Sunday, June 20, 2010
ခ်စ္တာ ပဓာန
တူႏွစ္ကိုယ္ တဲအိုပ်က္မွာ ေနရ
ေ႐ႊပံုေပၚမွာ စံရ
ခ်စ္တာ ခ်စ္တာ ပဓာနလို႔ ဆိုခ်င္တယ္ ေမာင္ရယ္
ခုလည္း ခ်စ္ၾကမယ္ ေနာင္လည္း ခ်စ္ၾကပါစုိ႔ ေမာင္ရယ္
ဘယ္သူ ဖ်က္ေပမယ့္ မပ်က္တယ္ သက္လယ္ စိတ္မွာ မက္မပ်ယ္
ေနာင္ ႐ိုးလွေသာ္လည္း ေမာင္ တိုးလို႔ ၾကင္မယ္
တေယာက္မ်က္ႏွာ တေယာက္ျမင္ရင္ မတင္းတိမ္ေသးတယ္ ထမင္းၿမိန္ေဆးသဖြယ္
တေယာက္မ်က္ႏွာ တေယာက္ျမင္ရင္ ခ်စ္သမွ်သေဘာ လွစ္ဟမေျပာ သိႏိုင္တယ္
ညခ်မ္း ခ်ိန္ခါဝယ္ တူႏႊဲ ႏွစ္ျဖာေမာင္မယ္
က်ီစယ္လို႔လား ဖိုးေ႐ႊလက မိုးတိမ္ဝမွ သေရာ္သည့္ႏွယ္
ထက္မႉး ေငြယုန္ရယ္ ႐ွက္ဘူး ေလကုန္မယ္
႐ွစ္ကမၻာ့ ေလွာင္ႏိုင္တယ္
ခ်စ္သမွ် အေၾကာင္းၿပိဳင္မယ္
ဘယ္ သူ ရယ္ ဖြယ္ ေျပာလည္း ဂ႐ုမထားေပါင္
ေမာင္နဲ႔ ခ်စ္တာ ပဓာနပင္ ထင္မိတယ္
အခ်စ္ကို ယံုစား ပံုၾကတယ္
ျမင္းမိုရ္ေ႐ႊေတာင္လံုး တံုးမွတ္ထင္တယ္
မိုးစြန္ထက္ဖ်ား သိၾကားထံ
ၾကယ္ပ်ံကို လိုေသး ေမာင္ ယူေပးမယ္
ခ်စ္တာ သူက ပဓာနပဲ တဲ့
ရာ သက္ တုိင္ ႐ြယ္ မခြာရက္ ႏိုင္တယ္
အိုဘယ့္ မမုန္းႏိုင္ မမုန္းႏိုင္
ကပ္လံုး ဆံုး တိုင္ တိုင္
အုန္းလႈိင္ေက်ာ သဉၨာလယ္
ခ်စ္ ပင္ လယ္ ေက်ာ တူ တကယ္ေမ်ာမူ
ဆယ္ ေသာ သူ ေမာ လိမ့္ မယ္
***
ေအာင္လင္း ရဲ႕ ဝတၳဳကို ျပန္႐ိုက္ထားတဲ့ အ႐ိုင္းစံပယ္ ကားထဲမွာ စၿပီး သတိထားမိတယ္။
အဲဒီ ဝတၳဳလည္း မဖတ္ဖူး၊ အဲဒီကားကို ၾကည့္ဖူးေပမယ့္လည္း ေမ့သြားၿပီ။
၅ တန္း၊ ၆ တန္းေလာက္က ဆိုေတာ့...
တစ္ခုပဲ မွတ္မိေတာ့တယ္။ ေက်ာ္သူေျပာတဲ့ စကား...
" 'မ' ေတာ့ မြဲၿပီ" ဆိုတာ...
ဒါေပမဲ့ ဇာတ္ဝင္သီခ်င္းက႑မွာေတာ့ ဒီသီခ်င္းကို ခဏခဏ နားေထာင္ခဲ့ဖူးတယ္။
အဲဒီတုန္းက ေနာက္ခံဆုိေပးတာ ႏွင္းႏွင္းထူး။
ဒီသီခ်င္းလည္း ခ်စ္သမွ်ကို ပါပဲ။
download လုပ္ရန္။
ေတးဆို - ေဟမာေနဝင္း
***
Saturday, June 19, 2010
မရယ္ေၾကး မလြမ္းေၾကး
"ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ။ ဘာျဖစ္လုိ႔ အဲလိုေျပာရတာလဲ"
"ေအာ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သိေနလို႔ေပါ့"
ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး သိေနရျပန္တာလဲ လို႔ ကိုယ္ ဆက္မေမးျဖစ္ခဲ့ဘူး ထင္သည္။
"မင္း ေသသြားရင္ ကိုယ္ေတာ့ သိပ္ဝမ္းနည္းမွာ"
သူ ဘာမွ မတုန္႔ျပန္ပါ။
"မေသပါနဲ႔။ အသက္႐ွည္႐ွည္ေနစမ္းပါ"
"ဘာလဲ ျမန္ျမန္ေသသြားရင္ ဒုကၡေတြက ျမန္ျမန္ လြတ္သြားမွာ စုိးလို႔လား၊ သိပ္မနာက်င္လုိက္ရမွာ စိုးလို႔လား"
"ကုိယ္ အဲဒီလုိေျပာတာ မဟုတ္မွန္း မင္းသိပါတယ္"
သူ တိတ္ဆိတ္ေနျပန္သည္။
"အသက္အ႐ွည္ႀကီး အၾကာႀကီးလည္း မေနခ်င္ပါဘူး။ ဘဝမွာ လုပ္စရာ႐ွိတာေတြ လုပ္ၿပီးသြားရင္ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ပဲ ေသသြားလိုက္ခ်င္တယ္"
"ဟင့္အင္း... မင္း ေသသြားရင္ ကိုယ္ေတာ့ ငိုမွာပဲ"
"မငိုနဲ႔။ ငိုတတ္တဲ့ မိန္းမေတြကို မုန္းတယ္။ မိန္းမေတြရဲ႕ မ်က္ရည္ကို မုန္းတယ္"
***
တခုခုဆို ဖတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ စာေတြကို သတိရေနက် ကိုယ့္မွာ "Dr Jose Rizal" အတၳဳပၸတၱိထဲက အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို ေျပးျမင္ေတာ့သည္။
Rizal ဟာ သူ႕ကိုယ္သူ အခ်ိန္မတန္ခင္ ခပ္ငယ္ငယ္မွာပဲ ေသရလိမ့္မယ္ လုိ႔ သိသည္တဲ့။
ငယ္စဉ္ကတည္းက ႐ုပ္ထုေတြလုပ္တမ္း ကစားရင္း အစ္မေတြကို ေျပာတတ္သည္တဲ့။
"ေနာင္တစ္ေန႔က်ရင္ လူေတြဟာ ငါ့႐ုပ္ထုကို ခုလိုပဲ ထုထားၾကလိမ့္မယ္"
တကယ္ပဲ Rizal အသက္ ၃၅ ႏွစ္မွာ ဖိလစ္ပိုင္ႏိုင္ငံက သူ႕ကို ဆံုး႐ႈံးခဲ့ရသည္။
ဟင့္အင္း...
တက္ႂကြေသာ၊ လြတ္လပ္ေသာ၊ ထက္ျမက္ရဲရင့္ေသာ၊ ထူးခၽြန္ေျဖာင့္မတ္ေသာ...
ဒါ့အျပင္ ေလာက ပတ္ဝန္းက်င္ကို ထိေရာက္စြာ အက်ိဳးျပဳႏိုင္ေသာ၊ ငယ္႐ြယ္က်န္းမာေသာ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ လူ႕ေလာက,ကေန ေစာေစာစီးစီး ထြက္ခြာသြားရတယ္ ဆုိတာ ဘယ္ေလာက္ မခ်ိတင္ကဲ ျဖစ္စရာ အျဖစ္ပါလဲ။
***
စသိၾကတဲ့ အခုိက္အတန္႔မွာပဲ ဒီအေၾကာင္းအရာကို ဘာလုိ႔ ေ႐ြးခ်ယ္ေျပာျဖစ္ခဲ့တာလဲ ခု ျပန္ေတြးေတာ့လည္း အေျဖမ႐ွိပါ။
ကိုယ္ကေရာ ဘာျဖစ္လုိ႔ သူနဲ႔ ပတ္သတ္သည့္ ဝမ္းနည္းထိခိုက္စိတ္ကို အမွန္တိုင္း ဖြင့္အံခဲ့ရတာလဲ မသိပါ။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ္သည္ သူတစိမ္းတစ္ေယာက္ကို ရင္းႏွီး ကၽြမ္းဝင္လြယ္ေသာ၊ ရင္ထဲ႐ွိသမွ် ဖြင့္ဟ ေျပာဆိုလြယ္ေသာသူလည္း မဟုတ္ပါ။
ဒါျဖင့္ ဘာေၾကာင့္မ်ား ေျပာထြက္ခဲ့တာလဲ။
မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္လ်က္ ထပ္ကာ စဉ္းစားေသာအခါ အေျဖတစ္ခုက တိက်စြာ၊ မွန္ကန္စြာ...
ထို႔ျပင္ ဆန္းၾကယ္လင္းခ်င္းစြာ ထြက္လာခဲ့၏။
"သူဟာ ကိုယ့္အတြက္ စေတြ႕ကတည္းက သူတစိမ္းတစ္ေယာက္ မဟုတ္လုိ႔ေပါ့"
အေတြးအဆံုးမွာေတာ့ တိတ္ဆိတ္ပြင့္လင္းစြာ ကိုယ္ ၿပံဳးမိသည္။
ဒါျဖင့္ သူကေရာ...
***
အခ်ိန္ကာလေတြ လြန္ေျမာက္သြားၿပီးတဲ့ေနာက္ေတာ့ ကိုယ္တုိ႔ ဒီအေၾကာင္းကို ေနာက္တစ္ႀကိမ္ စကား မစပ္မိေတာ့ျပန္ပါ။ သုိ႔ေသာ္ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာေတာ့ ထင္က်န္ေနဆဲ၊ တခါတခါ ေပၚထြက္လာၿပီး နာက်င္ေစဆဲ ျဖစ္သည္။
သူ က်န္းမာေရးမေကာင္းသည့္ အခိုက္အတန္႔ဆုိလွ်င္ ဘာမဟုတ္သည့္ ဖ်ားနာေခါင္းကိုက္သတင္း ျဖစ္ပေစဦးေတာ့ သူ မျမင္ႏိုင္သည့္ေနရာကေန ကိုယ္ မ်က္ႏွာပ်က္ေနေလာက္ေအာင္ပင္ စိုးရိမ္ပူပန္႐ွိခဲ့သည္။ အဲဒီအခ်ိန္ေတြကေတာ့ စာအုပ္ေတြ ဖတ္ခဲ့ဖူးသမွ်အတြက္ ေနာင္တ အရမိဆံုး အခ်ိန္ေတြ ျဖစ္သည္။ ဂ်ဳး ေရးသည့္ နံရံ၏ အျခားတဖက္ ဝတၳဳမွာ ဇာတ္ေကာင္ မိန္းကေလးဟာ အပရိက ဖ်ားနာရာကေန ေသဆံုးခဲ့သည္ မဟုတ္လား။
ဘာျဖစ္လုိ႔မ်ား စသိကာစ အခ်ိန္တုန္းက ခုမွေတြ႕သည့္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို အဲဒီလို စကားမ်ိဳး ေျပာခဲ့ရတာလဲ ဟု သူ႕ကိုလည္း ျပန္မေမးၾကည့္မိပါ။ အေၾကာင္းက သူ မႀကိဳက္မွာ စုိးေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။
ဟိုးလြန္ခဲ့ေသာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ခန္႔က ပိုက္ဆံကို တျခားေနရာမွာ သံုးပစ္လုိက္လို႔ ေဆးခန္းသြားျပဖို႔ကို မသြားလိုက္ဘူး ဟု သတင္းၾကားေတာ့ ကိုယ္ ဝမ္းပမ္းတနည္း မ်က္ရည္က်ခ်င္ေၾကာင္းလည္း သူ႕ကို ျပန္မေျပာျပခဲ့ပါ။ ဘာလို႔ မ်က္ရည္မက်ခဲ့ဘဲ က်ခ်င္႐ံုနဲ႔ ၿပီးသြားေစခဲ့သလဲဆိုတာေတာ့ ကိုယ္ ျပန္႐ွင္းျပဖို႔ မလိုဘူးထင္သည္။
မ်က္ရည္က်လြယ္တဲ့ မိန္းမေတြကို သူ မႀကိဳက္ဘူး ဆုိသည္ေလ။
အိမ္ကို ေျပာျပပါလား ဟုလည္း သြားမေျပာရဲ။
အဲလို ေျပာတာကိုလည္း သူ မႀကိဳက္မွာသိေနလို႔ ျဖစ္၏။
သူ မႀကိဳက္ဘူးဆိုသည့္ အခ်က္ေတြကလည္း ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ မ်ားျပားလြန္းလွသည္။
* ဝမ္းနည္းလြယ္၊ မ်က္ရည္လြယ္တာ မႀကိဳက္၊
* စကားမ်ားတာ မႀကိဳက္၊
* သူ႕အေၾကာင္းေတြ သူ မေျပာဘဲ ေမးတာ မႀကိဳက္၊
* သူမ်ားအေၾကာင္းေျပာတာ မႀကိဳက္၊
* စပ္စပ္စုစု လုပ္တာ မႀကိဳက္၊
* ဖုန္းဆက္သည့္အခါ "ခု ဘယ္မွာေရာက္ေနလဲ၊ ဘာလုပ္ေနလဲ" ေမးတာကို မႀကိဳက္၊
* သူေျပာသည့္ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို ခ်က္ခ်င္းနားမလည္ဘဲ တစ္ခုခ်င္း ျပန္ေမးေနတာကို မႀကိဳက္၊
(အထက္က အခ်က္ေတြကို ေ႐ွာင္ေပမယ့္ သူမႀကိဳက္မွန္း သိသိႏွင့္ ကိုယ္လုပ္တတ္သည့္ အခ်က္တစ္ခ်က္ေတာ့ ႐ွိသည္။ ဒါေပမဲ့ ဒီေနရာမွာ ထည့္မေရးေတာ့ပါ။ သူ မႀကိဳက္မွာ စိုးလို႔ ျဖစ္သည္)
***
ခရီးေဝးတစ္ခု သူသြားေတာ့လည္း ရာသီဥတု အေျခအေနေၾကာင့္ သူ႕အတြက္ စိုးရိမ္ပူပန္မိသည္။ ခရီးၾကမ္းတစ္ခု သူသြားေတာ့လည္း ပင္ပန္းမွာ၊ ေရခ်ိဳးမွား အစားမွားမွာ ပူပန္မိသည္။ အလြန္ေအးသည့္ ႏိုင္ငံတစ္ခုသို႔ ေက်ာင္းသြားတက္ရေကာင္းမလား သူ ေျပာေတာ့ "မင္းမွ အေအးနဲ႔ မတည့္တာ" လို႔ ကိုယ္ ေျပာမိသည္။ "မင္း သိပ္ ဆရာႀကီးလုပ္တယ္" ဟု သူက ျပန္ေျပာခဲ့၏။
သန္းေခါင္ သန္းလႊဲ လင္းအားႀကီးမွ အိပ္ျဖစ္တယ္လို႔ သိရရင္လည္း ေစာေစာမအိပ္ရင္ အိပ္ေရးမဝဘူး၊ အိပ္ေရးမဝရင္ လြယ္လြယ္နဲ႔ ေရာဂါရတတ္တယ္လို႔ စိတ္ပူရျပန္သည္။
အလကားေနရင္း ပူပူပင္ပင္ ႐ွိတတ္တာကိုလည္း သူ ႀကိဳက္မွာ မဟုတ္ျပန္တာ သိလို႔ ဒီအေၾကာင္းေတြလည္း ျပန္မေျပာပါ။
gym သြားတယ္၊ ေရကူးတယ္ ဆုိတာ ၾကားရင္ေတာ့ သူ႕ကိုယ္သူ ဂ႐ုစိုက္ေနတယ္ ဟု ကိုယ္ ဝမ္းသာ ေက်နပ္ကာ "ခုေတာ့ အသက္႐ွည္႐ွည္ ေနခ်င္ၿပီေပါ့ေလ" ဟု သြားေမးဖူးသည္။
"မဟုတ္ပါဘူး၊ အိပ္ရာက ထရင္ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ႏိုးေအာင္လို႔ပါ" ဟု သံျပတ္ျဖင့္ ေျပာတတ္ေသး၏။
ကိုယ့္မွာေတာ့ ေက်နပ္ေနသည့္ၾကားက ကိရိယာေတြနဲ႔ ကစားရင္း အေၾကာအဆစ္မ်ား လြဲသြားမလား၊ ေရကူးရင္း ႂကြက္တက္မလား နဲ႔ ေတြးပူရျပန္သည္။
***
ကာလ႐ွည္ၾကာစြာ သူ ေနႏိုင္သေ႐ြ႕ ေလာက ပတ္ဝန္းက်င္အတြက္ အဓိပၸါယ္႐ွိေစမွာ ေသခ်ာေသာ သူလို လူတစ္ေယာက္ကို ေဘးမသီ ရန္မခ၊ ခ်မ္းေျမ့ ၾကည္သာစြာ အသက္႐ွည္ေစလိုတာကေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ မွန္ေသာသစၥာပဲ ျဖစ္သည္။
"ကမၻာမီးေလာင္ သားေကာင္ခ်နင္း" ဆိုတာေတြ၊ "အ႐ွက္ကို အသက္နဲ႔ လဲတယ္" ဆုိတာေတြ အဲဒီေလာက္ ဆိုးဝါးသည့္ "ကိုယ့္အသက္ႏွင့္ ယွဉ္၍..." ဆုိေသာ အေျခအေနေတြကို ကိုယ္ မႀကံဳဖူးခဲ့တာမို႔ ႀကံဳခဲ့ရင္ ဘာကို ေ႐ြးခ်ယ္မိမယ္ဆိုတာလဲ ကိုယ့္ဘာသာ မေဝခြဲႏိုင္ပါ။
ဒါေၾကာင့္ "အသက္တမွ်" ဆုိေသာ ျမန္မာစကား ဘယ္ေလာက္ လွပေလးနက္တယ္ ဆုိတာ ကိုယ္ မသိႏိုင္။
သည့္အတြက္ အသက္ခ်င္း လဲထပ္ဖို႔ လို႔ဆိုတဲ့ မျဖစ္ႏိုင္ေသးတဲ့ ကိစၥေတြ၊ မႀကံဳလာရေသးတဲ့ ကိစၥေတြနဲ႔လည္း အလြန္အကၽြံ မေျပာလို။ သူက ကိုယ့္ကို ေလွာင္ေျပာင္ရယ္ေမာဖို႔ အၿမဲတေစ အသင့္႐ွိသူ ျဖစ္သည္။ သူ မယံုသကၤာ ရယ္ေမာလိုက္မွာကို ေၾကာက္လို႔ ဆုိတာထက္ ကိုယ့္ရဲ႕ အေလးအနက္ ပူပန္မႈေတြ ေပါ့ဆသြားမွာ စိုးလို႔ ျဖစ္ပါသည္။
***
တေန႔ညက အခ်ိန္မတိုင္မီ ကြယ္လြန္ခဲ့ေသာ၊ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကား ထူးခၽြန္ေသာ အႏုပညာ႐ွင္တစ္ဦး၏ ကြယ္လြန္ၿပီးမွ ျပဳလုပ္ေသာ ဝမ္းနည္းဖြယ္ အမွတ္တရ အစီအစဉ္တစ္ခု ၾကည့္မိသည္။ ထံုးစံအတိုင္း သူ ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကို သတိတရ ေတြးမိလ်က္ ထိခိုက္စြာ ခံစားရေၾကာင္း ေျပာဖို႔လိုမည္ မထင္ပါ။
အဲဒီ အစီအစဉ္ကို အၿပီးထိ မၾကည့္ႏိုင္။ ငယ္႐ြယ္ေသးေသာ က်န္ရစ္သူ ဇနီးသည္၏ ပရိေဒဝ က ခဏခ်င္းမွာပင္ ကိုယ့္ကို ပင္ပန္းစြာ ကူးစက္ေစခဲ့သည္။ ဘာေရာဂါမွ ႀကီးႀကီးမားမား မ႐ွိဘဲ၊ ငယ္႐ြယ္က်န္းမာဆဲ၊ အလုပ္လုပ္ကိုင္ လႈပ္႐ွားေနဆဲ ခင္ပြန္းသည္ မ်က္ေစ့ေ႐ွ႕မွာ ႐ုတ္တရက္ ဆံုးပါးသြားတာကို မယံုၾကည္ႏိုင္ေအာင္၊ လက္ခံလို႔ မရေအာင္ကို ခံခက္ နာက်င္႐ွာမွာပဲ။
ကိုယ္ ခ်က္ခ်င္းပဲ ေ႐ွာင္လႊဲခဲ့ပါသည္။
***
အနည္းငယ္မွ်သာ႐ွိသည့္ ခ်စ္ခင္တြယ္တာမိသူမ်ားအား တိုက္ဆိုင္မႈေတြႏွင့္တြဲလ်က္ သတိရတတ္သူ တစ္ေယာက္ကို ေသျခင္းတရားႏွင့္မွ ယွဉ္တြဲကာ သတိရေစတတ္ခဲ့တာအတြက္ သူ႕ကို ခုတေလာ ကိုယ္ အျပစ္တင္ခ်င္ေနသည္။
ဒါကို သူ သိရင္ေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းတြန္႔႐ံု ၿပံဳး၍ အမႈမထားေလဟန္ ကိုယ့္ကို မခံခ်ိ မခံသာ ျဖစ္ေစေလဦးမည္။
"ဟင္ ကိုယ္ အရင္ သြားရမယ္ မင့္ ဘယ္သူေျပာလဲ။ မင္းကသာ ကိုယ့္အရင္ သြားႏွင့္ခ်င္ သြားႏွင့္ရမွာ" ဟု ရန္စေလဦးမည္။
"ေသလိုက္ပါလား" ဟု ကိုယ္က ျပန္ေျပာလွ်င္...
"မေသႏိုင္ေသးပါဘူး။ ကိုယ္ မိန္းမယူရဦးမယ္။ ကေလးေတြ အမ်ားႀကီး ယူရဦးမယ္" ဟု မခ်ိဳမခ်ဉ္ ၿပံဳးရင္း ေျပာလိမ့္ဦးမည္။
အဲဒီအခါ ကိုယ္က သူ႕ကို လွမ္းမျမင္ႏိုင္သည့္ အရပ္မွာ ေရာက္ေနလွ်င္ပင္ မ်က္လံုးေထာင့္ကပ္ၾကည့္ရင္း မေက်မခ်မ္း ႏႈတ္ခမ္းစူလ်က္ ဝမ္းနည္းစိတ္ေတြကို ေမ့ပစ္ရဦးမည္။
သူက မ်က္ရည္က်တာ မႀကိဳက္ဘူး ဆုိသည္ေလ။
***
pic from here
Friday, June 18, 2010
i-Air

ဒီတစ္ပါတ္ Voice ဂ်ာနယ္ Vol.6/No.31 Page 17 မွာ ေဖာ္ျပထားတဲ႔ ကာတြန္း။
facebook မွာ အစ္ကို တစ္ေယာက္ တင္ထားတာ ေတြ႕လို႔ fb မွာလဲ ျပန္ share ၿပီး၊ blog ေပၚထိ ျပန္တင္လိုက္တာ။
အဲဒီ မူရင္း page မွာ အျပန္အလွန္ေရးထားၾကတဲ့ comment ေတြလဲ သိပ္ေကာင္းတယ္။ လင့္ခ္ေတာ့ ခ်ိတ္ေပးလိုက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ၾကည့္လို႔ရ မရေတာ့မသိဘူး။ setting ကို အကုန္ ၾကည့္လို႔ရေအာင္ လုပ္ထားတာလား ေမးေတာ့ သူလည္း မသိဘူး ေျပာတယ္။ ၾကည့္လို႔ မရရင္ေတာ့ comment ေတြပါ ခြင့္ေတာင္းၿပီး ျပန္တင္ေပးပါမယ္။
***
Post title အတြက္ကေတာ့ မမ KOM cbox က (ေညာင္ရမ္း)ဂြတို သို႔ credit ပါ။
iPhone ထက္ ျမင့္တာ iAir တဲ့။ အေကာင္အထည္မ႐ွိဘဲ ေလထဲမွာပဲ သံုးရတယ္။
Iron Man သံုးတဲ့ system ေတြလိုပဲ ဆုိတယ္။ ကိုယ္ေတာ့ နားမလည္ပါဘူး။
comment ေတြ သိပ္ေကာင္းလို႔ မူရင္း page ကို သြားဖတ္ျဖစ္ေအာင္ ဖတ္ေစခ်င္ပါတယ္။
***
Tuesday, June 15, 2010
လူ နားမလည္ေအာင္ ေရးတဲ့ စာ
အဲဒီထဲက ရဲဝင္း နဲ႔ ၾကည္ျပာ ရဲ႕ စကားေျပာခန္း။
ၾကည္ျပာက ရဲဝင္းကို ေမးတယ္။
"နင္ ငါ့ကို ခ်စ္ရဲ႕လား" တဲ့။
... ဆုိေတာ့ ရဲဝင္း ခမ်ာ ခ်စ္သူရဲ႕ အေမးမွာ အေတာ္ေႂကြသြားတယ္။
သူက တကယ့္ကို ႏွစ္ႏွစ္ကာကာခ်စ္ရသူ ျဖစ္တာကိုး။
ၾကည္ျပာ့အေနနဲ႔ကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ ကိုယ္စီ အတြဲရသြားၿပီး ရဲဝင္းက သူ႕ကို ခ်စ္ေရးဆုိလို႔သာ လက္ခံလုိက္ရတာမ်ိဳး ...
ရဲဝင္းက အားတက္သေရာေျဖတယ္။
"ခ်စ္တာေပါ့ဟ။ ငါ နင့္ကို သိပ္ကို ခ်စ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ နင္သိလား ၾကည္ျပာ။ ငါ နင့္ကို ခ်စ္တယ္ ဆုိတာ တကယ္ေတာ့ ငါ့ကိုယ္ငါ ခ်စ္တာဟ"
"ဘာေျပာတယ္"
"ဟုတ္တယ္ဟ။ နင့္ကို ခ်စ္လို႔ နင့္အသံေလးၾကားခ်င္တာ၊ နင့္မ်က္ႏွာေလးကို ျမင္ခ်င္တာေတြက ငါကိုယ္ငါ ခ်စ္ေနတာပဲ။ နင့္အသံကို မၾကားရရင္၊ နင့္မ်က္ႏွာေလးကို မေတြ႕ရရင္ ခံစားေနရတဲ့ ငါ့ကိုယ္ငါ သနားမိတဲ့အတြက္ နင့္ကို ငါ့နားမွာ အၿမဲ႐ွိေနေစခ်င္တာ။ တကယ္ေတာ့ နင့္ကို ခ်စ္တယ္ ဆုိတာ နင့္ကို ခ်စ္ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ နင့္ကို ခ်စ္တယ္ဆုိတာထက္ ငါ့ကိုယ္ငါ ပိုခ်စ္ေနတာပဲ"
အဲဒီမွာ သမီးရည္းစား ျပႆနာထတက္ၾကလုိ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဝိုင္းရွင္းေပးရတယ္။
ၾကည္ျပာ က သူငယ္ခ်င္းေတြကို တိုင္တယ္။
"ငါက သူ႕ကိုေမးတယ္ေလ။ နင္ ငါ့ကို ခ်စ္သလား လို႔ ဆုိေတာ့ ဒီေကာင္ ဘာျပန္ေျပာတယ္ မွတ္သလဲ"
"ေအး ဘာျပန္ေျပာလဲ"
"ခ်စ္တယ္တဲ့။ ဒါေပမဲ့ ငါ့ကိုခ်စ္တယ္ ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ ငါ့ကို ခ်စ္တာမဟုတ္ဘူးတဲ့။ သူ႕ကိုယ္သူ ခ်စ္ေနတာတဲ့။ ၾကည့္စမ္း။ နင္တုိ႔ စဉ္းစားၾကည့္စမ္း။ ဒီေကာင္ ငါ့ကို ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေစာ္ကားသလဲလို႔။ အဲဒါ ငါ့ကို ေစာ္ကားလိုက္တာပဲ"
အဲဒီမွာ ရဲဝင္းရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေျပာတဲ့ စကား ကိုယ္ အေတာ္ သေဘာက်တယ္။
"ေဟ့ေကာင္ ရဲဝင္း မင္းကလည္း ဒုကၡပါပဲကြာ။ ခ်စ္လား ေမးရင္ ခ်စ္တယ္ လို႔ပဲ ေျဖလိုက္ေပါ့။ ဘာမွ စိတ္တုိ႔၊ ေစတသိတ္တုိ႔၊ ႐ုပ္တို႔၊ နာမ္တို႔ လုပ္မေနနဲ႔။ ေနာက္တခါ ခ်စ္လား ေမးရင္ ခ်စ္တယ္လို႔ပဲေျပာ"
***
တိုက္႐ုိက္ တဲ့တုိးအက်ဆံုး၊ အ႐ိုး႐ွင္းဆံုး သေဘာတရားနဲ႔ အ႐ိုးသားဆံုးေျပာတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကို အဓိပၸါယ္တလြဲ ေကာက္လိုက္မိၿပီဆိုရင္ ေျပာတဲ့လူကို ေဝ့လည္ေၾကာင္ပတ္ လို႔ ထင္စရာပဲ။
ဒုကၡ ဒုကၡ။
(မွတ္ခ်က္။ စာအုပ္မ႐ွိလို႔ အဆင္ေျပသလို ျပန္ေရးထားပါတယ္)
***
၂) ျမသန္းတင့္ ရဲ႕ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ မမေလး စာအုပ္က အေၾကာင္းအရာတစ္ခု။
"အားလံုးက ရင္ခြင္ထဲမွာ အျမတ္တႏိုး ထည့္မထားဘူး။
အားလံုးကလည္း ေျခေထာက္နဲ႔ ကန္မပစ္ဘူး။
ဒီေတာ့ ေျခေထာက္နဲ႔ကန္ပစ္ခ်င္တဲ့ လူမ်ိဳးကို ဒီစာအုပ္ေကာင္းလွပါတယ္ တိုက္တြန္း႐ံုနဲ႔ ဒီလူ စိတ္ေျပာင္းသြားမွာလား။ ဒီစာအုပ္မ်ိဳးကိုမွ အျမတ္တႏိုး ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတဲ့လူမ်ိဳးကိုေကာ ဒါေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာစရာလိုေသးသလား။ ခင္ဗ်ား မေျပာေပမယ့္ သူကေတာ့ ေစာင့္ၿပီး ႀကိဳဆိုေနမွာပဲ။
အခု ခင္ဗ်ားက သူ႕ဝတၳဳေတြကို ဘာသာျပန္တယ္။
ခု ခင္ဗ်ား ဘာသာျပန္ေနတဲ့ စာအုပ္ေတြကို အလင္းေရာင္ရွာေနတဲ့လူေတြက ရင္ခြင္မွာထည့္ၿပီး အပ္ထားၾကလိမ့္မယ္။ အလင္းေရာင္ကို လိုက္ပိတ္ေနတဲ့သူေတြက ခင္ဗ်ား အခု ဘာသာျပန္ထားတဲ့စာအုပ္ကို ေျခေထာက္နဲ႔ နင္းပစ္ၾကလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ၾကားထဲကေနၿပီးေတာ့ ဘာဝင္ေရးေပးရဦးမလဲ။ တစ္ခုပဲ ေျပာခ်င္တယ္။ ခင္ဗ်ားလုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ကို ခင္ဗ်ား ယံုၾကည္သလား။ ယံုၾကည္ရင္ ေနာက္မတြန္႔ဘဲ ဆက္လုပ္။ ဒီစာအုပ္ၿပီးရင္ ေနာက္စာအုပ္တစ္အုပ္ ျပန္ဦး။"
(ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ ကိုေစာဦး)
ဒါကိုေတာ့ မေ႐ႊမိ ရဲ႕ ဘေလာ့ က မ, လာတာပါ။
ေဂၚကီရဲ႕ ဝတၳဳတိုမ်ား စာအုပ္ကို ဆရာျမသန္းတင့္ ဘာသာျပန္ေတာ့ ေရးေပးခဲ့တဲ့ ကိုေစာဦးရဲ႕ အမွာစာ လို႔ ဆုိပါတယ္။
ဘာလို႔ ႀကိဳက္မိသလဲ ဆုိေတာ့ One Minute Interview post မွာ ကိုအင္ဒီရဲ႕ အေမးကို ျပန္ေျဖခဲ့တဲ့ အေျဖထဲမွာ ထည့္ေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့ သေဘာတရားတစ္ခုနဲ႔ တူေနလုိ႔ပါ။
ကိုအင္ဒီက ေမးတယ္။ "ရီတာက ေက်းဇူးတင္သင့္တယ္ ဆိုတာလား မဆိုတာလားကို အေသအခ်ာ မရေသးဘူး" ဆိုတာမွာ...
"ကၽြန္မအေနနဲ႔ တင္သင့္၊ မတင္သင့္ ဆုိတဲ့ဘက္က ဘယ္ေတာ့မွ ေဆြးေႏြးမွာ မဟုတ္ဘူး ဆုိတာပါပဲ။ အဲဒါက ခံယူတဲ့သူနဲ႔ ဆုိင္တဲ့ ကိစၥမို႔လို႔ပါ" လို႔
ကိုေစာဦး ေျပာသြားတဲ့ သေဘာကို အဲဒါေၾကာင့္ ႀကိဳက္မိတယ္။
ိ
ဘယ္သူ႕ကိုမွ ကိုယ့္ အာေဘာ္ေတြ အတင္း သြင္းေပးဖို႔ စိတ္မဝင္စားဘူး။
ကိုယ့္ကို လာသြင္းေပးလည္း မႀကိဳက္ဘူး။
အယူအဆတစ္ခုကို ခ်ျပလိုက္၊ ႀကိဳက္ခ်င္ရင္ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ေက်ေက်နပ္နပ္ ႀကိဳက္ပါမယ္။ ကိုယ္ကလည္း ကိုယ့္အယူအဆတစ္ခုကို ဒီတုိင္းပဲ ခ်ျပမယ္။
သေဘာတူျခင္း၊ မတူျခင္းကို ေက်ေက်နပ္နပ္ပဲ လက္ခံမယ္။
သို႔ေသာ္ စာ တလြဲ ဖတ္တတ္တာေတြကိုေတာ့ မွန္တာေျပာရရင္ စိတ္ကုန္တယ္။
႐ွင္းျပရတာလည္း မႀကိဳက္လို႔ guide လုပ္ဖို႔ေတာင္ မေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့ဘူး။
***
၃) မေန႔က zoo သြားေတာ့ elephant show ၾကည့္ခဲ့ရတယ္။
စိတ္ထဲမွာ ေျဖေဖ်ာ္ရာ ျဖစ္တယ္လုိ႔ မထင္ဘူး။ သိပ္သနားတယ္။
ညီလင္းဆက္ ရဲ႕ ဆုေတာင္း ကဗ်ာ ကို ဆက္ေရးခ်င္စိတ္ ေပါက္မိတယ္။
"ကိုယ္သာ ဆင္တစ္ေကာင္ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆုိရင္...
သြားတုိင္းျဖစ္တဲ့ လမ္းေတြနဲ႔
ေတာထဲက အ႐ိုင္းအစိုင္းဘဝမွာပဲ ေနခ်င္တယ္" လို႔
ကိုယ့္သေဘာအတိုင္းသာဆို ဘယ္ တိရိစၦာန္ကိုမွ လူကို ေျဖေဖ်ာ္မႈေပးရတဲ့ ေနရာမွာ မထားဘူး။
သူတို႔ဘာသာ ေတာထဲက အ႐ိုင္းအစိုင္းဘဝမွာပဲ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေနေစမယ္။
အင္း ဒါကလည္း နီကိုရဲ ေျပာသလိုဆို သူတုိ႔ ေဖ်ာ္ေျဖေပးေနတာကို ၾကည့္ၿပီး သနားစိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အဲဒီလိုေတြ ခံစားေနရတာကို သနားလို႔ သူတို႔ကို လြတ္လပ္ခြင့္ ေပးခ်င္မိတာပါပဲ။
ကဲ ၾကည့္ ေဝ့လည္ေခ်ာင္ပတ္နဲ႔။
တိရိစၦာန္ကေလးေတြကို လြတ္လပ္ခြင့္ ေပးခ်င္လိုက္တာ တို႔၊ လြတ္လပ္ခြင့္ ေပးလိုက္ၾကပါ တို႔ ဆုိတဲ့ စကားလံုးေတြနဲ႔ ဘာျဖစ္လို႔ လူတကာ နားလည္ေအာင္၊ လူတကာ လက္ခံခ်င္ေအာင္ မေျပာရတာလဲ။
ဘာျဖစ္လို႔ သူတို႔ကိုသနားမိၿပီး ခံစားေနရတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္သနားလို႔ သူတို႔ကို ေတာထဲမွာပဲ ေဘးမဲ့ေပးခ်င္တာလို႔ လူအမ်ား သေဘာမတူႏိုင္တဲ့ ႐ႈေထာင့္က ေျပာရတာလဲ။
အထက္ကလို ေျပာရင္ ကိုယ့္ကို သနားက႐ုဏာစိတ္ ႀကီးလိုက္တာလို႔ လူတကာ ခ်ီးက်ဴးမွာစိုးလို႔လား...
ေအာက္ကလို စကားလံုးေတြ သံုးၿပီး ေျပာေတာ့ ေဟာ... ဒီတစ္ေယာက္ဟာ အေတာ္ကို အတၱႀကီးမားပါလား၊ သူ႕အတြက္ပဲ သူသိတယ္။ အေကာင္ပေလာင္ေတြ ေဘးမဲ့ေပးခ်င္တာေတာင္ သူ႕ဘာသာ သနားမိတဲ့စိတ္ကို ျပန္သနားလို႔တဲ့ ဆုိၿပီး ေတြးမိသြားေစခ်င္လို႔လား...
အဲဒီကေနစလို႔ အျငင္းအခုန္ ထျဖစ္ရင္...
"တခ်ိဳ႕သူေတြက ဘာရည္ရြယ္ခ်က္လဲ ေတာ့ မသိဗ်ာ အဲဒီေလာက္ အခ်ိန္ကုုန္ အကုုသိုုလ္ အပြားခံျပီး အလိုုမတူ သူမ်ားတဲ့ စာေတြ တမင္ဆြေရး ျပီး တေယာက္ခ်င္း ကိုု ေသခ်ာ လက္အေညာင္းခံ လိုုက္ျပန္ေျပာ ေနတာ ခင္ဗ်ားျမင္တဲ့ အတိုုင္းပဲ ေနာ္ ဟ..ဟ ဒါေတာင္ သူ႕ဘေလာ့ မွာ မဟုုတ္ေသးဘူး အဲဒါလည္း သူ႕ အစာ အာဟာရ ပဲ ထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ" ေတြ ဘာေတြနဲ႔ ဘာစတိုင္မွန္းမသိ တေခ်ာင္းငင္ေတြ ႏွစ္ခါ ထပ္႐ိုက္ၿပီး လာေျပာတာကို ၾကားခ်င္မိလို႔လား...
လား လား လား...
***
Thursday, June 10, 2010
အားေပးႏွစ္သိမ့္တဲ့ အင္ဥ


ၿပီးခဲ့တဲ့ တနဂၤေႏြ (6th June) Bangkok က reader တစ္ေယာက္ ပို႔လိုက္တဲ့ ပံုေလးေတြ။ အဲဒီ ညီမေလးရဲ႕ comment ေတြ ရဖူးေပမယ့္ သူ႕ comment က တခါတေလမွပဲ လာတာပါ။ ၿပီးေတာ့ သူ႕ကို S'pore ကလို႔ပဲ ထင္ေနခဲ့မိေသးတယ္။ ေနာက္ၿပီး blog ကို ေျခရာခံမိသေလာက္ BKK က စာလာဖတ္သူ နည္းတယ္လို႔ ထင္မိေတာ့ BKK ကဆိုရင္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးသိတဲ့ Addy တစ္ေယာက္ပဲ ပင္တုိင္ဖတ္သူ ႐ွိတယ္လို႔ ထင္ေနခဲ့တယ္။
သူက ကၽြန္မတို႔ လက္ထပ္ျဖစ္ၾကရင္ က မေ႐ႊဇင္ နဲ႔ အျပန္အလွန္ ေရးထားၾကတဲ့ comment ေတြကို ဖတ္ၿပီး ကိုယ္စားခ်င္တဲ့ အင္ဥဟင္း ဓါတ္ပံု ပို႔လိုက္တာ တဲ့။
ခ်က္နည္းလဲ ပါတယ္။
" ပို႔စ္မွာ အင္ဥမပါဘဲ ဘာေၾကာင့္မ်ား မန္႔ ထားပါလိမ့္လုိ ့ေတြးေနမိေသးတယ္။ ေနာက္မွ မေ႐ႊဇင္ဦး ဘေလာ့ကုိ သြားၾကည့္လုိက္ေတာ့မွ သေဘာေပါက္သြားတယ္။
...
ဒီမွာ ကြ်န္မေတြ႕ခဲ့တ့ဲအင္ဥက ေရကုိ ေျပာင္ေအာင္ ေဆးၿပီးသားေတြ။ ေတာ္ေတာ္ေလးေတာ့ ဝမ္းသာသြားတယ္။
အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေရတခါေလာက္ အာပတ္လြတ္ ထပ္ေဆး၊ ပါးပါးလီွးထား။ ၾကက္သြန္ျဖဴ နီေထာင္း၊ ဆႏြင္းထည့္ ဆီသတ္၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီးထည့္၊ အေရာင္တင္မႈန္႔ထည့္။ ခရမ္းခ်ဥ္သီးလိပ္ၿပီဆုိ လီွးထားတဲ့ အင္ဥထည့္။ အေပါ့အငန္ လုိသလုိျမည္း၊ ေရထည့္ၿပီး ခန္းေအာင္တည္။ လုိေသးရင္ ေရထပ္ထည့္ပါ။
ဒီက အင္ဥမွာ ေျပာစရာတခုရွိတာက ျမန္မာျပည္က အင္ဥလုိ မႏုပါဘူး။ သားေရဖတ္နဲ ့ နည္းနည္းဆင္တယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း အလြမ္းေျပ ရွားရွားပါးပါး လူတကာ မနာလုိျဖစ္ရတ့ဲဟင္းေတာ့ စားလုိက္ရတာေပါ့ေလ။"
(သူ႕စာ တပိုင္းတစ)
***
" ဓါတ္ပံုျပၿပီး ထပ္ႏွိပ္စက္သလို ျဖစ္ေပမယ့္ အဲလို ႏွိပ္စက္တာကို ခံခ်င္ေနတာပါ။
မစားရ ဝခမန္း ၾကည့္လိုက္ပါမယ္ ညီမေလး :D
ပဲခူးတိုင္းမွာ ေနခဲ့တုန္းကဆုိ မိုးတြင္းေရာက္တာနဲ႔ အိမ္မွာ ခဏခဏ ခ်က္ၿပီ။ အဲဒီခါတိုင္း တလံုးခ်င္းကို ပြတ္ၿပီး ၂ ခါေလာက္ေဆးရတာ သိပ္ပ်င္းတာပဲ။ အင္ဥအမဲက သိပ္ေဆးစရာမလိုဘူး။ ေခ်ာအိအိေလးနဲ႔ သဲလဲ သိပ္မကပ္ဘူး။ အျဖဴက သဲေတြကပ္ေနတတ္လို႔ ေသခ်ာ ေဆးရတယ္။
အဲဒီအေၾကာင္းကို ျပန္စဉ္းစားရတာ ေရစိမ္ထားတဲ့ အင္ဥမဲမဲေလး ျဖဴျဖဴေလးေတြဆီက ထြက္တဲ့ အနံ႔နဲ႔ သူတို႔မွာ ကပ္ေနတဲ့ သဲနံ႔ကို ႏွာေခါင္းထဲမွာ ျပန္ရေနတယ္။ ျဖဴးမွာ ေနခဲ့တုန္းကေပါ့..."
(ကိုယ့္ျပန္စာ တပိုင္းတစ)
***
" ကြ်န္မလည္း အင္ဥလွီးေနတုန္း ခဏခဏ ေကာက္နမ္းၾကည့္မိတယ္။
အိမ္ကုိ လြမ္းဘီဆုိ အနံ႔ေလးက အစ၊ ရာသီဥတုအေျခအေနေလးက အစ လြမ္းစရာေလးေတြခ်ည္းပဲေနာ္။ မုိးရြာၿပီးစ ေျမသင္းနံ႔၊ ျမက္နံ႔ဆုိ ဘယ္လုိခ်စ္မွန္းကုိမသိတာ။""
(သူ ထပ္ျပန္တဲ့ စာ)
***
ကိုယ့္မွာလဲ ေရာဂါတစ္ခုက ဘာတဲ့ဆိုရင္ ဖတ္ဖူးတဲ့ စာအုပ္ေတြ ေျပးေျပး သတိရတာပါပဲ။
ခုလည္း အဲဒီ တနဂၤေႏြေန႔က ဆရာမ ဝင္းဝင္းလတ္ ရဲ႕ "အခ်စ္၏ ေနာက္ဆက္တြဲ စာမ်က္ႏွာ" မွာပါတဲ့ အားေပးႏွစ္သိမ့္ေသာ မုန္႔ဟင္းခါး ဆိုတာေလးကို သတိရမိတယ္။
အဲဒီ ဝတၳဳထဲက စကားလံုးေတြ၊ အေၾကာင္းအရာေတြ တခုခ်င္းကို စြဲလမ္းေနခဲ့ေတာ့ အေၾကာင္းတုိက္ဆိုင္တာနဲ႔ ျပန္ေပၚလာတာ သိပ္ေတာ့ မဆန္းပါဘူး။
ေဒါက္တာ ခင္ဦးႏြယ္ ေဆး႐ံုက တိုင္စာကိစၥ ရင္ဆုိင္ရခါနီး၊ သားႏွစ္ေယာက္ကို ခင္ပြန္းေဟာင္းက ခဏ ေခၚသြားခ်ိန္၊ လုပ္ငန္းခြင္ကေန အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ကေလးေတြအသံ မၾကားရ၊ တဘက္က ရင္ဆိုင္ရဦးမယ့္ ျပႆနာ... အဲဒီအခ်ိန္မွာ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြ လာပို႔ထားၾကတဲ့ မုန္႔ဟင္းခါး နဲ႔ ဘုရားပန္းကို ၫႊန္းဆိုလိုက္တဲ့ စကားလံုးေလး... အားေပးႏွစ္သိမ့္တဲ့ မုန္႔ဟင္းခါး နဲ႔ အားေပးႏွစ္သိမ့္တဲ့ ဘုရားပန္း တဲ့။
ebook မွာေတာ့ စာမ်က္ႏွာ 217 နဲ႔ 218 မွာ...
***
ဘဝမွာ ဘာေတြပဲေတြ႕ေတြ႕ ဒါေတြေၾကာင့္ပဲ ေနေပ်ာ္ရပါတယ္။
:)))
***

ဒီပံုနဲ႔ post နဲ႔ သိပ္ေတာ့ မဆုိင္ေပမယ့္ "ေက်းဇူး post" ေတြ ေရးျဖစ္တုန္းက side bar မွာ တင္ထားခဲ့လုိ႔ ကိုေပါ နဲ႔ ကိုဝတုတ္က ဒီ post မွာ comment ဝင္ေရးခဲ့တာေၾကာင့္ ဒီ post မွာပဲ အဆက္အစပ္မိေအာင္ ျပန္သိမ္းထားလုိက္တယ္။
ၿပီးေတာ့ အင္ဥပံုေတြ ပို႔ေပးသူနဲ႔ ဒီ ကာတြန္းပံုေလး ပို႔ေပးသူ တစ္ေယာက္တည္း ျဖစ္တာေၾကာင့္ေရာပါ။
***
Wednesday, June 9, 2010
ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ား - ေဒါက္တာ တင္ေမာင္သန္း/ တဆင့္ခ်င္းတဆင့္ တရစ္ၿပီးတရစ္ - ညီလင္းဆက္

ညက ညီလင္းဆက္ post အေဟာင္းတစ္ခု ျပန္႐ွာရင္းနဲ႔ တေနရာမွာ ဒီပံုကို ေတြ႕တယ္။
ပံုနဲ႔ ေရးထားတဲ့ စာကို ဖတ္မိေတာ့ သင့္ဘဝ မဂၢဇင္းထဲက ေဒါက္တာတင္ေမာင္သန္း ရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ား ဆိုတဲ့ ဝတၳဳတိုတစ္ပုဒ္ကို သတိရမိတယ္။
အဲဒီဝတၳဳရဲ႕ သ႐ုပ္ေဖာ္ပံုကလည္း ခုျပထားတဲ့ပံုနဲ႔ ဆင္တယ္။
ဒါေပမဲ့ မဂၢဇင္းထဲက သ႐ုပ္ေဖာ္ပံုက ခုပံုလိုမ်ိဳး တဖက္တည္း ဦးတည္သြားေနတာ မဟုတ္ဘဲ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ လာေနၾကတဲ့ ငါးတန္းႀကီး တစ္တန္းမွာ အႀကီးအေသး တလွည့္စီ စီထားတဲ့ ငါးေတြ တေကာင္ကို တေကာင္ ၿမိဳေနၾကတဲ့ပံု။
ေဒါက္တာတင္ေမာင္သန္း ရဲ႕ ဝတၳဳထဲက စာသားကို သတိရမိတယ္။
"ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြဟာ ေရစီးေၾကာင္းထဲက ငါးေတြလိုပဲ" တဲ့။
အဲဒီ ဝတၳဳတိုက ျဖဴးၿမိဳ႕က 'မိတ္ေဆြမ်ား' စာၾကည့္သင္း (မူလအမည္ - အၿမဲစိမ္းေကာင္းကင္ - Evergreen Sky) ရဲ႕ အေကာင္းဆံုး ဝတၳဳတိုဆု ရခဲ့တယ္။ (အမွတ္မမွားဘူးဆိုရင္ေတာ့ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ဆုေပးပြဲမွာေပါ့)
***
အဲဒီအခ်ိန္က တခ်ိဳ႕ အမွတ္တရေတြကို ေမ့ကုန္ၿပီ။
ခု သတိရသြားတာကို ခ်ေရးၿပီး မွတ္ထားလိုက္ပါတယ္။
သူ႕ post ဖတ္ၿပီး ေရးျဖစ္သြားတာမို႔ ညီလင္းဆက္ကို (တာဝန္နဲ႔ ဝတၱရားအရ) ေက်ပြန္စြာ ေက်းဇူးတင္႐ွိေၾကာင္းပါ။
:)))
***
Monday, June 7, 2010
One Minute Interview
အားခြာ: မရီတာကို အင္တာဗ်ဴးခ်င္လိုက္တာ။ သြားနင္နားလိုက္ေတာ့လို႕ ေျပာမွာလားဟင္
Me: မေျပာပါဘူး သူမ်ား ေျပာၿပီးသားႀကီး။ အဲဒီ စကားလံုးက ေပ်ာ့လို႔။ သိပ္မေျပာင္ေျမာက္ဘူး။
အားခြာ: အသစ္ေျပာမွာလား။ ဆံပင္ဆြဲမွာလား။ ပါးရိုက္ဦးမွာလားဟင္။ အစမ္းေလး တလံုးေလာက္ပါ။ အီစိမ့္သြားေအာင္ ဖရိတ္ဖတ္စ္ေပါ့။
Me: ကာယကံေျမာက္ ဘာမွ မလုပ္ပါဘူး။ (ဘာလို႔ဆို cbox ကေန လုပ္လုိ႔မွ မရတာ)။ ေမးစရာ႐ွိရင္ ျမန္ျမန္ေနာ္။ ေတာ္ၾကာမွ အတုေပၚလာရင္ အားလံုး ႐ႈပ္ကုန္မယ္။ ခုေတာင္မွ လြမ္းေအာင္ရယ္တတ္သူ ဒု-ပိုင္းလိုခ်င္လို႔ လာတာ။
အားခြာ: အခုလိုေလ ၀ိုင္းျပီးေရးၾကေတာ့ ခံစားမွုေလး (ရင္ထဲကအမွန္ေလးေပါ့)
Me: ဒါ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ ကိစၥေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဒါ ဘေလာ့ေလာကမွာ ပထမဆံုး အႀကိမ္လဲ မဟုတ္ဘူး။ ဆုိေတာ့ မဆန္းပါဘူး။ သူ႕အလုပ္သူလုပ္ ကိုယ့္အလုပ္ ကိုယ္လုပ္႐ံုပဲ။ ၿပီးေတာ့ အဲဒါေတြနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ သေဘာထားကို မႏွစ္ဆီကတည္းက ေရးခဲ့ၿပီးသား။ စာေၾကရင္ သိလိမ့္မယ္။ ကိုယ္ ဘယ္လို သေဘာထားလဲ ဆိုတာ။
အားခြာ: ဟုတ္
mon: အားခြာဆက္ဗ်ဴးပါ
အားခြာ: ျပီးေတာ့ေလ အဲ့ဒါေအာင္ျမင္မႈလို႕ေကာ သတ္မွတ္ရမလား (အမွတ္တရ၊ နမ္းမွာလား ေမာင္တုိ႕တုန္းကလည္း ၀ိုင္းျပီးေ၀ဖန္ၾကတာနဲ႕ တအားဆုိေတာ့ေလ)
Me: ဘယ္လိုသတ္မွတ္တာလဲ ဆုိတာထက္ ဘယ္သူက သတ္မွတ္တာလဲ ဆိုတာကိုပဲ ကိုယ္ ပိုၿပီး ဂ႐ုစိုက္တယ္။
အားခြာ: ေကာ္ျပန္႕ေၾကာ္ေတြစားတုန္းက နဲ႕ အခုေကာ ဘယ္လို ကြာျခားပါလဲဟင္
Me: ဟားဟားဟား ေကာ္ျပန္႔ေၾကာ္ကို ေမ့ေနလို႔ ေတာ္ေတာ္ ျပန္စဉ္းစားရတယ္။
အားခြာ: စာမေၾကဘူး
Me: တိန္
အားခြာ: သူ႕အလုပ္ ကိုယ္အလုပ္လုပ္ၾကရံုပဲဆုိေတာ့ ဆရာ၀န္ေတြ ေက်ာင္းဆရာေတြ သူ႕အလုပ္သူလုပ္တာ ေက်းဇူးတင္စရာမလိုသလို ဘေလာ္ဂါေတြ စာေတြေရးေနတာလည္း ေစတနာမပါဘူးလို႕ ဆိုလိုႏိုင္သလား။
Me: ဗမာေတြ ဗမာစာရဲ႕ ဆုိလိုရင္းကို သေဘာမေပါက္ၾကတာ မ်ားတယ္လို႔ ဘေလာ့ေရးသက္ တေလ်ာက္လံုးမွာ ထင္မိတယ္။ တခ်ိဳ႕စာေတြကိုက် ေပါက္ေအာင္ ႀကိဳးစားမဖတ္လို႔ မေပါက္တာ၊ တခ်ိဳ႕စာေတြကိုက် ေပါက္ႏိုင္စြမ္းကို မ႐ွိတာ။ တခ်ိဳ႕ကက်ေတာ့ ေပါက္ေတာ့ေပါက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဆိုင္ဆုိင္ မဆုိင္ဆုိင္ ဝင္ေျပာတာ။ ဥပမာ- ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဘာသာတရား မထြန္းကားဘူးလို႔ ကိုယ့္ အယူအဆကို ေျပာတုန္းက။ သူေျပာတာေတြ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း သူေကာင္းေၾကာင္း ျပခ်င္႐ံုသက္သက္နဲ႔ မဆုိင္တာေတြ လာေျပာသြားတယ္လို႔ပဲ ခံစားရတယ္။
Me: အားခြာ: ဆရာ၀န္ေတြ ေက်ာင္းဆရာေတြ သူ႕အလုပ္သူလုပ္တာ ေက်းဇူးတင္စရာမလိုသလို ဘေလာ္ဂါေတြ စာေတြေရးေနတာလည္း ေစတနာမပါဘူးလို႕ ဆိုလိုႏိုင္သလား)) အဲဒီမွာ ေျပာစရာတခု႐ွိတယ္။
အားခြာ: ဟုတ္ ေျပာပါ။
Me: ဘေလာ့ဂါေတြ စာေရးတာ ကိုယ့္ဘာသာ ေရးခ်င္လုိ႔ေရးတာ။ ဘယ္သူ႕အတြက္မွ အနစ္နာခံၿပီး ဖတ္ေစခ်င္လြန္းလို႔ အခ်ိန္ကုန္ခံေရးတာ မဟုတ္ဘူး။
အားခြာ: ဆတ္ေဆာ့ျပီးေရးတယ္လုိ႕ေရာ ေျပာႏိုင္ပါသလား။ သံခေမာက္ေပးၾကပါ။
mon: ေရာ့အင့္ အားခြာ
အားခြာ: ေက်းေက်းမြန္
mon: ေရာ့အင့္ရီတာ သံတုတ္
Me: ေက်းဇူးတင္စရာလို မလုိ ဆိုတာကို ကာယကံ႐ွင္ကိုယ္တိုင္က ငါ အနစ္နာခံ အခ်ိန္ကုန္ခံေရးလို႔ ေက်းဇူးတင္ရမယ္လို႔ သတ္မွတ္ရင္ မ႐ိုးသားဘူး။ (အားခြာ: ဆတ္ေဆာ့ျပီးေရးတယ္လုိ႕ေရာ ေျပာႏိုင္ပါသလား)) RITA: ဘယ္လိုသတ္မွတ္တာလဲ ဆုိတာထက္ ဘယ္သူက သတ္မွတ္တာလဲ ဆိုတာကိုပဲ ကိုယ္ ပိုၿပီး ဂ႐ုစိုက္တယ္။)
အားခြာ: ဒါဆို ဘယ္သူသတ္မွတ္တာကို ဂရုစိုက္တာပါလဲ
Me: ကိုယ့္အေနနဲ႔ ေျပာမယ္။
အားခြာ: ဟုတ္ ေျပာပါ ကိုယ္။
Me: ဂ်ဴး စာေရးတယ္။ သူ႕စာေတြ ဖတ္ရတဲ့ အခါမွာ (တခါတခါ) သိပ္ ေက်းဇူးတင္တယ္။ ဒီလိုပဲ ကိုေပါ ဘေလာ့မွာ ကိုယ္မသိတာ မေတြးမိတာေတြ တင္တဲ့အခါ ဖတ္ရရင္ သိပ္ေက်းဇူးတင္တယ္။ ဒါ ကိုယ့္ဘက္ကေလ။
ေနာက္ ညလဆ ေရးသြားတဲ့ ကိစၥမွာ ေက်းဇူးတင္စရာမဟုတ္ဘူး။ တင္စရာမလုိဘူးလို႔ပဲ ယူလိုက္ၾကတယ္။ အဲဒါ ခုပဲ ကိုယ္ေျပာလုိက္တဲ့ သေဘာတရားပဲ။ (RITA: ဗမာေတြ ဗမာစာရဲ႕ ဆုိလိုရင္းကို သေဘာမေပါက္ၾကတာ မ်ားတယ္လို႔ ဘေလာ့ေရးသက္ တေလ်ာက္လံုးမွာ ထင္မိတယ္။)
ညလဆေရးတာကို သေဘာေပါက္တဲ့ လူေတြ ပါတယ္။ ကြန္မန္႔မွာ ကိုယ္ နာမည္ေတြ ေမ့ေနလို႔။ မွတ္မိတာ တေယာက္ပဲ ႐ွိတယ္။ ေက်ာ္ႏွင္းဆီ။ သူ ညလဆ ဘာေျပာလဲဆိုတာကို ေသခ်ာ သေဘာေပါက္တယ္။
အားခြာ: ဗမာေတြ ဗမာစာမတတ္တာကိုေတာ့ သိပ္ပံ(ပတ္ဆင့္ရိုက္မရလို႕ပါ) ေမာင္၀ေရးဖူးတဲ့ေဆာင္းပါး တပုဒ္ကို ျပန္ေ၀မွ်သင့္တယ္ထင္တယ္။ ကာလကတၱားကေန ျမန္မာစာေမးခြန္းထုတ္ေတာ့ ဟိုမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့သူက ကူထုတ္ေပးရသတဲ့။ အဲ့ဒီေတာ့ ေမးခြန္းလြယ္သလို ဘာေျဖေျဖ ျမန္မာစာ ေအာင္ၾကတယ္ဆိုတယ္။ အခုလည္း အဲ့လိုျဖစ္ေနတာျဖစ္မွာပါ။
Me: ေက်းဇူးတရားတို႔ ငါတို႔ အနစ္နာခံ လုပ္ရတယ္တို႔ ဆုိတဲ့ လူေတြ DASSK ေျပာတဲ့ သေဘာတရားေလးပဲ ေက်ေအာင္ ျပန္ဖတ္ေနၾကေစခ်င္တယ္။ လုပ္ခ်င္လို႔ လုပ္တဲ့ အလုပ္မွာ နစ္နာတဲ့သူ မ႐ွိဘူး။ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္က ေက်းဇူးတင္ထုိက္ မထုိက္ ဆံုးျဖတ္ၿပီး တင္သင့္ရင္ တင္သြားလိမ့္မယ္။ မာသာထရီဆာေရာ ႏိုက္တင္ေဂးေရာ သူတို႔ အနစ္နာခံ လုပ္ေနရပါတယ္လို႔ ေျပာမသြား၊ ေတြးမသြား၊ ေႂကြးေၾကာ္မသြားဘူးလို႔ သူတို႔ကို ကိုယ္ေသခ်ာမသိေပမဲ့ ယံုၾကည္တယ္။
အားခြာ: အေစာက ေမးခြန္းေလး ျပန္ေကာက္ရရင္ ဂ်ဴးရဲ့ ဘယ္စာေတြကို ေက်းဇူးတင္ျဖစ္သလဲဟင္။ ေဆာရီး ကိုယ္ေျပာစရာ က်န္ေသးရင္ ဆက္ေျပာပါေနာ္ ဒီအင္တာဗ်ဴးရာက သိပ္စိတ္ေလာတာ။
Me: ဘယ္စာေတြဆုိတာထက္ general ပဲ ေျပာပါမယ္။ လမ္း႐ိုးအတိုင္း ေလွ်ာက္ေနရာကေန ခ်ိဳးေကြ႕ ေျပာင္းလဲရမယ့္ အဆစ္အပိုင္းေတြ ကိုယ့္ကို ျမင္ေစခဲ့ႏိုင္တဲ့ သူ႕ စာေတြ ဖတ္ရတဲ့ အခါ။
အားခြာ: အညႊန္းေလး လုပ္ပါ ပိတ္သတ္ေတြလည္း သိရေအာင္ေပါ့။ ကိုယ္ေသခ်ာ ေတြးျပီးစာရိုက္ေနတယ္ေပါ့ေနာ္ (subtitle ထုိးရေသးတယ္)
Me: လရဲ႕ ေအာက္ဘက္က စလို႔ ပါပဲ။ ေနာက္ပိုင္းစာေတြ။ ခံစားမႈနဲ႔ မႀကိဳက္ေတာ့ဘဲ သူ႕စိတ္ေစတနာကို ဦးေႏွာက္နဲ႔ ျမင္ၿပီး ေက်းဇူးတင္ခဲ့တယ္။
အားခြာ: လူငယ္ေတြအေၾကာင္းေၾကာင့္လား ပညာေပးသလိုျဖစ္သြားေစလို႕လား မိန္းမတေယာက္ရဲ့ ဘ၀ကို လွစ္ဟသြားလို႕လား။
Me: ဒါေပမဲ့ ေျပာရရင္ ေ႐ွ႕ပိုင္း ဝတၳဳေတြမွာလဲ ခံစားမႈ ဦးစားေပးတယ္ ထင္ရေပမဲ့ ျမင္ေစခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိတယ္။ ဥပမာ- သူ႕ ဇာတ္ေကာင္ အမ်ိဳးသမီးေတြ ႏွံ႔စပ္သိျမင္တာ၊ ႀကိဳးစားအားထုတ္တာ။ ေနာက္ပိုင္းမွာ လူငယ္ေတြအတြက္ သူ ဦးတည္ ေျပာေနတယ္လို႔ပဲ ျမင္မိတယ္။
ထူးဆန္းတာ တခု ေျပာရဦးမယ္။ ဂ်ဴး ေရးခဲ့တဲ့ "ကၽြန္မတို႔ လက္ထပ္ျဖစ္ၾကရင္" ဆိုတာ...
အားခြာ: ဟုတ္ ေျပာပါ။
shrink: that dudes are mentally, being lonely overseas. that is.
shrink: mentally ill
Me: အဲဒါ ေဆာင္းပါးလို႔ ကိုယ္က ထင္ေနတာ။ ဝတၳဳလို႔လဲ ေျပာၾကတယ္။ ထားပါေတာ့။ ေျပာခ်င္တာက အဲဒါကို လက္မထပ္ရေသးတဲ့ မိန္းကေလးတေယာက္ရဲ႕ ခ်စ္သူနဲ႔ လက္မထပ္ျဖစ္မွာကို စိုးရိမ္တဲ့ ခံစားမႈလို႔ ဘာသာျပန္ၾကတဲ့ စာဖတ္သူေတြ အမ်ားႀကီးပဲ ဆိုတာပဲ။ (ဒီ blog မွာေတာ့ မဟုတ္ဘူး)
အားခြာ: ကိုယ္က ေရာ ဘယ္လိုထင္သလဲ
mon: ေနာက္တစ္ခုေျပာရမယ္ ဘေလာ့ဖတ္သူအေနနဲ႕ေပါ့ေနာ္ ရီတာ ဂ်ဴးအင္တာဗ်ဴးေတြ တင္ေပးတာ သိပ္ေက်းဇူးတင္တယ္...ေရးသူရဲ႕ေစတနာကုိျမင္ရတယ္...
အားခြာ: အားခြာကေတာ့ သူတို႕ လက္မထပ္ျဖစ္ၾကဘူးလို႕ထင္တယ္။ အင္တာဗ်ဴးရာကလည္း နာမည္ပါခ်င္တာနဲ႕ အျမင္ေတြ စြတ္ေျပာေနမိျပီ သည္းခံပါပိတ္သတ္ၾကီး။
Me: အဲဒီမွာ ဂ်ဴး က အဓိက ေျပာခ်င္ခဲ့တာ လက္ထပ္ျခင္းမဟုတ္ဘူး လို႔ပဲ ကိုယ္ ျမင္တယ္။ ကိုယ္ ျမင္တာ မွားေနလားလို႔ တျခားလူေတြ ျမင္တာကို ဖတ္ၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာ ေတြးမိျပန္တယ္။ လူႏွစ္ေယာက္ လက္မထပ္ျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္းအရာကေန ကမၻာႀကီး အေၾကာင္း၊ လူမႈ ပတ္ဝန္းက်င္အေၾကာင္း အမ်ားႀကီးကို ျပဆိုခ်င္တာလို႔ ထင္မိတာပဲ။
အားခြာ: သူတုိ႕ လက္မထပ္ျဖစ္တာ အဲ့ဒါေတြေၾကာင့္လား။ ဥပမာ တခုခုကို အတြက္ သူတုိ႕လက္ထပ္ျခင္းကို ေနာက္ဆုတ္ေစခဲ့တာမိ်ဳး။
Me: အဲဒီထဲက လူႏွစ္ေယာက္ လက္ထပ္ျဖစ္တာ မျဖစ္တာကို ဂ်ဴးက ဆက္ေတြးေစခ်င္လိမ့္မယ္လို႔ ကိုယ္မထင္ဘူး။ သူေျပာခ်င္တဲ့ အဓိက အခ်က္က လူႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ လက္ထပ္ျခင္းလို႔ ကိုယ္ မျမင္ဘူး။ အဲဒါကို ဗဟိုျပဳၿပီး ခ်ျပသြားတဲ့ တျခားအခ်က္အလက္ေတြကမွ ဒီ ေဆာင္းပါး/ဝတၳဳရဲ႕ ဆုိလိုရင္းလို႔ ျမင္တယ္။
အားခြာ: စာဖတ္သူေတြက ကိုယ္လိုရာဆဲြေတြးတတ္ၾကတယ္ မဟုတ္လား ခံစားမွု ကို ဦးတည္သူက ခံစားမွုကို ေတြးျပီး က်န္တဲ့ေတြးတတ္သူေတြ တျခားအရာကိုေတြးသြားေစခ်င္တာေရာ... အမ်ားစုက ေခါင္းေျခာက္မယ့္အေတြးမ်ိဳးကိုမေတြးၾကပဲ ခပ္လြယ္လြယ္ေတြးတတ္သူေတြဆိုတာကို စာေရးသူေတြ သတိထားျပီး ဂရုစိုက္ၾကရင္ေရာ... စာေရးသူ အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိသလို စာဖတ္သူလည္း ရွိႏိုင္တာမို႕ပါ။
Me: ဟုတ္ပါတယ္။ ဒီလို ေဆာင္းပါးမ်ိဳးကို လက္မထပ္ရေသးတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕စိုးရိမ္ပူပန္တဲ့ ခံစားမႈလို႔ အကဲျဖတ္ၾကတယ္ဆုိေတာ့ ညလဆေရးလုိက္တဲ့ စာကိုလည္း ဘယ္ဆရာဝန္၊ ဘယ္ေက်ာင္းဆရာမွ ေက်းဇူးတင္စရာမလိုဘူးလို႔ေျပာတာလို႔ ဘာသာျပန္ၾကတာ အံ့ၾသစရာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္ စ ဖတ္လိုက္ကတည္းက ဒါမ်ိဳးေတြ လာေတာ့မယ္ ထင္တယ္။ သူကိုယ္တုိင္လည္း ထင္လိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေက်းဇူးကို ေစာ္ကားတဲ့ေကာင္လို႔ ေျပာရင္လည္း ခံပါတယ္ ဆိုတဲ့စာသား ထည့္ေရးခဲ့တာ။
အားခြာ: အမ်ားစုက ေခါင္းေျခာက္မယ့္အေတြးမ်ိဳးကိုမေတြးၾကပဲ ခပ္လြယ္လြယ္ေတြးတတ္သူေတြဆိုတာကို စာေရးသူေတြ သတိထားျပီး ဂရုစိုက္ၾကရင္ေရာ... စာေရးသူ အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိသလို စာဖတ္သူလည္း ရွိႏိုင္တာမို႕ပါ။
Me: ဒီ့ထက္ ဂ႐ုစိုက္လို႔လည္း ဘာမွ မထူးဘူး။ ေတြးခ်င္တဲ့လူက ေတြးခ်င္သလို ေတြးမွာပဲ။ မတတ္ႏိုင္တဲ့ အပိုင္းေတြ။ ဘုရားေတာင္ မခၽြတ္ႏိုင္တာေတြ႐ွိတယ္။ ဘေလာ့ဂါက ဘာမို႔လို႔လဲ။
အားခြာ: ကိုယ္ကေရာ ဘယ္လို စာဖတ္သူမ်ိဳးကို ပစ္မွတ္ထားျပီးေရးေလ့ ရွိပါသလဲ။
mon: အားခြာ...နင္နားလုိက္ေတာ့...နင္နားလုိက္ေတာ့
Vista: တကယ္က နားခိုင္းတာ ေစတနာနဲ ့ပါေနာ္ ဟိဟိ
Me: စာေရးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ပစ္မွတ္က ဘယ္သူမွမဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ပဲ။ ဒါ ကိုယ့္အတြက္ေျပာတာ။
အားခြာ: ဒါဆို ကိုယ္ျပန္ဖတ္ဖို႕အတြက္ဆုိပါေတာ့ (မႏိုင္းႏုိင္းစေနဆုိ သူဖတ္ဖုိ႕ဆိုျပီး သပ္သပ္ခြဲထားတတ္လုိ႕ပါ)
Me: ေနာက္ဆံုး ေမာင္သစ္ဆင္း စာလို၊ ဂ်ဴး ဝင္းၿငိမ္း အင္တာဗ်ဴးလို ႐ိုက္တင္တာေတာင္မွ ကိုယ့္လို ဖတ္ခ်င္တဲ့သူေတြကို မွ်ခ်င္တာဆိုတာ ပါေပမဲ့ ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ့္ဘေလာ့မွာ တင္ခ်င္လုိ႔ကို တင္တာပဲ။
mon: ဒါဆုိ ေက်းဇူးတင္စရာ မလုိဘူးေပါ့ေနာ္။
အားခြာ: ဟမ္ မြန္ စာမေၾကဘူး။ ေအာက္မွာ ေသေလာက္ေအာင္ ေျပာလာတာ သူ အခု ျပန္စျပီ။
mon: ဟုတ္ပါတယ္ ကုိယ္စာမေၾကပါဘူးး ကုိယ္စိတ္မဝင္စားရင္ အေပၚယံရွပ္ျပီးဖတ္ပါတယ္ ဝင္စားရင္ေတာ့အေခါက္ေခါက္ဖတ္ပါတယ္။
Me: လုပ္ခ်င္လုိ႔ လုပ္ေနတာမွာ အနစ္နာခံတယ္ အခ်ိန္ကုန္ခံေပးတယ္ ေက်းဇူးတရား
ဒါေပမဲ့ တခုေတာ့ ႐ွိတယ္။
* ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ မမေလး အေၾကာင္း ျမသန္းတင့္ ေရးတာေတြ ကို ျပန္႐ိုက္တင္ေပးတဲ့ မေ႐ႊမိ ကို ကိုယ္ သိပ္ေက်းဇူးတင္တယ္။
* ဂ်ဴး facebook page လုပ္ၿပီး ဂ်ဴးစာေတြ ျပန္႐ိုက္တင္ေပးတဲ့ admin ေတြကို ေက်းဇူးတင္တယ္။
* အခ်စ္၏ ေနာက္ဆက္တြဲ စာမ်က္ႏွာ ကို ေရးၿပီး လူ႕ေလာက က ေကာင္းျမတ္မႈေတြကို အေတြးထဲ ေရာက္ေအာင္ ထည့္ေပးတဲ့ ဆရာမ ဝင္းဝင္းလတ္ကို သိပ္ေက်းဇူးတင္တယ္။
* ရန္ကုန္ျပန္တုန္းက ကိုယ္ တစ္ေယာက္တည္း ေဆးခန္းသြားတဲ့အေခါက္ ေဆးကုရင္း ရင္းရင္းႏွီးႏွီး စကားေျပာၿပီး ကိုယ့္အေၾကာင္းေတြ ေမးလိုက္တဲ့ ဆရာႀကီး ေဒါက္တာေဆြျမင့္ ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္တယ္။
ဒါေပမဲ့ သူတို႔ကိုယ္တိုင္က ငါတို႔ မင္းတို႔ အတြက္ အခ်ိန္ကုန္ခံ အနစ္နာခံေပးၿပီး လုပ္ေပးေနတာလို႔ လာေျပာရင္ေတာ့ အၾကည္ညိဳပ်က္မွာပဲ။
(ဒါေပမဲ့ ဆုိခဲ့တဲ့ အဲဒီလူေတြဟာ ဘယ္ေသာအခါမွ ဒါမ်ိဳး ေျပာၾကမွာမဟုတ္ဘူး ဆုိတာ ကိုယ့္ အသိစိတ္ထဲက ေသခ်ာေပါက္ ယံုၾကည္တယ္)
mon: ကုိယ္လဲ ရီတာ့ စာတခ်ဳိ႕အတြက္ သိတ္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ အင္တာဗ်ဴးအတြက္လဲ အားခြာေလးကုိ နဲနဲေက်းဇူးတင္တယ္။ ရီတာတုိ႕အားခြာတုိ႕နဲ႕ခင္ရတာေၾကာင့္လဲ မမကြမ္ ကုိ သိတ္ေက်းဇူတင္တယ္။
အားခြာ: ကိုယ့္ရဲ့ သေဘာထားအမွန္ကို အခုလို သိရတာ ေက်းေက်းေနာ္။ ဒြတ္ေခါ စာမ်က္ႏွာမ်ားလာဘီ ေဖာင္မဆန္႕ေတာ့ဘူး။
Me: ပရိသတ္က ထမင္းေကၽြးထားလို႔ ပရိသတ္ေက်းဇူးေတြ ျပန္ဆပ္ေနတာလို႔ ေျပာတာမ်ိဳးကိုေတာ့ စိတ္ပ်က္တယ္။ လုပ္စရာ႐ွိတာ လုပ္တယ္ဆို ၿပီးတာပဲ။ ေက်းဇူးခံေက်းဇူးစားနဲ႔ လုပ္ေပးရတာ ပိုေကာင္းတယ္မ်ား သူထင္ေနလား မသိဘူး လို႔ ဆက္ေတြးရင္း စိတ္ကုန္မိတယ္။
အားခြာ: ဘယ္သူ႕ကိုလဲဟင္
mon: မင္းသားမင္းသမီးတုိင္းေတာ့အဲလုိေျပာတာပဲမဟုတ္လား
Me: ဟုတ္တယ္ ဗမာေတြက အ႐ိုးစြဲစိတ္နဲ႔ပဲ အလုပ္လုပ္တယ္။ သူမ်ား ဒါေျပာဆို ကိုယ္လဲ ဒါပဲေျပာတာပဲ။ အမ်ားကလည္း အဲလိုမွ မေျပာရင္ အ႐ိုင္းအစိုင္းလို႔ပဲ မွတ္တာပဲ။ ေဒြးလိုလူမ်ိဳးေတာင္ ဒါမ်ိဳးေျပာသလား မသိ။
Vista: RITA: ဟုတ္တယ္ ဗမာေတြက အ႐ိုးစြဲစိတ္နဲ႔ပဲ အလုပ္လုပ္တယ္ (ကိုယ္မပါဘူး ဟန္နီ
အားခြာ: ဗမာေတြ ဘယ္လိုလုပ္သင့္ပါသလဲ (ဒါေဆြးေႏြးခန္းျဖစ္သြားျပီ)။ ေရွးရိုးစြဲတာကို ေျပာတာလား။ သူမ်ားေယာင္လို႕လိုက္ေယာင္တာမ်ိဳးလား။
Me: ေအးေလ ေယာအတြင္းဝန္ နဲ႔ ငတာဆိုလဲ သိပ္သေဘာက်ၾကတာ မဟုတ္လား။ အဲဒါကို ေဒါက္တာ သန္းထြန္းေရးတာ ခုတေခါက္ ျပန္ေတာ့ ဖတ္လုိက္ရတယ္။ ကိုယ္နဲ႔ တထပ္တည္းပဲ။
အားခြာ: ေဒြးက ပုထုဇဥ္ပဲေလ။
mon: ေဒြးလဲ ေျပာတာပဲေလ။
အားခြာ: ဆုိလိုရင္းက...
Me: တကယ္ေတာ့ ေဒြးမွာ ကိုယ္ပုိင္ အေတြးအေခၚ႐ွိတယ္။ စာသိပ္ဖတ္ခဲ့တယ္လို႔ ထင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူေတာင္ ဒါမ်ိဳးေတာ့ ေျပာေပးရတယ္။
mon: အားခြာလဲ ပုထုဇဥ္ပဲမလား အားခြာမင္းသားျဖစ္ရင္လဲအဲလုိေျပာရင္ေျပာမွာ။
Me: ဟုတ္တယ္ ကိုယ္ ျဖစ္ရင္လဲ ေျပာခ်င္ေျပာေနရမွာ။ အဲဒါေၾကာင့္ မင္းသမီး မလုပ္တာ။
kkmg: ျမန္မာအမ်ားစုလို႔ ေျပာရင္ ပိုမွန္ပါလိမ္႔မယ္.. ေရွးရိုးစြဲ.. ကြန္ဆာေဗးတစ္ေတြမ်ားတယ္.. သူတို႔စိတ္ထဲမွာ တခုခုေကာင္းျပီဆိုရင္.. ထာဝရ ေကာင္းျပီလို႔ ထင္ေနၾကတယ္..
mon: စကားမစပ္ yishun north point မွာ addidas ေတြ ခ်ေနတယ္။
အားခြာ: ဟမ္ မြန္
Me: ဂါဝန္ပဲ လိုခ်င္တာ
အားခြာ: မိန္းမ ပီသပါေပတယ္။
Me: အေပၚတပိုင္း ေအာက္တပိုင္း ႐ွာ မဝတ္ခ်င္လို႔။ ဂါဝန္ဆို တထည္တည္း စြပ္ခ်လိုက္ ၿပီးေရာ။
အားခြာ: အင္တာဗ်ဴး ျပီးျပီေပါ့ေနာ္။
Me: အလုပ္လုပ္လိုက္ဦးမယ္။ ေနာ္မန္ လာရင္ ေျပာလိုက္ပါ။ လြမ္းေအာင္ရယ္တတ္သူ ဒုတိယပိုင္း ျမန္ျမန္႐ွာေပးလို႔။
mon: ေျဖျပီးသြားျပီလား။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွန္လုိ႕ေျပာအုံးေလ။
Me: သူ႕ဘာသာ ပထမပိုင္း လာေပးလို႔ ဒုတိယပိုင္း ျပန္႐ွာေပးဖို႔ တာဝန္႐ွိတယ္။ သူ႕အလုပ္ သူလုပ္တာ ဘာမွ ေက်းဇူး မတင္ႏိုင္ဘူး။ ဒါပဲ။ (:mt: ပံု)
mon: အမ္ အဲဒါေျပာတာဟုတ္ဘူးေလ။ ဗ်ဴးတာေျဖပီးရင္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွန္လုိ႕ ေျပာတယ္မဟုတ္လား။
Me: သူ႕ဘာသာ ဗ်ဴးခ်င္လို႔ ဗ်ဴးတာ တင္ပါဘူး။ ကိုယ္က ဗ်ဴးပါလို႔ ေျပာလုိ႔လား။
kkmg: ကိုယ္ရည္ေသြးျခင္းသည္၄င္း၊ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ေဖာ္ျခင္းသည္၄င္း.. အင္ဆိုမားနီးယား... သို႔မဟုတ္ ဘိုင္ပိုလာ ဒစ္ေအာ္ဒါ ၏ ကာရိုက္တာရစါစတစ္မ်ား ျဖစ္ၾကသည္၊
Me: အင္း kkmg ေတာ့ ဒါကို သူသိတယ္ ဆုိၿပီး ကိုယ္ရည္ေသြးေနျပန္ၿပီ။ ကုေပးလိုက္ၾကဦး။
အားခြာ: အခုလို ေလးေလးနက္နက္ ေမးသမွ်ကို မခြ်င္းမခ်န္ အားၾကိဳးမာန္တက္ လွိုက္လွိုက္လွဲလွဲ ထဲထဲ၀င္၀င္ တိတိက်က် ေသေသခ်ာခ်ာ ေစ့ေစ့စပ္စပ္ အလုပ္ခ်ိန္ကိုပဓါနမထားပဲ ေျဖၾကားေပးတဲ့အတြက္ မမကြန္ ဆီပံုပိတ္သတ္ကိုယ္စား လက္ေညာင္းခံရိုက္ျပီးေမးခဲ့တဲ့ အားခြာမွ ေက်းေက်းပါလို႕ ရင္ထဲအသည္းထဲက အတည္ေျပာလိုက္ပါတယ္ ဒန္
mon: ၾကည္႕စမ္းသိတ္ေတာ္ၾကတာပဲ ေရႊအျမဳေတက ဦးဝင္းျငိမ္းအားခြာနဲ႕ ဂ်ဴးရီတာ တုိ႕အင္တာဗ်ဴးေလးက ဖတ္လုိ႕သိတ္ေကာင္းတာပဲ။ အားခြာ သိပ္ေတာ္တယ္ ... 7days မွာသြားလုပ္ပါလားငွင္။
အားခြာ: ျမန္မာတိုင္းစ္မွာ ဘာလို႕ မလုပ္ခုိင္းတာလဲဟင္ ၁၅၀ေလာက္ေတာ့ ရမွာ
mon: ေတာ္လုိ႕ပါဆုိေနမွပဲ 7days နာမည္တက္ေအာင္ေလ။
shrink: those cbox dudes are mentally ill, being lonely overseas. that is.
kkmg: Then U better F uck out from this C-box Dude>>> to shrink
Wht the Bloody Hell... those Bipolar Disorder imitator
***
ပါဝင္ေဆြးေႏြးသူမ်ား (7 Days အားခြာ၊ မြန္၊ ဗစ္စတာ၊ kkmg၊ shrink) အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
***
