Saturday, May 22, 2010

'အ' သံုးလံုး (သို႔မဟုတ္) ထမီ

တခါတခါက် ႏိုင္ငံျခားမွာ လာေနလို႔ ဗမာစာကို နားမလည္ႏိုုင္ၾကတာလား။
ဗမာျပည္မွာတည္းက ဗမာစာနားလည္ႏိုင္စြမ္း နည္းေနၾကတာလား ဆုိတာ ကိုယ္လည္း ဉာဏ္မမီလို႔ မသိဘူး။

ေရ post က ဓါတ္ပံုမွာ ဓါတ္ပံုယူမသံုးနဲ႔ လို႔ ေျပာထားတာလား။ ဓါတ္ပံုဟာ ဒီ blog က မဟုတ္လို႔ ဓါတ္ပံုပိုင္႐ွင္နဲ႔ ညႇိလို႔ ေျပာထားတာလား ဆုိတာေတာင္ နားလည္ႏိုင္စြမ္း မ႐ွိတာ အံ့ၾသမိတယ္။ ဓါတ္ပံုပိုင္႐ွင္နဲ႔ ညႇိ ဟူေသာ စာေၾကာင္း အတိအက် ပါသည္။
(ဒီ blog က ကိုယ္ပိုင္ ပံုေတြ၊ စာေတြကိုေတာ့ ႏိုင္ငံေရးအမည္ခံ blog ေတြကို လံုးဝ ယူသံုးခြင့္ ျပဳမွာမဟုတ္ဘူး။ ယူစရာအေၾကာင္းလဲ မ႐ွိဘူး။)

အဲဒါကို အေတာင္ ၃ဝ ဝတ္ ေယာက္်ားႀကီး ဆိုသူမ်ား ႏႈတ္သီးေကာင္းလွ်ာပါးနဲ႔ စာ ေသခ်ာမဖတ္ဘဲ ကြန္မန္႔လာေရးလိုေရး၊ ဘေလာ့ေပၚတင္လိုတင္ (အမွန္ေတာ့ အဲဒီဘေလာ့ သိေတာင္မသိဘူး။ ရင္းႏွီးေနတဲ့ မမ KOM က email ကေန link လာေပးလို႔ ဖတ္လိုက္ရတယ္)။

စိတ္ဝင္စားလွ်င္ ဖတ္ႏိုင္သည္။

ေယာက်္ားတန္မဲ့ သူကေတာ့ cbox ေတြ comment ေတြ ဖြင့္တယ္လို႔ ဂုဏ္လုပ္ ေျပာလိုေျပာ။

ဒုကၡ

ဗမာစာေက်ေအာင္ 'အ' သံုးလံုးသင္တန္းေပးၿပီး၊ ထမီဝတ္ထားေစခ်င္မိတယ္။

***
မွတ္ခ်က္။ ဒီ blog အား ျပည္ပေရာက္ ႏိုင္ငံေရးသမား ဆိုသူ၏ နာမည္ႏွင့္ ျပဳလုပ္ထားေသာ site မွာ credit ေပးျခင္းအတြက္၊ ျပန္ျဖဳတ္ခိုင္းေသာ post တခု တင္ဖူးသည္။ ၄င္း post အား blog တြင္ မထားလိုသျဖင့္ ျဖဳတ္ပစ္ၿပီး ျဖစ္သည္။

ထို post ကို ျဖဳတ္ပစ္ရေကာင္းလား ဟု ေရးလာေသာ comment တစ္ခုလဲ လာသည္။ တင္ေပးလိုက္သည္။
တစ္နာရီၾကာလွ်င္ ျပန္ျဖဳတ္မည္ဟု ေၾကညာၿပီး တစ္နာရီေနာက္ပိုင္း ျပန္ျဖဳတ္လုိက္သည္။ ထို comment တြင္လည္း ဓါတ္ပံုကိစၥ ဘာလို႔ တြန္႔တုိရသလဲ ေမးထားျပန္သည္။ ျဖဳတ္ပစ္လုိက္သည့္ post ကို print screen ဖမ္းထားသည္ ဟုလည္း ၿခိမ္းေျခာက္လိုက္ေသးသည္။

ဓါတ္ပံုကို မသံုးခိုင္းတာ မဟုတ္ဘူး။ ဓါတ္ပံုပိုင္႐ွင္ႏွင့္ ညႇိလို႔ ဗမာလို ေရးထားတာ print screen လုပ္ထားတာ႐ွိရင္ ျပန္ဖတ္ဟု ေျပာလိုက္သည္။

အမွန္ေတာ့ ထို comment တင္ထားလိုက္လွ်င္ သူ ဦးေႏွာက္မ႐ွိတာ၊ လက္ထဲမွာ ဘာလက္နက္မွ ကိုင္မထားႏိုင္ဘဲနဲ႔ေတာင္ print screen ဖမ္းထားလုိက္ႏိုင္႐ံုေလးနဲ႔ ကိုင္ၿပီး ၿခိမ္း၂ေျခာက္၂ လုပ္ခ်င္တာကို သိသာေစႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ ျမင္ကို မျမင္ခ်င္သျဖင့္ ဖ်က္လိုက္သည္။ ဖတ္ခ်င္ေသးလွ်င္ comment ကေန ဝင္လာေသာ email ေတာ့ ႐ွိ၏။ နာမည္ကေတာ့ ေက်ာ္ထင္ ဆုိလား...

ဒါမ်ိဳး စာမေက်တာ တစ္ေယာက္ပဲ ႐ွိမည္ဟုသာ မွတ္၏။ သို႔ေသာ္ တစ္ေယာက္မက။

ေယာက္်ားႀကီးေတြ ျဖစ္ၿပီး အားေနလဲ အက်ိဳး႐ွိရာ ႐ွိေၾကာင္း လုပ္ေနၾကပါလား။ ဘာလုိ႔ မသိနားမလည္၊ ဉာဏ္နည္းသည္ဟု ကိုယ္သတ္မွတ္ယူဆေသာ မိန္းမ တစ္ေယာက္ႏွင့္ ယွဉ္ၿပီး စကားေျပာေနခ်င္သနည္း။ ဒီလို ေယာက္ျပားေတြ ျမင္ရတာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေျပာမသြားလိုက္ရတဲ့ စကားတစ္ခြန္း ကိုယ္က ေျပာခ်င္တယ္။ ေယာက္ျပားေတြဟာ ဘာလုိ႔ မဟုတ္တဲ့ေနရာမွာ တလြဲဆံပင္ေကာင္းေနၾကတာလဲ။

(မွတ္ခ်က္။ တိုတိုညီလင္းဆက္ကိုက်ေတာ့ တအား ခ်ီးက်ဴးထားတယ္။ သူေျပာခ်င္တဲ့ထဲမွာ တိုတုိညီလင္းဆက္ေတာ့ မပါဘူးေပါ့ေလ။ ထည့္မေရးရင္ အထင္လြဲသြားမွာ စိုးလုိ႔ ေပါ့ေလ။ ေျပာခ်င္တာက တုိတိုမဟုတ္ပါဘူး။ သူ႕ဓါတ္ပံုမဟုတ္ဘဲ တြန္႔တိုေနတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ကိုပါေပါ့ေလ)

အဲဒါေၾကာင့္ ကိုယ္ကလည္း ခု post ကို သူသိပ္ႀကိဳက္တဲ့ တိုတို၊ သူသိပ္ခ်ီးက်ဴးတဲ့ တိုတို ေရးထားဖူးတဲ့ "တခါေလး တင္မိပါတယ္" ဆိုတဲ့ post က စတိုင္ေလး အတုိင္း သူအႀကိဳက္ေတြ႕ေအာင္ ေရးလိုက္ရပါတယ္။

ေယာက္်ားႀကီးေတြ ျဖစ္ၿပီး အားေနလဲ ကိုယ္မေက်ညက္သည့္ အသံုးလံုး ေက်ေအာင္က်က္ေနပါလား။ ဒါမွမဟုတ္ ထမီ ပို႔လိုက္ရမလား။ ထုိသို႔ အေျပာခံရပါက ေယာက္ျပားပီပီ မိန္းမလို မိန္းမရ ဆတ္ဆတ္ခါေအာင္ နာဦးမည္။ ေယာက္်ားျဖစ္ၿပီး ေယာက္်ားပီပီ တည္တည္တံ့တံ့ မေနႏိုင္တာ၊ ေရးထားတဲ့စာ အဓိပၸါယ္ေပါက္ေအာင္ မဖတ္ႏိုင္တာ၊ ကိုယ့္ကိစၥ ကိုယ္မလုပ္တာက် ျမင္မည္မဟုတ္။

***
ဒီ post အားလည္း ၾကာၾကာမျမင္ခ်င္လို႔ သိပ္မၾကာခင္ ဖ်က္မည္။ အခ်ိန္ေတာ့ သိပ္မေသခ်ာ။ Print Screen ဖမ္းထားလိုသူမ်ား မဖ်က္ခင္ ဖမ္းထားၾကရန္ သတိေပးလိုသည္။

ေအာ္ ဟိုရက္က ျဖဳတ္ပစ္လိုက္ေသာ post ကို Print Screen မဖမ္းလိုက္ရေသးေသာ ျပည္ပေရာက္ ႏိုင္ငံေရးသမားဆုိသူမ်ား၊ ႏိုင္ငံေရးသမားဟု အတိအလင္း အမည္မခံေသာ္လည္း၊ ႏိုင္ငံေရးလိုလို ဘာလုိလုိ ဟိုလိုလို ဒီလုိလို ျဖစ္ေနသူမ်ား လိုခ်င္ပါက email address ကို comment တြင္ ေရးခဲ့ၿပီး ေတာင္းပါ။

***
မဖ်က္ခင္မွာ ေအာက္က label ဘယ္လုိ တပ္ထားသလဲဆုိတာပါ ျမင္ေအာင္ ၾကည့္သြားပါရန္။

Update:
Gay လို႔ တပ္ထားကို ဖ်က္ပစ္လုိက္ၿပီ။ Gay ေတြရဲ႕ စိတ္ဓါတ္အဆင့္အတန္းကို ေစာ္ကားသလို ျဖစ္မွာစိုးလို႔။

***

Friday, May 21, 2010

ေပ်ာ္သလုိနဲ႔ ငိုခ်င္တယ္

ေပ်ာ္သလုိနဲ႔ ငိုခ်င္တယ္ (ေတးေရး - မင္းခ်စ္သူ/ ေတးဆို - ခုိင္ဆုေဝ)

လမ္းခြဲခဲ့ တို႔ေတြဟာ
ကံစီမံျခင္း အစမွာ
ေဝဒနာေတြကို ရင္မွာသိမ္းရင္း
ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ လက္ေတြဟာ
ခ်ည္ေႏွာင္ခဲ့ေသာ ႀကိဳးကို
ေျပလည္ေအာင္ မေျဖႏိုင္ေတာ့
ေဝဒနာေတြ က်န္ေနေပါ့
ျပန္လည္ကာ ဆံု ေတြ႕ ၾက ေတာ့ ေလ

CHO:
* (ဝမ္းနည္း ဝမ္းလည္းသာ
ေတြ႕လိုက္တဲ့ အခိုက္အတန္႔ ခဏမွာ
ဆို႔နင့္တဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေလးမ်ား ဘာမွ မေျပာႏိုင္

ဝမ္းနည္း ဝမ္းလည္းသာ
အတိတ္က သမုဒယလက္က်န္
အေဟာင္းမ်ား အသစ္မျဖစ္ဖို႔ရန္
ခ်ဳပ္ထိန္းရင္းနဲ႔
ေပ်ာ္သလုိနဲ႔ ငိုခ်င္တယ္)

ဟိုးတုန္းကလို ဆက္ဆံရန္
အေျခအေနေတြ မေပးမွန္းကို
ေသခ်ာေတာင္ ရင္ေတြကခုန္
အခုေတာ့ ဘဝေတြ ျခားကုန္ၿပီ
ဒါ အမွန္တရားပဲေနာ္
ၾကင္နာတာ ယံုလုိက္တုန္း
ရင္ခုန္တာဟာ ဒါ ေနာက္ဆံုး
က်ီစယ္သူ ကံတရားေၾကာင့္ ကိုယ္ေလ... *()

မ်က္လွည့္ျပတာမ်ိဳးေတြလို
မယံုႏိုင္တဲ့ အေျပာင္းအလဲကို
မေရရာ မေမွ်ာ္လင့္လုိ႔
အဆံုးသတ္ေတာ့ အျဖစ္မွန္အတိုင္း
မလြန္ဆန္ႏိုင္ၾကေတာ့ေနာ္
ရာဇဝင္အိုကို အသက္သြင္း
ျပန္ဆံုတာဟာ နာက်င္ျခင္း
ေဝဒနာေတြ တေရးႏိုးၿပီေလ... *()

***
ေက်ာင္းၿပီးကာစမွာ နားေထာင္ျဖစ္တာေတြထဲက တစ္ပုဒ္။
အဆို႐ွင္က Sony သီခ်င္းဆိုၿပိဳင္ပြဲတစ္ခုမွာ ဆုရတဲ့သူလို႔ ေျပာပါတယ္။ ကိုယ္ေတာ့ ေသခ်ာမသိပါ။ you tube မွာ ႐ွာေပမယ့္လည္း မေတြ႕ဘူး။ မၾကာခင္ ေမ့သြားေတာ့မွာမို႔လို႔ ခ်ေရးထားလိုက္တယ္။ စာသားေတြ နည္းနည္းေတာ့ အတိမ္းအေစာင္း ႐ွိႏိုင္ပါတယ္။

မင္းခ်စ္သူ စာသားေလးေတြ အေတာ္ေကာင္းတယ္။
ဂ်ဴး ရဲ႕ ဝတၳဳတိုတစ္ပုဒ္မွာလည္း ဖတ္ခဲ့ဖူးတယ္။ "ကိုယ့္ကို အလြယ္တကူ ခ်ည္ေႏွာင္ႏိုင္မယ့္ ဘယ္ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းကိုမွ အနီးနားမွာ မ႐ွိေစနဲ႔" တဲ့။

နားေထာင္ကာစကဆို အေတာ္ ေဆြးတာ။
(မွတ္ခ်က္။ ဘာတခုမွ မတိုက္ဆိုင္ပါ)

***

Wednesday, May 19, 2010

ကမၼဖလ နဲ႔ မတရားမႈ

zizawa blog မွာ ေရးျဖစ္တဲ့ comment ပါ။ မတရားမႈ နဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ post series ေတြကို ခုရက္ပိုင္း အဲဒီမွာ ဖတ္ေနျဖစ္ပါတယ္။ မတရားမႈကို ဘာေၾကာင့္ မလုပ္သင့္တာလဲ ဆုိတဲ့ post ကို ဖတ္ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ေခါင္းထဲကို ဖတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ စာအုပ္ေတြအေၾကာင္းပဲ တန္းဝင္လာပါတယ္။

* တင့္တယ္ ရဲ႕ ကမၼဖလ
* Cronin ရဲ႕ The Stars Look Down

ၿပီးေတာ့ ဒီ post ကို blog ေပၚ မေ႐ႊ႕ခင္ သတိရမိတဲ့
* Leo Tolstoy ရဲ႕ God Sees the Truth, but Waits (ဒါကိုေတာ့ ျပန္ေရးထားတဲ့ short stories စာအုပ္ဖတ္တာပါ)

ဒါနဲ႔ပဲ အဲဒီ comment ကို blog ေပၚ ျပန္ေ႐ႊ႕ဖို႔ စိတ္ကူးမိတယ္။ မူရင္း post ကိုပဲ အဓိကထား မွတ္ခ်က္ေရးခဲ့တာမို႔ စာအုပ္အေၾကာင္း review နဲ႔ေတာ့ သိပ္တူမယ္ မထင္ဘူး။ ကိုလူေထြးရဲ႕ အႀကံေပးခ်က္အရေရာ၊ လိုအပ္မယ္ထင္လုိ႔ေရာ ဇာတ္လမ္းအက်ဉ္းခ်ဳပ္ကိုေတာ့ နည္းနည္း ေရးပါမယ္။

ကမၼဖလ
လူတစ္ေယာက္က ရန္ၿငိဳးေၾကာင့္ အ႐ြယ္စံု လူ (၇) ေယာက္တိတိကို ပိပိရိရိ ႀကံစည္ၿပီး သတ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ပိရိသလဲဆုိရင္ သူကိုယ္တုိင္ကမွ ေျဖာင့္ခ်က္မေပးရင္ ဘယ္လုိမွ မရိပ္မိႏိုင္ မေပၚႏိုင္ဘူး။ ေနာက္ေတာ့ လံုးဝ မက်ဴးလြန္တဲ့ လူသတ္မႈနဲ႔ သူ ႀကိဳးမိန္႔က်တယ္။ အဲဒီအမႈကိုက်ေတာ့ သူ လံုးဝ မက်ဴးလြန္ေပမယ့္ ဘယ္လုိမွ ေျပးမလြတ္ေအာင္ကို ကန္ရာ႐ွိခဲ့တယ္။ သက္ေသ သကၠာယ အားလံုးက ဒီလူသတ္မႈကို သူက်ဴးလြန္ေၾကာင္း ေထာက္ပံ့အားေပးေနသလို ျဖစ္ေနတယ္။ သူဘယ္လုိမွ မလြတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။

ေနာက္ေတာ့ သူ စြပ္စြဲခံရတဲ့ အမႈကို တကယ္က်ဴးလြန္ခဲ့တဲ့ တရားခံက ေျဖာင့္ခ်က္ေပးလုိက္လို႔ ႀကိဳးစင္တက္ရေတာ့မယ့္ဆဲဆဲမွာ သူ လြတ္သြားတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတကယ္ က်ဴးလြန္ခဲ့တဲ့ လူ (၇) ေယာက္ကို သတ္မႈက ေပၚလာၿပီး အဲဒီညေနမွာပဲ သူ ျပန္ ႀကိဳးေပးခံရတယ္။

ဒီစာအုပ္ကို ေနာက္ဆံုးႏွစ္မွာ ေက်ာင္းစာၾကည့္တုိက္ကပဲ ငွားဖတ္ခဲ့တယ္။

The Stars Look Down
ဒါကိုေတာ့ အက်ဉ္းေျပာဖို႔ ခက္တယ္။ ဘာလို႔ဆို ကမၼဖလလို ဇာတ္လမ္းဆင္ထားတာ မ႐ွိဘဲ၊ စ႐ိုက္သဘာဝေတြကိုသာ အထူးျပဳ သ႐ုပ္ေဖာ္ထားတာ ျဖစ္လုိ႔ပါ။ ဇာတ္လမ္းအသားေပးတဲ့ ဝတၳဳ မဟုတ္ဘူး။ ေက်ာင္းၿပီးလို႔ ၂ ႏွစ္ေလာက္႐ွိမွ ဖတ္ခဲ့ရတယ္ထင္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဖတ္ခဲ့ရတဲ့ စာအုပ္ေတြဆို သိပ္မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ေနာက္ ကိုယ္တုိင္ကလည္း ေသးသည့္အမႈသာ ႀကီးေအာင္ လုပ္ႏိုင္တာ၊ ႀကီးသည့္အမႈ ေသးေအာင္ မလုပ္တတ္ ျဖစ္ေနတယ္။ အက်ဉ္းေရးဖို႔ ခက္ပါတယ္။

အဂၤလန္ႏိုင္ငံက ေက်ာက္မီးေသြးတြင္းတူး အလုပ္သမားလူတန္းစားေတြ၊ ပိုင္႐ွင္လူတန္းစားေတြ အဲဒီေခတ္အခါက လူတန္းစားအမ်ိဳးမ်ိဳးရဲ႕ အေျခအေန စ႐ိုက္သဘာဝေတြကို အပီျပင္ဆံုး ေရးျပထားတယ္။ တကယ္ေတာ့ Cronin ေရးသမွ်စာေတြမွာ မပီျပင္ဘူး ဆိုတာ မ႐ွိပါဘူး။ ထူးျခားတာက ကမၼဖလ မွာလို စာေရးသူက ဇာတ္လမ္းထဲကို ဝင္မပါခဲ့ဘူး။

ဒီဝတၳဳရဲ႕ ဇာတ္သိမ္းမွာ လူ႐ႈပ္လူေပြ အမိႈက္တစ္ေကာင္က ေခတ္ပ်က္သူေဌးျဖစ္၊ ေက်ာက္မီးေသြးတြင္း ပိုင္႐ွင္ ျဖစ္လာၿပီး၊ ေက်ာက္မီးေသြးတြင္း အလုပ္သမားရဲ႕သားကေန အမတ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့သူ နဲ႔ ေက်ာက္မီးေသြးတြင္းပိုင္႐ွင္ေဟာင္းရဲ႕ သားက ေက်ာက္မီးေသြးတြင္းတူး အလုပ္သမားေတြအျဖစ္နဲ႔ ေက်ာက္မီးသြင္းတြင္းဆီ ဆင္းသြားၾကတာနဲ႔ သိမ္းထားတယ္။ ဒီလို တစ္ေၾကာင္းထဲ ေရးလုိက္ေတာ့ အနိမ့္အျမင့္ အတက္အက်က သိပ္ကို သိသာလြန္းတယ္ ထင္ရေပမယ့္၊ တကယ့္ စာအုပ္ထဲမွာက်ေတာ့ ျဖစ္ပ်က္ေျပာင္းလဲမႈေတြက သိပ္ကို ယုတၱိတန္တယ္။ ေခတ္အေျခအေန၊ စ႐ိုက္သဘာဝေတြနဲ႔ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ေပါင္းစပ္ေပးထားတာမွာ စာေရးဆရာကို လံုးဝ မျမင္ခဲ့ရဘူး။ ဇာတ္လမ္းတစ္ခုလံုးမွာ ေစာဒကတက္စရာ မ႐ွိေအာင္ကို သူ႕သေဘာသူေဆာင္သြားၾကတယ္။

God Sees the Truth, but Waits
ကမၼဖလ နဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ပါပဲ။ လူသတ္မႈနဲ႔ မွားယြင္းေထာင္က်ခဲ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္အေၾကာင္း။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာၿပီးတဲ့ေနာက္ အမႈမွန္ေပၚလို႔ သူ႕ကို ေထာင္ကလႊတ္တဲ့စာ ထုတ္ျပန္တဲ့ေန႔မွာပဲ သူ ဆံုးသြားတယ္။

***
Comment

RITA // 18/05/2010 at 03:18
(႐ုပ္ရွင္ေတြထဲမွာဆုိလည္း မတရားမႈက အသာရၿပီး ဇာတ္သိမ္းသြားတဲ့ ႐ုပ္ရွင္ေတြ မရွိသေလာက္ ရွားတယ္။ zizawa)

႐ုပ္႐ွင္ေတြနဲ႔ နည္းနည္း အလွမ္းေဝးပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီအတိုင္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ ဝတၳဳေတြမွာက် မတရားမႈက အသာရၿပီး ဇာတ္သိမ္းသြားတာ အေတာ္မ်ားမ်ား ႐ွိတယ္။ ဒီ post ဖတ္ၿပီး သတိရလိုက္မိတဲ့ ဝတၳဳက AJ Cronin ရဲ႕ The Stars Look Down.

ၿပီးေတာ့ ဆက္ၿပီး သတိရမိတာ တင့္တယ္ “ကမၼဖလ”။ ႏွစ္ခုလံုးကို အသက္ 22/3 ပတ္ဝန္းက်င္က်မွ ဖတ္ခဲ့ရတယ္။ တင့္တယ္ စာအုပ္ကို အလယ္တန္းေလာက္က စ ၾကားဖူးေပမယ့္ တကယ္ ဖတ္ျဖစ္ေတာ့ ေက်ာင္းၿပီးခါနီးေနပါၿပီ။

ဇာတ္ေၾကာင္း ႏွစ္ခုလံုးရဲ႕ ဇာတ္သိမ္းကေတာ့ ဆန္႔က်င္ဘက္ပဲ။ တင့္တယ္ မွာက ဇာတ္ေကာင္ဟာ သူျပဳသမွ် ကံ ကို သူ ျပန္ခံသြားရတယ္။ Cronin မွာက ေျပာင္းျပန္။ ေနာက္ဆံုးဇာတ္သိမ္းမွာ ေဇာက္ထိုးမိုးေမွ်ာ္ပဲ။

ဝန္ခံရရင္ ကမၼဖလ ကို ဖတ္ရတာဟာ Stars look down ကို ဖတ္ရတာထက္ အားရေက်နပ္ျဖစ္မိတယ္လို႔ ေျပာလုိ႔မရဘူး။

ကမၼဖလ မွာ စာေရးသူက ဝင္ပါထားတာကို သိသိသာသာ ျမင္ေနရၿပီး၊ Stars မွာက စာေရးသူကို လံုးဝမွ မျမင္မိေအာင္ ျဖစ္ရတယ္။

ကမၼဖလ မွာ စာေရးသူရဲ႕ ရည္႐ြယ္ခ်က္ကို မေကာင္းဘူးလို႔ မေျပာႏိုင္ေပမဲ့ (တကယ္က ေကာင္းပါတယ္) သူေပးခ်င္တဲ့ msg က တကယ့္လက္ေတြ႕ဘဝမွာ ျမင္ေတြ႕ေနရတာေတြနဲ႔ အၿမဲ မကိုက္ညီႏိုင္ဘူး။ အဲဒီအခါ ဇာတ္လမ္းက သူဆင္ထားသလို ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါကို ဖတ္ၿပီး ေက်နပ္တယ္ ဆုိရင္ ေျဖေတြးသလို၊ ႏွစ္သိမ့္သလိုပဲ ျဖစ္ေနမွာပဲ။ (တရားကို နတ္ေစာင့္တယ္ ဆိုတာ မတရားမႈက တရားမႈကုိ အႏုိင္ရမွာကုိ မျဖစ္ေစခ်င္လုိ ့ေပၚလာတဲ့ စကားလို႔ ထင္တယ္) ဆိုတာမ်ိဳးလို။

ေနာက္ ကမၼဖလ ကို ေဝဖန္ရတာ နဲနဲေတာ့ ေက်ာခ်မ္းတယ္။ (Update: Air Con က ေနာက္ေက်ာ တည့္တည့္မွာ မုိ႔လို႔) ဘယ္ ဘုရားမွ အက်ိဳးဝိပါက္(ကမၼဖလ) တိုင္းဟာ မ်က္ေမွာက္ဘဝမွာတင္ အထင္အ႐ွား ျဖစ္လိမ့္မယ္၊ ျမင္ေတြ႕ရမယ္ မေဟာဘူး။ အဲဒီ ကမၼဖလ ဝတၳဳထဲက ဇာတ္ေကာင္ရဲ႕ အျဖစ္အပ်က္ဟာ ခၽြင္းခ်က္ အျဖစ္မ်ိဳးသာ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။

“ႏြားေျခရာေနာက္ကို လိုက္တဲ့ လွည္းဘီးပမာ” ဆုိတာဟာ တစ္ဘဝထဲ ျဖတ္ေတြးဆံုးျဖတ္လိုက္လို႔ မရဘူး လို႔ ခံယူတဲ့ စိတ္နဲ႔ ဖတ္ေတာ့… Cronin ရဲ႕ စာအုပ္ကမွ တကယ့္ ေလာကကို ထင္ဟပ္ႏိုင္တယ္ လို႔ ဘဝင္က်မိတယ္။

အဲဒီေတာ့ (တရားမႈဟာ ကုိယ့္ဘက္မွာ ေလာေလာဆယ္ ရွိခ်င္မွ ရွိမယ္၊ ဘယ္ေတာ့မွ မရွိဘဲ ေနသြားတာလဲ ျဖစ္ႏုိင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒိအတြက္ ကုိယ္ဟာ တရားမႈေပၚမွာ ေကာင္းမႈေပၚမွာ သစၥာမေဖာက္သင့္ဘူး။) ဆိုတဲ့ အဆိုကိုပါ အင္မတန္ ဘဝင္က်စြာ လက္ခံပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ ခုေျပာသြားတဲ့ထဲမွာ “တစ္ဘဝထဲ ျဖတ္ေတြးဆံုးျဖတ္လိုက္လို႔ မရဘူး လို႔ ခံယူတဲ့ စိတ္” ဆုိတာပါေနေတာ့ ကိုယ္လုပ္မိတဲ့ မတရားမႈ(မေကာင္းမႈ) က တခ်ိန္ခ်ိန္၊ (သံသရာ) တေကြ႕ေကြ႕မွာ လိုက္လာဦးမွာ ဆိုတဲ့ ကိုးကြယ္ရာ ဘာသာတရားကေပးတဲ့ အသိႀကီးေတာ့ ပါေနတယ္။ ဆိတ္ကြယ္ရာမ႐ွိဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ေတာ့ ဆင္ေနတယ္။

(မတရားမႈျဖစ္ေနတဲ့ အတြက္ကုိ မလုပ္သင့္တာ)
(အေၾကာင္းျပခ်က္ ေပးစရာမလုိတဲ့ ေမးခြန္းတခု)

အင္မတန္ စိတ္ဝင္စားမိပါတယ္။ ဒီေခါင္းစဉ္ေတြကို။

***
တိုက္႐ိုက္မဆုိင္တာေတြ ဝင္ေျပာသလိုေတာ့ ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီ post ဖတ္ၿပီးၿပီးခ်င္း ေခါင္းထဲေရာက္လာတဲ့ အေၾကာင္းေတြ ခ်ေရးလုိက္မိတာ။ တင့္တယ္ ရဲ႕ ကမၼဖလ ebook ႐ွိမလား ႐ွာၾကည့္ေပမယ့္ မေတြ႕မိဘူး။ ေအာက္က လင့္ခ္ မွာေတာ့ ဇာတ္လမ္းအက်ဉ္း ႐ွိပါတယ္။ မဖတ္ရေသးတဲ့ စိတ္ဝင္စားတဲ့သူေတြအတြက္။

http://friendyay.multiply.com/journal/item/73

***
ဒါကေတာ့ အထက္က comment ကို စာေရးသူ ျပန္ထားတဲ့ comment ကို reply ထပ္လုပ္ထားတာပါ။

RITA // 18/05/2010 at 06:14
ဘာသာတရားက လူကို ျပဳျပင္ခဲ့သလား၊ လူက ဘာသာတရားကို ျပဳျပင္ခဲ့သလား ဆုိတာပါ စဉ္းစားမိသြားၿပီ။

***

Saturday, May 15, 2010

ေရ

ဒီလို ဘယ္သူ ျဖစ္ခ်င္ပါ့မလဲ
Today at 12:16am

ေရဆုိတာ လြယ္လြယ္ရရင္ တန္ဖုိးမထားၾကသလုိ လုိအပ္လာရင္လည္း ဘယ္ေလာက္ ဒုကၡေရာက္ရလည္းဆုိတာ အားလုံး နားလည္သိရွိၿပီးသားျဖစ္ၾကမွာပါ။ ေသာက္ေရ တစ္ရက္မေသာက္ရရင္ ဘယ္သူမွ မေနႏုိင္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ခုေတာ့ အဲ့လုိျဖစ္ေနၿပီ။ ရာသီဥတုႀကီးက အရမ္းပူေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကန္ေရေတြ တြင္းေရေတြ သုိေလွာင္ေရကန္ေတြဟာ ရာသီဥတု အပူဒဏ္ေၾကာင့္ ေရတစ္ေပါက္ေတာင္ မရွိေတာ့ဘဲ ေက်း႐ြာေန မိသားစုဝင္မ်ား ခုလုိ ဒုကၡေရာက္ေနရျခင္းကုိ အားလုံး ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြနဲ႔အတူ လႉဒါန္းမႈမ်ား ျပဳလုပ္ႏုိင္ေအာင္ ခုလုိ တင္ျပလုိက္ရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

သူငယ္ခ်င္း ညီအစ္ကုိေမာင္ႏွမမ်ားအေနနဲ႔ တတ္ႏုိင္မယ္ဆုိရင္ ေရမေရာက္ရွိေသးေသာ ေက်း႐ြာမ်ားကုိ စုံစမ္းၿပီး လႉဒါန္းေစခ်င္ပါတယ္။ ေနရာတုိင္း ေရလုိေနတဲ့ ပုံစံမ်ိဳး ခုခ်ိန္မွာ ျဖစ္ေပၚေနေသာေၾကာင့္ မိမိတုိ႔ တတ္ႏုိင္တဲ့ဘက္ကေန တတ္ႏုိင္တဲ့ေနရာေတြကုိ စုံစမ္းၿပီး တစ္တပ္တစ္အား ဝုိင္းဝန္း ကူညီေပးႏုိင္တဲ့ အက်ဳိးရွိတဲ့ လူေတြ ျဖစ္ၾကပါေစလုိ႔ ေရငတ္မြတ္မႈ ဒုကၡ ခံစားေနရတဲ့ ေဒသခံေတြအားလုံးရဲ႕ကုိယ္စား ဆုေတာင္းေပးလ်က္။

(ေရဘယ္ေလာက္ေတာင္ ငတ္မြတ္ေနလဲဆုိတာ ဒီပုံေလးကုိၾကည့္ရင္ နားလည္သြားမွာပါ ေရစည္ေပါက္ေနတဲ့ ေအာက္ကေန ေရစက္ေလး ေတြကုိ လာေသာက္ေနတဲ့ ကေလးေတြရဲ႕ ဘဝဟာလည္း ေတာ္ေတာ္ ခံစားရခက္ပါတယ္။)

(အသက္အ႐ြယ္နဲ႔ မလုိက္ေအာင္ ေရလုိခ်င္လြန္းလုိ႔ သူ႕မွာ ႀကဳိးစားရွာရတယ္။ သူႏုိင္မယ္ထင္လား။ ႏုိင္ပါတယ္။ ဘာလုိ႔လည္းဆုိေတာ့ သူ ေရတပံုး သယ္သြားရင္ သူ႕မိဘေတြ နဲ႔ သူ႕မိသားစု ေသာက္ဖုိ႔ေရ ရၿပီေလ။ အဲဒါေၾကာင့္ သူႀကိဳးစားရွာတယ္။

ေရသယ္ဖုိ႔ ေျပးလာတဲ့ ေရဒုကၡေရာက္ေနတဲ့ ကေလးေတြေရာ လူႀကီးေတြေရာရဲ႕ ေျခလွမ္းေတြကုိၾကည့္ရင္ သူတုိ႔ဘယ္ေလာက္ ဒုကၡေရာက္ေနလဲဆုိတာကုိ သိႏုိင္ပါတယ္။)

(ေနရတဲ့အိမ္နဲ႔ ေရလႉတာနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေဝးေနပါေစ သူတုိ႔ ရေအာင္လာယူၾကတယ္ ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ့ သူတို႔ ေရမရွိရတဲ့ဘဝမွာ ဘယ္လုိေနမၾကမလဲ ထမင္းမစားဘဲ ေနႏုိင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ေရမေသာက္ဘဲ မေနႏုိင္ဘူးေလ။)

(ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြ ရန္ကုန္မွာ ဒီလုိထမ္းစရာ မလုိဘူးေနာ္။ ဒါေပမဲ့ သူတုိ႔အ႐ြယ္ေလးေတြနဲ႔ ရန္ကုန္က ကေလးေတြ အဲ့လုိအခ်ိန္ Game ေဆာ့ေနၾကမွာ။ သူတုိ႔မွာေတာ့ မႏုိင္ဝန္ ထမ္းေနရတယ္။)

(ေရလႉကားေတြ ေတြ႕ၿပီဆုိတာနဲ႔ ခုလုိပဲ အုံးအုံးႂကြက္ႂကြက္ ဝင္ေနရာယူ တန္းစီၾကတာလည္း ဝမ္းနည္းစရာပါ။)

(ေနေတြ အရမ္းပူေနတဲ့ ကြင္းျပင္ႀကီးမွာ တန္းစီေနရတာလည္း မသက္သာ။)

(ေရလႉကား ေရကုန္လုိ႔ ျပန္သြားတဲ့အခါ ခုလုိ ေရမရဘဲ က်န္ခဲ့တာေတြကုိ ၾကည့္ရင္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိျပန္ပါတယ္။)

(အလုံအေလာက္ေပးခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခက္အခဲေတြ အရမ္းမ်ားတယ္။)


(ေရလႉကားေတြ မသြားႏုိင္ၾကတာလည္း မေျပာနဲ႔ေလ။ ခရီးက အေဝးႀကီး။ ဒါေပမဲ့ ရေအာင္ေတာ့ လႉျဖစ္ခဲ့တယ္။)

***
ေသာက္ေရ လႉဒါန္းလိုသူမ်ား ဆက္သြယ္ရန္ ***
စကၤာပူ - ကိုဇူလိုင္ email: julydream0707@gmail.com
ရန္ကုန္ - ကိုရဲဟိန္း mobile: 09 50 43302

***
http://www.facebook.com/note.php?note_id=122588104432268&id=1421180538#! မွ ကိုရဲဟိန္း ခြင့္ျပဳခ်က္ျဖင့္ တိုက္႐ိုက္ကူးယူ ေဖာ္ျပပါသည္။

link
စတင္ share ေပးခဲ့တဲ့ July Dream အားလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

***
Update : (16th May '09 2:00 PM)

Just came back from Pyay!
The whole day 15 hrs driving :(
I've seen there were just few villages suffered for water. Most of the places still okie.
You cant help them all, (in the long run) it's not match with donation programme.
It shows that we need to care much on global warming.
Donation is not good for people everytime when they get troubles, it can make them to rely on others. (Just my thoughts)
So tired, i need to take rest.
Some expert say that rain can come only after July.

(email from one of my friends from Myanmar)

***

Wednesday, May 12, 2010

စာေရးေဖာ္ သူငယ္ခ်င္း

2008 ခုႏွစ္ ကုန္ခါနီး ေလာက္မွာ သူ႕ကို စ သတိထားခဲ့မိသည္ ထင္ပါသည္။

အဲဒီတုန္းက blog ေတြ စဖတ္ခ်ိန္။ သိပ္အမ်ားႀကီးလည္း မဖတ္မိေသး။ ဖတ္မိသမွ်ကိုလည္း မွန္မွန္ မေရာက္ျဖစ္ေသး။ သို႔ေသာ္ ဖတ္ခဲ့မိသမွ် ေနရာေတြမွာ သူ႕နာမည္နဲ႔ comment တခ်ိဳ႕ကို ေတြ႕ရသည္။ မွတ္မိလြယ္တဲ့ နာမည္မ်ိဳးနဲ႔။ ဘာျဖစ္လို႔မွန္း မသိ pen name ကို ၾကည့္ၿပီး သူ႕ blog ကို ႏိုင္ငံေရး blog လို႔ (မဆီမဆိုင္) ထင္သြားေသး၏။ နာမည္ရင္းမဟုတ္မွန္း သိသာေစတဲ့ pen name နဲ႔ တက္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းနာမည္ကို ထည့္ထားျခင္းက ထင္သြားေစခဲ့တာလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ကိုယ္တုိင္က အာ႐ံုအမွားေတြ ရတတ္တာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။

ေနာက္ေတာ့ သူ႕စာေတြ ဖတ္ျဖစ္ပါသည္။
သိုင္းဝိုင္းဖြင့္ဆိုေလ့႐ွိေသာ စာမ်ား။ ႀကိဳက္တာလည္း႐ွိ၊ မႀကိဳက္တာလည္း႐ွိ။ ဒါေပမဲ့ အၿမဲေတာ့ ဖတ္ျဖစ္ခဲ့သည္။ ကိုယ္ေတြလို ေျပာ႐ိုးေျပာစဉ္ပံုစံနဲ႔ ေရးေလ့မ႐ွိ။ ဘယ္ေတာ့မဆို မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္ေစာင္ကို ပို႔ေတာ့မည့္ဟန္ျဖင့္ ေရးသည္ ထင္မိသည္။ သူေရးေသာ အေၾကာင္းအရာ၊ စကားလံုးတို႔ထက္ သူရပ္တည္သည့္ ႐ႈေထာင့္ကို ကိုယ္ ပိုႏွစ္သက္ပါသည္။

သူ႕အဇၩတၱကို သူ႕စာေတြထဲမွာ ႐ိုး႐ွင္းစြာပင္ ျမင္ႏိုင္သည္။ သူေရးေသာစာေတြ ဘယ္လိုပင္ သြယ္ဝိုက္လည္း သူ႕မွာ မာယာ ပရိယာယ္႐ွိသည့္ အေငြ႕အသက္ကို မခံစားရ။ သူ႕ ေကြ႕ဝိုက္ျခင္းသည္ သူၫႊန္းဆုိရာ အရာတစ္ခုကို တုိက္႐ိုက္ထိမွန္သြားမည္ စိုးေသာ ညႇာတာခ်င္သည့္ အတြင္းစိတ္ေၾကာင့္ဟု ကိုယ္ကေတာ့ ယံုမွတ္၏။ မစားဘဲေ႐ွာင္ေသာ အစားအေသာက္တစ္ခုခု၏ အနံ႔အသက္ကို ရလွ်င္ ခ်က္ခ်င္းပင္ ရိပ္မိသကဲ့သို႔၊ ကိုယ့္မွာ မ႐ွိေသာ အရည္အေသြးတစ္ခု သူ႕ဆီမွာ ႐ွိတာကို စာဖတ္ရင္းက အကဲဖမ္းမိခဲ့ပါသည္။

မႏွစ္ဆီက သူေရးေသာ ပို႔စ္တစ္ခုကို ကိုယ္ ျပန္လွန္ေခ်ပ ေရးခဲ့ဖူးသည္။
ရန္ေတြ႕ဟန္ပါသည္ဟု ေျပာႏိုင္ေသာ္လည္း တကယ္ေတာ့ စကားႏိုင္လုျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ (သူေရးေသာ ပို႔စ္ကို အစာမေၾကသည့္၊ သူနဲ႔ေရာ ကိုယ္နဲ႔ပါ သိသည့္ စီနီယာ အစ္မတစ္ေယာက္က ကိုယ္ျပန္ေရးေသာ ပုိ႔စ္က အားေပ်ာ့သည္ ဆုိသည္။ ကိုယ္က အဲဒါ တကယ္ ရန္ေတြ႕ခ်င္လုိ႔ မဟုတ္ပါဘူး လို႔ ျပန္ေျပာရသည္) ဒါကို သူလည္း နားလည္သည္ဟု တထစ္ခ် ယံုၾကည္သည္။

အဲဒီ ပို႔စ္ေနာက္ပိုင္း သူနဲ႔ကိုယ္ gtalk မွာ တခါတရံ စကားေျပာျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ အဲဒီအခါတိုင္း ကိုယ္ သူ႕ကို ရည္႐ြယ္ေရးေသာ ပို႔စ္ႏွင့္ပတ္သတ္လုိ႔ စိတ္ဆိုးဟန္ မ႐ွိပါ။ ကိုယ္ကမွ စကားစပ္လုိ႔ ေျပာျဖစ္ေသး၏။ အဲဒီပို႔စ္ေရးတုန္းက ပရိယာယ္ မသံုးဘူး (ဟန္ေဆာင္ေစခ်င္သည့္သေဘာ မဟုတ္ပါ။ ႐ိုး႐ိုးစင္းစင္းျပတာထက္၊ ခပ္ပါးပါးတင္ျပတတ္ဖို႔ ဆရာလုပ္ျခင္းမွ်သာ)၊ ကိုယ္ေရးတဲ့စာကို မကာကြယ္တတ္ဘူး စသျဖင့္... ကိုယ္ေျပာေတာ့ သူက ျပန္ေျပာသည္။ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ေတာင္ မကာကြယ္တတ္ဘူး။ ေရးတဲ့စာဆုိ ေျပာမေနနဲ႔ေတာ့ တဲ့။

ကိုယ့္အေနနဲ႔ေတာ့ သူေရးတဲ့ အဲဒီ ပို႔စ္ အတြက္ မေက်မနပ္ျဖစ္လွတယ္ မ႐ွိပါ။ အက်င့္ပါေနေသာ စိတ္ျဖင့္ ျပန္ကလိျခင္းမွ်သာ။ မေက်မနပ္ျဖစ္တယ္ ဆုိရင္ေတာင္ သူ႕ကိုေဝဖန္ၾကေသာ အမ်ိဳးသမီးအမ်ားစုကို ဘာတစ္ခြန္းမွ ျပန္မေျပာဘဲ comment page ပိတ္ပစ္ၿပီး ႏႈတ္ဆိတ္သြားျခင္းအတြက္သာ ျဖစ္မည္။ လုပ္ရပ္တစ္ခုကို လူႏွစ္ေယာက္ အတူတူလုပ္သည့္တိုင္ေအာင္ သက္ေရာက္မႈ ကြဲျပားမည္ ထင္သည္။ ဥပမာ ကိုယ္လိုလူမ်ိဳးက ထိုသို႔ လုပ္ပါက ငါတေကာ ေကာတာ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္သည္။ သူ လုပ္ေတာ့ ဆိတ္ဆိတ္ေနခ်င္လို႔ လို႔ ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္က မွတ္ယူမိသည္။

သူ႕စာေတြမွာ ေဒါသသံကို မေတြ႕ဖူးပါ။ သူ စိတ္ပ်က္တာေတြ႕လွ်င္ ခပ္ညည္းညည္း ေျပာမည္။ သူ႕ကိုယ္သူ အမွတ္မ႐ွိသူဟု ခပ္ပါးပါး ေျပာမည္။ သူက ရန္လိုမည့္အစား ဥေပကၡာျပဳမည့္သူသာ ျဖစ္၏။ သူ ေျဖာင့္မတ္ေၾကာင္းကို သူ႕စာေတြက တဆင့္ ကိုယ္ သိပါသည္။

စာဖတ္လွ်င္ စာေရးသူကို သိသည္ ဟု ကိုယ္ေျပာေတာ့ ကုိယ့္ရဲ႕ တျခားသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က အမွန္အတိုင္း မသိႏိုင္ဘူး ဟု ျငင္းဖူး၏။ စာေရးတဲ့လူေတြဟာ သူတို႔ ျဖစ္ေနတာထက္ သူတုိ႔ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ပံုစံ၊ လိုခ်င္တဲ့ပံုစံကိုသာ စံျပဳေရးသည္ဟု သူ ေျပာခဲ့သည္။ မင္းသိခၤ ေရးတာေတြ ဖတ္ၿပီး သူ႕ကို လူထူးဆန္းႀကီး၊ လူစြန္႔စားႀကီးလို႔ ထင္သလား ဟု သူငယ္ခ်င္းက ကိုယ့္ကို ေမးခဲ့ဖူးသည္။ အဲဒီလို မဟုတ္ဘူး ဟုသာ ကိုယ္ ျပန္ေျဖခဲ့သည္။ သူငယ္ခ်င္းကို ေသခ်ာ ႐ွင္းမျပခဲ့မိ။ အဲဒီအခ်ိန္က စကားလံုး႐ွာမေနခ်င္တာရယ္။ အျပင္က သူငယ္ခ်င္းဆုိေတာ့ ဘယ္ခ်ိန္ျပန္ေျပာေျပာ ေျပာလို႔ရတာရယ္နဲ႔ ဒီတုိင္း ပစ္ထားလိုက္သည္။ "လူတစ္ေယာက္ကို သူေရးတဲ့စာေတြ ဖတ္ၿပီး သိလုိ႔ရတယ္" ဆုိတာ ကိုယ့္ဆိုလိုရင္းက ေရးထားတဲ့အတိုင္း အမွန္ထင္ ယံုမွတ္ၿပီး သိႏိုင္တယ္ ေျပာခ်င္တာ မဟုတ္ပါ။

ဒါေပမဲ့ သူ႕ကိုေတာ့ျဖင့္ ကိုယ္သိပါသည္။ သူ ေျဖာင့္မွန္ၿပီး ဟန္မေဆာင္တတ္တာ၊ ေအးေဆးေသာ စိတ္သေဘာထားေကာင္း႐ွိတာ၊ ကူညီတတ္တာ (ကူညီလိုက္လို႔ သူစိတ္ညစ္ညဴးရ အၾကည္ဓါတ္ပ်က္ရသည့္ အေနအထားမ်ိဳးႀကံဳရင္ေတာင္ ရန္လိုစကား မေျပာတာ) ေတြ ကိုယ္ သိေနပါသည္။ မွန္ပါသည္။ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္း အဆိုအရ ဒါေတြက စာမ်က္ႏွာေပၚမွာ ဟန္လုပ္ေရးလို႔ ရႏိုင္ပါသည္။ အေကာင္းအမြန္ေတြခ်ည္း ေရးလို႔ စာေရးသူဟာ သူေရးထားတဲ့ စာေတြအတိုင္းပဲဟု ယံုၾကည္မည့္သူ ကိုယ္ မဟုတ္ပါ။ သို႔ေသာ္ သူ႕ကိုေတာ့ ယံုပါသည္။

အားလံုးနဲ႔ ဆိုင္တဲ့ ျပႆနာတစ္ခု ျဖစ္တုန္းက အကုန္လံုး တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္နဲ႔ ထႂကြ ပူညံ ယိုင္နဲ႔ေနၾကသေလာက္ သူ႕ဆီက ဘာတစ္ခြန္းမွ မၾကားရ။ ကိုယ္က ေျဖ႐ွင္းမွ ရမည့္ ျပႆနာႀကီးတစ္ခုပမာ အတင္း စကားစပ္ၿပီး သူ႕ကို ေျပာမိသည္။ သူက ဘာမွျဖစ္ျပမေနနဲ႔ ေျပာသည္။ တင္ေပးရင္ စင္ေပၚတက္ေျပးေနလိမ့္မယ္ တဲ့။ ဒီတုိင္းသာ ထားလိုက္ ဟု ေျပာသည္။ ကိုယ္က စိန္ေခၚသည္ ထင္လွ်င္ တိမ္ေပၚလိုက္ခ်င္သည့္ စိတ္ႏွင့္ ေသြးႂကြတတ္၊ ကိုယ့္ဘာသာ (ဘာမွမဟုတ္ဘဲ) ထင္တစ္လံုး ႐ွိတတ္ေတာ့ တစ္ခုခု လုပ္ခ်င္ သက္ေသျပခ်င္ေနသည္။ ကိုယ့္ကို သူ ေသခ်ာ သတိေပးပါသည္။ အရမ္းကာေရာ စြတ္မလုပ္ပါနဲ႔။ တစ္ဖက္က အၿငိဳးအေတးႀကီးသူ ျဖစ္လိမ့္မည္တဲ့။

အဲဒီကိစၥေတြအားလံုး ၿပီးသြားခ်ိန္မွာ ျပန္စဉ္းစားၾကည့္ေတာ့ သူ မွန္ပါသည္။ ဘာမွမဟုတ္တာေတြ အဟုတ္လုပ္မိၾကသည္။ သူက ေအးေဆးေပမယ့္ ယိုင္နဲ႔တတ္သူ မဟုတ္။ တိတ္ဆိတ္ေပမယ့္ မဆိုင္သလို ေနမည့္သူ မဟုတ္။ ၿပီးေတာ့ သူ ခန္႔မွန္းတာ မွန္ပါသည္။ အၿငိဳးတႀကီး ျဖစ္တာ ခံရလိမ့္မည္ တဲ့။ :) ကိုယ္ကေတာ့ လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ၿပီးသြားရင္ ဘာကိုမွ မမႈပါ။ ဒါေပမဲ့ သူသိရင္ ဘာမ်ားေျပာဦးမလဲေတာ့ သိခ်င္မိသည္။ ေစတနာေကာင္းဆုိတာဟာ အသိဉာဏ္က တိုက္႐ိုက္ လာသလား၊ စိတ္ႏွလံုးက တဆင့္ခံ လာသလား ကိုယ္မသိပါ။ ဒါေပမဲ့ သူ႕ခ်င့္ခ်ိန္ႏိုင္စြမ္းကိုေရာ၊ မထိခိုက္ေစလိုသည့္ စိတ္သေဘာကိုပါ ကိုယ္ ခံစားလို႔ ရပါသည္။

ကိုယ္ လူကဲခတ္လွ်င္ေတာ့ လြဲခဲပါသည္။ အဲဒါ ေတာ္ျခင္း၊ မေတာ္ျခင္းႏွင့္ ဘာမွ မဆိုင္ပါ။ လူတေယာက္ခ်င္းစီမွာ ပါလာတတ္တဲ့ မတူညီတဲ့ အားသာခ်က္တစ္ခုစီပဲ ျဖစ္မည္။ ထိုအခ်က္အားျဖင့္ သူ႕ကို အကဲျဖတ္မိပါသည္။ စိတ္သေဘာထား မွန္ကန္သည္။ ေျဖာင့္မွန္သည္။ ပရိယာယ္မ႐ွိ စသျဖင့္...

ဒီလိုနဲ႔ တစ္လတိတိ သူ႕ကို မေတြ႕မိေတာ့။ သူ႕ contact acct. တစ္ခုကို ေၾကညာၿပီး ဖ်က္လိုက္သည္။ အစကေတာ့ အမွတ္တမဲ့ပါပဲ။ ခဏတျဖဳတ္ ေနမွာပဲ ထင္မိသည္။ ေနာက္ေတာ့ တစ္ေယာက္က သူ႕အေၾကာင္းလာေမးေတာ့မွ ကိုယ္ နည္းနည္း သံသယႏွင့္ စဉ္းစားမိလာသည္။ ဘာမ်ား ျဖစ္ပါလိမ့္။ သူနဲ႔နီးစပ္သည္ ထင္မိတဲ့လူေတြကို လိုက္ေမးၾကည့္ေတာ့ သူတို႔လည္း မသိ။ ဖုန္းနံပါတ္ကိုပါ ေခၚမရေတာ့ဘူး ေျပာလာေတာ့ တစ္ခုခု အဆင္မေျပျဖစ္ခဲ့သလား၊ ျဖစ္ေနသလား ေတြးလာမိပါသည္။

သူ႕ဘာသာ ေအးေအးေနခ်င္လို႔ အားလံုးကို သူ႕စိတ္ႀကိဳက္ အဆက္အသြယ္ျဖတ္သြားတယ္ ဆုိရင္ျဖင့္ သူနဲ႔ စကားမေျပာရမွာကိုလည္း ကိုယ္ မပူပါ။ ကိုယ့္စာေတြ သူ လာမဖတ္ေတာ့မွာကိုလည္း ကိုယ္ မပူပါ။ သူနဲ႔ကိုယ့္ၾကားမွာ စစ္မွန္ေသာ္ျငား ႐ႈပ္ေထြးမေနေသာ ႀကိဳးမ်ားသာ႐ွိသည္။ အခ်ိန္မေ႐ြး ေျဖခ်လိုက္ႏိုင္ေသာ စာေရးေဖာ္ဟူသည့္ ပတ္သတ္မႈႀကိဳး။

သို႔ေသာ္ တိတ္ဆိတ္ေနတတ္ေသာ သူ႕အတြက္ ျပႆနာတစ္စံုတစ္ရာကို တစ္ေယာက္တည္း ခံစားေနရမွာေတာ့ စိုးမိသည္။ ကိုယ့္ဘက္က တစ္ခုခုလုပ္ေပးႏိုင္တာ ႐ွိရက္သားနဲ႔ မသိလုိက္ရလို႔ လုပ္မေပးလိုက္ႏိုင္မွာ စိုးမိသည္။ သူ စိတ္မခ်မ္းသာစရာ ႀကံဳေနရသလား ဆုိတာ ဒီ ၃/၄ ရက္မွာ ကိုယ္ ေတြးေနမိသည္။

ဆုေတာင္းတာကို ကိုယ္မယံုပါ။ သို႔ေသာ္ ႐ုတ္တရက္ အဆက္အသြယ္ျဖတ္သြားတဲ့ ဘာမွန္းမသိတဲ့ အေၾကာင္းရင္းအတြက္ စိုးရိမ္မကင္းျဖစ္ရင္း သူ႕ကို အဆင္ေျပ ေပ်ာ္႐ႊင္ခ်မ္းေျမ့ေစခ်င္သည့္ ဆႏၵေတာ့ ျပင္းျပင္းျပျပ ျဖစ္ေနမိပါသည္။

***

Friday, May 7, 2010

မီ - Myanmar Books Catalogue

အဲဒီ စာအုပ္ကေတာ့ ကိုယ့္မွာ ကိုယ္ပိုင္ရွိတယ္။ ေက်ာင္းၿပီးကာစ အလုပ္မဝင္ခင္မွာ ဖတ္ခဲ့ရတာ။ ၾကည္ေအးစာေတြကိုေတာ့ စြဲလမ္းႏွစ္သက္မိပါတယ္။(အျပင္ကလူ ကလြဲရင္။ အဲဒီ အျပင္ကလူ ကို ခံစားလို႔ မရဘူး)
(Camus ရဲ႕ The Outsider လို စာမ်ိဳးလည္း မႀကိဳက္ခဲ့ဘူးကိုး)
မီ ကေတာ့ တအုပ္လံုး စာလံုးေတြ အားလံုးလို႔ေတာင္ ေျပာလို႔ရတယ္။ ႏွစ္ၿခိဳက္မိပါတယ္။ဒါေပမဲ့ ျပန္ ျပန္ ဖတ္ခ်င္ေသာ္လည္း အဲဒီလို ဖတ္ရမွာကို ေၾကာက္ ေၾကာက္ေနမိတဲ့ ဝတၳဳလဲ ျဖစ္ျပန္ပါတယ္။ (ေၾကာက္ ေၾကာက္ေနမိတယ္ ဆုိေပမယ့္ ျပန္ ျပန္ဖတ္မိတာပါပဲ)
ပထမဆံုး တစ္ေခါက္ ဖတ္ၿပီးၿပီးခ်င္းမွာပဲ လူက ေမာၿပီး က်န္ခဲ့တယ္။ စိတ္ထဲမွာလဲ မီ က ပူးဝင္ၿပီးေတာ့ေလ။ ၿပီးေတာ့ မွတ္မွတ္ရရ ကိုယ္တိုင္လဲ စိတ္က နည္းနည္း depress ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္...မိုးတြင္းႀကီး မိုးေတြ ေစြၿပီး ရြာေနတဲ့ အခ်ိန္။ (မိုးရာသီက ကိုယ့္စိတ္အာ႐ံုအေပၚမွာ လႊမ္းမိုးႏိုင္တာေတာ့ အမွန္ပဲ)။ ၿပီးေတာ့ ေဘးနားမွာ ဘယ္သူမွ ႐ွိမေနဘူး လို႔ ခံစားေနမိတဲ့ အခ်ိန္...

ခု review သေဘာေရးတာေတာင္ အဲဒီ စာအုပ္ဖတ္မိတဲ့ feeling နည္းနည္း ျပန္ရေနေသးတယ္။
ဒီစာအုပ္မွာေတာ့ စြဲက်န္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းတစ္ခု ေျပာဖို႔ ေတာ္ေတာ္ ခက္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ဆိုေတာ့ တအုပ္လံုးကို စြဲေနခဲ့မိလို႔ပါ။

ေနာက္တခုက စာေရးသူနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ပါ။ ၾကည္ေအးဟာ သိပ္ကို pioneer ျဖစ္တယ္လို႔ ကိုယ္ေတာ့ ထင္မိပါတယ္။ ၁၉၄ဝ ေက်ာ္ ၁၉၅ဝ ပတ္ဝန္းက်င္ တဝိုက္က အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ေရးတဲ့စာ ဆိုၿပီးေတာ့လဲ တအံ့တၾသ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေတာင္ အဲဒီ
မီ ဖတ္ခဲ့ခ်ိန္မွာ ၾကည္ေအး ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ဖတ္ၿပီး ရင္းႏွီးေနပါၿပီ။ သူ႕စာေတြ ဖတ္ၿပီးတိုင္းလဲ အဲလိုပဲ အၿမဲ အ့ံၾသရတတ္ပါတယ္။

ေနာက္ဆံုး
မီ ဆံုးကာနီး အေရးအသားနဲ႕ အမည္တစ္ခုကို မီ ေရရြတ္သြားပံုေရးထားတာ ကိုယ့္ႏွလံုးသားေတြ ဆြဲခါလႈပ္ယမ္းပစ္တာ ခံလိုက္ရသလိုပဲ။ ဒီနာမည္က မီ့ခ်စ္သူ ခင္ပြန္း (ဦးေသာ္ေဆြ) ေတာင္ မသိတဲ့ နာမည္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အဲဒါေတြ ဘာမွလဲ အေရးမႀကီးေတာ့ဘူးေလ။

"ေနာင္ဘဝမွာ
မီ ျပန္မျဖစ္ရေအာင္သာ ေမာင္ ဆုေတာင္းလိုက္ပါရဲ႕" ဆိုၿပီး ဇာတ္သိမ္းလိုက္ခ်ိန္မွာ ကိုယ္ေတာ့ ေခြက်သြားတာပဲ။ ရက္ေတာ္ေတာ္ၾကာထိ အဲဒီ feeling က စြဲၿပီး က်န္ရစ္ခဲ့ေသးတာ။
(Update : မစြဲခ်င္ဘဲ စြဲက်န္ေနရစ္ခဲ့ရတဲ့ feeling မ်ိဳးဆုိရင္ ပိုၿပီး မွန္လိမ့္မယ္။)

မီ
ကို ဖတ္ရင္း သတိရမိတဲ့ ဝတၳဳကေတာ့ ဒဂုန္တာရာ ရဲ႕ ေမ ပါပဲ။
ၾကည္ေအးဟာ
မီ ကို ႏိုင္ငံျခား ဝတၳဳ တစ္ပုဒ္က အနည္းငယ္ မွီးခဲ့တယ္ လို႔ ဒဂုန္တာရာရဲ႕ အမွာ မွာ ဖတ္ရပါတယ္။

***

25th January 2009 တုန္းက ဒီစာအုပ္အေၾကာင္းကို Myanmar Books Catalogue ရဲ႕ ဒီေနရာမွာ ေရးခဲ့တယ္။ (အဲဒီတုန္းက စာအုပ္ေတြအေၾကာင္းေရးတာမွာ အရမ္းကာေရာ အေပၚယံ႐ွပ္ၿပီး ေရးခဲ့မိသလိုပဲ။)

"ေနာင္ဘဝမွာ
မီ ျပန္မျဖစ္ရေအာင္သာ ေမာင္ ဆုေတာင္းလိုက္ပါရဲ႕" လို႔ ဝတၳဳမွာ ဆုိေပမယ့္ ကိုယ္ကေတာ့ ျပန္ဖတ္တိုင္း ဖတ္တိုင္းမွာ ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ မီ ျဖစ္ေနခဲ့ရတယ္။

ဦးေသာ္ေဆြနဲ႔ လက္ထပ္ၿပီး မီ က ဒီအခ်ိန္ဟာ သူ႕ရဲ႕ အေပ်ာ္႐ႊင္ဆံုးအခ်ိန္၊ အထြတ္အထိပ္အခ်ိန္မို႔ ဒီအခ်ိန္မွာ သူေသသြားရင္ေတာ့ ဘဝကို အႏိုင္နဲ႔ ပိုင္းလိုက္ရသလို ေနမွာပဲလို႔ ေျပာတဲ့ ဒႆနကို ႀကိဳက္မိတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ကိုယ္ကေတာ့ ေသြးေၾကာင္သူ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ဘဝမွာေနေပ်ာ္တယ္ ထင္မိတဲ့ အခိုက္မွာ ေသ ခ်င္ ရဲ ဖို႔ မေျပာနဲ႔ ေသျခင္းတရားကို သတိေတာင္မွ မရတတ္ဘူး။

လကို ေၾကာက္တယ္ လို႔ မီ ေျပာတဲ့စကား...
ၾကယ္ေတြကလည္း သူ႕ကိုၾကည့္ၿပီး မ်က္ေစ့မွိတ္ျပေနသလိုပဲ လို႔ မီ ေျပာတဲ့စကား...
အဲဒီစကားလံုးေတြက စာနည္းနည္းကေလးနဲ႔ အထီးတည္းျဖစ္လာခဲ့တဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္ကို ျပက္ျပက္ထင္ထင္႐ွိေစတယ္ လို႔ ခံစားမိတယ္။ ၿပီးေတာ့ အထီးတည္း ျဖစ္ေနတယ္လို႔ ကိုယ့္ဘာသာ မွတ္ယူေနမိတဲ့ အခ်ိန္မွာျဖစ္ေတာ့ ပိုလို႔ ျပက္ျပက္ထင္ထင္ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။

***
သူ႕ ဘဝ ဇာတ္ေၾကာင္းကို မ်ိဳးစံုေျပာၿပီး အသိရခက္တဲ့၊ ေလာကအလယ္မွာ အထီးတည္းျဖစ္ခဲ့တဲ့ မိန္းမဆိုးေလး။

မီ
လူသတ္ခဲ့တဲ့ ေသနတ္
သက္ေသခံပစၥည္းကို ဦးေသာ္ေဆြ ေရထဲ လႊင့္ပစ္ေပးလုိက္တဲ့အတြက္ ထိန္းခ်ဳပ္ေဆာက္တည္ရာခက္ၿပီး ငိုတဲ့ အခန္း။

ဦးေသာ္ေဆြနဲ႔ အဆက္ျပတ္ၿပီး၊ တခါ မီ တက္ေနတဲ့ ေဆး႐ံုမွာ လာေတြ႕လို႔ ျပန္ဆံုတဲ့အခိုက္ ခ်စ္သူေျပာတဲ့ မယံုသကၤာစကားတစ္ခြန္းမွာ စိတ္ထိခိုက္တဲ့ အခန္း။ (အလံုးစံုကိုေတာ့ ကိုယ္ မမွတ္မိေတာ့ဘူး)

ကိုယ္ေတာ့ မီ ဆိုတာကို အဲဒီ ႏွစ္ခန္းမွာပဲ ေသခ်ာ ေတြ႕ခဲ့တယ္ (လို႔ ထင္တယ္)။

***
ၿပီးေတာ့ အေရးအသားပိုင္းမွာ ထူးျခားတယ္ ျမင္မိတာ တစ္ပုဒ္လံုး ဦးေသာ္ေဆြ ေနရာက ေရးလာေပမယ့္ စာဖတ္သူအာ႐ံုထဲမွာ မီ ကိုသာ တခ်ိန္လံုး ခံစားမိေစတယ္။

ၿပီးေတာ့ ဇာတ္လမ္း နဲ႔ ဇာတ္ေကာင္အေၾကာင္းမွာ ဘာကိုမွ အထူးတလည္ တ႐ွည္တလ်ား ေရးထားတာ မ႐ွိဘဲ တို႔ထိ႐ံုနဲ႔ ႏွလံုးသားကို ဆုတ္ညႇစ္သြားႏိုင္တယ္ လို႔ ခံစားရတယ္။

***
ၾကည္ေအး ရဲ႕ လက္ရာေတြနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ သူ႕ဝတၳဳတိုစာအုပ္တစ္အုပ္ ဖတ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ဝင္လာတဲ့ အေတြးတစ္ခု ႐ွိတယ္။ ဝတၳဳတိုေတြကို ႏွစ္အလိုက္ စီၿပီး ထားေတာ့ ကိုယ္ကလည္း စာဖတ္ရင္ ပံုႏွိပ္မွတ္တမ္းက စလို႔ ဖတ္ခ်င္တယ္။ ဝတၳဳတိုလိုမ်ိဳးကို အဲဒီလို စဉ္ေပးထားရင္ေတာ့ ဆုိဖြယ္ရာမ႐ွိၿပီပဲ။

ဖတ္တဲ့အခါမွာ စာအုပ္ေ႐ွ႕မွာပါတဲ့ ၾကည္ေအးရဲ႕ အတၳဳပၸတၱိအက်ဉ္းက ႏွစ္ကာလေတြနဲ႔ ယွဉ္လုိ႔ ဖတ္မိတယ္။ (အဲဒါ လိုတာထက္ ပိုၿပီး စပ္စုတယ္လို႔ ေခၚတယ္)။ အဲဒီမွာ တစ္ခု သြားေတြ႕တာ ဆရာမႀကီးဟာ အိမ္ေထာင္မက်ခင္ ခပ္ငယ္ငယ္ဘဝမွာ ေရးတဲ့ ပံုစံနဲ႔ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး လူလတ္ပိုင္းအ႐ြယ္မွာ ေရးတဲ့ ပံုစံ ကြာ႐ံုသာမက၊ အဲဒီဝတၳဳေတြကေန စာဖတ္သူကို ေပးတဲ့ ခံစားမႈကပါ အေတာ္ ကြာျခားတယ္ ဆိုတာပါပဲ။


(Update (Sat May 8 2009 11:57 PM) : ပထမပိုင္းေတြမွာ ေလာကထဲက မြန္းၾကပ္ပိတ္ေလွာင္ေနတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ေတြေနရာကေန စိတ္ခံစားမႈေတြနဲ႔ အမ်ားဆံုးေရးခဲ့ၿပီး၊ ေနာက္ပိုင္းေတြမွာ ေလာကအျပင္ကို ခဏထြက္ရပ္ၿပီး ၾကည့္ထားတဲ့ သူတစ္ေယာက္ေနရာကေန အေတြးအျမင္ေတြနဲ႔ ေရးခဲ့တယ္လို႔ ယူဆမိတယ္)

ဝတၳဳ႐ွည္ေတြမွာပါ အဲဒီလို သက္ေရာက္မႈမ်ိဳး ႐ွိတယ္လို႔ ခံစားမိတယ္။
ဥပမာ - အေစာပိုင္းလက္ရာ ႏြမ္းလ်အိမ္ျပန္ နဲ႔ မီေနာက္ပိုင္းလက္ရာ - ေမာင္ ကိုကို ႏွင့္ ျမနႏၵာ


ပထမ ၂ ပုဒ္ကို မလူးသာ မလြန္႔သာ ခံစားၿပီး ဖတ္ခဲ့ရေပမယ့္၊ ေမာင္ ကိုကို နဲ႔ ျမနႏၵာ က်ေတာ့ လြင့္ေမ်ာေ႐ြ႕လ်ားၿပီး ခံစားခဲ့ရသလိုပဲ။

သူ႕ဘဝရဲ႕ အခ်စ္က ဆရာမႀကီးရဲ႕ စိတ္အာ႐ံုေတြကို အေတာ္ပဲ ေျပာင္းလဲေစႏိုင္ခဲ့သလား ဆိုတာ ဆက္ၿပီး စဉ္းစားမိေစပါတယ္။ (အဲဒါလည္း လိုတာထက္ ပိုၿပီး စပ္စုတယ္လို႔ ေခၚတယ္)

ကိုယ္ႏွစ္သက္စြဲလမ္းတဲ့ စာေရးသူေတြရဲ႕ သမိုင္းေၾကာင္းကို တနံတလ်ား သိခ်င္တတ္ပါတယ္။
ၿပီးရင္ ဘယ္ေတာ့မွ မၿငီးေငြ႕စတမ္း စၿမံဳ႕ျပန္လို႔ ေနခ်င္တယ္။ သူတို႔ေရးတဲ့ စာေတြကို ဖတ္တိုင္း သူတို႔ စိတ္ကြန္႔ျမဴးရာ ရင္းျမစ္ကို သိခ်င္တတ္တယ္။


***
မစြဲခ်င္ဘဲ စြဲက်န္ေနရစ္ခဲ့ရတဲ့ feeling မ်ိဳးနဲ႔ စာအုပ္မို႔ ဒီတေခါက္ အိမ္ျပန္ေတာ့ အဲဒီ မီ ကို ယူခ်င္ရဲ႕သားနဲ႔ ခ်န္ထားပစ္ခဲ့တယ္။

***

Thursday, May 6, 2010

ယင္ေကာင္တို႔သည္ အညႇီကိုသာ ႀကိဳက္တတ္ၾကကုန္၏ (၂) - ေမာင္သစ္ဆင္း

ဦးေခါင္းတစ္ခုလံုး ခဲကိုက္ေနသည္။

ကမၻာႀကီး တစ္ခုလံုး ကိုယ္ခႏၶာေပၚသို႔ ဖိစီးထားသလိုလည္း ေလးလံလြန္းလွသည္။ ငါ ဘယ္ေရာက္ေနပါလိမ့္ဟု မစဉ္းစားမိႏိုင္မီ "ဂ်ာေနာ (၄)" ကို ဦးဆံုး သတိရလိုက္၏။ က်န္႐ွိေနေသးသမွ် အားအင္တို႔ကို စုစည္းကာ ႀကိဳးစား႐ုန္းထၾကည့္သည္။ မရ။ မ်က္စိကို ဇြတ္အတင္း ဖြင့္ၾကည့္သည္။ စိတ္ထဲတြင္ ပြင့္သြားသည္ ထင္၏။ သို႔ေစကာမူ သူ ဘာကိုမွ မျမင္ရ။ အားလံုးသည္ အမိုက္တုိက္ ျဖစ္ေန၏။ အေမွာင္ထုထဲဝယ္ သူ ဖ်စ္ညႇစ္႐ုန္းကန္ေနသည္။

ငါ့လက္ေတြ ဘယ္မွာလဲ။ ငါ့ေျခေထာက္ေတြ အို ငါ့ တစ္ကိုယ္လံုးေရာ ႐ွိေသးရဲ႕လား။ မြန္းၾကပ္လာသည္။ ေမာလာ၏။ ရင္ဝေနရာက အလြန္တရာ ပူေလာင္ေနေၾကာင္း သတိျပဳမိလာသည္။ ေရေအးေအးတစ္ခြက္ကို ေတာင့္တမိ၏။ တံေတြးမ်ိဳခ်ရန္ ႀကိဳးစားၾကည့္မိသည္။ လည္ေခ်ာင္းတစ္ေလွ်ာက္လံုးသည္ ခဲကပ္လ်က္႐ွိကာ လံုးဝ လႈပ္႐ွား၍ မရ။ ေရေသာက္ခ်င္သည္။ ေရ ေရ ေပးပါ။ အသံကုန္ ေအာ္ဟစ္သည္။ အသံက ထြက္မလာ၊ အေၾကာဆြဲသလို သူ တစ္ခ်က္ တြန္႔သြားသည္။

"... စိုး ... ကိုစိုး၊ ကို ... စိုး..."

ေဝးလြန္းေသာ အရပ္ဆီမွ အသံဟု ထင္သည္။ ေနာက္ေတာ့ တျဖည္းျဖည္း နီးလာကာ သူ႕ေဘးနားမွ ျဖစ္ေၾကာင္း သိလာ၏။ သူ အလြန္ ရင္းႏွီးခဲ့ဖူးသည့္ အသံ။ ႐ိႈက္သံ တခ်ိဳ႕တဝက္ကိုပါ ၾကားမိသလို ႐ွိ၏။

အို... မြန္၊ မြန္ မြန္၊ အခ်စ္၊ မြန္မြန္ ငိုေနသလားကြယ္။
ရင္ထဲက စစ္ခနဲ နာက်င္သြား၏။ တစ္ကိုယ္လံုး ျခစ္ျခစ္ေတာက္ ပူေလာင္ေနသလို ခံစားေနရသည္။ ေဝဝါးေနေသာ အသိစိတ္ထဲတြင္ တစ္ပိုင္းတစ္စ အေတြးစဉ္မ်ား၊ ပံုရိပ္မ်ား၊ အားလံုးသည္ ခ်ာခ်ာလည္ေန၏။

စမ္းသပ္ ဖန္ႁပြန္ထဲက ဝါက်င့္ ေဆးရည္၊ စီးကရက္မီးခိုး၊ ဂ်ာေနာ (၄)။
ကၽြန္ေတာ္ ဖ်ားေနတယ္ ဆရာ။
အယ္လ္ကာလြိဳက္ ထုတ္ယူျခင္း အဆင့္ဆင့္ လုပ္ငန္း။
အတူတူ ေနခ်င္ၿပီေပါ့ မြန္မြန္ရယ္။
ဒါေပမဲ့ ...
သလိပ္ထဲက ေသြးစမ်ား။ ကၽြန္ေတာ္ မေစာင့္ႏိုင္ေတာ့ဘူး ဆရာ။ ပိုင္႐ိုဂ်င္ ဖရီး။ ဒီ ဓါတ္မွန္ကို ကၽြန္ေတာ္ မသကၤာဘူး ကိုစုိးေက်ာ္။ ဂ်ာေနာပင္၏ ေဆးဝါး အာနိသင္။ ေခါင္းထဲက တရိပ္ရိပ္ မူးလာသည္။

မြန္မြန္ မင္းဘယ္မွာလဲ။ မငိုနဲ႔ကြယ္။

မြန္မြန္က စိုးေက်ာ္ လက္ကို ဆုတ္ကိုင္ထားသည္။ လက္ဖဝါးမ်ားက ေအးစက္ ေစးထန္းေန၏။ ဒရစ္ပုလင္းမွ ေဆးရည္မ်ားသည္ ပိုက္ႀကိဳးမွ တဆင့္ သူ႕တံေတာင္ဆစ္ ေသြးျပန္ေၾကာ အတြင္းသို႔ လ်င္ျမန္စြာ က်ဆင္းေနသည္။ ေရာင္အမ္းအမ္း မ်က္ႏွာတြင္ မ်က္လံုးအစံုက အတြင္းသို႔ သိသိသာသာ ခ်ိဳင့္ဝင္ေနသည္။ ေဆးလိပ္ ေသာက္လြန္းသျဖင့္ ညိဳညစ္ေနေသာ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားမွာ ေျခာက္ေသြ႕မည္းနက္ကာ အက္ေၾကာင္းမ်ား ေပၚေန၏။ အထက္သို႔ လန္တက္ေနေသာ ႏွာေခါင္းဝတြင္ ေသြးခဲစအခ်ိဳ႕က ကပ္တြယ္ေနသည္။ ခက္ခဲစြာ အသက္႐ႉေနရဟန္ျဖင့္ ရင္ဘတ္သည္ ဖိုလႈိက္ေနေလသည္။

မၾကည့္ရက္ေတာ့သျဖင့္ ေခါင္းကို ငု႔ံထားလိုက္သည္။ ျဖစ္ရေလ ကိုကိုရယ္။ ကၽြန္မသာ ကိုကို႔နားမွာ ႐ွိေနရင္ ကိုကို ဒီလို မျဖစ္ရပါဘူး။ ခုေတာ့ကြယ္...

မၾကာေသးခင္က ကိုကိုႏွင့္ ရန္ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္ကို သတိရေန၏။ ရန္ျဖစ္ရသည္မွာလည္း ကိုကိုေၾကာင့္၊ ကိုကို႔စကားေၾကာင့္။

တို႔ႏွစ္ေယာက္ အစကတည္းက မပြင့္လင္းခဲ့ၾကရင္ ေကာင္းမွာပဲေနာ္ တဲ့။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဟင္ ဟု နားမလည္ႏိုင္စြာ ေမးေသာအခါ မြန္မြန္ကို ခ်စ္လြန္းလို႔ သနားလြန္းလို႔ေပါ့ကြယ္။ ကိုကိုနဲ႔ လက္ထပ္မယ္ဆိုရင္ မြန္မြန္ေတာ့ ကံဆုိးေတာ့မွာပဲဲ။ ဘာေတြေျပာေနတာလဲ ကိုကို ဟု စိတ္လႈပ္႐ွားစြာ ျပန္ေမးမိသည္။ ကိုကိုက မ်က္ႏွာကို မၾကည့္ရဲသလို တစ္ဖက္သို႔ လႊဲထားသည္။

အခ်က္ႏွစ္ခ်က္ ႐ွိတယ္။
ပထမအခ်က္အေနနဲ႔က ကိုကို႔မွာ လုပ္ခ်င္တာေတြ လုပ္စရာေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိေနၿပီ။ ကိုကို စီးပြားေရးကို စိတ္မဝင္စားႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သာယာေသာ အိမ္ေထာင္ကို ထူေထာင္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ အိမ္ေထာင့္တာဝန္ မေက်ပြန္ႏိုင္ဘူးကြယ္။ ဒီေတာ့ မြန္မြန္႔ကို ႏွိပ္စက္ညႇင္းဆဲေနသလို မျဖစ္ေပဘူးလား။ ကိုကို တကိုယ္ေကာင္းဆန္ရာ မက်ေပဘူးလား။ မြန္မြန္႔ကို ကိုကို႔ဘဝထဲ ဆြဲမသြင္းရက္ဘူး။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ...

စကားမဆံုးမီပင္ ေတာ္ၿပီ ကိုကို၊ ေတာ္ၿပီ။ ကိုကို ကၽြန္မကို နားမလည္ဘူး။ အထင္ေသးလြန္းတယ္။ ကၽြန္မ သိပ္ဝမ္းနည္းတယ္။ ေျပာေျပာဆုိဆုိပင္ ကိုကို႔ေ႐ွ႕မွာ မ်က္ရည္ေတြေတြက်ကာ အေဆာင္ထဲသို႔ ေျပးဝင္ခဲ့သည္။ ထိုစဉ္က အေဆာင္ေ႐ွ႕ ေရတမာပင္ေအာက္တြင္ ေငးငိုင္ကာ က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ ကိုကို႔အသြင္ကို ျပန္ျမင္လာမိသည္။ ထိန္းခ်ဳပ္ထားသည့္ၾကားက ႐ိႈက္သံ အခ်ိဳ႕တဝက္ ထြက္သြားမိ၏။ မ်က္ရည္ ႏွစ္စက္သည္ ကိုကို႔ လက္ဖ်ံေပၚသို႔ က်ဆင္းလာသည္။ ကိုကိုရယ္...

ေရာဂါေဗဒ ဆရာဝန္ႀကီးက အနီးသို႔ လာရပ္သျဖင့္ မြန္မြန္ ႐ႈိက္သံကို ျပန္ထိန္းလိုက္သည္။ သူနာျပဳဆရာမေလးက ဒရစ္ပုလင္း အသစ္တစ္လံုး လဲလွယ္တပ္ဆင္ေပးသြားသည္။

ဆရာဝန္ႀကီးသည္ စိုးေက်ာ္ကို ေတြေဝစြာ ၾကည့္ေနေလသည္။ မြန္မြန္သည္ ဆရာဝန္ႀကီးကို အားကိုးေမွ်ာ္လင့္စြာ ၾကည့္ေနေလသည္။

အခန္းအျပင္ဘက္မွ လူသံသူသံ အခ်ိဳ႕ကို ၾကားလိုက္ရၿပီး မၾကာမီတြင္ တိုင္းရင္းေဆး႐ံု သုေတသနမႉး ဆရာဦးဝင္း႐ွိန္ အေမာတေကာ ဝင္လာသည္။ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲဟင္၊ ဘာျဖစ္ကုန္တာလဲ ဟု ေမးရင္း စိုးေက်ာ္ ခုတင္အနီးသို႔ အေျပးတပိုင္းျဖင့္ ကပ္သြား၏။ စိုးေက်ာ္ကို အေသအခ်ာၾကည့္ကာ ေျခမ်က္စိေသြးႏွင့္ နားသီးအရင္း႐ွိ ေသြးကို စမ္းၾကည့္သည္။ မ်က္ႏွာပ်က္သြားေသာ ဆရာ့ကို ၾကည့္ကာ မြန္မြန္သည္ မထိန္းႏိုင္ေတာ့ဘဲ ငိုခ်လိုက္ေလသည္။

"ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ မသိလိုက္ရဘူး။ အခု ၾကားၾကားခ်င္း ေဆး႐ံုကို ေျပးလာခဲ့တာပါပဲ"

ဆရာဝန္ႀကီးက သူ႕လက္ထဲက ပစၥည္းကေလး တစ္ခုကို ဆရာ့ထံ လွမ္းေပးလိုက္သည္။

"အဲဒါကို သူ႔ကိုယ္သူ အင္ဂ်က္ လုပ္သတဲ့ဗ်ာ။ သံုးရက္ေျမာက္ ထုိးလိုက္တဲ့အခါ အခုလို ေ႐ွာ့ခ္ ဆန္ဆန္ ျဖစ္သြားတယ္ လို႔ သိရတာပဲ"

ဆရာက လွမ္းယူၿပီး ၾကည့္သည္။ တစ္ဆယ္စီစီဝင္ မိုးေရပုလင္းထဲမွ ဝါက်င့္က်င့္ ေဆးရည္။ ပုလင္းတြင္ ကပ္ထားသည့္ ေလးေထာင့္ စာ႐ြက္ျဖဴေပၚတြင္ စာေရးထားသည္။ ဂ်ာေနာ (၄)။

"ဟင္ စိုးေက်ာ္၊ မင္း ဒါကို ထုိးလိုက္တယ္"

ဆရာသည္ ပုလင္းေလးကို ကိုင္ကာ ေငးေနေလသည္။

"ဂ်ာေနာ (၄) ဆုိတာ ဘာလဲ ဆရာ။ တခ်ိဳ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ ဓါတ္ခြဲခန္း ပို႔ထားတယ္။ လကၡဏာကေတာ့ စထရစ္ခ်္နင္း အဆိပ္သင့္တဲ့ လကၡဏာနဲ႔ အခ်ိဳ႕တစ္​ဝက္ တူသလို ႐ွိေပမယ့္ အတိအက် မသိရေတာ့ ခက္ေနတယ္။ ဆရာတို႔ေတာ့ သိမလားပဲ။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဒရစ္ခ်္ပဲ ေပးထားတယ္။ အိပ္စေရးလည္း ႐ိုက္ထားတယ္။ ျပႆနာက ဂ်ာေနာ (၄) ဆုိတာ ဘာမွန္း မသိတာပဲ။"

ဆရာသည္ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ကို ေလးပင္စြာခ်ကာ ဆရာဝန္ႀကီးကို ႐ွင္းျပရသည္။

ဂ်ာေနာ (၄) သည္ ကခ်င္ျပည္နယ္တြင္ ေပါက္ေရာက္ေသာ ေဒသအေခၚ ဂ်ာေနာ အမည္႐ွိ အပင္၏ အျမစ္မွ ထုတ္ယူထားေသာ အယ္လ္ကာလြိဳက္တစ္ခုျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ အယ္လ္ကာလြိဳက္၏ အမည္ကိုေတာ့ ေဖာ္ထုတ္ရန္ မစြမ္းႏိုင္ခဲ့ပါ။

ကခ်င္ ေဆးဆရာႀကီးတစ္ဦး၏ ကုထံုးတစ္ခုကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ဂ်ာေနာျမစ္ကို ကင္ဆာအတြက္ စမ္းသပ္ၾကည့္ခဲ့သည္။ သားျမတ္ကင္ဆာႏွင့္ အျခား ျပင္ပမွ ေတြ႕ထိသိ႐ွိႏိုင္ေသာ ကင္ဆာအနာ တခ်ိဳ႕အတြက္ တစ္ပင္တုိင္ ျမနန္းႏြယ္၏ ဥႏွင့္အတူ တြဲစပ္ကုသခဲ့ရာ ေက်နပ္ဖြယ္ရာပင္ ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ အတြင္းအဂၤါ ကင္ဆာမ်ားျဖစ္ေသာ အဆုတ္၊ အသည္း စသည့္ ကင္ဆာမ်ားအတြက္မူ သက္သာ႐ံုမွတပါး ထိေရာက္မႈ နည္းေနေသးသည္။ လိမ္းေဆး ေသာက္ေဆးအျဖစ္ႏွင့္ သိပ္ မထက္ျမက္လွ။ ဤတြင္ စိုးေက်ာ္ အႀကံတစ္ခုျပဳသည္။

"အင္ဂ်က္႐ွင္း လုပ္ၾကည့္ရေအာင္လား ဆရာ"

"မလြယ္ပါဘူးကြာ။ ဘယ္မွာလဲ ပစၥည္းကိရိယာ၊ ဘယ္မွာလဲ တတ္ကၽြမ္းသူ ပညာ႐ွင္၊ ၿပီးေတာ့ တုိ႔မွာ တရားဝင္ လုပ္လုိ႔ မရေသးဘူးေလ။ ဆရာဝန္က ေသြးေဆးတုိ႔ လ်က္ဆားတို႔ သံုးစြဲတာ ဘာမွ မျဖစ္ေပမယ့္ တိုင္းရင္းဆရာက်ေတာ့ အပ္ကိုင္လို႔ မရဘူးေလကြာ"

"အျပင္က ျမန္မာဆရာေတြေတာ့ ဒီလိုပဲ လုပ္ၾကတာပဲ ဆရာ၊ ကိုယ့္ေဆး ကိုယ့္ခ်က္ၿပီး ထိုးေနၾကာတာပဲ။ ပိုင္႐ိုဂ်င္ ဖရီး (အနည္အမႈန္ကင္းစင္ျခင္း) မျဖစ္လို႔ ခ်မ္းတာ တုန္တာ ဖ်ားတာေလာက္ကလြဲလို႔ တျခား ဘာသံမွ မၾကားရေသးဘူး"

"ဟ တုိ႔က သူတို႔လို သြားလုပ္လုိ႔ မရဘူးေလ။ မတူဘူး။ ေအး လုပ္လို႔ရၿပီ ဆုိရင္လည္း စနစ္တက်ကို လုပ္ၾကရမွာ"

"ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ စိတ္မ႐ွည္ခ်င္ေတာ့ဘူး ဆရာ။ ကိုယ္စြမ္းႏိုင္သေလာက္ လုပ္ၿပီး စမ္းၾကည့္ခ်င္တယ္။ သေဘာေလာက္ေပါ့"

"အပ်င္းေျပ လုပ္ခ်င္သပဆုိလည္း လုပ္ၾကည့္ေပါ့ကြာ။ ေအာ္ ဒါနဲ႔ တို႔ ဂ်ာေနာျမစ္ အစီရင္ခံစာ ေရးရဦးမယ္ေနာ္။ အထက္က စိတ္ဝင္စားတယ္ ဆုိရင္ေတာ့ မင္းလုပ္ခ်င္တာေတြ မင္း လုပ္ေကာင္းလုပ္ႏိုင္လိမ့္မယ္။ ဒီၾကားထဲ လိုအပ္မယ့္ စာအုပ္စာတမ္းေတြ ႐ွာထားဦး။ ဟာ ေဟ့ေကာင္ ေခ်ာင္းကလည္း ဆုိးလွခ်ည္လား။ မင္းေနေကာင္းရဲ႕လား။ ခုတေလာ မင္းၾကည့္ရတာ ႏုံးေခြေခြနဲ႔ မ်က္ႏွာေတြလည္း အမ္းေနသလိုပဲ"

"ေနေကာင္းပါတယ္ ဆရာ။ ခုတေလာ အိပ္ေရးပ်က္တတ္လို႔ပါ"

"သိပ္လည္း အပင္ပန္း မခံနဲ႔ကြာ။ ေဆးလိပ္ေသာက္လည္း ေလ်ာ့ေပးဦး။ မင္းေသာက္တာ လြန္တယ္"

ေနာက္ ရက္အနည္းငယ္ၾကာေသာ္ ပုလင္းကေလး တစ္လံုးကို လာ၍ ျပေတာ့သည္။

"လုပ္လိုက္ရေလ ဆရာရယ္။ တကၠသိုလ္ ဓါတုေဗဒ ဌာနက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို အကူအညီေတာင္းၿပီး လုပ္ရတယ္။ ပိုင္႐ိုဂ်င္ဖရီးျဖစ္ေအာင္နဲ႔ အယ္လ္ကာလြိဳက္ အျပည့္ရေအာင္ အဆင့္ ေလးဆင့္ေလာက္ လုပ္ယူရတယ္။ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္ ဂ်ာေနာ (၄) လို႔ နာမည္ေပးထားတယ္ ဆရာ"

ပုလင္းေလးထဲတြင္ ဝါက်င့္က်င့္ ေဆးရည္မ်ား။

ဆရာက ေလပူတစ္ခ်က္ကို မႈတ္ထုတ္ရင္း ဆရာဝန္ႀကီးကို ဆက္ေျပာေနသည္။

"အဲဒါပဲ ဆရာ၊ ရည္႐ြယ္တာကေတာ့ ဂ်ာေနာျမစ္ အစီရင္ခံစာကို အထက္တင္ၿပီး လိုအပ္သမွ် ဘီပီအိုင္လို ေနရာမ်ိဳးမွာ ဆက္လုပ္ဖို႔ပါပဲ။ အစီရင္ခံစာကိုလည္း တင္ထားၿပီးပါၿပီ။ အဲဒါကို သူက ဘာျဖစ္လို႔..."

"ကၽြန္ေတာ္ ႐ွင္းၿပီ ဆရာ၊ သိၿပီ။ ကိုစိုးေက်ာ္ဟာ သူ႕ကိုယ္သူ စမ္းသပ္ခန္းထဲက ယုန္ကေလး၊ ဖားကေလးတစ္ေကာင္လို သေဘာထားလိုက္တာပဲ"

ဆရာဦးဝင္း႐ွိန္က နားမလည္စြာၾကည့္သည္။

"ဟုတ္တယ္ဆရာ၊ အျဖစ္က ဒီလုိ"

လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္လေလာက္က ေရာဂါေဗဒ ဆရာဝန္ႀကီးထံ စုိးေက်ာ္ ေရာက္လာသည္။ ဓါတ္မွန္တစ္ခ်ပ္ကို ျပသည္။ ပူးေပါင္းေဆာင္႐ြက္ေရး အစီအစဉ္အရ ယခင္ကလည္း တုိင္းရင္းေဆးသိပၸံအတြက္ ဓါတ္မွန္မ်ား၊ ဓါတ္ခြဲခန္းမွတ္ခ်က္မ်ားကို ၾကည့္႐ႈ၍ ေရာဂါ သတ္မွတ္ခ်က္မ်ား ေပးရေလ့႐ွိရာ ယခုလည္း ထံုးစံအတိုင္းပင္ ဓါတ္မွန္ကို ၾကည့္ရသည္။

ဓါတ္မွန္ထဲ၌ အဆုတ္ညာဘက္ အထက္ေထာင့္တြင္ မညီညာေသာ အရိပ္သဖြယ္ ၾကက္ဥခန္႔ အကြက္ကို ေတြ႕ရ၏။ ေဘးတုိက္ ဓါတ္မွန္ေကာ္ျပားတြင္ကား ေရဘဝဲတစ္ေကာင္၏ လက္တံမ်ားသဖြယ္ အတန္းမ်ားက အဆုတ္ကို ဖမ္းညႇစ္ေနၾကသလို ေတြ႕ရေလသည္။ ဆက္လက္၍ ေသခ်ာစြာၾကည့္ရာ ရင္ဘတ္ အလယ္နားတြင္ ခပ္ျပန္႔ျပန္႔ အရိပ္တစ္ခု ေတြ႕ရေသး၏။ ေလႁပြန္မႀကီး၏ နံေဘး တစ္ဘက္တစ္ခ်က္၌ ျဖစ္၍ ထုိေနရာမွ အဆုတ္ႏွင့္ ဆုိင္ရာ လင့္ အက်ိတ္တို႔ တည္ေနရာပင္ ျဖစ္ေလသည္။

ဘယ္ဘက္တြင္လည္း ေသြးလႊတ္ေၾကာခံုး အထက္နားတြင္ ေနာက္ထပ္ အရိပ္တစ္ခု။ ေလႁပြန္မႀကီးမွ အဆုတ္သို႔ သြားရာ ဘယ္ဘက္ ေလႁပြန္သည္ အက်ိတ္ေၾကာင့္ အေတာ္ ပိတ္ဆို႔ေနၿပီ ျဖစ္သည္။ ဤလူနာသည္ ေခ်ာင္း တရစပ္ ဆိုးေနေပေတာ့မည္။

"ကင္ဆာမဟုတ္လား ဆရာ"
စိုးေက်ာ္က ေမးသည္။

"ဟုတ္တယ္၊ အဆုတ္ကင္ဆာေပါ့။ ေတာ္ေတာ္ အေျခအေနဆိုးေနတဲ့ ကင္ဆာနဲ႔ တူတာပဲ။ Large Cell Anaplastic Carcinoma မ်ိဳး ျဖစ္ဖို႔မ်ားတယ္။ ဂလင္းအက်ိတ္က စျဖစ္တာပဲ။ စီးကရက္ေသာက္တာနဲ႔ ဆက္စပ္ေလ့႐ွိတယ္။ ေရာဂါေဗဒ ဓါတ္ခြဲခန္းက အစီရင္ခံစာနဲ႔မွ အေသးစိတ္ အတိအက် ေျပာလို႔ရမယ္။ ဒီကင္ဆာမ်ိဳးကေတာ့ ခြဲစိတ္ကုသလို႔ အက်ိဳးမထူးဘူး။ ေရဒီယို သာရပီပဲ ေပးရမွာပဲ။ ခင္ဗ်ားတို႔ေတာ့ ဘယ္လို လုပ္ၾကမယ္ မသိဘူးေပါ့ေလ။ ႀကိဳးစားၾကည့္ၾကဦးေပါ့"

"ကၽြန္ေတာ္တို႔ လုပ္ၾကည့္ဦးမယ္ ဆရာ" ဟု စိုးေက်ာ္က ေျပာသြားခဲ့၏။

"အဲဒီ ဓါတ္မွန္ဟာ သူ႕ဓါတ္မွန္ပဲ ဆရာ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အခုမွ သိတယ္။ သူ႕မွာ အဆုတ္ကင္ဆာ ျဖစ္ေနတာ။ သူ႕ကိုယ္သူ မသကၤာလို႔ ဓါတ္မွန္႐ိုက္ၿပီး ေသခ်ာေအာင္ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ လာျပတာပဲ။ သူ႕ဓါတ္မွန္မွန္းသိရင္ ကၽြန္ေတာ္ ကင္ဆာလို႔ မေျပာပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူလည္း ဒါေတာ့ သိမွာေပါ့။

သို႔ေသာ္ ဒီ ဂ်ာေနာ (၄) ဆုိတာဟာ စိတ္ဝင္စားစရာေတာ့ ေကာင္းေနၿပီ။ အခု သူ႕ကို ဓါတ္မွန္ ထပ္႐ိုက္ၾကည့္တယ္။ သူ႕ကင္ဆာက်ိတ္ဟာ ငယ္သြားၿပီး ထူးျခားတဲ့ အေျပာင္းအလဲေတြ ေတြ႕ေနရတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူခံမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ေဆးပမာဏ လြန္ကဲ သြားလို႔လား၊ ေဆးအာနိသင္ ျပင္းလြန္းသြားတာလား ဆိုတာေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခုေလာက္ထိေတာ့ မစြန္႔စားသင့္ပါဘူးဗ်ာ။ ႐ူးတယ္လို႔လည္း မဆိုရက္ပါဘူးေလ"

ဆရာသည္ စိုးေက်ာ္ကို ေငးစိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။

ဂ်ာေနာပင္ႏွင့္ ပတ္သတ္၍ အစီရင္ခံစာ ေရးၾကရင္းက ေရာဂါဆိုးတစ္ခုႏွင့္ အနာဂတ္လမ္းဆံုးကို ေမွ်ာ္ေတြးခဲ့ၾကေသးသည္။ ဂ်ာေနာပင္သည္ ကင္ဆာအတြက္ ကမၻာက ႀကိဳးစားေနေသာ အင္တာဖ႐ြန္ အစ႐ွိသည့္ ေဆးဝါးမ်ားထက္ မႏိႈင္းယွဉ္သာေအာင္ ကုန္က်စရိတ္ နည္းပါးလွသည္။ က်ယ္ျပန္႔စြာ အသံုးျပဳႏိုင္ရမည္။ အေျခအေနေကာင္းပါက ႏိုင္ငံျခားဝင္ေငြ ရလာႏိုင္မည္။ ႏိုင္ငံတကာႏွင့္ ခ်ီ၍ အသံုးျပဳလာလွ်င္ ကင္ဆာႏွင့္ ပတ္သတ္၍ အသိသစ္မ်ား တိုးဝင္လာႏိုင္မည္ စသည္ျဖင့္ ေရာက္တတ္ရာရာ စိတ္ကူးယဉ္ခဲ့ၾကသည္။

ေျပာရင္းဆိုရင္း သူတက္ႂကြလာဟန္တူသည္။ ကၽြန္ေတာ္ မေစာင့္ႏိုင္ေတာ့ဘူးဆရာ၊ အ႐ံႈးမ႐ွိပါဘူး၊ မေအာင္ျမင္ရင္လည္း အရင္းေပါ့ ဟု ေျပာခဲ့သည္ကို အေလးအနက္ မထားမိခဲ့။ တပည့္ရယ္ ေစာေစာကတည္းက ဆရာ့ကို ေျပာပါဦးလား။ ေျပာရင္ ဆရာက တားမွာ စိုးလို႔လား၊ တားရမွာေပါ့တပည့္ရယ္၊ ခုေတာ့...

စိုးေက်ာ္ ဆတ္ခနဲ တြန္႔သြားသည္။ မြန္မြန္က သူ႕ရင္ကို အသာ ဖိေပးထားကာ စိုးရိမ္တႀကီး ၾကည့္ေန၏။ သူ႕အသိစိတ္ထဲဝယ္ ၿပိဳးကနဲ ျပက္ခနဲ အေရာင္မ်ားကို ျမင္ေနသည္။ အေမွာင္ထုထဲမွာ ကင္ဆာျမစ္မ်ား ကုတ္တြယ္ေနေသာ လူ႕အဆုတ္တစ္ခုကို သူ ျမင္ရသည္။ ကင္ဆာဆဲလ္ တစ္ခုသည္ ဘီလူးႀကီးတစ္ေကာင္လို ႀကီးထြားလာကာ သူ႕အား တုိက္ခိုက္ရန္ ေျပးလာေန၏။

ဂ်ာေနာ (၄) ေပးပါ။
ကင္ဆာကို သတ္ရမယ္။
မြန္မြန္ေရ...

ထိုခဏ၌ တခဲနက္ေသာ အေမွာင္ထုသည္ သူ႕ထံသို႔ ေျပးဝင္လာေလ၏။
သူ ၿငိမ္သက္သြားသည္။

***
နိဗၺာန္ယာဉ္ႏွစ္စီးသည္ ေ႐ွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ပင္ သုသာန္ဝင္းအတြင္းမွ ထြက္ခြာသြားၾကေလၿပီ။ သုသာန္ ဇရပ္ထဲမွ သံဃာေတာ္မ်ား၏ သရဏဂံုတင္သံကို တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္၌ ၾကားေနရ၏။ ဇရပ္ႏွင့္ မလွမ္းမကမ္း႐ွိ သစ္ပင္ေအာက္တြင္ (တိုင္းရင္း) ေဆးေက်ာင္းသားတစ္စု ထုိင္ေနၾကသည္။ အုတ္ဂူတစ္လံုးကို မွီ၍ ထုိင္ေနေသာ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က ေျပာလိုက္၏။

"ႏွစ္ေယာက္စလံုးကေတာ့ လူေတာ္ခ်ည္းပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဦးစိုးေက်ာ္က ေၾကာင္လြန္းပါတယ္ကြာ။ စာေတြ ဖတ္လြန္း အားႀကီးရင္ ေၾကာင္ သြားတတ္သတဲ့ကြ။ ငါေတာ့ ဆရာညိဳကို ႏွေျမာတယ္။ ဂ်ီပီ သိပ္ေကာင္းတယ္ေနာ္။ ေအာင္ျမင္ေနတုန္းမွာ ခုလို ျဖစ္ရတာ ရင္နာစရာပဲ"

ဆရာ ဦးဝင္း႐ွိန္သည္ သစ္ပင္ေအာက္မွ ထြက္လာခဲ့မိသည္။ သုသာန္ဝင္း အျပင္သို႔ ဦးတည္ေနေသာ ေျခလွမ္းမ်ားသည္ ေလးလံလာသည္ ထင္ရ၏။ အမွတ္မထင္ မိုးေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္မိသည္။

မိုးအံု႔ေနသျဖင့္ ေနမသာေသးေပ။

***
(စပယ္ျဖဴ မဂၢဇင္း - February 1986)

***