Showing posts with label Singapore. Show all posts
Showing posts with label Singapore. Show all posts

Wednesday, October 12, 2011

Such a disaster week!

:fish:

ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ ဒီမွာ ပ်င္းေန။:bored:

ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ခရီးသြားရဖို႔ အေၾကာင္းေပၚ။:panda:

ကံဆုိးခ်င္ေတာ့ ဘတ္ဂ်က္ေလယာဉ္လိုင္းေတြ ေဈးမခ်။:plane1:

ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ဘတ္ဂ်က္မဟုတ္တဲ့လိုင္းက ေဈးခ်တာကိုရ။ လက္ေဂ့ခ်္ေတာင္ သယ္လို႔ရ၊ ေန႔လည္စာလည္းပါ။:ball1:

ကံဆုိးခ်င္ေတာ့ အဲဒီရက္ပိုင္း အျပင္က အလုပ္ေတြ လာအပ္၊ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ေခါင္းေတာင္ မေဖာ္အား။:write:

ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ခရီးစရိတ္ ကာမိတာေပါ့။:um:

ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ သြားမယ့္ေနရာမွာ ဆိုးဆုိးရြားရြား ေရႀကီး။:water:

ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ေရလြတ္တဲ့ေနရာက အသိႏွစ္ေယာက္က လာေခၚထားမယ္လို႔ေျပာ။:ball7:

ကံဆုိးခ်င္ေတာ့ မိေက်ာင္း အေကာင္ 100 လြတ္ေန။:pcry:

ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ေလယာဉ္႐ံုးက သြားမယ့္ရက္ကို ေရႊ႕လို႔ရတယ္လုိ႔ အေၾကာင္းျပန္။:happy:

ပိုၿပီး ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ပို႔စ္တစ္ပုဒ္ရ။:write1:

***
ေနာက္ေန႔ ဘာျဖစ္ဦးမလဲ။ ဘယ္သူမွ မသိဘူး။:mn:

***

Sunday, May 8, 2011

အညာ၊ အေမ၊ စာေပ နဲ႔ လူႀကီးဆရာ

* ခင္ခင္ထူး

ေကာင္းပါသည္။ ႀကိဳက္ပါသည္။ တခ်ိဳ႕ေသာ အညာအေၾကာင္းအရာမ်ား အလြန္ ထိရွသည္ဟု ခံစားပါသည္။ ကိုယ္တိုင္ အဲဒီနယ္နဲ႔ ရင္းႏွီးထဲဝင္ ပတ္သတ္ခဲ့သူျဖစ္ေသာအခါ နားေထာင္သူသက္သက္အျဖစ္ထက္ ပိုေသာ ခံစားမႈေတြ ရရွိသည္ဟု ယူဆမိ။

သို႔ေသာ္ စာေရးဆရာမ်ားအေနျဖင့္ ႏိုင္ငံေရးျပက္လံုးထုတ္ျခင္းကို ခံစား၍မရပါ။ လက္ရွိႏိုင္ငံေရး အခင္းအက်င္းမ်ား ေျပာဆုိျခင္းသည္ တေယာက္ခ်င္းစီ၏ လြတ္လပ္ခြင့္ျဖစ္ေသာ္လည္း၊ joke လုပ္ေျပာလြန္းလာေသာအခါ အီလွၿပီ။ ထုိ႔ျပင္ လက္ခုပ္သံကို ထုိနည္းျဖင့္ယူရသည္ဟူေသာ ပံုေသနည္းမ်ား ျဖစ္ေနသလားဟု သံသယဝင္လာမိ။

(စာႂကြင္း။ လူ႐ႊင္ေတာ္မ်ား ျပက္လံုးထုတ္ျခင္း ႏွင့္ ကာတြန္းမ်ားက သေရာ္ျခင္းကိုေတာင္ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေအာင့္သက္ ခံစားမရျဖစ္မိ။ သို႔ေသာ္ ထုိနယ္ပယ္ႏွစ္ခုက သူတို႔အလုပ္ သူတုိ႔လုပ္ျခင္းျဖစ္ၿပီး၊ စာေရးဆရာမ်ားက ႏိုင္ငံေရးကိစၥ လူရႊင္ေတာ္လို သေရာ္သည္အား ခံစား၍ မရ။ တျခားနည္းအားျဖင့္ ပရိသတ္ကို မက္ေဆ့ဂ်္ေပးလို႔မရဘူးလား။ တျခားတင္ျပပံုနည္းလမ္း ရွာေစခ်င္မိ။)

ထူးျခားသည္မွာ ဆရာမ စကားေတြကေန အညာကအသံကို ၾကားရျခင္းျဖစ္သည္။ ဥပမာ - ကဲ့ရီ ခံရမယ္။ (ေနာက္ထပ္ ရွိေသးေသာ္လည္း ခ်ေရးမလာခဲ့ရလို႔ ေမ့သြားၿပီ)

* ခ်စ္စံဝင္း

မိဘေမတၱာ၊ အေမ့ေမတၱာ ႏွင့္ ပတ္သတ္ေသာ ေခါင္းစဉ္ျဖစ္၍ ေဝဖန္ရန္ အလြန္တရာမွ တြန္႔ဆုတ္စရာျဖစ္ေသာ္လည္း၊ တကယ္တမ္းက် တြန္႔ဆုတ္မေနေသာေၾကာင့္ အလြန္တရာမက အလြန္တရာ့ငါးဆယ္ေလာက္ပင္ ေဝဖန္ခ်င္မိ။

ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာစဉ္းစားၾကည့္ေတာ့ ေဝဖန္ခ်င္တာမဟုတ္ဘဲ ဆရာခ်စ္စံဝင္းကို ေမးခြန္းေတြသာ ထုတ္ခ်င္တာျဖစ္ေနျပန္သည္။

၁) အဲဒီေခါင္းစဉ္နဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး ေဟာေျပာမယ့္ အေၾကာင္းအရာေတြကို ေရြးတဲ့အခါ ပရိသတ္ကို ဘယ္လို role အေနျဖင့္ ေမွ်ာ္လင့္သတ္မွတ္၍ ေ႐ြးခဲ့ပါသလဲ။

၂) မိဘေမတၱာ (အေမ့ေမတၱာ) နဲ႔ပတ္သတ္တဲ့ ေဖာ္ညႊန္းတင္စားခ်က္တခ်ိဳ႕ကို ဆရာ တကယ္ အသဲစြဲယံုၾကည္ပါသလား။

၃) တကယ့္အျဖစ္အပ်က္တခ်ိဳ႕ကို ထားလုိက္ဦး။ မိဘေမတၱာကို ၫႊန္းဆိုေျပာျပတဲ့အခါ reality မဟုတ္တဲ့စကား (ဥပမာ - မဟာသမုဒၵရာနဲ႔ ယွဉ္ရင္၊ ျမင္းမိုရ္ေတာင္နဲ႔ယွဉ္ရင္၊ ႏွစ္သိန္းေလးေသာင္းအထုရွိတဲ့ မဟာပထဝီေျမႀကီးနဲ႔ ယွဉ္ရင္၊ မဟာစၾကဝဠာနဲ႔ ယွဉ္ရင္၊ ေရတစ္စက္စာ၊ ေပါက္သစ္စ ႏြားဦးခ်ိဳ၊ ျမဴမႈံပမာ၊ အပ္နဖားေပါက္) စတာေတြက နားေထာင္သူေတြရဲ႕စိတ္ထဲ အဲဒီ ေမတၱာတရားကို ပိုမိုၾကည္ညိဳ ေပ်ာင္းတိမ္းၫႊတ္ႏူးသြားေစလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါသလား။

(တကိုယ္ေရအျမင္ေျပာရရင္ ဆရာခ်စ္စံဝင္း ေျပာေနတာနားေထာင္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ၁၀ တန္းတုန္းက အဂၤလိပ္စာမွာ သင္ရတဲ့ the 4 young men လား၊ ေခါင္းစဉ္ေမ့ေနၿပီ။ လာလည္တဲ့ တရြာသားကို လူလည္လူငယ္ေလးေယာက္က ယံုတမ္းစကားေျပာတဲ့ ပံုျပင္ပဲ တခ်ိန္လံုး သတိရေနမိတယ္။

အေၾကာင္းအရာရင္းက ဘယ္လုိေကာင္းေကာင္း ဖြင့္ဆုိခ်က္က အရာမဟုတ္တဲ့အခါ မူရင္းေကာင္းၿပီးသားႀကီး တန္ဖိုးေတာင္က်တယ္လုိ႔ ျမင္မိ။)

၄) ဆရာေဟာေျပာတာကို နားေထာင္ေနတဲ့ပရိသတ္ကို ဘယ္လုိ ျမင္ပါသလဲ။ (အေမ ေခါင္းစဉ္ေအာက္မွာ ဆရာေရြးခ်ယ္ေျပာသြားတဲ့ အေၾကာင္းအရာမ်ားကား အလြန္ပင္ ထင္မွတ္မထားသျဖင့္ အလြန္ပင္ အံ့ၾသမိ။)

ႀကံဖန္အေကာင္းျမင္တတ္သူဟု လူထင္မခံခ်င္လွေသာ္လည္း ဆရာလက္ရွိ လုပ္ေနရတဲ့ လုပ္ရပ္နဲ႔ ပတ္သတ္လုိ႔ စကားခ်ပ္လို ထည့္ေျပာသြားတဲ့ အေၾကာင္းအရာအတြက္ေတာ့ ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ လက္ရွိအေျခအေန အေနအထား ကံပစ္ခ်ရာ ဘာပဲေျပာေျပာ လတ္တေလာ ႐ုန္းမထြက္ႏိုင္ေသးတဲ့ အေဖတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနတဲ့အခါ... ဆုိတာကို ျမင္ခြင့္ရလုိက္တဲ့အတြက္နဲ႔တင္ ဆရာ့မိဘေမတၱာကို ယံုတမ္းျဖစ္ေအာင္ ေျပာသြားေသာ စကားမ်ားအား ေခ်လိုက္ပါသည္။

* ေဖျမင့္

စတက္လာခ်င္းမွာပဲ "ဒါမ်ိဳးေျပာရင္ သိပ္သေဘာက်ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မေျပာဘူး။" ဆုိတာမ်ိဳးက စလာတဲ့အတြက္နဲ႔တင္ ေတာ္ေတာ္ ေက်နပ္သြားတယ္။ (စာေရးဆရာက စင္ေပၚမွာ ပရိသတ္ပြဲက်ေအာင္ တမင္တကာ လုပ္ျပစရာ အေၾကာင္းမွ မရွိတာ)။ အထူးေျပာစရာမရွိပါ။ ႀကိဳက္ပါသည္။

* ဦးေအာင္သင္း

အလြန္ေကာင္းပါသည္။ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ man of the literature talk.

ငါ ဆရာလုပ္တာ မင္းတို႔ သည္းခံ လုိ႔ တခ်ိန္လံုးေျပာေသာ္လည္း တကယ္ေတာ့ ဆရာလုပ္တာ ပါတယ္လုိ႔ မထင္ရ။

ျပန္ေရးျပစရာ ႐ုတ္တရက္မေတြ႕ႏိုင္ပါ။ ေရးလည္းမေနေတာ့ပါ။ စာရွည္ေနမည္။

အသက္ ၈၅ ႏွစ္မွာ အေတြ႕အႀကံဳအရေရာ ဉာဏ္ပညာအရပါ ေျပာစရာ မ်ား၊ မ်ားသမွ်ကိုလည္း ေျပာခဲ့ေပမယ့္ ေျပာေနတဲ့စကားက ဘယ္ထိဆက္ေရာက္ေရာက္ အဆံုးမွာ မူရင္းေနရာကို ျပန္ေရာက္ေအာင္ ေကာက္ႏိုင္တာ အေတာ္ထူးတဲ့ ကုသိုလ္လို႔ ထင္မိပါသည္။

ကြန္ျမဴနစ္သင္တန္းက တခုေသာ အေၾကာင္းအရာကို ေျပာမယ့္အလုပ္မွာ "ငါ ျမင္တာ ငါေျပာတာေနာ္။ မင္းတို႔ ယူခ်င္မွယူ" ဆုိတာၾကားေတာ့ အားရမိ။ ဆရာေရးဖူးတဲ့ မဟာဝိဇၨာတန္းတက္တုန္း ေက်ာက္စာသင္ေတာ့ "အာနန္" ဆုိတဲ့စကားလံုးနဲ႔ ပတ္သတ္လုိ႔ ဆရာမင္းသုဝဏ္ ဘယ္လုိေကာက္ခ်က္ဆြဲျပခဲ့၊ ဘယ္လိုလမ္းဖြင့္ေပးခဲ့ဆိုတဲ့အေၾကာင္းကို သတိရမိသည္။

***

ေဆြးေႏြးခန္းမွာလည္း ႏိုင္ငံျခားေရာက္မိဘမ်ား၊ ကေလးမ်ားနဲ႔ ျမန္မာစာ စကားကိစၥကို ေျပာသြားတဲ့ ဆရာ့သေဘာထားကိုလည္း ႀကိဳက္ပါသည္။ မွန္သည္။ ဒါသည္ သူတို႔ကိစၥ၊ သူတုိ႔ကိစၥကို ေဘးလူက ကိုယ့္အျမင္ကိုသာ ေျပာလုိ႔ရမည္။ လုပ္ပိုင္ခြင့္က သူတို႔လက္ထဲမွာသာ ရွိသည္။

က်န္တဲ့ဆရာမ်ားနဲ႔ေျပာတာေတြကေတာ့ သိပ္စိတ္ထဲ မရွိလွပါ။

ဆရာမခင္ခင္ထူးနဲ႔ ေျပာၾကတဲ့ ျမန္မာမိန္းကေလးမ်ားနဲ႔ ဝတ္စားဆင္ယဉ္မႈအေၾကာင္းမွာေတာ့... ဟိုတုန္းက ျမန္မာလူမႈအဖြဲ႕အစည္းမွာ မိန္းကေလးတေယာက္ ပြဲလမ္းသဘင္သြားေတာ့မယ္ဆုိရင္ အိမ္က လူႀကီးသူမေတြက မိန္းကေလးရဲ႕ ဝတ္စားဆင္ယဉ္မႈကို ေျခဆံုးေခါင္းဆံုး အကဲခတ္ၿပီး စိတ္တုိင္းက်မွ အိမ္အျပင္ကို ေျခတလွမ္း လွမ္းလို႔ရတယ္။ ခုဒီေန႔ေခတ္ ႏိုင္ငံျခားေရာက္ မိန္းကေလးေတြမွာေတာ့ အဲဒီလို "ဟဲ့" လုိ႔ ေျပာမယ့္သူ မရွိလုိ႔ပါ ဆုိတယ္။

ဆရာမေျပာသြားတာ ႀကိဳက္သည္လည္း မဟုတ္၊ မႀကိဳက္သည္လည္းမဟုတ္။ ဆရာမကိုယ္၌ကလည္း (ရည္ရြယ္၍လား၊ မရည္ရြယ္ဘဲလားမသိ) အဲဒီကိစၥကို ေကာင္းသည္ ဆုိးသည္ဟု ေျပာသြားတာ မဟုတ္။
(သူက ဒီအျဖစ္အပ်က္ကို မွတ္ခ်က္ျပဳေပးသြားတာ မဟုတ္ဘဲ၊ ဘာေၾကာင့္ ဒီလိုျဖစ္ရတယ္ဆုိတဲ့ အက်ိဳးအေၾကာင္းသက္သက္ေလာက္သာ ျပဆိုသြားတာျဖစ္ေတာ့ ေစာဒကတက္စရာ မရွိလွ)။

(အဲဒီေနရာမွာ ေကာင္းသည္ ဆုိးသည္ ဆုိတာထက္ ေတြးမိတာတစ္ခုက) ျမန္မာလူမႈအဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ အေျခခံသေဘာကိုက တေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕ လြတ္လပ္ခြင့္ကို ေရွ႕တန္းတင္ အေရးေပးထားတာမဟုတ္ဘူး ဆုိတာပဲ။ အစုအဖြဲ႕တစ္ခုရဲ႕ သေဘာက် ေက်နပ္မႈစံနဲ႔ ကိုက္ညီေအာင္ အဲဒီအစုအဖြဲ႕ရဲ႕ ၾသဇာခံေတြက (အဲဒီစံက အဓိပၸါယ္ရွိသည္ျဖစ္ေစ၊ မရွိသည္ျဖစ္ေစ၊ အဲဒီစံကို ေက်နပ္သည္ျဖစ္ေစ၊ မနပ္သည္ျဖစ္ေစ) ေနျပရတယ္ ဆုိတာပဲ။

ျမန္မာျပည္ဟာ တကယ္ပဲ ကၽြဲေပ်ာက္လို႔ ႏြားရွာေနၾကတာလား ဆုိတာ အဲဒီ ဆရာမ ခင္ခင္ထူးရဲ႕စကားကေန ဆက္ေတြးမိေစတယ္။

***
ကိုယ္ပိုင္အျမင္ျဖစ္၍ တျခားလူႏွင့္ တူရန္လိုသည္ဟု မထင္ပါ။ တူလို႔လည္း ဘယ္သူမွ အက်ိဳးရွိမျဖစ္၊ မတူလို႔လည္း ဘယ္သူမွ အက်ိဳးမရွိမျဖစ္။ ကုိယ့္အျမင္ကိုယ္ေျပာႏိုင္ခြင့္ ႏွင့္ ေျပာပိုင္ခြင့္သည္သာ အဓိကဟု ယူဆသည္။

***

Friday, February 11, 2011

06/02/2011 02:08 PM

အိမ္ေျပာင္းျခင္း အႏုပညာ

Monday, January 10, 2011

အိမ္ေျပာင္းျခင္း အႏုပညာ


28th Dec 2010 မွာ အိမ္ခန္းေဟာင္းကို အၿပီးအပ္ရတယ္။ လက္႐ွိေနေနတဲ့ ေနရာတဝိုက္မွာ အခန္းေဈးေတြကလည္း တက္လာလိုက္တာ၊ စိတ္ႀကိဳက္ (အခန္းေရာ၊ ေဈးေရာ) ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မရႏိုင္။ ရမယ့္ရေတာ့လည္း 6th Jan 2011 က်မွ တက္လို႔ရမယ့္ အခန္းျဖစ္ေနေတာ့ ဒီၾကားထဲမွာ ေနဖို႔ထုိင္ဖို႔ အခက္ေတြ႕ၾကျပန္ေရာ...။ ဘယ္သူ႕မွ အပူမကပ္ခ်င္လို႔ အခန္းငွားဖို႔ ႀကံၾက ဖန္ၾကေပမယ့္ ရက္က ကန္႔လန္႔ျဖစ္ေနေတာ့ အဆင္မေျပ၊ ေျပျပန္ေတာ့လည္း ေနရာကေဝး၊ ဟိုတယ္ေပၚတက္ေနရမလိုလို ျဖစ္လုိက္ေသးတယ္။

ဒါေပမဲ့ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ မတိုင္ခင္ အေဝးႀကီးကတည္းက ၆ ေယာက္လံုး သူ႕နည္းသူ႕ဟန္နဲ႔ အဆင္ေျပကုန္ပါတယ္။ ေနစရာတစ္ေနရာ မလြယ္တဲ့ စင္ကာပူလိုေနရာမွာ 10 ရက္ေလာက္ အလကားတက္ေနဖို႔ ၆ ေယာက္စလံုးအဆင္ေျပသြားေတာ့ တင္ေပးထားတဲ့ လူေတြအျပင္ ေနာက္ထပ္ ဘယ္သူဘယ္ဝါမွန္းမသိတဲ့ တေယာက္ေယာက္ကို ေက်းဇူးတင္ခ်င္လုိက္တာ။

အမွန္ေတာ့ ေခၚထားခ်င္တဲ့လူက ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေခၚထားခ်င္လည္း သူ႕အိမ္မွာ အဆင္ေျပမွ ျဖစ္တာ။ ခုလို အေျခအေန အရပ္ရပ္ အကုန္ကြက္တိက်တယ္ဆိုတာ ခရစ္ယာန္ေတြ ဆုိရင္ေတာ့ ဘုရားသခင္ကို ေက်းဇူးတင္ၾကမွာပဲ။ ဗုဒၶဘာသာေတြမွာေတာ့ ကိုယ္ျပဳခဲ့သမွ်အေၾကာင္းေတြလုိ႔မွတ္ၿပီး ပထမ ေခၚတင္တဲ့ အိမ္႐ွင္ေတြၿပီးရင္၊ ဒုတိယ ကိုယ့္ဘာသာပဲ ေက်းဇူးတင္လိုက္ဖို႔႐ွိတယ္။ =)

ႏွစ္ပတ္ေလာက္ အိမ္ခန္းငွားဖို႔ gtalk status မွာ တင္လိုက္ကတည္းက ခ်က္ခ်င္း သူ႕အိမ္မွာ လာေနပါလို႔ ေခၚတဲ့ သူကေလးကို ေက်းဇူးတင္တယ္။ ဒီဘေလာ့ေရးျဖစ္လုိ႔ ဒီအေၾကာင္းျဖစ္လာမယ္ မထင္ခဲ့ေပမယ့္ ျဖစ္ခ်င္လည္း ျဖစ္လာတာပါပဲ။ သူက ေစာေစာေျပာင္းလာပါေခၚလုိ႔ 10 ရက္ေလာက္ ေစာေျပာင္းျဖစ္တယ္။ သူ႕ဆီမွာ 18th Dec ~ 8th Jan ထိ (၃) ပတ္ေတာင္မွ။

မေျပာင္းခင္ ပစၥည္းေတြ သိမ္းခန္းေတာ့ ျပန္ေတာင္ မေရးခ်င္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီအခိုက္မွာ "အေတာင္သာလွ်င္ ဝန္႐ွိေသာ ငွက္" ဆိုတာမ်ိဳး ျဖစ္ခ်င္လုိက္တာ။ ထပ်ံသြား႐ံုပဲ။ ပစၥည္းအႀကီးအေသး စုစုေပါင္း (17) ထုတ္။ အဲဒါ မၿပီးေသးဘူး။ ပစၥည္းေတြ က်န္ခဲ့ေသးတယ္။ အရင္ဆံုးေျပာင္းလုိက္မိလို႔သာ ေတာ္ေတာ့တယ္။ အိမ္ေဟာင္းမွာ က်န္ခဲ့တဲ့ပစၥည္းေတြကို ေနာက္ရက္ေတြမွ ႐ံုးအျပန္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ျပန္ယူရတယ္။ (ဒါနဲ႔ ခဏေနတဲ့အိမ္ကေန ထပ္ေျပာင္းေတာ့ စုစုေပါင္း (18) ထုတ္)

အမွန္ေတာ့ အဲဒီအိမ္ေဟာင္းမွာေနျဖစ္တဲ့အတြင္း ဝယ္ျဖစ္တဲ့ ႀကီးႀကီးမားမားပစၥည္းဆိုလို႔ 3 in 1 printer တလံုးပဲ ႐ွိတယ္။ က်န္တာ ျဗဳတ္စဗ်င္းေတာင္း အဝတ္အစား၊ ဖိနပ္၊ အိတ္။ ဒါေပမဲ့ ခဏေနတဲ့အိမ္ကို မေျပာင္းခင္နဲ႔၊ ေျပာင္းၿပီး (၁) လေလာက္ အခ်ိန္အတြင္းမွာ ထပ္ဝယ္ျဖစ္ေသးတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ဂ်င္းေဘာင္းဘီက (၆) ထည္။ (ေနာက္အလုပ္တခု ထပ္မေျပာင္းခ်င္ရတဲ့အထဲမွာ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ဝတ္မရမွာ စိုးတာလည္းပါတယ္)

သူမ်ားအိမ္တက္ေနတဲ့ (၃) ပတ္လံုး အေတာ္ ၿငိမ္းခ်မ္းတယ္။ ႐ံုးဆင္းရင္ အိမ္ေဟာင္းကိုဝင္ ညစာစား၊ က်န္ခဲ့တဲ့ ပစၥည္းေတြ လိုက္သိမ္း၊ နည္းနည္းပါးပါး ပြားၿပီး 8 ခြဲ၊ 9 ေလာက္မွျပန္။ 9 နာရီခြဲ၊ 10 နာရီေလာက္ ေနတဲ့အိမ္ေရာက္၊ ေရခ်ိဳး ၿပီးရင္ အိမ္႐ွင္ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ စကားေလး ဘာေလး နည္းနည္းေျပာၿပီး အိပ္ (သူပဲ ေျပာတာ မ်ားပါတယ္)။ 6 နာရီခြဲ ထ၊ 7 နာရီခြဲ ကားဂိတ္ထြက္၊ 8 ခြဲ ႐ံုးေရာက္။ (အေဝးႀကီးကေန ႐ံုးတက္ေတာ့ ႐ံုးလည္း ေနာက္မက်ဘူး)။ အိမ္သစ္ကိုေရာက္လည္း ညဘက္ အင္တာနက္အသံုးေလွ်ာ့မယ္ စိတ္ကူးတယ္။

weekends ႏွစ္ပတ္မွာ ပထမပတ္ 25/26th Dec က အိမ္ေဟာင္းကလူေတြ မေျပာင္းၾကေသးေတာ့ အဲဒီမွာပဲ ဆယ္လီဘရိတ္၊ ေနာက္တပတ္ (1st/2nd Jan) က်ေတာ့ အကုန္သူမ်ားအိမ္ေပၚေရာက္ကုန္ၿပီ။ အိမ္ေဟာင္းက ညီမေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ႏွစ္ရက္လံုး JP မွာ ေျခတိုေအာင္ ေနကုန္ေနခမ္းပတ္။ အိမ္ေစာေစာျပန္နားမယ္ဆုိတာ စိတ္ကူးပဲ ႐ွိလိုက္တယ္။ 1 ရက္ေန႔ ညမွာ သူနဲ႔ ဖုန္းေျပာတယ္၊ နာရီဝက္။ :*

ၾကားရက္တရက္မွာမွာ အခန္းေဖာ္ ညီမက ဖုန္းဆက္တယ္။ ဗုဒၶဟူးေန႔ အိမ္ကို တက္ခ်င္ရင္ တက္ေနလို႔ရၿပီတဲ့။ ဒါေပမဲ့ ၾကားရက္ႀကီးေတာ့ မေျပာင္းျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ သူတို႔ကေတာ့ 5th Jan (ဗုဒၶဟူးေန႔တည္းက) ေျပာင္းေနၾကတယ္။

ၾကာသပေတးညမွာ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔တူတူ အိမ္နားက ကမ္းေျခကို လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ၾကတယ္။ ဒီလိုပဲ ဟိုသတင္း ဒီသတင္း၊ အလုပ္အကိုင္ အခ်စ္ေရး ႏိုင္ငံေရး တိုင္းေရး ျပည္ေရး သာေရး နာေရး။ ကမ္းေျခက လြမ္းစရာႀကီး။ ည ၁၀ နာရီေလာက္ မိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္တည္း လူက်ဲတဲ့ ကမ္းေျခမွာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း စိတ္လံုလံုၿခံဳၿခံဳ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ႏိုင္ေတာ့လည္း ဘယ္သူဘယ္ဝါမွန္းမသိတဲ့ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ေက်းဇူးတင္ခ်င္ျပန္တယ္။ (ေနာက္ဆံုးႏွစ္တုန္းက ရန္ကုန္မွာ သင္တန္းခ်ိန္အၿပီး ည ၉ နာရီေက်ာ္ သူငယ္ခ်င္းကို လမ္းတဝက္ထိ လိုက္ပို႔ခိုင္း၊ အိမ္က လမ္းတဝက္ကေန ေစာင့္ေခၚခိုင္းရတာ သတိရမိတယ္၊ ဘာျဖစ္ႏိုင္တာ မျဖစ္ႏိုင္တာထက္ စိတ္လံုလံုၿခံဳၿခံဳနဲ႔ လမ္းသြားလို႔မရတာ)

ဒီလိုနဲ႔ပဲ တပတ္ကုန္။ 8th စေန႐ံုးမတက္ဘဲ အိမ္႐ွင္သူငယ္ခ်င္း သင္တန္းသြားေနတုန္း တျခားသူငယ္ခ်င္းတေယာက္ အကူအညီနဲ႔ အိမ္သစ္ကို ေအာင္ျမင္စြာ ေျပာင္းလာခဲ့တယ္။

ေက်းဇူးစကား

* အိမ္ ၂ ခါ ေျပာင္းရတာမွာ အစအဆံုး လုိက္ကူေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္း စု၊
* အိမ္ေပၚေခၚတင္ထားတဲ့ ေခြျဖဴ၊
* အိမ္ေဟာင္းက အထြက္နဲ႔ အိမ္သစ္ကို အဝင္မွာ ကူသယ္ ကူခ် လုပ္ေပးတဲ့ အတူေန ညီမမ်ားနဲ႔ အစ္မ။

* အိမ္မွာ ေစာေရာက္ေနၿပီး၊ ကုတင္၊ ဗီ႐ိုကစလို႔ စိတ္ႀကိဳက္ ႀကိဳေ႐ြးလို႔ ရပါရက္နဲ႔၊ ေနာက္က်မွ ေရာက္တဲ့လူကို ေစာင့္ၿပီး မဲႏိႈက္ယူမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္တဲ့ အတူေန အခန္းေဖာ္ေတြ။
(အဲဒီကိစၥက ဘာမဟုတ္တာေလးပါလို႔ ေျပာလည္းရေပမယ့္၊ ဘာမဟုတ္တာကိုေတာင္ သမာသမတ္႐ွိႏိုင္ၾကတာ ေက်းဇူးတင္ စိတ္ေက်နပ္စရာ။ အျပန္အလွန္အားျဖင့္ အဲဒါကို နားလည္သိမွတ္ႏိုင္တဲ့ စိတ္အေျခအေနမ်ိဳး ႐ွိေနျပန္တာဟာလည္း ေက်နပ္စရာ)။

* ဒီလိုလူေတြနဲ႔ ဆံုျဖစ္ေအာင္ အေၾကာင္းတရားေတြ ဖန္တီးထားႏိုင္တဲ့ ကိုယ့္ဘာသာလည္း မပ်က္မကြက္ ေက်းဇူးတင္တယ္။

Bishan အိမ္ကေန ဒီလူေတြ ႐ွိရာကို ေျပာင္းလာေတာ့ မလြယ္ကူခဲ့သလို၊ ဒီလူေတြ ႐ွိရာကေန ေျပာင္းသြားရဦးမယ္ ဆိုရင္လည္း ခက္ခဲဦးမွာပဲ။

***
အရင္အိမ္နဲ႔စာရင္ ပိုက်ဉ္းသြားေပမယ့္ အေျပာင္းအလဲနဲ႔ ႀကံဳရတဲ့ တခဏမွာ ဘာကိုမွ သိပ္မေတြးဘဲ အသစ္အဆန္းျဖစ္ေနတယ္။ က်န္တာ ေနာက္မွ ေနာင္ခါလာ ေနာင္ခါေဈး။ ႀကိဳမေတြးဘူး။

ေျပာင္းမလာခင္က အရင္ေျပာင္းႏွင့္ထားတဲ႔ ညီမေလးက အိမ္နားက food court အႀကီးႀကီးပဲ လို႔ သတင္းေပးတယ္။ 3 ပတ္လံုး အျပင္စာပဲ စားေနရတဲ့ ကိုယ္က food court က အစာေတြ မစားခ်င္ေတာ့ဘူး လို႔ ျပန္ေျပာမိတယ္။ ေျပာင္းတဲ့ညက် အိမ္မွာ gas သံုးလို႔ မရေသးေတာ့ အဲဒီမွာပဲ သြားစားၾကတယ္။ food court က ႀကီး႐ံုမက၊ အမ်ိဳးစံု၊ မယံုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အရသာ႐ွိ၊ ဒါ့အျပင္ ေဈးကလည္း သက္သာေသးတယ္။ ေကာင္းေလစြ ေကာင္းေလစြ။

အိမ္ကို လွမ္းဖုန္းဆက္တယ္။ အိမ္ေျပာင္းတာ သိေနေတာ့ အဆင္ေျပရဲ႕လား စိတ္ပူေနၾကတယ္။ မပူပါနဲ႔ အကုန္ေျပပါတယ္။ အိမ္ပဲ ေျပာင္းတာ၊ လူက ဒီလူေတြခ်ည္းပါပဲလို႔။ ေလာေလာဆယ္ ၁ ေယာက္ ရန္ကုန္ျပန္ေနလို႔ ၅ ေယာက္တည္း။

ညက် ေစာေစာ (11 နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္) အိပ္ရာဝင္တယ္။ 8 ရက္ေန႔ ေျပာင္းမယ္ ဆုိတာကို သူ ဗမာျပည္မျပန္ခင္ 28 ရက္ေန႔ထိ ေနပါဦးလို႔ ေျပာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို မအိပ္ခင္ သတိရေနေသးတယ္။ မ်ားလုိက္တဲ့ သမုဒယေတြ။

***
တနဂၤေႏြေန႔က် ေစာေစာ ႏိုးတယ္ (9 နာရီ)။ အိမ္က ညီမေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခ်စ္ခ်စ္က အိမ္လာၿပီး လုိအပ္တာေတြ အကုန္လုပ္ေပးတယ္။ ဥပမာ ပလပ္စတစ္စင္ကေလးကို bathroom ထဲမွာ ထားလို႔ရေအာင္ သြပ္နန္းႀကိဳးနဲ႔ ဆိုင္းေပးတာမ်ိဳး၊ အဝတ္ေလွ်ာ္စက္ရဲ႕ ေရထုတ္ပိုက္ကို extend လုပ္ေပးတာမ်ိဳးကစ၊ အင္တာနက္ကိစၥအဆံုးေပါ့။ အဲလုိ အေသးစိတ္ဆုိတာ ဘာမွ မဟုတ္ေပမယ့္ ကိုယ္ေတြအတြက္က် ခက္ေနျပန္ေရာ။ ေက်းဇူးတင္လုိက္တာ။ ရီးစားဆုိတာ အဲဒါပဲ။ (တကယ္ေတာ့ အိမ္က အမ်ိဳးသား အဝင္မခံဘူး။ ဒီလုိအေျခအေနမ်ိဳးကေတာ့ ႁခြင္းခ်က္)

ေန႔လည္က် ညီမေလးတေယာက္နဲ႔ တဘူတာေက်ာ္က ဂ်ပန္ဆိုင္မွာ လုိတဲ့ပစၥည္းေတြ သြားဝယ္။ ေန႔လည္စာကို အိမ္နား food court မွာ႐ွိတဲ့ ထိုင္းဆိုင္က ဝယ္လာၿပီး စား။ ေ႐ွ႕ေရး ေနာက္ေရးေတြ ေျပာရင္း စားလုိက္တာ 2 နာရီေလာက္မ်ား ၾကာသြားလား မသိ။ ေနာက္ေတာ့ ဒီတပတ္ ဝတ္လို႔ရေအာင္ တပတ္စာ အဝတ္အစားေတြ အျပင္ထုတ္ထားတယ္။ အိပ္ရာခင္း ျပင္ခင္းတယ္။ ေတာ္ၿပီ ဒီတပတ္ ေနလုိ႔ရရင္ ၿပီးတာပဲ။ ေနာက္မွ လုိတာထုတ္သံုးရင္း သူ႕အလုိလုိ ေနသားတက် ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္။

ဒါနဲ႔ မေန႔ညက မအိပ္ခင္ထိ အင္တာနက္ သံုးေနလုိက္တယ္။
အြန္လိုင္းမွာ တခ်ိန္လံုးမေနႏိုင္ရင္ စီေဘာက္မွာ ကိုဘ အတင္းေျပာတာ ခံရတတ္တယ္။
ရန္ကုန္ျပန္သြားတဲ့ ညီမေလးနဲ႔ အြန္လိုင္းမွာေတြ႕ေတာ့ သူနဲ႔ထည့္ေပးလုိက္တဲ့ လူႀကံဳပစၥည္း မွာတဲ့သူက လာမယူျဖစ္ေသးတာအတြက္ လွမ္းေတာင္းပန္ရတယ္။ မွာတုန္းက အသည္းအသန္မွာၿပီး ေရာက္ေတာ့မွ ခ်က္ခ်င္း သြားမယူတာေလာက္ ထုခ်င္တာကို မ႐ွိေတာ့ဘူး။ ေနႏွင့္ဦး။

ဪ အဲဒီညမွာ ျဖဴးအေၾကာင္းေရးတဲ့ ပို႔စ္အေဟာင္းတခုကို ဖတ္မိတဲ့ Cyprus ေရာက္ေနတဲ့ ျဖဴးက သူငယ္ခ်င္းတေယာက္နဲ႔ အြန္လိုင္းမွာ ျပန္ဆံုရတယ္။ တခန္းထဲေနခဲ့ဖူးတဲ့သူ မဟုတ္ေပမယ့္ ဝမ္းသာမိတယ္။ တႏွစ္တည္း တတန္းတည္း တခန္းတည္းလူေတြကို တေယာက္မွ အြန္လိုင္းမွာ ျပန္မေတြ႕ရဘူး။ ကိုယ္ တေခါက္ေလာက္ ျပန္ဦးမယ္ကြယ္ အဲဒီကို။ သိခဲ့ဖူးတဲ့လူေတြ အေတာ္ေလ်ာ့ေနၿပီ။ ေနာက္ထပ္ ထပ္မေလ်ာ့ခင္၊ ကိုယ္လည္း ႐ွိေနေသးခ်ိန္။ ေကြးေသာလက္ မဆန္႔ခင္၊ ဆန္႔ေသာလက္ မေကြးခင္။

သြားခ်င္ေနတဲ့ တျခားႏိုင္ငံ ခရီးစဉ္ေတြ ဘာေတြ ညာေတြ ခဏေခါက္ထားၿပီး၊ ေနခဲ့ဖူးတဲ့ ေနရာက သိခဲ့ဖူးတဲ့လူေတြဆီ ျပန္ျဖစ္ေအာင္ျပန္တာ ပိုေကာင္းမလား ပထမဆံုးအႀကိမ္ေတြးမိတယ္။ ဘဝဟာ တခဏေလးပဲ ၾကာတယ္။ မေရာက္ျဖစ္ေသးတဲ့ေနရာမွာ အသစ္အဆန္းေတြ ႐ွိၿပီး၊ ေနခဲ့ဖူးတဲ့ေနရာေတြမွာက သံေယာဇဉ္ေတြရွိတယ္။ ကိုယ္က ျပန္ေတြ႕ရရင္ ဝမ္းသာအားရျဖစ္ရမယ့္၊ ကိုယ့္ကို ေတြ႕ရင္ ဝမ္းသာအားရျဖစ္ၾကမယ့္ လူေတြ ႐ွိတယ္။

***
မနက္က် ေစာေစာ ထရတယ္။ ႐ံုးက အရင္လုိ လမ္းေလွ်ာက္႐ံုနဲ႔ မေရာက္ေတာ့ဘူး။ BMW နဲ႔ သြားမွ ေရာက္တယ္ (Bus, MRT, Walking)။ ဒီေန႔႐ံုးကို ေစာေစာေရာက္တယ္။ ႐ံုးက ကေလးမ ဆံပင္ေကာက္လာတာ ၾကည့္ၿပီး လွလိုက္တာလို႔ ေျပာရင္း အားက်ရေသးတယ္။ ဆံပင္ ေကာက္ခ်င္တယ္။

ညေနက် မ်က္ႏွာက pimple အတြက္ ခ်ိန္းထားတဲ့ဆီ သြားေတြ႕ရဦးမယ္။
အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ မသိမ္းရေသးဘဲ ျပန္႔က်ဲေနတဲ့ အထုတ္ေတြက ႀကိဳေနလိမ့္မယ္။

ဘယ္ေနရာမွာ ဘာေတြ ဘယ္လုိ ထားရမယ္ဆုိတာ ခု မစဉ္းစားခ်င္ေသးဘူး။ အဲဒီအေၾကာင္းေတြ ခု စဉ္းစားရင္ ႐ူးသြားလိမ့္မယ္။ ေနာက္ေန႔ေတြက်မွ စဉ္းစားမယ္။

***
pic from here
Posted by Rita at 1/10/2011 04:41:00 PM

23 comments:

သိဂၤါေက်ာ္ said...

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အိမ္ေျပာင္းရတာကေတာ့ စိတ္ညစ္စရာ ေကာင္းပါတယ္ေနာ္..ပစၰည္းေတြ ေနရာခ်ရတာ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ရွဳပ္စရာ ေကာင္းမွာ..

January 10, 2011 5:00 PM
Rita said...

ဟုတ္ပ။ ဒါေတာင္ တကိုယ္စာ အသံုးအေဆာင္မို႔လို႔။ တအိမ္လံုးစာ ပရိေဘာဂက စလို႔ ေျပာင္းရမယ္ဆို ေတြးေတာင္မၾကည့္ခ်င္ဘူး။

January 10, 2011 5:20 PM
rose said...

ကိုယ္ခ်င္းစာပါတယ္ မရီတာ...ရို႕စ္လည္း အိမ္ေျပာင္းတာ ၂ ခါ ၃ခါေလာက္ ရွိေနျပီ။ မသယ္ႏိုင္ေတာ့ရင္၊ သိပ္အသုံးမ၀င္ေတာ့ဘူးလို႕ ထင္တ့ဲ ပစၥည္းေတြ လႊင့္ပစ္ခ့ဲရရင္ သိပ္ႏွေျမာတာပဲ။ မပစ္ရင္လည္း မရဘူးလည္း ခ်စ္ခ်စ္က တဗ်စ္ဗ်စ္ေတာက္ေတာက္... ကိုယ္ကလည္း သတင္းစာ အေပာာင္းေလးေတြက အစ သယ္ခ်င္တ့ဲသူ ဆိုေတာ့ ခစ္ ခစ္ း)

January 10, 2011 8:05 PM
T T Sweet said...

အိမ္ေၿပာင္းမဲ႔ အစားေတာ႕ က်ားၿမီးသာေၿပးဆဲြခ်င္ေတာ႔တယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ပစၥည္းေတြ အမ်ားၾကီး အပို၀ယ္မထားခ်င္တာ။ အရင္ အိမ္ ၆လံုးေၿပာင္းဖူးၿပီးကထဲက သံေ၀ဂရၿပီးသား။

January 10, 2011 8:22 PM
Vista said...

မၾကားလိုဘာ မၾကားလိုဘာာ ..

January 11, 2011 7:20 AM
myo said...

တို႔က လကုန္ေျပာင္းမွာ..

* အိမ္မွာ ေစာေရာက္ေနၿပီး၊ ကုတင္၊ ဗီ႐ိုကစလို႔ စိတ္ႀကိဳက္ ႀကိဳေ႐ြးလို႔ ရပါရက္နဲ႔၊ ေနာက္က်မွ ေရာက္တဲ့လူကို ေစာင့္ၿပီး မဲႏိႈက္ယူမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္တဲ့ အတူေန အခန္းေဖာ္ေတြ။
(အဲဒီကိစၥက ဘာမဟုတ္တာေလးပါလို႔ ေျပာလည္းရေပမယ့္၊ ဘာမဟုတ္တာကိုေတာင္ သမာသမတ္႐ွိႏိုင္ၾကတာ ေက်းဇူးတင္ စိတ္ေက်နပ္စရာ။ အျပန္အလွန္အားျဖင့္ အဲဒါကို နားလည္သိမွတ္ႏိုင္တဲ့ စိတ္အေျခအေနမ်ိဳး ႐ွိေနျပန္တာဟာလည္း ေက်နပ္စရာ)
(တကယ္ေက်နပ္ဖို႔ေကာင္းတယ္)

January 11, 2011 10:08 AM
shin said...

ကိုယ္တို႕ေနာက္ဆုံးတေခါက္အိမ္ေျပာင္းတုံးက မလိုတဲ့ဟာေတြ(Mostly books,papers and clothes)ကို ညီမ၂ေယာက္ ညသန္းေခါင္ Recycleပုံးထဲဆင္းျပစ္ၾကတာ ပုံးၾကီးျပည့္လုနီပါးျဖစ္သြားတယ္။

Pimpleအတြက္ဘယ္ေဆးခန္းမွာျပသလဲ။ မသိေသးဘူးဆိုညြန္းခ်င္လို႕ပါ။ ကိုယ္အရင္က မ်က္နာမွာဝက္ျခံေတာ္ေတာ္ထြက္တုံးက Guardianက staffတေယာက္ညြန္းလို႕ အဲ့ဒီ clinicကိုသြားခဲ့ဖူးတယ္။ သူ႕ဆီမွာျပျပီးေတာ့ ေတာ္ေတာ္သက္သာတယ္။ ဆရာဝန္ရဲ့ consultation fees က၃၀ေလာက္ပဲက်တယ္။ ပထမဆုံးတခါသြားတုန္းကေတာ့ ေဆးဖိုးအပါ၁၂၀ေလာက္ကုန္သြားတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ေတြက်ေတာ့ပိုေတာင္ သက္သာတယ္။ ေဆးကကုန္တာပဲ ဝယ္ရေတာ့လို႕။ ဒါေပမဲ့ တန္းစီရတာေတာ့ေတာ္ေတာ္ၾကာတယ္။ clinic မဖြင့္ခင္ကထဲကသြားQueue ႏိုင္မွေတာ္ကာၾကမွာ။ ညေနပိုင္းဆိုလူနာအကန္႕အသန္႕နဲ႕ပဲ လက္ခံတယ္။
Just try it out if you want...You can do some research from internet as well...Clinic information are as below.

Maple clinic
http://www.nikspro.com/el_niksmaple.html
Fyi: The consultation fees I mentioned above is only for Tampines clinic as I only visit there before...

January 11, 2011 12:25 PM
suwai said...

ဘာလို႕နံမည္ေျပာရလဲ ေတာ္ၾကာ ကိုဘိြဳင္ေတာ့ တီဇက္ေအတို႕ မိန္းမနဲရန္ျဖစ္လို႕ ခဏလာေနမယ္စို ဘယ္လိုလုပ္။
သူငယ္ခ်င္းကို မအိပ္ခင္ သတိရေနေသးတယ္။ မ်ားလုိက္တဲ့ သမုဒယေတြ။ - ထားခဲ့ျပီ:မွ လာညာေနတယ္၊ ဒီမာျဖင့္ တကိုယ္ေရညမ်ားျဖစ္ေနျပီ

ေခြျဖဴ

January 11, 2011 12:39 PM
Rita said...

@ Shin
ေက်းဇူးပါပဲ Shin

ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေဆးခန္းမျပဘဲ၊ ဓါတ္စာလို စားရတဲ့ product ႏွစ္မ်ိဳးစားေနတယ္။ ပိုက္ဆံလည္းကုန္၊ မ်က္ႏွာေပၚမွာလည္း နည္းနည္းပါးသြားၿပီလို႔ ယူဆရတယ္။

ေဆးခန္းဆိုဒ္ကိုလည္း ဝင္ၾကည့္လိုက္ပါဦးမယ္။ အစက NSC လား အဲဒီ သြားျပမလုိလုိ လုပ္ၿပီးမွ၊ သူတို႔ခ်ိန္းတဲ့အခ်ိန္ သြားရမွာ၊ ကိုယ္က အလုပ္တဖက္နဲ႔ ျဖစ္တာေတြးၿပီး အသိတေယာက္ၫႊန္းတဲ့ product ဝယ္သံုးျဖစ္သြားတာ။

@ ေခြျဖဴ
ဂယ္ေျပာတာပါ။ မယံုဘူးလား။ အားလံုးလည္း သိေနၾကပါၿပီ =D

ကိုဘိြဳင္း လာမွာေတာ့ မစိုးရိမ္နဲ႔။ သူ႕မွာ စိတ္ဆိုးစရာ မြီးမ မ႐ွိေသးဘူး။ က်ိန္းေက်သြားဦးမယ္။

January 11, 2011 1:04 PM
နန္းညီ said...

တကယ္ေတာ့ေလ အိမ္ေျပာင္းတယ္ဆိုတာ
ပိုက္ဆံသာရွိရင္ ပင္ပန္းေပမယ့္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္..
ပစၥည္း အဆန္းေလးေတြ ၀ယ္ထည့္.. အသစ္ အေကာင္း အေျပာင္းအလဲေတြ.. လူမပင္ပန္းေအာင္ ေငြနဲ႔ ရသေလာက္ကူ..
ေနာ့္ ေနာ္ ေနာ္

January 11, 2011 3:42 PM
Rita said...

ဪ မွန္တာေတြ ေတာ္ေတာ္ေျပာပါလား။

ပိုက္ဆံမ်ား ႐ွိလို႔ကေတာ့ေလ... အိမ္ေဟာင္းက ပစၥည္းေတြ ဘာမွ မသယ္ဘဲ အကုန္လႊင့္ပစ္ခဲ့ဦးမွာ။

ကြန္ဒိုဝယ္ၿပီး လိုသမွ် delivery နဲ႔ ပို႔ခိုင္းဦးမွာ။ ဒီဇိုင္နာ ေခၚၿပီး decorate လုပ္ခိုင္းဦးမွာ။

January 11, 2011 3:45 PM
MrDBA said...

အိမ္သစ္တက္ပြဲ မုန္႔ေလးဘာေလး ေကၽြးဖို႔ အစီအစဥ္ မရွိဘူးလားဟင္ ...

January 11, 2011 5:02 PM
Rita said...

ေကၽြးပါတယ္။ အိမ္နားက food court အရမ္းကိုေကာင္းတယ္။

January 11, 2011 5:32 PM
အန္တီခ်မ္း said...

< မေျပာင္းခင္ ပစၥည္းေတြ သိမ္းခန္းေတာ့ ျပန္ေတာင္ မေရးခ်င္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီအခိုက္မွာ "အေတာင္သာလွ်င္ ဝန္႐ွိေသာ ငွက္" ဆိုတာမ်ိဳး ျဖစ္ခ်င္လုိက္တာ။ ထပ်ံသြား႐ံုပဲ။ ပစၥည္းအႀကီးအေသး စုစုေပါင္း (17) ထုတ္။ >

ကိုုယ္ကေတာ့ ကံေကာင္းတယ္ဆိုုရမယ္
အိမ္တခုုလံုုးေျပာင္းတာ သည္တာ ထုုပ္တာ အကုုန္ေမာင္ပဲ
ကိုုယ္က နွမ္းေတာင္ နည္းနည္းပဲ ျဖဴးရတာ
ေမာင္ ပင္ပန္းရွာတယ္
ကိုုယ့္လိုု ကံေကာင္းခ်င္ရင္ ဘာလုုပ္ရမလဲ သိတယ္ဟုုတ္
ေနာက္မွ အိမ္သစ္အေၾကာင္း ပိုုစ့္တင္အံုုးမယ္
ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေနမေကာင္းျဖစ္ေနတယ္
စကားမက်န္ေအာင္ ေျပာရရင္ေတာ့ ျပဳစုုရတာလဲ ေမာင္ပဲ
မမကြမ္ကေတာ့ ေျပာမယ္
ေမာင္ေတြသိပ္မ်ားတယ္လိုု႔
တကယ္ကေတာ့ တေယာက္ထဲပါ

January 11, 2011 7:38 PM
Rita said...

မွားပါတယ္ ေမာင္ရယ္

January 11, 2011 10:27 PM
JulyDream said...

သူေဌးမႀကီး မရီတာက BMW ႀကီးနဲ႕ ရံုးသြားေနတာကိုး... အားက်လာၿပီေနာ္... ဂလု.....

January 13, 2011 3:56 PM
hninhnin said...

I like ur BMW.I don't want to discuss about moving house bcos i've to move from country to country.I don't even want to look at the boxes at least 6 months.But.....u know who has to manage it.C'est la vie,c'est la vie.:)...Gyidaw

January 17, 2011 10:31 PM
Rita said...

ႀကီးေတာ္ကို ေတြ႕ေတြ႕ေနတာ ၾကာၿပီ။ ခုထိ ဘယ္သူမွန္းမသိေသးဘူး။ စတည္းက မသိတဲ့လူပဲျဖစ္မယ္။

=D

January 18, 2011 10:34 AM
Lun Lunn said...

Ma Rita,

I have never encountered this difficulty as I am a housing agent ... :)

January 20, 2011 5:27 AM
Rita said...

housing agent ဆို အိမ္မေျပာင္းရဘူးလား
=)

စကားမစပ္ ေနာက္တခါေျပာင္းရင္ ဆက္သြယ္လိုက္မယ္။

January 20, 2011 9:48 AM
Lun Lunn said...

Ma Rita,

I also have to move out after I am sick and tired at old house but I have more chance to choose a nice house with reasonable rent.

Do u agree?

Regards,

January 20, 2011 8:28 PM
AZURE said...

BMW နဲ႔ သြားမွ ေရာက္တယ္ ဆိုတဲ႕ စကားေလး သေဘာက်တယ္..။

January 24, 2011 11:38 AM
Su Su said...

"မေရာက္ျဖစ္ေသးတဲ့ေနရာမွာ အသစ္အဆန္းေတြ ႐ွိၿပီး၊ ေနခဲ့ဖူးတဲ့ေနရာေတြမွာက သံေယာဇဉ္ေတြရွိတယ္။ " love it.

February 11, 2011 8:57 AM

Monday, December 20, 2010

အိုင္စီ / သံမဏိၾကက္ေျခ

႐ိႈးသြားမယ္ ဆုိေတာ့ မ်က္မွန္႐ႈပ္ပါတယ္ေလဆို ထားပစ္ခဲ့တယ္။ ကားဂိတ္မွာ ကားေစာင့္ေတာ့မွ ဒုကၡေရာက္ေတာ့တယ္။ အေဝးကလာေနတဲ့ကား နံပါတ္ေတြ ဝါးေနလို႔။

လင္းလင္း
လင္းလင္း သီခ်င္းေတြ ဘာမွ မရဘူး။ သြားတဲ့ ၄ ေယာက္ထဲက တေယာက္ေျပာတာေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ အေတာ္ ေပါက္တယ္ဆိုပဲ။ လင္းလင္းဆိုေနတဲ့စတိုင္က ကေလးေတြ သီခ်င္းဖြင့္ၿပီး လုပ္ခ်င္တာလုပ္ေနတာနဲ႔ တူတယ္။ ဒါေပမဲ့ IC အစြဲနဲ႔ ဆုိေတာ့လည္း ႏွစ္လိုစရာေလးေတာ့ ျဖစ္ေနျပန္တယ္။ အတူသြားတဲ့ ပိတ္ပိတ္က လင္းလင္းခမ်ာ အေခြေပါက္ေပမယ့္ စင္ေပၚမွာက် ဝါႏု႐ွာေတာ့ မ်က္ႏွာေလး ၿပံဳးၿပီး ဆုိေနရတာ သနားလုိက္တာလုိ႔ ဆုိတယ္။ ကိုယ္ေတာ့ ေသခ်ာ မျမင္ရလို႔ မသနားလုိက္ရဘူး။

ကိုယ္ေတြသာ ဒိတ္ေအာက္ေနလုိ႔ မရတာ။ က်န္တဲ့လူေတြအကုန္လံုးနီးပါးကေတာ့ လင္းလင္း သီခ်င္းေတြ ရပံုပါပဲ။ အကုန္ လုိက္ဆုိႏိုင္ၾကတယ္။

ကိုယ့္ကို ခြင့္မလႊတ္ပါနဲ႔ လင္းလင္း။

အာဇာနည္
ဇာနည့္ကိုေတာ့ "မိုးလင္းသြားေအာင္ ည ည ဖုန္းဆက္ဖို႔ ကိုယ္ ႀကိဳးစားရင္းနဲ႔ အိပ္ေရးပ်က္မယ္ ဒါပါပဲ" ဆုိေစခ်င္မိတာ။ ဆိုမသြားဘူး။ "ကိုယ့္အနား႐ွိေစခ်င္" ေတာ့ ဆုိသြားတယ္။ ဒါကလည္း ႏိုင္ငံျခားပြဲဆို မပါမျဖစ္မ်ားလား မသိ။ စစခ်င္း "စည္းတဘက္ျခား" ဆိုတယ္။

~~~ တားဆီးတဲ့ စည္းမ်ားရဲ႕ ၾကားမွာ ျခားနားခဲ့ၿပီမဟုတ္လား ~~~

ညက အိပ္မက္ဆုိးမက္တာ သူ႕ေၾကာင့္ေနမွာ။

ဝိုင္ဝိုင္း
စစခ်င္း အဲဏီ ဆိုတယ္။ အဲဒီ ပထမအေခြထဲက သီခ်င္းေတြ နားစြဲေပမယ့္ မႀကိဳက္လွဘူး။ အဲဒီအေခြ စနားေထာင္ၿပီးေတာ့ ဒီအဆိုေတာ္ "ျမစ္" ဆိုတဲ့ အသံ ပီေအာင္လည္း မဆုိႏိုင္ဘူးလို႔ ထင္ခဲ့ေသးတယ္။ long long ago ေက်ာင္းတုန္းက သီခ်င္း။

နန္းညီ ထင္တာ မွန္တယ္။ "ထာဝရ" ဆုိလိမ့္မယ္ဆုိတာ...
အဲဒီသီခ်င္းက ၿငိမ့္ၿငိမ့္ေညာင္းေညာင္း ျဖည္းျဖည္းဆုိမွ ပိုအရသာ႐ွိမွာ၊ ဒါေပမဲ့ ဆူေနသလိုပဲ။ chorus ပိုဒ္ေရာက္မွ အဲဒီသီခ်င္း ထာဝရမွန္းသိတာလည္း ပါတယ္။ သိပ္အရသာ မခံလုိက္ရဘူး။ နည ေျပာတာေတာ့ အဲဒီသီခ်င္းဆုိရင္ ႏွစ္ေယာက္လက္ခ်င္းတြဲၿပီး နားေထာင္မွ အရသာပို႐ွိဆုိပဲ။ ေ႐ွ႕ကအတြဲေတာ့ ပိုကပ္သြားၾကတယ္ (စတည္းကလည္း ကပ္ၿပီးသားပါ သူတို႔က) =D

ဝိုင္ဝိုင္း မဆုိသြားဘဲ နားေထာင္ခ်င္မိတာ "စည္း"၊ "နင္႐ွိေနေသးတယ္"။

မ်ိဳးႀကီး
ဘယ္သူမွ ဝိုင္းမဆဲၾကပါဘူး။ သတိေတာင္မွ မရၾကပါဘူး ထင္တယ္။ အေခြသစ္ထဲက သီခ်င္းေတြ ဆိုသြားတယ္။ "ယူလိုက္" "လက္ခံေပးပါ" ကလြဲလို႔ သိပ္မက်က္မိဘူး။ အေဟာင္းေတြက်ေတာ့လည္း ဆူဆူညံညံေတြ ဆိုသြားတယ္။

ဆိုပါလားကြယ္ "ရန္သူတစ္ေထာင္" တို႔၊ "လမင္းနဲ႔ ၾကယ္စင္မ်ား" တို႔၊ "မင္းသိဖို႔ေကာင္းတယ္" တို႔၊
"ဆန္႔က်င္ဘက္" တို႔။ ကိုယ္လည္း အေဟာင္းထဲကကို မထြက္ပါလား။ အဲဒီအေဟာင္းေတြ ထြက္စ အသစ္တုန္းကလည္း တခါနားေထာင္တာနဲ႔ တန္းၿပီး နားစြဲသြားတာ။ ေနာက္ပိုင္း အသစ္ေတြက် အဲလို မစြဲလြယ္ေတာ့ဘူး။ ကိုယ္ကပဲ ေျပာင္းသြားတာေနမယ္။ လာသမွ်လူ အကုန္နီးပါး လုိက္ဆိုေနၾကတာပဲ။

အငဲ
အငဲ သီခ်င္းေတြက စတည္းက သိပ္အမ်ားႀကီး မသိတာ။ "လမ္းျပပါဦး" ဆိုသံ ၾကားရေတာ့ ၁၅ ႏွစ္ေလာက္ ျပန္ငယ္သြားသလိုပဲ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၅ ႏွစ္က သီခ်င္းကိုး...
9 ထဲက သီခ်င္းေတြ တခါနားေထာင္ၿပီး ဘာမွ မစြဲတာနဲ႔ ဆက္နားမေထာင္ဘူး။ အဲေတာ့ ဘာမွ မရဘူး။ "အိမ္" သီခ်င္းကေတာ့ မဆိုးပါ။ ေကာင္း႐ွာသား။ ျပန္႐ွာၿပီး နားေထာင္ၾကည့္ဦးမယ္။

ေလးျဖဴ
ဆံပင္အတိုနဲ႔လို႔ ထင္ထားတာ၊ ဆံပင္ေတြ အေတာ္႐ွည္ေနၿပီ။

"အမဲလိုက္အက" နဲ႔ စတက္ေတာ့ မတ္တပ္ထရပ္မိတယ္။ ထိုင္ရတာ ေညာင္းေနတာေၾကာင့္လည္းပါတယ္။ "စုန္းမ" ဆုိေတာ့ အငဲ "လမ္းျပပါဦး" ဆုိလိုက္တုန္းကလိုပဲ။ ဪ အဲ့ထက္ ပိုငယ္တာေပါ့။ ၁၂ ႏွစ္/ ၁၃ ႏွစ္ေလာက္ ျပန္ျဖစ္သြားတယ္။ "သံေယာဇဉ္" "အိပ္မက္ကဗ်ာ" လည္း ဆိုတယ္။ ေနာက္ "အလင္းေရာင္"။ ကိုယ့္တြက္ေတာ့ "အလင္းေရာင္" က နားေထာင္ရပါမ်ားလုိ႔ ဟုန္သြားၿပီျဖစ္တဲ့ သီခ်င္း။

"ငါ့ရဲ႕ လမင္း" အတြက္ေတာ့ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ အတူလာတဲ့ထဲက ညီမေလးႏွစ္ေယာက္က စင္ကာပူသီခ်င္းေတာ့ မဆုိဘူးလို႔ ေျပာေနၾကတယ္။ "တန္ဖိုး" ကိုေျပာတာ။

"စာမ်က္ႏွာ ၁၅" ဆုိေစခ်င္တာ။ ဆိုမသြားဘူး။
အဲဒီသီခ်င္းသာ အနားမွာ တေခါက္ေလာက္ လာဆိုျပရင္ မၿပီးေသးတဲ့ ပန္းခ်ီကားကုိ တထိုင္တည္း အၿပီး ဆက္ဆြဲပစ္လိုက္မယ္ တကယ္။

ပြဲသိမ္းခါနီးမွာ အငဲေျပာသလား ေလးျဖဴေျပာသလားမသိ။
ခင္ဗ်ားတို႔ဆီမွာက ဝေအာင္မဆုိရပါဘူးဗ်ာ... တဲ့။

ခင္ဗ်ားတို႔ဆီမွာ...ခင္ဗ်ားတို႔ဆီမွာ...ခင္ဗ်ားတို႔ဆီမွာ...

ျမရဲ႕လ ထဲက အေၾကာင္းအရာတခုကို သတိရမိတယ္။

ျမသည္ ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးနဲ႔ ပတ္သတ္သမွ် မေကာင္းသည့္အရာမ်ားအေၾကာင္း ေျပာလုိသည့္အခါတိုင္း ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးကို ကၽြန္ေတာ္ပိုင္ဆုိင္သကဲ့သို႔ စြပ္စြဲတတ္သည္။
အစ္ကိုတို႔ၿမိဳ႕ႀကီး... တဲ့။

***
မမခ်စ္ၾကည္နဲ႔ ေတြ႕တယ္။ ၿမိဳးနဲ႔ ေတြ႕တယ္။
ပိတ္ပိတ္က ကင္မရာေတြ႕တိုင္း လန္႔ေနတယ္။ (သူ ခိုးလုပ္တာ လူမိမွာစုိးလို႔)
ညီမေလးတေယာက္ယူလာတဲ့ ပဲျပားအဆာသြပ္ အရမ္းေကာင္းတယ္။ (သူမ်ားလုပ္တာဆို အကုန္ေကာင္းတာခ်ည္းပဲ)
စတိတ္ေနာက္ခံမွာ စပြန္ဆာနာမည္ထည့္တာ ပို ေပၚေနတယ္။ IC show လား One Tea show လား ျဖစ္ေနတယ္။

6~10 ေၾကညာေပမယ့္ 6:30~10:30 ျဖစ္တယ္။ 11 နာရီ ေလာေလာဆယ္ေနတဲ့ mrt ကို ေရာက္တယ္။ taxi stand မွာ လူေတြ မ်ားတယ္။ on call ေခၚေနၾကတယ္။ အနည္းဆံုး မိနစ္ 20 ေလာက္ စိတ္႐ွည္လက္႐ွည္ ဆက္ၿပီးမွ comfort ကို ဝင္တယ္။ ဝင္ၿပီးတဲ့ေနာက္ေတာ့ ဘယ္ေလာက္မွ မၾကာပါဘူး။ ကားေရာက္လာတယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ 12 နာရီ။ အင္း အိမ္႐ွင္႐ိုက္တာေတာ့ ခံရေတာ့မွာပဲ။

12 နာရီေက်ာ္မွ ေရခ်ိဳးၿပီး အိပ္လိုက္တာ အိပ္မက္ဆိုးေတြ မက္တယ္။ (အိပ္မက္ထဲမွာ ေနပါဦး။ ခဏေလာက္ ေစာင့္ပါဦး လုိ႔ ေျပာခ်င္မိတယ္။ ေျပာလုိ႔မရဘူး)

***
ဒီလို အေပ်ာ္အပါးေတြ စိတ္မဝင္စားေတာ့ပါဘူး။ အေဖာ္ေကာင္းလို႔သာ။ သီခ်င္းသစ္ေတြ ဘာမွ မရေတာ့ဘူးဆုိတဲ့ေနာက္ေတာ့ ကိုယ့္အေျခအေန ကိုယ္သိသင့္ၿပီ။

***
(စာႂကြင္း။
ေမ့လို႔။ ျမရဲ႕လ စာသားေတြရဲ႕ေနာက္မွာ "အို ဘုရားေရ ကၽြန္မ ရင္ေတြ ခုန္လိုက္တာ" ဆုိတာေလး ထည့္ဖတ္လုိက္ေနာ္။ တဆက္တည္း ေယာက္ျပားသံႀကီးပါ ၾကားေယာင္လုိက္ပါဦး။)

Thursday, July 15, 2010

ဂႏၳဝင္ ငါးဟင္း

RITA: မမ :happy:

kom: ရီတာ တရားမ်ားထိုင္ေနသလားလို႕။ စေနတနဂ္ေနြ ေတြ ေပ်ာက္ေနလုိ႕

RITA: သမီးကို ေျပာတာလား

kom: ဟုတ္တယ္။ သမီးကိ ေၿပာတာ. အၿဖဴေရာင္ဝတ္ထားတဲ႕ သမီးနဲ႔ လိုက္သြားတဲ႕ ေခြၿဖဴဆီကေနႀကားတာ

RITA: မၾကာခင္ အခ်ိန္အတြင္းမွာ ငါးဟင္းကို ႂကြားပါေတာ့မယ္ DND

kom: ႀကြားပါ ႀကြားပါ။ ဘုိက္ဆာေနတာနဲ႕ အေတာ္ဘဲ။ တုိ႕႕ေတာ႕ဝက္သားလံုးေႀကာ္ မေန႕က ေႀကာထားတာကုိဆက္စားမွာ မစားရေသး။

RITA: တခါတည္း စားခ်င္စိတ္ ေပ်ာက္သြားေစရမယ္

kom: ထင္ပါတယ္ သူမ်ားခ်က္တာလား ကိုယ္ခ်က္တာလားလုိႈ

RITA: ခဏေစာင့္ ခ်စ္ခ်စ္ဆီ အရင္ လွမ္းပို႔လိုက္ဦးမယ္ email နဲ႔

myo: DND ကဘာလဲ :thinking:

kom: ိေဒ အန္ နုိက္ၿဖစ္မယ္။

RITA: DND = ဒန္တန္႔ဒန္ :td:

kom: ီဒီ တီ ဒီၿဖစ္ရမွာ စာလံုးေပါငး္မွားေနတယ။္ ့႔ပ့ု ု ကိုဘ သူငယ္ခ်ငး္.

RITA: ခဏေလး ေမးလ္ပို႔ပါရေစ

kom: ပု္႕ပါ ပို႕ပါ. စိတ္ကုန္သြားေအာင္

RITA: kom: ပု္႕ပါ ပို႕ပါ. စိတ္ကုန္သြားေအာင္ ) :smile:

RITA: ပံု (၁) )) နဲနဲေတာ့ သီးခံၾကပါ။ ဖုန္းကင္မလာ မေကာင္းလို႔ပါ။

kom: ကလစ္ရင္ေကာငးမလား မေကာငး္လးာ

RITA: ပံု (၂)

kom: စားၿပီးမွ ဖြင္ရင္ ေကာင္းမာလား မစားခင္ဖြင္ရင္ေကာငး္မလား။

RITA: ပံု (၃)

RITA: ပံု (၄) )) ဒါေလးက နဲနဲ ကပ္သြားလို႔ ေရထည့္လိုက္တာ ခုေနာက္ဆံုးပံု

kom: ပထမဆံုးပံုကေတာ႕စိတ္ပ်က္ြယ္ဘဲ

RITA: ခုထိ ျမည္းမၾကည့္ရေသးဘူး။ ဘယ္လိုေနမွန္း မသိဘူး။

RITA: အိမ္ကလူေတြလဲ ငါးဟင္းတခါမွ မခ်က္ဘူး။ ခ်က္ေတာ့ခ်က္တယ္ ပင္နီဆူလာက ဗမာငါး။ ဒါနဲ႔ ကိုယ္ဘာသာ ရမ္းတုတ္ထားတာ။

kom: းူဒုတ္ယပံုကလဲ အိုးကေသးေသး ငါးက ႀကီးႀကီး အၿမင္လခ်င္လို႕ ငရုတ္သိးေတြ အတင္းဘဲ ငါးေပၚတင္ထားတယ္။ စူးနြယ္ေလးနဲ႕မ်ားကြာပါ႕။

RITA: ငရုတ္သီး မပါဘူး မမ။ ခရမ္းခ်ဉ္သီး။ အစပ္မစား။

kom: သံုးက ငါးက ၿဖဴၿဖဴႀကီးအတင္းဘဲ ငရုတ္သီးေတါြတင္ၿပီးဖံုးထားတယ္ သူ႕ငါးႀကီးက ရုပ္ဆုိးတာကုိး

RITA: သမီး ႀကိဳးစားပမ္းစား mini chopper နဲ႔ ေမႊၿပီး ခ်က္ထားတာေတာင္ စိတ္ပ်က္စရာ ေကာင္းေသးသလား။

RITA: ဒါဆို ပို႔မိတာ မွားၿပီထင္တယ္။ ဖြင့္ မၾကည့္နဲ႔ လို႔ ေျပာလုိက္ရမလား ဟင္။

Vista: ကိုယ္ထင္တာေတာ့ ငရုတ္သီးထဲကို ငါးအစိမ္းထည့္ထားတယ္မွတ္လို ့ :fo:

RITA: င႐ုတ္သီး မဟုတ္ပါဘူးဆို အတင္း င႐ုတ္သီးေနၾကျပန္ၿပီ

kom: အမေလး ေလး ေနာက္ဆံုးပံုက အဆုိးဆံုးဘဲ ေ၇ထည္႕လုိက္ေတာ႕မွၿဖဴၿဖဴႀကီးထြက္လာတယ္ စားခ်င္စိတ္ကုန္ေအာင္ ငါလိုေကာင္ေတာင္ မစားခ်င္ဘူး။ ေႀကာက္ပါၿပီးအိမ္လည္မေခၚ ဟင္းခ်က္မေက်ြးပါနဲ ယူမဲ႕ေယာက်ားေတာ႕ သနားမိေသးတယ။္ သြပ္သြပ္

RITA: :fo:ငါးက စတည္းက သူ႕ဘာသူ ျဖဴေနတာ ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ။ :smile: ေသေတာ့မယ္ ရီရလို႔။ မခ်က္ခင္ ေၾကာ္လိုက္ဖို႔လဲ သတိမရဘူး။ အၾကာႀကီးခ်က္တဲ့ထိ ျဖဴေနတုန္း။

kom: အာရာ ဆီနဲ႕လွမ္႕လုိက္ရင ္နီသြားမယ္ထင္တာဘဲ က်က္မွ က်က္ရဲ႕လားမသိ. ။

RITA: အာရာဆီ ဆိုတာ ဘာလဲ။ သံလြင္ဆီေတာ့ ႐ွိတယ္။ ခ႐ုဆီလဲ ဝယ္ထားတယ္ ေဖာက္ေတာင္ မေဖာက္ရေသးဘူး။ ဒီတသက္ ေဖာက္မွ ေဖာက္ျဖစ္ပါ့မလား။

kom: မခ်က္ခင္ေႀကာ္စရာမလုိပါဘူး အုိးထဲမွက်က္ရ္ မနီသြားဘူးလား။ အာရာ......................... ဆိုတာ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႕ေၿပာတဲ႕ အာေမနုိက္ ထံု ရီတာ။

RITA: ေအာ္ ေအာ္ သေဘာက္ေပါက္ၿပီ။

Vista: ငါးအစိမ္းကို ဆားဆႏြင္းမနယ္ထားဘူးလား။

RITA: ဆႏြင္းမနယ္ပါဘူး နံကုန္မွာေပါ့။ ဆႏြင္းကို ဆီသတ္တဲ့ထဲပဲ ထည့္တယ္။

kom: တုိ႕က ေခါက္ဆျဲေႀကာစ္ားမလုိ႕ ခရုဆီ ဝယ္မလို႕ ခရုဆိ ဆုိတာ တစ္သက္လံုးမယဝ္ဘူးလို႕ ဘာမွ န္းမသိလုိ႕ၿမိဳးကုိ ေမးေတာ႕မလုိ႕ေတာ္ဘဲ ဘယ္မွာ ဘယိလုိ ဘယ္နာမည္နဲ႕ဝယ္ရမလဲ။

RITA: :fo:မမနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ တူတူပဲ။ ဟိုေန႔က ntuc ကေန ဉာဏ္ထြန္းကို ဖုန္းဆက္လွမ္းေမးရတယ္။ ခ႐ုဆီက ဘယ္ႏွမ်ိဳးေတာင္ ႐ွိတာလဲလို႔ ဒီမွာ ခ႐ုဆီလုိလိုဟာေတြ ငါ အမ်ားႀကီး ေတြ႔ေနတယ္လို႔။ ဆရာက ကိုယ့္ အထင္ႀကီးၿပီး brand ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးလို႔ ေျပာတယ္ ထင္ေနေသးတယ္။ (ဘယ္သူ႕မွ ျပန္မေျပာနဲ႔လို႔ ပိတ္ထားတာ။ ခုလို လူစံုတုန္း ကိုယ့္ဘာသာ ေျပာခ်င္လို႔)

kom: အရင္ဘေလာ႕တံဳးက ဟင္းခ်က္ေသးတယ္ မွတ္မီေသးလာ ပဳစြန္ႀကာ္ ေလ. ရီတာ မွတ္မိလား. တို႕ထင္တာဘဲ ပုဏြန္ေႀကာမဟုတ္လား.

RITA: တကယ္ေတာ့ oyster လို႔ေတာ့ သိပါတယ္။ အနီးမွာ abalone ေတြ႕ေတာ့ အဲဒါကလဲ ခပ္ဆင္ဆင္ဆုိေတာ့ ေရာသြားတာ

kom: Oyster sauce ေက်းဇဴး ဗစ္ တစ္ကယ္ ဝယ္မလို႕ ဘယ္လုိေၿပာရမွန္းမသိတာနျ႕ၿပန္လာတာ။

mon: ခရုပုံပါပါတယ္ေလမမ

RITA: ေတာ္ေသးတယ္ မမ snail sauce လို႔ မေျပာခဲ့တာ။

Vista: snail sauce :fo:

kom: snail ဆိုတာဘာမွန္းမွ မသိတာ စိတ္ခ် မေၿပာပါဘူး။

mon: မမ အရြက္ေၾကာ္ရင္ ခရုဆီနဲ႕ ငံျပာရည္ေလးနဲနဲထဲ့ေၾကာ္ေလ စားလုိ႕အရမ္းေကာင္းတယ္

RITA: အမယ္ ဆရာႀကီး မလုပ္ပါနဲ႔ သိတယ္ :fo:

kom: ေခါက္ဆဲြေႀကာ္စားမယ္ ခရုဆီယဝ္ၿပီးရင္. ၿမိဳး. အရင္ေႀကာ္ၿပီးဖဘ မွာၿပပါ. လုိက္ေႀကာ္ႀကည္႕မယ။္

mon: ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ထဲေတာ့ ထဲ့တာမၾကားဖူုးဘူးမမ

kom: ဟမ္. မထည္႕ဘူးလာဒ

mon: အရြက္ေၾကာ္မွာပဲထဲ့တာေလမမမ။ ခ်က္တတ္တဲ့လူေမးၾကည္႕ပါအုံး

kom: မမ ေတြမ်ားေနၿပီ မြန္.

RITA: ငါးဟင္းကို ဖြင့္မၾကည့္နဲ႔။ ၾကည့္ရင္လဲ စားၿပီးမွ ၾကည့္လို႔ ေနာက္က စာထပ္ပို႔လိုက္တယ္။ ေရခ်ိဳးလိုက္ဦးမယ္။ :bath:

kom: ဘယ္မွီေတာ႕မလဲ ရီတာရယ္။

RITA: kom: ဟုတ္တယ္။ သမီးကိ ေၿပာတာ. အၿဖဴေရာင္ဝတ္ထားတဲ႕ သမီးနဲ႔ လိုက္သြားတဲ႕ ေခြၿဖဴဆီကေနႀကားတာ )) ဟမ္ ဒါကို ခုနက မျမင္ဘူး။ သတင္းက ျမန္လွခ်ည္လား။ ေနာက္ကေန လိုက္ေခ်ာင္းေနသလုိပဲ။ အျဖဴေရာင္ဝတ္တာပါ သိသြားျပန္ၿပီ။

kom: သိတယ္ေလ သိတယ္ ၿမိဳးလဲသတယ္ စင္စက ္လဲသိတယ္ ေပါက္လဲသိတယ္။ ကုိဘလဲသိတယ္။

myo: သိတယ္ေလ လူတိုင္းသိတဲ့ကိစၥ

RITA: တမင္ ဘယ္သူမွ မသိေအာင္ ဖုံးထားတာ။ ေတာ္ၾကာ ပြဲေတြ ဆက္ေနမွာ စိုးလုိ႔

s: အမေလး.. အေမေရ.. ဘာၾ႕ီးလဲ https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEggkp0PcGTIm49ua0WA7MqKYa-6PYDs3RrWhkbfO9xaxf_di1-QX6Gsg6xGtDHPIGHCk5rnRIUSwvQoPFb6LR-j9niZ4eTTUQVXJYBxyb8tc6WJphFNhAlCzwlHn1oSoBKaIfT1spDUo3M/s1600/140720101656.jpg

ဘာၾကီးလဲ။ ပံုကိုေၾကာေနတာ :respect:

RITA: :td:<< မမစင္ (လက္တြဲသင္ျပမယ္ မ႐ွိဘူး)

kom: ေနာက္ဆံုးပံုကေလးကိုဖြင္႕လုိက္ပါဦးစင္စင္ ..စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ေၿပာသည္။

RITA: သူ႕ဘာသာ ငါးက အသားျဖဴေနတာ ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ။ က်က္ရင္ ၿပီးတာပဲ မဟုတ္ဘူးလား။

s: ေအာင္မေလ.. သင္တာေတာင္ လက္တြဲသင္ရမတဲ့ ေတာ္ေ၇း.. :smile:

kom: ဘယ္နယ္လုပ္ႀကမတံု.း.သူက ခူးၿပီၚခပ္ၿပီးသားလုိခ်င္တာတဲ႕ ။

RITA: ဟုတ္တယ္ ဟိုတေယာက္က ဟိုဟာလုပ္လိုက္ ဒီတေယာက္က ဒီဟာလုပ္လိုက္ပဲ လုပ္ခ်င္တာ။

s: 2 ပံုၾကည့္ျပီးျပီ မမေရ :smile: :fo:

myo: ေနာက္ဆံုးပံုကို အသက္ေအာင့္ႏွိပ္လိုက္

kom: စုိင္းထိီးဆုိင္ကိုႀကည္႕ခ်င္ရင္ မ်က္စိေမွးႀကည္႕ရသလိ ုု သူႈငါးက လည္းမွ်က္စိမွီတ္ၿပီးစားမွသာလွ်င္ စားနိုင္မဲ႕အေၿခအေနမွာရွီတယ။္ ဒါေတာင္ၿမည္းမႀက္ည႕ရေသးဘူးဆုိဘဲ . အရမး္စိတ္ညစ္ေနသူ

s: မမ..အဲ့ထက္ပိုရီလို႕ ရတဲ့ အရုပ္ မရွ္ိေတာ့ဘူးလား.. ေနာက္ဆံုးပံု ခုပဲ ၾကည့္ျပီးျပီ

RITA: I remembered one of my friend's first Pork Curry. One side is white, another side is reddish brown. :) You don't need to ask other's opinion, you yourself can taste that curry. How is the taste ? )) သူငယ္ခ်င္းေတြကိုပါ Bcc နဲ႔ ပို႔လိုက္လို႔။ ဉာဏ္ထြန္းဆီက ျပန္စာ။ အားေပးၾကတယ္ :fo:

s: မလုလုတို႔ ေနာင္သူတို႕ ေတာင္ ဒီလို ခ်က္တတ္တာ မဟုတ္ဘူး.. ႏွစ္ေရာင္ျခယ္ငါး

RITA: ငါ ခုထိ မျမည္းၾကည့္ရေသးဘူး။ မျမည္းရဲေသးလို႔။ )) သူ႕ကို ကိုယ္က ျပန္တဲ့စာ။ hee hee

s: သူတို႕ ခ်က္ရင္ အနီတစ္ေရာင္ထဲရယ္ .. ခုက အျဖဴေရာ အနီေရာ :smile:

RITA: အာာာာ တေရာင္တည္းပါ အျဖဴတခုတည္း က်န္တာက ခရမ္းခ်ဉ္သီး အုပ္ထားတာ။

kom: စားေသာက္ဆုိင္ထဲသုိ႕လူတစ္ေယာက္ဝင္လာသည္။ ႀကက္ဥတစ္လံုးကုိ တၿခမး္က က်က္ တစ္ခ်မး္က တူး. တစ္ဘက္ကက်က္တစ္က်က္ေႀကာ္ေပးပါဗ်ာ. ဟမ္. ဘာၿဖစိလုိ႕လဲ .................အိမ္က မိန္းမကုိ သတိရလုိ႕ပါ ခရီးထြက္လာတာနဲနဲႀကာလာၿပီဆုိေတာ႕...........

RITA: :) be confident. This is your first anyway. So don't expect much, and you'll be ok. )) စာ ျပန္လာျပန္တယ္ ဉာဏ္ထြန္းဆီကပဲ။ ဒါမွ တို႔သူငယ္ခ်င္း :happy:

s: သူ႕ငါးၾကီး ျဖဴေနတာ ဖံုးခ်င္လို႕ၾကက္သြန္ဆီသတ္ေတြနဲ႕ ဖံုးထားတာကို ရီခ်င္တာ :fo:

RITA: ဘယ္ကလာ ဖုန္းရမွာတုန္း။ ငါးျဖဴတာ ပံုမွန္လို႔ ထင္ေနတာ အေပၚမွာ တင္ထားတာက အဲဒီက အရသာေလးေတြ ဝင္လာေအာင္လုိ႔

kom: you'll be ok. တဲ႕ သူတို႕ေက မွာလို႕ေၿပာတာမဟုတ္ဘးူ နင္႕ငါး နင္ဘဲစား ငါတို႕မစားဘူးဆုိတဲ႕သေဘာ.

s: ဒါ အခ်စ္ဥၤီးေလးလား... ျဖစ္တတ္ပါတယ္ေလ... က်ိတ္မွိတ္ျမိဲဳခ်ၾကည့္လိုက္ပါ။

kom: တို႕ေတာ႕ မၿမိုဳနုိင္ပါဘူး. ဘာဘဲၿဖစ္ၿဖစ္ ရီတာဘဲ စား. အုိေကမွာပါ. (ပံု ထပ္အားေပးေနသူ) remember rita ::::::::::::::::>> you'll be ok you'll be okyou'll be ok not we

myo: စားေကာင္းမယ့္ပံုပါ ငါးကို ဆႏြင္းမနယ္ဘူးလား ရီတာ။ ဆား ဆႏြင္းအရင္နယ္ထားလိုက္ရင္ အေရာင္တမ်ိဳးျဖစ္သြားမယ္ထင္တယ္။ (မ်ိဳးတစ္ေယာက္ပဲ အားေပးေဖာ္ရတယ္)

RITA: ဆႏြင္းက အစိမ္းနယ္ရင္ နံမွာေပါ့လို႔

myo: မနံေအာင္ နယ္ရတာေလ :td:

RITA: myo: မနံေအာင္ နယ္ရတာေလ :td: )) ဆႏြင္းနံ႔ႀကီးက နံမယ္ မဟုတ္ဘူးလားလို႔

s: စပါးလံုးတစ္ေထာက္အလွကို မၾကည့္ပါနဲ႔.. အရသာ က လွ်ာလည္ရင္လည္ေနမွာပါ.. (လွ်ာက ဘယ္လိုခံစားရမွန္းမသိလို႕ ညက္စိလည္သြားတာ) ရီတာ့ပံုေတြ ဝင္းဒိုးတစ္ခုစီနဲက အကုန္ဖြင့္ထားတယ္...

myo: ဒါဆို ညွီလည္းညွီမယ္ထင္တယ္

kom: ၿဖစ္နုိင္တယ္ မႀကားဘူးဘူးငါးကုိ ဘာန႕႕ဲမွ မနယ္ဘဲ ခ်က္ရမယ္ဆုိတာ ဘယ္သူမွ လက္တြဲ မေခၚထားႀကဘူးနဲ႕တူတယ္။

RITA: နယ္တယ္ေလ ဆား ငံျပာရည္ ခ်ိဳမႈန္႔

myo: ဆႏြင္း သာနံေၾကးဆို ဘယ္သူက ဆႏြင္းထည့္ခ်က္ေနေတာ့မလဲ ရီတာထံဳရဲ႕ :td:

RITA: ထည့္တယ္ေလ ဆႏြင္းကို ဆီသတ္ရင္

s: Rita ... u will b OK.. :P

mon: ၾကည္႕စမ္းပါအုံးရီတာ့ကုိ ေျပာေနလုိက္ၾကတာ ကုိယ္လဲ မစားႏုိင္ပါဘူး ငါးဟင္းျဖဴျဖဴၾကီး

s: ပံုဖြင့္ၾကည့္ျပီးေတာ့ ခ်စ္ခ်စ္က အိမ္တြင့္မွဳနဲ႕ အခ်က္အျပဳတ္သင္တန္းသြားတက္မယ္တဲ့

kom: ဂ်ငး္ေလးပါ ထည္႕လုိက္ရင္မေကာငး္ဘူးလားမ်ိဳး ဆနြငး္ဆုိတာ အသားမွာနယ္႕ရတာ ငါေတာင္သိေသးတယ္။

RITA: သားငါး အစိမ္းကို တခါမွ မနယ္ဘူး။ ခ်င္း၊ ၾကက္သြန္ျဖဴနီက အႏွစ္လုပ္တဲ့ထဲ ပါၿပီးသား။

myo: ပုစြန္တို႔ ငါးတို႔ ညွီနံ႕ျပင္းတာေတြကို ဆား ဆႏြင္းအရင္နယ္ထားတာ

RITA: တခါမွ အသားကို ဆႏြင္းမနယ္။ ဆီပူလာရင္ ဆႏြင္းမႈန္႔ဗူး ဖြင့္ထည့္လိုက္တယ္ ဒါပဲ။

kom: ဘုးလုိက္ေမွာက္က်သြားမွခက္မယ္။ (ပံဳ မဆလာဘူးေမွာက္အိုးထဲေမွာက္က်ဖူးသူ) ရီတာ အရင္ ကပုဖြန္ေႀကာ္ထားတာခ်ၿပလုိက္စမ္းပါ. ဒီေလာက္မဆုိးပါဘူ အခုဘာလုိ႕လက္၇ေည္ေတြ က်သြားတာလဲ

RITA: ပုစြန္ရယ္ ငါးရယ္ သမီးက မႀကိဳက္။ ေျခေလးေခ်ာင္းပဲ ႀကိဳက္တာ။ အဲဒါေၾကာင့္ ႏွစ္ခ်ီၾကာမွ စင္ကာပူမွာ ငါးဟင္းစားဖို႔ ႀကံတာ။

s: မဆလာ အိုးထဲ ေမွာက္က် :smile:

kom: ဟာ မဆလာေတြအိုးထဲ႕ ကေန ၿပန္ဆယ္ရတာ မလြယ္ဘူး။ မ်ားႀကီး

RITA: ဒါေၾကာင့္ ကိုမဆလာလို႔အမည္တြင္သြားတာလား:fo:

Boyz: ရီတာကိုမ်ား ဝိုင္းေျပာလိုက္ၾကတာ... ဘာမွ မက်န္ေတာ့ဘူး။ စကားမစပ္ ငါးက ဘာလုိ႔ ျဖဴေနရတာတုန္း...

myo: ဒါေပမယ့္ ဒီက ေရာငး္တဲ့ငါးေတြေတာ့ ျဖဴျဖဴၾကီးေတြပါ။ ဆိုင္က ငါးဟင္းေတြကိုေျပာတာ

kom: တို႕လဲသိခ်င္ေနတာဘဲ မၿဖူေအာင္ဘယ္လုိခ်က္ရမလဲလုိ႕။

RITA: မသိဘူး ငါးကို မကၽြမ္းက်င္။ ဒီမွာလည္း ငါးတခါမွ မစား။ ျဖဴတာ ပံုမွန္လို႔ပဲ ထင္ေနတယ္။

Boyz: ခက္တာမွတ္လုိ႔ ... တူးေအာင္ ေၾကာ္လိုက္ရင္ မည္းသြားမွာပဲ

myo: ဒီကပဲငံျပာရည္အေနာက္ေတြေလာင္းထည့္လိုက္ပါလား မမ ေတာ္ေတာ္မည္းတယ္ ဒီကေရာင္းတာေတြ

RITA: အိမ္က ညီမေလး တစ္ေယာက္ရဲ႕ အေမကဆုိ သူ႕သမီးေတြ ဘာမွ မလုပ္ခိုင္းဘူးတဲ့။ လုပ္တတ္ရင္ ေယာက္်ားေတြကို လုပ္ေကၽြးေနရမယ္။ မလုပ္တတ္ရင္ အိမ္ေဖာ္ေခၚလို႔ ေျပာတယ္တဲ့။ ဒါေပမဲ့ သူ ဒီမွာ ခ်က္ေတာ့ အဟုတ္ပဲ။ ကိုယ္က်ေတာ့ လွည့္ကို မၾကည့္တာ အိမ္မွာတုန္းက။ ကိုယ္နဲ႔ မဆိုင္သလိုပဲ။

kom: တုိ႕ကလည္းေသာက္ေရေတာင ္သူမ်ားက ခပ္ေပးတာ။

RITA: အိမ္မွာ ေကာ္ဖီေတာင္ ေဖ်ာ္မေသာက္။ ဒါေပမဲ့ ရီးစားကိုေတာ့ ခ်က္ေကၽြးမွာပါ။

kom: ရီတာခ်က္ေပမဲ႕ ဟုိက ထြက္ေၿပးမွာပါ။ n2 လဲ အဲသလုိဘဲေၿပာေနတာဘဲသြပ္ သြပ္။

RITA: ထြက္ေျပးရင္ေတာ့ ခ်က္မေကၽြးေတာ့ဘူးေပါ့ :mt:

s: ေမာင္ၾကီးျပန္လာလာခ်င္း ျပလိုက္ျပီ....

kom: ဘာေၿပာလဲ စိတ္ပုတ္ခ်က္ ဝငး္ဒးုိးေတြ ေသခ်ာဖြင္႕ထားတာ ဒါေႀကာင္႕ကုိး

s: ဟီးဟီး ....ဟင္းအႏွစ္ထဲမွာ ငါးအစိမ္းေရာထားတာလားတဲ့... ( သူတကယ္မသိလို႕ေမးတာ ) :fo:

RITA: :fo:

s: စြယ္ေတာ္ရိပ္ပြဲတံုးက ျပဖူးတဲ့ ကေလးမ ခ်က္တာလို႔ ဖြလိုက္တယ္.....ေၾသာ္.... တဲ့ :smile:

kom: စြယ္ေတာ္ရိပ္ပ။ ၊?

s: သၾကၤန္ပေဒသာကပြဲတံုးက ေတြ႔ဖူးလိုက္တယ္ ... ဖဘ မွာ သမီး လက္မွတ္ပံုေတြေတာင္ တင္ေသးတယ္ေလ

myo: နာလည္းေတြ႔လိုက္တယ္ အဲ့ေန႔က စင္စင့္ကိုေတာ့ မေတြ႔မိဘူး။ ေအာက္ကအျဖဴေပၚမွာ အေပၚက အဝါထပ္ဝတ္ထားတယ္။

RITA: ဟုတ္တယ္ မ်ိဳး။ အဲဒါ အိမ္ကလူေတြ ဝယ္ေပးတဲ့ အက်ႌ။

s: ဟုတ္တယ္... ေနာက္ဆံုးတင္တဲ့ပံုထဲကအင္းက်ီနဲ႔ ေတာ္ေတာ္တူတယ္။ အဆင္နဲ႔ အေရာင္ၾကိဳက္လုိ႕ တစ္ဒါဇင္ ယယ္ထားတာေနမွာပါေလ :fo:

RITA: ဟုတ္ပါဘူး အဲဒီ တထည္ပါပဲ။ ေဘာင္းဘီပဲ ေျပာင္းသြားတာ။

myo: ဟုတ္တယ္ ခုပဲသြားၾကည့္လိုက္တယ္ ဟိုေန႔က ဂ်င္းေဘာင္းဘီရွည္

RITA: ေရခ်ိဳးေတာ့မယ္။ :bath: