Phyu Phyu Kyaw Thein

ျဖဴျဖဴေက်ာ္သိန္း

သူ႕ကို စသိေတာ့ ေက်ာင္းတက္ေနတုန္း သူ႕ ပထမဆံုး စီးရီးေၾကာ္ညာကေနပါပဲ။ သီခ်င္းေတြကို အာ႐ံုနည္းေနတဲ့အခ်ိန္ဆိုေတာ့ အမွတ္တမဲ့နဲ႔။ အသံက ေတာ္ေတာ္ထူးျခားေတာ့ ေက်ာင္းမွာေတာ့ ျပန္ေျပာျဖစ္တယ္။ အနီးကပ္ဆြဲျပတဲ့ သူ႕မ်က္ႏွာက ငယ္႐ုပ္မေပ်ာက္ေသးတဲ့ပံုမို႔ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးကာစ ၁၇ ႏွစ္/ ၁၈ ႏွစ္ေလာက္လို႔ ထင္ခဲ့ၾကေသးတယ္။

အေခြေတာ့ ေသခ်ာ နားမေထာင္ျဖစ္ပါဘူး။ သီခ်င္းေတြကေတာ့ မူရင္းေတြ က်က္မိေနတာေၾကာင့္ နားစြဲလြယ္ခဲ့တယ္။

***
ဇာတ္ဆရာအလုိက်

ေက်ာင္းၿပီးလို႔ လိုင္းတစ္ခုကို ေသခ်ာေ႐ြးမယ္ စဉ္းစားၿပီး ၃/ ၄ မ်ိဳး တစ္ခုခ်င္းကို စံုစမ္းခဲ့တဲ့အခ်ိန္... သင္တန္းေက်ာင္းတစ္ခုကို သြားဗ်ဴးေတာ့ တာဝန္ခံက အဲဒီလုိင္းက ႏိုင္ငံတကာမွာ မိန္းကေလးေတြအတြက္ အခြင့္အေရးနည္းလြန္းတာေၾကာင့္ ေသခ်ာျပန္စဉ္းစားပါဦး ေျပာလိုက္တယ္။

သူငယ္ခ်င္း ၃ ေယာက္သြားတယ္။ အျပန္မွာ mac burger ဝင္ထိုင္ေတာ့ ဖြင့္ထားတဲ့ နံရံေပၚက tv ေတြမွာ ျပေနတာ "ဇာတ္ဆရာအလိုက်"။ မွန္တာေျပာရရင္ အဲဒီသီခ်င္းကို သူဆုိေနတာ သီခ်င္းဆိုေနတာနဲ႔ မတူဘူး။ မေကာင္းဆုိးဝါးေတြ ႏွင္ထုတ္ဖို႔ ဂါထာမႏၱာန္ေတြ ႐ြတ္ဖတ္သရစၩာယ္ေနတာနဲ႔ ပိုတူတယ္လို႔ ခံစားရတယ္။ သူ မဆုိခင္ (၁၀) ႏွစ္ေလာက္ ေအးခ်မ္းေမ စ ဆုိကတည္းက ေတာ္ေတာ္ကို ေႂကြခဲ့တဲ့သီခ်င္း။ ေအးခ်မ္းေမ နားေထာင္တုန္းက ရခဲ့တဲ့ feeling က သူ ျပန္ဆိုတာ ၾကားလုိက္ရေတာ့ အစကို ႐ွာလို႔မရေတာ့ဘူး။

ဒါေပမဲ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကိုယ့္အာ႐ံုက သီခ်င္းေပၚမွာလည္း အျပည့္မ႐ွိ၊ သူ႕ အသံနဲ႔ ေဘးက ပါေဖာင္းမင့္ေတြေပၚမွာလည္း အျပည့္အဝမ႐ွိဘူး။

ၾကည့္စမ္း၊ သူ လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ေနတာ။ လုပ္ခ်င္တာကို လုပ္ေနရ႐ံုတင္ မဟုတ္ဘူး။ ဘယ္သူကမွ မကန္႔ကြက္ဘူး။ ျပန္စဉ္းစားလုိက္ပါဦးလားလို႔ မေျပာဘူး။ မိန္းကေလးေတြအတြက္ အခြင့္အေရးနည္းတယ္ေနာ္လုိ႔ သတိေပးမယ့္သူ မ႐ွိဘူး။ အဲဒါအျပင္ အားေပးမယ့္လူေတြပါ အလံုးအရင္းနဲ႔ ႐ွိေနတယ္ လို႔ ေတြးလည္း ေတြးမိ၊ ေျပာလည္း ေျပာမိခဲ့တယ္။ (ေျပာၿပီးေတာ့ ဟားတာေပါ့။ ေက်ာင္းတက္တုန္းနဲ႔ ေက်ာင္းၿပီးကာစ ဘာမဆို အလြယ္တကူ ဟားႏိုင္တယ္)

တကယ္ေတာ့ ကိုယ္ေတြမွာ ဘယ္သူ႕ဘဝကုိေတာ့ျဖင့္ အားက်လိုက္တာ ဆုိတဲ့စိတ္ မ႐ွိဘူး။ အထူးသျဖင့္ အႏုပညာသည္ဘဝကိုေတာ့ အားမက်ဘူး။ အဲဒီ အခိုက္အတန္႔မွာလည္း အားမက်ဘူး။ ကိုယ္ေတြအျဖစ္ကလည္း ဂြေတာ့က်ေပမယ့္၊ ဆုိးလုိက္တာလုိ႔ ဆိုရမယ့္ အေနအထား မဟုတ္တာလည္းပါတာေပါ့ေလ။ သီခ်င္းဆိုစားဖုိ႔ စဉ္းစားခဲ့ရမွာလုိ႔ ေျပာခဲ့မိတယ္ဆုိရင္ေတာင္ အဲဒါ ရီစရာအေနနဲ႔ ေျပာတာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ပိုက္ဆံ အေတာ္အကုန္ခံ ကိုယ္က ေပးၿပီး တက္ရမယ့္ သင္တန္းက ျပန္ၿပီး စဉ္းစားပါဦးလားဆိုတဲ့ စကားကို ၾကားလာရတဲ့ ခဏမွာ အထက္ကလိုေတာ့ ေတြးခဲ့မိတယ္။

ခုခ်ိန္ထိ အဲဒီသီခ်င္းကိုၾကားတုိင္း အဲဒီအျဖစ္ကို ျပန္သတိရမိတယ္။

***
မညိဳညိဳသိန္း

အဲဒီနာမည္ သူ႕အင္တာဗ်ဴးတခ်ိဳ႕မွာ ေတြ႕ဖူးေပမယ့္ အမွတ္တမဲ့ပဲ။
တကယ္ေတာ့ အဲဒါ ကိုယ့္စိတ္ထဲ အၿမဲ မွတ္မိေနတဲ့ ၃ ေယာက္ပဲ ႐ွိတဲ့ ၁၀ တန္း ဂုဏ္ထူး႐ွင္အင္တာဗ်ဴးေတြထဲက တဦးတည္းေသာ မိန္းကေလးရဲ႕ နာမည္။ '91 မွာ ျမန္မာတႏိုင္ငံလံုး အမွတ္အမ်ားဆံုး ဘာသာစံုဂုဏ္ထူး႐ွင္။

အဲဒါကို ေမာင္ ကိုကို နဲ႔ မရီတာ ေရးျဖစ္ေတာ့မွ ဇာတ္လမ္းထဲ ကိုယ့္ ငယ္ငယ္က ႐ိုးလ္ေမာ္ဒယ္ေတြရဲ႕ နာမည္ေတြ အမွတ္တရ ထည့္မိေတာ့ တစ္ေယာက္က လာေျပာတယ္။ ျဖဴျဖဴေက်ာ္သိန္းရဲ႕အစ္မဆိုတာ။ ပထမေတာ့ ဟုတ္ရဲ႕လားလို႔ ဇေဝဇဝါနဲ႔။ ေနာက္ေတာ့ သိတဲ့လူေတြ လာ confirm လုပ္ၾကတယ္။

ကမၻာႀကီးက အလံုးႀကီးဆုိေတာ့ ပတ္ခ်ာလည္ေနတာ။

***
Fashion

ဒီေရာက္ၿပီး ေနာက္ပိုင္းလည္း သီခ်င္းေပၚမွာ ဒီေလာက္ အာ႐ံုမ႐ွိခဲ့ဘူး။
2009 သႀကၤန္တုန္းကလည္း ပြဲအစီအမံက ညံ့လြန္းလို႔ မၿပီးခင္ ထျပန္လာခဲ့ေတာ့ သူ႕အလွည့္ကို မၾကည့္ခဲ့ရဘူး။

အဝတ္အစား အဆင္အျပင္ေတြ ခၽြန္ထြက္ေနတာနဲ႔ ပတ္သတ္လုိ႔လည္း သူမ်ားအခြင့္အေရး ကဲ့ရဲ႕တားျမစ္ခ်င္ရေလာက္ေအာင္ထိ ဝါသနာမပါေတာ့ ဘယ္လိုမွ မေနပါဘူး။ ႀကံဳရင္ ေဖ်ာ္ေျဖေရးတစ္ရပ္အေနနဲ႔ပဲ ၾကည့္မိတယ္။ (ကိုယ့္အျမင္မွာ ဝတ္ခ်င္ရာ ဝတ္ထြက္တဲ့လူထက္ ဘာအခြင့္အာဏာမွ လက္ဆုတ္လက္ကိုင္မ႐ွိဘဲ တားခ်င္တယ္၊ ဆီးခ်င္တယ္ဆုိတဲ့ဟာေတြက ပိုေၾကာင္တယ္။ ဤကား (လူရာဝင္ဖို႔လို႔ ေနရာတကာပါ) စကားခ်ပ္) (ေနာက္တာေနာ္။ ေနာက္တာ) =D

အဲဒီလို ဝတ္ခ်င္တာ ဝတ္ထြက္တဲ့ သူ႕ဒီဇိုင္းေတြရဲ႕ ေနာက္က သူ႕ရဲ႕ ႐ွင္း႐ွင္းလင္းလင္း႐ွိတဲ့ စိတ္ကိုေတာ့ နဲနဲ သတိျပဳခဲ့မိတယ္။

***
ေၾကာ္ညာ

ျမန္မာျပည္မွာ ႐ွိေနတုန္းကေတာ့ ေၾကာ္ညာေတြ မေတြ႕မိေသးဘူး။ ေနာက္ေတာ့ သူ ေၾကာ္ညာ႐ိုက္တယ္ဆုိတာ ၾကားတယ္။ အရက္ ေဆးလိပ္ေၾကာ္ညာေတြ မ႐ိုက္ဘူး သူ ေျပာေတာ့၊ အဲဒီလုိပဲ ျဖစ္ေနရမယ္ လုိ႔ စိတ္ထဲ အားရေနမိတယ္။ အားရတယ္ဆုိတာ ေသာက္တဲ့လူေတြအတြက္ မဟုတ္ဘူး။ သူ႕အတြက္ အားရတာ။ လူဟာ အထူးသျဖင့္ သူ႕လို ဆရာဝန္လည္း ျဖစ္ေသးတဲ့သူတစ္ေယာက္ဟာ အဲဒီလိုေတာ့ ကိုယ့္အင္းေမ့ဂ်္ကို ထူေထာင္ရမွာပဲ။ (သူ မ႐ိုက္လည္း ႐ိုက္ခ်င္တဲ့လူက ႐ိုက္ၿပီး၊ ေသာက္ခ်င္တဲ့လူက ေသာက္မွာပဲ။ ကိုယ့္အတြက္ ကိုယ္ၾကည့္တတ္ဖို႔က အဓိက)

အင္တာဗ်ဴးေတြမွာ သူ ထည့္ ထည့္ေျပာတဲ့ ဉာဏ္ရည္ဆိုတာ အဲဒါ။ အေျပာနဲ႔ အလုပ္ေတာ့ ညီတယ္။

***
သီခ်င္းမ်ား

သူ႕ကို ဘာႀကိဳက္တာလဲ ေမးရင္ ဘာကို ႀကိဳက္တာပါလို႔ သီခ်င္းေတြ အမ်ားႀကီး နားေထာင္ၿပီးတဲ့ထိ ေျပာစရာ မယ္မယ္ရရ မ႐ွိပါဘူး။

ဂီတ နဲ႔ အဆုိပညာကို နားမလည္ေပမယ့္ ခံစားမႈနဲ႔ေတာ့ ဆံုးျဖတ္မိတယ္။
အသံအားေကာင္းတဲ့ အဆုိေတာ္ေတြဟာ အမ်ားအားျဖင့္ မုဒ္ မေကာင္းဘူး။ ခံစားခ်က္ကို သူ ထည့္ဆုိေနတယ္ဆုိတာ သိေနမိေပမယ့္ သီခ်င္းစာသားနဲ႔ သံစဉ္ကေပးမယ့္ ခံစားမႈနဲ႔ သူထည့္ဆုိပစ္လုိက္တဲ့ ခံစားမႈက ဘယ္လုိမွ အံမဝင္ဘူး။ အထူးသျဖင့္ သူမ်ားသီခ်င္းေတြ ျပန္ဆုိရင္ ပိုသိသာတယ္။
ဥပမာ - ဇာတ္ဆရာအလုိက်၊ အခ်စ္တဲ့လား၊ အတြင္းေၾက။

တကယ့္ကို ကိုယ့္နားထဲကို သီခ်င္းအေနနဲ႔ မေရာက္ဘဲ ဂါထာမႏၳာန္ေတြ အေနနဲ႔ပဲ ဝင္လာၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႕ကို ႀကိဳက္တယ္။

မေသႏိုင္ေသာ၊ အဆံုးမဲ့ ခ်စ္ျခင္း၊ ႐ူးလည္း ႐ူးပေစ ဆိုတာေတြေတာ့ အထူးသျဖင့္ ႀကိဳက္ပါတယ္။

***
Solo Concert

ခု ၃ ရက္ေလာက္ အတြင္းမွာေတာ့ သီခ်င္းအပုဒ္ ၃၀ ေလာက္ပါတဲ့ သူ႕ solo concert ကိုၾကည့္ရင္း သူ႕ စကားလံုးေတြကို အထူးသျဖင့္ ႀကိဳက္ေနမိေတာ့တယ္။

"မေတာ္လုိက္ရတဲ့ ေယာကၡမႀကီး"
"ျဖဴျဖဴ႕မွာ ရည္းစားဘယ္ႏွစ္ေယာက္႐ွိတယ္ ထင္သလဲ"
"နင့္အသံ ပိုက်ယ္လာတယ္လို႔ ေျပာတယ္"
"အဲဒီသီခ်င္းကို ဆုိမိတုိင္း ျဖဴျဖဴ႕မွာ ရည္းစားတစ္ေယာက္ ရလုိက္သလို..."
"စတန္႔ထြင္တယ္ မထင္ၾကပါနဲ႔ ျဖဴျဖဴ႕ဆရာကလည္း ေျမႇာက္ေပးလို႔ပါ"

ေနာက္... အတြင္းေၾက မဆုိခင္မွာ ေျပာသြားတဲ့ အလြန္တရာ႐ွည္လ်ားေသာ ေက်းဇူးတင္စကား။
ဒါတင္မကေသးဘူး။ ဘယ္သီခ်င္း ဆုိဖုိ႔ အလုပ္မွာလဲ မသိ။ စကားေျပာရင္း ေျပာရင္း ေနာက္ေ႐ႊ႕သြားတာ ေက်ာခိုင္းထားတဲ့ conductor ကို ဝင္တုိက္မိတာေရာပဲ။

***
ဂ်ဴးရဲ႕ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ထဲမွာ ဘရစ္တနီနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ ေရးထားတာ ဖတ္ခဲ့ဖူးတယ္။

ဒီအသက္ငယ္ငယ္ကေလးမေလးဟာ သီခ်င္းဆိုရင္း တြန္႔လိမ္ေကြးေကာက္ၿပီး ကေန႐ံုသာပါပဲ ဆိုတာထက္ ပိုတာတစ္ခု ႐ွိတယ္။ အဲဒါ စင္ေပၚမွာ ဘာလုပ္ျပေနေန သူ႕မ်က္လံုးေတြက ႐ိုးသားေနတာပါ တဲ့။ (အတိအက်မဟုတ္ပါ)

ဒီေန႔ပဲ cbox မွာ တေယာက္ကေျပာတယ္။ သူ ၾကည့္ဖူးတဲ့ စတိတ္႐ိႈးမွာ ျဖဴျဖဴေက်ာ္သိန္း ခလုတ္တုိက္လဲေတာ့ ထိုင္ရက္ ဆက္ဆုိျပခဲ့တယ္ ဆိုတာ...

သီခ်င္းေတြ နားေထာင္ရင္း၊ သူ႕ပါေဖာင္းမင့္ေတြၾကည့္ရင္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ကိုယ္ျမင္လာရတာတခ်ိဳ႕ ႐ွိတယ္။ သူမ်ားအတြက္ေတာ့ မွန္ခ်င္မွ မွန္မယ္။ အဲဒါ သူ အတြင္းစိတ္က အေတာ္ကို ႐ွင္း႐ွင္းလင္းလင္း႐ွိၿပီး၊ လိပ္ျပာသန္႔ေနပံုရတာ။ အဲဒါကို သီခ်င္းဆုိေနတုန္းတင္ မဟုတ္ဘဲ အင္တာဗ်ဴးအေျဖေတြမွာ၊ စကားေျပာတာေတြမွာပါ ျမင္ေနရတယ္။ (ခုိင္သင္းၾကည္ မွာလဲ အဲဒီ လိပ္ျပာမ်ိဳး႐ွိတယ္)

***
ဂီတကို နားလည္ (တယ္လို႔ ထင္ရ) တဲ့ တေယာက္ကေတာ့ ျဖဴျဖဴေက်ာ္သိန္းမွာ အသံကလြဲရင္ ဂီတ မ႐ွိဘူး ဆုိတယ္။ အဲဒါ ျဖစ္ႏိုင္တာပဲ။ သူ သီခ်င္းဆုိျပေနတယ္လုိ႔ ကိုယ္ခံစားရတဲ့ အပုဒ္ေရဟာ ဘယ္ေလာက္မွ မ႐ွိဘူး။

ကုိယ္ကေတာ့ အဲဒါေတြေက်ာ္ၿပီး ျမင္ရခဲ့တဲ့ သူ႕ လိပ္ျပာကို ႏွစ္လုိေနမိေတာ့တယ္။

***
(စာႂကြင္း။ သူ ေရးတဲ့ ဝတၳဳတိုတစ္ပုဒ္လည္း ဖတ္ဖူးတယ္)

အိမ္ေျပာင္းျခင္း အႏုပညာ

Monday, January 10, 2011

အိမ္ေျပာင္းျခင္း အႏုပညာ

28th Dec 2010 မွာ အိမ္ခန္းေဟာင္းကို အၿပီးအပ္ရတယ္။ လက္႐ွိေနေနတဲ့ ေနရာတဝိုက္မွာ အခန္းေဈးေတြကလည္း တက္လာလိုက္တာ၊ စိတ္ႀကိဳက္ (အခန္းေရာ၊ ေဈးေရာ) ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မရႏိုင္။ ရမယ့္ရေတာ့လည္း 6th Jan 2011 က်မွ တက္လို႔ရမယ့္ အခန္းျဖစ္ေနေတာ့ ဒီၾကားထဲမွာ ေနဖို႔ထုိင္ဖို႔ အခက္ေတြ႕ၾကျပန္ေရာ...။ ဘယ္သူ႕မွ အပူမကပ္ခ်င္လို႔ အခန္းငွားဖို႔ ႀကံၾက ဖန္ၾကေပမယ့္ ရက္က ကန္႔လန္႔ျဖစ္ေနေတာ့ အဆင္မေျပ၊ ေျပျပန္ေတာ့လည္း ေနရာကေဝး၊ ဟိုတယ္ေပၚတက္ေနရမလိုလို ျဖစ္လုိက္ေသးတယ္။

ဒါေပမဲ့ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ မတိုင္ခင္ အေဝးႀကီးကတည္းက ၆ ေယာက္လံုး သူ႕နည္းသူ႕ဟန္နဲ႔ အဆင္ေျပကုန္ပါတယ္။ ေနစရာတစ္ေနရာ မလြယ္တဲ့ စင္ကာပူလိုေနရာမွာ 10 ရက္ေလာက္ အလကားတက္ေနဖို႔ ၆ ေယာက္စလံုးအဆင္ေျပသြားေတာ့ တင္ေပးထားတဲ့ လူေတြအျပင္ ေနာက္ထပ္ ဘယ္သူဘယ္ဝါမွန္းမသိတဲ့ တေယာက္ေယာက္ကို ေက်းဇူးတင္ခ်င္လုိက္တာ။

အမွန္ေတာ့ ေခၚထားခ်င္တဲ့လူက ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေခၚထားခ်င္လည္း သူ႕အိမ္မွာ အဆင္ေျပမွ ျဖစ္တာ။ ခုလို အေျခအေန အရပ္ရပ္ အကုန္ကြက္တိက်တယ္ဆိုတာ ခရစ္ယာန္ေတြ ဆုိရင္ေတာ့ ဘုရားသခင္ကို ေက်းဇူးတင္ၾကမွာပဲ။ ဗုဒၶဘာသာေတြမွာေတာ့ ကိုယ္ျပဳခဲ့သမွ်အေၾကာင္းေတြလုိ႔မွတ္ၿပီး ပထမ ေခၚတင္တဲ့ အိမ္႐ွင္ေတြၿပီးရင္၊ ဒုတိယ ကိုယ့္ဘာသာပဲ ေက်းဇူးတင္လိုက္ဖို႔႐ွိတယ္။ =)

ႏွစ္ပတ္ေလာက္ အိမ္ခန္းငွားဖို႔ gtalk status မွာ တင္လိုက္ကတည္းက ခ်က္ခ်င္း သူ႕အိမ္မွာ လာေနပါလို႔ ေခၚတဲ့ သူကေလးကို ေက်းဇူးတင္တယ္။ ဒီဘေလာ့ေရးျဖစ္လုိ႔ ဒီအေၾကာင္းျဖစ္လာမယ္ မထင္ခဲ့ေပမယ့္ ျဖစ္ခ်င္လည္း ျဖစ္လာတာပါပဲ။ သူက ေစာေစာေျပာင္းလာပါေခၚလုိ႔ 10 ရက္ေလာက္ ေစာေျပာင္းျဖစ္တယ္။ သူ႕ဆီမွာ 18th Dec ~ 8th Jan ထိ (၃) ပတ္ေတာင္မွ။

မေျပာင္းခင္ ပစၥည္းေတြ သိမ္းခန္းေတာ့ ျပန္ေတာင္ မေရးခ်င္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီအခိုက္မွာ "အေတာင္သာလွ်င္ ဝန္႐ွိေသာ ငွက္" ဆိုတာမ်ိဳး ျဖစ္ခ်င္လုိက္တာ။ ထပ်ံသြား႐ံုပဲ။ ပစၥည္းအႀကီးအေသး စုစုေပါင္း (17) ထုတ္။ အဲဒါ မၿပီးေသးဘူး။ ပစၥည္းေတြ က်န္ခဲ့ေသးတယ္။ အရင္ဆံုးေျပာင္းလုိက္မိလို႔သာ ေတာ္ေတာ့တယ္။ အိမ္ေဟာင္းမွာ က်န္ခဲ့တဲ့ပစၥည္းေတြကို ေနာက္ရက္ေတြမွ ႐ံုးအျပန္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ျပန္ယူရတယ္။ (ဒါနဲ႔ ခဏေနတဲ့အိမ္ကေန ထပ္ေျပာင္းေတာ့ စုစုေပါင္း (18) ထုတ္)

အမွန္ေတာ့ အဲဒီအိမ္ေဟာင္းမွာေနျဖစ္တဲ့အတြင္း ဝယ္ျဖစ္တဲ့ ႀကီးႀကီးမားမားပစၥည္းဆိုလို႔ 3 in 1 printer တလံုးပဲ ႐ွိတယ္။ က်န္တာ ျဗဳတ္စဗ်င္းေတာင္း အဝတ္အစား၊ ဖိနပ္၊ အိတ္။ ဒါေပမဲ့ ခဏေနတဲ့အိမ္ကို မေျပာင္းခင္နဲ႔၊ ေျပာင္းၿပီး (၁) လေလာက္ အခ်ိန္အတြင္းမွာ ထပ္ဝယ္ျဖစ္ေသးတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ဂ်င္းေဘာင္းဘီက (၆) ထည္။ (ေနာက္အလုပ္တခု ထပ္မေျပာင္းခ်င္ရတဲ့အထဲမွာ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ဝတ္မရမွာ စိုးတာလည္းပါတယ္)

သူမ်ားအိမ္တက္ေနတဲ့ (၃) ပတ္လံုး အေတာ္ ၿငိမ္းခ်မ္းတယ္။ ႐ံုးဆင္းရင္ အိမ္ေဟာင္းကိုဝင္ ညစာစား၊ က်န္ခဲ့တဲ့ ပစၥည္းေတြ လိုက္သိမ္း၊ နည္းနည္းပါးပါး ပြားၿပီး 8 ခြဲ၊ 9 ေလာက္မွျပန္။ 9 နာရီခြဲ၊ 10 နာရီေလာက္ ေနတဲ့အိမ္ေရာက္၊ ေရခ်ိဳး ၿပီးရင္ အိမ္႐ွင္ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ စကားေလး ဘာေလး နည္းနည္းေျပာၿပီး အိပ္ (သူပဲ ေျပာတာ မ်ားပါတယ္)။ 6 နာရီခြဲ ထ၊ 7 နာရီခြဲ ကားဂိတ္ထြက္၊ 8 ခြဲ ႐ံုးေရာက္။ (အေဝးႀကီးကေန ႐ံုးတက္ေတာ့ ႐ံုးလည္း ေနာက္မက်ဘူး)။ အိမ္သစ္ကိုေရာက္လည္း ညဘက္ အင္တာနက္အသံုးေလွ်ာ့မယ္ စိတ္ကူးတယ္။

weekends ႏွစ္ပတ္မွာ ပထမပတ္ 25/26th Dec က အိမ္ေဟာင္းကလူေတြ မေျပာင္းၾကေသးေတာ့ အဲဒီမွာပဲ ဆယ္လီဘရိတ္၊ ေနာက္တပတ္ (1st/2nd Jan) က်ေတာ့ အကုန္သူမ်ားအိမ္ေပၚေရာက္ကုန္ၿပီ။ အိမ္ေဟာင္းက ညီမေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ႏွစ္ရက္လံုး JP မွာ ေျခတိုေအာင္ ေနကုန္ေနခမ္းပတ္။ အိမ္ေစာေစာျပန္နားမယ္ဆုိတာ စိတ္ကူးပဲ ႐ွိလိုက္တယ္။ 1 ရက္ေန႔ ညမွာ သူနဲ႔ ဖုန္းေျပာတယ္၊ နာရီဝက္။ :*

ၾကားရက္တရက္မွာမွာ အခန္းေဖာ္ ညီမက ဖုန္းဆက္တယ္။ ဗုဒၶဟူးေန႔ အိမ္ကို တက္ခ်င္ရင္ တက္ေနလို႔ရၿပီတဲ့။ ဒါေပမဲ့ ၾကားရက္ႀကီးေတာ့ မေျပာင္းျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ သူတို႔ကေတာ့ 5th Jan (ဗုဒၶဟူးေန႔တည္းက) ေျပာင္းေနၾကတယ္။

ၾကာသပေတးညမွာ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔တူတူ အိမ္နားက ကမ္းေျခကို လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ၾကတယ္။ ဒီလိုပဲ ဟိုသတင္း ဒီသတင္း၊ အလုပ္အကိုင္ အခ်စ္ေရး ႏိုင္ငံေရး တိုင္းေရး ျပည္ေရး သာေရး နာေရး။ ကမ္းေျခက လြမ္းစရာႀကီး။ ည ၁၀ နာရီေလာက္ မိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္တည္း လူက်ဲတဲ့ ကမ္းေျခမွာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း စိတ္လံုလံုၿခံဳၿခံဳ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ႏိုင္ေတာ့လည္း ဘယ္သူဘယ္ဝါမွန္းမသိတဲ့ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ေက်းဇူးတင္ခ်င္ျပန္တယ္။ (ေနာက္ဆံုးႏွစ္တုန္းက ရန္ကုန္မွာ သင္တန္းခ်ိန္အၿပီး ည ၉ နာရီေက်ာ္ သူငယ္ခ်င္းကို လမ္းတဝက္ထိ လိုက္ပို႔ခိုင္း၊ အိမ္က လမ္းတဝက္ကေန ေစာင့္ေခၚခိုင္းရတာ သတိရမိတယ္၊ ဘာျဖစ္ႏိုင္တာ မျဖစ္ႏိုင္တာထက္ စိတ္လံုလံုၿခံဳၿခံဳနဲ႔ လမ္းသြားလို႔မရတာ)

ဒီလိုနဲ႔ပဲ တပတ္ကုန္။ 8th စေန႐ံုးမတက္ဘဲ အိမ္႐ွင္သူငယ္ခ်င္း သင္တန္းသြားေနတုန္း တျခားသူငယ္ခ်င္းတေယာက္ အကူအညီနဲ႔ အိမ္သစ္ကို ေအာင္ျမင္စြာ ေျပာင္းလာခဲ့တယ္။

ေက်းဇူးစကား

* အိမ္ ၂ ခါ ေျပာင္းရတာမွာ အစအဆံုး လုိက္ကူေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္း စု၊
* အိမ္ေပၚေခၚတင္ထားတဲ့ ေခြျဖဴ၊
* အိမ္ေဟာင္းက အထြက္နဲ႔ အိမ္သစ္ကို အဝင္မွာ ကူသယ္ ကူခ် လုပ္ေပးတဲ့ အတူေန ညီမမ်ားနဲ႔ အစ္မ။

* အိမ္မွာ ေစာေရာက္ေနၿပီး၊ ကုတင္၊ ဗီ႐ိုကစလို႔ စိတ္ႀကိဳက္ ႀကိဳေ႐ြးလို႔ ရပါရက္နဲ႔၊ ေနာက္က်မွ ေရာက္တဲ့လူကို ေစာင့္ၿပီး မဲႏိႈက္ယူမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္တဲ့ အတူေန အခန္းေဖာ္ေတြ။
(အဲဒီကိစၥက ဘာမဟုတ္တာေလးပါလို႔ ေျပာလည္းရေပမယ့္၊ ဘာမဟုတ္တာကိုေတာင္ သမာသမတ္႐ွိႏိုင္ၾကတာ ေက်းဇူးတင္ စိတ္ေက်နပ္စရာ။ အျပန္အလွန္အားျဖင့္ အဲဒါကို နားလည္သိမွတ္ႏိုင္တဲ့ စိတ္အေျခအေနမ်ိဳး ႐ွိေနျပန္တာဟာလည္း ေက်နပ္စရာ)။

* ဒီလိုလူေတြနဲ႔ ဆံုျဖစ္ေအာင္ အေၾကာင္းတရားေတြ ဖန္တီးထားႏိုင္တဲ့ ကိုယ့္ဘာသာလည္း မပ်က္မကြက္ ေက်းဇူးတင္တယ္။

Bishan အိမ္ကေန ဒီလူေတြ ႐ွိရာကို ေျပာင္းလာေတာ့ မလြယ္ကူခဲ့သလို၊ ဒီလူေတြ ႐ွိရာကေန ေျပာင္းသြားရဦးမယ္ ဆိုရင္လည္း ခက္ခဲဦးမွာပဲ။

***
အရင္အိမ္နဲ႔စာရင္ ပိုက်ဉ္းသြားေပမယ့္ အေျပာင္းအလဲနဲ႔ ႀကံဳရတဲ့ တခဏမွာ ဘာကိုမွ သိပ္မေတြးဘဲ အသစ္အဆန္းျဖစ္ေနတယ္။ က်န္တာ ေနာက္မွ ေနာင္ခါလာ ေနာင္ခါေဈး။ ႀကိဳမေတြးဘူး။

ေျပာင္းမလာခင္က အရင္ေျပာင္းႏွင့္ထားတဲ႔ ညီမေလးက အိမ္နားက food court အႀကီးႀကီးပဲ လို႔ သတင္းေပးတယ္။ 3 ပတ္လံုး အျပင္စာပဲ စားေနရတဲ့ ကိုယ္က food court က အစာေတြ မစားခ်င္ေတာ့ဘူး လို႔ ျပန္ေျပာမိတယ္။ ေျပာင္းတဲ့ညက် အိမ္မွာ gas သံုးလို႔ မရေသးေတာ့ အဲဒီမွာပဲ သြားစားၾကတယ္။ food court က ႀကီး႐ံုမက၊ အမ်ိဳးစံု၊ မယံုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အရသာ႐ွိ၊ ဒါ့အျပင္ ေဈးကလည္း သက္သာေသးတယ္။ ေကာင္းေလစြ ေကာင္းေလစြ။

အိမ္ကို လွမ္းဖုန္းဆက္တယ္။ အိမ္ေျပာင္းတာ သိေနေတာ့ အဆင္ေျပရဲ႕လား စိတ္ပူေနၾကတယ္။ မပူပါနဲ႔ အကုန္ေျပပါတယ္။ အိမ္ပဲ ေျပာင္းတာ၊ လူက ဒီလူေတြခ်ည္းပါပဲလို႔။ ေလာေလာဆယ္ ၁ ေယာက္ ရန္ကုန္ျပန္ေနလို႔ ၅ ေယာက္တည္း။

ညက် ေစာေစာ (11 နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္) အိပ္ရာဝင္တယ္။ 8 ရက္ေန႔ ေျပာင္းမယ္ ဆုိတာကို သူ ဗမာျပည္မျပန္ခင္ 28 ရက္ေန႔ထိ ေနပါဦးလို႔ ေျပာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို မအိပ္ခင္ သတိရေနေသးတယ္။ မ်ားလုိက္တဲ့ သမုဒယေတြ။

***
တနဂၤေႏြေန႔က် ေစာေစာ ႏိုးတယ္ (9 နာရီ)။ အိမ္က ညီမေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခ်စ္ခ်စ္က အိမ္လာၿပီး လုိအပ္တာေတြ အကုန္လုပ္ေပးတယ္။ ဥပမာ ပလပ္စတစ္စင္ကေလးကို bathroom ထဲမွာ ထားလို႔ရေအာင္ သြပ္နန္းႀကိဳးနဲ႔ ဆိုင္းေပးတာမ်ိဳး၊ အဝတ္ေလွ်ာ္စက္ရဲ႕ ေရထုတ္ပိုက္ကို extend လုပ္ေပးတာမ်ိဳးကစ၊ အင္တာနက္ကိစၥအဆံုးေပါ့။ အဲလုိ အေသးစိတ္ဆုိတာ ဘာမွ မဟုတ္ေပမယ့္ ကိုယ္ေတြအတြက္က် ခက္ေနျပန္ေရာ။ ေက်းဇူးတင္လုိက္တာ။ ရီးစားဆုိတာ အဲဒါပဲ။ (တကယ္ေတာ့ အိမ္က အမ်ိဳးသား အဝင္မခံဘူး။ ဒီလုိအေျခအေနမ်ိဳးကေတာ့ ႁခြင္းခ်က္)

ေန႔လည္က် ညီမေလးတေယာက္နဲ႔ တဘူတာေက်ာ္က ဂ်ပန္ဆိုင္မွာ လုိတဲ့ပစၥည္းေတြ သြားဝယ္။ ေန႔လည္စာကို အိမ္နား food court မွာ႐ွိတဲ့ ထိုင္းဆိုင္က ဝယ္လာၿပီး စား။ ေ႐ွ႕ေရး ေနာက္ေရးေတြ ေျပာရင္း စားလုိက္တာ 2 နာရီေလာက္မ်ား ၾကာသြားလား မသိ။ ေနာက္ေတာ့ ဒီတပတ္ ဝတ္လို႔ရေအာင္ တပတ္စာ အဝတ္အစားေတြ အျပင္ထုတ္ထားတယ္။ အိပ္ရာခင္း ျပင္ခင္းတယ္။ ေတာ္ၿပီ ဒီတပတ္ ေနလုိ႔ရရင္ ၿပီးတာပဲ။ ေနာက္မွ လုိတာထုတ္သံုးရင္း သူ႕အလုိလုိ ေနသားတက် ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္။

ဒါနဲ႔ မေန႔ညက မအိပ္ခင္ထိ အင္တာနက္ သံုးေနလုိက္တယ္။
အြန္လိုင္းမွာ တခ်ိန္လံုးမေနႏိုင္ရင္ စီေဘာက္မွာ ကိုဘ အတင္းေျပာတာ ခံရတတ္တယ္။
ရန္ကုန္ျပန္သြားတဲ့ ညီမေလးနဲ႔ အြန္လိုင္းမွာေတြ႕ေတာ့ သူနဲ႔ထည့္ေပးလုိက္တဲ့ လူႀကံဳပစၥည္း မွာတဲ့သူက လာမယူျဖစ္ေသးတာအတြက္ လွမ္းေတာင္းပန္ရတယ္။ မွာတုန္းက အသည္းအသန္မွာၿပီး ေရာက္ေတာ့မွ ခ်က္ခ်င္း သြားမယူတာေလာက္ ထုခ်င္တာကို မ႐ွိေတာ့ဘူး။ ေနႏွင့္ဦး။

ဪ အဲဒီညမွာ ျဖဴးအေၾကာင္းေရးတဲ့ ပို႔စ္အေဟာင္းတခုကို ဖတ္မိတဲ့ Cyprus ေရာက္ေနတဲ့ ျဖဴးက သူငယ္ခ်င္းတေယာက္နဲ႔ အြန္လိုင္းမွာ ျပန္ဆံုရတယ္။ တခန္းထဲေနခဲ့ဖူးတဲ့သူ မဟုတ္ေပမယ့္ ဝမ္းသာမိတယ္။ တႏွစ္တည္း တတန္းတည္း တခန္းတည္းလူေတြကို တေယာက္မွ အြန္လိုင္းမွာ ျပန္မေတြ႕ရဘူး။ ကိုယ္ တေခါက္ေလာက္ ျပန္ဦးမယ္ကြယ္ အဲဒီကို။ သိခဲ့ဖူးတဲ့လူေတြ အေတာ္ေလ်ာ့ေနၿပီ။ ေနာက္ထပ္ ထပ္မေလ်ာ့ခင္၊ ကိုယ္လည္း ႐ွိေနေသးခ်ိန္။ ေကြးေသာလက္ မဆန္႔ခင္၊ ဆန္႔ေသာလက္ မေကြးခင္။

သြားခ်င္ေနတဲ့ တျခားႏိုင္ငံ ခရီးစဉ္ေတြ ဘာေတြ ညာေတြ ခဏေခါက္ထားၿပီး၊ ေနခဲ့ဖူးတဲ့ ေနရာက သိခဲ့ဖူးတဲ့လူေတြဆီ ျပန္ျဖစ္ေအာင္ျပန္တာ ပိုေကာင္းမလား ပထမဆံုးအႀကိမ္ေတြးမိတယ္။ ဘဝဟာ တခဏေလးပဲ ၾကာတယ္။ မေရာက္ျဖစ္ေသးတဲ့ေနရာမွာ အသစ္အဆန္းေတြ ႐ွိၿပီး၊ ေနခဲ့ဖူးတဲ့ေနရာေတြမွာက သံေယာဇဉ္ေတြရွိတယ္။ ကိုယ္က ျပန္ေတြ႕ရရင္ ဝမ္းသာအားရျဖစ္ရမယ့္၊ ကိုယ့္ကို ေတြ႕ရင္ ဝမ္းသာအားရျဖစ္ၾကမယ့္ လူေတြ ႐ွိတယ္။

***
မနက္က် ေစာေစာ ထရတယ္။ ႐ံုးက အရင္လုိ လမ္းေလွ်ာက္႐ံုနဲ႔ မေရာက္ေတာ့ဘူး။ BMW နဲ႔ သြားမွ ေရာက္တယ္ (Bus, MRT, Walking)။ ဒီေန႔႐ံုးကို ေစာေစာေရာက္တယ္။ ႐ံုးက ကေလးမ ဆံပင္ေကာက္လာတာ ၾကည့္ၿပီး လွလိုက္တာလို႔ ေျပာရင္း အားက်ရေသးတယ္။ ဆံပင္ ေကာက္ခ်င္တယ္။

ညေနက် မ်က္ႏွာက pimple အတြက္ ခ်ိန္းထားတဲ့ဆီ သြားေတြ႕ရဦးမယ္။
အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ မသိမ္းရေသးဘဲ ျပန္႔က်ဲေနတဲ့ အထုတ္ေတြက ႀကိဳေနလိမ့္မယ္။

ဘယ္ေနရာမွာ ဘာေတြ ဘယ္လုိ ထားရမယ္ဆုိတာ ခု မစဉ္းစားခ်င္ေသးဘူး။ အဲဒီအေၾကာင္းေတြ ခု စဉ္းစားရင္ ႐ူးသြားလိမ့္မယ္။ ေနာက္ေန႔ေတြက်မွ စဉ္းစားမယ္။

***
pic from here

Posted by Rita at 1/10/2011 04:41:00 PM

Labels: Feeling, Friend, Singapore

23 comments:

သိဂၤါေက်ာ္ said...

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အိမ္ေျပာင္းရတာကေတာ့ စိတ္ညစ္စရာ ေကာင္းပါတယ္ေနာ္..ပစၰည္းေတြ ေနရာခ်ရတာ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ရွဳပ္စရာ ေကာင္းမွာ..

January 10, 2011 5:00 PM

Rita said...

ဟုတ္ပ။ ဒါေတာင္ တကိုယ္စာ အသံုးအေဆာင္မို႔လို႔။ တအိမ္လံုးစာ ပရိေဘာဂက စလို႔ ေျပာင္းရမယ္ဆို ေတြးေတာင္မၾကည့္ခ်င္ဘူး။

January 10, 2011 5:20 PM

rose said...

ကိုယ္ခ်င္းစာပါတယ္ မရီတာ...ရို႕စ္လည္း အိမ္ေျပာင္းတာ ၂ ခါ ၃ခါေလာက္ ရွိေနျပီ။ မသယ္ႏိုင္ေတာ့ရင္၊ သိပ္အသုံးမ၀င္ေတာ့ဘူးလို႕ ထင္တ့ဲ ပစၥည္းေတြ လႊင့္ပစ္ခ့ဲရရင္ သိပ္ႏွေျမာတာပဲ။ မပစ္ရင္လည္း မရဘူးလည္း ခ်စ္ခ်စ္က တဗ်စ္ဗ်စ္ေတာက္ေတာက္... ကိုယ္ကလည္း သတင္းစာ အေပာာင္းေလးေတြက အစ သယ္ခ်င္တ့ဲသူ ဆိုေတာ့ ခစ္ ခစ္ း)

January 10, 2011 8:05 PM

T T Sweet said...

အိမ္ေၿပာင္းမဲ႔ အစားေတာ႕ က်ားၿမီးသာေၿပးဆဲြခ်င္ေတာ႔တယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ပစၥည္းေတြ အမ်ားၾကီး အပို၀ယ္မထားခ်င္တာ။ အရင္ အိမ္ ၆လံုးေၿပာင္းဖူးၿပီးကထဲက သံေ၀ဂရၿပီးသား။

January 10, 2011 8:22 PM

Vista said...

မၾကားလိုဘာ မၾကားလိုဘာာ ..

January 11, 2011 7:20 AM

myo said...

တို႔က လကုန္ေျပာင္းမွာ..

* အိမ္မွာ ေစာေရာက္ေနၿပီး၊ ကုတင္၊ ဗီ႐ိုကစလို႔ စိတ္ႀကိဳက္ ႀကိဳေ႐ြးလို႔ ရပါရက္နဲ႔၊ ေနာက္က်မွ ေရာက္တဲ့လူကို ေစာင့္ၿပီး မဲႏိႈက္ယူမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္တဲ့ အတူေန အခန္းေဖာ္ေတြ။
(အဲဒီကိစၥက ဘာမဟုတ္တာေလးပါလို႔ ေျပာလည္းရေပမယ့္၊ ဘာမဟုတ္တာကိုေတာင္ သမာသမတ္႐ွိႏိုင္ၾကတာ ေက်းဇူးတင္ စိတ္ေက်နပ္စရာ။ အျပန္အလွန္အားျဖင့္ အဲဒါကို နားလည္သိမွတ္ႏိုင္တဲ့ စိတ္အေျခအေနမ်ိဳး ႐ွိေနျပန္တာဟာလည္း ေက်နပ္စရာ)
(တကယ္ေက်နပ္ဖို႔ေကာင္းတယ္)

January 11, 2011 10:08 AM

shin said...

ကိုယ္တို႕ေနာက္ဆုံးတေခါက္အိမ္ေျပာင္းတုံးက မလိုတဲ့ဟာေတြ(Mostly books,papers and clothes)ကို ညီမ၂ေယာက္ ညသန္းေခါင္ Recycleပုံးထဲဆင္းျပစ္ၾကတာ ပုံးၾကီးျပည့္လုနီပါးျဖစ္သြားတယ္။

Pimpleအတြက္ဘယ္ေဆးခန္းမွာျပသလဲ။ မသိေသးဘူးဆိုညြန္းခ်င္လို႕ပါ။ ကိုယ္အရင္က မ်က္နာမွာဝက္ျခံေတာ္ေတာ္ထြက္တုံးက Guardianက staffတေယာက္ညြန္းလို႕ အဲ့ဒီ clinicကိုသြားခဲ့ဖူးတယ္။ သူ႕ဆီမွာျပျပီးေတာ့ ေတာ္ေတာ္သက္သာတယ္။ ဆရာဝန္ရဲ့ consultation fees က၃၀ေလာက္ပဲက်တယ္။ ပထမဆုံးတခါသြားတုန္းကေတာ့ ေဆးဖိုးအပါ၁၂၀ေလာက္ကုန္သြားတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ေတြက်ေတာ့ပိုေတာင္ သက္သာတယ္။ ေဆးကကုန္တာပဲ ဝယ္ရေတာ့လို႕။ ဒါေပမဲ့ တန္းစီရတာေတာ့ေတာ္ေတာ္ၾကာတယ္။ clinic မဖြင့္ခင္ကထဲကသြားQueue ႏိုင္မွေတာ္ကာၾကမွာ။ ညေနပိုင္းဆိုလူနာအကန္႕အသန္႕နဲ႕ပဲ လက္ခံတယ္။
Just try it out if you want...You can do some research from internet as well...Clinic information are as below.

Maple clinic
http://www.nikspro.com/el_niksmaple.html
Fyi: The consultation fees I mentioned above is only for Tampines clinic as I only visit there before...

January 11, 2011 12:25 PM

suwai said...

ဘာလို႕နံမည္ေျပာရလဲ ေတာ္ၾကာ ကိုဘိြဳင္ေတာ့ တီဇက္ေအတို႕ မိန္းမနဲရန္ျဖစ္လို႕ ခဏလာေနမယ္စို ဘယ္လိုလုပ္။
သူငယ္ခ်င္းကို မအိပ္ခင္ သတိရေနေသးတယ္။ မ်ားလုိက္တဲ့ သမုဒယေတြ။ - ထားခဲ့ျပီ:မွ လာညာေနတယ္၊ ဒီမာျဖင့္ တကိုယ္ေရညမ်ားျဖစ္ေနျပီ

ေခြျဖဴ

January 11, 2011 12:39 PM

Rita said...

@ Shin
ေက်းဇူးပါပဲ Shin

ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေဆးခန္းမျပဘဲ၊ ဓါတ္စာလို စားရတဲ့ product ႏွစ္မ်ိဳးစားေနတယ္။ ပိုက္ဆံလည္းကုန္၊ မ်က္ႏွာေပၚမွာလည္း နည္းနည္းပါးသြားၿပီလို႔ ယူဆရတယ္။

ေဆးခန္းဆိုဒ္ကိုလည္း ဝင္ၾကည့္လိုက္ပါဦးမယ္။ အစက NSC လား အဲဒီ သြားျပမလုိလုိ လုပ္ၿပီးမွ၊ သူတို႔ခ်ိန္းတဲ့အခ်ိန္ သြားရမွာ၊ ကိုယ္က အလုပ္တဖက္နဲ႔ ျဖစ္တာေတြးၿပီး အသိတေယာက္ၫႊန္းတဲ့ product ဝယ္သံုးျဖစ္သြားတာ။

@ ေခြျဖဴ
ဂယ္ေျပာတာပါ။ မယံုဘူးလား။ အားလံုးလည္း သိေနၾကပါၿပီ =D

ကိုဘိြဳင္း လာမွာေတာ့ မစိုးရိမ္နဲ႔။ သူ႕မွာ စိတ္ဆိုးစရာ မြီးမ မ႐ွိေသးဘူး။ က်ိန္းေက်သြားဦးမယ္။

January 11, 2011 1:04 PM

နန္းညီ said...

တကယ္ေတာ့ေလ အိမ္ေျပာင္းတယ္ဆိုတာ
ပိုက္ဆံသာရွိရင္ ပင္ပန္းေပမယ့္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္..
ပစၥည္း အဆန္းေလးေတြ ၀ယ္ထည့္.. အသစ္ အေကာင္း အေျပာင္းအလဲေတြ.. လူမပင္ပန္းေအာင္ ေငြနဲ႔ ရသေလာက္ကူ..
ေနာ့္ ေနာ္ ေနာ္

January 11, 2011 3:42 PM

Rita said...

ဪ မွန္တာေတြ ေတာ္ေတာ္ေျပာပါလား။

ပိုက္ဆံမ်ား ႐ွိလို႔ကေတာ့ေလ... အိမ္ေဟာင္းက ပစၥည္းေတြ ဘာမွ မသယ္ဘဲ အကုန္လႊင့္ပစ္ခဲ့ဦးမွာ။

ကြန္ဒိုဝယ္ၿပီး လိုသမွ် delivery နဲ႔ ပို႔ခိုင္းဦးမွာ။ ဒီဇိုင္နာ ေခၚၿပီး decorate လုပ္ခိုင္းဦးမွာ။

January 11, 2011 3:45 PM

MrDBA said...

အိမ္သစ္တက္ပြဲ မုန္႔ေလးဘာေလး ေကၽြးဖို႔ အစီအစဥ္ မရွိဘူးလားဟင္ ...

January 11, 2011 5:02 PM

Rita said...

ေကၽြးပါတယ္။ အိမ္နားက food court အရမ္းကိုေကာင္းတယ္။

January 11, 2011 5:32 PM

အန္တီခ်မ္း said...

< မေျပာင္းခင္ ပစၥည္းေတြ သိမ္းခန္းေတာ့ ျပန္ေတာင္ မေရးခ်င္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီအခိုက္မွာ "အေတာင္သာလွ်င္ ဝန္႐ွိေသာ ငွက္" ဆိုတာမ်ိဳး ျဖစ္ခ်င္လုိက္တာ။ ထပ်ံသြား႐ံုပဲ။ ပစၥည္းအႀကီးအေသး စုစုေပါင္း (17) ထုတ္။ >

ကိုုယ္ကေတာ့ ကံေကာင္းတယ္ဆိုုရမယ္
အိမ္တခုုလံုုးေျပာင္းတာ သည္တာ ထုုပ္တာ အကုုန္ေမာင္ပဲ
ကိုုယ္က နွမ္းေတာင္ နည္းနည္းပဲ ျဖဴးရတာ
ေမာင္ ပင္ပန္းရွာတယ္
ကိုုယ့္လိုု ကံေကာင္းခ်င္ရင္ ဘာလုုပ္ရမလဲ သိတယ္ဟုုတ္
ေနာက္မွ အိမ္သစ္အေၾကာင္း ပိုုစ့္တင္အံုုးမယ္
ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေနမေကာင္းျဖစ္ေနတယ္
စကားမက်န္ေအာင္ ေျပာရရင္ေတာ့ ျပဳစုုရတာလဲ ေမာင္ပဲ
မမကြမ္ကေတာ့ ေျပာမယ္
ေမာင္ေတြသိပ္မ်ားတယ္လိုု႔
တကယ္ကေတာ့ တေယာက္ထဲပါ

January 11, 2011 7:38 PM

Rita said...

မွားပါတယ္ ေမာင္ရယ္

January 11, 2011 10:27 PM

JulyDream said...

သူေဌးမႀကီး မရီတာက BMW ႀကီးနဲ႕ ရံုးသြားေနတာကိုး... အားက်လာၿပီေနာ္... ဂလု.....

January 13, 2011 3:56 PM

hninhnin said...

I like ur BMW.I don't want to discuss about moving house bcos i've to move from country to country.I don't even want to look at the boxes at least 6 months.But.....u know who has to manage it.C'est la vie,c'est la vie.:)...Gyidaw

January 17, 2011 10:31 PM

Rita said...

ႀကီးေတာ္ကို ေတြ႕ေတြ႕ေနတာ ၾကာၿပီ။ ခုထိ ဘယ္သူမွန္းမသိေသးဘူး။ စတည္းက မသိတဲ့လူပဲျဖစ္မယ္။

=D

January 18, 2011 10:34 AM

Lun Lunn said...

Ma Rita,

I have never encountered this difficulty as I am a housing agent ... :)

January 20, 2011 5:27 AM

Rita said...

housing agent ဆို အိမ္မေျပာင္းရဘူးလား
=)

စကားမစပ္ ေနာက္တခါေျပာင္းရင္ ဆက္သြယ္လိုက္မယ္။

January 20, 2011 9:48 AM

Lun Lunn said...

Ma Rita,

I also have to move out after I am sick and tired at old house but I have more chance to choose a nice house with reasonable rent.

Do u agree?

Regards,

January 20, 2011 8:28 PM

AZURE said...

BMW နဲ႔ သြားမွ ေရာက္တယ္ ဆိုတဲ႕ စကားေလး သေဘာက်တယ္..။

January 24, 2011 11:38 AM

Su Su said...

"မေရာက္ျဖစ္ေသးတဲ့ေနရာမွာ အသစ္အဆန္းေတြ ႐ွိၿပီး၊ ေနခဲ့ဖူးတဲ့ေနရာေတြမွာက သံေယာဇဉ္ေတြရွိတယ္။ " love it.

February 11, 2011 8:57 AM

စိတ္ကူးယဉ္ေကာင္းကင္

လြန္ခဲ့ေသာ 14 ႏွစ္ ေလာက္ဆီက သူ အေတြးထဲ ဝင္လာခဲ့သည္ ထင္၏။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဒါကို ေတြးဖို႔ သိပ္ေစာခဲ့သလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ပံုမွန္ပဲေလလား ကုိယ္ မသိပါ။ ေစာသည္ျဖစ္ေစ၊ ေနာက္က်သည္ျဖစ္ေစ၊ ပံုမွန္ျဖစ္ေစ ဒါကို ဆံုးျဖတ္ႏိုင္မည့္ ပညာ႐ွင္တို႔အတြက္သာ ဒီအခ်က္က အေရးႀကီးခ်င္ႀကီးမည္။ စိတ္ကူးထဲက ဒီအေၾကာင္းေတြ ျပန္ေရးမည့္ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္အေတြးထဲ ဝင္လာသလဲဆိုတာသာ အဓိကက်ေတာ့သည္။

ျပာလြင္ေသာ အိပ္မက္တစ္ခုလို႔သာ တင္စားခ်င္မိ၏။
ပန္းေရာင္လႊမ္းေသာ ကိုယ္ပိုင္အခန္းထဲ ခ်ဉ္းနင္းလာမည့္ ေကာင္းကင္မ်က္ႏွာက်က္ေလးတစ္ခုလိုေပါ့။ ကိုယ့္ကမၻာထဲ ေနာက္ထပ္ဝင္လာမည့္ အေသြးအေရာင္ကေလး။ အသစ္အဆန္း အေျပာင္းအလဲကိုသာ အလုိ႐ွိတတ္လို႔ ကိုယ္ဟာ အျပာေရာင္ေကာင္းကင္ကေလးအျဖစ္ စိတ္ကူးေတြးထင္လိုခ်င္ခဲ့မိသည္လား မသိ။

ႏူးညံ့ေပ်ာ့အိကာ ေမြးညင္းႏုမ်ားဖံုးေနမည့္ လက္တဖက္ကို ဖြဖြ ပြတ္သတ္ၾကည့္မိလွ်င္ အနည္းငယ္ ၾကမ္း႐ွေသာ အထိအေတြ႕ေၾကာင့္ ထိတ္လန္႔ေလမည္လား။ သူ ဆတ္ခနဲ လႈပ္သြားမည္ဆိုလွ်င္ေတာ့ ကိုယ္ပါ ေရာေယာင္လန္႔ကာ ခဏၾကာမွ် မထိရက္ မတို႔ရက္ မထိရဲ မကိုင္ရဲ ျဖစ္ေနဦးမည္။ အလင္းေရာင္ကို က်င့္သားမရေသးသည့္ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ ကိုယ့္ကုိ လွမ္းၾကည့္ေလမည္လား။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ ကမၻာႀကီးတစ္ခုလံုး ကိုယ္အပိုင္ရလိုက္သလုိ ျဖစ္ေတာ့မည္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ သူ႕အသံသဲ့သဲ့အားျဖင့္ တညီးညီးေတာက္ေလာင္ခ်င္ေသာ ဘဝင္စိတ္မ်ားၿငိမ္းသြားေပလိမ့္မည္။ ကိုယ့္ လက္သန္းကေလးတစ္ေခ်ာင္းကို သူလက္ဖဝါးျပင္ထဲထည့္ကာ ဆုတ္ကိုင္ေစခ်င္မိသည္။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ႏုအိေႏြးေထြးေလမလဲ။

ကိုယ္ႏွင့္တူသည့္ ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးမ်ား႐ွိလိမ့္မည္။ မဟုတ္လွ်င္ေတာ့ ခပ္စူစူ ထူတြဲသည့္ ႏႈတ္ခမ္းကေလးႏွင့္ ျဖစ္မွာေပါ့။ ႏွာတံေပၚေပၚ... ဒါေတာ့ ေသခ်ာသည္။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ္ႏွင့္ မတူလွ်င္ နဖူးျပင္က်ယ္လိမ့္မည္။ ကိုယ္နဲ႔ဘယ္ႏွစ္ရာခိုင္ႏႈန္းေတာင္ တူမွာလဲ၊ ဘယ္ႏွစ္ရာခိုင္ႏႈန္းက မတူဘဲ ျဖစ္မွာလဲ၊ ဘယ္ႏွစ္ရာႏႈန္းေလာက္ တူမွ ဒါမွမဟုတ္ မတူဘဲေနမွ ၿပီးျပည့္စံုတဲ့ ေကာင္းကင္ေလးျဖစ္မွာလဲဟု တစိမ့္စိမ့္ ေတြးမိျပန္သည္။

အင္းေလ ဒါေတြ သိပ္အေရးမႀကီးပါဘူး။ ကိုယ္နဲ႔ မတူလည္း ခ်စ္ရသူနဲ႔ တူေနမွာေပါ့။ သူ႕မွာ ဘာမ်ား ေ႐ြးစရာ႐ွိလို႔လဲ။ တစ္ခုပဲ၊ မ်က္ခံုးထူထူေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ေခ်။

ကိုယ္ လံုးဝ မႀကိဳက္သည့္ သၾကားလံုး၊ ေခ်ာ့ကလက္ေတြကို သူ သိပ္မ်ားႀကိဳက္ေနမလား။

အစဦးဆံုးေန႔ရက္ေတြမွာ သူ လုိအပ္တာေတြ လုပ္ေပးႏိုင္ဖို႔ ကိုယ့္အတြက္ အခက္အခဲေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိလိမ့္ဦးမည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဒါေတြ ေတြးလို႔ မစိုးရိမ္ခ်င္ေသး။ ကိုယ့္ကို ဘာမွန္းမသိသည့္ တစိမ္းသက္သက္ကေန သိသိမွတ္မွတ္ၾကည့္ကာ မွတ္သားၿပီး၊ မွတ္မိလာတဲ့ အၿပံဳးကေလးေတြလည္း ၾကည့္ျမင္ရလိမ့္မည္။ တကယ့္ကိုပဲ ကိုယ့္လိုအင္ဆႏၵေတြကို ႏွစ္သိမ့္ေစလိမ့္မလားကြယ္။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကိုယ့္ရင္ခြင္ထဲကေန ထြက္ခြာခ်ိန္က်ေလမည္။

သူကေလးဟာ ေပ်ာ္ျမဴးစရာကိုသာ ႐ွာတတ္ေလမည္လား၊ ကိုယ့္ အႏွစ္သက္ဆံုး စာအုပ္ထဲက Tai-chan (Taiji Yamanouchi) လို စူးစိုက္တည္ၾကည္ကာ ရည္မွန္းခ်က္ ႀကီးေလမည္လား။

သူဘာလဲဆိုတာ ေစာစီးေသခ်ာစြာ ရိပ္မိသိ႐ွိႏိုင္ဖို႔၊ ၿပီးေတာ့ လက္ေတြ႕အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ဖို႔ ထိေရာက္စြာ ေဖးမေပးႏိုင္သူ ကိုယ္ ျဖစ္လိုလွသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ထိုအခိုက္အတန္႔မွာေတာ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ မသက္ဆိုင္သလုိျဖစ္ေနခဲ့သည့္ ပစၥည္းပစၥယမ်ား၊ ကစားကြင္း နဲ႔ ပန္းၿခံ၊ ဆီးေဆာ၊ ေလွ်ာ နဲ႔ ဒန္းလို ပစၥည္းမ်ားက သူႏွင့္တြဲကာ ကိုယ့္ကို တရင္းတႏွီး ပတ္သတ္လာေလဦးမည္။ အမွတ္တမဲ့ျဖတ္ေက်ာ္လာေနက် ထုိပစၥည္းမ်ားအား အမွတ္ထင္ထင္ ၿပံဳးရယ္ ေငးၾကည့္မိေစဦးမည္။

သူ႕ကို သင္ၾကားဖို႔ ႀကိဳးစားရင္း၊ သူ႕ဆီကလည္း မဆံုးႏိုင္ေအာင္ ျပန္လည္သင္ယူရေပဦးမည္။ စိုးရိမ္ပူပန္မႈေတြနဲ႔ ကိုယ္ဟာ တလြဲတေခ်ာ္ အမွားမ်ားလည္း လုပ္မိဦးမည္။ ခ်စ္ျခင္းဆုိတာကိုက သင္ၾကားတတ္ေျမာက္ရတာ မဟုတ္လားေလ။ ခ်စ္ခင္ႏွစ္လိုစိတ္နဲ႔ ယွဉ္ေတာ့ တာဝန္ဆိုတာ သူမတူေအာင္ ခ်ိဳၿမိန္မွာပါပဲဟု ထိုတခဏမွာ ဘယ္သူမွ အတည္ျပဳေပးစရာမလိုေအာင္ ယံုၾကည္မိျပန္၏။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ကာလေတြ ကုန္ဆံုး၊ သူဟာ ကိုယ္ ကာကြယ္ေစာင့္ေ႐ွာက္ရမည့္ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးစရာ အျဖစ္ကေန၊ အားကိုးတြယ္တာရမည့္ ဂုဏ္ယူဝံ့ႂကြားစရာ အျဖစ္သို႔ ေျပာင္းလဲသြားမည္။ သြားေလရာ ကိုယ္မပါႏိုင္ေသာ္လည္း ကိုယ့္ေမတၱာတရားမ်ား ပါသည္ဟူေသာ ယံုၾကည္စိတ္ျဖင့္ သူ႕အား ခုိင္မတ္ေစလုိလွ၏။ သူ နာက်င္ေလတုိင္း ႏွစ္သိမ့္မည့္၊ သူ လဲက်ေလတိုင္း ထူမတ္မည့္၊ သူ ျပန္လာခ်ိန္တိုင္း ႀကိဳဆိုမည့္ ေနရာတစ္ခုအျဖစ္ လံုၿခံဳေစလုိလွ၏။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကိုယ့္ရင္ခြင္ထဲကေန ထြက္ခြာ႐ံုသာမက၊ ကိုယ့္မ်က္ေစ့ေအာက္ကေနပါ ထြက္ခြာသြားေပလိမ့္မည္။

တကယ္ေတာ့ ဒီျဖစ္စဉ္ေတြကို လူေပါင္းမ်ားစြာ ႀကံဳဖူးခဲ့ၾကၿပီးၿပီ။
သို႔ေသာ္ ကိုယ့္က်မွ ထူးဆန္းေနေလမည္လားဆိုတာ ထံုးစံအတုိင္း ေတြးမိျပန္သည္။ ဘယ္သူေတြ ဘယ္လုိ သက္ေတာင့္သက္သာ ျဖတ္ေက်ာ္လုိ႔၊ ဘယ္သူေတြ ဘယ္လုိ ခက္ခက္ခဲခဲ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ရပါသလဲ။ ဒါကိုက ဘဝထဲက ျဖစ္ရပ္မွန္အႏုပညာတရပ္ ျဖစ္ေပမည္။

အရိပ္ၾကည့္ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးခဲ့ရသည့္ အရာတစ္ခုကို လက္လႊတ္ရမည့္အခ်ိန္မွာ ႏွစ္သိမ့္ေျဖသာစရာ အေၾကာင္းတစ္ခု ႐ွိဖို႔ေတာ့ အႏူးအၫြတ္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်င္မိသည္။

***
သူ႕ကို တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ေတြ႕ျမင္ေထြးေပြ႕ရမည္ဟု စိတ္ကူးျဖင့္ ႀကိဳ႐ူးခဲ့႐ံုမွ်သာ...

***
pic from here

ထိခိုက္လာေသာ စကားလံုးမ်ား

"... တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ အကဲခတ္ရင္း ၾကည့္ေနၾကသည္။ အၾကည့္ခ်င္းဆံုေနၾကသည့္ မ်က္လံုးေတြကို ႏွစ္ေယာက္စလံုးက မခြာႏိုင္ဘဲ ႐ွိၾကေလသည္။ သည္တဒဂၤသည္ပင္ မအိမ္ကံ၏ ဘဝတြင္ အရိပ္မ်ားစြာ ထုိးခဲ့ပါ၏။ ဘဝ ဘဝက ျပဳခဲ့ဖူးၾကေသာ ေမတၱာပါရမီသည္ ထိုခဏအတြင္း၌ပင္ ဝင္းကနဲ ျပက္လိုက္ေသာ လွ်ပ္စီးကဲ့သုိ႔ ႐ွိေလၿပီ။... ဘဝတစ္ရာ ႏွစ္ရာ ပုန္းသူကို ခုတခဏ ေတြ႕လုိက္ရသကဲ့သို႔ မ်က္လႊာမခ်စတမ္း ႐ွိခဲ့ၾက၏။"

(ခင္ခင္ထူး ရဲ႕ မအိမ္ကံ)

Bishan မွာေနတုန္း blog ေတာင္ စမေရးခင္မွာ ေ႐ႊအျမဳေတ ဖတ္ျဖစ္တုန္းကေပါ့။

အစကတည္းက မီေပမယ့္ အခန္းဆက္ကို ေမွ်ာ္တလင့္လင့္ မလုပ္ခ်င္တာနဲ႔ စ မဖတ္ျဖစ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ တစ္လၿပီး တစ္လ ဝယ္မိရင္းနဲ႔ လနည္းနည္းေက်ာ္ၿပီးမွ အျမည္းဖတ္မိတယ္။ ေနာက္ထပ္ ၃ ပိုင္းေလာက္ထိ ဖတ္ၿပီး စာအုပ္လည္း ဆက္မဝယ္ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။

အထက္က စာပိုဒ္က မအိမ္ကံ နဲ႔ ေက်ာင္းဆရာေလး ကိုေျပသိမ္း စေတြ႕တဲ့ အခန္းကို ဖြဲ႕ထားတဲ့ အဖြဲ႕ေပါ့။ 2001 ေလာက္က စလို႔ ခံစားခ်က္နဲ႔ ယွဉ္ၿပီး၊ စာေရာ ကဗ်ာေရာ မေရးျဖစ္ေတာ့တာဆုိေတာ့ ၇ ႏွစ္ေလာက္ေတာင္ အဆက္ျပတ္ေနၿပီ ေျပာလုိ႔ရတယ္။ စိတ္ထဲမွာလည္း ကုိယ့္ဘာသာ ဒါမ်ိဳးေတြ ျပန္ေရးဖို႔ စိတ္မဝင္စားေတာ့ဘူးလို႔ ထင္ေနမိတယ္။

အဲဒီအခန္းေလးကို ဖတ္ရေတာ့ စိတ္ထဲကို ထိထိခိုက္ခုိက္ေရာက္သြားၿပီး စာျပန္ေရးခ်င္စိတ္နဲ႔ ရင္ေတာင္ခုန္လာသလို။

"ဘဝတစ္ရာ ႏွစ္ရာ ပုန္းသူကို ခုတခဏ ေတြ႕လုိက္ရသလို" ဆိုတာကို မၾကာခဏ သတိရမိတယ္။

ေနာက္ အခန္းဆက္ေရးျဖစ္ေတာ့ အဲဒီစာသားေလး ဖတ္ရတုန္းက emotion ကို ျပန္သတိရၿပီး အခန္းတခန္း ထည့္ေရးမိတယ္။ ဇာတ္ေကာင္ႏွစ္ေယာက္ စေတြ႕တဲ့ အခန္းမွာ။

***
တခါတခါ ဘာမွဟုတ္တဲ့ အကြက္ေလးေတြက မိမိရရ ထိခိုက္လာတာ ႐ွိတယ္။ အဲဒီအခါ အခ်ိန္ေတြ အၾကာႀကီး ေမ့မသြားဘဲ ျပန္ျပန္သတိရၿပီး၊ စိတ္ထဲစြဲေနေတာ့တယ္။

"ဘာၿဖစ္မွန္းတစ္ကယ္ကုိယ္မသိခဲ႕ပါဘူး. ႀကာလာေတာ႕စိတ္ထိခုိက္လာတယ္။ ဘာၿဖစ္တာလဲ။ ဘာသေဘာလဲ .တစ္ကယ္နားမလည္နုိင္ပါဘူး. မွတ္မွတ္ရရ..ေက်ာငး္စာသင္ခန္း theater ထဲက စားပြဲခံုတစ္ခုမွ ေမွာက္ၿပီး ေတာ္ေတာ္ႀကာေအာင္ၿငိမ္သက္ဝမး္နည္းဘူးခဲ႕တယ္။ နားမလည္နုိင္လြနး္လုိ႕။"

အဲဒီ အကြက္ကေလးကိုလည္း ဖတ္ၿပီးကတည္းက ခဏခဏ သတိရမိေအာင္ စြဲေနတယ္။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘာမွ မတတ္သာဘဲ လက္ေလ်ာ့လိုက္ရတဲ့ အားမလိုအားမရ ခံစားမႈကို အဲဒီ တကြက္တည္းကေန ေဖာက္ထြင္းၿပီး ျမင္ေယာင္လုိက္မိလုိ႔။

***
ေနာက္ ခုေလာေလာဆယ္ Boku No Imoto ဆုိတဲ့ ဂ်ပန္ကားတစ္ကားၾကည့္မိေတာ့ (ကား သိပ္မေကာင္း) ျပကြက္ကေလးတခ်ိဳ႕က လာထိတယ္။

အစ္ကိုျဖစ္သူ surgeon ကို ညီမကေလးက "ငယ္ငယ္တုန္းကေပါ့..." "ဟုိးတုန္းကေပါ့..." "အဲဒီတုန္းကဆိုရင္ေလ..." ဆုိၿပီး အေၾကာင္းအရာတခုခုကုိ ျပန္ျပန္ေျပာတဲ့ အခန္းတခ်ိဳ႕ပါတယ္။

အေဝးမွာေရာက္ေနတုန္း (ကိုယ္တိုင္လည္း အေဝးမွာ၊ ကိုယ္နဲ႔ သိကၽြမ္းပတ္သတ္ခဲ့သူေတြလည္း သိကၽြမ္းခဲ့ၾကတဲ့ ေနရာဌာနေတြနဲ႔ အေဝးမွာ) ဆုိေတာ့ ဟိုးတုန္းကလုိ႔ အစခ်ီၿပီး လြမ္းလို႔ေကာင္း၊ ေျပာလုိ႔ေကာင္းေနခ်ိန္မွာ ၾကည့္မိေတာ့ အဲဒီလုိပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ စာျပန္ေရးခ်င္လုိက္တာလို႔ ျဖစ္မိတယ္။

***
တခါတခါ စြဲမိတာေတြက ဘယ္ကဆုိတာ မွတ္မိၿပီး သိေနရင္ေတာ့ ေကာင္းပါရဲ႕။
တခါတခါက် စိတ္ထဲမွာ စြဲေနတာေတြကို ကိုယ့္ဟာလို အထင္ေရာက္ၿပီး ထည့္သံုးမိတာ ႐ွိေသးတယ္။

ခုပဲ ဝိုင္ဝိုင္းသီခ်င္း နားေထာင္ရင္းနဲ႔ ဖ်တ္ခနဲ ၾကားမိတယ္။

***
အဲလိုပဲ ၿပီးခဲ့တဲ့ အပိုင္းေဟာင္းေတြထဲမွာ ဝင္းဝင္းလတ္ "အခ်စ္၏ေနာက္ဆက္တြဲ စာမ်က္ႏွာ" ထဲက စကားတလံုး ပါသြားဖူးေသးတယ္။

"လတ္တေလာရထားေသာ ဘဝေပး အသိျဖင့္ ကိုယ့္ နားထဲတြင္ အခ်က္ေပး ေခါင္းေလာင္းသံမ်ား ျမည္လာခဲ့၏။" ဆုိတာ...

အကုန္လံုး မတူေပမယ့္ အဲဒီသေဘာမ်ိဳးပါပဲ။

***
emotion ေတြ ထိခိုက္ ကူးစက္ၿပီး စာေရးျဖစ္ရတာမွာ အရသာတမ်ိဳး႐ွိတယ္။

***
photo from here

ေသေၾကာင္းႀကံသူမ်ား

ဒီရက္ပိုင္း မအားတဲ့ၾကားက ကိုယ့္ကိုယ္ကုိယ္ သတ္ေသတဲ့လူေတြအေၾကာင္း ေတြးေနမိတယ္။
ေလးေလးပင္ပင္ ထိုင္းထိုင္းမႈိင္းမိႈင္းေတြ မျဖစ္ခ်င္ရင္ေတာ့ ဆက္မဖတ္ပါနဲ႔။ ေခါင္းစဉ္ကို တုိက္႐ိုက္ မသံုးဘဲ၊ သြယ္ဝိုက္တဲ့ စကားလံုး ႐ွာဦးမလို႔ပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဒီလို အေၾကာင္းအရာမ်ိဳးကို မဖတ္ဘဲေနခ်င္သူေတြ ေ႐ွာင္ႏိုင္ေအာင္ post မွာ ဘာပါမလဲ ဆုိတာကို သိသာေစတဲ့ ေခါင္းစဉ္မ်ိဳးပဲ ေ႐ြးလုိက္ပါတယ္။

Winter Sonata က ဒုတိယမင္းသား ေလာေလာလတ္လတ္ ဒီနည္းလမ္းကို သံုးသြားတဲ့ သတင္းေၾကာင့္ စေတြးမိတာပါ။ အဲဒီကားနဲ႔ အဲဒီမင္းသားကို ေသခ်ာသိထားခဲ့ေတာ့ ပိုလို႔ ေခါင္းထဲေရာက္လာတယ္။ သူ႕ပရိသတ္ေတာ့လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ထားပါေတာ့။

ဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ မွတ္မွတ္ထင္ထင္ အေတြးထဲေရာက္လာတာ ('92) ၆ တန္းေလာက္ကပါ။ ျမားနတ္ေမာင္မဂၢဇင္းမွာပါတဲ့ လြန္းထားထား ရဲ႕ ဝတၳဳတို တစ္ပုဒ္က။ (အဲဒီတုန္းက သူ႕ဝတၳဳေတြ သိပ္လည္း မျပင္းထန္ေသးဘူး) မဂၢဇင္း အထူးထုတ္ထဲမွာ ပါခဲ့တာျဖစ္လို႔၊ ဆုိခဲ့တဲ့ ဝတၳဳတိုမွာ ဝတၳဳနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ စာေရးသူရဲ႕ အျမင္ကို ေရးထားတာပါ ပါတယ္။

သူက ဒီလို လူမ်ိဳးေတြ နဲ႔ အဲဒီလူေတြ ဒီလမ္းေၾကာင္းကို ဘာေၾကာင့္ ေ႐ြးခ်ယ္ၾကတာလဲ၊ ဒီလိုလုပ္ခါနီးအခ်ိန္မွာ သူတို႔စိတ္အေျခအေန ဘယ္လုိ႐ွိသလဲ ဆုိတာကိုလည္း စိတ္ဝင္စားတဲ့အျပင္ သူနဲ႔ နီးစပ္တဲ့ အသိမိတ္ေဆြအစ္မတစ္ေယာက္ ဒီလို ျဖစ္သြားေတာ့ အေတာ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္ၿပီး အဲဒီဝတၳဳတိုကို ေရးျဖစ္တယ္လုိ႔ ဆုိတယ္။ အဲဒီအျဖစ္မ်ိဳးကို သူ႕မိတ္ေဆြအေပၚမွာ မျဖစ္ေစခ်င္လုိ႔ ဇာတ္သိမ္းကိုေတာ့ တမ်ိဳး လွည့္ထားပါတယ္ ဆုိတယ္။ (သူ႕ဝတၳဳထဲက ဇာတ္ေကာင္က အဲဒီအျဖစ္ မေရာက္ခင္မွာ လွည့္ထြက္လာႏိုင္ခဲ့တဲ့ပံု ေရးထားပါတယ္)

ဝတၳဳတိုမွာ ေျပာသြားတာလား၊ သူ႕အမွာစာမွာ ေျပာသြားတာလား မမွတ္မိေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာ က်န္ေနခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းတစ္ခုေတာ့႐ွိတယ္။ အဲဒါ "သူတို႔ေတြဟာ က်န္ရစ္သူေတြကို (အထူးသျဖင့္ကေတာ့ သူတို႔ကို ဒီလို အျဖစ္မ်ိဳး ေ႐ြးခ်ယ္ဖို႔ အေၾကာင္းဖန္လာေစသူကို ျဖစ္မွာေပါ့) သူတို႔အျဖစ္အတြက္ ေနာင္တရၿပီး က်န္ခဲ့ေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵမ်ိဳး႐ွိၾကတယ္" ဆုိတာပါ။

***
ေနာက္တေခါက္ကေတာ့ ၁၀ တန္းေအာင္ၿပီးမွာ ဖတ္ရတဲ့ ၾကည္ေအး ရဲ႕ "ႏြမ္းလ်အိမ္ျပန္" မွာ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေရထဲဆင္း ေသဖို႔လို႔ ျမရာကုန္းေခ်ာင္းနား သြားသြားၾကည့္ေနၿပီးမွ မေအာင္ျမင္ဘဲ ျပန္ျပန္လွည့္လာခဲ့တဲ့ တင္ေမ။ အဲဒီထဲက အေတြးအေရးကေလး တစ္ခုေတာ့ စြဲေနတုန္းပဲ။ လူဟာ မေသခင္ခဏမွာေတာ့ ဘဝကို တြယ္တာတဲ့ ေဇာနဲ႔ ေၾကာက္လန္႔႐ုန္းကန္မိမွာပဲ... အဲဒီတခဏကို မာနနဲ႔ ယွဉ္ေတြးၿပီး ႐ွက္ေနမိလို႔ ေခ်ာင္းထဲဆင္းဖို႔ တြန္႔ဆုတ္ခဲ့ရတယ္ ဆုိတာ...

"တင္ေမ ေရထဲ က်သြားလွ်င္ ခုလုိပင္ အသံျမည္၊ ေရပန္းစင္၊ ဂယက္ထ၊ ျမဳပ္ခ်ီေပၚခ်ီျဖစ္ကာ... ေနာက္ဆံုး နစ္ၿပီး၍ သံုးေလးရက္ၾကာေသာ္... ခုန ဇလပ္သီးလိုပင္ ေရေပၚ ေပါေလာေပါေလာ ေမ်ာလုိရာကို ေမ်ာရေပမည္။ တစ္ခုပဲ ကြာမည္။ မိမိက သက္႐ွိသတၱဝါျဖစ္၍ ေသျခင္းႏွင့္ ႐ွင္ျခင္းၾကားထဲက အလြန္တရာ ေသးငယ္လွသည့္ အခ်ိန္ကေလးမွာ ေနာင္တတရား ျဖစ္ေပၚၿပီး ေၾကာက္႐ြံ႕႐ုန္းကန္မႈ ႐ွိခ်င္႐ွိလာမည္။ သည္တစ္ခ်ိန္ကေလးကို မုန္းကာ သတ္ေသဖို႔ရာကုိ တင္ေမ မာနႀကီးခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေလသည္"

လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အဇၩတၱကို ျပဆုိတဲ့ အဲဒီ အေတြး နဲ႔ အေရးဟာ ဘယ္ေလာက္မ်ား အႏုစိတ္လိုက္ပါလိမ့္။

***
ေနာက္တေခါက္ကေတာ့ တကယ့္ အျဖစ္အပ်က္ပါပဲ။

သူ႕ကိုစသိေတာ့ ကိုယ္ေက်ာင္းမၿပီးခင္ တစ္ႏွစ္/ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္က ထင္ပါတယ္။ အတိအက် မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္အေဒၚနဲ႔ ဝန္ႀကီးဌာနတူ။ သူက နယ္မွာ တာဝန္က်ရာကေန၊ အခန္းခ်င္းကပ္ရပ္က ကိုယ္တို႔ရဲ႕ အသိတစ္ေယာက္နဲ႔ အတူတူ ႏိုင္ငံျခား သင္တန္းတစ္ခုသြားၾကဖို႔ ျဖစ္လာေတာ့ အိမ္မွာဝင္ထြက္ရင္း သိၾကတာ။

သူ႕အမ်ိဳးသားနဲ႔ သူနဲ႔လည္း တေက်ာင္းတည္းထြက္၊ အမ်ိဳးသားက တျခားဘက္က ရာထူးႀကီးႀကီးနဲ႔။ ကေလး ၃ ေယာက္လည္း ႐ွိတယ္။ သူ႕အမ်ိဳးသားက ကိုယ္တို႔ နယ္ဘက္မွာ ငယ္ငယ္က ေနခဲ့ဖူးတယ္ဆိုတယ္။ ကိုယ့္ အေဒၚထက္ ဂ်ဴနီယာက်ေပမယ့္ အေဒၚကိုလည္း သိတယ္ ဆိုတယ္။ ဒီလိုပဲ သူတို႔ မသြားခင္ ျပင္ၾက ဆင္ၾကတာေတြနဲ႔ အိမ္ကိုလည္း ဝင္ထြက္ ေဆြမ်ိဳးစပ္ ေနၾကတာဆိုေတာ့ မွတ္မွတ္ထင္ထင္ပဲ။

ေနာက္ ကိုယ္ ေနာက္ဆံုးႏွစ္မွာလား၊ ေက်ာင္းၿပီးကာစလား မသိ။ သူ suicide လုပ္တဲ့ သတင္းကို ၾကားရတယ္။ ဒီလိုကိစၥနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ ပထမဆံုး နီးနီးစပ္စပ္ ပတ္သတ္ ျမင္ေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ထဲကဆိုေတာ့ ၾကားကာစမွာ ေ႐ွာ့ခ္ေတာင္ရခ်င္တယ္။ အေၾကာင္းရင္းကို သိေတာ့ ပိုဆိုးေရာပဲ။ စက္႐ံုမွာ သူတာဝန္ယူရတဲ့ အပိုင္းက စက္အသစ္တစ္ခု ပ်က္စီးတာနဲ႔ ဆိုင္တယ္ ဆိုတယ္။

ကာယကံ႐ွင္က လူႀကီးတစ္ေယာက္ျဖစ္ေတာ့ က်န္တဲ့ သတင္းေတြကို လူႀကီးေတြဆီကပဲ တဆင့္ သိခဲ့ရတယ္။ သိရသမွ်မွာေတာ့ ျပႆနာကို ဒီလုိနည္းနဲ႔ ေျဖ႐ွင္းရေလာက္တယ္လို႔ ခုထိ မထင္မိဘူး။ ၿပီးေတာ့ ကမ္မီကယ္နဲ႔ ၿပီးထားတဲ့သူ တစ္ေယာက္၊ သံုးသြားတဲ့ ပစၥည္းက ဆာလဖ်ဴရစ္အက္ဆစ္။ ကေလးေတြ စာေမးပြဲ နီးခ်ိန္မွာ။

ဘဝမွာ အေတာ္ တုန္လႈပ္ခဲ့ရတဲ့ သတင္းပဲ။
ဗမာျပည္ရဲ႕ အေကာင္းဆံုးေက်ာင္းက ထြက္တဲ့သူတစ္ေယာက္။ ဘာမဟုတ္တာေလးနဲ႔။
စိတ္႐ွိတိုင္းသာ ေျပာရရင္ေတာ့ တႏြယ္ငင္တစင္ပါ ျဖစ္ကုန္ေတာ့မွာပဲ။ (ကိုေပါ ပို႔စ္တစ္ခုက comment တစ္ခုမွာ အဲဒီအေၾကာင္း စာဖတ္သူတစ္ေယာက္က ပို႔စ္နဲ႔ ဆက္စပ္လုိ႔ လာေရးသြားတာ ဖတ္ခဲ့ရဖူးတယ္)

အဲဒီလုိေတြ ၾကားတိုင္းမွာ စိတ္မသက္မသာနဲ႔ ကိုယ္ အၿမဲ စဉ္းစားမိတာ တစ္ခု႐ွိတယ္။
သူတို႔ ဘာေၾကာင့္ သက္ေတာင့္ သက္သာနည္းကို မသံုးၾကတာလဲ ဆိုတာ...
အဲဒီအခါ လြန္းထားထားရဲ႕ ေျပာသြားခဲ့တဲ့ msg က ဝင္လာတယ္။
"သူတို႔က က်န္ရစ္သူေတြကို သူတို႔အျဖစ္နဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ ေနာင္တရေစခ်င္တာ..." တဲ့။
သက္သက္သာသာ ျဖစ္သြားပါတယ္ေလ လို႔ေတာင္ ေျဖမေတြးေစခ်င္ေလာက္ေအာင္ ေနာင္တရေစခ်င္ခဲ့တာမ်ားလား။

မေဗဒါ Park Yong Ha အေၾကာင္းေရးေတာ့ သူ႕ဘေလာ့မွာ အထက္က လြန္းထားထားရဲ႕ အဆိုကို မွတ္ခ်က္သြားေရးခဲ့ေသးတယ္။ မေဗဒါ ျပန္ေျပာတဲ့ အခ်က္မွာ "သူတို႔အေနနဲ႔ က်န္ရစ္ခဲ့သူေတြရဲ႕ စိတ္ကို ဆံုးျဖတ္လုိ႔ မရႏိုင္ဘူး" ဆုိတာရယ္၊ "သူတို႔ ေသခ်င္ေလာက္ေအာင္ စိတ္ဓါတ္က်ေနခ်ိန္မွာ ခံစားခ်က္မွန္သမွ်ကို ဖြင့္ဟေျပာျပလို႔ရႏိုင္မယ့္သူ တစ္ေယာက္ေယာက္ အနားမွာသာ ႐ွိေနခဲ့ရင္ ဒီအျဖစ္မ်ိဳး ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္လိမ့္မယ္" ဆုိတာရယ္ကို သေဘာတူမိတယ္။

သြားႏွင့္မယ္လုိ႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ခဲ့တဲ့သူေတြရဲ႕ "က်န္ရစ္သူေတြကို သူတို႔အျဖစ္နဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ ေနာင္တရေစခ်င္တာ..." ဆုိတဲ့ စိတ္အေနအထားကိုလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔ ယူဆမိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္ေလာက္ အဓိပၸါယ္မဲ့တဲ့ အေတြးပါလိမ့္။

***
မႏွစ္ဆီက ၾကည့္ျဖစ္တဲ့ Taxi Driver ကားကိုလည္း သတိရတယ္။
အဲဒီထဲက Robert Deniro ရဲ႕ အၿပံဳးကို ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မ်က္လံုးထဲက မထြက္ဘူး။ ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ တသီးတျခားျဖစ္ေနတယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ယူဆမွတ္ထင္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ၿပိဳကြဲေနတဲ့ အၿပံဳးမ်ိဳးကို သူ ဘယ္လုိမ်ား ၿပံဳးတတ္ပါလိမ့္လို႔ ေတြးရင္း သူတို႔ သ႐ုပ္ေဆာင္တဲ့ အတတ္ပညာကိုလည္း တုန္လႈပ္ခ်ီးမြမ္းမိပါတယ္။ အဲဒီကားက ကိုယ္ႀကိဳက္ေလ့႐ွိတဲ့ ႐ုပ္႐ွင္အမ်ိဳးအစားလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ၾကည့္ၿပီး မႀကိဳက္ေပမယ့္ မေမ့ႏိုင္ဘဲ သတိရေနတတ္တဲ့ အမ်ိဳးအစားပါပဲ။

ကိုယ့္ဘာသာ လုပ္ႀကံတယ္ ဆိုတာ ေသခ်င္လို႔ ဆုိတာထက္
* သူတို႔ ႐ွင္သန္ခဲ့တယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ပတ္ဝန္းက်င္ကို prove လုပ္ခ်င္တာ၊
* အသက္႐ွင္စဉ္တုန္းက သူတို႔ကို ေမ့ထားတယ္လို႔ သူတို႔ထင္ျမင္တဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ (ဒါမွမဟုတ္) သူတို႔ကို နာက်င္ေစခဲ့တဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ကို သူတို႔ ႐ွင္သန္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္း ဂ႐ုျပဳမိေစခ်င္တာ၊
* တနည္းအားျဖင့္ ႐ွင္စဉ္က ဂ႐ုမစိုက္ခဲ့မိေလျခင္း၊ မွားေလျခင္းလုိ႔ ေနာင္တပူပန္လို႔ က်န္ေနခဲ့ေစခ်င္တယ္ ဆုိတာဟာ က်န္ရစ္သူေတြအတြက္ ဘယ္ေလာက္ အဓိပၸါယ္မဲ့တဲ့ အေတြးျဖစ္ျဖစ္ သူတို႔ကေတာ့ အဲဒီလို ေတြးသြားခဲ့မွာပဲလို႔ လက္ခံမိတယ္။

***
အဖန္ငါးရာ ငါးကမၻာ ဆုိတဲ့ ကိစၥကိုေတာ့ ကိုယ့္အေနနဲ႔ ယံုတယ္လည္း မဟုတ္၊ မယံုဘူးလည္း မဟုတ္ေတာ့ ေျပာစရာ မ႐ွိလွပါဘူး။

ဒါေပမဲ့ လူရယ္လို႔ ျဖစ္လာၿပီဆိုရင္ ဘယ္အရာမဆုိ ေကာင္းဆိုး၊ နိမ့္ျမင့္၊ တက္က် ဆန္႔က်င္ဘက္ေတြကို ေရာေမႊလို႔ ရင္ဆိုင္ရတာပဲ ယူဆမိေတာ့... ျငင္းပယ္သူ ႐ွိရင္ လက္ခံသူ ႐ွိမယ္။ ေမ့ေလ်ာ့သူ႐ွိရင္ သတိရေအာက္ေမ့သူ ႐ွိမယ္။ မုန္းသူ ႐ွိရင္ ခ်စ္သူ ႐ွိမွာပဲ။

ဆိုေတာ့... သြားႏွင့္သူေတြအေနနဲ႔ ခံစားေစခ်င္သူေတြကို သူတို႔ ခံစားေစခ်င္တဲ့အတိုင္း လုပ္သြားႏိုင္တယ္ပဲ ထားပါေတာ့... တဖက္မွာ သူတို႔ မခံစားေစခ်င္တဲ့သူေတြမွာလည္း သူတို႔ မခံစားေစခ်င္တဲ့ပံုစံနဲ႔ ခံစားေနရလိမ့္ဦးမယ္ ဆုိတာကို မေမ့သင့္ဘူး။ ဥပမာ - ရန္သူေတြကို နာက်င္ေစႏိုင္ခဲ့တယ္ ဆုိရင္ မိတ္ေဆြေတြမွာလည္း ပူေဆြးေနရဦးမယ္။ ကိုယ္ခ်စ္ခင္ရသူေတြကို ေနာင္တရေစခ်င္တာဆုိရင္လည္း မုန္းတီးရသူေတြက ဝမ္းသာၾကလိမ့္ဦးမယ္။

လဲဖို႔ရာ မတန္ပါဘူး။

***
ဆက္မေရးခ်င္ေတာ့ဘူး။

"(ယံုၾကည္ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက စိတ္က်ေရာဂါကို ထိထိေရာက္ေရာက္ ေပ်ာက္ေစႏုိင္တယ္ ထင္တာပဲ)

ဟုတ္တယ္။
အဲဒါကို ကိုယ္လည္း ယံုၾကည္တယ္။
သူတို႔ အဲလို ျဖစ္ခါနီးမွာ ေႏြးေထြးမႈ တခုခု ယံုၾကည္မီွခိုရာ တခုခုကို ရလိုက္ရင္ သူတို႔ အဲဒီလမ္းေၾကာင္းကေန လြဲသြားမယ္ လို႔ ယူဆမိတယ္။"

(အဲဒါ မေဗဒါဆီမွာ ေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ comment ပါ)

***

မရယ္ေၾကး မလြမ္းေၾကး

စ သိလို႔မွ မၾကာခင္ "ကုိယ္ အသက္လည္း သိပ္႐ွည္မယ္ မထင္ဘူး" လို႔ အဆက္အစပ္မ႐ွိ သူ ေျပာခ်လိုက္ေတာ့ ကိုယ္ အံ့ၾသသြားခဲ့သည္။ ဒါ့ထက္ အံ့ၾသစရာေကာင္းတာက သူ႕စကားအဆံုးမွာ ကိုယ့္အတြက္ လက္လႊတ္ဖို႔ ခဲယဉ္းေသာ တစံုတရာကို ဆံုး႐ႈံးရေတာ့မလို ဝမ္းနည္းခံခက္သြားျခင္းပင္။

"ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ။ ဘာျဖစ္လုိ႔ အဲလိုေျပာရတာလဲ"

"ေအာ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သိေနလို႔ေပါ့"

ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး သိေနရျပန္တာလဲ လို႔ ကိုယ္ ဆက္မေမးျဖစ္ခဲ့ဘူး ထင္သည္။

"မင္း ေသသြားရင္ ကိုယ္ေတာ့ သိပ္ဝမ္းနည္းမွာ"

သူ ဘာမွ မတုန္႔ျပန္ပါ။

"မေသပါနဲ႔။ အသက္႐ွည္႐ွည္ေနစမ္းပါ"

"ဘာလဲ ျမန္ျမန္ေသသြားရင္ ဒုကၡေတြက ျမန္ျမန္ လြတ္သြားမွာ စုိးလို႔လား၊ သိပ္မနာက်င္လုိက္ရမွာ စိုးလို႔လား"

"ကုိယ္ အဲဒီလုိေျပာတာ မဟုတ္မွန္း မင္းသိပါတယ္"

သူ တိတ္ဆိတ္ေနျပန္သည္။

"အသက္အ႐ွည္ႀကီး အၾကာႀကီးလည္း မေနခ်င္ပါဘူး။ ဘဝမွာ လုပ္စရာ႐ွိတာေတြ လုပ္ၿပီးသြားရင္ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ပဲ ေသသြားလိုက္ခ်င္တယ္"

"ဟင့္အင္း... မင္း ေသသြားရင္ ကိုယ္ေတာ့ ငိုမွာပဲ"

"မငိုနဲ႔။ ငိုတတ္တဲ့ မိန္းမေတြကို မုန္းတယ္။ မိန္းမေတြရဲ႕ မ်က္ရည္ကို မုန္းတယ္"

***
တခုခုဆို ဖတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ စာေတြကို သတိရေနက် ကိုယ့္မွာ "Dr Jose Rizal" အတၳဳပၸတၱိထဲက အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို ေျပးျမင္ေတာ့သည္။

Rizal ဟာ သူ႕ကိုယ္သူ အခ်ိန္မတန္ခင္ ခပ္ငယ္ငယ္မွာပဲ ေသရလိမ့္မယ္ လုိ႔ သိသည္တဲ့။
ငယ္စဉ္ကတည္းက ႐ုပ္ထုေတြလုပ္တမ္း ကစားရင္း အစ္မေတြကို ေျပာတတ္သည္တဲ့။

"ေနာင္တစ္ေန႔က်ရင္ လူေတြဟာ ငါ့႐ုပ္ထုကို ခုလိုပဲ ထုထားၾကလိမ့္မယ္"

တကယ္ပဲ Rizal အသက္ ၃၅ ႏွစ္မွာ ဖိလစ္ပိုင္ႏိုင္ငံက သူ႕ကို ဆံုး႐ႈံးခဲ့ရသည္။

ဟင့္အင္း...

တက္ႂကြေသာ၊ လြတ္လပ္ေသာ၊ ထက္ျမက္ရဲရင့္ေသာ၊ ထူးခၽြန္ေျဖာင့္မတ္ေသာ...
ဒါ့အျပင္ ေလာက ပတ္ဝန္းက်င္ကို ထိေရာက္စြာ အက်ိဳးျပဳႏိုင္ေသာ၊ ငယ္႐ြယ္က်န္းမာေသာ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ လူ႕ေလာက,ကေန ေစာေစာစီးစီး ထြက္ခြာသြားရတယ္ ဆုိတာ ဘယ္ေလာက္ မခ်ိတင္ကဲ ျဖစ္စရာ အျဖစ္ပါလဲ။

***
စသိၾကတဲ့ အခုိက္အတန္႔မွာပဲ ဒီအေၾကာင္းအရာကို ဘာလုိ႔ ေ႐ြးခ်ယ္ေျပာျဖစ္ခဲ့တာလဲ ခု ျပန္ေတြးေတာ့လည္း အေျဖမ႐ွိပါ။

ကိုယ္ကေရာ ဘာျဖစ္လုိ႔ သူနဲ႔ ပတ္သတ္သည့္ ဝမ္းနည္းထိခိုက္စိတ္ကို အမွန္တိုင္း ဖြင့္အံခဲ့ရတာလဲ မသိပါ။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ္သည္ သူတစိမ္းတစ္ေယာက္ကို ရင္းႏွီး ကၽြမ္းဝင္လြယ္ေသာ၊ ရင္ထဲ႐ွိသမွ် ဖြင့္ဟ ေျပာဆိုလြယ္ေသာသူလည္း မဟုတ္ပါ။

ဒါျဖင့္ ဘာေၾကာင့္မ်ား ေျပာထြက္ခဲ့တာလဲ။
မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္လ်က္ ထပ္ကာ စဉ္းစားေသာအခါ အေျဖတစ္ခုက တိက်စြာ၊ မွန္ကန္စြာ...
ထို႔ျပင္ ဆန္းၾကယ္လင္းခ်င္းစြာ ထြက္လာခဲ့၏။

"သူဟာ ကိုယ့္အတြက္ စေတြ႕ကတည္းက သူတစိမ္းတစ္ေယာက္ မဟုတ္လုိ႔ေပါ့"

အေတြးအဆံုးမွာေတာ့ တိတ္ဆိတ္ပြင့္လင္းစြာ ကိုယ္ ၿပံဳးမိသည္။

ဒါျဖင့္ သူကေရာ...

***
အခ်ိန္ကာလေတြ လြန္ေျမာက္သြားၿပီးတဲ့ေနာက္ေတာ့ ကိုယ္တုိ႔ ဒီအေၾကာင္းကို ေနာက္တစ္ႀကိမ္ စကား မစပ္မိေတာ့ျပန္ပါ။ သုိ႔ေသာ္ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာေတာ့ ထင္က်န္ေနဆဲ၊ တခါတခါ ေပၚထြက္လာၿပီး နာက်င္ေစဆဲ ျဖစ္သည္။

သူ က်န္းမာေရးမေကာင္းသည့္ အခိုက္အတန္႔ဆုိလွ်င္ ဘာမဟုတ္သည့္ ဖ်ားနာေခါင္းကိုက္သတင္း ျဖစ္ပေစဦးေတာ့ သူ မျမင္ႏိုင္သည့္ေနရာကေန ကိုယ္ မ်က္ႏွာပ်က္ေနေလာက္ေအာင္ပင္ စိုးရိမ္ပူပန္႐ွိခဲ့သည္။ အဲဒီအခ်ိန္ေတြကေတာ့ စာအုပ္ေတြ ဖတ္ခဲ့ဖူးသမွ်အတြက္ ေနာင္တ အရမိဆံုး အခ်ိန္ေတြ ျဖစ္သည္။ ဂ်ဳး ေရးသည့္ နံရံ၏ အျခားတဖက္ ဝတၳဳမွာ ဇာတ္ေကာင္ မိန္းကေလးဟာ အပရိက ဖ်ားနာရာကေန ေသဆံုးခဲ့သည္ မဟုတ္လား။

ဘာျဖစ္လုိ႔မ်ား စသိကာစ အခ်ိန္တုန္းက ခုမွေတြ႕သည့္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို အဲဒီလို စကားမ်ိဳး ေျပာခဲ့ရတာလဲ ဟု သူ႕ကိုလည္း ျပန္မေမးၾကည့္မိပါ။ အေၾကာင္းက သူ မႀကိဳက္မွာ စုိးေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

ဟိုးလြန္ခဲ့ေသာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ခန္႔က ပိုက္ဆံကို တျခားေနရာမွာ သံုးပစ္လုိက္လို႔ ေဆးခန္းသြားျပဖို႔ကို မသြားလိုက္ဘူး ဟု သတင္းၾကားေတာ့ ကိုယ္ ဝမ္းပမ္းတနည္း မ်က္ရည္က်ခ်င္ေၾကာင္းလည္း သူ႕ကို ျပန္မေျပာျပခဲ့ပါ။ ဘာလို႔ မ်က္ရည္မက်ခဲ့ဘဲ က်ခ်င္႐ံုနဲ႔ ၿပီးသြားေစခဲ့သလဲဆိုတာေတာ့ ကိုယ္ ျပန္႐ွင္းျပဖို႔ မလိုဘူးထင္သည္။

မ်က္ရည္က်လြယ္တဲ့ မိန္းမေတြကို သူ မႀကိဳက္ဘူး ဆုိသည္ေလ။

အိမ္ကို ေျပာျပပါလား ဟုလည္း သြားမေျပာရဲ။
အဲလို ေျပာတာကိုလည္း သူ မႀကိဳက္မွာသိေနလို႔ ျဖစ္၏။

သူ မႀကိဳက္ဘူးဆိုသည့္ အခ်က္ေတြကလည္း ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ မ်ားျပားလြန္းလွသည္။

* ဝမ္းနည္းလြယ္၊ မ်က္ရည္လြယ္တာ မႀကိဳက္၊
* စကားမ်ားတာ မႀကိဳက္၊
* သူ႕အေၾကာင္းေတြ သူ မေျပာဘဲ ေမးတာ မႀကိဳက္၊
* သူမ်ားအေၾကာင္းေျပာတာ မႀကိဳက္၊
* စပ္စပ္စုစု လုပ္တာ မႀကိဳက္၊
* ဖုန္းဆက္သည့္အခါ "ခု ဘယ္မွာေရာက္ေနလဲ၊ ဘာလုပ္ေနလဲ" ေမးတာကို မႀကိဳက္၊
* သူေျပာသည့္ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို ခ်က္ခ်င္းနားမလည္ဘဲ တစ္ခုခ်င္း ျပန္ေမးေနတာကို မႀကိဳက္၊

(အထက္က အခ်က္ေတြကို ေ႐ွာင္ေပမယ့္ သူမႀကိဳက္မွန္း သိသိႏွင့္ ကိုယ္လုပ္တတ္သည့္ အခ်က္တစ္ခ်က္ေတာ့ ႐ွိသည္။ ဒါေပမဲ့ ဒီေနရာမွာ ထည့္မေရးေတာ့ပါ။ သူ မႀကိဳက္မွာ စိုးလို႔ ျဖစ္သည္)

***
ခရီးေဝးတစ္ခု သူသြားေတာ့လည္း ရာသီဥတု အေျခအေနေၾကာင့္ သူ႕အတြက္ စိုးရိမ္ပူပန္မိသည္။ ခရီးၾကမ္းတစ္ခု သူသြားေတာ့လည္း ပင္ပန္းမွာ၊ ေရခ်ိဳးမွား အစားမွားမွာ ပူပန္မိသည္။ အလြန္ေအးသည့္ ႏိုင္ငံတစ္ခုသို႔ ေက်ာင္းသြားတက္ရေကာင္းမလား သူ ေျပာေတာ့ "မင္းမွ အေအးနဲ႔ မတည့္တာ" လို႔ ကိုယ္ ေျပာမိသည္။ "မင္း သိပ္ ဆရာႀကီးလုပ္တယ္" ဟု သူက ျပန္ေျပာခဲ့၏။

သန္းေခါင္ သန္းလႊဲ လင္းအားႀကီးမွ အိပ္ျဖစ္တယ္လို႔ သိရရင္လည္း ေစာေစာမအိပ္ရင္ အိပ္ေရးမဝဘူး၊ အိပ္ေရးမဝရင္ လြယ္လြယ္နဲ႔ ေရာဂါရတတ္တယ္လို႔ စိတ္ပူရျပန္သည္။

အလကားေနရင္း ပူပူပင္ပင္ ႐ွိတတ္တာကိုလည္း သူ ႀကိဳက္မွာ မဟုတ္ျပန္တာ သိလို႔ ဒီအေၾကာင္းေတြလည္း ျပန္မေျပာပါ။

gym သြားတယ္၊ ေရကူးတယ္ ဆုိတာ ၾကားရင္ေတာ့ သူ႕ကိုယ္သူ ဂ႐ုစိုက္ေနတယ္ ဟု ကိုယ္ ဝမ္းသာ ေက်နပ္ကာ "ခုေတာ့ အသက္႐ွည္႐ွည္ ေနခ်င္ၿပီေပါ့ေလ" ဟု သြားေမးဖူးသည္။

"မဟုတ္ပါဘူး၊ အိပ္ရာက ထရင္ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ႏိုးေအာင္လို႔ပါ" ဟု သံျပတ္ျဖင့္ ေျပာတတ္ေသး၏။

ကိုယ့္မွာေတာ့ ေက်နပ္ေနသည့္ၾကားက ကိရိယာေတြနဲ႔ ကစားရင္း အေၾကာအဆစ္မ်ား လြဲသြားမလား၊ ေရကူးရင္း ႂကြက္တက္မလား နဲ႔ ေတြးပူရျပန္သည္။

***
ကာလ႐ွည္ၾကာစြာ သူ ေနႏိုင္သေ႐ြ႕ ေလာက ပတ္ဝန္းက်င္အတြက္ အဓိပၸါယ္႐ွိေစမွာ ေသခ်ာေသာ သူလို လူတစ္ေယာက္ကို ေဘးမသီ ရန္မခ၊ ခ်မ္းေျမ့ ၾကည္သာစြာ အသက္႐ွည္ေစလိုတာကေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ မွန္ေသာသစၥာပဲ ျဖစ္သည္။

"ကမၻာမီးေလာင္ သားေကာင္ခ်နင္း" ဆိုတာေတြ၊ "အ႐ွက္ကို အသက္နဲ႔ လဲတယ္" ဆုိတာေတြ အဲဒီေလာက္ ဆိုးဝါးသည့္ "ကိုယ့္အသက္ႏွင့္ ယွဉ္၍..." ဆုိေသာ အေျခအေနေတြကို ကိုယ္ မႀကံဳဖူးခဲ့တာမို႔ ႀကံဳခဲ့ရင္ ဘာကို ေ႐ြးခ်ယ္မိမယ္ဆိုတာလဲ ကိုယ့္ဘာသာ မေဝခြဲႏိုင္ပါ။

ဒါေၾကာင့္ "အသက္တမွ်" ဆုိေသာ ျမန္မာစကား ဘယ္ေလာက္ လွပေလးနက္တယ္ ဆုိတာ ကိုယ္ မသိႏိုင္။

သည့္အတြက္ အသက္ခ်င္း လဲထပ္ဖို႔ လို႔ဆိုတဲ့ မျဖစ္ႏိုင္ေသးတဲ့ ကိစၥေတြ၊ မႀကံဳလာရေသးတဲ့ ကိစၥေတြနဲ႔လည္း အလြန္အကၽြံ မေျပာလို။ သူက ကိုယ့္ကို ေလွာင္ေျပာင္ရယ္ေမာဖို႔ အၿမဲတေစ အသင့္႐ွိသူ ျဖစ္သည္။ သူ မယံုသကၤာ ရယ္ေမာလိုက္မွာကို ေၾကာက္လို႔ ဆုိတာထက္ ကိုယ့္ရဲ႕ အေလးအနက္ ပူပန္မႈေတြ ေပါ့ဆသြားမွာ စိုးလို႔ ျဖစ္ပါသည္။

***
တေန႔ညက အခ်ိန္မတိုင္မီ ကြယ္လြန္ခဲ့ေသာ၊ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကား ထူးခၽြန္ေသာ အႏုပညာ႐ွင္တစ္ဦး၏ ကြယ္လြန္ၿပီးမွ ျပဳလုပ္ေသာ ဝမ္းနည္းဖြယ္ အမွတ္တရ အစီအစဉ္တစ္ခု ၾကည့္မိသည္။ ထံုးစံအတိုင္း သူ ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကို သတိတရ ေတြးမိလ်က္ ထိခိုက္စြာ ခံစားရေၾကာင္း ေျပာဖို႔လိုမည္ မထင္ပါ။

အဲဒီ အစီအစဉ္ကို အၿပီးထိ မၾကည့္ႏိုင္။ ငယ္႐ြယ္ေသးေသာ က်န္ရစ္သူ ဇနီးသည္၏ ပရိေဒဝ က ခဏခ်င္းမွာပင္ ကိုယ့္ကို ပင္ပန္းစြာ ကူးစက္ေစခဲ့သည္။ ဘာေရာဂါမွ ႀကီးႀကီးမားမား မ႐ွိဘဲ၊ ငယ္႐ြယ္က်န္းမာဆဲ၊ အလုပ္လုပ္ကိုင္ လႈပ္႐ွားေနဆဲ ခင္ပြန္းသည္ မ်က္ေစ့ေ႐ွ႕မွာ ႐ုတ္တရက္ ဆံုးပါးသြားတာကို မယံုၾကည္ႏိုင္ေအာင္၊ လက္ခံလို႔ မရေအာင္ကို ခံခက္ နာက်င္႐ွာမွာပဲ။

ကိုယ္ ခ်က္ခ်င္းပဲ ေ႐ွာင္လႊဲခဲ့ပါသည္။

***
အနည္းငယ္မွ်သာ႐ွိသည့္ ခ်စ္ခင္တြယ္တာမိသူမ်ားအား တိုက္ဆိုင္မႈေတြႏွင့္တြဲလ်က္ သတိရတတ္သူ တစ္ေယာက္ကို ေသျခင္းတရားႏွင့္မွ ယွဉ္တြဲကာ သတိရေစတတ္ခဲ့တာအတြက္ သူ႕ကို ခုတေလာ ကိုယ္ အျပစ္တင္ခ်င္ေနသည္။

ဒါကို သူ သိရင္ေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းတြန္႔႐ံု ၿပံဳး၍ အမႈမထားေလဟန္ ကိုယ့္ကို မခံခ်ိ မခံသာ ျဖစ္ေစေလဦးမည္။

"ဟင္ ကိုယ္ အရင္ သြားရမယ္ မင့္ ဘယ္သူေျပာလဲ။ မင္းကသာ ကိုယ့္အရင္ သြားႏွင့္ခ်င္ သြားႏွင့္ရမွာ" ဟု ရန္စေလဦးမည္။

"ေသလိုက္ပါလား" ဟု ကိုယ္က ျပန္ေျပာလွ်င္...

"မေသႏိုင္ေသးပါဘူး။ ကိုယ္ မိန္းမယူရဦးမယ္။ ကေလးေတြ အမ်ားႀကီး ယူရဦးမယ္" ဟု မခ်ိဳမခ်ဉ္ ၿပံဳးရင္း ေျပာလိမ့္ဦးမည္။

အဲဒီအခါ ကိုယ္က သူ႕ကို လွမ္းမျမင္ႏိုင္သည့္ အရပ္မွာ ေရာက္ေနလွ်င္ပင္ မ်က္လံုးေထာင့္ကပ္ၾကည့္ရင္း မေက်မခ်မ္း ႏႈတ္ခမ္းစူလ်က္ ဝမ္းနည္းစိတ္ေတြကို ေမ့ပစ္ရဦးမည္။

သူက မ်က္ရည္က်တာ မႀကိဳက္ဘူး ဆုိသည္ေလ။

***

pic from here

အားေပးႏွစ္သိမ့္တဲ့ အင္ဥ

ၿပီးခဲ့တဲ့ တနဂၤေႏြ (6th June) Bangkok က reader တစ္ေယာက္ ပို႔လိုက္တဲ့ ပံုေလးေတြ။ အဲဒီ ညီမေလးရဲ႕ comment ေတြ ရဖူးေပမယ့္ သူ႕ comment က တခါတေလမွပဲ လာတာပါ။ ၿပီးေတာ့ သူ႕ကို S'pore ကလို႔ပဲ ထင္ေနခဲ့မိေသးတယ္။ ေနာက္ၿပီး blog ကို ေျခရာခံမိသေလာက္ BKK က စာလာဖတ္သူ နည္းတယ္လို႔ ထင္မိေတာ့ BKK ကဆိုရင္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးသိတဲ့ Addy တစ္ေယာက္ပဲ ပင္တုိင္ဖတ္သူ ႐ွိတယ္လို႔ ထင္ေနခဲ့တယ္။

သူက ကၽြန္မတို႔ လက္ထပ္ျဖစ္ၾကရင္ က မေ႐ႊဇင္ နဲ႔ အျပန္အလွန္ ေရးထားၾကတဲ့ comment ေတြကို ဖတ္ၿပီး ကိုယ္စားခ်င္တဲ့ အင္ဥဟင္း ဓါတ္ပံု ပို႔လိုက္တာ တဲ့။

ခ်က္နည္းလဲ ပါတယ္။

" ပို႔စ္မွာ အင္ဥမပါဘဲ ဘာေၾကာင့္မ်ား မန္႔ ထားပါလိမ့္လုိ ့ေတြးေနမိေသးတယ္။ ေနာက္မွ မေ႐ႊဇင္ဦး ဘေလာ့ကုိ သြားၾကည့္လုိက္ေတာ့မွ သေဘာေပါက္သြားတယ္။
...
ဒီမွာ ကြ်န္မေတြ႕ခဲ့တ့ဲအင္ဥက ေရကုိ ေျပာင္ေအာင္ ေဆးၿပီးသားေတြ။ ေတာ္ေတာ္ေလးေတာ့ ဝမ္းသာသြားတယ္။

အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေရတခါေလာက္ အာပတ္လြတ္ ထပ္ေဆး၊ ပါးပါးလီွးထား။ ၾကက္သြန္ျဖဴ နီေထာင္း၊ ဆႏြင္းထည့္ ဆီသတ္၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီးထည့္၊ အေရာင္တင္မႈန္႔ထည့္။ ခရမ္းခ်ဥ္သီးလိပ္ၿပီဆုိ လီွးထားတဲ့ အင္ဥထည့္။ အေပါ့အငန္ လုိသလုိျမည္း၊ ေရထည့္ၿပီး ခန္းေအာင္တည္။ လုိေသးရင္ ေရထပ္ထည့္ပါ။

ဒီက အင္ဥမွာ ေျပာစရာတခုရွိတာက ျမန္မာျပည္က အင္ဥလုိ မႏုပါဘူး။ သားေရဖတ္နဲ ့ နည္းနည္းဆင္တယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း အလြမ္းေျပ ရွားရွားပါးပါး လူတကာ မနာလုိျဖစ္ရတ့ဲဟင္းေတာ့ စားလုိက္ရတာေပါ့ေလ။"

(သူ႕စာ တပိုင္းတစ)

***
" ဓါတ္ပံုျပၿပီး ထပ္ႏွိပ္စက္သလို ျဖစ္ေပမယ့္ အဲလို ႏွိပ္စက္တာကို ခံခ်င္ေနတာပါ။
မစားရ ဝခမန္း ၾကည့္လိုက္ပါမယ္ ညီမေလး :D

ပဲခူးတိုင္းမွာ ေနခဲ့တုန္းကဆုိ မိုးတြင္းေရာက္တာနဲ႔ အိမ္မွာ ခဏခဏ ခ်က္ၿပီ။ အဲဒီခါတိုင္း တလံုးခ်င္းကို ပြတ္ၿပီး ၂ ခါေလာက္ေဆးရတာ သိပ္ပ်င္းတာပဲ။ အင္ဥအမဲက သိပ္ေဆးစရာမလိုဘူး။ ေခ်ာအိအိေလးနဲ႔ သဲလဲ သိပ္မကပ္ဘူး။ အျဖဴက သဲေတြကပ္ေနတတ္လို႔ ေသခ်ာ ေဆးရတယ္။

အဲဒီအေၾကာင္းကို ျပန္စဉ္းစားရတာ ေရစိမ္ထားတဲ့ အင္ဥမဲမဲေလး ျဖဴျဖဴေလးေတြဆီက ထြက္တဲ့ အနံ႔နဲ႔ သူတို႔မွာ ကပ္ေနတဲ့ သဲနံ႔ကို ႏွာေခါင္းထဲမွာ ျပန္ရေနတယ္။ ျဖဴးမွာ ေနခဲ့တုန္းကေပါ့..."

(ကိုယ့္ျပန္စာ တပိုင္းတစ)

***
" ကြ်န္မလည္း အင္ဥလွီးေနတုန္း ခဏခဏ ေကာက္နမ္းၾကည့္မိတယ္။

အိမ္ကုိ လြမ္းဘီဆုိ အနံ႔ေလးက အစ၊ ရာသီဥတုအေျခအေနေလးက အစ လြမ္းစရာေလးေတြခ်ည္းပဲေနာ္။ မုိးရြာၿပီးစ ေျမသင္းနံ႔၊ ျမက္နံ႔ဆုိ ဘယ္လုိခ်စ္မွန္းကုိမသိတာ။""

(သူ ထပ္ျပန္တဲ့ စာ)

***
ကိုယ့္မွာလဲ ေရာဂါတစ္ခုက ဘာတဲ့ဆိုရင္ ဖတ္ဖူးတဲ့ စာအုပ္ေတြ ေျပးေျပး သတိရတာပါပဲ။
ခုလည္း အဲဒီ တနဂၤေႏြေန႔က ဆရာမ ဝင္းဝင္းလတ္ ရဲ႕ "အခ်စ္၏ ေနာက္ဆက္တြဲ စာမ်က္ႏွာ" မွာပါတဲ့ အားေပးႏွစ္သိမ့္ေသာ မုန္႔ဟင္းခါး ဆိုတာေလးကို သတိရမိတယ္။

အဲဒီ ဝတၳဳထဲက စကားလံုးေတြ၊ အေၾကာင္းအရာေတြ တခုခ်င္းကို စြဲလမ္းေနခဲ့ေတာ့ အေၾကာင္းတုိက္ဆိုင္တာနဲ႔ ျပန္ေပၚလာတာ သိပ္ေတာ့ မဆန္းပါဘူး။

ေဒါက္တာ ခင္ဦးႏြယ္ ေဆး႐ံုက တိုင္စာကိစၥ ရင္ဆုိင္ရခါနီး၊ သားႏွစ္ေယာက္ကို ခင္ပြန္းေဟာင္းက ခဏ ေခၚသြားခ်ိန္၊ လုပ္ငန္းခြင္ကေန အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ကေလးေတြအသံ မၾကားရ၊ တဘက္က ရင္ဆိုင္ရဦးမယ့္ ျပႆနာ... အဲဒီအခ်ိန္မွာ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြ လာပို႔ထားၾကတဲ့ မုန္႔ဟင္းခါး နဲ႔ ဘုရားပန္းကို ၫႊန္းဆိုလိုက္တဲ့ စကားလံုးေလး... အားေပးႏွစ္သိမ့္တဲ့ မုန္႔ဟင္းခါး နဲ႔ အားေပးႏွစ္သိမ့္တဲ့ ဘုရားပန္း တဲ့။

ebook မွာေတာ့ စာမ်က္ႏွာ 217 နဲ႔ 218 မွာ...

***
ဘဝမွာ ဘာေတြပဲေတြ႕ေတြ႕ ဒါေတြေၾကာင့္ပဲ ေနေပ်ာ္ရပါတယ္။
:)))

***



ဒီပံုနဲ႔ post နဲ႔ သိပ္ေတာ့ မဆုိင္ေပမယ့္ "ေက်းဇူး post" ေတြ ေရးျဖစ္တုန္းက side bar မွာ တင္ထားခဲ့လုိ႔ ကိုေပါ နဲ႔ ကိုဝတုတ္က ဒီ post မွာ comment ဝင္ေရးခဲ့တာေၾကာင့္ ဒီ post မွာပဲ အဆက္အစပ္မိေအာင္ ျပန္သိမ္းထားလုိက္တယ္။

ၿပီးေတာ့ အင္ဥပံုေတြ ပို႔ေပးသူနဲ႔ ဒီ ကာတြန္းပံုေလး ပို႔ေပးသူ တစ္ေယာက္တည္း ျဖစ္တာေၾကာင့္ေရာပါ။

***

စာေရးေဖာ္ သူငယ္ခ်င္း

2008 ခုႏွစ္ ကုန္ခါနီး ေလာက္မွာ သူ႕ကို စ သတိထားခဲ့မိသည္ ထင္ပါသည္။

အဲဒီတုန္းက blog ေတြ စဖတ္ခ်ိန္။ သိပ္အမ်ားႀကီးလည္း မဖတ္မိေသး။ ဖတ္မိသမွ်ကိုလည္း မွန္မွန္ မေရာက္ျဖစ္ေသး။ သို႔ေသာ္ ဖတ္ခဲ့မိသမွ် ေနရာေတြမွာ သူ႕နာမည္နဲ႔ comment တခ်ိဳ႕ကို ေတြ႕ရသည္။ မွတ္မိလြယ္တဲ့ နာမည္မ်ိဳးနဲ႔။ ဘာျဖစ္လို႔မွန္း မသိ pen name ကို ၾကည့္ၿပီး သူ႕ blog ကို ႏိုင္ငံေရး blog လို႔ (မဆီမဆိုင္) ထင္သြားေသး၏။ နာမည္ရင္းမဟုတ္မွန္း သိသာေစတဲ့ pen name နဲ႔ တက္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းနာမည္ကို ထည့္ထားျခင္းက ထင္သြားေစခဲ့တာလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ကိုယ္တုိင္က အာ႐ံုအမွားေတြ ရတတ္တာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။

ေနာက္ေတာ့ သူ႕စာေတြ ဖတ္ျဖစ္ပါသည္။
သိုင္းဝိုင္းဖြင့္ဆိုေလ့႐ွိေသာ စာမ်ား။ ႀကိဳက္တာလည္း႐ွိ၊ မႀကိဳက္တာလည္း႐ွိ။ ဒါေပမဲ့ အၿမဲေတာ့ ဖတ္ျဖစ္ခဲ့သည္။ ကိုယ္ေတြလို ေျပာ႐ိုးေျပာစဉ္ပံုစံနဲ႔ ေရးေလ့မ႐ွိ။ ဘယ္ေတာ့မဆို မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္ေစာင္ကို ပို႔ေတာ့မည့္ဟန္ျဖင့္ ေရးသည္ ထင္မိသည္။ သူေရးေသာ အေၾကာင္းအရာ၊ စကားလံုးတို႔ထက္ သူရပ္တည္သည့္ ႐ႈေထာင့္ကို ကိုယ္ ပိုႏွစ္သက္ပါသည္။

သူ႕အဇၩတၱကို သူ႕စာေတြထဲမွာ ႐ိုး႐ွင္းစြာပင္ ျမင္ႏိုင္သည္။ သူေရးေသာစာေတြ ဘယ္လိုပင္ သြယ္ဝိုက္လည္း သူ႕မွာ မာယာ ပရိယာယ္႐ွိသည့္ အေငြ႕အသက္ကို မခံစားရ။ သူ႕ ေကြ႕ဝိုက္ျခင္းသည္ သူၫႊန္းဆုိရာ အရာတစ္ခုကို တုိက္႐ိုက္ထိမွန္သြားမည္ စိုးေသာ ညႇာတာခ်င္သည့္ အတြင္းစိတ္ေၾကာင့္ဟု ကိုယ္ကေတာ့ ယံုမွတ္၏။ မစားဘဲေ႐ွာင္ေသာ အစားအေသာက္တစ္ခုခု၏ အနံ႔အသက္ကို ရလွ်င္ ခ်က္ခ်င္းပင္ ရိပ္မိသကဲ့သို႔၊ ကိုယ့္မွာ မ႐ွိေသာ အရည္အေသြးတစ္ခု သူ႕ဆီမွာ ႐ွိတာကို စာဖတ္ရင္းက အကဲဖမ္းမိခဲ့ပါသည္။

မႏွစ္ဆီက သူေရးေသာ ပို႔စ္တစ္ခုကို ကိုယ္ ျပန္လွန္ေခ်ပ ေရးခဲ့ဖူးသည္။
ရန္ေတြ႕ဟန္ပါသည္ဟု ေျပာႏိုင္ေသာ္လည္း တကယ္ေတာ့ စကားႏိုင္လုျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ (သူေရးေသာ ပို႔စ္ကို အစာမေၾကသည့္၊ သူနဲ႔ေရာ ကိုယ္နဲ႔ပါ သိသည့္ စီနီယာ အစ္မတစ္ေယာက္က ကိုယ္ျပန္ေရးေသာ ပုိ႔စ္က အားေပ်ာ့သည္ ဆုိသည္။ ကိုယ္က အဲဒါ တကယ္ ရန္ေတြ႕ခ်င္လုိ႔ မဟုတ္ပါဘူး လို႔ ျပန္ေျပာရသည္) ဒါကို သူလည္း နားလည္သည္ဟု တထစ္ခ် ယံုၾကည္သည္။

အဲဒီ ပို႔စ္ေနာက္ပိုင္း သူနဲ႔ကိုယ္ gtalk မွာ တခါတရံ စကားေျပာျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ အဲဒီအခါတိုင္း ကိုယ္ သူ႕ကို ရည္႐ြယ္ေရးေသာ ပို႔စ္ႏွင့္ပတ္သတ္လုိ႔ စိတ္ဆိုးဟန္ မ႐ွိပါ။ ကိုယ္ကမွ စကားစပ္လုိ႔ ေျပာျဖစ္ေသး၏။ အဲဒီပို႔စ္ေရးတုန္းက ပရိယာယ္ မသံုးဘူး (ဟန္ေဆာင္ေစခ်င္သည့္သေဘာ မဟုတ္ပါ။ ႐ိုး႐ိုးစင္းစင္းျပတာထက္၊ ခပ္ပါးပါးတင္ျပတတ္ဖို႔ ဆရာလုပ္ျခင္းမွ်သာ)၊ ကိုယ္ေရးတဲ့စာကို မကာကြယ္တတ္ဘူး စသျဖင့္... ကိုယ္ေျပာေတာ့ သူက ျပန္ေျပာသည္။ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ေတာင္ မကာကြယ္တတ္ဘူး။ ေရးတဲ့စာဆုိ ေျပာမေနနဲ႔ေတာ့ တဲ့။

ကိုယ့္အေနနဲ႔ေတာ့ သူေရးတဲ့ အဲဒီ ပို႔စ္ အတြက္ မေက်မနပ္ျဖစ္လွတယ္ မ႐ွိပါ။ အက်င့္ပါေနေသာ စိတ္ျဖင့္ ျပန္ကလိျခင္းမွ်သာ။ မေက်မနပ္ျဖစ္တယ္ ဆုိရင္ေတာင္ သူ႕ကိုေဝဖန္ၾကေသာ အမ်ိဳးသမီးအမ်ားစုကို ဘာတစ္ခြန္းမွ ျပန္မေျပာဘဲ comment page ပိတ္ပစ္ၿပီး ႏႈတ္ဆိတ္သြားျခင္းအတြက္သာ ျဖစ္မည္။ လုပ္ရပ္တစ္ခုကို လူႏွစ္ေယာက္ အတူတူလုပ္သည့္တိုင္ေအာင္ သက္ေရာက္မႈ ကြဲျပားမည္ ထင္သည္။ ဥပမာ ကိုယ္လိုလူမ်ိဳးက ထိုသို႔ လုပ္ပါက ငါတေကာ ေကာတာ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္သည္။ သူ လုပ္ေတာ့ ဆိတ္ဆိတ္ေနခ်င္လို႔ လို႔ ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္က မွတ္ယူမိသည္။

သူ႕စာေတြမွာ ေဒါသသံကို မေတြ႕ဖူးပါ။ သူ စိတ္ပ်က္တာေတြ႕လွ်င္ ခပ္ညည္းညည္း ေျပာမည္။ သူ႕ကိုယ္သူ အမွတ္မ႐ွိသူဟု ခပ္ပါးပါး ေျပာမည္။ သူက ရန္လိုမည့္အစား ဥေပကၡာျပဳမည့္သူသာ ျဖစ္၏။ သူ ေျဖာင့္မတ္ေၾကာင္းကို သူ႕စာေတြက တဆင့္ ကိုယ္ သိပါသည္။

စာဖတ္လွ်င္ စာေရးသူကို သိသည္ ဟု ကိုယ္ေျပာေတာ့ ကုိယ့္ရဲ႕ တျခားသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က အမွန္အတိုင္း မသိႏိုင္ဘူး ဟု ျငင္းဖူး၏။ စာေရးတဲ့လူေတြဟာ သူတို႔ ျဖစ္ေနတာထက္ သူတုိ႔ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ပံုစံ၊ လိုခ်င္တဲ့ပံုစံကိုသာ စံျပဳေရးသည္ဟု သူ ေျပာခဲ့သည္။ မင္းသိခၤ ေရးတာေတြ ဖတ္ၿပီး သူ႕ကို လူထူးဆန္းႀကီး၊ လူစြန္႔စားႀကီးလို႔ ထင္သလား ဟု သူငယ္ခ်င္းက ကိုယ့္ကို ေမးခဲ့ဖူးသည္။ အဲဒီလို မဟုတ္ဘူး ဟုသာ ကိုယ္ ျပန္ေျဖခဲ့သည္။ သူငယ္ခ်င္းကို ေသခ်ာ ႐ွင္းမျပခဲ့မိ။ အဲဒီအခ်ိန္က စကားလံုး႐ွာမေနခ်င္တာရယ္။ အျပင္က သူငယ္ခ်င္းဆုိေတာ့ ဘယ္ခ်ိန္ျပန္ေျပာေျပာ ေျပာလို႔ရတာရယ္နဲ႔ ဒီတုိင္း ပစ္ထားလိုက္သည္။ "လူတစ္ေယာက္ကို သူေရးတဲ့စာေတြ ဖတ္ၿပီး သိလုိ႔ရတယ္" ဆုိတာ ကိုယ့္ဆိုလိုရင္းက ေရးထားတဲ့အတိုင္း အမွန္ထင္ ယံုမွတ္ၿပီး သိႏိုင္တယ္ ေျပာခ်င္တာ မဟုတ္ပါ။

ဒါေပမဲ့ သူ႕ကိုေတာ့ျဖင့္ ကိုယ္သိပါသည္။ သူ ေျဖာင့္မွန္ၿပီး ဟန္မေဆာင္တတ္တာ၊ ေအးေဆးေသာ စိတ္သေဘာထားေကာင္း႐ွိတာ၊ ကူညီတတ္တာ (ကူညီလိုက္လို႔ သူစိတ္ညစ္ညဴးရ အၾကည္ဓါတ္ပ်က္ရသည့္ အေနအထားမ်ိဳးႀကံဳရင္ေတာင္ ရန္လိုစကား မေျပာတာ) ေတြ ကိုယ္ သိေနပါသည္။ မွန္ပါသည္။ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္း အဆိုအရ ဒါေတြက စာမ်က္ႏွာေပၚမွာ ဟန္လုပ္ေရးလို႔ ရႏိုင္ပါသည္။ အေကာင္းအမြန္ေတြခ်ည္း ေရးလို႔ စာေရးသူဟာ သူေရးထားတဲ့ စာေတြအတိုင္းပဲဟု ယံုၾကည္မည့္သူ ကိုယ္ မဟုတ္ပါ။ သို႔ေသာ္ သူ႕ကိုေတာ့ ယံုပါသည္။

အားလံုးနဲ႔ ဆိုင္တဲ့ ျပႆနာတစ္ခု ျဖစ္တုန္းက အကုန္လံုး တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္နဲ႔ ထႂကြ ပူညံ ယိုင္နဲ႔ေနၾကသေလာက္ သူ႕ဆီက ဘာတစ္ခြန္းမွ မၾကားရ။ ကိုယ္က ေျဖ႐ွင္းမွ ရမည့္ ျပႆနာႀကီးတစ္ခုပမာ အတင္း စကားစပ္ၿပီး သူ႕ကို ေျပာမိသည္။ သူက ဘာမွျဖစ္ျပမေနနဲ႔ ေျပာသည္။ တင္ေပးရင္ စင္ေပၚတက္ေျပးေနလိမ့္မယ္ တဲ့။ ဒီတုိင္းသာ ထားလိုက္ ဟု ေျပာသည္။ ကိုယ္က စိန္ေခၚသည္ ထင္လွ်င္ တိမ္ေပၚလိုက္ခ်င္သည့္ စိတ္ႏွင့္ ေသြးႂကြတတ္၊ ကိုယ့္ဘာသာ (ဘာမွမဟုတ္ဘဲ) ထင္တစ္လံုး ႐ွိတတ္ေတာ့ တစ္ခုခု လုပ္ခ်င္ သက္ေသျပခ်င္ေနသည္။ ကိုယ့္ကို သူ ေသခ်ာ သတိေပးပါသည္။ အရမ္းကာေရာ စြတ္မလုပ္ပါနဲ႔။ တစ္ဖက္က အၿငိဳးအေတးႀကီးသူ ျဖစ္လိမ့္မည္တဲ့။

အဲဒီကိစၥေတြအားလံုး ၿပီးသြားခ်ိန္မွာ ျပန္စဉ္းစားၾကည့္ေတာ့ သူ မွန္ပါသည္။ ဘာမွမဟုတ္တာေတြ အဟုတ္လုပ္မိၾကသည္။ သူက ေအးေဆးေပမယ့္ ယိုင္နဲ႔တတ္သူ မဟုတ္။ တိတ္ဆိတ္ေပမယ့္ မဆိုင္သလို ေနမည့္သူ မဟုတ္။ ၿပီးေတာ့ သူ ခန္႔မွန္းတာ မွန္ပါသည္။ အၿငိဳးတႀကီး ျဖစ္တာ ခံရလိမ့္မည္ တဲ့။ :) ကိုယ္ကေတာ့ လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ၿပီးသြားရင္ ဘာကိုမွ မမႈပါ။ ဒါေပမဲ့ သူသိရင္ ဘာမ်ားေျပာဦးမလဲေတာ့ သိခ်င္မိသည္။ ေစတနာေကာင္းဆုိတာဟာ အသိဉာဏ္က တိုက္႐ိုက္ လာသလား၊ စိတ္ႏွလံုးက တဆင့္ခံ လာသလား ကိုယ္မသိပါ။ ဒါေပမဲ့ သူ႕ခ်င့္ခ်ိန္ႏိုင္စြမ္းကိုေရာ၊ မထိခိုက္ေစလိုသည့္ စိတ္သေဘာကိုပါ ကိုယ္ ခံစားလို႔ ရပါသည္။

ကိုယ္ လူကဲခတ္လွ်င္ေတာ့ လြဲခဲပါသည္။ အဲဒါ ေတာ္ျခင္း၊ မေတာ္ျခင္းႏွင့္ ဘာမွ မဆိုင္ပါ။ လူတေယာက္ခ်င္းစီမွာ ပါလာတတ္တဲ့ မတူညီတဲ့ အားသာခ်က္တစ္ခုစီပဲ ျဖစ္မည္။ ထိုအခ်က္အားျဖင့္ သူ႕ကို အကဲျဖတ္မိပါသည္။ စိတ္သေဘာထား မွန္ကန္သည္။ ေျဖာင့္မွန္သည္။ ပရိယာယ္မ႐ွိ စသျဖင့္...

ဒီလိုနဲ႔ တစ္လတိတိ သူ႕ကို မေတြ႕မိေတာ့။ သူ႕ contact acct. တစ္ခုကို ေၾကညာၿပီး ဖ်က္လိုက္သည္။ အစကေတာ့ အမွတ္တမဲ့ပါပဲ။ ခဏတျဖဳတ္ ေနမွာပဲ ထင္မိသည္။ ေနာက္ေတာ့ တစ္ေယာက္က သူ႕အေၾကာင္းလာေမးေတာ့မွ ကိုယ္ နည္းနည္း သံသယႏွင့္ စဉ္းစားမိလာသည္။ ဘာမ်ား ျဖစ္ပါလိမ့္။ သူနဲ႔နီးစပ္သည္ ထင္မိတဲ့လူေတြကို လိုက္ေမးၾကည့္ေတာ့ သူတို႔လည္း မသိ။ ဖုန္းနံပါတ္ကိုပါ ေခၚမရေတာ့ဘူး ေျပာလာေတာ့ တစ္ခုခု အဆင္မေျပျဖစ္ခဲ့သလား၊ ျဖစ္ေနသလား ေတြးလာမိပါသည္။

သူ႕ဘာသာ ေအးေအးေနခ်င္လို႔ အားလံုးကို သူ႕စိတ္ႀကိဳက္ အဆက္အသြယ္ျဖတ္သြားတယ္ ဆုိရင္ျဖင့္ သူနဲ႔ စကားမေျပာရမွာကိုလည္း ကိုယ္ မပူပါ။ ကိုယ့္စာေတြ သူ လာမဖတ္ေတာ့မွာကိုလည္း ကိုယ္ မပူပါ။ သူနဲ႔ကိုယ့္ၾကားမွာ စစ္မွန္ေသာ္ျငား ႐ႈပ္ေထြးမေနေသာ ႀကိဳးမ်ားသာ႐ွိသည္။ အခ်ိန္မေ႐ြး ေျဖခ်လိုက္ႏိုင္ေသာ စာေရးေဖာ္ဟူသည့္ ပတ္သတ္မႈႀကိဳး။

သို႔ေသာ္ တိတ္ဆိတ္ေနတတ္ေသာ သူ႕အတြက္ ျပႆနာတစ္စံုတစ္ရာကို တစ္ေယာက္တည္း ခံစားေနရမွာေတာ့ စိုးမိသည္။ ကိုယ့္ဘက္က တစ္ခုခုလုပ္ေပးႏိုင္တာ ႐ွိရက္သားနဲ႔ မသိလုိက္ရလို႔ လုပ္မေပးလိုက္ႏိုင္မွာ စိုးမိသည္။ သူ စိတ္မခ်မ္းသာစရာ ႀကံဳေနရသလား ဆုိတာ ဒီ ၃/၄ ရက္မွာ ကိုယ္ ေတြးေနမိသည္။

ဆုေတာင္းတာကို ကိုယ္မယံုပါ။ သို႔ေသာ္ ႐ုတ္တရက္ အဆက္အသြယ္ျဖတ္သြားတဲ့ ဘာမွန္းမသိတဲ့ အေၾကာင္းရင္းအတြက္ စိုးရိမ္မကင္းျဖစ္ရင္း သူ႕ကို အဆင္ေျပ ေပ်ာ္႐ႊင္ခ်မ္းေျမ့ေစခ်င္သည့္ ဆႏၵေတာ့ ျပင္းျပင္းျပျပ ျဖစ္ေနမိပါသည္။

***