ငယ္ငယ္က သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ စကားေျပာျဖစ္ေတာ့ ငယ္ဘဝကို ျပန္သတိရေနတယ္။ ေျပာျဖစ္တဲ့ စကားလမ္းေၾကာင္းအရ ငယ္ဘဝက အမွတ္တရ႐ွိခဲ့တဲ့ hero ေတြကို သတိရမိတာပါ။ တကယ္ေတာ့ ငယ္ဘဝဆိုတာဟာလည္း ဟိုတစ္ပိုင္း ဒီတစ္ပိုင္းနဲ႔ အပိုင္းပိုင္း အစစေတြပါပဲ။
ဘာကိုမွ ဆုတ္ကိုင္ထားခ်င္လို႔ မရခဲ့ဘူး။
ကိုယ့္ဘာသာ ျပန္ေတြးမိတုိင္းမွာ ျမန္မာျပည္ ပညာေရးစနစ္နဲ႔ အံဝင္ခြင္က် မျဖစ္ခဲ့ဘူးလို႔ မွတ္ခ်က္ခ်မိတယ္။ ငယ္ငယ္ကေတာ့ ဒီေလာက္ ႐ွင္း႐ွင္းလင္းလင္း မသိခဲ့ဘူးေပါ့။ သူမ်ားလိုမဟုတ္ဘူး ပ်င္းတယ္လို႔ပဲ အလြယ္ေျပာရမယ္။ အဲဒါ မွန္လည္းမွန္တယ္၊ မမွန္လည္း မမွန္ဘူး။
(ေရးရင္းနဲ႔ ကိုဘ တခါေျပာဖူးတဲ့စကား အမွတ္ရမိတယ္။ "မယ္ရီတာ ေထာင့္ကို မက်ိဳးဘူး၊ အဲဒါေတြေၾကာင့္ ေလးေထာင့္ေတြနဲ႔ အံမဝင္တာ" တဲ့။ အင္း ခုမွပဲ ျပန္ေရးရင္း ေမးစရာေတြ႕တယ္။ "ဘဝမွာ ေလးေထာင့္ေတြနဲ႔ အံဝင္ဖို႔ အေရးတႀကီးလိုလို႔လား။ သူမ်ားေထာင့္ရင္ မျဖစ္မေန လိုက္ေထာင့္ရမယ္လား")
***
ငယ္ငယ္က သူမ်ားမဖတ္မိတဲ့ စာ ဖတ္မိရင္ ဖတ္မိမယ္။ သူမ်ားမသိတဲ့ စာေရးဆရာကို သိခ်င္သိေနမယ္။ သူမ်ားတကာသိတဲ့ ပညာေရး သူရဲေကာင္းေတြကိုေတာ့ သိခ်င္မွသိမယ္။ (မသိတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ သိလိုက္တယ္။ စိတ္ဝင္တစား မွတ္မထားႏိုင္တာ)
ငယ္ငယ္က ပံုမွန္ဖတ္ျဖစ္တဲ့ "ဟန္သစ္" ထဲမွာ ေနာက္မွ ေသခ်ာ ဖတ္ပါေတာ့မယ္ေလဆို၊ အေပၚယံလွ်မ္းဖတ္ၿပီး ပံုမွန္ ေက်ာ္သြားတဲ့ က႑ေတြ ႐ွိတယ္။ အဲဒါ ကဗ်ာေတြနဲ႔ ဦးရဲေဝ ေရးတဲ့ "ပညာ့ၾကယ္ပြင့္" က႑ပါပဲ။ (အဲဒီေဆာင္းပါးေတြ ေနာက္ေတာ့ စာအုပ္ထုတ္ပါတယ္)
ကိုယ္ဟာ ကံဆုိးခ်င္ေတာ့ အမ်ားစုနဲ႔ အႀကိဳက္ခ်င္း မတူဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ကိုယ္နဲ႔ တူတဲ့သူေတြကို အနီးနားမွာ အၿမဲေတြ႕ရတတ္တယ္။ ကံဆုိးခ်င္ေတာ့ သူတို႔ေတြနဲ႔ တသက္လံုးတူတူ ေနရဖို႔ ကံမပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ခုထိ ခင္ေနတုန္းပဲ။
သမား႐ိုးက်မဟုတ္တဲ့၊ တမူထူးျခားတဲ့ အရာေတြကိုပဲ အာ႐ံုက်တတ္တဲ့ ကိုယ္ေတြအတြက္ ငယ္ဘဝမွာ အမွတ္တရ သတိထားမိစရာ စီနီယာတစ္ေယာက္ကို ေတြ႕ခဲ့ၾကတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ကုိယ္တို႔ ခုနစ္တန္းမွာ။
1993 ခုႏွစ္အတြက္ ဗိုလ္တေထာင္ (၅) က ၆ ဘာသာ ဂုဏ္ထူး႐ွင္။
နာမည္က ၿဖိဳးသီဟ...
အဲဒီအခ်ိန္က နာမည္အႀကီးဆံုး မေဟသီ မဂၢဇင္း အယ္ဒီတာ ဦးခင္ေမာင္ျမင့္ ရဲ႕သား။
မဂၢဇင္းကို စဖတ္လာၿပီး ျပန္ေျပာျပတာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ပါ။ အိမ္ကို အဲဒီစာအုပ္ေရာက္လာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေျပာတဲ့ အင္တာဗ်ဴးကို အရင္႐ွာဖတ္ခဲ့မိတယ္။
သူ႕အင္တာဗ်ဴးကိုေတာ့ ဟန္သစ္မွာ ဖတ္ရတာ မဟုတ္ဘူး။ နည္းနည္းဆန္းတယ္။ ႏိုင္ငံတကာ ေဆာင္းပါးေတြမ်ားတဲ့ ရနံ႔သစ္ မဂၢဇင္းမွာ။ ဟန္သစ္က စာေပအႏုပညာမဂၢဇင္းျဖစ္ၿပီး ဆုိခဲ့တဲ့ ပညာေရးက႑ကို လစဉ္ထည့္ေပမယ့္၊ ရနံ႔သစ္က အဲလို မဟုတ္ပါဘူး။ ႏိုင္ငံတကာသတင္းေတြ အဓိကပါတဲ့ မဂၢဇင္းပါ။ သူ႕လိုင္းမဟုတ္ဘဲ ၾကားေဖာက္ထည့္တယ္ဆုိတာ ထူးျခားလို႔ပါပဲ။
သူက တကယ္လည္း ထူးျခားပါတယ္။ ရနံ႔သစ္က အင္တာဗ်ဴးမတိုင္ခင္မွာ သင့္ဘဝမဂၢဇင္းရဲ႕ မ်က္ႏွာဖံုးေဆာင္းပါး "ျဖစ္ခ်င္တာ၊ ျဖစ္ေနတာ၊ ျဖစ္သင့္တာ" ဆုိတဲ့ ေခါင္းစဉ္အတြက္ အဓိက ေမးခြန္းေတြ ေမးခဲ့တယ္ ဆုိတယ္။ ရနံ႔သစ္က အဲဒီအခံနဲ႔ သူ႕ကို အင္တာဗ်ဴးဖို႔ ေ႐ြးခဲ့တယ္ ဆိုတယ္။
(သူ႕ေမးခြန္းေတြနဲ႔ မ်က္ႏွာဖံုးေဆာင္းပါးလုပ္ထားတဲ့ သင့္ဘဝမဂၢဇင္းကို ဖတ္ဖို႔ မႀကံဳခဲ့ဘူး။ အာသီသျပင္းျပခဲ့သေလာက္ မျဖစ္ခဲ့တဲ့ထဲမွာ အဲဒီတစ္ခုလည္း အပါအဝင္ပဲ)
ေမး႐ိုးေမးစဉ္ ေမးခြန္းေတြ မဟုတ္ဘဲ ႐ူပေဗဒကို သိပ္စိတ္ဝင္စားၿပီး nuclear ပညာ႐ွင္ ျဖစ္ခ်င္တဲ့သူတစ္ေယာက္အေၾကာင္း ေမးတဲ့သူကေမးလို႔ ေျဖတဲ့သူက ေျဖထားတာ ဖတ္ရတာ ၁၃ ႏွစ္ အ႐ြယ္ေတြအတြက္ ဝါးလံုးေခါင္းကို အက္ေၾကာင္းေလးတစ္ခု ေပၚလာေအာင္ ဟ ေပးလိုက္သလိုပါပဲလို႔ ခုျပန္ေတြးေတာ့ ထင္မိတယ္။
- မိဘေတြက ဘာဖိအားမွ မေပးဘူးဆုိတာ၊
- လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ဖို႔ လြတ္လပ္ခြင့္ အျပည့္အဝေပးတယ္ ဆိုတာ၊
- ဝတၳဳလို မဂၢဇင္းလို စာအုပ္တစ္အုပ္ေတြ႕တာနဲ႔ စိတ္ဝင္စားရင္ အစ/ဆံုး ၿပီးေအာင္ ဖတ္ပစ္လုိက္တာပဲ ဆုိတာ၊
- အမွတ္ျပည့္ရဖို႔ ဂုဏ္ထူးထြက္ဖို႔ဆိုတဲ့ စိတ္ေတြနဲ႔ စာေမးပြဲသြားေျဖတာ မဟုတ္ပါဘူး ဆုိတာ၊
- သူ စိတ္မဝင္စားဆံုးဘာသာက ဘုိင္အုိျဖစ္ၿပီး၊ ဘိုင္အိုေျဖမယ့္ညက tv ထုိင္ၾကည့္ေနပါတယ္ ဆုိတာ၊
- ႐ူပေဗဒနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ သူေျပာသြားတာေတြ
- ၁၀ တန္းေျဖမယ့္ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ သူေျပာသြားတာေတြ
- Wuthering Heights က character ေတြ
- လတ္တေလာ သူဖတ္ၿပီးတဲ့ စာအုပ္က တင့္တယ္ ရဲ႕ ကမၼဖလ ဆိုတာ၊
- ဂ်ဴး နဲ႔ ေက်ာ္စြာထက္ ရဲ႕ ဝတၳဳတိုေတြ ႀကိဳက္တဲ့အေၾကာင္း
(အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာ ေက်ာ္စြာထက္ ဝတၳဳတိုမ်ား (၁) (၂) (၃) ကို ႐ွာဖတ္ခဲ့မိတယ္)
အဲဒီ အင္တာဗ်ဴးပါတဲ့ မဂၢဇင္းကို ခုခ်ိန္ထိ သိမ္းထားတုန္းပဲ။ စာအုပ္ဗီ႐ိုထဲမွာ ႐ွိေနတုန္းပဲ။
Dec 1998, ျဖဴး မိတ္ေဆြမ်ား စာၾကည့္သင္းက လုပ္တဲ့ပြဲမွာ ဦးခင္ေမာင္ျမင့္ကို ဆံုခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီပြဲကို ျဖဴးက သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ တူတူ သြားခဲ့ၾကတယ္။ ဗိုလ္မင္းေခါင္လမ္းေပၚ ေနမ်ိဳးေဆးရဲ႕ Cafe D မွာေပါ့။ မဂၢဇင္းေတြထဲမွာ ျမင္ဖူးေနတဲ့ အယ္ဒီတာကို ေတြ႕တာနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ သူ႕သားကို ခ်က္ခ်င္း သတိရၿပီး တိုးတိုးစကားေျပာၾကေတာ့ ရိပ္မ်ား ရိပ္မိေနခဲ့မလား... ခုေတာ့ မသိႏိုင္ေတာ့ဘူး။
ေက်ာင္းမၿပီးခင္လား ေက်ာင္းၿပီးကာစလား မမွတ္မိေတာ့... အိမ္ျပန္ေရာက္ေနတုန္း April တစ္ရက္မွာ ဦးခင္ေမာင္ျမင့္ဆံုးတဲ့ သတင္းဖတ္ခဲ့ရတယ္။ ခုႏွစ္ကို မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ (အုန္း သရက္သီးသနပ္နဲ႔ မိဂသီလမ္းထဲက အိမ္ပံုစံအဆန္းေလးဆုိတာကေတာ့ မဂၢဇင္းေတြကတဆင့္ ၾကားဖူးေနခဲ့တာ)
Family မဂၢဇင္းမွာပါတဲ့ ဦးခင္ေမာင္ျမင့္ ေရးသြားတဲ့ (ကိုယ္သိသေလာက္ေတာ့ ဦးခင္ေမာင္ျမင့္ဟာ စာ သိပ္မေရးပါဘူး) "မိသားစုဆိုတာ" ဆုိတဲ့ ေခါင္းစဉ္နဲ႔ သူတို႔ မိသားစုအေၾကာင္း ျပကြက္ေလးတစ္ခုကို ကူးေရးၿပီး မွတ္ထားခဲ့ဖူးတယ္။ အိမ္ကို ေနာက္ဆံတင္းေနတဲ့ အေမလုပ္သူ တရားစခန္းဝင္ဖို႔ သူတို႔ သားအဖ ၃ ေယာက္က တိုက္တုိက္တြန္းတြန္းလုပ္ၿပီး၊ ဝင္ျဖစ္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ က်န္တဲ့သူ ၃ ေယာက္က အိမ္အလုပ္ေတြ တစ္ေယာက္တစ္လက္လုပ္ၾကတဲ့ အေၾကာင္းပါပဲ။ တိုတိုေလးပဲ။
ဒါေလးကို ဖတ္ရင္း ငယ္ငယ္က ကိုယ္တို႔ တအံ့တၾသသိခဲ့ရတဲ့ ၿဖိဳးသီဟ လုိ႔ အမွတ္ရစိတ္နဲ႔ အဲဒီစာတိုေလးကို ကူးေရးထားခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေျမာက္ဥကၠလာေဆး႐ံုမွာ သူ အလုပ္ဝင္ေနပါၿပီ။
ဟုတ္တယ္။ သူ ဆရာဝန္ပဲ လုပ္သြားတယ္။
အဲဒီ အင္တာဗ်ဴးမွာတည္းက သူ မစြန္႔စားပါဘူး၊ ဆရာဝန္ပဲ လုပ္မွာပါလို႔ ထည့္ေျပာသြားတယ္။ သူ စိတ္ဝင္စားတဲ့ ႐ူပေဗဒေမဂ်ာယူၿပီး သူ ေမွ်ာ္လင့္သလုိ ျဖစ္မလာခဲ့ရင္ စိတ္ပ်က္မိမွာ စိုးပါတယ္ တဲ့။
"ဆရာဝန္ လုပ္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ၿပီးတဲ့အခါမွာ ဘယ္လို ဆရာဝန္မ်ိဳးျဖစ္ခ်င္သလဲ ဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္ စဉ္းစားရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေငြမ႐ွာခ်င္ပါဘူး။ ပိုက္ဆံ သိပ္မခ်မ္းသာေပမယ့္ ဂုဏ္သိကၡာျမင့္မားတဲ့ ဘဝမ်ိဳးကို လုိခ်င္ပါတယ္" ဆိုတယ္။
(အဲဒီအခ်ိန္ကေတာ့ ကိုယ္ေတြက ပိုငယ္သူေတြျဖစ္ေတာ့ ကိုယ့္ထက္ ႀကီးတဲ့သူက ဒီစကားလံုးေတြ သံုးသြားတာကို မထူးဆန္းဘဲ သာမန္ပဲ ဖတ္ခဲ့မိတယ္။ ခု ျပန္စဉ္းစားေတာ့ အသက္ ၁၇ ႏွစ္အ႐ြယ္ လူငယ္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ၿငိမ္သက္ရင့္က်က္ၿပီးသူ လို႔ မွတ္ခ်က္ျပဳမိတယ္။ ကုိယ္ ၁၇ ႏွစ္မွာ အဲဒီ တဝက္ေတာင္ မ႐ွိခဲ့ေသးဘူး)
ငယ္ဘဝ စိတ္ကူးစိတ္သမ္းေတြရဲ႕ စံ ျဖစ္ခဲ့သူျဖစ္ေတာ့ ငယ္ဘဝနဲ႔ ႏႊယ္တဲ့ စာတစ္ပုဒ္ေရးမိခ်ိန္မွာ သူ႕အေၾကာင္းကို အမွတ္မထင္ အမွတ္တရ ထည့္ေရးျဖစ္မိေသးတယ္။
ေဘာင္က်ဉ္းက်ဉ္းကေလးထဲကေန ေဘာင္ေက်ာ္ၾကည့္ဖို႔ အသိေတြေပးခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။
အဲဒီအင္တာဗ်ဴးကို ငယ္ငယ္တုန္းကတည္းက ျမင္ခဲ့တဲ့ ထူးခၽြန္ထက္ျမက္ၿပီး ထူးျခားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အင္တာဗ်ဴးဆုိတာအျပင္ ျမန္မာျပည္ပညာေရးရဲ႕တေစ့တေစာင္း အျဖစ္လည္း ခုခ်ိန္မွာ ျမင္မိျပန္တယ္။
ပတ္သတ္သိကၽြမ္းစရာအေၾကာင္း မ႐ွိခဲ့ေတာ့ ေနာက္ပိုင္းလည္း သတင္းေတြမၾကားမိေတာ့ေပမယ့္ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ တကယ္ပဲ ပတ္ဝန္းက်င္အတြက္ လိုအပ္ေနမယ့္ ဆရာဝန္ေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနမယ္လို႔ ခံစားမိပါတယ္။
***
အေျခခံေက်ာင္းသားဘဝတေလွ်ာက္လံုး
***
pic from google
