ရန္ကုန္ စက္မႈတကၠသိုလ္ ႏွစ္လည္ မဂၢဇင္း၊ အမွတ္ (၉)၊ ၁၉၇၈-၈ဝ။
***
မစႏၵာ ရဲ႕ ဂ်ီေဟာသူ ကို လံုးခ်င္း မဖတ္ခဲ့ဖူးခင္မွာ ပန္းေဝသီ မွာ ပါတဲ့ ဝတၳဳ႐ွည္ကို အရင္ ဖတ္ခဲ့ရဖူးတယ္။ အဲဒီတုန္းက ၄ တန္း/ ၅ တန္း။ ဝတၳဳ႐ွည္မွာက် အခ်စ္ဇာတ္လမ္းမပါဘူး။ ဒႆဂီရိ နဲ႔ ေခါင္းမဆံ့ ေတာ့ပါတယ္။ က်န္တာက ဘ႐ုတ္က်တာေတြခ်ည္းပဲ။ အရမ္း အရမ္းကို ရီရတဲ့ ဝတၳဳ။
သိပ္မၾကာခင္ပဲ ဒါ႐ိုက္တာ ၾကည္စိုးထြန္းက ေက်ာ္ဟိန္းသမီးရယ္၊ သူ႕သမီးေတြရယ္နဲ႔ ဗြီဒီယို႐ိုက္ထားတာကိုလည္း တီဗြီကေန ၾကည့္ခဲ့ရတယ္။ အဲဒါကေတာ့ လံုးခ်င္းဝတၳဳကို ႐ိုက္တာ။ မင္းသားက မင္းဦး။ အာရ္အိုင္တီ စြယ္ေတာ္ရိပ္ အၿငိမ့္က ခၽြန္စက္ နဲ႔ ခ်စ္စရာ က ဒႆဂီရိ နဲ႔ ေခါင္းမဆံ့ ေပါ့။ ေက်ာ္ဟိန္းသမီးကို ကိုယ္ေတာ့ ႀကိဳက္တယ္။ သ႐ုပ္ေဆာင္တာေရာ၊ အထူးသျဖင့္ကေတာ့ သူ႕႐ုပ္မ်ိဳးကို ႀကိဳက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္လုိ႐ုပ္မ်ိဳးလဲ ဆိုတာ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။
(Update : သီရိေဂ်ေမာင္ေမာင္လို၊ ေရဗကၠာဝင္း တုိ႔လို မ်က္ႏွာမ်ိဳး ခပ္ဆင္ဆင္ပဲ။ ဒါေပမဲ့ သူက ပုိ ေျပျပစ္ၾကည့္ေကာင္းတယ္။)
လံုးခ်င္းကို ဖတ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္က ေက်ာင္းၿပီးခါနီးမွလား မသိဘူး။
၄/၅ တန္းမွာ အဲဒီဇာတ္လမ္းကို ဖတ္ၿပီး ၾကည့္ၿပီး "ငါႀကီးရင္ေတာ့ အဲဒီလို ဘ႐ုတ္သုတ္ခလုပ္လုိ႔ ရတဲ့ ေက်ာင္းပဲ တက္မယ္" လုိ႔ ႀကီးမားတဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ စဉ္းစားခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းၿပီးရင္ ဘာပညာနဲ႔ လုပ္စားမယ္ ဆုိတာမ်ိဳးကေတာ့ ဘယ္ေသာအခါကမွ မေတြးခဲ့တဲ့ ကိစၥ ျဖစ္တယ္။ စာႀကိဳးစားရတာလည္း ဝါသနာ မပါဘူး။ ဘာဝါသနာပါလဲဆုိ ဘာမွ ပါပံု မရဘူး။ ကိုယ္ ေဈးသည္ပဲ လုပ္ခ်င္တယ္။ ပြဲစားပဲ လုပ္ခ်င္တယ္။ ဘြဲ႕ေတာ့ လူ႐ိုေသ ႐ွင္႐ိုေသ အမ်ိဳးအစားကို လုိခ်င္တယ္။ ဒါေလာက္ပါပဲ။
(Update: ၇ တန္းႏွစ္ေလာက္မွာေတာ့ ဗိသုကာ ျဖစ္ခ်င္တယ္ လို႔ ထင္ခဲ့ဖူးတယ္။)
၉ တန္းႏွစ္ေရာက္ေတာ့ စိန္ရတုမွာ RIT ကလည္း ျပကၡဒိန္ ထုတ္တယ္။ အဲဒီထဲမွာ ထိပ္ဆံုး ျပကၡဒိန္စာမ်က္ႏွာက Archi က ေခ်ာကလ်ာ... သူ႕ကို သေဘာေတြက်ၿပီး သူ႕လို ေခ်ာေခ်ာလွလွ Architect ျဖစ္ဖို႔ စိတ္ကူးယဉ္ခဲ့ေသးတယ္။ (ျပန္ေတြးၾကည့္ေလ အဲဒီ ရည္မွန္းခ်က္က ဘာမွ မဆုိင္ေလပဲ။)
ခုမွ သေဘာေပါက္သြားတာ။ တကယ္က ပညာေရးနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ ဘာမွ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့ပံု မရဘူး။
အဲလိုလူမ်ိဳး ခု ဒီေလာက္ ျဖစ္ေနတာပဲ ေတာ္လွၿပီ။
***
G Hall
ငယ္ငယ္တည္းက ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္ဖူးတဲ့ေနရာ၊ သြားလာပတ္သတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ေနရာ၊ သိပ္ေကာင္းမြန္ခိုင္မာတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္မ်ိဳးနဲ႔ မဟုတ္ေပမယ့္ ေနာက္က်ရင္ ကိုယ့္ေနရာျဖစ္လာလိမ့္မယ္လို႔ ထင္မွတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေနရာ...
ဒါေပမဲ့ ျဖစ္မလာခဲ့ဘူး။
***
