လကၤာရည္ေက်ာ္ စာအုပ္မ်ား

၁) ႀကိဳးၾကာေတာင္ပံခတ္သံ
၂) ေဒါက္တာေ႐ႊေသြးနဲ႔ မပန္းမႈံ
၃) ခ်စ္စရာ့အိမ္ကေလး
၄) ေနဝင္အိပ္တန္းတက္

ေလးခု ဖတ္ၿပီးၿပီ။ နံပါတ္ (၃) ခ်စ္စရာ့အိမ္ကေလး ကို သေဘာအက်ဆံုးပါပဲ။
ဝတၳဳတိုစာအုပ္ေတြမွာ "သမားလည္ျပန္" တခုပဲ ဖတ္ျဖစ္ၿပီး အဲဒါကို သိပ္ သေဘာက်ပါတယ္။

ဝတၳဳရွည္ေတြအေၾကာင္းကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ရွည္ရွည္ေဝးေဝး ေျပာဖို႔လိုလိမ့္မယ္။

သို႔ေသာ္လည္း ပ်င္းသည့္အတြက္ေၾကာင့္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး အတုိဆံုးနဲ႔ လိုရင္းေျပာရရင္ အေၾကာင္းအရာေတြက အားလံုး ေကာင္းပါတယ္။ ဇာတ္ေကာင္ေတြကေတာ့ စာေရးဆရာအလိုက် ဖန္တီးခံရတယ္လို႔ ခံစားရတယ္။ ဥပမာ - မပန္းမႈံ (ေဒါက္တာေရႊေသြးနဲ႔ မပန္းမႈံ)။ ေမၾကာျဖဴ (ေနဝင္အိပ္တန္းတက္)။ (တခ်ိဳ႕ဇာတ္ေကာင္မ်ားလည္း ထုိ႔အတူ)

ဝတၳဳရွည္ေတြအေၾကာင္း ေျပာရရင္ ႀကိဳက္တယ္ မႀကိဳက္တယ္ကို ယတိျပတ္ေျပာမရဘဲ ဘယ္နားမွာေတာ့ ဘယ္လုိ၊ (ဘယ္ဇာတ္ေကာင္က၊ ဘယ္အေၾကာင္းအရာက၊ ဘယ္ဇာတ္ကြက္က စသျဖင့္) ခြဲျခားေျပာမွသာ ျဖစ္မယ္လို႔ ထင္ေနမိတယ္။ ေယဘုယ်သာ ေျပာေၾကးဆုိရင္ေတာ့ ဆရာဝန္ဇာတ္လမ္းဝတၳဳရွည္ေတြဟာ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဝတၳဳတုိေတြက ပိုၿပီး လုိရင္းေရာက္ ရင္ထဲေရာက္တယ္လို႔ ခံစားမိပါတယ္။ အရွည္က တခ်ိဳ႕ ဇာတ္ေကာင္စ႐ုိက္ "သ႐ုပ္ေဖာ္မႈ" မ်ား (ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္သက္သက္ကို မဟုတ္ပါ) ကို ခံစားလို႔မရပါ။

ေနဝင္အိပ္တန္းတက္ ကေတာ့ ဇာတ္လမ္းသက္သက္အေနနဲ႔ ဆြဲေဆာင္မႈအနည္းဆံုးပါပဲ။ အဲဒီထဲက အခ်က္အလက္ေတြကိုေတာ့ သိပ္သေဘာက်တာေတြ ရွိပါတယ္။ (ဥပမာ - ေဆးကုမၸဏီနဲ႔ ဆရာဝန္ႀကီးေတြ၊ လူနာေတြရဲ႕ ေတာင္းဆိုမႈနဲ႔ ဆရာဝန္ေတြရဲ႕ အေျခအေန၊ မီဒီယာမ်ားနဲ႔ ဆရာဝန္ေတြရဲ႕ အေနအထား၊ အေရွ႕နဲ႔ အေနာက္ရဲ႕ က်န္းမာေရးေလာက ကြာျခားမႈ)။

ကိုယ္ကိုယ္တုိင္လည္း ဗမာျပည္ရဲ႕ ဆရာဝန္၊ စာေရးဆရာ၊ ေက်ာင္းဆရာ စသျဖင့္ေတြအေပၚမွာ လူေတြဘက္က မတန္တဆေတာင္းဆုိမႈေတြကို မႀကိဳက္ႏိုင္တာေၾကာင့္ (အဲဒီအသိုင္းအဝိုင္းေတြရဲ႕ လုိအပ္ခ်က္၊ တာဝန္ပ်က္ကြက္မႈမ်ားလည္း ရွိတာကို သိသည့္တိုင္) အဲဒီအခ်က္အလက္ေတြ သူ ေရးျပတဲ့အခါ ႀကိဳက္မိတာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

ေနာက္ မီဒီယာနဲ႔ ေဆးေလာက ကိစၥေတြမွာဆုိလည္း (အဲဒီ ေဆးေလာကအသိုင္းအဝိုင္းေတြရဲ႕ လုိအပ္ခ်က္၊ တာဝန္ပ်က္ကြက္မႈမ်ားလည္း ရွိတာကို သိသည့္တိုင္) သူ အဲလုိ ေရးျပတာကို ႀကိဳက္ပါတယ္။ (တဘက္က ဝတၱရားပ်က္တာ တက႑၊ တဘက္က စည္းမထားဘဲ ဝင္ေရာက္ ေမႊေႏွာက္တာက တက႑ လုိ႔သာ ျမင္သည္။)

တျခား (၃) အုပ္ နံပါတ္ ၁/ ၂/ ၄ လည္း ထုိနည္းႏွင္ႏွင္ ခံစားရသည္။

ႀကိဳးၾကာေတာင္ပံခတ္သံ ကေတာ့ စာအုပ္ထြက္ကာစ၊ ဒီလာခါနီးေလာက္မွာ ဖတ္ခဲ့ရေတာ့ ေမ့သေလာက္ ျဖစ္ေနၿပီ။ တကယ့္ အျဖစ္အပ်က္ကို အေျခခံတယ္လို႔ စာေရးဆရာကိုယ္တုိင္ကလည္း အမွာ မွာ ေျပာထားပါတယ္။ တျခားလူမ်ားဆီကပါ ၾကားဖူးပါတယ္။

အဲဒါနဲ႔ ပတ္သတ္လုိ႔ တခ်ိဳ႕စာဖတ္သူလူငယ္ေတြက စိတ္ကူးယဉ္ဇာတ္လမ္းဆန္တယ္လုိ႔ ေျပာၾကတယ္ ဆုိတဲ့အေၾကာင္း စာေရးသူရဲ႕ တျခားစာအုပ္ အမွာစာမွာ ဖတ္ရတယ္။ အဲဒါဟာ တကယ္ အျပင္မွာရွိတဲ့ ဆရာဝန္တစ္ေယာက္ကို အေျခခံၿပီး ေရးထားတာပါ လုိ႔ သူ ျပန္ရွင္းထားပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ ကိုယ့္ခံစားမႈနဲ႔ ယွဉ္ၿပီး ေျပာရရင္ အဲဒါ အျဖစ္အပ်က္ အေၾကာင္းအရာထက္ စာေရးတင္ျပပံုေၾကာင့္ စာဖတ္သူရဲ႕ ခံစားမႈမွာ အဲလို ထင္ရတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ဘာလို႔ဆို အဲဒါ တကယ့္ဆရာဝန္ႀကီးတစ္ေယာက္ကို အေျခခံၿပီးေရးထားတာမွန္း သိေနတာေတာင္ ဖတ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ဇာတ္ေကာင္က သပ္သပ္ပဲ ျဖစ္ေနတယ္။

ဒါ့ျပင္ လူငယ္ေတြအဖို႔ေတာ့ (အေရးအသား ဘာညာကို ဖယ္ထားလည္းဘဲ) အဲဒီဇာတ္လမ္းမ်ိဳးက စိတ္ကူးယဉ္သူရဲေကာင္းဆန္တယ္လို႔ ခံစားရတယ္ ဆုိတာ ျဖစ္ႏိုင္တာပါပဲ။ စာေရးသူတို႔ေခတ္နဲ႔ ဒီေန႔ေခတ္က ႏွစ္အားျဖင့္ ဘယ္ေလာက္မွ မကြာလည္း gap ကေတာ့ တအားကြာေနၿပီ။

သူရဲေကာင္းေတြ ေပၚလာတာ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ လူတုိင္းကေတာ့ သူရဲေကာင္းမျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ကိုယ့္အတုိင္းအဆ ဘယ္ေလာက္ရွိလဲဆုိတာလည္း နားလည္ဖို႔လိုတယ္။ ကိုယ္က သူရဲေကာင္းမျဖစ္ႏိုင္ဘဲ မႈိင္းမိလုိ႔ စိတ္ကူးယဉ္ၿပီး လုိက္လုပ္၊ ေနာက္မွ မႏိုင္ရင္ကာေတြျဖစ္လည္း အလကားပဲ။ ကိုယ့္အေနနဲ႔ေတာ့ (ဆရာဝန္၊ စာေရးဆရာ၊ ေက်ာင္းဆရာ) ဘယ္သူ႕ကိုမွ သူရဲေကာင္းလုပ္ဖို႔၊ အနစ္နာခံဖို႔ မေတာင္းဆုိဘူး။ ကိုယ့္တာဝန္ကိုယ္ ေက်ပြန္သိတတ္ရင္ ရၿပီ။ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ စည္းရွိဖို႔ပဲ။ ႏြားလည္း ေက်းဇူးရွင္စာရင္းသြင္းၿပီး ခုတံုးလုပ္တဲ့ေခတ္ကိုေတာ့ ခ်န္ခဲ့ဖုိ႔ေကာင္းၿပီ။ (ဤကား စကားခ်ပ္)

ေဒါက္တာေရႊေသြးနဲ႔ မပန္းမႈံ ထဲက မပန္းမႈံ ကိုလည္း သူ႕စ႐ိုက္နဲ႔ သူ႕အျဖစ္အပ်က္က မဆီေလ်ာ္သလို ခံစားရတယ္။ အဲဒါမ်ိဳး အျပင္မွာ ရွိႏိုင္သည့္တိုင္ေအာင္ ဇာတ္လမ္းအေနနဲ႔က်ေတာ့ တခုခုလိုေနသလိုပါပဲ။ ဆရာက သူ႕ဇာတ္ေကာင္ေတြကို သိပ္အျပစ္ကင္းေစလြန္း အားႀကီးတယ္။

ဒါ့ျပင္ ကိုယ့္အေနနဲ႔ဆုိ လြန္ခဲ့တဲ့ 10 ႏွစ္ေလာက္က ဖတ္ရရင္ အဲဒါေတြတင္မကဘဲ ဇာတ္ေကာင္ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကိုပါ လက္သင့္မခံႏိုင္ ျဖစ္ေနမိမွာ။ ဒါေပမဲ့ ခုခ်ိန္မွာ ဖတ္ရေတာ့ ဒါမ်ိဳးေတြလည္း ရွိႏိုင္တာပဲ လို႔ လက္ခံလို႔ ရေနျပန္တယ္။ ေလာကထဲက လုပ္တိုင္း မျဖစ္ႏိုင္တာေတြ၊ ျဖစ္တုိင္း မလုပ္ႏိုင္တာေတြပါပဲ။ ေမာင္တင္ဦး ဒ႑ာရီ ဇာတ္ကားထဲက ဇာတ္ေကာင္ႏွစ္ေယာက္ကိုေတာင္ သတိရမိပါေသးတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ 10 ႏွစ္ေလာက္ကသာ ခ်စ္စရာ့အိမ္ကေလး ကို ဖတ္ရရင္လည္း ခုလို သေဘာက်မိမယ္ မဟုတ္ျပန္ဘူး။

ေနဝင္အိပ္တန္းတက္ ထဲက ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္ကို သ႐ုပ္ေဖာ္ပံုေတြနဲ႔ ဇာတ္သိမ္းခန္းကိုေတာ့ မႀကိဳက္လွပါ။ အဲဒီထဲက အေပၚမွာေျပာထားတဲ့ ႀကိဳက္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကိုသာ ဖယ္ပစ္လိုက္ရင္ ဇာတ္လမ္းခ်ည္းသက္သက္ကေတာ့ မထိတဲ့အျပင္ smtz ေရးတဲ့ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ကမွ ေရးေတးေတး ရွိေသးတယ္။ =D

ကိုယ့္အေနနဲ႔ေတာ့ ဝတၳဳရွည္ေတြထက္ အတိုေတြက ပို ထိေရာက္ ခံစားရတယ္လို႔ ျမင္မိတယ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီေန႔ေခတ္အခါမွာ ဆရာလကၤာရည္ေက်ာ္ ေပၚလာတာ မဂၤလာတစ္ပါးလုိ႔ ခံစားမိတာလည္း အမွန္ပါပဲ။

ေယဘုယ်သာ ေျပာေၾကးဆုိရင္ေတာ့ လကၤာရည္ေက်ာ္ စာအုပ္ေတြကို ႀကိဳက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီစကားလံုးေလာက္နဲ႔ေတာ့ မျပည့္စံုႏိုင္ဘူး။

***

လကၤာရည္ေက်ာ္ - သမားလည္ျပန္

လကၤာရည္ေက်ာ္ - သမားလည္ျပန္

လကၤာရည္ေက်ာ္ ဝတၳဳတိုစာအုပ္ဖတ္ၿပီးေတာ့ ဘေလာ့မွာ ျပန္႐ုိက္တင္ခ်င္စိတ္ေတာင္ ျဖစ္မိတယ္။

အစဆံုးလံုးခ်င္းနဲ႔ ဝတၳဳတိုတစ္ပုဒ္ ဖတ္ရတုန္းက မဆလေခတ္မွာ တဝက္တိတိ ႀကီးခဲ့တဲ့ စာေရးဆရာလုိ႔ ထင္ေယာင္ထင္မွား ျဖစ္မိတဲ့စိတ္ေတာင္ တကယ္ေပ်ာက္သြားတယ္။ အေတာ္ မွ်မွ်တတနဲ႔ စိတ္ေကာင္းေစတနာကို ေပၚလြင္ေအာင္ေရးႏိုင္တဲ့ စာေရးဆရာမ်ိဳး။

အခ်စ္၏ေနာက္ဆက္တြဲ စာမ်က္ႏွာ ဖတ္ရတုန္းကလို လူ႕ေလာကနဲ႔ ဆရာဝန္ေလာကရဲ႕ ေကာင္းျမတ္မႈေတြကို ျမင္သာလက္ခံႏိုင္ေအာင္ ျပႏိုင္စြမ္းတဲ့ စာေရးဆရာ။ လူ႕စိတ္သဘာဝနဲ႔ ဆရာဝန္စစ္စစ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္သဘာဝကို ဇြတ္ သူရဲေကာင္းမဆန္ေစဘဲ ေလးစားေလာက္ေအာင္ ႐ိုး႐ိုးသားသား ေရးျပႏိုင္တာ အမွန္ပါပဲ။

(မွတ္ခ်က္။ အကုန္ မၿပီးေသးခင္ ထေရးမိသည္)

***
...
"ဒီလုိလုပ္ေလ ဆရာ၊ ဆရာတို႔ သင္ေပးထားတဲ့ ပညာေတြလည္း အလကားမျဖစ္ရေအာင္၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း လခကေလး ၿမိဳးၿမိဳးျမက္ျမက္ရေလေအာင္ ႏိုင္ငံျခားမွာပဲ ေဆးသြားကုလုိက္မယ္ မေကာင္းဘူးလား"

အားလံုးဝိုင္းရယ္ၾကသည္။ မိမိလည္း မေနႏိုင္ဘဲ ရယ္လုိက္မိသည္။

"ပညာေတာ္သင္သြားတုန္းကေတာ့ ငါလည္း ႏုိင္ငံျခားမွာ ေဆးကုဖူးတာေပါ့ကြာ။ မင္းေျပာတဲ့ ၿမိဳးၿမိဳးျမက္ျမက္လည္း ရဖူးတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ငါကေတာ့ ျပန္လာခဲ့တာပါပဲ။ အဲဒါ ဘာျဖစ္လုိ႔လို႔ မင္း ထင္သလဲ"

လူေနာက္ ဆရာဝန္ကေလး မ်က္ႏွာပိုးသတ္သည္။

"ဟုတ္တယ္ဆရာ၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း အဲဒါကို စိတ္ဝင္စားေနတာပဲ။ ၾကားရသေလာက္ေတာ့ ဆရာ ဟိုမွာလည္း ေတာ္ေတာ္ အဆင္ေျပခဲ့တာပဲ။ အဲဒါ ဘာလို႔ ဆရာျပန္လာတာလဲ"

...

"ဒီလုိ စဉ္းစားၾကည့္ရေအာင္ကြာ။ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ ဆုိတာကို မင္းတို႔ ဘယ္လုိ နားလည္သလဲ"

ေကာင္ေလးမ်က္ႏွာ ၿပံဳးစိစိ ျဖစ္သြားသည္။

"မရယ္နဲ႔ ေဟ့ေကာင္။ ငါ တရားေဟာမလို႔ မဟုတ္ဘူး။ ငါ ခံစားရတဲ့အတိုင္း ငါ ေျပာျပမလို႔။ ငါ ႏိုင္ငံျခားမွာတုန္းက ငါ့မွာ ဘာသာစကားျပႆနာလည္း ဘာမွ မရွိဘူး။ မင္းတုိ႔အသိ။ ၿပီးေတာ့ ငါ့ထံုးစံက ေရာက္ေလရာအရပ္မွာ သူတို႔စ႐ိုက္၊ သူတို႔ဘဝ ေနပံုထုိင္ပံု၊ သူတို႔ ဘာစိတ္ဝင္စားတယ္ အၿမဲေလ့လာတယ္။ ေဒသခံနဲ႔ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးေနႏိုင္ေအာင္ အၿမဲ ႀကိဳးစားတယ္။ သံုးလ၊ အလြန္ဆံုး ေျခာက္လဆုိရင္ ရၿပီ။ အုိေကၿပီ။ အကုန္သိသြားၿပီ။ ငါနဲ႔ စကားေျပာရင္ သူတို႔ ငါ့ကို လူစိမ္းတစ္ေယာက္လုိ မခံစားရေတာ့ဘူး။ တသားတည္း ျဖစ္သြားၿပီ။ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ လူမ်ိဳးေပါင္းစံုနဲ႔ ငါနဲ႔ စားအတူ သြားအတူ အဲလို ခင္သြားၿပီ။ ခင္သြားတဲ့အခါက်ေတာ့ ငါ ဘာသတိထားမိလဲ သိလား"

...

"ငါ ဒီအတုိင္း တသက္လံုးေနလို႔ မေပ်ာ္ဘူးဆုိတာကိုေပါ့။ ငါ ဒီမွာ ကိုယ့္လူမ်ိဳးေတြၾကားထဲမွာ အလုပ္လုပ္ေနရတုန္းက ဒီလိုမ်ိဳး၊ အခု မင္းတို႔နဲ႔ ေနသလုိမ်ိဳးေပါ့ကြာ၊ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေပါင္းသင္းၿပီး အလုပ္လုပ္ရင္ အတူတူ အဲသလို ေနရတာ ငါေပ်ာ္တယ္။ ကိုယ့္ဘာသာစကားနဲ႔ ကိုယ္ ေျပာဆုိ ရယ္ေမာေနရတာ ေပ်ာ္တယ္။ ဟိုမွာ မေပ်ာ္တာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာ တစ္ခုခု လုိေနသလိုပဲ။ ဒီမွာလုိေတာ့ မေပ်ာ္ဘူး။ တစ္သက္လံုး အဲသလိုႀကီးေနႏိုင္လားလို႔ စဉ္းစားလုိက္ေတာ့ ရွင္းတယ္။ မေနႏိုင္ဘူး။ ဒီမွာပဲ ေနခ်င္တယ္။

ငါ ထင္တယ္ေလ။ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဆုိတာ အဲသလုိမ်ိဳးပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔"

(ေထာင္စုႏွစ္ ျဖတ္ေက်ာ္ ဆရာဝန္ မွ)

***