Thursday, May 6, 2010

ယင္ေကာင္တို႔သည္ အညႇီကိုသာ ႀကိဳက္တတ္ၾကကုန္၏ (၁) - ေမာင္သစ္ဆင္း

" ၾကည့္စမ္း၊ ေဆာက္လိုက္ၾကတဲ့ တိုက္ေတြႏွယ္ကြာ။ သံုး ေလးျပေက်ာ္ေလာက္ကို တစ္တိုက္ေလာက္ ေဆာက္ေနၾကတယ္။ ဘယ္ကမ်ား ပိုက္ဆံေတြ ရေနၾကပါလိမ့္။ ဒီလမ္းေထာင့္က တိုက္ေတာင္ ၿပီးေတာ့မွာပဲ။ အင္း သားနားပါ့ဗ်ာ။ ၾကည့္ရတာ မိသားစု ေနဖို႔ထက္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္း တစ္ခုခု လုပ္မလို႔နဲ႔ တူတယ္။ တည္းခိုခန္းလား၊ စားေသာက္ဆုိင္လား။

ဟင္း ဒါေတြ ျမင္ျပန္ေတာ့လည္း အားက်မိပါရဲ႕။ ငါ့ႏွယ္ ဒီဘဝ တိုက္ေလး ကားေလးနဲ႔မွ ေနႏိုင္ပါ့မလား။ အိုး... ဘာျဖစ္လုိ႔ မေနႏိုင္ရမလဲ။ ေနႏိုင္ရမယ္။ တစ္ေန႔ ျဖစ္ရမယ္။ ဒီေန႔ ဇီး႐ုိး၊ မနက္ျဖန္ ဟီး႐ိုး မျဖစ္ဘူးလုိ႔ ဘယ္သူ ေျပာမလဲ"

ငညိဳကြ။
အတတ္ပညာနဲ႔ လူ။ တိုင္းရင္း ေဆးသိပၸံမွာ ေလးႏွစ္ေလးမိုး သင္ခဲ့ရတဲ့ ပညာေတြ ဘာလုပ္ဖို႔လဲ။

မေၾကာက္ဘူး။ လံုးဝ မေၾကာက္ဘူး။ မႏၱေလးရဲ႕ အေၾကာကို သိထားၿပီ။ လူေတြရဲ႕ သေဘာကို မိထားၿပီ။ အခုေတာင္ အေ႐ွ႕ျပင္နဲ႔ ေျမာက္ျပင္ဘက္မွာ ဆရာညိဳ ဆရာညိဳနဲ႔ နာမည္ထြက္ေနေပါ့။ ညေနပိုင္း ေဆးခန္းမွာ မ႐ွိဘူးဆုိရင္ လူနာ ဆယ္ေယာက္။ မရဘူးဆို တစ္ရာ။ တစ္ရာ့ႏွစ္ဆယ္။ အခုလို ေန႔ခင္းဘက္ အိမ္လိုက္တာနဲ႔ ဘာနဲ႔ဆို တစ္ရက္တစ္ရက္ ေအာက္ထစ္ တစ္ရာ့ငါးဆယ္၊ ႏွစ္ရာေတာ့ ေအးေအးေလးပဲ။ အလုပ္ထဲ ဝင္ရင္ရမယ့္ ေဆးခန္းမႉးလစာေလာက္ေတာ့ ရယ္ခ်င္ေသး။ ဒါေတာင္ ငါ ဂ်ီပီလုပ္တာ တစ္ႏွစ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ပဲ ႐ွိေသးတယ္။ ေနာက္ ေလးငါးႏွစ္ၾကာရင္ ရန္ကုန္ ေ႐ႊဘံုသာလမ္းအထိ တက္ခ်ဲပစ္မယ္။ ဘာမွတ္သလဲ။ အာ ဒီ ဘီးစုတ္က တစ္မ်ိဳး။ ဘရိတ္ မမိခ်င္ျပန္ဘူး။ ကားေတြကလည္း အရမ္း ေမာင္းတာပဲေဟ့။ အင္း... စီးႏွင့္ၾကဦးေပါ့ကြာ။ ဟင္း... ဟင္း။

အဲ... ဒီ (၁၄) လမ္း ထဲမွာ လူနာ ႐ွိပါေသးလား။ ေနဦး။ အျပန္မွ ဝင္မယ္။ သူ႕လက္ေမာင္းက အေတာ္ အေျခအေနေကာင္းေနၿပီပဲ။ လက္က်ိဳးလို႔ ေက်ာက္ပတ္တီး စီးတာကေန ပခံုးအဆစ္ ၾကပ္သြားတာ။ ဒါမ်ိဳးေတာ့ ဆရာညိဳတို႔က အပိုင္ေပါ့။ အေၾကာျပင္ေပး၊ ေဆးစည္းေပး၊ လိမ္းေဆး၊ စားေဆးေပး။ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ပဲ ၾကာတယ္။ အခုဆို ပုဆိုးဝတ္ႏိုင္၊ ေခါင္းၿဖီးႏိုင္ၿပီ။ အမွန္ကေတာ့ ဘာမွ မဟုတ္ဘူး။ ေက်ာက္ပတ္တီး စည္းတုန္းက လက္ေမာင္းေလ့က်င့္ခန္း မလုပ္လို႔ ခံရတာ။ လုပ္ရေကာင္းမွန္းလဲ မသိၾကဘူးေလ။ မသိေတာ့လည္း ေဆးဆရာ ပိုက္ဆံရတာေပါ့။

ေဟာဒီ (၁၆) လမ္းက အစာအိမ္သမားကေတာ့ ထမင္းစားႏိုင္ေနၿပီ။ သူလည္း မႏၱေလး၊ ရန္ကုန္ ႏွံ႔ခဲ့လွေပါ့။ ေနာက္ဆံုးက်မွ တိုင္းရင္းေဆးဘက္ လွည့္လာတာ။ လူေတြကလည္း တစ္မ်ိဳးပဲ။ တိုင္းရင္းေဆးဆုိ အထင္ေသးတာလိုလို၊ ႏွိမ္ခ်င္တာလိုလိုနဲ႔။ ၿပီးေတာ့ တိုင္းရင္းေဆးနဲ႔ ကင္းႏိုင္ၾကတာလည္း မဟုတ္ဘူး။ ေဆး႐ံုေပၚတက္ၿပီး ခြဲတာ ခြဲတာပဲ။ မန္းေဆးေတာ့ ခိုးလိမ္းၾကေသးတယ္။ အႏွိပ္သည္နဲ႔ မန္းေဆးမ႐ွိရင္ ေဟာဒီ မႏၱေလးၿမိဳ႕ႀကီးဟာ မေနတတ္ပါဘူး။ ယုတ္စြအဆံုးေလ အခိုးပြင့္ေဆးနဲ႔ လ်က္ဆားပုလင္းကေတာ့ အိမ္တိုင္းလို ႐ွိေနၾကတာပဲ။

အမယ္ လက္ဝါးျပရင္ လ်က္ဆားရမယ္ ဘာ ညာနဲ႔ သေရာ္ခ်င္ၾကေသးဗ်။ လ်က္ဆားရဲ႕ တန္ဖိုးကို မသိၾကဘဲကိုး။ ငါျဖင့္ ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ေရာဂါတခ်ိဳ႕ လ်က္ဆားနဲ႔ ကုေပးၿပီး ပိုက္ဆံရခဲ့လွေပါ့။ အဲ... လ်က္ဆားမွန္း မသိေအာင္ေတာ့ လုပ္ထားရသေပါ့ေလ။ ႏို႔မို႔ရင္ အပ်င္းေျပလ်က္ဖို႔၊ ေခ်ာင္းဆုိးရင္ လ်က္ဖို႔ေလာက္ သေဘာထားေနၾကမွာ။ ဒါကလည္း ျပည္တြင္းျဖစ္မို႔ ထင္ပါရဲ႕ေလ။ တကယ္လို႔မ်ား ဂ်ပန္ကလာတဲ့ လ်က္ဆား၊ မိတ္အင္ယူအက္စ္ေအ လ်က္ဆား ဆုိလုိ႔မ်ားျဖင့္ ေဈးႀကီးေပးၿပီး တ႐ိုတေသ မွီဝဲၾကမလား မသိဘူး။ အခုေတာ့ဗ်ာ အားမနာ ပါးမနာ ေဖာေဖာသီသီ ေတာင္းၾကေလရဲ႕။

တိုင္းရင္းေဆးဆရာလို႔ ဆုိလိုက္တာနဲ႔ နံပါတ္တစ္ အေတာင္းခံရဆံုးက လ်က္ဆား။ ေနာက္ ဒုတိယကေတာ့ ဟိုကိစၥအတြက္ ေဆးေပါ့ေလ။ ဆရာဝန္ေတြ အားေဆး အေတာင္းခံရတဲ့ ဒုကၡကို ခုမွပဲ ကိုယ္ခ်င္းစားမိေတာ့တယ္။ မေပးလို႔လည္း မေကာင္း၊ ေပးျပန္ေတာ့လည္း အက်င့္ပါ၊ တန္ဖိုးက်။ ေအာ္ ဒုကၡ။ သူငယ္ခ်င္း ေဆးဆရာတစ္ေယာက္ဆို မခံခ်င္လြန္းလို႔ သူ႕ဆီ လ်က္ဆားလာေတာင္းရင္ "လ်က္ဆားမ႐ွိဘူး။ လ်က္ေဆးပဲ ႐ွိတယ္။ ျဖစ္တဲ့ေရာဂါေျပာ။ ေရာ့ လ်က္ေဆး" ဆိုၿပီး အတင္းေျပာင္းလဲၾကည့္ေပမယ့္ မရဘူး။ လူေတြက လ်က္ဆားပဲ၊ ရယ္ရတယ္။

လ်က္ေဆးဆိုလို႔ သူ႕တန္ဖိုးက မေသးေတာ့ဘူး။ ငါတို႔လည္း ကိုရင္ႀကီး ဝတ္မယ့္ႏွစ္မွာ ဝါထပ္တယ္ ဆုိသလိုပါပဲ။ ေဆးဆရာမွ ျဖစ္မယ္ မႀကံေသးဘူး။ ဘယေဆးေတြက ေဆးတက္ကုန္ၿပီ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဒီေကာင္ေတြပဲ ခ်မ္းသာကုန္ၾကတာပဲ။ ငါလည္း ေနာက္ဆိုရင္ ဘယေဆးဆိုင္ဖြင့္ဖို႔ ႀကိဳးစားရမယ္။ ေဆးလည္းေရာင္းမယ္။ ဒါမွ ျမန္ျမန္ ႀကီးပြားေတာ့မွာ။ ေဆးကုတဲ့ အလုပ္ကို ေရ႐ွည္ မလုပ္ခ်င္ဘူး။ သူမ်ားအပူ ကိုယ့္အပူ လုပ္ေနရတာ။ ဦးေႏွာက္ေျခာက္ေသး။ ပင္ပန္းေသး။ ေဆးတစ္မ်ိဳး နာမည္ရလာရင္ ႀကီးပြားမယ္သာျပင္။ ေလာကမွာ ႀကီးပြားဖို႔ပဲ။ တုိက္ေဆာက္မယ္။ ကားစီးမယ္။ မိန္းမႏွစ္ေယာက္ ယူလိုက္ဦးမယ္။ ဘာျဖစ္ေသးလဲ။

အင္း ထမင္းဖိုးကေလး ခိုင္မာဖို႔အေရး ငါ အေတာ္ ႀကိဳးစားခဲ့ရတာပဲ။ ေက်ာင္း ျပ႒ာန္းစာေတြနဲ႔တင္ မတင္းတိမ္ဘဲ ေကာင္းႏိုးရာရာ အေ႐ွ႕ အေနာက္ ေဆးက်မ္းေတြ ႐ွာရ၊ ေဖြရ၊ ဖတ္ရ၊ မွတ္ရ၊ ဆရာသမားႀကီးေတြဆီ ေမးရ၊ ျမန္းရ၊ ေဆြးေႏြးရ။ ေဆး႐ံုေပၚက အေတြ႕အႀကံဳေတြ ေလ့လာရ၊ ဆည္းပူးရ၊ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ရတာေတြ။ ပင္ပန္းဆင္းရဲ ခံခဲ့ရတာေတြ၊ ဒါေၾကာင့္လည္း ငါ ဒီေလာက္ အထိ ေအာင္ျမင္လာတာ။ အနာခံမွ အသာစံ။ အထိနာေတာ့ အသိသာေတာ့မေပါ့။ တိုင္းရင္းေဆး ဒီပလိုမာခ်င္း အတူတူ ဘယ္သူ ငါ့ေလာက္ ေအာင္ျမင္လို႔လဲ။

တခ်ိဳ႕ ေဆးနည္း လာေတာင္းၾကေသးတယ္။ ဘယ့္ႏွယ္ ကိုယ္မွ ခက္ခက္ခဲခဲ အပတ္တကုတ္ ႐ွာေဖြထားရတာ သူမ်ားကို လြယ္လြယ္နဲ႔ ဘယ္ေပးႏိုင္လိမ့္မလဲ။ မေပးလို႔ မေကာင္းတဲ့သူေတြက်ျပန္ေတာ့ အေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္ေတြ ခ်န္ၿပီး ေပးလုိက္တာေပါ့။ ဝမ္းနည္းပါတယ္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား။ ငါ့လိုျဖစ္ခ်င္ရင္ ငါ့လို လုပ္ခဲ့ၾကေပါ့ကြယ္။

ပညာဆုိတာ ဒီလို ယူရတာပဲေလ။ ဒါေပမဲ့ ပညာ႐ွာတဲ့ေနရာ စဉ္းစား ႀကံဆတဲ့ေနရာမွာ ဟိုအေကာင္ကို ငါ လံုးဝ မမီဘူး။ စိုးေက်ာ္ဆိုတဲ့ အေကာင္။

တကၠသိုလ္တုန္းကေတာ့ ေမဂ်ာတူပါပဲ။ သိပ္ေတာ့ မရင္းႏွီးဘူး။ ေမးထူးေခၚေျပာေလာက္ပဲ။ ေက်ာင္းၿပီးေတာ့ ဘာမွ လုပ္စရာ မ႐ွိတာနဲ႔ ေနာက္ဆံုး အႀကံကုန္ ဂဠဳန္ဆားခ်က္ တိုင္းရင္းေဆးသိပၸံ ဝင္ေျဖၿပီး ပါလာမွ ဒီေကာင္နဲ႔ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ျပန္ဆံုရတာ။ ဒီေကာင္ကေတာ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔။ တိုင္းရင္းေဆးပညာဆုိတာ ဘာလဲဆိုတဲ့ စိတ္ဝင္စားမႈနဲ႔ လာတာဆုိပဲ။ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္။

ဒါေပမဲ့ ဒီေကာင္ အရမ္းႀကိဳးစားတယ္။ ငါႀကိဳးစားခဲ့ရတယ္ ဆုိတာ စိုးေက်ာ္နဲ႔ ယွဉ္ေတာ့ ဖြဲ ပဲ။ ဒီေကာင္က ဉာဏ္ကလည္းေကာင္း၊ စာကလည္း အစံုဖတ္၊ သူမဖတ္ဖူးတဲ့ ေဆးက်မ္း မ႐ွိသေလာက္ကို ဖတ္တယ္။ ဒီေကာင္က ငါ့ထက္ အဂၤလိပ္စာ ပိုေကာင္းေတာ့ ပိုဖတ္ႏိုင္တာလည္း ပါတာေပါ့ေလ။ ၿပီးေတာ့ တိုင္းရင္းနဲ႔ အေနာက္တိုင္း ေပါင္းစပ္ ယူတဲ့ ေနရာမွာ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္။ ဓါတ္ႀကီးေလးပါးကို သိပၸံ သီအိုရီေတြနဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီး အဓိပၸါယ္ဖြင့္သြားမ်ား ပါးစပ္ေဟာင္းေလာင္းနဲ႔ ေငး ေနရေလာက္ေအာင္ပဲ။ တခ်ိဳ႕ဟာေတြဆုိ ငါျဖင့္ နားမလည္ေပါင္။ လိုက္မမီဘူး။ သူ႕ဆီကလည္း ပညာ အေတာ္ရပါတယ္။ ဒီေကာင္က မလွ်ိဳတတ္ဘူးေလ။ ေမးလိုက္လို႔ကေတာ့ သူ သိထားသမွ်ေတြ အကုန္ ထြက္လာတာပဲ။ ဆရာ လုပ္ခ်င္တတ္တဲ့ စိတ္လည္း ႐ွိလို႔ ေနမွာေပါ့။

ဒီေကာင္က တမ်ိဳးပဲ။ ေၾကာင္တယ္ ေျပာရမလား၊ မြဲဇာတာ ပါတယ္ ဆုိရမလား။ သင္တန္းၿပီးေတာ့ ဒီေကာင္ ေဆးေလး ဘာေလး ကုေသးတယ္။ ေတာ္ေတာ္ ေအာင္ျမင္တယ္။ အဲဒီတုန္းက ငါက အ႐ွိန္ယူေနရဆဲ ကာလ။ အဲဒါ ဒီေကာင္ ဆက္မလုပ္ဘူးဗ်ာ။ ေဆးခန္း မထိုင္ခ်င္ေတာ့ဘူး ဆုိၿပီး သုေတသနဌာနမွာ ဝင္လုပ္ေနတယ္။ အေတာ္ဟုတ္တဲ့ေကာင္။ အလကား ဘာမွ လုပ္ေနစရာမလိုေပါင္။ သူ႕လုိ ပညာမ်ိဳးနဲ႔ အျပင္မွာပဲ ေဆးခန္း ဆက္တိုက္ထိုင္ၿပီး၊ ပိုက္ဆံ ႐ွာေနလုိက္ရင္ အခုေနဆို လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ေပါ့။

ပညာရပ္တစ္ခုဟာ သုေတသန အားနည္းရင္ အားနည္းသေလာက္ တိုးတက္မႈ ေႏွးေကြးတယ္။ သုေတသနဟာ မ႐ွိမျဖစ္ လုိအပ္တယ္ ဆိုတာ အားလံုး သိၾကတာပဲ။ ကိုယ္မလုပ္လည္း သူမ်ား လုပ္ေနၾကမွာပဲဟာ။ ေအာင္ျမင္ၿပီဆုိမွ ကိုယ္က အဆင္သင့္ ယူသံုး႐ံုပဲေပါ့။ အဓိက က ကိုယ့္ ထမင္းအိုး အတြက္ပဲ။ ေလာကမွာ ထမင္းအိုးထက္ ဘာကမ်ား အေရးႀကီးႏိုင္ဦးမလဲ။ ခုေတာ့ ဒီေကာင္ လစာေလး မေလာက္မငနဲ႔ မိန္းမေတာင္ မယူရဲဘူး။ ငါေတာ့ ဒီေကာင္ကို သနားတယ္။ အမယ္ သူကလည္း ငါ့ကို ႏွေျမာသတဲ့ေလ။ ရယ္ ရယ္ရေသး ေဟး ေဟး...

ေနာက္တစ္ေကာင္ ႐ွိေသးတယ္။ စာေယာင္ေယာင္ ေပေယာင္ေယာင္ စာ႐ူး ကဗ်ာ႐ူး အေကာင္တစ္ေကာင္၊ စကားႀကီး စကားက်ယ္ေတြ ေျပာတတ္တဲ့ေကာင္၊ စာသမားဆုိေတာ့ စကားေျပာလည္း ေကာင္းတယ္။ သူ ေျပာေျပာေနတတ္တာ ႐ွိပါတယ္။ ဘာတဲ့ လက္႐ွိ တိုင္းရင္းေဆးေလာကမွာ စည္း႐ံုးေရး ကာလတစ္ခု လုိအပ္ေနတယ္တဲ့။ အထက္ျမက္ဆံုး၊ အစူး႐ွဆံုး စည္း႐ံုးေရးလက္နက္ကေတာ့ စာေပပဲတဲ့။ ဒါေပမဲ့ အႏုပညာအားေကာင္းမွ ျဖစ္မတဲ့။ အစက တုိင္းရင္းေဆးအား အထင္ေသးခဲ့မိရာမွ တိုင္းရင္းေဆးျဖင့္ ကုသ၍ ေပ်ာက္ကင္းသြားေသာအခါ အထင္ႀကီးသြားေလသတည္း ဆုိတဲ့ ေဟာင္းႏြမ္းလြန္းေသာ ပံုစံမ်ိဳး မျဖစ္ဖို႔ေတာ့ လိုတယ္တဲ့။

"ရသ" နဲ႔ ႏြယ္ၿပီး ေရးသားတဲ့အခါ "သုတ" ရဲ႕ တန္ဖိုးတက္လာေတာ့ အဲ... ဘာျဖစ္တယ္ ဆိုလားပဲ၊ သူေျပာလြန္းလို႔ ငါေတာင္ အလြတ္ရသလို ျဖစ္ေနတယ္။ ေအာ္... ေတာ္ေတာ္ သနားစရာေကာင္းတဲ့ သတၱဝါေတြပဲ။ အလုပ္မ႐ွိ အလုပ္႐ွာလို႔ လူေတြ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လက္ဘက္ရည္ဖိုးေတာင္ အႏိုင္ႏိုင္၊ ေျပာလိုက္တဲ့ စကားေတြက...

အင္း ဦးေဇာတိက ေက်ာင္းနားေတာင္ ေရာက္လာပါေပါ့လား။ ဆရာေတာ့္လိပ္ေခါင္းလည္း ေပ်ာက္သြားၿပီ။ ေအာ္ ေက်ာင္းဝင္းအုတ္တံတိုင္းေတာင္ ၿပီးေတာ့မွာပဲ။ ငါေတာင္ တံတိုင္းသံုးခန္း လႉထားေသးတယ္။ ငါ့နာမည္ကို ခပ္ႀကီးႀကီး ေရးခိုင္းထားရမယ္။ ဒါလည္း ေၾကာ္ျငာနည္းတစ္မ်ိဳးေပါ့။ ဆရာေတာ္နဲ႔ သင့္ျမတ္ရင္ သူ႕ပရိသတ္ဟာ ငါ့ပရိသတ္လည္း ျဖစ္လာႏိုင္တယ္။ ဆရာေတာ္ ေျပာရင္ ၿပီးတယ္ေလ။ အျပန္က်မွ ဝင္ဖူးရဦးမယ္။

ေဟာ မစိုးရိမ္ပြိဳင့္ေတာင္ ေရာက္လာၿပီ။ ကားေတြကလည္း ႐ႈပ္လိုက္တာ။ ဟိုက္ မီးပြိဳင့္နီေတာ့မယ္ ထင္တယ္။ ျမန္ျမန္ လြတ္ေအာင္ နင္းမွ။

ဟ ဟ ဒီကားက ဘယ့္ႏွယ္ အရမ္းေကြ႕ ဟာ ဟာ တုိက္ တိုက္

"အား"

***
အပိုင္း (၂) သို႔

Sunday, May 2, 2010

ပင္လယ္ေပ်ာ္ စင္ေရာ္ - Jonathan Livingston Seagull - Myanmar Books Catalogue




အဲဒီ စာအုပ္ကေတာ့ ကိုယ့္နားလည္ႏိုင္စြမ္းရဲ႕ အျပင္နားေလာက္မွာ ရွိပါတယ္။
၉ တန္း ႏွစ္တဝက္မွာ ေက်ာင္းေျပာင္းခါနီး ျဖဴးက သူငယ္ခ်င္းက လက္ေဆာင္ေပးလိုက္လို႔ ဖတ္ခဲ့ရတဲ့ စာအုပ္လည္းျဖစ္ပါတယ္။ (Update: တခ်ိန္လံုး ေျပာင္းခါနီးမွာ ေပးလိုက္တယ္လို႔ ထင္ေနခဲ့တာ။ တကယ္တမ္း date ကို ျပန္ၾကည့္မိေတာ့ ႏွစ္စမွာ ေပးခဲ့တာပါ။ ေက်ာင္းေျပာင္းတာက ေအာက္တိုဘာ ပထမအစမ္းၿပီးမွ ေျပာင္းခဲ့တာ)

ကိုယ့္ စာအုပ္က "ထင္လင္း" ရဲ႕ ဘာသာျပန္ပါ။


မွတ္မိေနတဲ့ စာေၾကာင္းေလးက... "Why it is too hard for you to live in the same way like others, Jon?" (သူမ်ားေတြလို ေနဖို႔ ဘာေၾကာင့္မ်ား မင္းအတြက္ ခက္ခဲေနရတာလဲ Jon ရယ္) ဆိုတာေလးပါပဲ။
Jonathan Seagull ကို သူ႕ေမေမက ေမးတဲ့ စကားပါ။

Jon က ဘာျပန္ေျဖလဲဆိုေတာ့...
"ေလထဲမွာ ဘာလုပ္လို႔ရတယ္ ဘာလုပ္လို႔ မရဘူးဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ သိခ်င္လို႔ပါ အေမ" (I wanna know what I can do and what I can't in the air. Just wanna know.) တဲ့။

စာအုပ္လဲ အနားမွာ မရွိလို႔ ကိုယ့္ စကားလံုးေတြနဲ႔ပဲ ျပန္ေရးေနရတာမို႔ အနည္းငယ္ ခၽြတ္ေခ်ာ္ႏိုင္ပါတယ္။
ဒီစာအုပ္ အေၾကာင္းေတာ့ သိပ္ မ်ားမ်ား မေရးႏိုင္ပါ။ စာအုပ္နဲ႔ လူနဲ႔ မတန္မရာ အရြယ္မွာ ဖတ္ျဖစ္ခဲ့သလိုျဖစ္ေတာ့ ခုထိကို စာေရးဆရာ ေပးခ်င္တဲ့ message ကို နားမလည္ႏိုင္ေသးဘူး။

ဒီ အေၾကာင္းကို 25th January 2009 မွာ Myanmar Books Catalogue ရဲ႕ ဒီေနရာ မွာ ေရးခဲ့တယ္။

(စာႂကြင္း။ အဲဒီေနရာမွာ ကိုေမာင္လြင္ေရးတဲ့ "သင္းသပ္" ဆုိတာ သစ္ပင္ေတြနဲ႔ ဆိုင္မွန္း သိတယ္။ ဒါေပမဲ့ လူေတြအတြက္ေတာ့ အဲဒါကို သံုးမွာမဟုတ္ဘူး ထင္လို႔ ကိုယ့္ဘာသာ တ႐ုတ္ကားကို ေက်ာ္ေတြးလိုက္တာ။ ေတြးခ်င္လို႔သာ ေတြးတာ အဲဒီ စကားလံုးလည္း မဟုတ္မွန္းလဲ သိပါတယ္။ ေပါက္ေပါက္႐ွာ႐ွာ ေတြးတာ အက်င့္ပါေနလို႔။

ဒါေပမဲ့ ဟားခ်င္တဲ့ လူကေတာ့ ဟားပစ္တာပဲ။ :( )

***
တကယ္ေတာ့ ဒီဝတၳဳမွာ နားမလည္ႏိုင္တာက စာေရးဆရာ ေပးခ်င္တဲ့ message ကို မဟုတ္ေလာက္ဘူး။ message ေပးတဲ့ ပံုစံကိုသာလွ်င္ နားမလည္ႏိုင္တာ ျဖစ္လိမ့္မယ္။

(တခါတေလ ၾကည္ေအး ရဲ႕ message ေတြကို နားမလည္ႏိုင္ ျဖစ္ရတယ္ လို႔ ခံစားရတယ္။
ဒါလည္း တကယ္တမ္း သူ ဘာေျပာခ်င္တယ္ ဆိုတာကို နားမလည္ႏိုင္ျဖစ္ရတာ မဟုတ္ဘဲ သူဘာေၾကာင့္မ်ား ဒါကို ဒီလို ေတြးရတာလဲ (ဘာျဖစ္လုိ႔ ဒီလို message မ်ိဳး ေပးရတာလဲ) ဆိုတာကိုသာ နားမလည္ႏိုင္ ျဖစ္ရတာ။ - ဤကား စကားခ်ပ္)


ဒီဝတၳဳနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ကေတာ့ ကိုယ္က သြယ္ဝိုက္တာေတြကို မခံစားခ်င္၊ မခံစားတတ္တာေၾကာင့္ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။
ကိုယ့္အျမင္မွာေတာ့ သြယ္ဝိုက္တာနဲ႔ ဖြဲ႕ႏြဲ႕တာဟာ မတူျပန္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ပံုေဆာင္ျပတဲ့ ဝတၳဳေတြ (Allegory) ဆုိ ကိုယ္ ဘယ္ေတာ့မွ မၿငိခဲ့တာ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။

***
ဒါကို blog မွာ ျပန္တင္မယ္လုပ္ေတာ့ review လို႔ မဆုိသာတဲ့ အထက္က စာပိုဒ္နဲ႔တင္ မတင္ခ်င္တာေၾကာင့္ စာအုပ္ထဲက ႏွစ္သက္မိတဲ့ စာပိုဒ္တခ်ိဳ႕ကို ျပန္႐ိုက္တင္ဖို႔ စိတ္ကူးမိပါတယ္။

"ဤ ပင္လယ္ေပ်ာ္စင္ေရာ္ ပံုဝတၳဳသည္ သေဘာသဘာဝတို႔ကို စင္ေရာ္၌ တင္စားသည္။ ဤ ပံုဝတၳဳကို ဖတ္ေသာသူသည္ မိမိ၏ ေလာကတြင္ အလားတူ အျခင္းအရာမ်ားကို ဆင္ျခင္၍ သဘာဝ ယုတၱိကို ႐ွာၾကည့္ႏိုင္သည္။ ဤဝတၳဳပါ စြန္႔စားခန္းမ်ားကို လူ႕ေလာက စြန္႔စားခန္းမ်ားႏွင့္ ထင္ဟပ္၍ ၾကည့္လိုသူမ်ားသည္ နယ္သစ္႐ွာ အာဇာနည္မ်ား၊ ေတာင္ဝင္႐ိုးစြန္း ေျမာက္ဝင္႐ိုးစြန္း၊ ေတာနက္ႀကီးမ်ား၊ သဲကႏၱာရမ်ားႏွင့္ ကမၻာေပၚတြင္ အျမင့္ဆံုး ေတာင္ထိပ္ ေတာင္ထြတ္မ်ား၌ ေျခခ်ရန္ စြန္႔စားခဲ့သူမ်ားကို ေတြ႕ျမင္ႏိုင္သည္။


ဤသူမ်ားသည္ မည္သည့္ အက်ိဳးစီးပြားကို လို၍ ဤသို႔ အသက္ဆံဖ်ား စြန္႔စားၾကရသနည္းဟူေသာ အေမးကို ေျဖရာတြင္ လူတို႔၏ အစြမ္းသတၱိႏွင့္ ဇြဲလံု႔လ၊ စိတ္ဓါတ္ႀကံ႕ခိုင္မႈ၊ ပူးေပါင္းလုပ္ေဆာင္တတ္မႈ၊ ႐ိုင္းပင္းကူညီတတ္မႈ တို႔ျဖင့္ လုပ္ေဆာင္လွ်င္ မည္သို႔မွ် မျဖစ္ႏိုင္ဟူ၍ ထင္ရေသာ ကိစၥရပ္မ်ားကိုလည္း လုပ္ေဆာင္ေအာင္ျမင္ႏိုင္သည္ ဆုိသည္ကို သက္ေသျပရန္ဟူ၍ ေျပာခဲ့ၾကသည္။

ထိုသို႔ စြန္႔စားခဲ့ၾကသူမ်ား၏ အဆုိအရ ဤမွ် အခက္အခဲ၊ အၾကပ္အတည္းမ်ား၌ အဆိုးဝါးဆံုးေသာ အပူဒဏ္၊ အေအးဒဏ္ႏွင့္ အႏၱရာယ္အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ေက်ာ္လြန္ေအာင္ အားထုတ္ၿပီးသည္၏ ေနာက္ပိုင္းတြင္ သူတို႔၏ စိတ္ေနသေဘာထားမ်ားလည္း ေျပာင္းလဲခဲ့ၾကၿပီး အျခားေလာကီနယ္မွ လူသာမန္တို႔ကဲ့သုိ႔ မဟုတ္ေတာ့ေၾကာင္း သိရသည္။ (သာမန္လူတို႔၏ သႏၱာန္၌ ကိန္းဝပ္ေသာ အဘိဇၩာ၊ ဣႆာမစၦရိယ၊ ဗ်ာပါဒတို႔ ကင္းစင္ကာ ေမတၱာ၊ က႐ုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥေပကၡာဟူေသာ ျဗဟၼစိုရ္တရားတို႔ကို ထား႐ွိတတ္လာသည္ ဟု ဆုိလုိျခင္းျဖစ္သည္။)"

(ဘာသာျပန္သူ ထင္လင္း ၏ အမွာ)

***
"ကိုယ့္ကို အခုပဲ သတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့တဲ့ ငွက္ေတြရဲ႕ ဗ႐ုတ္ဗရက္အုပ္စုကို ခင္ဗ်ားဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ခ်စ္ႏိုင္တယ္ဆိုတာ က်ဳပ္နားမလည္ဘူး။"

"အုိ ဖလက္ခ်္ရယ္၊ မင္း ဒါကို မခ်စ္နဲ႔ေပါ့ကြယ္။ အမုန္းတရားနဲ႔ မေကာင္းမႈကိုေတာ့ ခ်စ္ဖို႔ မလုိဘူးေပါ့ကြယ္။ မင္း ေလ့က်င့္ၿပီး တကယ့္စင္ေရာ္ဆုိတာကို ျမင္တတ္ေအာင္ ၾကည့္ရလိမ့္မယ္။ သူတို႔ ကိုယ္စီမွာ ႐ွိတဲ့ ေကာင္းတာကေလးေတြကို ရွာၾကည့္ၿပီး၊ သူတို႔ကိုယ္ သူတို႔မွာလည္း အဲဒါကေလးေတြ ျမင္ေအာင္ ၾကည့္တတ္ဖို႔ ကူညီေပးပါ။ ငါေျပာတဲ့ 'ေမတၱာတရား' ဆုိတာ အဲဒါပဲ။ နည္းသိရင္ေတာ့ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းပါတယ္။"

(စာ - ၁၆၉)

***
"ေၾသာ္ ဖလက္ခ်္ရယ္။ မင္းမ်က္လံုးမ်ားက ေျပာတာကို မယံုပါနဲ႔။ သူတို႔ ျပတာ အားလံုးဟာ အဟန္႔အတား အကန္႔အသတ္ေတြခ်ည္းပဲကြယ့္။ မင္းရဲ႕ ဉာဏ္နဲ႔ယွဉ္တဲ့ အျမင္နဲ႔ ၾကည့္ၿပီး မင္းသိထားၿပီးသားဟာကို ႐ွာပါ။ မင္း ပ်ံသန္းနည္းကို ေတြ႕ပါလိမ့္မယ္"

"Poor Fletch. Don't believe what your eyes are telling you. All they show is limitation. Look with your understanding, find out what you already known, and you'll see the way to fly."
(စာ - ၁၇၄, ၁၇၅)
***
သိပ္ေကာင္းတဲ့ စာသားေတြလို႔ ခံစားမိပါတယ္။

(ဆရာထင္လင္း အမွာစာက တခ်ိဳ႕ အခ်က္အလက္ေတြမွာ ကိုေပါ ေျပာခ်င္တဲ့ သေဘာတရားေတြ ပါတယ္လို႔ေတာင္ ထင္မိ :))

ကိုယ္ကေတာ့ လူ႕သဘာဝကို လူေတြရဲ႕ ေန႔စဉ္ဘဝကေန တုိက္႐ိုက္ဖြဲ႕ဆုိတင္ျပတာကိုပဲ ႀကိဳက္တတ္တဲ့သူ ျဖစ္တာေၾကာင့္ Allegory ပံုစံ ဝတၳဳေတြကို မစြဲလမ္းလွပါဘူး။ မႀကိဳက္လွပါဘူး။

သူငယ္ခ်င္းဆီက စာအုပ္ လက္ေဆာင္ရတဲ့ ေန႔စြဲက 10th June 1995 ပါ။
ျဖဴးကေန ေျပာင္းရေတာ့မယ္ ဆိုေတာ့ ကိုယ့္ကို ဒီစာအုပ္ လက္ေဆာင္ေပးဖို႔ သူ႕အစ္ကိုႀကီးကို ရန္ကုန္က ဝယ္ခဲ့ဖို႔ တကူးတက မွာခဲ့တယ္ ဆုိတယ္။

သူနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔က ငယ္ငယ္တည္းက (၄/ ၅ တန္းမွာတည္းက) အုပ္စုထဲက စာေတာ္တဲ့ တျခားသူငယ္ခ်င္းေတြလို ဆရာဝန္လုပ္မယ္။ အင္ဂ်င္နီယာလုပ္မယ္လို႔ ဘယ္ေသာအခါကမွ မေျပာခဲ့ၾကသူေတြ ျဖစ္တယ္။ (တကယ္က ဘာလုပ္ရေကာင္းမွန္းမွ မသိတာ ျဖစ္ႏိုင္တယ္ :D )

သူက ကိုယ့္ထက္ အမ်ားႀကီး ဉာဏ္ေကာင္းၿပီး၊ IQ ပိုျမင့္ပါတယ္။ ကိုယ့္ထက္ ၁ ႏွစ္ေလာက္လည္း ႀကီးတယ္။ အထူးသျဖင့္ အဂၤလိပ္စာ သိပ္ေတာ္ပါတယ္။ ခုေတာ့ ျဖဴးမွာပဲ guide လုပ္ၿပီး က်ဴ႐ွင္ျပရင္း ေထာေနတယ္ ၾကားတယ္။ ကိုယ္တို႔ batch ေတြထဲမွာ ၁ဝ တန္းေအာင္ေတာ့ အခ်င္းခ်င္းေတာင္ မယံုခ်င္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ result ေတြက ေဇာက္ထုိးမိုးေမွ်ာ္ ထြက္လာတာေတြ ႐ွိတယ္။ ဒါေတြေတာ့ ေနာက္ ႀကံဳမွပဲ ေရးေတာ့မယ္။

ဒီစာအုပ္နဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးခဲ့တဲ့ ခ်စ္ေသာ သူငယ္ခ်င္းအား ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

***

Thursday, April 29, 2010

အသံုးမက်တဲ့ စိတ္ကူး

သႀကၤန္အၿပီးမွာ ရလိုက္တဲ့ အကုသိုလ္ေတြ တေလွႀကီးနဲ႔ ယာဉ္ပ်ံတစ္စီးေလာက္ ေဆာက္ခ်င္တယ္။ (ေက်ာ္သူေမာင္းတဲ့ ကားပံုစံမ်ိဳး)

လူအားလံုး ေခါင္း႐ွင္းဖို႔ ႏွစ္ဘက္စလံုးကို ေမာင္းသြင္းၿပီး ပိတ္ခ်င္တယ္။

အားလံုးကို ခါခ်ဖို႔ ပါပၿဂိဳဟ္တစ္လံုးလည္း ႐ွာခ်င္တယ္။

ၿပီးသြားရင္ (ေခြးခ်င္းကိုက္တာ ဘယ္တုန္းကမွ စိတ္မဝင္စားခဲ့ေပမယ့္) ဆတ္ဆတ္ခါ မခ်ိေနမယ့္ဟာေတြကို နကၡတ္တာရာၾကည့္ မွန္ေျပာင္းနဲ႔ အိမ္အျပန္ ညေတြမွာ ဇိမ္ခံ ေခ်ာင္းၾကည့္ရင္း ဟားခ်င္တယ္။

***

Tuesday, April 27, 2010

opt

ဂ်ပန္လူမ်ိဳး ႐ုပ္႐ွင္ဒါ႐ုိက္တာႀကီး "အာကီရာ ကူ႐ုိဆာဝါ" (Akira Kurosawa) သည္ ႐ုပ္႐ွင္ကားေပါင္းမ်ားစြာကို ႐ုိက္ကူးခဲ့ရာ သံုးပံုႏွစ္ပံုေလာက္ေသာ ကားမ်ားကို ဂႏၳဝင္ကားေတြျဖစ္သည္ဟု ႐ုပ္႐ွင္ပညာ႐ွင္မ်ားက လက္ခံရသည္။

အင္တာဗ်ဴးတစ္ခုတြင္ "ခင္ဗ်ားရဲ႕ ႐ုပ္႐ွင္ကားေတြ အားလံုးဟာ အခ်ဳပ္အားျဖင့္ လူ႕ေလာကကို ဘယ္လုိမ်ား စကားဆိုခ်င္ပါသလဲ" ဟု ေမးရာ သူက ျပန္ေျဖလိုက္သည္မွာ "လူေတြဟာ ဒီထက္ပိုၿပီး သာေတာင့္သာယာ ခ်မ္းသာစြာ ေနႏိုင္ပါလ်က္ ကိုယ့္ဘာသာ ဆင္းရဲတြင္းနက္ေအာင္ လုပ္ေနၾကတယ္ ဆိုတဲ့ စကားကို ေျပာေနတာပါပဲ" တဲ့။

(ေအာင္သင္း - တကယ့္ႏိုင္ငံေရး - 17.8.2003)
ကန္႔ကူလက္လွည့္ - Oct 2004 ဒုတိယအႀကိမ္ (Future Publishing House)

***

Monday, April 26, 2010

= is equal to =

၁) တေထရာတည္း
၂) တပံုစံတည္း
၃) ခၽြတ္စြပ္
၄) ပံုတူ
၅) ထပ္တူထပ္မွ်
၆) ကိုယ္ပြား
၇) တေသြမတိမ္း
၈) သူမသာ ကိုယ္မသာ
၉) အတူတူ နဲ႔ အႏူႏူ
၁၀) ဘာဘူႀကီး နဲ႔ အရာႀကီး
၁၁) ႐ွင္ႀကီးဝမ္း နဲ႔ ႐ွင္ငယ္ဝမ္း
၁၂) က်ား နဲ႔ ႐ွင္ႀကီး

ေဝါဟာရက အဲေလာက္ပဲ ထြက္လာလို႔။ ထပ္ထြက္လာရင္ ထပ္တင္ဦးမယ္။

Update (11:43 AM)
၁၃) ဒီပုတ္ထဲက ပဲ

Update (27th Apr 2010, 1:50 PM)
၁၄) ထူးမျခားနား (by Kyaw Nyo Thwe)
၁၅) ပုလင္းတူ ဘူးဆုိ႔ (by Moe Sett Pwint)
၁၆) တစ္ေလွတည္းစီး တစ္ခရီးတည္းသြား (by Moe Sett Pwint)
(ဒီေနရာမွာ နည္းနည္းေတာ့ ျပင္လုိက္ခ်င္တယ္။ "ႏွစ္ေလွခြဲစီး" လုိ႔။

Thursday, April 22, 2010

ပုဂံသူရဲေကာင္းမ်ား - Myanmar Books Catalogue

ဒီ post ကို ျပန္တင္မယ္ ဆုိေတာ့ ကိုယ္ အသိဉာဏ္မ႐ွိ ျဖစ္ခဲ့တာကို ႐ွက္မိပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔မ်ား အဲဒီလုိ လက္ေတြ႕မက်တဲ့ အေတြးအေခၚ ဝင္သြားရသလဲ မစဉ္းစားတတ္ေအာင္ပါပဲ။

တကယ္ေတာ့ ဝတၳဳဇာတ္လမ္း နဲ႔ သမိုင္းေၾကာင္းဆိုတာရဲ႕ တန္ဖိုးကြာျခားမႈကို ကြဲကြဲျပားျပား မသိခဲ့တာ။ သိေအာင္လည္း မစဉ္းစားခဲ့၊ စိတ္မဝင္စားခဲ့တာ။

ေဒါက္တာ မတင္ဝင္းတို႔ ေရးတဲ့ "အို ရာဇကုမာရ္ မင္းသားေလးဟာ ဘယ္လို သိမ္ေမြ႕ ႐ိုက်ိဳးလို႔ ..." ဆုိတာမ်ိဳး၊ "က်န္စစ္သားဟာ ဘယ္လုိ ႏိုင္ငံေတာ္နဲ႔ အ႐ွင္သခင္ကို သစၥာေစာင့္သိတာ" ဆိုတာမ်ိဳး၊ ၿပီးေတာ့ "ရာမ နဲ႔ လကၡဏ ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္မွာ လကၡဏဟာ ဘယ္လုိ" ဆိုတာမ်ိဳး၊ ဒါေတြနဲ႔ အလားတူ အခ်က္အလက္ မွန္ကန္တဲ့ သမိုင္းေၾကာင္း မဟုတ္ဘဲ ဝတၳဳဇာတ္လမ္းသက္သက္သာ ျဖစ္တဲ့ ခု "ပုဂံသူရဲေကာင္းမ်ား" လို ဟာေတြဖတ္ၿပီး ဖတ္ေကာင္း႐ံုနဲ႔ ေက်နပ္ေနတာလည္း ပါတယ္။

တကယ္လည္း အဲလို အေရးအသားေတြဟာ ဝတၳဳဇာတ္လမ္းကို ဇာတ္လမ္းလိုသာ ေရးတာျဖစ္လုိ႔၊ ဇာတ္လမ္းအေနနဲ႔ အေရးအသားေကာင္း ဖတ္ေကာင္းတဲ့ စာအုပ္ေတြ၊ အေၾကာင္းအရာေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

သမိုင္းအေနနဲ႔ ၾကည့္ရင္ေတာ့ ဘာမွ ခုိင္မာေျချမစ္မႈ မ႐ွိဘူး။ သမိုင္းတန္ဖိုးနဲ႔ ယွဉ္တြက္လို႔ မရတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ ျဖစ္တယ္။


***
အဲဒီ စာအုပ္ကိုလည္း ေက်ာင္းၿပီးကာနီး ေမွာ္ဘီေက်ာင္း EC Major ရဲ႕ library ကပဲ ငွားဖတ္ခဲ့တာပါပဲ။ ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္က English ဘာသာနဲ႔ ေရးၿပီး ဆရာေသာ္တာေဆြက ဘာသာျပန္ခဲ့တာပါ။ ဒါနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔လဲ စိတ္ထဲမွာ စြဲထင္ေနတာေလး တစ္ခု ရွိပါတယ္။ အေနာ္ရထာနဲ႔ က်န္စစ္သားလို႔ ထင္တယ္။

ထားပါေတာ့။ ဘုရင္နဲ႔ တစံုတေယာက္ ရဲ႕ dialogue ေလး (လူေတြရဲ႕ အစြဲေတြနဲ႔ ပတ္သတ္ဆက္ႏြယ္ၿပီး ေရးထားတာလို႔ ခံစားရပါတယ္) ျမစ္ကမ္းစပ္မွာ ရွည္ေမ်ာတဲ့ ေက်ာက္စရစ္ ကေလးေတြ အမ်ားအျပားရွိသတဲ့။ အဲဒီ ေဒသက လူေတြက ဘုရားရွင္ လက္ထက္ေတာ္က ဘုရားရွင္နဲ႔ ေနာက္ပါ သံဃာမ်ား အဲဒီ ျမစ္ကမ္းေရာက္တဲ့ အခိုက္ သပိတ္ေတာ္မ်ား ေရေဆးေၾကာရင္း က်န္ခဲ့တဲ့ ဆြမ္းဆန္ေတြက ၾကာလာေတာ့ ေက်ာက္ျဖစ္သြားတာလို႔ ယံုၾကည္ၾကတယ္ ဆိုတာပါ။
ဒီေတာ့ ဘုရင္က ေျပာပါတယ္။ "ေမာင္မင္းရယ္ ငါ ကိုယ္ေတာ္လဲ ဘုရင္ ဆိုတဲ့ စည္းစိမ္ထက္ ေဟာဒီ ျမင္ေနရတဲ့ ေက်ာက္စရစ္ခဲေလးေတြဟာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ဆြမ္းဆန္ေတာ္ေတြလို႔ ယံုၾကည္စြဲမွတ္ၿပီး ၾကည္ညိဳသဒၶါ ပြားေနရတဲ့ လူသာ ျဖစ္ခ်င္စမ္းပါဘိ" တဲ့။ (စာသားမ်ား အတိအက် မဟုတ္ပါ)
ဒါနဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီး စဉ္းစားမိတာ တစ္ခုေျပာရရင္ သုေတသန သမားမ်ား၊ အမွန္စင္စစ္ကိုသာ လိုလားသူမ်ားနဲ႔ ထသတ္ ရခ်င္ သတ္ရႏိုင္ပါတယ္။
ခုေနာက္ပိုင္း က်န္စစ္သား ေကာင္းတာ မေကာင္းတာ ဘာညာ ဘာညာ ျငင္းၿပီး အဲဒီ က်န္စစ္မင္း မေကာင္းတာကို မေကာင္းပါဘူးလို႔ အမွန္တရားႀကီး ဘြားကနဲ သိလိုက္ရၿပီ ထားပါေတာ့။ သမိုင္းစာအုပ္ေတြ ျပင္လိုက္ရၿပီ ထားပါေတာ့။ ဒီေန႔ေခတ္ကို ဘာမ်ား ေကာင္းက်ိဳးေတြ ရရွိေစႏိုင္မလဲ လို႔ စဉ္းစားမိပါတယ္။ (ကိုယ့္ ဉာဏ္ႏွင့္ မမီေလာက္၍လည္း ေသခ်ာ မစဉ္းစားႏိုင္တာ ျဖစ္ႏိုင္ေကာင္းပါသည္။ အက်ိဳးရွိႏိုင္သည္ ဆိုလွ်င္ေတာ့လည္း ဆက္လက္ေဖာ္ထုတ္ သုေတသနျပဳသင့္ပါသည္)
အမွန္ကို သိလို႕ အက်ိဳးမမ်ားႏိုင္သည့္ အတူတူ (မွန္ မမွန္ မေသခ်ာသည့္ အတူတူ) သမိုင္းဟာ ဒီလိုေလးလို႕သာ ယံုၾကည္သြားတာေကာင္းမယ္ ထင္မိပါတယ္။ ဟင္ ဒီမင္းက ဒီလိုႀကီးတဲ့ လို႔ ေျပာင္းၿပီး ယံုရမွာ ခက္လွပါသည္။ (တဦးတည္း အေတြးမွ်သာ) ကိုယ္တုိင္ကိုက လက္ေတြ႕မက် စိတ္ကူးသာ ယဉ္ခ်င္သူမို႔လဲ ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။
အမွန္ကို အမွန္ အတိုင္း စကတည္းက သိခဲ့ရင္လည္း ေကာင္းသား။ မျပင္ႏိုင္သည့္ အတူတူ ျပင္လည္း ထူးၿပီး အက်ိဳးမမ်ားႏိုင္ဘူး ဆိုရင္ ဒီတိုင္းသာ ထားလိုက္ခ်င္ပါတယ္။

(ဒီ post ကို 24th Jan 2009 မွာ Myanmar Books Catalogue ရဲ႕ ဒီေနရာ မွာ ေရးခဲ့တယ္။)
***
တကယ္ေတာ့ သမိုင္းဆုိတာ နားေထာင္ေကာင္း႐ံု ေရးရတဲ့ ကိစၥမဟုတ္ဘူး။ ဒါ့အျပင္ သမိုင္းေၾကာင္းကို အခ်က္အလက္ မွန္ဖို႔ ႀကိဳးစားတာ လတ္တေလာ အက်ိဳး႐ွိ၊ မ႐ွိကို တိမ္တိမ္ေလး စဉ္းစားလုိက္လို႔လည္း မရဘူး။
မွားတာကို မွားတဲ့အတိုင္း၊ မေကာင္းတာကို မေကာင္းတဲ့အတိုင္း လက္ခံႏိုင္စြမ္းဟာ လုိကို လိုတယ္။ က်န္စစ္သား ေကာင္းတယ္လို႔ တေလွ်ာက္လံုး သင္လာခဲ့ရတာဟာ မွားတယ္ ဆုိရင္ မွားတယ္လုိ႔ အမွန္တိုင္း သိခ်င္တယ္။ က်န္စစ္သား မေကာင္းရင္လည္း မေကာင္းတဲ့အတိုင္းပဲ သိခ်င္တယ္။ ေကာင္းရင္လည္း ေကာင္းတဲ့အတိုင္းပဲ သိခ်င္တယ္။
သမိုင္းဟာ အမွန္ျဖစ္ဖို႔ မျဖစ္မေန လိုအပ္တယ္။
***

Tuesday, April 20, 2010

အခ်စ္၏ ေနာက္ဆက္တြဲ စာမ်က္ႏွာ - Myanmar Books Catalogue


Download လုပ္ရန္ - အခ်စ္၏ ေနာက္ဆက္တြဲ စာမ်က္ႏွာ

Ning site ကို အလကားသံုးလို႔ မရေတာ့ဘူးလို႔ မေန႔က သတင္းၾကားတယ္။ ညီလင္းဆက္ လုပ္ထားတဲ့ site ေတြ Ning မွာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ႐ွိတယ္။ ကိုယ္ အႏွေမ်ာဆံုးကေတာ့ Myanmar Books Catalogue site ပဲ။

မႏွစ္ဆီကေတာ့ အဲဒီမွာ ကိုယ္ ဖတ္ဖူးတဲ့ စာအုပ္ေတြထဲက တခ်ိဳ႕ကို review ျပန္ေရးခဲ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ္ပိုင္ blog ေပၚ ျပန္တင္မယ္ ဆိုၿပီး မတင္ျဖစ္ဘူး။ ဟိုတေလာက blog ေပၚမွာ တင္ခဲ့တဲ့ ေမာင္သစ္ဆင္း ဝတၳဳတိုမ်ား စာအုပ္မ်က္ႏွာဖံုးကို အဲဒီ site မွာ သြားတင္မယ္ ဆုိတာလဲ မတင္ျဖစ္ေသးဘူး။

အဲဒီမွာ ေရးဖူးတဲ့ review တခ်ိဳ႕ကို ခုေတာ့ မျဖစ္မေန ကိုယ့္ blog ေပၚ ျပန္ေ႐ႊ႕ရေတာ့မယ္။
အရင္ဆံုးေရးမိတယ္ထင္တာေလးကို ျပန္ေ႐ႊ႕လုိက္ပါတယ္။ စာလံုးေပါင္း၊ အထားအသိုနဲ႔ တခ်ိဳ႕ဟာေလးေတြကလြဲလို႔ ဘာမွ ျပန္မျပင္လိုက္ပါဘူး။

ဆရာမ "ဝင္းဝင္းလတ္" ရဲ႕ "အခ်စ္၏ ေနာက္ဆက္တြဲ စာမ်က္ႏွာ"
26th Jan 2009 တုန္းက Myanmar Books Catalogue ရဲ႕ ဒီေနရာ မွာ ေရးခဲ့တယ္။

ခုတေလာ ဘာမွ သိပ္ စိတ္မပါဘူး။
အခ်ိန္ေတာ့ နည္းနည္းရေသးတယ္ ေျပာတယ္။
အဲဒီမွာ ေရးခဲ့ဖူးတာေတြ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ျပန္ေ႐ႊ႕သြားပါမယ္။

***
ဒီဝတၳဳ ကို မေဟသီ မွာကတည္းက ေစာင့္ဖတ္ခဲ့ရတာ။
၉ တန္းႏွစ္တဝက္နဲ႕ ေက်ာင္းေျပာင္းရေတာ့ ေက်ာင္းအသစ္မွာ စာေတြက ဟိုတမ်ိဳး ဒီတမ်ိဳး မလိုက္ႏိုင္ ျဖစ္ေနခဲ့ခ်ိန္မွာေတာင္ အဲဒီ ဝင္းဝင္းလတ္ ရဲ႕ အခ်စ္၏ ေနာက္ဆက္တြဲ နဲ႔ ဟန္သစ္ က နီကိုရဲ ရဲ႕ (အရင္က မသီတာ) မၾကည္ျပာ ကို မေနႏိုင္ မထိုင္ႏိုင္ ေစာင့္ဖတ္ခဲ့ရတယ္။ ကိုယ္ေတာ့ ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ မလုရဘူး။ ေဖေဖနဲ႔ လုခဲ့ရတာ။ ေနာက္ေတာ့ အဲဒီစာအုပ္ ၂ အုပ္လံုး ကိုယ္ပိုင္ ဝယ္ခဲ့တယ္။ (ခုေတာ့လဲ ထားခဲ့ရပါၿပီေလ။ မေသခင္ကတည္းက)

အဲဒီ ဝတၳဳမွာလည္း စြဲက်န္ခဲ့တာေလး တစ္ခု ႏွစ္ခု ေရးပါဦးမယ္။

Dr. ခင္ဦးႏြယ္ ရဲ႕ ex-husband Dr. ေအာင္သူရ နဲ႔ Dr. သက္ေဇာ္ႏိုင္ ၾကားက အေၾကာင္းကို ျပန္ေျပာတဲ့ စကား... "ေယာက္်ားခ်င္း ရင္းႏွီးနားလည္မႈ" ဆိုတာ...

ေနာက္တခုက theater ထဲမွာ၊ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြၾကားထဲမွာ Dr. ခင္ဦးႏြယ္က သူ႕ရဲ႕ ex-husband, Dr. ေအာင္သူရ အေၾကာင္း ျပန္ ျပန္ေျပာတတ္ေလ့ရွိတယ္ ဆိုတာနဲ႕ ပတ္သတ္ၿပီး Dr. ခင္ဦးႏြယ္က Dr. ေအာင္သူရ ကို ရွင္းခ်က္ထုတ္တဲ့ အခန္း။

တခုလပ္ မိန္းမတေယာက္အတြက္ ေသြးတိုးစမ္းခ်င္သူ တစိမ္းေယာက္်ားေတြၾကားမွာ "သူကေတာ့ သူ႕အရင္ ခင္ပြန္းကို ခုထိ စြဲလမ္းေနတုန္းပဲ " ဆိုတဲ့ အထင္အျမင္ကို အကာအကြယ္ တံတိုင္းတစ္ခုအျဖစ္ ထားခဲ့တယ္ ဆိုတာ။

အဲဒီ အေတြးကေလးကို ေတာ္ေတာ္ အထိတ္တလန္႔နဲ႔ စြဲလမ္းမိပါတယ္။ ဆရာမက တကယ္ေတာ့ တခုလပ္လဲ မဟုတ္ပါဘဲ ဒီအေတြးမ်ိဳးေလး ဘယ္လိုမ်ားရခဲ့သလဲ လို႔ ေတာ္ေတာ္ေလး အံ့ၾသခဲ့ရပါတယ္။ တခုလပ္ ပညာတတ္ အရြယ္ရွိ မိန္းမတေယာက္ရဲ႕ ဘဝကို ေတာ္႐ံုမျမင္ႏိုင္တဲ့ မေတြးႏိုင္တဲ့ ရႈေထာင့္တမ်ိဳးကေန ေတြးျပလိုက္တာ။ (ကိုယ့္ကို စာေရးဆရာလုပ္ဖို႔ လက္ေလွ်ာ့ သြားေစတာပဲ)

ၿပီးေတာ့ တကယ္လဲ မစြဲလမ္း မႏွစ္လိုေတာ့ပါဘဲ ဒီအထင္အျမင္ေလးတစ္ခုအတြက္နဲ႔ စြန္႔ခြာခ်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ ခင္ပြန္းေဟာင္းအေၾကာင္းကို လူၾကားသူၾကားမွာ ႏွစ္လိုေနေသးသေယာင္ ေျပာဆိုျပဖို႔ဆိုတာ စိတ္ဓါတ္ခိုင္မာတဲ့ ထက္ျမက္ထူးခၽြန္တဲ့ မိန္းမ တစ္ေယာက္အတြက္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ခက္ခဲလိုက္မလဲ။ သူ႕'မာန' ဆိုတာေတြကို ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ခက္ခက္ခဲခဲ ခ်ပစ္ ေမ့ပစ္ထားခဲ့ရပါမလဲ။

(ဝတၳဳထဲက စကားအတိုင္း လိုက္ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့... ကိုသူရတို႔ အေတာင္ႏွစ္ဆယ္ဝတ္ မင္းေယာက္်ားေတြရဲ႕ အရွိန္အဝါ ဘုန္းတန္ခိုးကလည္း တယ္ႀကီးသကိုး)

ဒီေတာ့ သံုးေတာင္ဝတ္ မိန္းမေတြမွာ အခန္႔မသင့္ရင္ အကာအကြယ္တို႔၊ လံုၿခံဳမႈတို႔၊ လူေလးစားမႈတို႔ ဆိုတာေတြကို မာန နဲ႔ လဲရပါေလေရာ လို႔ မွတ္ခ်က္ခ်ခ်င္မိပါတယ္။

အဲဒီထဲက Dr. ယဉ္မ်ိဳးရဲ႕ စ႐ိုက္ကိုလည္း ႏွစ္ၿခိဳက္မိၿပီး ဇာတ္ေကာင္ေတြ အားလံုးကို အျပင္မွာ တကယ္ရွိေနသလို လေပါင္းမ်ားစြာကို စြဲလမ္းေနခဲ့တယ္။

အဲဒီ ဝတၳဳရဲ႕ ဇာတ္သိမ္းပိုင္းကိုေတာ့ ေျပာင္းပစ္ခ်င္ခဲ့မိပါတယ္။

ဆရာမ car accident နဲ႕ ဆံုးေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ႏွေမ်ာ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ခဲ့ရတယ္။
ဆရာမရဲ႕ ဝတၳဳရွည္ေတြ စုထုတ္ထားတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ပါ ဝယ္သိမ္းခဲ့ေသးတယ္။

***
အဲဒါေရးတုန္းက ဝတၳဳ႐ွည္စာအုပ္ရဲ႕ နာမည္ကို ေမ့ေနလို႔ ထည့္မေရးခဲ့ရတာ။
ခုမွ သတိရတယ္။ နာမည္က "နန္းထဲမွာပင္ အိုေလ့ မေပ်ာ္႐ႊင္" တဲ့။

***