Aung Phyoe
"ေရဆန္လမ္း" ဖတ္လို႔ျပီးသြားျပီ ။ ဖတ္ရတာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးတယ္ ။ "ေႏြတစ္ည" ေလာက္မၾကိဳက္ေပမယ့္ "မသိန္းရွင့္ဆီ ပို႔ေပးပါ" ထက္ေတာ့ ၾကိဳက္ပါတယ္ ... အယူအဆ ေရးရာေတြေတာ့ နားရႈပ္ေပမယ့္ ၊ စာေရးသူရဲ့ တိက်ျပတ္သားတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္အေတြးအေခၚ ( လံုးဝ ဥသံု လက္မခံႏိုင္သည့္တိုင္) ကို ျပီျပင္ေအာင္တင္ျပႏိုင္တာကို ႏွစ္သက္မိတယ္ ။
(like - me)
ေတာ ေက်ာင္း ဆရာ
ေခတ္နဲ႕ဆိုင္မယ္ေပါ့ဗ်ာ.. ဆိုၾကပါစို႕ သခင္ဘေသာင္းရဲ႕ ေလာကနိဗၺာန္ (The Fall of Titan by Igor Gouzwnk ) ျပန္ထြက္လာေတာ့ အခုခတ္မွာ ျပန္ဖတ္ရတာ ဖတ္မိတယ္ဆိုရံုပဲရွိတာ။ ဒီလိုပဲ ေျခေလးေခ်ာင္းေတာ္လွန္ေရး( Animal Farm by George Orwell) ျပန္ထြက္လာလည္း ရယ္စရာဝတၳဳလို႕ေတာင္ သေဘာထားမိမယ္ေလ။
ဟိုေခတ္တုန္းကေတာ့ သခင္ဘေသာင္းက သူ႕အေၾကာင္းနဲ႕သူ စိတ္နာ၊ ေနာက္ေတာ့ ဒီစာအုပ္ေတြျပန္၊ အဲ့ေခတ္က စီပီေတြက သူ႕ဆိုလည္လွီးျပီး သတ္ခ်င္စိတ္ျဖစ္၊ အဲသလိုေတြရွိခဲ့ၾကတာကိုး။ ႏိုင္ဝင္းေဆြလည္း အဲသလိုပဲ၊ ေရဆန္လမ္းတို႕၊ မသိန္းရွင္တို႕၊ ေႏြတညတို႕၊ ဘ၀စာမ်က္ႏွာတို႕ အဲတာတာေတြကို ျပန္ထြက္လာလို႕ ဒီေန႔အခ်ိန္ခါေရာက္မွ ဖတ္ဖူးမယ္ဆို၊ အဲလိုဖတ္ဖူးတဲ့သူေတြအတြက္ အနည္းနဲ႕အမ်ားဆိုသလို ဟာတာျဖစ္သလိုလို၊ ခုေနသလို ခံေနသလို ျဖစ္မွာအေသအခ်ာပါပဲ။
စကားစပ္လို႕ပဲဗ်ာ၊ မွတ္မိေသးတယ္၊ ခုလူငယ္ေတြ အရမ္းၾကိဳက္ၾကတဲ့ ဂ်ဴးက ထက္ျမက္နဲ႕ေတြ႕ေတာ့ .. ေအာ္ ... ရသကေလာင္တစ္ေခ်ာင္းကို သတ္လိုက္တဲ့သူပါလား ဆိုတာ ေျပာခဲ့ဖူးသတဲ့၊ ႏိုင္၀င္းေဆြနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ ဂ်ဴးက အဲသလိုေျပာခဲ့ဖူးတယ္လို႕ နီးစပ္သူေတြဆီက ၾကားခဲ့ဖူးတယ္ ၊ ဂ်ဴးေကာင္းတယ္ဆိုတာက ႏိုင္၀င္းေဆြကို မီမွမမီခဲ့တာကိုး (သူ႕ေခတ္နဲ႕ သူေျပာပါတယ္)၊
ဂ်ဴးက ထက္ျမက္ကို ဘာလို႕အဲသလိုေျပာလဲဆိုေတာ့ ေနာက္ခံက ရွိျပန္တယ္၊ မိုၾကိဳမုန္တိုင္း ကိစၥနဲ႕ဆိုင္ေနတယ္ေလ၊ ဒီကိစၥက ကံအေၾကာင္းမလွတဲ့ ႏိုင္၀င္းေဆြအတြက္ ေမာဟအမွားျဖစ္ခဲ့တယ္။ အမွားသိေပမယ့္ အခ်ိန္မမီလိုက္ခဲ့ဘူး။ ဒီေနာက္ပိုင္းကာလေတြမွာ သူလည္း ကေလာင္ေရာ၊ လူပါ နိဂံုးခ်ဳပ္သြားရတယ္။ ႏွေျမာစရာပါပဲ။
ဆိုလိုခ်င္တာကေတာ့ဗ်ာ၊ သူ႕ေခတ္ကေရးခဲ့တဲ့ ႏိုင္၀င္းေဆြရဲ႕ စာေတြဟာ ဒီဘက္ေခတ္မွာ ဖတ္မယ္ဆိုရင္ သူ႕အာေဘာ္ျခံဳမိႏိုင္ဖို အခက္အခဲရွိမယ္ဆိုတာပါ၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒီစာအုပ္ေတြျပန္မထြက္ခင္တုန္းက မိတၱဴေတြဖတ္ဖူးတာ၊ နည္းနည္းေတာ့ အခက္အခဲေတြ႕ခဲ့ဖူးတယ္၊ ပစၥည္းမဲ့လူတန္းစားရဲ႕ သရုပ္မွန္စာေပအႏွစ္ၾကီးေတြပဲလို႕ စာဖတ္ဖူးတုန္းက သေဘာထားမိတယ္၊ အခုခ်ိန္မွာေတာ့ အဲ့ထက္ပိုသြားပါျပီ။ :)
(like - Aung Phyoe & Mg Yu Pie)
Aung Phyoe
ေနာက္ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ျပန္ဖတ္ဖို႔ ၾကိဳးစားၾကည့္မယ္ ။ သခင္ဘေသာင္း ရဲ့ ေလာကနိဗၺာန္ ကိုဖတ္ဖို႔ ထုတ္ထားတယ္ ။
ေႏြတစ္ည ကိုေတာ့ ရသျမတ္ႏိုးသူတိုင္း ခံစားႏိုင္မယ္ထင္ပါတယ္ ။ ႏိုင္ဝင္းေဆြဟာ ေနာက္ပိုင္းမွာ ဦးတည္ခ်က္လံုးဝေျပာင္းသြား သလိုပဲ ။ လူတန္းစားအျမင္ ျပင္းထန္လြန္းတယ္ ။ "ဘဝစာမ်က္ႏွာမ်ား" မွာ 'အဆိပ္ပင္' ဆိုျပီး ခင္ႏွင္းယုကို တိုက္ခိုက္ထားတာ ... ၊ အဲဒါဖတ္တုန္းက တစ္မ်ိဳးပဲ ဘာေၾကာင့္လည္းေပါ့ ။ ခု ေရဆန္လမ္း ကိုဖတ္မိမွ သူ႕စာေပအျမင္ကို ေရးေရးသေဘာေပါက္မိတယ္။
Me
ေခတ္ကြာတာနဲ႔ ဖတ္တဲ့လူအတြက္ အႏွစ္သာရကြာတယ္ဆုိတာကိုက အႏုပညာမွာ ဝါဒေရးရာသြင္းထားတာေၾကာင့္လို႔ ထင္မိတယ္။ အႏုပညာ သက္သက္ မဟုတ္လုိ႔။ ဆုိလိုတာက အႏုပညာက media အျဖစ္ အသံုးခ်ခံရလို႔။
ဥပမာ - မိုးမိုး (အင္းလ်ား) အိမ္ေထာင္ေရးဝတၳဳေတြ ဖတ္ရတဲ့အခါမွာ သူတို႔ေခတ္က ကိုယ္မသိ မမီလုိက္ရတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြပါလားဆုိ ဖတ္တဲ့လူက စိတ္ဝင္တစား ဖတ္မိလိမ့္မယ္။
မိုးမိုး ဝတၳဳမ်ိဳး မႀကိဳက္ဘူးဆုိတဲ့သူကေတာ့ အိမ္ေထာင္ေရး ဘဝသ႐ုပ္ေဖာ္ကို ႀကိဳက္ကို မႀကိဳက္တတ္လို႔ မႀကိဳက္တာပဲ ျဖစ္မွာေပါ့။ (ကိုယ္တုိင္လည္း သူ႕ဝတၳဳေတြ ႀကိဳက္လွတယ္ မဟုတ္ပါဘူး)
Bo
စာဖတ္သူရဲ့ စာဖတ္အား၊ ဓာတ္ခံတိမ္းညြတ္မႈေပၚ မူတည္ပီး ခံစားခ်က္ေတြ ကြာသြားမယ္ထင္ပါတယ္။ လူအမ်ားစုဘဝအေျခအေနကေတာ့ မသိန္းရွင္၊ ေရဆန္လမ္းေတြ၊ မုိးမုိးနဲ႔ မစႏၵာစာေတြေခတ္ကနဲ႔ တယ္မထူးလွေသးပါဘူး။
ဂ်ဴးကေတာ့ ၾကည္ေအးေလာက္ ေအာ္သန္တစ္ျဖစ္တယ္မထင္ဘူး၊ ဖတ္ဖူးတဲ့စာတုိေပစေတြနဲ႔ ေလလုံးႀကီးႀကီးေတြ ေရာေမႊထားတဲ့ ဘတ္ဆဲလားတမ်ိဳးလုိ႔ပဲ ျမင္တယ္။ အတုိေတြကေတာ့ ေကာင္းတယ္။
Me
ကိုယ္ေျပာတာက မိုးမိုး တို႔ေရးတာမွာ ဝါဒေရးရာ မပါဘူးလို႔ ေျပာခ်င္တာပါ။ သူတို႔ကို အႏုပညာသက္သက္ တင္ျပတယ္လုိ႔ ျမင္မိတယ္။ ဒီေတာ့ သူတို႔ကို မႀကိဳက္ဘူးဆုိရင္ သူတုိ႔ေရးတဲ့လိုင္းမ်ိဳးကို မႀကိဳက္လို႔ မႀကိဳက္တာ။ ႏိုင္ဝင္းေဆြကိုက် ဝါဒေရးရာကို အႏုပညာနဲ႔ ေရာျပထားလို႔ကို ေခတ္ကြာလာတာနဲ႔ အမွ် ဖတ္တဲ့လူနဲ႔ ခံစားမႈ အဟပ္က ကြာတာ။
မိုးမိုး (အင္းလ်ား) မွာက်ေတာ့ ႀကိဳက္ၿပီဆုိ ေခတ္ကြာတာ ဖတ္ရတာကိုက အရသာ ျဖစ္မွာ။ မႀကိဳက္ရင္ေတာ့ ေခတ္ေၾကာင့္မဟုတ္ဘူး။ သူတို႔ေရးတာမ်ိဳးကို ဖတ္တဲ့လူက မႀကိဳက္လုိ႔ပဲ။
Aung Phyoe
ဂ်ဴးဟာ ေအာ္ရီဂ်င္နယ္ မဟုတ္တာေတာ့ အမွန္ပဲ .. ဒါေပမယ့္ မွီးတယ္လို႔လဲေျပာလို႔ မရဘူး .. သူကၾကိဳက္တဲ့ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ရဲ့ အီမိုးရွင္း ကိုပဲ ယူတာကို ..။
Me
ဒီလို ေျပာေၾကးဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္သူမွ မလြတ္ေတာ့ဘူး။
=)
ဥပမာ - မီ ဟာ ေမ ကေန လာတယ္လို႔ ကိုယ္က ထင္တာကိုး။
(မီ ကို မွီးတယ္ဆိုတဲ့စာအုပ္လည္း မဖတ္ဖူးပါဘူး)
Aung Phyoe
မီ က အေမရိကန္ ရုပ္ရွင္ရွိတယ္ ... နာမယ္မမွတ္မိလို႔ ။ ဝန္ခံထားတယ္ .... ။
(မွတ္ခ်က္။ စာအုပ္ပါ႐ွိတယ္။ မီ အမွာစာမွာ ဒဂုန္တာရာ ထည့္ေရးထားတယ္။ ႐ုပ္႐ွင္နဲ႔ စာအုပ္ နာမည္တူတူပဲ)
Bo
http://en.wikipedia.org/wiki/Dead_Reckoning_%28film%29
http://www.youtube.com/watch?v=5IznfnWzVPQ
Aung Phyoe
ေက်းဇူး ဆရာဘို ၊ ေမ့ေနတာ ရုပ္ရွင္နာမည္ကို
Bo
မုိးမုိးက မဆလ NLD မွာ တာဝန္ထမ္းခဲ့တဲ့ စာေရးဆရာပဲ။ အေထြေထြက်ပ္တည္းမႈကုိ သူ႔ပုံစံနဲ႔သူတင္ျပတယ္ပဲျမင္တယ္။ သိပ္ဖီလင္မလာတာေတာ့ ေရးဟန္ေတြေျပာင္းတာလဲပါမယ္။ ေခတ္လူေနမႈ စီးပြားေရးပုံစံကလဲ ကြာသြားပီ။
ဝါဒေရးေတြ မလည္ဝယ္တာေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ ႏုိင္ငံေရးစိတ္ဝင္စားမႈ က်တာနဲ႔လဲဆုိင္မယ္။ စာေရးဆရာက ႏုိင္ငံေရး၊ ဒႆန၊ သမုိင္း၊ လူမႈေဗဒ၊ စိတၱေဗဒ သိပၸံ ဘက္စုံေအာင္ ဖတ္ေလ ပုိထက္ေလ ေရးကြက္မ်ားေလပဲ။ အႏုပညာေျမာက္တာ ဘာနဲ႔တုိင္းလဲေတာ့မသိဘူး။
(like - Mg Yu Pie)
Me
(အႏုပညာေျမာက္တာ ဘာနဲ႔တုိင္းလဲေတာ့မသိဘူး။)
ဟုတ္တယ္ ကိုယ္လည္း မသိဘူး။
ဒါေပမဲ့ ဖ်တ္ခနဲ ဦးသုခ ႐ိုက္တဲ့ အသံုးလံုးကားကို သြားသတိရတယ္။
(like - Bo)
(မွတ္ခ်က္။ "ဘယ္သူၿပိဳင္လုိ႔ လွပါေတာ့ႏိုင္"။ တကယ္ေတာ့ အဲဒါ မဆလေခတ္က ဝါဒျဖန္႔တဲ့ကားပဲ)
Aung Phyoe
က်ေတာ္ကေတာ့ ကိုယ့္ရဲ့ ခံစားမႈနဲ႔ပဲတိုင္းတယ္ .. သူ႔ရဲ့ ဖန္တီးမႈအေပၚ ကိုယ္ဘယ္ေလာက္ ပူးဝင္ခံစားႏိုင္သလဲေပါ့ .... ၊ နည္းလမ္းမွန္မမွန္ေတာ့ မသိဘူး ။
Me
စိတၱေဗဒ ဆိုလုိ႔ အဲဒါကို စိတ္ဝင္စားတယ္။
တဆက္တည္း ေျပာရရင္ တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ ဝတၳဳေတြ ကိုယ္ မစြဲဘူး။ ဘာလုိ႔ဆို ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္ေတြ ေသ ေနတယ္လို႔ ထင္လို႔။ စာေရးဆရာက ဝင္ပါေပးရတဲ့ စ႐ိုက္ေတြလို႔ ထင္တယ္။
(like - Bo)
Me
တကယ္ေတာ့ ႏိုင္ဝင္းေဆြကို တအုပ္မွ မဖတ္ဖူးဘဲနဲ႔ ဝင္ေျပာေနတာ အေတာ္ေတာ့ ဂြက်တယ္။
Mg Yu Pie
ဆရာဘို...အဲေလာက္ အမွန္တိုင္းႀကီးေတြေျပာနဲ႔ေလ.. း )
ဆရာမႀကီးေတာင္ အႏွီသို႔ဆိုရင္ ဆရာမႀကီးကိုစုတုျပဳၿပီးထြက္လာတဲ့ ေနာက္ပိုင္း ဘုစုခရု (ေဆးေက်ာင္းေတာ့ေရာက္ျပီ မထူးပါဘူး..ဘတ္ဆဲလာေလးျဖစ္ေအာင္လုပ္အံုးမွဆိုတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္မ်ိဳးရွိတဲ့) ဆရာမေလးေတြ တျပံဳႀကီး လဲွေသလိုက္ဖို႔ပဲ ရွိတယ္။ : P
(like - Aung Phyoe & Bo)
Mg Yu Pie
အို ဘုရားေရ..ေမာင္တို႔ေယာက္်ားေတြရဲ႕အတၱကေတာ့ ကၽြန္မသီးမခံႏိုင္ေအာင္ပါပဲ။ မိုးျမင့္ထိပ္ေခါင္ ကုမၸဏီမွာလုပ္ေနတဲ့ ဦးထြဋ္ေခါင္အုပ္စိုးေနမင္းေက်ာ္စြာထက္ျမက္သိမ္းပိုက္ဆိုတာ ကၽြန္မရဲ႕ ေမာင္ဆိုတာ ေလ။ ဟင္း ဟင္း ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မကလည္း ႏြယ္ပင္တိမ္တိုက္လမင္းသက္တံ့ခင္ခင္ႀကီးပဲေလ..ကၽြန္မကိုေတာ့ လြယ္လြယ္သိမ္းပိုက္လို႔ ရမယ္မထင္လိုက္ပါနဲ႔ ေမာင္....စသျဖင့္ စသျဖင့္ ယေန႔ဘတ္ဆဲလာဘုတ္အုတ္ေလးေတြမွာ လြမ္းမိုးဆဲျဖစ္သလို ဒီဘုတ္အုတ္ေတြကို ဓါတ္ရွင္ဗီဒီယို ျပန္ရိုက္ၾကတဲ့အခါ နဂိုကမွ စာေပ၀မ္းစာနည္းက်သည့္ ယေန႔လူငယ္မ်ိဳးဆက္အတြက္ မေတြး၀ံ့စရာပါေလ။
(like - Aung Phyoe & Bo)
Aung Phyoe
LOL :D
Bo
အို ဘုရားေရ လား အုိ ကုလားေရ လား :-)
Me
ဘက္ဆဲလားေတြ ဘာလို႔ အဲလုိစာမ်ိဳးေရးတာလဲဆိုတာ ကိုယ္နားလည္ႏိုင္တယ္။ နားမလည္ႏိုင္တာက ေယာက္်ားႀကီးေတြက သူတို႔ကို ဘာလို႔ လုိက္ေဆာ္ေနၾကတာလဲ ဆုိတာပဲ။
I think it may be Jealous!
LOL
=D
MYP ကို ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ စာနယ္ဇင္းေတြထဲ အရင္တည္းက ႀကံဳဖူးလုိ႔ပါ။ လႊတ္ထားလုိက္လို႔ မရဘူးလား။ ဘာမွလည္း အေရးႀကီးတာမဟုတ္ဘူး။
=)
Bo
ႀကီးတာေပါ့ ဗမာျပည္မွာ ဒီလုိစာဆုိးစာညံ့ေတြပဲ က်န္ေအာင္ တုံးသထက္တုံး ခ်ာသထက္ခ်ာေအာင္ စနစ္တက်လုပ္ခဲ့တာပဲ။ သခင္ကုိယ္ေတာ္မႈိင္း မင္းသုဝဏ္ ေဇယ် ဒဂုန္တာရာ ေမာင္စြမ္းရည္ ေဒၚအမာ ကစပီး ေခတ္အဆက္ဆက္ ဒါမ်ိဳးေတြအႏၱရာယ္ကုိ သတိေပးခဲ့တာပဲ။ ဘတ္ဆဲလားက တမူးတန္ေခတ္အဆက္ပဲ။ ျမမ်ိဳးလြင္ တက္ထြန္း တင့္တယ္ ဝင္းဦး ေမာင္သာရ ဘုန္းႏုိင္စတဲ့ အထီးေတြ စခဲ့တာပဲ။ ဂ်န္ဒါနဲ႔ မဆုိင္ပါ။
(like - KTZ)
Me
ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ စနစ္တက်လုပ္ခဲ့တယ္ပဲ ထားပါဦး။
စနစ္ေျပာင္းလဲ ႐ွိေနမွာပဲ။ အနည္းအမ်ားေတာ့ ကြာႏိုင္တယ္။ (ကြာခ်င္မွလည္း ကြာမယ္) ေနာက္ သူတို႔ကို ေဝဖန္တဲ့စာေတြကိုယ္၌က ေဝဖန္တာနဲ႔ မတူဘဲ ကလိသလိုလို ရိသလုိလိုျဖစ္ေနတာ။ ေလွာင္သလိုလို ေျပာင္သလုိလုိ ေလသံ။
လူႀကီးေတြေျပာတာကေတာ့ တပိုင္းပါ။
ကိုယ္ေျပာတာက စာနယ္ဇင္းမွာ ေတြ႕ရမ်ားတဲ့ အဲဒီစာေတြကို ေဝဖန္တဲ့ပံုစံကို အဓိက ေျပာခ်င္တာ။
ေနာက္တခုက အဲဒီစာေရးသူေတြကို တားဖို႔ ပိတ္ပင္ဖို႔ ေဆာ္ဖို႔ ကေလာ္ဖို႔ထက္ စာဖတ္သူကုိ ဖြင့္ေပးႏိုင္ဖုိ႔ပဲလုိတာလို႔ ထင္တယ္။
ကိုယ့္အထင္ပါပဲ။ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ မွန္တယ္။
Mg Yu Pie
ဟီးဟီး...အဲဒါ ပုရိသႀကီးဘက္ကေန လိုက္ေဆာ္တာဟုတ္ပါဘူး၊ ကေန႔ လူငယ္ေတြလမ္းမွားသြားႏိုင္တဲ့ Pop art ရဲ႕အစြယ္အပြားတစ္ခုကို ေထာက္ျပတာပါ၊ Jနဲ႔လည္းဆိုင္ပါဘူးဂ်ာ..
သမိုင္းစဥ္ဆက္အမ်ိဳးသမီးစာဆိုေတြထဲကလည္း respect ထားရတာေတြအမ်ားႀကီးပါ.. ေဒၚမိုးမုိးရဲ႕အတိုေပါင္းခ်ဳပ္ေတြတစ္အုပ္မက်န္ဖတ္ခဲ့သလို ဂ်ဴးရဲ႕ခ်စ္သူေရးေသာကၽြန္မညတို႔ ဟို ပန္းခ်ီကားေတြပါတဲ့အတိုေပါင္းခ်ဳပ္တုိ႔ဆိုရင္ ေလ့လာတဲ့အေနနဲ႔ေတာင္ဖတ္ရႈခဲ့ရပါတယ္ခင္ဗ်ာ။
အထက္မွာေျပာတဲ့ မီးက်ိဳးေမာင္းပ်က္ဒတ္သနေတြ အရူးအေတြးေတြကို ရိုးအတဲ့လူငယ္မ်ိဳးဆက္ေတြ မိႈင္းမိေအာင္မလုပ္ဖို႔ေတာ့ (အဲလိုေျပာရတာက အဲလိုေကာင္ေလး ေကာင္မေလးေတြ အျပင္မွာေတြ႕ေတြ႕ေနရလို႔) အေရးႀကီးတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ထင္ပါရဲ႕ခင္ဗ်ာ။
Me
ကိုယ္ကလဲ Gender ကို မျမင္ပါဘူး။
ဂ်ဴးကို ေယာက္်ားေတြ ဝုိင္းေျပာၾကသလုိ ဆုိတာမ်ိဳးေတာင္ မျမင္ပါဘူး။
ဒါေပမဲ့ အဲဒီ ဘက္ဆဲလားဆုိတာေတြက မိန္းမေတြ အမ်ားျဖစ္ၿပီး ကလိတိတိရိတိတိ ေရးတဲ့ ဆရာေတြက ေယာက္်ားေတြ အမ်ားျဖစ္ေနတာကို ျမင္ေနရလို႔။ ၾကည့္မေကာင္းဘူး။
တကယ္ေတာ့ မင္းခိုက္စိုးစန္ ဂၽြန္စတိုင္းဘက္ ဝတၳဳကိုလားမသိ ဘာမွ အၫႊန္းမထည့္ဘဲ ဟိုခုတ္ဒီထစ္လုပ္ၿပီး ပါးပါးလွီး ဝတၳဳေရးသြားတာမ်ဳိး ဝုိင္းေဆာ္ပါ့လား။ ၾကည့္ေကာင္းတာေပါ့။
=)
Bo
ကုိလုိနီေခတ္ကေန ခုထိ အစုိးရစာေပေပၚလစီက အေျပာင္းအလဲမရွိပါဘူး။ အျပာသာသာစာေတြကုိ ေဆာ္တာေတာ့ ဘယ္ပုံနဲ႔ေဆာ္တယ္ဆုိတာက အဓိကမက်ပါဘူး။ ေဝဖန္ေရးဆရာေတြေျပာလို႔ ဖိႏွိပ္တယ္လဲ မၾကားမိပါဘူး။ သိသိႀကီးနဲ႔ လႊတ္ထားတာပဲ။ ခုဆုိ သရဲဝတၳဳပါ ျပန္ေခတ္ထေနပီပဲ။ ဒီလုိစာေပဖာသည္ေတြကုိ ဘယ္သူကမွ မနာလုိစရာမရွိပါဘူး။
Bo
သူတုိ႔အမ်ားစုကုိ ရွဲဒုိးေရးေပးတာ ေယာက်္ားေတြပဲ။ သူတုိ႔ကုိ ေဝဖန္တာ သူတုိ႔ ျပန္ေရးခြင့္ရွိတာပဲ။ စာမွ ေသခ်ာ မေရးတတ္တာ။
(like - me)
Me
(ေဝဖန္ေရးဆရာေတြေျပာလို႔ ဖိႏွိပ္တယ္လဲ မၾကားမိပါဘူး)
အဲဒီစာေတြ အေရးမပါတာေတာ့ လက္ခံပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ ဖိႏွိပ္တယ္ဆုိတာေရာ လုိအပ္လို႔လား။
အဲဒါ ဖတ္တဲ့သူဘက္က ေ႐ြးပါေစေပါ့။
ေနာက္ ေဆာ္တယ္ျဖစ္ေစ၊ ေဝဖန္တယ္ျဖစ္ေစ၊ ဘယ္ပံုဘယ္နည္းဆိုတာ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ လုိတယ္။
ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ ကိုယ္အၿမဲေျပာတဲ့စကား႐ွိတယ္။
ဆန္႔က်င္တာျခင္းတူတာတစ္ခုတည္းနဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွ တသားတည္းမျဖစ္ႏိုင္တာေတြ ႐ွိတယ္ ဆုိတာ။
ဘယ္အရာအတြက္ ဘယ္ရည္ရြယ္ခ်က္အတြက္ျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္ပံုဘယ္နည္းသံုးတယ္ဆုိတာ ကိုယ့္အတြက္ကေတာ့ အေရးႀကီးတယ္။
Me
ေနာက္တခုက မနာလိုမႈ။
တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြ ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ ႏႈိင္းေျပာလို႔မရဘူး။ (ဆုိလိုတာက Bo က ဒါမ်ိဳးေတြကို မနာလို မျဖစ္တာနဲ႔ က်န္တဲ့လူေတြကလည္း မနာလို မျဖစ္ပါဘူး လုိ႔ ေျပာမရဘူး)
ဂ်ဴးနဲ႔ ႏုႏုရည္ကို နယ္က စာေပေဟာေျပာပြဲမွာ အေရခြံခြာၿပီး ေဟာေျပာသြားၾကတဲ့ ထိပ္တန္းေက်ာင္းထြက္ ထိပ္တန္းစာေရးဆရာႀကီးေတြ အလယ္တန္းတုန္းက ျမင္ခဲ့ဖူးလို႔။ စာေပသက္သက္ ေဝဖန္တယ္ဆုိ မေျပာလိုပါဘူး။ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာထိ ပရိသတ္ေတြေ႐ွ႕မွာ၊ ကာယကံ႐ွင္ေတြ ကြယ္ရာမွာ။ သူတို႔ကေတာ့ စာဖတ္သူေတြကို လမ္းျပရမယ္၊ ေစတနာထားရမယ္၊ ျပဳျပင္ရမယ္ ဘာမယ္ညာမယ္ေတြ ကိုင္ေျပာတာေပါ့။ ကိုယ္ကေတာ့ ကိုယ့္ျပဳျပင္ခ်င္တဲ့၊ စာတအုပ္ဖတ္ၿပီး လမ္းမွားလိုက္သြားမယ္အထင္႐ွိတဲ့ စာေရးဆရာမ်ိဳး မႏွစ္သက္တာ အမွန္ပဲ။
(like - Bo)
(မွတ္ခ်က္။ လက္႐ွိ တစ္လ တစ္အုပ္မက ထုတ္ေနတဲ့ စာေရးဆရာမေတြကေန ဂ်ဴးနဲ႔ ႏုႏုရည္ ဂုဏ္သေရ႐ွိ စာေရးဆရာရင့္မႀကီးမ်ားရဲ႕ အေဆာ္ခံရတဲ့အေၾကာင္း ေခ်ာ္ၿပီး ေရာက္သြားတယ္)
Bo
ဘတ္ဆဲလားပရိသတ္ကေတာ့ အဲဒိေဝဖန္ေရးေတြ အေရးလုပ္ဖတ္ မထင္ေပါင္ဗ်ာ :D
Me
(ဘုိ Bo ဘတ္ဆဲလားပရိသတ္ကေတာ့ အဲဒိေဝဖန္ေရးေတြ အေရးလုပ္ဖတ္ မထင္ေပါင္ဗ်ာ :D)
အဲဒါေၾကာင့္ အေရးမႀကီးဘူး ေျပာတာေပါ့။
ေဝဖန္လည္း အဖက္မလုပ္မယ့္ဟာကို ဘာလုိ႔ စာ႐ြက္ကုန္ေအာင္ ျဖဳန္းတီးမလဲ။
Bo
မဂ်ဴးကုိ တက္ခါစက ဝုိင္းအုပ္တာ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ပုိနာမည္ႀကီးသြားတယ္ထင္တယ္။ သူကလဲ အရည္အခ်င္းရွိတာကုိး။ ေနာက္ပုိင္းက်မွ ရွိတာထက္ ပုိေျမာက္သြားတာကတပုိင္းေပါ့။
အဲလုိ အဘိဇၩာမ်ားလုိ႔ လုံးခ်င္းေလာကမွာ ေယာက်ာ္းေတြ မေအာင္ျမင္တာထင္တယ္ း)
ေအာင္ၿဖိဳးေရ အစြမ္းျပေတာ့ ဟိ
Bo
ေလာကနိဗၺာန္က သံရုံးစာအုပ္ႀကီးပဲ ဗမာ့ေခတ္ကရုိက္တာ။ ေျခေလးေခ်ာင္းကေလးႀကိဳက္ထက္ ၁၉၈၄က ပုိမုိက္ပါတယ္။
Me
အမယ္ အဲဒါ တက္ခါစေတာင္ မဟုတ္ဘူး။ 1994 ေလာက္ဆုိေတာ့ ပီပီျပင္ျပင္ ျဖစ္ေနၿပီ။
လံုးခ်င္းေလာကမွာ ေယာက္်ားေတြ မေအာင္ျမင္တာ ဘာလုိ႔ေတာ့ မသိဘူး။
(မွတ္ခ်က္။ အမ်ိဳးသားစာေရးဆရာမ်ား အမ်ိဳးသမီးစာေရးသူမ်ားေလာက္ စန္းမထ ေခတ္မထသည္ကို ဆိုလိုသည္)
ေယာက္်ားေတြက ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္ကို မိန္းမေတြေလာက္ မႏိုင္နင္းတာေတာ့ အမွန္ပဲ။
Bo
မိန္းမေတြ အရက္ေသာက္ရင္လဲ က်သြားမွာဗ် မဂ်ဴးကုိ အျပင္းတုိက္မွ း)
(like - me)
Me
အရက္ေၾကာင့္တခုတည္းလည္း မဟုတ္ဘူး။
နီကိုရဲ မင္းလူ ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္ေတြ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တလုိင္းေလာက္ပဲ ရတယ္။ က်န္တာဆုိ စဉ္းစားၾကည့္လို႔ေတာင္ ေပၚမလာဘူး။
မိန္းမေတြ စဉ္းစားလိုက္ရင္ ဆံုးေတာင္ ဆံုးမယ္မထင္ဘူး။
ႏိုင္ဝင္းေဆြက်ေတာ့လည္း မဖတ္ျဖစ္ေသးဘူး။
ေတာ ေက်ာင္း ဆရာ
ေ၀ဖန္တာကို အဖက္မလုပ္လည္း ေရးသင့္ရင္ ေရးရမွာပဲ၊ မိႈင္းတိုက္တာလို႕ ထင္ရင္ မိႈင္းတိုက္တယ္လို႕ မွတ္တမ္းတင္ထားရမွာပဲ၊ ဒီမွာေတာ့ စုတုျပဳ ၀ဲဂယက္က မထြက္ႏိုင္ေသးေတာ့ စာေပအေၾကာင္းေျပာရင္ ေ၀ဖန္တယ္ဆိုတာက အျမင့္ဆံုးလိုျဖစ္ေနတယ္ ၊ ေ၀ဖန္ေရးဆိုေခါင္းစဥ္တပ္ ပုဂၢိဳလ္ထိုးႏွက္မႈ ေရာေထြးမွာလည္း ရွိမွာပဲ၊ ခက္တာက ျမန္မာစာေပဆိုတာက ဘယ္က ဘယ္လိုစတယ္ ဘယ္လိုေျပာၾကမွာလဲ၊ ျမဳပ္ကြက္ေတြက အမ်ားၾကီး၊ ေပ်ာ့ကြက္ေတြက အမ်ားၾကီး၊ ငါေတာင္မျပင္ရက္လို႕ ဒီအတိုင္းထားတယ္ဆိုတဲ့ အေတြးအေခၚက လက္ေတြ႕မက်ဘူး၊ မွားေနတာကို ထံုးအိုးထဲ ႏွစ္ျပီး ခပ္ရဲရဲ ေျပာရဲတဲ့သူေတြ ရွိေနရမယ္၊
စာေပအဆင့္ပိုျမင့္လာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဖန္တီးမႈက အရင္လာသလား၊ သီ၀ရီက အရင္လာသလား အဲတာဆက္ေျပာၾကမယ္ ထင္တယ္၊ ခုေတာ့ ဘုရားပြဲက ရဟတ္ၾကီးလို တကၽြိကၽြိျမည္သံဆြဲ လည္ေနၾကတုန္း၊ ေဘးကိုမၾကည့္ပဲ ေဟာင္းႏြမ္းရဟတ္ၾကီးကို ဇိမ္ခံစီးသူေတြက စီးေနၾကတုန္း၊ ရိုလာကိုစတာစီးဖို႕စိတ္ကူးယဥ္ျပီး ရဟတ္တစ္ပတ္ႏြမ္းကို သံေယာဇဥ္တြယ္သူေတြက တြယ္ေနၾကတုန္း၊
အိုဘယ့္.. ျမန္မာစာေပ၊ ဆုတ္ယုတ္တာကို ေခတ္တစ္ခုတည္းေၾကာင့္လို႕ ေျပာမရျပန္ဘူး၊ အာဖရိကက၊ တရုတ္က လူေတြေတာင္ ဘယ္ခရီးေရာက္ေနၾကျပီလဲ၊ ဒါေလးေတြးမိတယ္။
(like - Bo)
Me
(ေ၀ဖန္တာကို အဖက္မလုပ္လည္း ေရးသင့္ရင္ ေရးရမွာပဲ)
ေရးသင့္တဲ့ ပံုစံနဲ႔ ေရးရင္ ေကာင္းပါတယ္။
(မိႈင္းတိုက္တာလို႕ ထင္ရင္ မိႈင္းတိုက္တယ္လို႕ မွတ္တမ္းတင္ထားရမွာပဲ)
ကိုယ္ကေတာ့ သူတုိ႔ မႈိင္းတိုက္တတ္တယ္လို႔ေတာင္ မထင္တာ။
အဓိကက စာဖတ္သူပဲ လို႔ ထင္တယ္။ အဲဒီစာေတြကို ဖယ္လိုက္ဖို႔ထက္ စာဖတ္သူကို ဖယ္တတ္ေအာင္ လုပ္ဖို႔ပဲ။
ဒါေပမဲ့ အဲဒီစာေတြကို ေဝဖန္ေရးေရးတဲ့လူေတြကိုက အဲဒီစာေတြ အဆင့္ေလာက္ပဲ လုိက္ေရးေနတယ္။
Aung Phyoe
ေယာက္်ားစာေရးဆရာေတြထဲမွာ လံုးခ်င္းေရးတာ ၾကိဳက္တာ "သိန္းေဖျမင့္" ပဲရွိတယ္ .. မိန္းမစာေရးဆရာေတြကေတာ့ အမ်ားၾကီး ၊ ခင္ခင္ထူးနဲ႕ ေနဝင္းျမင့္ေတာင္ မတူဘူး ... လင္မယားခ်င္း ရန္တိုက္ေပးမွာပဲ .. "မအိမ္ကံ" နဲ႔ "တိမ္ေတာင္ေပ်ာ္ပိုက္" ေရႊမွာလစဥ္ပါတာခ်င္းေတာင္ ေမွ်ာ္ရတာ မတူဘူး :D
(like - Bo)
ေတာ ေက်ာင္း ဆရာ
အရာအားလံုးတန္းတူညီမွ် မရွိႏိုင္ဆိုတဲ့ စကားရွိတယ္၊ ေခါင္းေဆာင္ၾကီးက ေခါင္းေဆာင္ၾကီးပဲ၊ လက္ေအာက္သားက လက္ေအာက္သားပဲ၊ တန္းတူညီမွ်ဆိုတာ မရွိဘူး၊ မရွိတဲ့အရာကို အေျခတည္ျပီး တန္းတူညီမွ် လိုက္စဥ္းစားေနမယ္ဆိုရင္ အထြက္တိုးညံ့တဲ့ စပါးခင္းလို႕ မ်ိဳးမေအာင္တဲ့ အဖ်င္းစားေတြနဲ႕ပဲ သံသရာလည္ေနမွာေပါ့၊ ခြဲျခားစဥ္းစားဖို႕ေတာ့ ေတြးမိတယ္။
(like - me)
Me
မွန္တယ္။
ကိုယ့္သေဘာအတိုင္းဆုိ ဘယ္စာေပမ်ိဳးမွ ဘယ္အႏုပညာမ်ိဳးမွ ဖိႏွိပ္ ဖယ္႐ွားစရာ မရွိဘူး။ စာဖတ္သူက ေ႐ြးလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲလို ေျပာရင္ ျမန္မာျပည္ အေနအထားက ဘယ္လို ေပၚလစီက ဘယ္လုိ ဆုိတာေတြ ပါလာဦးေတာ့မယ္။ ျမန္မာျပည္က တခုခု အေၾကာင္းေျပာရတာ အေတာ္လက္ဝင္တယ္။
ခုလည္း အေပ်ာ္ဖတ္စာေပ၊ အဆိပ္အေတာက္စာေပလုိ႔ ဝိုင္းတံဆိပ္ကပ္ၾကတာ တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္အလိုသာဆုိ ကိုယ္မဖတ္ခ်င္ မဖတ္ဘဲ ေနဖို႔ပဲ။ ေဝဖန္ခ်င္လား ေဝဖန္လိုက္။ ဒါေပမဲ့ ေဝဖန္တာ ပံုမက်ရင္ေတာ့ ျပန္ေဝဖန္ခံရဖို႔ ျပင္ထား။
(like - me)
Me
ကိုယ့္ဘာသာ ေရးၿပီး ကိုယ့္ဘာသာ ႀကိဳက္လိုက္တာ =)
ကိုယ့္အတြက္ကေတာ့ ဘယ္ပံုဘယ္နည္းသံုးတယ္ ဆိုတာ သိပ္အေရးႀကီးတယ္။ ခုေျပာတဲ့ အေပ်ာ္ဖတ္စာေပ ဆုိတာမ်ိဳးကို ခုအစိုးရက ႏွိပ္ကြပ္ပစ္တယ္၊ ဖယ္႐ွားပစ္တယ္ ဆုိရင္ေတာင္ ကိုယ့္အတြက္ လက္ခံႏိုင္စရာ မျဖစ္ဘူး။ (ဒါေပမဲ့ ျမန္မာျပည္ လက္႐ွိအေနအထားဆုိတာႀကီးက ကန္႔လန္႔ျဖစ္ေနတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ ဘာပဲေျပာေျပာ အဲဒါႀကီးေၾကာင့္ လက္ဝင္ေနရတယ္)
Aung Phyoe
AMKK - အမ ပိုစ့္တင္လိုက္ပါ့လား အမွတ္တရ ။ ေနာက္ ဆရာတို႔လည္း ခြင့္ျပဳမယ္ဆိုရင္ ။
Bo
ေမာင္သာရေကာင္းတာေတြ ရွိပါတယ္ ဆာၿဖိဳးရယ္။ ေဒၚထူးကုိ ေဒၚႏုေလာက္ အားမရဘူး သူက ပုံေျပာတယ္ တရားျပတယ္အဆင့္မွာတင္ ရပ္ေနသလုိပဲ။ နတ္သမီးဖတ္စာ း)
Aung Phyoe
ဟုတ္တယ္ သူ႕ကိုေမ့ေနတာ မတ္တပ္ရပ္လို႔ ... ၊ "ကတၱီပါဖိနပ္စီး ..." ပဲဖတ္ဖူးတယ္ ၾကိဳက္တယ္... ဝတၳဳတိုေပါင္းခ်ဳပ္စာအုပ္၂ အုပ္ကေတာ့ ဆက္ကိုမဖတ္ျဖစ္ဘူး .. "ညွာေရႊတစ္ခက္ ေၾကြရက္ေစာ" ဆိုလား သူ႕အေရးအသားက တင္စားလြန္းတာ Over ၾကီးလို႔ထင္လို႔ ။ :D
Bo
စကားေျပာဝတၳဳေတြ ေကာင္းပါတယ္
ေဒၚရီတာက မေျပာလဲ တင္မွာပဲ ဟဲဟဲ :D
(like - me)
Me
sorry မေန႔ညက ဖုန္းထေျပာၿပီး ဒီ ျပန္မေရာက္ေတာ့ဘူး။
အကုန္ဝိုင္းေျပာမွပဲ တင္ဖို႔ သတိရတာပါ။ ကိုယ့္ဘာသာဆို စိတ္ေတာင္ကူးမိမွာမဟုတ္ပါဘူး တကယ္။
***
Update (1:45 PM)
Nyanthar Zaw
ကၽြန္ေတာ္ အထင္ေတာ့ အေပ်ာ္ဖတ္က ႏိုင္ငံတကာမွာလည္း ရွိတယ္ေလ။ ဒါကို အၿပစ္တင္ေနလို႕မၿဖစ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ စာစဖတ္ေတာ့ ဒါေတြကေန စဖတ္တာပဲေလ။ ဒါကတစ္ဆင့္ ကိုယ္ဖတ္ခ်င္တာကို ေရြးဖတ္လာခဲ့တာပါပဲ။ အမွန္က စာဖတ္သူနဲ႕လည္း ဆိုင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဆို ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ဟိုစာအုပ္ေလးဖတ္ပါ။ ဒါေလးဖတ္ပါ ညႊန္းတာပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႕ က ဖတ္ေပမယ့္ တစ္ခ်ိဳ႕ က ေလးတာေတြ မဖတ္ခ်င္ဘူးဆိုၿပီးေတာ့ကို ၿငင္းတယ္ေလ။ အေပ်ာ္ဖတ္မၾကိဳက္တဲ့သူေတြက အေပ်ာ္ဖတ္ေတြ ဖတ္ေနရင္းနဲ႕ကို မဖတ္ခ်င္ေတာ့တာ။ ကၽြန္ေတာ့္တုန္းကလည္းအဲ့လိုပဲ ဖတ္ခ်င္စိတ္ကုန္လာတာ။ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပဲ ဖတ္ခ်င္ၾကတယ္ေလ
Nyanthar Zaw
ဒီေတာ့ အဲ့လိုဖတ္ခ်င္သူေတြ အတြက္လည္း အဲ့လိုစာေတြလိုတယ္ေလ။ မဟုတ္ရင္ သူတို႕ ကဘာသြားဖတ္မလဲ။ ဒါေပမဲ့ အေပ်ာ္ဖတ္ေရးသူေတြက ေတာ့ ကိုယ့္စာထဲမွာ အက်ိဳးရွိမဲ့ တစ္ခုခုကို ထည့္ေပးႏိုင္မယ္ ၿပီးေတာ့ အဆိပ္အေတာက္ ၿဖစ္ေအာင္ မေရးသင့္ဘူးေပါ့ေလ။ ႏိုင္ငံတကာက နာမည္ေက်ာ္ေနတဲ့ ဟယ္ရီေပၚတာတို႕ Twilight တို႕၊ Da Vince Code တို႕ေတြကေရာ ဘာေတြလဲ။ သူတို႕လည္း ဒါေတြပဲေလ။ ဒါေပမဲ့ အံထဲကေန ယူစရာ ရွိေအာင္ေရးထားတယ္ေလ။
Nyanthar Zaw
ၿပီးေတာ့ ကိုဘိုေၿပာတာကို နည္းနည္းေၿပာခ်င္ပါတယ္။ ဂ်ဴးကေတာ့ ၾကည္ေအးေလာက္ ေအာ္သန္တစ္ျဖစ္တယ္မထင္ဘူး၊ ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ လက္မခံပါ။ ၿပီးေတာ့ ေနာက္တစ္ခု ေနာက္ပုိင္းက်မွ ရွိတာထက္ ပုိေျမာက္သြားတာကတပုိင္းေပါ့။ဆိုတာလည္း မဟုတ္ဘူးထင္ပါတယ္။ ဂ်ဴးဟာ အဲ့လို မ်ိဳးလူမဟုတ္ဘူးထင္ပါတယ္။
ဒါဟာ Personal အရ ကိုးကြယ္မႈ တစ္ခုနဲ႕ေၿပာတယ္လို႕ မထင္ေစခ်င္ပါဘူး။ ဂ်ဳးေရးတဲ့ထဲမွာ စာဖတ္သူကို ဆရာလုပ္ထားတာ တစ္ခုမွ မရွိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္အၿမင္ သက္သက္ပါ။ ဒီထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္က အငယ္ဆံုးၿဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ စာဖတ္အားအရ ဝင္မေၿပာသင့္ဘူးေလ။ ဒါေပမဲ့ ေဆြးေႏြးၾကည့္တာပါ။ ေရဆန္လမ္းနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ အၿမင္ကိုေတာ့ ဟိုတစ္ခါ ေၿပာၿပီးၿပီဆိုေတာ့ မေၿပာေတာ့ပါဘူး။ :)
***
ျဖည့္စြက္
"ကိုယ့္သေဘာအတိုင္းဆုိ ဘယ္စာေပမ်ိဳးမွ ဘယ္အႏုပညာမ်ိဳးမွ ဖိႏွိပ္ ဖယ္႐ွားစရာ မရွိဘူး"
ဆိုတာနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ ေျပာရရင္ေတာ့ အေတာ္႐ွည္မွာပဲ။ ဆုိခဲ့သလို ျမန္မာျပည္ လက္႐ွိအေနအထားအရ သိပ္လည္း ေျပာရခက္တယ္။
ျမင္သာေအာင္ ေျပာရရင္ ေဂ်ာက္ဂ်က္ကိစၥပဲ။
ေဂ်ာက္ဂ်က္ကိစၥ ကိုေပါတို႔ ျဖစ္လုိက္ၾကတုန္းက မသိလုိက္ဘူး။ ေတာ္ေတာ္ႀကီးၾကာမွ အဲဒါေတြကို သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က ေမးလ္ပို႔ေပးလို႔ (ေမးလ္ပို႔ေပးၿပီးတာေတာင္ ေတာ္ေတာ္ၾကာမွ) ဖတ္ျဖစ္တယ္။
အဲဒီမွာ မပိတ္ပင္သင့္ပါဘူးလုိ႔ဆုိတဲ့လူေတြ (တကယ္ေတာ့ ကိုေပါတစ္ေယာက္တည္းလား မသိ :D) ကို တန္ျပန္ၿပီး ဆန္႔က်င္အျငင္းပြားၾကသူေတြ အဓိက ကိုင္တဲ့အခ်က္က ဘာလဲဆုိေတာ့ အဲဒီ သီခ်င္းသံေတြကို မပိတ္ပင္သင့္ပါဘူးေျပာတဲ့လူေတြရဲ႕ သားသမီးေလးေတြ နားေထာင္ၿပီး လုိက္ဆိုကုန္ၾကရင္၊ အေကာင္းထင္ကုန္ၾကရင္ ဘာလုပ္မလဲ ဆုိတာပဲ။ အဲဒါက လက္႐ွိ ႏိုင္ငံအေနအထားေၾကာင့္ ထြက္လာတဲ့ ေမးခြန္းလို႔ ျမင္တယ္။
မွန္တယ္။ လက္႐ွိအေျခအေနမွာ ေဘးအိမ္ကေန ကိုယ့္အိမ္ဘက္က ၾကားေအာင္ဖြင့္ရင္၊ အိမ္နား လက္ဘက္ရည္ဆုိင္၊ ဘီယာဆိုင္၊ ကာရာအိုေကဆုိင္မ်ား႐ွိလို႔ ကိုယ့္အိမ္ဘက္က ၾကားေအာင္ဖြင့္ရင္ (ဒီကိစၥ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးလုိ႔ ျငင္းလုိ႔မရတဲ့ အေနအထားပဲ)။ အဲလိုသာ ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆို စိုးရိမ္စရာပဲ။ (နန္းညီရဲ႕ ပို႔စ္တစ္ခုမွာ ဖတ္လုိက္ရတာ ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ ဖြင့္ေနဆုိလား။ ေမာင္စိမ္းသူ ေရးၿပီး ၿဖိဳးႀကီး ဆုိတဲ့ သီခ်င္း။ အဲဒါ ဟိုးအရင္ေခတ္က အပိတ္ခံရတဲ့ သီခ်င္းလို႔ ဆုိတယ္)။
ကိုယ္တုိင္လည္း ဒါမ်ိဳးေတြ မၾကားခ်င္ဘူး။ ဒီေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံ ဒီပံုစံတုိင္းသာ ဆက္သြားေနမယ္ဆုိ၊ မေတာ္လို႔မ်ား ကိုယ့္ generation ကို အဲဒီလို ပတ္ဝန္းက်င္ထဲမွာပဲ ႀကီးျပင္းေစရေတာ့မယ္ဆုိ အဲဒီလိုသီခ်င္းမ်ိဳး ပိတ္ပစ္သင့္ပါတယ္လို႔ ေ႐ွ႕ဆံုးကေန ထ ေအာ္ရမယ့္ အေနအထားပဲ။
အဲဒါေၾကာင့္ လက္႐ွိအေနအထားအရ ဒီလုိ ကိစၥမ်ိဳးကို ျမန္မာျပည္အတြက္ ေဆြးေႏြးရတာ လက္ဝင္တယ္ ေျပာတာ။ (လူတစ္ေယာက္၊ လူတစ္စုရဲ႕ လုပ္ရပ္က က်န္တဲ့လူေတြကို မထိခိုက္ေစေအာင္ ကာကြယ္လုိ႔ မရတဲ့ အေနအထားမ်ိဳးမို႔)
ဆိုလိုတာက အိမ္ေဘးက သီခ်င္းသံ က်ယ္တာနဲ႔ ကိုယ့္လြတ္လပ္ခြင့္ကို ထိပါးတာနဲ႔ ဥပေဒအရ တုိင္ေတာ အေရးယူလို႔ ရတဲ့ အေနအထားမ႐ွိလို႔။ တကယ္လို႔သာ ကိုယ့္လြတ္လပ္ခြင့္ကို သူတပါးက မထိခိုက္ေစ၊ သူတပါးလြတ္လပ္ခြင့္ကို ကိုယ္က မထိခိုက္ေစဘူး ဆုိရင္ေတာ့ ကိုယ့္အျမင္မွာ ႏွိပ္ကြပ္သင့္တဲ့၊ ပိတ္ပင္သင့္တဲ့၊ ဖယ္႐ွားသင့္တဲ့ ဖန္တီးမႈဆုိတာ မ႐ွိပါဘူး။
ဒီလိုဆုိလည္း ေမးစရာ ႐ွိခ်င္႐ွိၾကဦးမယ္။
သူမ်ားက ကိုယ့္လြတ္လပ္ခြင့္ကိုေတာ့ မထိပါးပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္ generation တိတ္တိတ္ကေလး ဒီလို စာေပမ်ိဳး၊ ဒီလုိ ဂီတမ်ိဳး ကိုယ္မသိေအာင္ ခုိးနားေထာင္ခံစားေနတယ္ ဆုိရင္ေရာ... လို႔။
ေျဖစရာက တခုပဲ ႐ွိပါတယ္။
ကိုယ့္တာကိုယ္ လံုေအာင္ တာဖို႔ပါပဲ။
ဒီလိုမွ လံုေအာင္ မတာ ႏိုင္ခဲ့ဘူးဆိုရင္၊ တာ ထားတဲ့ ၾကားကမွ ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အဲဒါ သူတို႔ရဲ႕ လြတ္လပ္ခြင့္၊ ေ႐ြးခ်ယ္ခြင့္ပါပဲ။
ဒီလိုကိစၥမ်ိဳးကို ပိတ္ပင္ထားတာနဲ႔၊ မပိတ္ပင္ဘဲ ခြင့္ျပဳထားတာမွာ ပိတ္ပင္ထားတဲ့ၾကားက ျဖစ္လာမယ့္အေနအထားဟာ ပို မဆိုး႐ြားႏိုင္ပါဘူးလို႔ ဘယ္သူမွ အာမမခံႏိုင္ဘူး။ လုပ္ခ်င္တဲ့လူဟာ ေျဗာင္မလုပ္ရရင္ ခုိးလုပ္လိမ့္မယ္။ ဆိုေတာ့... မသင့္ေတာ္ဘူးထင္ရတဲ့ ဖန္တီးမႈေတြကို ပိတ္ပစ္တယ္ဆုိတာ မွန္ကန္တဲ့ solution လို႔ မယံုၾကည္ဘူး။ အဲဒီ ဖန္တီးမႈေတြကို လိုက္ပိတ္ေနတာထက္ ခံစားသံုးစြဲမယ့္သူေတြကို သူတို႔ဘာသာ ေ႐ြးခ်ယ္ႏိုင္ေအာင္၊ ဖယ္႐ွားႏိုင္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးဖို႔ပဲ အဓိကလို႔ ထင္တယ္။
ေနာက္တခုက ကိုယ့္အတြက္ ေကာင္းမြန္ျမင့္မားမွန္ကန္တယ္ ထင္တဲ့ စံ ေတြက သူတပါးအတြက္ အမွားႀကီး ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမွာပဲ။ ေနာက္တခ်က္က ေခတ္။ အရင္ေခတ္က လမ္းသရဲသီခ်င္း ဆုိတာေတြ ခု ေဂ်ာက္ဂ်က္နဲ႔ ယွဉ္ေတာ့ ထီးသံုးနန္းသံုးလို႔ေတာင္ ေျပာရေနၿပီ။ တခ်ိန္က ကိုယ္ မွန္တယ္လုိ႔ ယံုၾကည္ေနတဲ့အရာေတြဟာ ေနာင္တခ်ိန္က် မွန္ခ်င္မွ မွန္မွာ။
ဒီေနရာမွာ ေတာေက်ာင္းဆရာလည္း စကားဝိုင္းထဲမွာ ပါေနျပန္၊ အေၾကာင္းကလည္း တိုက္ဆုိင္ျပန္လုိ႔ ဂ်ဴး အမွတ္တရ အေၾကာင္း ဆြဲထည့္လိုက္ဦးမယ္။ ဟိုဘက္ေခတ္မွာ အမွတ္တရ ဘယ္လုိ တုိက္ခိုက္ခံ၊ အေရခြံႏႊာခံရလဲဆိုတာေတာ့ ထူး ေျပာစရာ မ႐ွိပါဘူး။ တခ်ိဳ႕ ဂုဏ္သေရ႐ွိ ထိပ္တန္းေက်ာင္းထြက္ ထိပ္တန္းစာေရးဆရာႀကီးမ်ားလည္း အာေပါင္အာရင္းသန္သန္နဲ႔ ပရိသတ္ကို လမ္းမွားမပို႔ေရး၊ လမ္းမွန္ျပေရး၊ ေစတနာဆုိတာေတြ ကိုင္ၿပီး ဂ်ဴးကို နင္းတက္ခဲ့ၾကေသးတာေပါ့။
ေနာက္ဆံုး ဂ်ဴးက "သူမင္းကို ဘယ္ေတာ့မွ" လုိ "ေစာင့္ေနမယ္လို႔ မေျပာလုိက္ဘူး" လုိ စာမ်ိဳးေရးလာေတာ့ ဒီေန႔ေခတ္လူငယ္မ်ားက လူငယ္ျပဳျပင္ေရးေတြ၊ ပတ္ဝန္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးေတြ၊ အက်ိဳးျပဳလုပ္ငန္းေတြက ဘယ္သူမဆို လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဂ်ဴးကိုေတာ့ ဂ်ဴးမို႔လုိ႔ ေျပာေနရတာပါ။ အမွတ္တရ လုိ ဟာမ်ိဳးေလး လုပ္စမ္းပါဦး နဲ႔ လာၾကျပန္ေရာ။ (ဇြတ္ပဲ။ အသက္ ၅၀ ေက်ာ္ပါၿပီဆုိမွ အမွတ္တရ လိုဟာ ျပန္ေရးေတာ့ေရာ ျဖစ္မလား)
ကိုယ္က ဂ်ဴးကို ႀကိဳက္ပါတယ္။ အထင္လည္းႀကီးပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူေရးသမွ် ႀကိဳက္တယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ "ခ်စ္သူေရးတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ညေတြ" က စလုိ႔ ေနာက္ပိုင္း ခံစားမႈနဲ႔ ႀကိဳက္လုိ႔ မရေတာ့ဘူး။ အဲဒီထဲက ရတနာ ကို ခံစားလို႔ မရဘူး။ အဲဒီ စာအုပ္ထဲက စကားလံုးေတြ သိပ္ေကာင္းတယ္ သူမ်ားေျပာလည္း ကိုယ္က ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္ကို ခံစားလုိ႔မရဘူးဆုိရင္ သြားေရာပဲ၊ စကာလံုး ဘာျဖစ္ျဖစ္၊ ဇာတ္လမ္း ဘာျဖစ္ျဖစ္။
ေနာက္ "စကားတစ္ပြင့္"။ ပိုေတာင္ ဆိုးေသးတယ္။ ပံုေျပာေနတာလုိလို၊ ဒ႑ာရီလုိလိုဟာေတြ ဖတ္ေနတုန္းသာ စိတ္ဝင္စားတာ။ ၿပီးေတာ့လည္း ၿပီးသြားတာပဲ။ အဲဒီ စကားတစ္ပြင့္ မွာ စြဲက်န္ခဲ့တာဆိုလုိ႔ "ကၽြမ္းထုိးေကာင္ အိုင္ခ်င္း" တစ္ပုဒ္ပဲ႐ွိတယ္။
ဒါေပမဲ့ ေနာက္ပိုင္းစာေတြ ကိုယ့္ခံစားမႈအရ မႀကိဳက္ေတာ့ဘူး ဘယ္လိုေျပာေျပာ၊ ဂ်ဴးကေတာ့ ဂ်ဴးပါပဲ။ ဂ်ဴးကိုေတာ့ impressive ျဖစ္တုန္းပါပဲ။
အင္း ေခ်ာ္သြားျပန္ၿပီ။
အဆက္အစပ္မိေအာင္ နည္းနည္း ျပန္ေကာက္လုိက္မယ္။
(ေနာက္ဆံုး ဂ်ဴးက "သူမင္းကို ဘယ္ေတာ့မွ" လုိ "ေစာင့္ေနမယ္လို႔ မေျပာလုိက္ဘူး" လုိ စာမ်ိဳးေရးလာေတာ့ ဒီေန႔ေခတ္လူငယ္မ်ားက လူငယ္ျပဳျပင္ေရးေတြ၊ ပတ္ဝန္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးေတြ၊ အက်ိဳးျပဳလုပ္ငန္းေတြက ဘယ္သူမဆို လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဂ်ဴးကိုေတာ့ ဂ်ဴးမို႔လုိ႔ ေျပာေနရတာပါ။ အမွတ္တရ လုိ ဟာမ်ိဳးေလး လုပ္စမ္းပါဦး နဲ႔ လာၾကျပန္ေရာ။)
အႏုပညာနဲ႔ ယဉ္ေက်းမႈဆုိတာေတြရဲ႕ စံ ဆုိတာကလည္း ေျပာရရင္ေတာ့ တရားက်စရာႀကီးပါကြယ္႐ို႕။***ထပ္ဆင့္ျဖည့္စြက္ႏိုင္ငံေရးဝါဒေတြကို စာေပအႏုပညာထဲ အတင္းသြင္းတဲ့အေၾကာင္းက စ ေျပာခဲ့ၾကေပမယ့္ ထည့္ေျပာဖို႔ေကာင္းတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ ေမ့က်န္ခဲ့တယ္။"ေနာက္ၾကည့္မွန္"***
