120429

ေတြ႕လိုက္ၿပီးလွ်င္ၿပီးခ်င္း ၾကင္လို႔ ခ်စ္တာပါပဲဆုိတာ မေျပာရက္ႏိုင္သလိုရွိလွတာကို သူတပါးႏွင့္တကြ 'သူ' ပါ နားလည္မည္မထင္။ အရင့္အရင္ မျမင္ဖူးခင္ မၾကားဖူးခင္က ခ်စ္ရတယ္ထင္သည္။ သည္လိုပင္ ကိုယ္ေသဆံုးၿပီးသည့္ေနာက္အထိလည္း ကိုယ့္ရဲ႕အခ်စ္က ထူးဆန္းေသာနည္းတနည္းႏွင့္ က်န္ရစ္ဦးမည္ထင္သည္။

တခါတရံေတာ့လည္း ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဆုိသည့္ ကမၻာေျမေပၚမွာေန၍ မိုးတိမ္ေဗြႏွင့္လည္း လွမ္းမီေသာ အင္အားႀကီးတစ္ခုသည္ ကိုယ္၌ လာ၍ျဖစ္ေပၚၿပီး 'သူ' ဟူသည့္ ႐ုပ္တစ္စံုကို ဖန္ဆင္းသည္လို႔ပင္ ဆန္းျပားစြာထင္သည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ 'သူ' သည္ ကိုယ္ပိုင္ေသာ၊ ကိုယ္ကျဖစ္ေသာ၊ သံသရာအစအဆံုးက ရင္းႏွီးခဲ့ေသာ 'သူ' ပါ ဟု ေျပာျပရလွ်င္ အနည္းငယ္ စိတ္ေက်နပ္သည္။

(ၾကည္ေအး - တမ္းတတတ္သည္)

*** 
photo from here

120213 1857

မီးေရာင္လင္းတဲ့ ညေနခင္းတစ္ခုမွာေပါ့
ၫႊတ္ေကြးမိတဲ့ ကိုယ့္ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားမွာ
အၿပံဳးတစ္စ ခို

ေလျပည္ညင္းနဲ႔ ပန္းခင္းေလးေတြနား
ဆည္းလည္းသံခ်ိဳခ်ိဳလည္း ၾကားလုိက္တယ္

သစ္ပင္ေအာက္မွာ...

သစ္ပင္ေအာက္မွာ...

အဲသည္ ေက်ာင္းဝန္းထဲမွာ သစ္ပင္ႀကီးတစ္ပင္ရွိသည္။ ပတ္ဝန္းက်င္ေလ့လာမႈ ညံ့ဖ်င္းလြန္းေသာ ကိုယ္သည္ အဲဒါဘာပင္ဟု အဲဒီတုန္းကတည္းက သတိမထားမိခဲ့ပါ။ ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ျဖတ္သန္းခိုနားခဲ့ဖူးေသာ အရိပ္တစ္ခု၏ အရင္းအျမစ္ကို အမွတ္တမဲ့ျဖစ္ျခင္းသည္ ဆိုးရြားလွသည္ဟု သတ္မွတ္မည္ဆုိပါက ကိုယ္သည္ အလြန္ပင္ ဆုိးရြားလွသူ ျဖစ္ပါသည္။

ထိုသစ္ပင္ႀကီးေအာက္မွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ (သို႔) တစ္စုတစ္ဖြဲ႕၏ အလာကို ေစာင့္စားရင္း လူတစ္ေယာက္ႏွင့္ကုိယ္ အတန္ၾကာေအာင္ အတူတူရပ္လ်က္ စကားေျပာခဲ့ၾကဖူးသည္။ ႏွစ္ေယာက္တည္း ရွိေနသျဖင့္ ဝန္ေလးက်ဉ္းၾကပ္ျခင္းမ်ိဳး သူေရာ ကိုယ့္မွာပါ မျဖစ္ခဲ့။ တစ္ေယာက္ေယာက္ (သို႔) တစ္စုတစ္ဖြဲ႕၏ အလာကို ထိုသစ္ပင္ရိပ္ေအာက္တြင္ ရပ္တန္႔ ေစာင့္စားရင္း ေအးေအးလူလူ စကားစျမည္ေျပာေနခဲ့ၾကသည္။ ခဏေနလွ်င္ ကိုယ္တုိ႔ ဘယ္ကို သြားၾကမည္လဲ၊ ဘယ္သူ႕ကို (သို႔) ဘယ္သူေတြကို ေစာင့္ေနခဲ့ၾကတာလဲ၊ ဘာစကားေတြ ေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကတာလဲ ဘာတစ္ခုမွ မမွတ္မိေတာ့ပါ။

ကိုယ္မွတ္မိတာ တစ္ခုသာပဲ ရွိသည္။
ထိုသစ္ပင္ႀကီး၏ အရိပ္ေအာက္တြင္ လူတစ္ေယာက္ႏွင့္ကိုယ္ တစ္ေနရာရာကို သြားဖို႔ တစ္စံုတစ္ေယာက္ (သို႔) တစ္စုတစ္ဖြဲ႕ကို ေစာင့္စားရင္း တစ္စံုတစ္ရာ ေျပာဆုိေနခဲ့ၾကသည္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုး၏ စိတ္အာ႐ံုေတြထဲမွာ ေအးခ်မ္းတိတ္ဆိတ္ေနခဲ့သည္။ အတိတ္အေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ခဲ့လွ်င္ေသာ္မွ ကိုယ္တို႔သည္ ျဖစ္ပ်က္ၿပီးသမွ် အေၾကာင္းအရာေတြဆီမွာ မရွိ၊ အနာဂတ္အေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ခဲ့လွ်င္ေသာ္မွ ကိုယ္တို႔သည္ မျဖစ္ပ်က္ေသးသမွ် အေၾကာင္းအရာေတြဆီမွာ မ႐ွိ။ လက္ရွိအခိုက္အတန္႔၏ ေအးခ်မ္းမႈျဖင့္ သက္ေတာင့္သက္သာ။

ထိုေန႔က ေနအေတာ္ပူပါသည္။ တိုက္သည့္ ေလကလည္း ပူသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအခုိက္ ေအးခ်မ္းသာယာ ရွိလွ၏။ သစ္ပင္ေပၚက ငွက္သံကေလးေတြကို ၾကားေနရၿပီး၊ သစ္ရြက္ေျခာက္ကေလးေတြလည္း က်ဆင္းလာတတ္သည္။

ထိုသစ္ပင္သည္ ဘာပင္မ်ားလဲ ကုိယ္ မသိခဲ့ပါ။

***
ထိုေနရာသို႔ တဖန္ ျပန္လည္ သြားၾကည့္ဖုိ႔ အခါခါ စိတ္ကူးမိေသာ္လည္း အေကာင္အထည္မေဖာ္ျဖစ္ခဲ့ပါ။
ခဲယဉ္းပင္ပန္းစြာ သြားေရာက္ရမည့္ ခရီးလည္းမဟုတ္၊ တားျမစ္ပိတ္ပင္မည့္သူ ရွိလွ်င္ေသာ္မွ အသိမေပးဘဲ ခဏတျဖဳတ္ႏွင့္ ေရာက္ႏိုင္ေသာ္လည္း ကိုယ္ ျပန္မသြားျဖစ္ေတာ့ပါ။ လူ႕ဘဝမွာ လုပ္တုိင္း မျဖစ္ႏိုင္တာေတြအျပင္၊ ျဖစ္တုိင္း မလုပ္ႏိုင္တာေတြလည္း ရွိေလသည္။

ထိုလမ္းကို မေလွ်ာက္ျဖစ္ေတာ့ဘူးဆုိတဲ့ေနာက္ ထိုသစ္ပင္၏ အမည္နာမကို သိ႐ံုသက္သက္ေတာ့ျဖင့္ အတိတ္ကို ျပန္မပတ္သတ္လုိေတာ့ၿပီ။

***
ဘယ္အရိပ္ေအာက္မွာ ကိုယ္ ခုိ​ဝင္ခဲ့ဖူးတာပါလဲ။

***

အကန္႔အသတ္မ်ား

ဒီလုိပဲ လူတုိင္းရဲ႕ ဘဝမွာ...

အျဖစ္အပ်က္ေတြက က်န္ခဲ့တာေတြ ႐ွိမယ္၊ ခ်န္ခဲ့တာေတြ ႐ွိမယ္။
သံေယာဇဉ္ေတြကေတာ့ ထပ္ၾကပ္မကြာ လိုက္လာတတ္တယ္။
ဖံုးကြယ္ထားစရာလည္း မလုိပါဘူး။ ဒါဟာ လတ္တေလာထားတဲ့ ေစာင့္သိ၊ ေစာင့္စည္းျခင္းနဲ႔ မဆိုင္လို႔ပါ။

အတိတ္ရဲ႕ အမွတ္တရဆိုတာေတြကျဖစ္တဲ့ သံေယာဇဉ္နဲ႔ လက္႐ွိေစာင့္စည္းရမယ့္ စည္းဆိုတာ လက္ဖမိုးနဲ႔ လက္ဖဝါးလို၊ ေခါင္းနဲ႔ ပန္းလို ေက်ာခ်င္းကပ္ေနတာေတြ မဟုတ္ဘူးကြယ့္။ တစ္ခုကို ေဖာ္ျပႏုိင္ဖို႔ တစ္ခုကို ေမွာက္ထားစရာမလုိဘူး။ တစ္ခုကို ဖံုးကြယ္ထားမွ တစ္ခုကို လွစ္ဟျပဖို႔ အဆင္ေျပတာ မဟုတ္ဘူး။

ေမ့စရာမဟုတ္တဲ့အရာေတြကို ေမ့မယ့္သူမဟုတ္ရင္၊ ေစာင့္စရာ စည္းမွန္သမွ်ကို ေစာင့္စည္းဖို႔လည္း ဝန္ေလးမွာမဟုတ္ဘူး။ ေမ့လြယ္ေပ်ာက္လြယ္တဲ့သူမွသာ ေစာင့္စည္းႏိုင္မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ရင္ေတာ့ မွားလိမ့္မယ္။

ကိုယ္ကေတာ့ သိမ္းဆည္းစရာမွန္သမွ်ကို သူ႕အကန္႔နဲ႔သူ သူ႕အကြက္နဲ႔သူ မေရာေႏွာဘဲ ထားဖို႔ တတ္ႏိုင္ပါတယ္။

ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ဘဝက ပ်ားအံုတစ္ခုလို၊ ေရခဲခြက္တစ္ခုလိုပါပဲ။

=)

(5th Feb 2011)

All about him...

တခါတခါ ေပၚလာတတ္တဲ့ ဘယ္ဘက္ပါးက ပါးခ်ိဳင့္ရာ ခပ္ေရးေရးကေလးကို ႀကိဳက္တယ္။

လူႀကံဳရွိတယ္ ဘာမွာမလဲ ေမးတဲ့အခါ မွာမယ့္ဟာကို ဘယ္ေတာ့မွ အရင္မေျပာဘဲ "စင္ကာပူသူ ေတာင့္ေတာင့္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ ေခ်ာေခ်ာလွလွေလးတစ္ေယာက္ေလာက္ မွာခ်င္တယ္။ ပိန္လွီပိန္လွပ္မလုိခ်င္ဘူး" လုိ႔ ေျပာေလ့ရွိတာကိုလည္း ႀကိဳက္တယ္။

ဘာမွ အဆက္အစပ္မရွိဘဲ "(ေဟာလိဝုဒ္ မင္းသမီးတစ္ေယာက္ကို) သိပ္ႀကိဳက္ေနလို႔ ကယ္ပါဦး" လို႔ ခ်က္ခ်င္းႀကီး ထေျပာတတ္တာကို (စိတ္နာေနတဲ့ၾကားက) ႀကိဳက္တယ္။ (နာမည္ထည့္မေရးဘူး။ စိတ္နာလြန္းလို႔)

သူႀကိဳက္တဲ့ မင္းသမီးေတြကို ေဝဖန္မိတဲ့အခါ "ေအးေပါ့ မင္းလို ပိန္ပိန္ပါးပါးကေတာ့ သူတို႔ကို မနာလို ျဖစ္ေနမွာေပါ့" လို႔ မခံခ်င္ေအာင္ ျပန္ေျပာတတ္တာကို (စိတ္နာေနတဲ့ၾကားက) ႀကိဳက္တယ္။

"လူႀကံဳထည့္ေပးလိုက္တာ ေကာင္မေလးေခ်ာေခ်ာဆုိ အျပင္မွာ ဒိတ္ၿပီး ေကာ္ဖီတုိက္လိုက္မယ္" လို႔ ေျပာတတ္တာကိုလည္း ႀကိဳက္တယ္။

မွာတုန္းက အသည္းအသန္မွာလို႔ ထည့္ေပးလိုက္တဲ့ပစၥည္း ခ်က္ခ်င္းသြားမယူေသးဘဲ လွမ္းေျပာတဲ့အခါ ႐ူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတတ္တာကို (ေဒါသထြက္ေနတဲ့ၾကားက) ႀကိဳက္တယ္။

မွာတာေတြ မ်ားေနတဲ့အခါ "ခုတေလာ မင္း အေတာ္ျဖဳန္းတီးေနပါလား" လုိ႔ စိတ္ထဲက မပါဘဲ လွမ္းေျပာရတာကုိ ႀကိဳက္တယ္။

စိုက္ဝယ္ေပးထားတဲ့ ပစၥည္းေတြအတြက္ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္း ထုတ္ေပးတဲ့အခါ "ဟမ္ အဲေလာက္ေတာင္မွ မ်ားလား၊ ျပန္ မဆပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ လူကို ယူပါ၊ အသည္းကို ခ်မ္းသာေပးပါ" လုိ႔ ျပန္ေျပာတတ္တာကို ႀကိဳက္တယ္။ (ေယာက္်ားေလးေတြ အဲဒီစကား ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ေျပာၾကတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အသိေတြထဲမွာလည္း ႀကံဳဖူးတယ္)

အဲဒီအခါ "အသည္းကမွ ဒုတ္ထိုးလုပ္စားလုိ႔ ရဦးမယ္။ လူ ဘာလုပ္ရမလဲ" လို႔ ျပန္ေျပာရတာ ႀကိဳက္တယ္။

မွာတဲ့ ပစၥည္းရဲ႕ တန္ဖိုးထက္ပိုၿပီး ေငြျပန္ရွင္းေပးတတ္တာကို ႀကိဳက္တယ္။

"ေဟ့ မင့္သူငယ္ခ်င္းက လာေျပာေနတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းကဆို မိန္းကေလးလိုပဲ သိပ္ စိတ္ဆိုးတတ္တယ္ တဲ့" လို႔ စေပးၿပီး၊ "မဟာေယာက္်ားသားဝါဒီကြ" လို႔ ျပန္ေအာ္တတ္တာကုိ နားေထာင္ရတာ ႀကိဳက္တယ္။

တခ်ိဳ႕ အင္းဆက္ေတြကုိ ကိုယ္ေၾကာက္တယ္လို႔ ထင္ၿပီး ဟာသ လုပ္ခ်င္ေနတတ္တာကို ႀကိဳက္တယ္။ (အမွန္ေတာ့ ဒီေလာက္လည္း မေၾကာက္တတ္ပါဘူး။ အေကာင္ပေလာင္ေတြကို စိတ္႐ႈပ္တာ)

တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြ သူ ေမးလို႔ မသိတဲ့အခါ "ဟမ္ မင္း ခုလို ႏိုင္ငံျခားသြားအလုပ္လုပ္ေနတာ ပိုက္ဆံကလြဲလို႔ ဘာေတြမ်ား အသိပညာဗဟုသုတေတြ ပိုရလာသလဲ" လုိ႔ တုိက္႐ိုက္ထိမယ့္ စကားမ်ိဳး ေျပာတတ္တာကို (စိတ္နာေနတဲ့ၾကားက) ႀကိဳက္တယ္။

ဒါမွမဟုတ္ သူခိုင္းတာေတြ တလြဲ လုပ္မိတဲ့အခါ "အဲဒါ ဘာမ်ားခက္လို႔လဲ အင္ျဂင္နယာမႀကီးရဲ႕" လုိ႔ အေငၚတူးတဲ့ေလသံနဲ႔ ေျပာခံရတာကို (စိတ္နာေနတဲ့ၾကားက) ႀကိဳက္တယ္။

ဘာကိစၥျဖစ္ျဖစ္ ေမးမိတဲ့အခါ "ေျပာတာ ေသခ်ာနားေထာင္ တခုခ်င္း ျပန္မေမးနဲ႔၊ ၿပီးရင္ ကိုယ့္ဘာသာ ရေအာင္လုပ္" လုိ႔ ေျပာတတ္တာကို (အျမင္ကတ္တဲ့ၾကားက) ႀကိဳက္တယ္။

ဒီမွာေရာက္ေနတဲ့ ကိုယ္နဲ႔လည္းသိတဲ့ သူ႕ငယ္သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕အေၾကာင္း သတိတရ ေမးေလ့ရွိတတ္တာကို ႀကိဳက္တယ္။

"ခုတေလာ အိပ္ေရးေတြပ်က္တယ္၊ body weight လည္း က်တယ္၊ သိပ္လည္း ေနမေကာင္းဘူး" လို႔ သတင္းေၾကညာတဲ့ေလသံနဲ႔ လွမ္းေျပာျပတတ္တာကုိ ႀကိဳက္တယ္။

ဂ်ဴး စာအုပ္အသစ္၊ ဟုတ္လား၊ ဖတ္မေနပါနဲ႔ကြာ၊ မင္း သူ႕ေနရာဝင္ယူလုိ႔ ရေနပါၿပီ လို႔ သိသိသာသာ ေလွာင္ေျပာင္ခ်င္တာကို (စိတ္နာေနတဲ့ၾကားက) ႀကိဳက္တယ္။

စာအုပ္တစ္ခုခုကို ၫႊန္းၿပီး ဖတ္ၾကည့္ပါလား ေျပာတဲ့အခါ "အခ်စ္အေၾကာင္းမို႔လား၊ ေတာ္ပါ၊ အခ်စ္ဆိုရင္ ေၾကာက္လြန္းလို႔ဘာာာာ" လုိ႔ ေျပာတတ္တာကို ႀကိဳက္တယ္။

တခါတရံ စိတ္ဆိုးစရာ လုပ္မိတဲ့အခါ သူ႕ဘာသာ မေခၚႏိုင္ မေျပာႏုိင္ျဖစ္ၿပီး ျပန္ေခၚခ်င္တဲ့အခ်ိန္က်မွ သူ႕ဘာသာ လာေခၚတတ္တာကိုလည္း ႀကိဳက္တယ္။

ကိုယ့္ကုိ သူ႕ဘာသာ block လုပ္၊ သူ႕ဘာသာ စိတ္ေျပတဲ့အခါ ျပန္ဖြင့္ၿပီး၊ မေတြ႕တာေတာင္ ၾကာၿပီ လို႔ ခပ္တည္တည္ စေျပာတဲ့အခါ ေအး ဟုတ္တယ္ ကိုယ္ မင္းကို block လုပ္ထားတာလုိ႔ ျပန္ေျပာရတာ ႀကိဳက္တယ္။

သူ မႀကိဳက္ဘူးဆုိတာ ေျပာထားရက္နဲ႔ "ခု ဘယ္မွာေရာက္ေနလဲ" ေမးရင္ "massage"၊ "ဘာလုပ္ေနလဲ" ေမးရင္ "အရက္ေသာက္ေနတယ္" လို႔ အ႐ြဲ႕တုိက္ ျပန္ေျဖတတ္တာကို (အျမင္ကတ္တဲ့ၾကားက) ႀကိဳက္တယ္။

"အညာသူေတြနဲ႔ စကားမေျပာခ်င္ဘူး" လုိ႔ ေျပာတတ္တာကုိ ႀကိဳက္တယ္။

တခါတရံ စိတ္မတို တိုေအာင္ လိုက္စေနတတ္တာကို ႀကိဳက္တယ္။

သူ႕နာမည္ေရွ႕မွာ 'ေခြး' တပ္ေခၚရတာ ႀကိဳက္တယ္။

ေဒါသထြက္တုန္း ေရးလိုက္မိတဲ့ စာမွာ သူ႕နာမည္အစား 'Darling' လို႔ ျပန္ျပင္ၿပီး စာျပန္ေရး ဆက္စ ေနတတ္တာကို ႀကိဳက္တယ္။

သူ႕အလုပ္က တခ်ိဳ႕ ေအာင္ျမင္မႈေတြအေၾကာင္း "ဘယ္သူ႕မွ ျပန္မေျပာရဘူးေနာ္" လုိ႔ စကားခံၿပီး ကုိယ့္ကုိ လာအသိေပးတတ္တာကို ႀကိဳက္တယ္။ (အဲဒါ အေပးအယူေတြပါမွန္း သိေနေပမယ့္...)

***
တခါတရံမွာ (အေသးအဖြဲေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္) သူ႕အတြက္ လုပ္ေပးႏိုင္ေနတာကို ႀကိဳက္တယ္။

တခါတရံမွာ (မျဖစ္စေလာက္ အတုိင္းအတာေလးပဲျဖစ္ျဖစ္) သူ လုိအပ္တာ ခံရၿပီး သူ႕အတြက္ အသံုးဝင္ေနတာကို ႀကိဳက္တယ္။

ေရခ်မ္းကပ္တဲ့အခါ သူ႕စိတ္ႏွလံုးထဲ အဲဒီလို ၾကည္လင္ခ်မ္းေျမ့ေနပါေစ လုိ႔ အာ႐ံုျပဳေပးရတာကို ႀကိဳက္တယ္။

အရာအေတာ္မ်ားမ်ား အသိေပးေနက် သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္က "ဟုိကေန တခုခု ဆိုတာနဲ႔ ဒီဘက္မွာ ပ်ာေနၿပီ" လုိ႔ ေျပာၿပီး အျမင္ကတ္ခံေနရတာကို ႀကိဳက္တယ္။

***
ေျပာလိုက္တဲ့အထဲ စကားလံုးအတြဲဆန္းတခုခု အမွတ္တမဲ့ပါသြားရင္ modify ျပန္လုပ္ၿပီး "သမီးေလးဆိုရင္ အဲဒီနာမည္ေပးမယ္" လုိ႔ သူ႕ဘာသာ တေယာက္တည္းေျပာသလို ေျပာဖူးတာကို ႀကိဳက္တယ္။

ဖတ္ထားတယ္ ဝန္မခံဘဲ "မင္း ကိုကိုေတြ ကက္ကက္ေတြနဲ႔လည္း ေတြ႕ေနဦးမယ္" လုိ႔ ေျပာဖူးတာကုိ ႀကိဳက္တယ္။

***
(အစဟာ ဘယ္လုိျဖစ္ျဖစ္၊ အလယ္မွာ ဘာေတြႀကံဳႀကံဳ၊ အဆံုး ဘယ္လုိသတ္သတ္) ေတြ႕ခဲ့ရတာကို ႀကိဳက္တယ္။

***
ေပါက္ က ႀကိဳက္ ဆုိတဲ့ စကားလံုးနဲ႔ တဂ္လို႔ ေရးလိုက္ေပမယ့္၊ စကားလံုးက တိမ္လို႔ ဒီအေၾကာင္းအရာေတြမွာ ထည့္ေရးရတဲ့ "ႀကိဳက္တယ္" ဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းကိုေတာ့ မႀကိဳက္ဘူး။

ေန႔စဉ္အလုပ္ေတြက အႀကိဳက္ကို ေရးခိုင္းတာမွန္း သိေပမယ့္ ပိုက္ဆံရတဲ့အလုပ္ကလြဲလို႔ ေဝယ်ာဝစၥေတြ ကိုယ့္ဘာကိုယ္ လုပ္ေနရတဲ့ အျဖစ္ကို မႀကိဳက္ႏိုင္ေတာ့ အဲဒီအေၾကာင္းေတြက် ေရးလို႔ မရဘူး။ မႀကိဳက္တာေတြကို ႏွစ္ခ်ီလုပ္ၿပီး ေနႏိုင္တဲ့ ကိုယ့္ဘာသာေတာ့ ႀကိဳက္တယ္။

***
ျဖည့္စြက္ (11.4.11, 11:40 AM)

အလုပ္မရခင္က ဒီကို ခဏ ႂကြလာတဲ့ ဆရာေတာ္တပါးဆီ သြားဖူးျဖစ္မယ္ ေျပာမိေတာ့ "အဲဒီဆရာေတာ္ကို ကိုယ္ေတာ့ မယံုဘူး။ ဒါေပမဲ့ မင္း ယံုရင္ သြားပါ။ ယံုၾကည္မႈဆိုတာ ခြန္အားတမ်ိဳး ေမာင္းႏွင္အားတမ်ိဳးပဲ" လုိ႔ ေျပာဖူးတာလည္း ႀကိဳက္တယ္။

ကိုယ္ ႀကိဳက္လို႔ သယ္လာတဲ့ သုတၱန္တစ္ခု အနက္ဖြင့္တဲ့ စာအုပ္အေၾကာင္း ေျပာမိတဲ့အခါ "အဲဒါ သူ(စာေရးဆရာ) ထင္ရာ ျမင္ရာေတြ စြတ္ေရးထားတာ" လုိ႔ ေျပာဖူးတာလည္း ႀကိဳက္တယ္။

ဒီေရာက္ၿပီး အလုပ္ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မရလို႔ သိပ္ဝမ္းနည္းေနခဲ့တဲ့ တခ်ိန္တုန္းက ဖုန္းထဲကေန ကိုယ့္နာမည္အလိုက္အတိုင္း ေလခၽြန္ျပခဲ့ဖူးတာကုိလည္း ႀကိဳက္တယ္။

***

He is in ...

ပိတ္ထားတဲ့တယ္လီဖုန္းထဲက မႏိုးထခင္ ျမည္ေနက် ႏိႈးစက္သံထဲမွာ

စိတ္မပါလက္မပါ အားယူဖြင့္လုိက္မယ့္ ကိုယ့္မ်က္ေတာင္ဖ်ားက အေ႐ြ႕စြမ္းအင္မွာ

ေခါင္းၿဖီးေနရင္း ပုခံုးေပၚကတဆင့္ ၾကမ္းျပင္ဆီ ေလွ်ာက်သြားတဲ့ ဆံျခည္ေလးတစ္မွ်င္မွာ

႐ိႈက္သြင္းလုိက္တဲ့ေလထဲက ျမဴတစ္မႈံစာ အက္တမ္ေလးတစ္ခုစီမွာ

ေရပန္းက က်လာမယ့္ ခပ္ေႏြးေႏြး ေရတစ္စက္ခ်င္းစီမွာ

မ်က္ႏွာသစ္ေဆးက scrubbing-beads ေလးေတြရဲ႕ ၾကမ္းရွရွ အထိအေတြ႕မွာ

***
သနပ္ခါးနဲ႔ ေရာလိမ္းမယ့္ လက္ညိႇဳးထိပ္တစ္ခုစာ အျဖဴေရာင္ကရင္မ္ထဲမွာ

နားရြက္ေနာက္နဲ႔ လည္ပင္းေသြးေၾကာနား ဖ်န္းမိတဲ့ ေရေမႊးပုလင္းရဲ႕ အသံထြက္မွာ

မနက္စာ premier ေကာ္ဖီက အပူေငြ႕၊ ေမႊးရနံ႔ နဲ႔ ကပ္က်န္ေနခဲ့မယ့္ ေကာ္ဖီမႈံ႕ေလး တစ္မႈံခ်င္းထဲမွာ

ေကာက္လြယ္လိုက္တဲ့ ႐ံုးအိတ္ရဲ႕ ပုခံုးသိုင္း ႀကိဳးေပၚမွာ

႐ံုးသြားခါနီး ျဖစ္ကတတ္ဆန္းတပ္ရတဲ့ ေဒါက္ဖိနပ္ႀကိဳးရဲ႕ ကြင္းေလွ်ာကေလးထဲမွာ

အိမ္ျပင္မထြက္ခင္ ဘုရားစင္ဘက္လွည့္ၿပီး ကမန္းကတန္းျပဳလိုက္တဲ့ အာ႐ံုထဲမွာ

***
ez link ကဒ္က လက္က်န္ျပတဲ့ ကိန္းဂဏန္းေတြထဲမွာ

mrt တံခါးမပိတ္ခင္ ၾကားရတဲ့ ျမည္သံစြဲအလကၤာထဲမွာ

ကားလမ္းကို ျဖတ္ကူးတဲ့ မိုးပ်ံတံတားက ေလွကားအထစ္တိုင္းမွာ

ဘယ္ႏွစ္မိနစ္ၾကာရင္ ေစာင့္ေနတဲ့ ဘတ္စ္ ေရာက္ပါမယ္လို႔ ျပန္လာတဲ့ 5 cent တန္ ဖုန္း message ထဲမွာ

***
႐ံုး ၿခံဝမွာ ႀကိဳေရာက္ေနမယ့္ ေဘာ့စ္နဲ႔ မဆံုခ်င္တဲ့ ရင္ခုန္သံထဲမွာ

ကိုယ့္ ကြန္ပ်ဴတာမွာ ႐ိုက္ထည့္ေနတဲ့ password စကားလံုးေလးေတြထဲမွာ

Mandarin နဲ႔ English လို တလွည့္စီ ၾကားေနရတတ္တဲ့ ေနာက္တည့္တည့္က gm ဖုန္းေျပာသံထဲမွာ

consultant နဲ႔ client ဆီက မွတ္ခ်က္နဲ႔ အထြန္႔တက္မႈေတြမွာ

ညေန 5 နာရီ မခြဲခင္ မၾကာခဏ လွမ္းၾကည့္မိတဲ့ စကရင္ညာဘက္ေအာက္ေထာင့္တစ္ေနရာမွာ

***
သတင္းစာေရာင္းသူ အေမႀကီးကို ကမ္းေပးလုိက္တဲ့ ၁ ေဒၚလာတန္ အေႂကြေစ့ကေလးမွာ

ဒီကေန႔လုပ္စားတဲ့ ရခိုင္မုန္႔တီသုပ္ထဲက ၾကက္သြန္နီေၾကာ္ အဖတ္ကေလးေတြထဲမွာ

FM ေရဒီယိုက အစီအစဉ္ေၾကညာသူရဲ႕ အသံထဲမွာ

အိမ္ေရွ႕ကစားကြင္းထဲ ျဖတ္သြားတဲ့ အေျပးသမားရဲ႕ အရွိန္အဟုန္မွာ

အာမခံကုမၸဏီက marketing လာဆင္းတဲ့ Financial Consultant ရဲ႕ plan အမ်ိဳးမ်ိဳးမွာ

သူ သိပ္ႀကိဳက္တယ္ဆုိတဲ့ ပ်င္းပ်င္းရိရိ ခ်က္စားျဖစ္တဲ့ ဟင္းတစ္ခြက္မွာ

***
သူ သေဘာက်တဲ့ celebrity မင္းသမီးတစ္ေယာက္ကို ၾကည့္လိုက္မိတဲ့ (မၾကည္သာခ်င္တဲ့) ကိုယ့္ မ်က္လံုးထဲမွာ

သဘာဝျဖစ္စဉ္ေတြဆီက မႀကံဳစဖူး အထူးႀကီးမားတယ္ဆုိတဲ့ အတိုင္းအတာယူနစ္ေတြနဲ႔ အက္ကြဲေၾကာင္းမ်ား သတင္းမွာ

ထြက္ခါနီးၿပီဆိုတဲ့ ဂ်ဴး ဝတၳဳသစ္ရဲ႕ ေနမ်ိဳးေဆးလက္ေရးဒီဇိုင္းနဲ႔ ေခါင္းစဉ္မွာ

သတိရစိတ္ကို ခဏေမ့ထားၿပီး လိုအပ္လုိ႔ ၿပံဳးရယ္လိုက္တဲ့ ကိုယ့္ ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္စြန္းမွာ

ရီေကာဒင္းလုပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားဖူးတဲ့ အသက္႐ႉသံနဲ႔ ေလခၽြန္သံသဲ့သဲ့ေလးထဲမွာ

မၾကာခဏ ပါးအပ္ထားခဲ့ဖူးသလို မ်က္ရည္တခ်ိဳ႕စြန္းဖူးတဲ့ အဲဒီပုခံုးစြန္းမွာ

***
ဒီစာကို ႐ိုက္ေနတဲ့ ကိုယ့္လက္ေခ်ာင္းေတြဆီက လႈပ္ရွားမႈနဲ႔ ထိေတြ႕မႈတုိင္းမွာ

စာတစ္လံုးခ်င္းစီက အသိစိတ္/ မသိစိတ္နဲ႔ယွဉ္တဲ့ ခံစားမႈတိုင္းမွာ

ညဘက္ကပ္တဲ့ ေရခ်မ္းခြက္ေလးထဲက သာယာတဲ့သဒၶါစိတ္မွာ

ေလေအးေပးစက္ခလုတ္ကို ဖြင့္ၿပီးခ်ိန္ တဖ်တ္ဖ်တ္ခါတဲ့ ႀကိဳးစကေလးမွာ

ဆြဲၿခံဳလိုက္မယ့္ ဂြမ္းေစာင္ပြပြရဲ႕ ေႏြးေထြးမႈမွာ

ကိုယ့္ပါးျပင္နဲ႔ ထိကပ္အိပ္မယ့္ ေခါင္းအံုးေပ်ာ့ကေလးမွာ

ခဏတာ ေမ့ေမ်ာသြားမယ့္ အသိစိတ္ရဲ႕ အတြင္းဆံုး တစ္ေနရာမွာ

***
မ်က္ေစ့တစ္မွိတ္ လွ်က္တစ္ျပက္အတြင္း ျဖစ္ပ်က္ခ်ဳပ္ၿငိမ္းတဲ့ စိတ္အစဉ္ကုေဋတစ္သိန္းလံုးမွာ။

ႏိႈင္းရ ခ်စ္ျခင္း

ဟိုရက္ပိုင္းက youtube မွာ ေတြ႕လိုက္တဲ့ ၃ ပြင့္ဆိုင္ affair ၾကည့္မိေတာ့ ဖ်တ္ခနဲ ေတြးျဖစ္လိုက္တာ။
တခ်ိဳ႕ကလည္း အဲဒါ ဆင္လံုးႀကီးပါ ဆုိတယ္။
ကိုယ္တိုင္လည္း အဲဒီ clip မွာ ဘာမွန္းေတာ့ မသိ၊ တခုခု လြဲေနသလိုပဲ။
ထားပါေတာ့ တုခ်င္တု စစ္ခ်င္စစ္။

***
ေနာက္တေယာက္နဲ႔တြဲလို႔ ေပါက္ကြဲတယ္ဆုိတာ ေပါက္ကြဲတဲ့လူဘက္ကလည္း သူ႕ တကယ္မခ်စ္လို႔သာ။

တဘက္လူအေပၚ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ႏိုင္တယ္ဆိုတာ အဲလိုအျဖစ္မ်ိဳးမွာ ဖုံးထားလုိ႔ မရေအာင္ ေပၚတာပဲလို႔ ထင္တယ္။

တခ်ိဳ႕လူေတြအတြက္ အဲဒီလို အျဖစ္မ်ိဳး ႀကံဳတာနဲ႔ "ငါ့ကို ေစာ္ကားတယ္တို႔ လွည့္စားတယ္တို႔ ယံုၾကည္မႈကို အလြဲသံုးစားလုပ္တယ္တို႔ ဒါမ်ိဳးလာေက်ာလို႔ ဘယ္ရမလဲတို႔" ေတြးကို မေတြးမိဘူး။

"ဪ သူ ငါ့ကို မလုိအပ္ေတာ့ဘူး" ဆုိတာေလာက္နဲ႔ ဝမ္းနည္းသြား႐ံုပဲ။ သူတို႔ကို ကိုယ္ျမင္လိုက္ေၾကာင္းေတာင္ သိေစခ်င္မွာ မဟုတ္ဘူး။

* တကယ္ခ်စ္ရင္ * မေပါက္ကြဲဘူး။ ေဒါကန္ဖို႔၊ ေပါက္ကြဲဖို႔၊ ရန္သြားေတြ႕ဖို႔ သတိေတာင္ ရလိုက္မွာမဟုတ္ဘူး။ ဝမ္းပဲ နည္းမွာ။ တဘက္က မသိေအာင္ ခ်က္ခ်င္း လွည့္ျပန္လာမိမွာ။

***
ဝမ္းလည္းနည္းမယ္ ေပါက္လဲကြဲမယ္။ ဒါေပမဲ့ တကယ္လည္းခ်စ္ပါတယ္ လို႔ ေျပာလာရင္ ဒီဂရီအလုိက္ေပါ့ လို႔ပဲ ေျပာရမယ္ထင္တယ္။ ကိုယ္က သူ႕အေပၚ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ႏိုင္လဲဆုိတဲ့ အတိုင္းအတာအရေပါ့။

- ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္နဲ႔ မယွဉ္သာေအာင္ ေလ်ာ့ခ်စ္ရင္ေတာ့ ေပါက္ကြဲ႐ံုသက္သက္ပဲ။ ေဒါသခ်ည္းပဲ ထြက္မိမယ္။ ဝမ္းနည္းတယ္ဆုိရင္ေတာင္ အဲဒါ ငါ့ကိုမွ ျဖစ္ရေလျခင္းဆုိတဲ့ စိတ္ပဲ။ တဘက္လူကိုလည္း ခြင့္မလႊတ္ဘူး။ အခြင့္အေရးရတာနဲ႔ လက္တုန္႔ျပန္မွာပဲ။

- ကုိယ့္အတၱနဲ႔ တန္းတူဆိုရင္ေတာ့ အထက္ကတေယာက္ေျပာသလို ဝမ္းလည္းနည္းမယ္ ေပါက္လဲကြဲမယ္။ ခြင့္ေတာ့ မလႊတ္ႏိုင္ေသးဘူး။ လက္စားေခ်ရေလာက္ေအာင္လည္းပဲ မရက္စက္ႏိုင္ဘူး။

- ကိုယ့္အတၱထက္ ေက်ာ္သြားၿပီဆုိရင္ (တကယ္ခ်စ္တယ္ဆိုရင္)ေတာ့ ဝမ္းနည္း႐ံုမွ်သာပါပဲ။

တကယ္ခ်စ္တယ္ ဆုိတဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္ကလည္း... ဆိုၾကပါစို႔။
* ကိုယ္က temperature 21ºC ေလာက္ကိုမွ တကယ္ေအးတယ္လို႔ သတ္မွတ္တယ္ဆုိရင္ အဲဒီထက္မ်ားတဲ့ အပူခ်ိန္က ကိုယ့္အတြက္ တကယ္မေအးဘူးေပါ့ *

***
(စာႂကြင္း။ ကိုယ့္အေပၚ သူ ဘယ္ေလာက္ အတုိင္းအတာထိ... ဆုိတာ သိခ်င္တဲ့သူေတြ စမ္းၾကည့္ၾကဖို႔ေတာင္ ေကာင္းတယ္။ အဲဒီအေျခအေနမ်ိဳးမွာ တဘက္လူရဲ႕စိတ္ထဲ႐ွိသမွ် ညာမရေအာင္ ေပၚလာမွာပဲ။ ကုိယ့္လူကို ယံုတယ္၊ ပိုင္လည္း ပိုင္တယ္ဆုိရင္ေျပာပါတယ္။

အင္းေလ... ယံုမွေတာ့ ဘယ္စမ္းၾကည့္စရာလိုမလဲ)

***
pic from google

စိတ္ကူးယဉ္ေကာင္းကင္

လြန္ခဲ့ေသာ 14 ႏွစ္ ေလာက္ဆီက သူ အေတြးထဲ ဝင္လာခဲ့သည္ ထင္၏။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဒါကို ေတြးဖို႔ သိပ္ေစာခဲ့သလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ပံုမွန္ပဲေလလား ကုိယ္ မသိပါ။ ေစာသည္ျဖစ္ေစ၊ ေနာက္က်သည္ျဖစ္ေစ၊ ပံုမွန္ျဖစ္ေစ ဒါကို ဆံုးျဖတ္ႏိုင္မည့္ ပညာ႐ွင္တို႔အတြက္သာ ဒီအခ်က္က အေရးႀကီးခ်င္ႀကီးမည္။ စိတ္ကူးထဲက ဒီအေၾကာင္းေတြ ျပန္ေရးမည့္ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္အေတြးထဲ ဝင္လာသလဲဆိုတာသာ အဓိကက်ေတာ့သည္။

ျပာလြင္ေသာ အိပ္မက္တစ္ခုလို႔သာ တင္စားခ်င္မိ၏။
ပန္းေရာင္လႊမ္းေသာ ကိုယ္ပိုင္အခန္းထဲ ခ်ဉ္းနင္းလာမည့္ ေကာင္းကင္မ်က္ႏွာက်က္ေလးတစ္ခုလိုေပါ့။ ကိုယ့္ကမၻာထဲ ေနာက္ထပ္ဝင္လာမည့္ အေသြးအေရာင္ကေလး။ အသစ္အဆန္း အေျပာင္းအလဲကိုသာ အလုိ႐ွိတတ္လို႔ ကိုယ္ဟာ အျပာေရာင္ေကာင္းကင္ကေလးအျဖစ္ စိတ္ကူးေတြးထင္လိုခ်င္ခဲ့မိသည္လား မသိ။

ႏူးညံ့ေပ်ာ့အိကာ ေမြးညင္းႏုမ်ားဖံုးေနမည့္ လက္တဖက္ကို ဖြဖြ ပြတ္သတ္ၾကည့္မိလွ်င္ အနည္းငယ္ ၾကမ္း႐ွေသာ အထိအေတြ႕ေၾကာင့္ ထိတ္လန္႔ေလမည္လား။ သူ ဆတ္ခနဲ လႈပ္သြားမည္ဆိုလွ်င္ေတာ့ ကိုယ္ပါ ေရာေယာင္လန္႔ကာ ခဏၾကာမွ် မထိရက္ မတို႔ရက္ မထိရဲ မကိုင္ရဲ ျဖစ္ေနဦးမည္။ အလင္းေရာင္ကို က်င့္သားမရေသးသည့္ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ ကိုယ့္ကုိ လွမ္းၾကည့္ေလမည္လား။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ ကမၻာႀကီးတစ္ခုလံုး ကိုယ္အပိုင္ရလိုက္သလုိ ျဖစ္ေတာ့မည္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ သူ႕အသံသဲ့သဲ့အားျဖင့္ တညီးညီးေတာက္ေလာင္ခ်င္ေသာ ဘဝင္စိတ္မ်ားၿငိမ္းသြားေပလိမ့္မည္။ ကိုယ့္ လက္သန္းကေလးတစ္ေခ်ာင္းကို သူလက္ဖဝါးျပင္ထဲထည့္ကာ ဆုတ္ကိုင္ေစခ်င္မိသည္။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ႏုအိေႏြးေထြးေလမလဲ။

ကိုယ္ႏွင့္တူသည့္ ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးမ်ား႐ွိလိမ့္မည္။ မဟုတ္လွ်င္ေတာ့ ခပ္စူစူ ထူတြဲသည့္ ႏႈတ္ခမ္းကေလးႏွင့္ ျဖစ္မွာေပါ့။ ႏွာတံေပၚေပၚ... ဒါေတာ့ ေသခ်ာသည္။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ္ႏွင့္ မတူလွ်င္ နဖူးျပင္က်ယ္လိမ့္မည္။ ကိုယ္နဲ႔ဘယ္ႏွစ္ရာခိုင္ႏႈန္းေတာင္ တူမွာလဲ၊ ဘယ္ႏွစ္ရာခိုင္ႏႈန္းက မတူဘဲ ျဖစ္မွာလဲ၊ ဘယ္ႏွစ္ရာႏႈန္းေလာက္ တူမွ ဒါမွမဟုတ္ မတူဘဲေနမွ ၿပီးျပည့္စံုတဲ့ ေကာင္းကင္ေလးျဖစ္မွာလဲဟု တစိမ့္စိမ့္ ေတြးမိျပန္သည္။

အင္းေလ ဒါေတြ သိပ္အေရးမႀကီးပါဘူး။ ကိုယ္နဲ႔ မတူလည္း ခ်စ္ရသူနဲ႔ တူေနမွာေပါ့။ သူ႕မွာ ဘာမ်ား ေ႐ြးစရာ႐ွိလို႔လဲ။ တစ္ခုပဲ၊ မ်က္ခံုးထူထူေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ေခ်။

ကိုယ္ လံုးဝ မႀကိဳက္သည့္ သၾကားလံုး၊ ေခ်ာ့ကလက္ေတြကို သူ သိပ္မ်ားႀကိဳက္ေနမလား။

အစဦးဆံုးေန႔ရက္ေတြမွာ သူ လုိအပ္တာေတြ လုပ္ေပးႏိုင္ဖို႔ ကိုယ့္အတြက္ အခက္အခဲေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိလိမ့္ဦးမည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဒါေတြ ေတြးလို႔ မစိုးရိမ္ခ်င္ေသး။ ကိုယ့္ကို ဘာမွန္းမသိသည့္ တစိမ္းသက္သက္ကေန သိသိမွတ္မွတ္ၾကည့္ကာ မွတ္သားၿပီး၊ မွတ္မိလာတဲ့ အၿပံဳးကေလးေတြလည္း ၾကည့္ျမင္ရလိမ့္မည္။ တကယ့္ကိုပဲ ကိုယ့္လိုအင္ဆႏၵေတြကို ႏွစ္သိမ့္ေစလိမ့္မလားကြယ္။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကိုယ့္ရင္ခြင္ထဲကေန ထြက္ခြာခ်ိန္က်ေလမည္။

သူကေလးဟာ ေပ်ာ္ျမဴးစရာကိုသာ ႐ွာတတ္ေလမည္လား၊ ကိုယ့္ အႏွစ္သက္ဆံုး စာအုပ္ထဲက Tai-chan (Taiji Yamanouchi) လို စူးစိုက္တည္ၾကည္ကာ ရည္မွန္းခ်က္ ႀကီးေလမည္လား။

သူဘာလဲဆိုတာ ေစာစီးေသခ်ာစြာ ရိပ္မိသိ႐ွိႏိုင္ဖို႔၊ ၿပီးေတာ့ လက္ေတြ႕အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ဖို႔ ထိေရာက္စြာ ေဖးမေပးႏိုင္သူ ကိုယ္ ျဖစ္လိုလွသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ထိုအခိုက္အတန္႔မွာေတာ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ မသက္ဆိုင္သလုိျဖစ္ေနခဲ့သည့္ ပစၥည္းပစၥယမ်ား၊ ကစားကြင္း နဲ႔ ပန္းၿခံ၊ ဆီးေဆာ၊ ေလွ်ာ နဲ႔ ဒန္းလို ပစၥည္းမ်ားက သူႏွင့္တြဲကာ ကိုယ့္ကို တရင္းတႏွီး ပတ္သတ္လာေလဦးမည္။ အမွတ္တမဲ့ျဖတ္ေက်ာ္လာေနက် ထုိပစၥည္းမ်ားအား အမွတ္ထင္ထင္ ၿပံဳးရယ္ ေငးၾကည့္မိေစဦးမည္။

သူ႕ကို သင္ၾကားဖို႔ ႀကိဳးစားရင္း၊ သူ႕ဆီကလည္း မဆံုးႏိုင္ေအာင္ ျပန္လည္သင္ယူရေပဦးမည္။ စိုးရိမ္ပူပန္မႈေတြနဲ႔ ကိုယ္ဟာ တလြဲတေခ်ာ္ အမွားမ်ားလည္း လုပ္မိဦးမည္။ ခ်စ္ျခင္းဆုိတာကိုက သင္ၾကားတတ္ေျမာက္ရတာ မဟုတ္လားေလ။ ခ်စ္ခင္ႏွစ္လိုစိတ္နဲ႔ ယွဉ္ေတာ့ တာဝန္ဆိုတာ သူမတူေအာင္ ခ်ိဳၿမိန္မွာပါပဲဟု ထိုတခဏမွာ ဘယ္သူမွ အတည္ျပဳေပးစရာမလိုေအာင္ ယံုၾကည္မိျပန္၏။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ကာလေတြ ကုန္ဆံုး၊ သူဟာ ကိုယ္ ကာကြယ္ေစာင့္ေ႐ွာက္ရမည့္ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးစရာ အျဖစ္ကေန၊ အားကိုးတြယ္တာရမည့္ ဂုဏ္ယူဝံ့ႂကြားစရာ အျဖစ္သို႔ ေျပာင္းလဲသြားမည္။ သြားေလရာ ကိုယ္မပါႏိုင္ေသာ္လည္း ကိုယ့္ေမတၱာတရားမ်ား ပါသည္ဟူေသာ ယံုၾကည္စိတ္ျဖင့္ သူ႕အား ခုိင္မတ္ေစလုိလွ၏။ သူ နာက်င္ေလတုိင္း ႏွစ္သိမ့္မည့္၊ သူ လဲက်ေလတိုင္း ထူမတ္မည့္၊ သူ ျပန္လာခ်ိန္တိုင္း ႀကိဳဆိုမည့္ ေနရာတစ္ခုအျဖစ္ လံုၿခံဳေစလုိလွ၏။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကိုယ့္ရင္ခြင္ထဲကေန ထြက္ခြာ႐ံုသာမက၊ ကိုယ့္မ်က္ေစ့ေအာက္ကေနပါ ထြက္ခြာသြားေပလိမ့္မည္။

တကယ္ေတာ့ ဒီျဖစ္စဉ္ေတြကို လူေပါင္းမ်ားစြာ ႀကံဳဖူးခဲ့ၾကၿပီးၿပီ။
သို႔ေသာ္ ကိုယ့္က်မွ ထူးဆန္းေနေလမည္လားဆိုတာ ထံုးစံအတုိင္း ေတြးမိျပန္သည္။ ဘယ္သူေတြ ဘယ္လုိ သက္ေတာင့္သက္သာ ျဖတ္ေက်ာ္လုိ႔၊ ဘယ္သူေတြ ဘယ္လုိ ခက္ခက္ခဲခဲ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ရပါသလဲ။ ဒါကိုက ဘဝထဲက ျဖစ္ရပ္မွန္အႏုပညာတရပ္ ျဖစ္ေပမည္။

အရိပ္ၾကည့္ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးခဲ့ရသည့္ အရာတစ္ခုကို လက္လႊတ္ရမည့္အခ်ိန္မွာ ႏွစ္သိမ့္ေျဖသာစရာ အေၾကာင္းတစ္ခု ႐ွိဖို႔ေတာ့ အႏူးအၫြတ္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်င္မိသည္။

***
သူ႕ကို တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ေတြ႕ျမင္ေထြးေပြ႕ရမည္ဟု စိတ္ကူးျဖင့္ ႀကိဳ႐ူးခဲ့႐ံုမွ်သာ...

***
pic from here

မရယ္ေၾကး မလြမ္းေၾကး

စ သိလို႔မွ မၾကာခင္ "ကုိယ္ အသက္လည္း သိပ္႐ွည္မယ္ မထင္ဘူး" လို႔ အဆက္အစပ္မ႐ွိ သူ ေျပာခ်လိုက္ေတာ့ ကိုယ္ အံ့ၾသသြားခဲ့သည္။ ဒါ့ထက္ အံ့ၾသစရာေကာင္းတာက သူ႕စကားအဆံုးမွာ ကိုယ့္အတြက္ လက္လႊတ္ဖို႔ ခဲယဉ္းေသာ တစံုတရာကို ဆံုး႐ႈံးရေတာ့မလို ဝမ္းနည္းခံခက္သြားျခင္းပင္။

"ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ။ ဘာျဖစ္လုိ႔ အဲလိုေျပာရတာလဲ"

"ေအာ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သိေနလို႔ေပါ့"

ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး သိေနရျပန္တာလဲ လို႔ ကိုယ္ ဆက္မေမးျဖစ္ခဲ့ဘူး ထင္သည္။

"မင္း ေသသြားရင္ ကိုယ္ေတာ့ သိပ္ဝမ္းနည္းမွာ"

သူ ဘာမွ မတုန္႔ျပန္ပါ။

"မေသပါနဲ႔။ အသက္႐ွည္႐ွည္ေနစမ္းပါ"

"ဘာလဲ ျမန္ျမန္ေသသြားရင္ ဒုကၡေတြက ျမန္ျမန္ လြတ္သြားမွာ စုိးလို႔လား၊ သိပ္မနာက်င္လုိက္ရမွာ စိုးလို႔လား"

"ကုိယ္ အဲဒီလုိေျပာတာ မဟုတ္မွန္း မင္းသိပါတယ္"

သူ တိတ္ဆိတ္ေနျပန္သည္။

"အသက္အ႐ွည္ႀကီး အၾကာႀကီးလည္း မေနခ်င္ပါဘူး။ ဘဝမွာ လုပ္စရာ႐ွိတာေတြ လုပ္ၿပီးသြားရင္ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ပဲ ေသသြားလိုက္ခ်င္တယ္"

"ဟင့္အင္း... မင္း ေသသြားရင္ ကိုယ္ေတာ့ ငိုမွာပဲ"

"မငိုနဲ႔။ ငိုတတ္တဲ့ မိန္းမေတြကို မုန္းတယ္။ မိန္းမေတြရဲ႕ မ်က္ရည္ကို မုန္းတယ္"

***
တခုခုဆို ဖတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ စာေတြကို သတိရေနက် ကိုယ့္မွာ "Dr Jose Rizal" အတၳဳပၸတၱိထဲက အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို ေျပးျမင္ေတာ့သည္။

Rizal ဟာ သူ႕ကိုယ္သူ အခ်ိန္မတန္ခင္ ခပ္ငယ္ငယ္မွာပဲ ေသရလိမ့္မယ္ လုိ႔ သိသည္တဲ့။
ငယ္စဉ္ကတည္းက ႐ုပ္ထုေတြလုပ္တမ္း ကစားရင္း အစ္မေတြကို ေျပာတတ္သည္တဲ့။

"ေနာင္တစ္ေန႔က်ရင္ လူေတြဟာ ငါ့႐ုပ္ထုကို ခုလိုပဲ ထုထားၾကလိမ့္မယ္"

တကယ္ပဲ Rizal အသက္ ၃၅ ႏွစ္မွာ ဖိလစ္ပိုင္ႏိုင္ငံက သူ႕ကို ဆံုး႐ႈံးခဲ့ရသည္။

ဟင့္အင္း...

တက္ႂကြေသာ၊ လြတ္လပ္ေသာ၊ ထက္ျမက္ရဲရင့္ေသာ၊ ထူးခၽြန္ေျဖာင့္မတ္ေသာ...
ဒါ့အျပင္ ေလာက ပတ္ဝန္းက်င္ကို ထိေရာက္စြာ အက်ိဳးျပဳႏိုင္ေသာ၊ ငယ္႐ြယ္က်န္းမာေသာ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ လူ႕ေလာက,ကေန ေစာေစာစီးစီး ထြက္ခြာသြားရတယ္ ဆုိတာ ဘယ္ေလာက္ မခ်ိတင္ကဲ ျဖစ္စရာ အျဖစ္ပါလဲ။

***
စသိၾကတဲ့ အခုိက္အတန္႔မွာပဲ ဒီအေၾကာင္းအရာကို ဘာလုိ႔ ေ႐ြးခ်ယ္ေျပာျဖစ္ခဲ့တာလဲ ခု ျပန္ေတြးေတာ့လည္း အေျဖမ႐ွိပါ။

ကိုယ္ကေရာ ဘာျဖစ္လုိ႔ သူနဲ႔ ပတ္သတ္သည့္ ဝမ္းနည္းထိခိုက္စိတ္ကို အမွန္တိုင္း ဖြင့္အံခဲ့ရတာလဲ မသိပါ။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ္သည္ သူတစိမ္းတစ္ေယာက္ကို ရင္းႏွီး ကၽြမ္းဝင္လြယ္ေသာ၊ ရင္ထဲ႐ွိသမွ် ဖြင့္ဟ ေျပာဆိုလြယ္ေသာသူလည္း မဟုတ္ပါ။

ဒါျဖင့္ ဘာေၾကာင့္မ်ား ေျပာထြက္ခဲ့တာလဲ။
မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္လ်က္ ထပ္ကာ စဉ္းစားေသာအခါ အေျဖတစ္ခုက တိက်စြာ၊ မွန္ကန္စြာ...
ထို႔ျပင္ ဆန္းၾကယ္လင္းခ်င္းစြာ ထြက္လာခဲ့၏။

"သူဟာ ကိုယ့္အတြက္ စေတြ႕ကတည္းက သူတစိမ္းတစ္ေယာက္ မဟုတ္လုိ႔ေပါ့"

အေတြးအဆံုးမွာေတာ့ တိတ္ဆိတ္ပြင့္လင္းစြာ ကိုယ္ ၿပံဳးမိသည္။

ဒါျဖင့္ သူကေရာ...

***
အခ်ိန္ကာလေတြ လြန္ေျမာက္သြားၿပီးတဲ့ေနာက္ေတာ့ ကိုယ္တုိ႔ ဒီအေၾကာင္းကို ေနာက္တစ္ႀကိမ္ စကား မစပ္မိေတာ့ျပန္ပါ။ သုိ႔ေသာ္ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာေတာ့ ထင္က်န္ေနဆဲ၊ တခါတခါ ေပၚထြက္လာၿပီး နာက်င္ေစဆဲ ျဖစ္သည္။

သူ က်န္းမာေရးမေကာင္းသည့္ အခိုက္အတန္႔ဆုိလွ်င္ ဘာမဟုတ္သည့္ ဖ်ားနာေခါင္းကိုက္သတင္း ျဖစ္ပေစဦးေတာ့ သူ မျမင္ႏိုင္သည့္ေနရာကေန ကိုယ္ မ်က္ႏွာပ်က္ေနေလာက္ေအာင္ပင္ စိုးရိမ္ပူပန္႐ွိခဲ့သည္။ အဲဒီအခ်ိန္ေတြကေတာ့ စာအုပ္ေတြ ဖတ္ခဲ့ဖူးသမွ်အတြက္ ေနာင္တ အရမိဆံုး အခ်ိန္ေတြ ျဖစ္သည္။ ဂ်ဳး ေရးသည့္ နံရံ၏ အျခားတဖက္ ဝတၳဳမွာ ဇာတ္ေကာင္ မိန္းကေလးဟာ အပရိက ဖ်ားနာရာကေန ေသဆံုးခဲ့သည္ မဟုတ္လား။

ဘာျဖစ္လုိ႔မ်ား စသိကာစ အခ်ိန္တုန္းက ခုမွေတြ႕သည့္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို အဲဒီလို စကားမ်ိဳး ေျပာခဲ့ရတာလဲ ဟု သူ႕ကိုလည္း ျပန္မေမးၾကည့္မိပါ။ အေၾကာင္းက သူ မႀကိဳက္မွာ စုိးေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

ဟိုးလြန္ခဲ့ေသာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ခန္႔က ပိုက္ဆံကို တျခားေနရာမွာ သံုးပစ္လုိက္လို႔ ေဆးခန္းသြားျပဖို႔ကို မသြားလိုက္ဘူး ဟု သတင္းၾကားေတာ့ ကိုယ္ ဝမ္းပမ္းတနည္း မ်က္ရည္က်ခ်င္ေၾကာင္းလည္း သူ႕ကို ျပန္မေျပာျပခဲ့ပါ။ ဘာလို႔ မ်က္ရည္မက်ခဲ့ဘဲ က်ခ်င္႐ံုနဲ႔ ၿပီးသြားေစခဲ့သလဲဆိုတာေတာ့ ကိုယ္ ျပန္႐ွင္းျပဖို႔ မလိုဘူးထင္သည္။

မ်က္ရည္က်လြယ္တဲ့ မိန္းမေတြကို သူ မႀကိဳက္ဘူး ဆုိသည္ေလ။

အိမ္ကို ေျပာျပပါလား ဟုလည္း သြားမေျပာရဲ။
အဲလို ေျပာတာကိုလည္း သူ မႀကိဳက္မွာသိေနလို႔ ျဖစ္၏။

သူ မႀကိဳက္ဘူးဆိုသည့္ အခ်က္ေတြကလည္း ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ မ်ားျပားလြန္းလွသည္။

* ဝမ္းနည္းလြယ္၊ မ်က္ရည္လြယ္တာ မႀကိဳက္၊
* စကားမ်ားတာ မႀကိဳက္၊
* သူ႕အေၾကာင္းေတြ သူ မေျပာဘဲ ေမးတာ မႀကိဳက္၊
* သူမ်ားအေၾကာင္းေျပာတာ မႀကိဳက္၊
* စပ္စပ္စုစု လုပ္တာ မႀကိဳက္၊
* ဖုန္းဆက္သည့္အခါ "ခု ဘယ္မွာေရာက္ေနလဲ၊ ဘာလုပ္ေနလဲ" ေမးတာကို မႀကိဳက္၊
* သူေျပာသည့္ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို ခ်က္ခ်င္းနားမလည္ဘဲ တစ္ခုခ်င္း ျပန္ေမးေနတာကို မႀကိဳက္၊

(အထက္က အခ်က္ေတြကို ေ႐ွာင္ေပမယ့္ သူမႀကိဳက္မွန္း သိသိႏွင့္ ကိုယ္လုပ္တတ္သည့္ အခ်က္တစ္ခ်က္ေတာ့ ႐ွိသည္။ ဒါေပမဲ့ ဒီေနရာမွာ ထည့္မေရးေတာ့ပါ။ သူ မႀကိဳက္မွာ စိုးလို႔ ျဖစ္သည္)

***
ခရီးေဝးတစ္ခု သူသြားေတာ့လည္း ရာသီဥတု အေျခအေနေၾကာင့္ သူ႕အတြက္ စိုးရိမ္ပူပန္မိသည္။ ခရီးၾကမ္းတစ္ခု သူသြားေတာ့လည္း ပင္ပန္းမွာ၊ ေရခ်ိဳးမွား အစားမွားမွာ ပူပန္မိသည္။ အလြန္ေအးသည့္ ႏိုင္ငံတစ္ခုသို႔ ေက်ာင္းသြားတက္ရေကာင္းမလား သူ ေျပာေတာ့ "မင္းမွ အေအးနဲ႔ မတည့္တာ" လို႔ ကိုယ္ ေျပာမိသည္။ "မင္း သိပ္ ဆရာႀကီးလုပ္တယ္" ဟု သူက ျပန္ေျပာခဲ့၏။

သန္းေခါင္ သန္းလႊဲ လင္းအားႀကီးမွ အိပ္ျဖစ္တယ္လို႔ သိရရင္လည္း ေစာေစာမအိပ္ရင္ အိပ္ေရးမဝဘူး၊ အိပ္ေရးမဝရင္ လြယ္လြယ္နဲ႔ ေရာဂါရတတ္တယ္လို႔ စိတ္ပူရျပန္သည္။

အလကားေနရင္း ပူပူပင္ပင္ ႐ွိတတ္တာကိုလည္း သူ ႀကိဳက္မွာ မဟုတ္ျပန္တာ သိလို႔ ဒီအေၾကာင္းေတြလည္း ျပန္မေျပာပါ။

gym သြားတယ္၊ ေရကူးတယ္ ဆုိတာ ၾကားရင္ေတာ့ သူ႕ကိုယ္သူ ဂ႐ုစိုက္ေနတယ္ ဟု ကိုယ္ ဝမ္းသာ ေက်နပ္ကာ "ခုေတာ့ အသက္႐ွည္႐ွည္ ေနခ်င္ၿပီေပါ့ေလ" ဟု သြားေမးဖူးသည္။

"မဟုတ္ပါဘူး၊ အိပ္ရာက ထရင္ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ႏိုးေအာင္လို႔ပါ" ဟု သံျပတ္ျဖင့္ ေျပာတတ္ေသး၏။

ကိုယ့္မွာေတာ့ ေက်နပ္ေနသည့္ၾကားက ကိရိယာေတြနဲ႔ ကစားရင္း အေၾကာအဆစ္မ်ား လြဲသြားမလား၊ ေရကူးရင္း ႂကြက္တက္မလား နဲ႔ ေတြးပူရျပန္သည္။

***
ကာလ႐ွည္ၾကာစြာ သူ ေနႏိုင္သေ႐ြ႕ ေလာက ပတ္ဝန္းက်င္အတြက္ အဓိပၸါယ္႐ွိေစမွာ ေသခ်ာေသာ သူလို လူတစ္ေယာက္ကို ေဘးမသီ ရန္မခ၊ ခ်မ္းေျမ့ ၾကည္သာစြာ အသက္႐ွည္ေစလိုတာကေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ မွန္ေသာသစၥာပဲ ျဖစ္သည္။

"ကမၻာမီးေလာင္ သားေကာင္ခ်နင္း" ဆိုတာေတြ၊ "အ႐ွက္ကို အသက္နဲ႔ လဲတယ္" ဆုိတာေတြ အဲဒီေလာက္ ဆိုးဝါးသည့္ "ကိုယ့္အသက္ႏွင့္ ယွဉ္၍..." ဆုိေသာ အေျခအေနေတြကို ကိုယ္ မႀကံဳဖူးခဲ့တာမို႔ ႀကံဳခဲ့ရင္ ဘာကို ေ႐ြးခ်ယ္မိမယ္ဆိုတာလဲ ကိုယ့္ဘာသာ မေဝခြဲႏိုင္ပါ။

ဒါေၾကာင့္ "အသက္တမွ်" ဆုိေသာ ျမန္မာစကား ဘယ္ေလာက္ လွပေလးနက္တယ္ ဆုိတာ ကိုယ္ မသိႏိုင္။

သည့္အတြက္ အသက္ခ်င္း လဲထပ္ဖို႔ လို႔ဆိုတဲ့ မျဖစ္ႏိုင္ေသးတဲ့ ကိစၥေတြ၊ မႀကံဳလာရေသးတဲ့ ကိစၥေတြနဲ႔လည္း အလြန္အကၽြံ မေျပာလို။ သူက ကိုယ့္ကို ေလွာင္ေျပာင္ရယ္ေမာဖို႔ အၿမဲတေစ အသင့္႐ွိသူ ျဖစ္သည္။ သူ မယံုသကၤာ ရယ္ေမာလိုက္မွာကို ေၾကာက္လို႔ ဆုိတာထက္ ကိုယ့္ရဲ႕ အေလးအနက္ ပူပန္မႈေတြ ေပါ့ဆသြားမွာ စိုးလို႔ ျဖစ္ပါသည္။

***
တေန႔ညက အခ်ိန္မတိုင္မီ ကြယ္လြန္ခဲ့ေသာ၊ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကား ထူးခၽြန္ေသာ အႏုပညာ႐ွင္တစ္ဦး၏ ကြယ္လြန္ၿပီးမွ ျပဳလုပ္ေသာ ဝမ္းနည္းဖြယ္ အမွတ္တရ အစီအစဉ္တစ္ခု ၾကည့္မိသည္။ ထံုးစံအတိုင္း သူ ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကို သတိတရ ေတြးမိလ်က္ ထိခိုက္စြာ ခံစားရေၾကာင္း ေျပာဖို႔လိုမည္ မထင္ပါ။

အဲဒီ အစီအစဉ္ကို အၿပီးထိ မၾကည့္ႏိုင္။ ငယ္႐ြယ္ေသးေသာ က်န္ရစ္သူ ဇနီးသည္၏ ပရိေဒဝ က ခဏခ်င္းမွာပင္ ကိုယ့္ကို ပင္ပန္းစြာ ကူးစက္ေစခဲ့သည္။ ဘာေရာဂါမွ ႀကီးႀကီးမားမား မ႐ွိဘဲ၊ ငယ္႐ြယ္က်န္းမာဆဲ၊ အလုပ္လုပ္ကိုင္ လႈပ္႐ွားေနဆဲ ခင္ပြန္းသည္ မ်က္ေစ့ေ႐ွ႕မွာ ႐ုတ္တရက္ ဆံုးပါးသြားတာကို မယံုၾကည္ႏိုင္ေအာင္၊ လက္ခံလို႔ မရေအာင္ကို ခံခက္ နာက်င္႐ွာမွာပဲ။

ကိုယ္ ခ်က္ခ်င္းပဲ ေ႐ွာင္လႊဲခဲ့ပါသည္။

***
အနည္းငယ္မွ်သာ႐ွိသည့္ ခ်စ္ခင္တြယ္တာမိသူမ်ားအား တိုက္ဆိုင္မႈေတြႏွင့္တြဲလ်က္ သတိရတတ္သူ တစ္ေယာက္ကို ေသျခင္းတရားႏွင့္မွ ယွဉ္တြဲကာ သတိရေစတတ္ခဲ့တာအတြက္ သူ႕ကို ခုတေလာ ကိုယ္ အျပစ္တင္ခ်င္ေနသည္။

ဒါကို သူ သိရင္ေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းတြန္႔႐ံု ၿပံဳး၍ အမႈမထားေလဟန္ ကိုယ့္ကို မခံခ်ိ မခံသာ ျဖစ္ေစေလဦးမည္။

"ဟင္ ကိုယ္ အရင္ သြားရမယ္ မင့္ ဘယ္သူေျပာလဲ။ မင္းကသာ ကိုယ့္အရင္ သြားႏွင့္ခ်င္ သြားႏွင့္ရမွာ" ဟု ရန္စေလဦးမည္။

"ေသလိုက္ပါလား" ဟု ကိုယ္က ျပန္ေျပာလွ်င္...

"မေသႏိုင္ေသးပါဘူး။ ကိုယ္ မိန္းမယူရဦးမယ္။ ကေလးေတြ အမ်ားႀကီး ယူရဦးမယ္" ဟု မခ်ိဳမခ်ဉ္ ၿပံဳးရင္း ေျပာလိမ့္ဦးမည္။

အဲဒီအခါ ကိုယ္က သူ႕ကို လွမ္းမျမင္ႏိုင္သည့္ အရပ္မွာ ေရာက္ေနလွ်င္ပင္ မ်က္လံုးေထာင့္ကပ္ၾကည့္ရင္း မေက်မခ်မ္း ႏႈတ္ခမ္းစူလ်က္ ဝမ္းနည္းစိတ္ေတြကို ေမ့ပစ္ရဦးမည္။

သူက မ်က္ရည္က်တာ မႀကိဳက္ဘူး ဆုိသည္ေလ။

***

pic from here

Poor Fish !

ဒီေန႔မနက္
အိပ္ရာကထေတာ့ ေရေႏြးတည္ဖို႔ ေမ့တယ္။
ခါတိုင္း ႏိုးတာနဲ႔ တည္ေနက်... ၿပီးမွ ေရမခ်ိဳးခင္ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္တယ္။
ဒါမွ ေရခ်ိဳးၿပီးလို႔ breakfast စားခ်ိန္က် ေသာက္ဖို႔ အေနေတာ္ပဲ။

ေန႔တိုင္းလုပ္ေနက်ကို လုပ္ဖို႔ ေမ့တယ္။

ေရခ်ိဳးၿပီးလို႔ အဝတ္စားလဲေတာ့မွ သတိရတယ္။
ေရေႏြးလည္း မတည္ဘူး၊ ေကာ္ဖီလည္း မေဖ်ာ္ရေသးဘူး ဆုိၿပီး...
ဒါနဲ႔ ေကာ္ဖီ တခြက္စာပဲ အရင္တည္ၿပီး၊ စားရင္ေသာက္ရင္း စဉ္းစားမိတယ္။

ညေန ေရက်က္ေအးလုပ္ဖို႔ ထပ္တည္လိုက္ဦးမယ္လို႔...
electric kettle ႐ွိေပမယ့္ ႀကီးေနလို႔ ႐ိုး႐ိုးအိုးနဲ႔ နည္းနည္းပဲတည္မယ္ ဆိုၿပီး လွ်ာ႐ွည္ၿပီးသကာလ... ျမန္ျမန္ၿပီးေအာင္ gas ကို နည္းနည္း ျမွင့္ၿပီး တည္လိုက္တာ...

႐ံုးကိုလာေတာ့ ပိတ္ဖို႔ေမ့ၿပီး ဒီတိုင္း ပစ္ထားခဲ့တယ္။

ငါးမိနစ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီးေတာ့မွ အိမ္မွာက်န္ခဲ့တဲ့ ညီမေလးတေယာက္ကို အလန္႔တၾကား ဖုန္းလွမ္းေခၚရတယ္။ သူကလဲ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မကိုင္ေတာ့ ကိုယ့္မွာ ေ႐ွ႕ပဲဆက္ရမလား၊ ေနာက္ပဲ ျပန္လွည့္ရမလားနဲ႔...

ႏွစ္ခါေလာက္ ဆက္တုိက္ေခၚၿပီး ကိုင္ေတာ့မွ... ဟင္း ခ်ရတယ္။
သူကလဲ တန္းသိတယ္။ "အစ္မ မီးဖိုလား" တဲ့။

***
ခုတေလာ လုပ္သင့္တာေတြ မလုပ္ဘူး။
* အက်ိဳး႐ွိမယ့္စာ မ်ားမ်ား ဖတ္ရမယ္။
* အခ်ိန္ကို အေလးထားရမယ္။
* ဘာသာစကား တိုးတက္ေအာင္ လုပ္ရမယ္။
* ႏိုင္ငံတကာ သတင္းပလင္းေလး နားစြင့္ရမယ္။
(႐ံုးနဲ႔နီးတဲ့ အိမ္ ေျပာင္းလာတာ ဘာလုပ္ဖို႔လဲ။ ဒါေတြ ေလ့လာဖုိ႔ မဟုတ္လား။)

မလုပ္သင့္တာေတြေတာ့ လုပ္ေနတယ္။
* အက်ိဳးမ႐ွိမယ့္စာ (႐ံုးတြင္ ရာထူးတက္ရန္ အေထာက္အကူမျပဳ၊ လစာတိုးရန္ အေထာက္အကူမျပဳေသာ စာမ်ားကို ဆုိလုိပါသည္။) အမ်ားႀကီး ဖတ္ေနတယ္။
* အားတိုင္း ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေနတယ္။
(ဟီးဟီးဟားဟားေတြ လုပ္တယ္။)
* ဘယ္တုန္းကမွ မၾကည့္ခ်င္တတ္တဲ့ ဗမာကားေတာင္ ၾကည့္မိေနေသးတယ္။
(တခါၾကည့္ရင္ မိနစ္ ၂၀၊ နာရီဝက္နဲ႔ ၂ ရက္႐ိွၿပီ။)
* ဘေလာ့က အတင္းေတြပဲ လိုက္ဖတ္ေနမိတတ္တယ္။
(ဘလန္႔ခ်က္နဲ႔ေတာင္ ဝယ္လိုက္ေသးတယ္။)

***
ေတာ္မွ ေတာ္မွ...
ကိုယ့္အေၾကာင္း လူသိတယ္။

My Currnet Status !

ဒီရက္ပိုင္း ေတာ္ေတာ္ကို concentration နည္းေနလိုက္တာ။
ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ဘာလုပ္ေနလို႔ လုပ္ေနမိမွန္းေတာင္ မသိဘူး။
႐ူးခါနီးေနၿပီလား လုိ႔ ရယ္စရာလုပ္ ေတြးမိတယ္။
မေမ့သင့္တာေတြ ေမ့တယ္။ မလုပ္သင့္တာေတြ လုပ္တယ္။
တေယာက္ေယာက္က တခုခု လာေျပာရင္ အဓိပၸါယ္ကို အေတာ္ေတြးယူမွ ရတယ္။

ဆိုင္ မဆိုင္ေတာ့ မသိဘူး။
ၾကည္ေအး၀တၳဳ ဖတ္တာ ခဏရပ္ထားမွ လို႔ ေတြးမိတယ္။
တကယ္ေတာ့ ဒါလဲ ေတြးစရာ မလုိတဲ့ ကိစၥပဲ။
ဘာလို႔ဆုိ ဘယ္ဟာကိုမွ ေတာက္ေလ်ာက္ ဆက္တိုက္လုပ္သြားလို႔ မရဘူး။
လုပ္ေနရင္း ခဏခဏ ရပ္ထားရတာခ်ည္းပဲ။

သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကေတာ့ အဲဒါ Alzheimers စေနတာေပါ့ လို႔ ေျပာတယ္။
ေတာ္ေသးတယ္။ ေျပာတဲ့လူက ဆရာ၀န္ မဟုတ္လို႔။
ဆရာ၀န္က ေျပာရင္ အဟုတ္မွတ္ေနဦးမွာ။
ခါတိုင္း စကားတစ္ခြန္း အတင္မခံေပမယ့္ ခုေတာ့ အယ္လဇိုင္းမားက ဒီအ႐ြယ္မွာ ျဖစ္လို႔လား လို႔ေတာင္ ျပန္မပက္မိခဲ့ဘူး။

မလုပ္သင့္တာေတြ လုပ္တယ္။
လုပ္သင့္တာေတြေတာ့ သိရက္သားနဲ႔ မလုပ္ဘူး။
တေယာက္က ေျပာတယ္။
မ်က္ေစ့ဖြင့္ၾကည့္စမ္းပါ။
ကမၻာႀကီးက က်ယ္လြန္းလို႔ တခ်က္ေလာက္မွ လွည့္မၾကည့္ရင္ ကိုယ့္မွာ ဘာေတြလုိေနလဲ မသိႏိုင္ဘူး တဲ့။

ေနပါေစေတာ့။ ၾကည့္ခ်င္ပါဘူး။
လိုေနတာေတြသိရင္ လုိက္လုပ္ေနရဦးမယ္။
မလုပ္ႏိုင္ရင္ guilty ျဖစ္ေနဦးမယ္။

မ်က္ေစ့မိွတ္ၿပီး အိပ္ေနပါရေစ။

***
ခုလဲ ႐ံုးကေနေတာင္ ပို႔စ္တင္ဖို႔ လုပ္ေနျပန္တာ ပံုမွန္ မဟုတ္ဘူးလုိ႔ပဲ ေျပာရမလား။
ဒီလို အေျခအေနမွာေတာင္ အလုပ္တဖက္နဲ႔ ပို႔စ္တင္ႏိုင္ေသးတယ္လို႔ပဲ ေျဖေတြးရမလား ဆိုတာ မသိေတာ့ပါဘူး။

(ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ပို႔စ္တင္ၿပီးရင္ ဘယ္လို comment ေတြလာမလဲ ႀကိဳေတြးလို႔ေတာ့ ရေနတယ္)

:)

***

Me & My Old Citizen !

ယေန႕ ေနသာ၏

ရာသီဥတု ပူသည္

မနက္ေစာေစာ ႏႈိးစက္မျမည္ပါ

၈ နာရီေက်ာ္မွ အိပ္ရာက ႏိုးပါသည္

စီနီယာဆီ မက္ေဆ့ခ်္ ပို႕ၿပီး တေခါက္ ျပန္အိပ္၏

အလြန္ ဇိမ္ရွိပါသည္

ရံုးက ခြင့္ယူ၍

ယခု အိမ္မွာ အနားယူေနသည္

(မနက္က ဓါတ္ခဲ အားကုန္ၿပီး မေအာ္ခဲ့တဲ့ နာရီ အစုတ္ပလုတ္ပံုကို တင္လိုက္ပါတယ္။

မေအာ္ခ်င္ဦး )