေနက်ေနရာမွာ အၾကာႀကီး ထိုင္ေစာင့္ေနမိတယ္…
လာမယ္ ထင္လို႔ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး…
ကိုယ္ လြမ္းေနလို႔ပါ…

*
ဒီလိုနဲ႔ပဲ အလြမ္းေတြက အဖ်ားတက္သလို တေငြ႕ေငြ႕ တက္လာတယ္…
မေတြ႕ဘူးဆိုတာ သိရက္နဲ႔လဲ ဆက္ေစာင့္ေနမိတယ္…

*
ကိုယ့္စိတ္ေတြ တုန္ခါၿပီး ၿပိဳက်ေတာ့မတတ္ပဲ…
ကိုယ္ ဘာလုပ္ရမလဲ ဟင္…

*
အတူေျဖခဲ့ဖူးတဲ့ English Placement Test တစ္ခုကို ျပန္ေျဖေနရမလား…
မင္းတက္ခိုင္းတဲ့ သင္တန္းေတြ အေၾကာင္း ဖတ္ေနရမလား…
မင္းျပန္လာရင္ ဖတ္ဖို႔ ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ ပဲေရးေနရမလား…
ဘယ္လိုလုပ္ရင္ ဒီအလြမ္းေတြက သက္သာရာရလိမ့္မလဲ…

ေတြ႕ေနက်ေနရာမွာ အတူလုပ္ခဲ့ဖူးတဲ့ အလုပ္ေတြ ျပန္လုပ္ၾကည့္ရင္ အလြမ္းေျပလိမ့္မယ္လို႔ ကိုယ္ မယံုၾကည္ပါဘူး…
အလြမ္းေျပ ဆိုတာ မွန္သမွ်ဟာ ပိုၿပီး လြမ္းဖို႔ေတြခ်ည္းပါပဲ…

*

ကိုယ္ေရးတဲ့ စာေတြကို၊ ကိုယ့္ ကဗ်ာေတြကို… နားမလည္ဘူးပဲ မင္းအၿမဲေျပာတတ္ေတာ့…
ခု ကိုယ္က လြမ္းတယ္ေျပာလဲ မင္း နားလည္ပါ့မလား ထင္မိတယ္…

လြမ္းတယ္ ဆိုတာ…
ကိုယ္လြမ္းေနတဲ့သူကို ကိုယ့္အနီးနားမွာ ရွိေနေစခ်င္တဲ့…
မ်က္ေစ့ေအာက္မွာ အၿမဲ ျမင္ေတြ႕ေနခ်င္တဲ့ ဆႏၵကိုေခၚတာပဲ…
ဒီလိုေျပာလိုက္ရင္… ကိုယ့္အလြမ္းေတြ သိပ္ ေပါ့ ပ်က္ သြားမယ္ ဆိုတာ သိပါတယ္…

ႏွလံုးသားခ်င္း မနီးရင္ေတာ့ အတူတူရွိေနလဲ လြမ္းရတာပါပဲ…
တခါတခါဆို ကိုယ့္မ်က္ေစ့ ေအာက္မွာ မင္းရွိေနရက္နဲ႔လဲ ကိုယ္ လြမ္းေနခဲ့ရဖူးတယ္…

*
တကယ္ေတာ့ လြမ္းတယ္ဆိုတာ…
ကိုယ္ ခ်စ္ခင္ တြယ္တာတဲ့သူနဲ႔ စိတ္ဝိဉာဉ္ခ်င္း နီးစပ္ေနခ်င္တဲ့ ဆႏၵ ပါပဲ…

*
ခုခ်ိန္မွာ မင္းဘာေတြ လုပ္ေနမွာလဲ…
ဘယ္သူ႕ အေၾကာင္းကိုေတြးၿပီး … ဘယ္သူနဲ႔ အတူ ရွိေနမွာလဲ…

အေတြးေတြ အမ်ားႀကီး မေတြးပါနဲ႔ လို႔ မင္းေျပာဖူးတာ ျပန္သတိရမိတယ္…
ကိုယ့္မွာ ေတြးေနဖို႔ အခ်ိန္ေတြ မရွိတာေတာင္္ ေတာ္ေတာ္ၾကာပါၿပီ…

ဒါေပမယ့္ ခုေတာ့ ဘယ္လိုမွ မတတ္ႏိုင္ဘူး…

မင္း အေၾကာင္းေတြက အလိုလို ေရာက္လာတယ္…
အသည္းႏွလံုး နဲ႔ ဦးေႏွာက္က နီးနီးေလးပါပဲ…
ရင္ထဲမွာ ရွိတဲ့ အရာေတြက အေတြးထဲကို လြယ္လြယ္နဲ႔ ေရာက္သြားတတ္တာပဲ…

*
လြမ္းေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ… ကိုယ္လြမ္းေနတဲ့သူ ဘာမ်ားလုပ္ေနမွာပါလိမ့္ လို႔ ေတြးရတာ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ စိတ္ဝင္စားစရာပါပဲ။

ဒါေပမယ့္… မင္းျပန္လာတဲ့အခါ… မေျပာဘဲ ကိုယ္ျပန္မေမးပါဘူး…
သံသယေတြနဲ႔ ေမးတယ္လို႔ သံသယဝင္ေနဦးမယ္ ဆိုရင္… ကိုယ့္အလြမ္းေတြ ညစ္ေထးကုန္ပါ့မယ္။

*
အလြမ္းေတြက လြတ္ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲဟင္…
ဒီေန႔ ကိုယ္ Baldwin Library ကို သြားတယ္…
MicroStation သင္တန္းကို သြားတယ္…
ေန႔လည္စာ စားတယ္…
ေတြ႕ေနက်ေနရာကို ေရာက္ေတာ့ မင္း ရွိမေနဘူး…

*
မင္း ႐ွိမေနတဲ့ အခါ အရာရာဟာ လြမ္းစရာပဲ…
မင္း ဘယ္တုန္းကမွ ရွိမေနခဲ့ဖူးတဲ့ ေနရာေတြကေတာင္ ကိုယ့္အတြက္ လြမ္းစရာပဲ…
မင္းနဲ႔ ဘယ္တုန္းကမွ စကား မစပ္မိခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုကေတာင္.. လြမ္းစရာပဲ…
ဘာတစ္ခုမွ မတိုက္ဆိုင္ပါဘဲနဲ႔လဲ လြမ္းစရာပဲ…

*
ဒီတစ္ခါ မင္းနဲ႔ ျပန္ေတြ႕ရင္ေတာ့ ေျပာျပရဦးမယ္…

*
မင္းရဲ႕ ႏွလံုးသားမွာ ခ်ည္တိုင္ တစ္ခုရွိေနတယ္...
အဲဒီ ခ်ည္တိုင္ မွာ ႀကိဳးတစ္စ ရွိတယ္…
အဲဒီ ႀကိဳးရဲ႕ အဆံုးမွာေတာ့… ကိုယ့္ အသည္းႏွလံုး ရွိပါတယ္…

*
တကယ္ေတာ့ ကိုယ္ မသိတတ္ခဲ့တာပါ…
ကိုယ့္ ရင္ထဲမွာက ႀကိဳးတစ္စ ယွက္သမ္းၿပီး…
သံေယာဇဉ္ေတြ အမွ်င္တန္းေနခဲ့တယ္ ဆိုတာကိုေပါ့...

***
(My Suboo မွာ တင္ၿပီးသား post အေဟာင္းပါ.. 2008 Jan တုန္းက တင္ခဲ့တာ.. )

ျမန္မာျပည္မွာတုန္းက ေရးခဲ့တဲ့ post...
တပတ္ၾကာေအာင္ နယ္ကို ခရီးထြက္သြားတုန္း ေရးခဲ့တာ။

Sept 2008, blog မွာ ဒု- အႀကိမ္ ျပန္တင္ျဖစ္တယ္။
ခု blog မွာပဲ တတိယ အႀကိမ္။

လြမ္းလို႔...
:(

***

မို႔မို႔ ရဲ႕သီခ်င္း

ခ်စ္သူသို႔

ခ်စ္ သူေလးရယ္
ေဝး ေနၾကတယ္
ေန႔ နဲ႔ ညေတြ မေဟာင္းႏြမ္းဘူး
ရင္မွာ မေျပာင္းလဲဘူး အခ်စ္ရယ္...

ေတြး ေနေတာ့ကြယ္
ကိုယ္နဲ႔ မင္းနဲ႔ ေနခ်ိန္မ်ားရယ္
ေတြ႕ဖို႔ ရက္ေတြ နီးနီးေလး
ရင္မွာ အၿမဲ မွတ္ထားမိတယ္

Cho:

(အခ်ိန္ေတြ ေျပာင္းေန
ေနရာေဟာင္းေတြ
ကိုယ္ေလ အၿမဲ႐ွိေန ပါတယ္/ မွာပါ

အတူေပ်ာ္ရမယ့္ ေနာက္ရက္ေတြ
ေမွ်ာ္လင့္ရင္းေလ

ရင္မွာ မင္းသာ
တစ္ေယာက္တည္းပါ
ပူပင္တတ္တဲ့ ေဝဒနာ
တကယ္ကို မထားနဲ႔ စိတ္ခ်စြာ
ယံုၾကည္ထားပါ)

စိတ္ ေတြသြားရာ
ကိုယ္ေလ လိုက္ ေနမိတယ္
မင္းရဲ႕ ပုခံုးေပၚ လဲေလ်ာင္းရင္း
ကိုယ္တုိ႔ မခြဲေတာ့ဘူး အခ်စ္ရယ္

ေန႔ စဉ္ အလြမ္းေတြ
ရင္ကို ၾကမ္းတမ္း ဝင္ေရာက္ေန
ဒီသီခ်င္းေလးနဲ႔ အတူ ကိုယ့္အခ်စ္မ်ား
တကယ္ကို မင္းအတြက္ ေအးခ်မ္းေစ

Cho:

(ရင္မွာ မင္းသာ
တစ္ေယာက္တည္းပါ
ထာဝစဉ္ အခ်စ္တို႔ တည္ေနရာ
ဘယ္ခါ မေျပာင္းလဲ သိပ္ခ်စ္မွာ
ယံုၾကည္ထားပါ

အခ်ိန္ေတြ ေျပာင္းေန
ျပန္ဆံုမယ္ ေန႔ေတြ
ကိုယ္ေလ အၿမဲေစာင့္ေနမွာပါ

တကယ္ကို ေအးခ်မ္းမယ့္ အၿပံဳးေတြ ေမွ်ာ္ေနဆဲပါ)

***
မို႔မို႔ မျဖစ္ခင္က သီခ်င္းေလး။
ေက်ာင္းမၿပီးခင္တည္းက ျမဝတီမွာ တခါတေလ နားေထာင္ခဲ့ဖူးတယ္။
သူ႕ရဲ႕ ပထမဆံုး single ေခြမွာ ပါခဲ့တာ။

သီခ်င္းနာမည္ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။
စနားေထာင္ကတည္းက ရင္ထဲ ဝင္သြားတဲ့ အေရးအဖြဲ႕နဲ႔ သံစဉ္ပါပဲ။
ေရးတာကေတာ့ "မ်ိဳးေက်ာ့ၿမိဳင္" ပါ။

႐ွာေနမိတာ ၾကာၿပီ။
net လည္း သိပ္မကၽြမ္းေတာ့ ခုမွ ေတြ႕တယ္။
ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္း ဝမ္းသာအားရနဲ႔ ေကာက္တင္လိုက္ပါတယ္။

သီခ်င္းနာမည္ ရလိုရျငား မို႔မို႔ရဲ႕ website ကို ႐ွာတာလဲ မေတြ႕ဘူး။
အရင္ကေတာ့ ဝင္ၾကည့္ဖူးတယ္။ ခုေတာ့ မ႐ွိေတာ့တာလား၊ ကိုယ္ပဲ မေတြ႕တာလား မသိေတာ့ပါဘူး။
title မသိေတာ့ you tube က MTV ႐ွာခ်င္တာလည္း ႐ွာလို႔ မရေတာ့ဘူးေပါ့။
:(

သိတဲ့သူ ႐ွိရင္လည္း ေျပာသြားၾကပါဦး။

***
ဒီေနရာ မွာ download လုပ္ဖို႔။
အေပၚက title အေသးမွာ click လုပ္လဲ ရပါတယ္။

နားေထာင္ျဖစ္ေအာင္ ေထာင္ၾကည့္လိုက္ပါ။
ေနာင္တ မရေစရပါဘူး။
:)

***
သီခ်င္းနာမည္ "ခ်စ္သူသို႔" လို႔ ေျပာျပသြားတဲ့ co coe ကို သိပ္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
Album title လည္းျဖစ္ပါတယ္။

***

အခ်စ္က အမွား

က်န္ေနေသးတဲ့ ဘဝခရီးေတြ ကိုယ္ တစ္ေယာက္တည္းေတာ့ မသြားေတာ့ပါ
မင္းလိုက္ႏိုင္မလားကြာ...

အႀကိမ္ႀကိမ္ အႏူးအၫြတ္ ပန္ၾကားလာ
ကိုယ္ေမွ်ာ္လင့္တဲ့ ဘဝတေကြ႕မွာ
တို႔ ႏွစ္ေယာက္အတူ မခြဲမခြာ

မွားလား
အခ်စ္မ်ား အကုန္လံုး မင္းအတြက္
ငါလည္း ႐ူးေတာ့မယ္ အခ်စ္ရာ

အဆံုးအျဖတ္
အခ်စ္ အမုန္း
ေနာက္ဆံုး ေျပာဦး
တစ္စံုတစ္ခု မင္း ေ႐ြးခ်ယ္ေပးပါ...

ဒီဘဝက မွားေနလား

...
ကိုယ့္အမွားလားကြယ္
မွားေနလား
...

လြမ္းတဲ့ မွတ္တမ္း

အဲဒီ တစ္ေန႔က မိုးဖြဲဖြဲ ႐ြာတဲ့ေန႔ေပါ့။
ပ်င္းပ်င္းရိရိနဲ႔ ကိုယ္​ ႐ံုးသြားတဲ့အခ်ိန္...

လမ္းထိပ္ကိုေရာက္ေတာ့ တူတူ ေလွ်ာက္လာတဲ့ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ကို ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က လာႀကိဳတယ္။ ျမန္မာအတြဲလို႔ေတာ့ ကိုယ္မထင္ပါဘူး။ ဒီကအတြဲပဲ ထင္ပါတယ္။
သိပ္ေတာ့ မေသခ်ာဘူး။ ကိုယ္က လူကဲခတ္ညံ့တယ္ေလ။

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က ကိုယ့္ေ႐ွ႕က ေလွ်ာက္ေနၾကေတာ့ ကိုယ္လဲ ေနာက္ကေန စိတ္၀င္တစား ၾကည့္ေနမိတယ္။ ေကာင္ေလးက သူ႔မိန္းကေလးရဲ႕ ထီးကိုေရာ... လြယ္ထားတဲ့ အိတ္ကိုေရာ သူပဲယူေပးတယ္။

ျမင္ေယာင္ၾကည့္စမ္းပါ။
မိုးတဖြဲဖြဲေအာက္မွာ
ခ်စ္သူစံုတြဲေလး တူတူ လမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ပံုစံကို...
အရပ္႐ွည္႐ွည္ ထြားထြားက်ိဳင္းက်ိဳင္း ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က သူ႔မိန္းကေလးရဲ႕ အိတ္ကို လြယ္ၿပီး မိန္းကေလးကို ထီးမိုးေပးေနတဲ့ ပံုစံကို...

ကိုယ္ေတာင္ ၿပံဳးမိတယ္။
ေနာက္ ေကာင္ေလးဖုန္းက ျမည္လာေတာ့ ထီးတဖက္နဲ႔ မအားတဲ့ ေကာင္ေလးက သူ႔မိန္းကေလးကို ဖုန္းကိုင္ခိုင္းတယ္။ ေကာင္မေလးက ပထမေတာ့ ဖုန္းကို သူ႔ေကာင္ေလး နားမွာ ကပ္ၿပီး ေပးေသးတယ္။ မမီမကမ္းနဲ႔ ဆိုေတာ့ ေနာက္ေတာ့ ေကာင္မေလးက သူပဲ ယူၿပီး ေျပာလိုက္တယ္။

ဘာမွေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။
ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္မ်က္ေစ့ထဲမွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ျမင္ကြင္းပဲ။

***
အဲဒီေတာ့...
မင္းကို ကိုယ္ လြမ္းတယ္။

***
ဒီစကားေတြ ကိုယ္ေတာက္ေလွ်ာက္ေျပာေတာ့ တဖက္မွာ တိတ္တဆိတ္ ၿပံဳးေနခဲ့လိမ့္မည္ ထင္သည္။
ေနာက္တေန႔မနက္ တစ္ေၾကာင္းတည္းသာ ပါသည့္ စာတစ္ေစာင္ ေရာက္ႏွင့္သည္။

"အခ်ိန္ေတြ အၾကာႀကီး တစ္ေယာက္တည္းျဖစ္ေနေစခဲ့တာကို ခြင့္လႊတ္ပါ။"

***
အခ်စ္ဆုိတာ... တခါတေလေတာ့

ေျဖေလ်ာ့ပစ္ခါမွ ရစ္ပတ္လာ
လြင့္ပါးေစကာမွ ေႏွာင္ဖြဲ႕လာ
႐ွင္းထုတ္ပစ္ကာမွ ႐ႈပ္ေထြးလာ
ေဝးေဝးေျပးကာမွ နီးကပ္လာ

***


... ၾကင္နာသူ ရင္ခြင္မွာ ခိုဝင္နားဖို႔ ႀကိဳေနပါ
ရင္မွာ ေမးခ်င္ေနေသာ စကား
အရင္လို ကိုယ့္ကို ခ်စ္ေသးလား

***

ႏြမ္းလ်အိမ္ျပန္

"လူ႔ဘ၀ဆိုတာ အဓိပၸါယ္ ကင္းမဲ့တယ္လို႔ အလ္ဒတ္စ္ ဟတ္စေလ ေျပာဖူးတယ္။ အဲဒါကို တင္ေမ သိပ္ယံုတာပဲ။ ၿပီးေတာ့ ကေလးေတြကုိ ဘယ္လို အယူအဆ အေတြးအေခၚေတြ ႐ွိလာေအာင္ သင္ေပးမလဲ ဟင္။ တျခားကေလးေတြ ေနတဲ့ေက်ာင္းကို ပို႔ၿပီး အသက္ႀကီးလာေတာ့ တျခားလူေတြ ေနသလို ေနခိုင္းမလား။"

"တင္ေမ့ သေဘာက် ေမြးေပါ့ကြယ္"

"အဲဒီေတာ့လည္း တင္ေမလို ျဖစ္လာၿပီး လူေတြနဲ႔ မတူသလို ျဖစ္ေနမွာ စိုးတယ္။"

"ေတာ္ပါေတာ့ ေမရယ္။ မင္းဟာက အေတြး တ၀က္ျပတ္ႀကီးပဲ။ ဘယ္ေတာ့မွ အဆံုးမွ မသတ္ပဲ။"

"တင္ေမ့ဘ၀ဟာလည္း တ၀က္ျပတ္ပါပဲ။"

***
ကိုင္းထိပ္ဖူးမွာ
ပြင့္ဦးအသစ္ ယခုလွစ္သည့္
ေ႐ႊရစ္ပန္းျပာ ခပ္မာမာေလး။

လွမ္းမီေပမယ့္
ေမာေနပါ့မယ္ ခူးမလြယ္ဘူး
ေျမ၀ယ္ေလ်ာင္းစင္း ေမာင့္ေျခရင္းက
သက္ဆင္းေႂကြလြင့္ ခေရပြင့္ေလ...

အလြယ္လိုက္ၿပီး
အႀကိဳက္ဆင္သင့္ လွမ္းႀကိဳႏွင့္သည့္
ေႂကြပြင့္ကိုသာ ေကာက္ပါေမာင္ရယ္။

***
ဆရာက ေမာလ်သည့္ ေလသံကေလးျဖင့္ "ေႂကြပြင့္ဆုိတာ ဘယ္သူလဲကြယ္" ဟု ေမးေလရာ...

"ကိုေက်ာ္နဲ႔ ေပးစားမယ္ ဆုိတဲ့ မိန္းကေလးေလ။"

တင္ေမသည္ ေပါ့ေပါ့ ေျပာလိုက္သေလာက္ပင္ စိတ္ထဲကလည္း ေပါ့ေပါ့ပင္ ႐ွိ၏။
အခ်စ္သည္ ေသျခင္းလုိ ျပင္းထန္ၿပီး၊ သ၀န္ေၾကာင္စိတ္သည္ ျမွဳပ္သည့္ က်င္းပမာ ၾကမ္းၾကဳတ္သည္ ဆုိသည့္ ကဗ်ာေလးသာ မွန္ေသာသစၥာတရား ျဖစ္လွ်င္ေတာ့ တင္ေမသည္ ကိုေက်ာ္ကို ခ်စ္လည္းမခ်စ္၊ သူ႕ေကာင္မေလးကိုလည္း သ၀န္မေၾကာင္ဟု ဆိုရေပေတာ့မည္။

ကိုယ့္ဘာသာလည္း ၀န္ခံ၊ ဖြင့္ၿပီးလည္း ေျပာမိေသးသည္မွာ...
"ဒီေကာင္မေလးဟာ ကိုေက်ာ့္အဖို႔ တင္ေမ့ထက္ ပိုၿပီး သင့္ေတာ္တာပဲ။"

သူ႕ေကာင္မေလး၏ ထင္႐ွားသည့္ ဂုဏ္မွာ အိမ္႐ွင္မေကာင္း ျဖစ္ႏိုင္ျခင္းပင္။
မိခင္၏ ၾကင္နာျခင္းမ်ိဳးႏွင့္ သူနာျပဳဆရာမ၏ အျပဳစုမ်ိဳးကို မိန္းမ၏ အခ်စ္အျပင္ ရ႐ွိေပဦးမည္။
ဘယ္ေလာက္ေတာ္သည့္ ေယာက္်ားမ်ိဳးပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ အခ်စ္သက္သက္ထက္ အေခ်ာ့ကို မက္ေမာသည္ဟု ထင္မိေလသည္။

ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္မယားသည္ သိပ္ၿပီး မသိတတ္ရ။ လင္သည္၏ အႂကြင္းမဲ့ တပည့္ ျဖစ္ရေပမည္။
ေယာက္်ားမွာ စိတ္ကူး အဆန္းအသစ္ ရလာသည္ဆုိလွ်င္ လြယ္လြယ္လိုက္ၿပီး ေထာက္ခံတာထက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အညံ့စားထားၿပီး ၾကမ္းၾကမ္းႀကီးလည္း မဟုတ္ဘဲ ပါးနပ္စြာ ခံျငင္းေပးရမည္ ထင္သည္။ သည္ေတာ့မွ ေယာက္်ား၏မာနသည္ ဖြံ႕ၿဖိဳးၿပီး သူ႕ကိုယ္သူ ေက်နပ္စိတ္ ေပၚလာေစႏိုင္လိမ့္မည္။

(ၾကည္ေအး - ႏြမ္းလ်အိမ္ျပန္ မွ)

(စာႂကြင္း။ ။ အဲဒီ Theory ကို ခုထိ နားကို မလည္ႏိုင္ေသးဘူး။
ဘာကို ေျပာခ်င္မွန္းကို မသိတာ။)

***
ဖတ္စရာ ႐ွိတာ၊ ၾကည့္စရာ ႐ွိတာ၊ လုပ္စရာ ႐ွိတာေတြ ပစ္ၿပီး ခုတေလာ "ႏြမ္းလ်အိမ္ျပန္" ကို ေရာက္တဲ့ေနရာက ႀကံဳသလို အျပန္ျပန္ ဖတ္ေနမိတယ္။

***
ဟိုအေ၀းမွာ

မင္း...

႐ွိသလား ... ခ်စ္သူရယ္...

တလက္လက္ လင္းတဲ့ ၾကယ္ကေလး ဆီမွာေလ...

(Rita - လြင့္ပါးေပ်ာက္႐ွ မွ)

***
Update :

အိမ္ေထာင္ေရးကိစၥကို သူေျပာသြားတာ ေဟာင္းေနတဲ့ အေၾကာင္းေပၚ အေျခခံၿပီး ေျပာတာေတာ့ မွန္တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႔အေတြးအေခၚ(တင္ေမ)ကေတာ့ အဲဒီေခတ္ရဲ႕ ေ႐ွ႕ကို အႏွစ္ ၄၀ ေလာက္မက ႀကိဳၿပီး ေျပးေနတာလို႔ ခံစားရတယ္။

'64 ခုႏွစ္ဆီက အေရးအသားေလ။
(တကယ္ေရးခဲ့တဲ့ အခ်ိန္က 1945 ၀န္းက်င္ေလာက္မွာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္... 1964 က 1st publication လုပ္တဲ့အခ်ိန္)
ဂ်ဴးေတာင္မွ '86 ေလာက္ေရာက္မွ "အမွတ္တရ" ကို ေရးတာ မဟုတ္လား။

တင္ေမက '64 ခုႏွစ္တည္းက living together လုပ္ေနၿပီ။
:)

(မွတ္ခ်က္။ ။ အဲဒီ၀တၳဳႏွစ္ခုလံုးမွာ living together ကို အသားေပး ေရးထားတယ္လို႔ ကိုယ္လံုး၀ မခံစားရပါ)

တင္ေမ ေျပာသြားတဲ့ အေၾကာင္းအရာတခ်ိဳ႕က အဲဒီေခတ္က ျမန္မာမႈစနစ္ အိမ္ေထာင္ေရးကို ထင္ဟပ္ထားေပးမဲ့ သူ႔ character က လံုး၀ကို အဲဒီထဲက ခြဲထြက္ထားတယ္။

ၾကည္ေအး ၀တၳဳေတြ ဖတ္ရတဲ့အခါ အဲဒီ taste မ်ိဳး အၿမဲတမ္းရတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ စာဖတ္ရင္ ပံုႏွိပ္မွတ္တမ္းက စလို႔ ဖတ္တတ္တဲ့သူမ်ိဳးျဖစ္ေတာ့ သူေရးတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ၊ character ေတြနဲ႔ ေခတ္ကာလကို ယွဉ္ၾကည့္ရင္ မအံ့ၾသဘဲကို မေနႏိုင္ဘူး။

***

You jump, I jump!

ငရဲပြက္သလို ကမၻာပ်က္လုနီး အခ်ိန္တစ္ခုမွာ ကိုယ့္လက္ကို မလြတ္တမ္း ဆုတ္ကိုင္ထားခ်င္တဲ့သူ...
ကိုယ္ကလဲ သူ႔လက္ကို မလြတ္တမ္း ဆုတ္ကိုင္ထားခ်င္မိသူ...

ဒါ့ထက္ ေသမင္းက လက္တကမ္းအလို ေရာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူေရာ ကိုယ္ေရာ အခ်စ္ဆိုတာကို ဖက္တြယ္ဖို႔ တကယ္ပဲ စိတ္ပါလက္ပါ႐ွိႏိုင္သလား...

ဒါကေတာ့ ကိုယ္ေတြ႕ႀကံဳမွ သိႏိုင္မယ့္ ကိစၥမ်ိဳးပဲ။

***
ဂ်ဴး ရဲ႕ "ေရကူးသင္ျခင္း" (နာမည္ မေသခ်ာပါ) ကို သတိရမိ။
သူ႔ခ်စ္သူနဲ႔ သူ ေလွတူတူစီးရင္း "ခုေန ေလွေမွာက္ရင္ နင္ ဘာလုပ္မလဲ ဟင္" လုိ႔ ေမးေတာ့ ခ်စ္သူက သူေရမကူးတတ္မွန္း သိရက္နဲ႔ သူ႔ကို အရင္ ဆယ္မွာေပါ့ လို႔ မေျပာဘဲ "ကမ္းေျခကိုေရာက္ေအာင္ ေရကူးေျပးမွာေပါ့" လို႔ ေျဖလိုက္လို႔ အဲဒီလူကို ျဖတ္လုိက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ေရကူးခ်န္ပီယံ ျဖစ္တဲ့ထိ ေရကူးသင္ခဲ့တဲ့ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္အေၾကာင္း။

ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ ရပ္တည္ခ်င္တဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ဟာ ေရကူးတတ္ဖို႔လိုသတဲ့။

ဖတ္ကာစကေတာ့ တိုက္႐ိုက္ အဓိပၸါယ္ကိုပဲ ယူလို႔ ၿပံဳးမိတယ္။
ဒါေပမဲ့ ျမွဳပ္ထားတဲ့ အဓိပၸါယ္ေတြ အဲဒီ ၀တၳဳမွာ ႐ွိေနေသးတယ္။

ဘ၀မွာ မုန္တိုင္းက်လို႔၊ ေလွေမွာက္လို႔ စသျဖင့္ ေရထဲေမ်ာေနတဲ့အခါ...
ရာသီဥတု သာယာစဉ္ကလို ေဘးမွာ ေဖးမတြဲကူမယ့္သူ အၿမဲ ႐ွိေနပါမယ္လို႔ ဘယ္သူမွ မေသခ်ာႏိုင္ဘူး မဟုတ္လား။

ကိုယ္တိုင္ ႐ွင္သန္ဖို႔ ကိုယ္တိုင္ပဲ တတ္ႏိုင္တယ္။

***
မင္းခိုက္စိုးစံ ရဲ႕ "ကမ္းေျခ" ဆိုလား၊ ဒါမွမဟုတ္ "ေမြးေန႔" ဆိုလား (အဲဒီ နာမည္ေတြလဲ မေသခ်ာပါ) ကို သတိရမိ။
အလြန္ အင္မတန္ ၾကင္နာတတ္ လူႀကီးလူေကာင္းဆန္တတ္တဲ့ ခ်စ္သူနဲ႔ စက္ေလွအေပ်ာ္စီးရင္း စက္ေလွပ်က္သလား၊ မုန္တိုင္းမိသလား မသိ၊ ပင္လယ္ထဲ ေမ်ာေနေတာ့မွ...

အတူ စီးလာခဲ့တဲ့ အလုပ္သမားေတြကို အသက္ကယ္ေလွေပၚ ေခၚတင္ဖို႔...
ေနာက္ဆံုး ခ်စ္သူ မိန္းကေလးကိုေတာင္ ပါလာတဲ့ေရ ခြဲတုိက္ဖို႔...
ခက္ခဲတဲ့ အေျခအေနကို ေယာက္်ားပီပီသသ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ရင္ဆုိင္ဖို႔...

ခဲ ယဉ္း ေန တာ။

တခ်ိဳ႕လူေတြရဲ႕ တကယ့္ စိတ္ရင္း နဲ႔ အရည္အခ်င္းဟာ ေသလုေမ်ာပါး အခက္အခဲနဲ႔ ႀကံဳေတာ့မွ အရင္းအတိုင္း ေပၚလာတယ္။

***
တခ်ိဳ႕က တစ္ေယာက္လက္ကို တစ္ေယာက္တြဲလို႔၊ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ကို ေပြ႕ဖက္လို႔ အနီးကပ္လာတဲ့ ေသျခင္းတရားကို ေစာင့္ဆိုင္းေနတဲ့ အခ်ိန္...
တခ်ိဳ႕ေတြကေတာ့ အသက္႐ွင္ခြင့္ ရဖို႔အေရး ေသြး႐ူးေသြးတန္း ေလာဘတႀကီး ေျပးလႊားေအာ္ဟစ္ ေနၾကတယ္။

တခ်ိဳ႕က ႐ွင္ရင္လဲ အတူတူ ႐ွင္ဖို႔၊ ေသရင္လဲ အတူတူေသဖို႔ ႏွစ္ဦးသေဘာတူေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ...
တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ႐ွင္သန္ခြင့္ အတြက္ တျခားသူကို မ႐ွက္မေၾကာက္ ခုတံုးလုပ္တယ္။
(အဲဒီအတြက္ သူ အသက္႐ွင္ေနသေ႐ြ႕ သူ႕ လိပ္ျပာသူ ျပန္႐ွက္ေနရေတာ့မွာပဲလို႔ အလယ္တန္းေက်ာင္းသူ ဘ၀ေလာက္က ဆုိရင္ေတာ့ ေတြးေကာင္းေတြးမိႏိုင္တယ္။ ခုေတာ့လည္း အဲလို မေတြးမိျပန္ဘူး။ လိပ္ျပာ ပါမလာတဲ့သူေတြ ေလာကမွာ အမ်ားႀကီးပဲ။)

***
အသက္႐ွင္က်န္ရစ္ရမယ့္ အခြင့္အေရးက အကန္႔အသတ္နဲ႔သာ ႐ွိေနခ်ိန္မွာ ကိုယ့္အတြက္ ေဘးဖယ္ထားၿပီး သူမ်ားအတြက္ ေပးႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ဘယ္အရာမ်ိဳးက တြန္းအားေပးႏိုင္တာတဲ့လဲ။

***
အသက္ ၁၅ ႏွစ္ေလာက္က ေခ်ာင္းသာမွာ ေရနစ္ဖူးတာ သတိရမိတယ္။
ေရထဲျပဳတ္က်ၿပီ၊ နစ္ေနၿပီ၊ ေသေတာ့မယ္လို႔ ကိုယ္သိတဲ့ အခ်ိန္... ေၾကာက္႐ြံ႕တုန္လႈပ္ေနတဲ့ၾကားက ငါတတ္ႏိုင္တာ ဘာမွ မ႐ွိေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ စိတ္၀င္လာၿပီး ဘုရားကို အာ႐ံုျပဳခဲ့ႏိုင္တယ္။

ခုေန ဒါမ်ိဳး ျဖစ္ရင္ အဲဒီလို အာ႐ံုဟာ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကလို ခ်က္ခ်င္း ေပၚလာႏိုင္ပါ့မလား ကိုယ့္ဟာကိုယ္ မေသခ်ာေတာ့ဘူး။

ေနာက္ထပ္ ေနလာတဲ့ ၁၅ ႏွစ္ အတြင္းမွာ ပထမ ၁၅ ႏွစ္ကထက္ အမ်ားႀကီး ထူထဲ ေနခဲ့ၿပီ။
ေလာဘေတြ ေဒါသေတြ ေမာဟေတြ မာန္မာနေတြနဲ႔...

***
ငရဲပြက္သလို ကမၻာပ်က္လုနီး အခ်ိန္တစ္ခုမွာ ကိုယ့္လက္ကို မလြတ္တမ္း ဆုတ္ကိုင္ထားခ်င္တဲ့သူ...
ကိုယ္ကလဲ သူ႔လက္ကို မလြတ္တမ္း ဆုတ္ကိုင္ထားခ်င္မိသူ...

ဒါ့ထက္ ေသမင္းက လက္တကမ္းအလို ေရာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူေရာ ကိုယ္ေရာ အခ်စ္ဆိုတာကို ဖက္တြယ္ဖို႔ တကယ္ပဲ စိတ္ပါလက္ပါ႐ွိႏိုင္သလား...

ဒါကေတာ့ ကိုယ္ေတြ႕ႀကံဳမွ သိႏိုင္မယ့္ ကိစၥမ်ိဳးပဲ။

***

(Rose ရဲ႕ မ်က္လံုးအၾကည့္ေလးကို တကယ္ပဲ သေဘာက်မိတယ္။ ေလာကကို ခုမွ တအံ့တၾသ စူးစမ္းေလ့လာေနတဲ့ အၾကည့္)

You jump, I jump!

You jump, I jump!

You jump, I jump!

အညတရ ပန္းခ်ီဆရာကေလးတစ္ေယာက္...
သေဘၤာႀကီး နစ္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ မွတ္တမ္းမွတ္ရာ ဘာတစ္ခုမွ မက်န္ရစ္ခဲ့ဘူး။ သူ႔ဓါတ္ပံုကေလးေတာင္မွ ငါ့မွာ မ႐ွိခဲ့ဘူး။
သူဟာ ငါ့ရဲ႕ အသိစိတ္ထဲမွာသာ ႐ွင္သန္ႏိုင္ေတာ့တယ္။

အသက္ ၁၀၁ ႏွစ္ထိ...
ေနာက္ထပ္ ႏွစ္ေပါင္း ၈၄ ႏွစ္ ေတာင္မွ ဆက္ၿပီး အသက္႐ွင္ႏိုင္ခဲ့တာဟာ
ဒီဘ၀ကို (ေသျခင္းဆီ ဆြဲေခၚမယ့္ ခရီးစဉ္တစ္ခုရဲ႕ လက္မွတ္ဟာ ခ်စ္ရသူမိန္းကေလးနဲ႔ ေတြ႕ခဲ့ရတာေၾကာင့္ သူ႔ဘ၀မွာ အဖိုးအတန္ဆံုးျဖစ္ခဲ့တယ္ လို႔ ဆိုခဲ့တဲ့) သူ႔ခ်စ္သူက ေပးခဲ့တာလို႔ သူ မွတ္ထင္ယူဆခဲ့လို႔ မ်ားလား။

***
ဒီေန႔ Titanic ၾကည့္မိလို႔ ေရးျဖစ္သြားတဲ့ post... အဲဒီကား ခုမွ ၾကည့္ျဖစ္တာ။
ေနာက္တပတ္က် Schindler's List ၾကည့္မယ္။

***
စာႂကြင္း။ ။ ကိုယ္ ခုထိ ေရမကူးတတ္ေသးဘူး။

***