ေမာင္

photo from Google Search

ဒိုင္ယာရီေတြ ၾကားမွာသာ
မၾကာခဏ
ျပန္႔က်ဲလို႔ က်ခဲ့

အိပ္မက္ေတြ မ်ားမွာသာ
ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ
ေယာင္ယမ္းလို႔ တခဲ့

*

နားဆင္ပါ...ခ်စ္သူရယ္

မိုးစက္ကေလးတခ်ိဳ႕
မင္းဆီကို ေျပးကပ္လာတဲ့အခါ

မင္းျဖတ္သြားတဲ့အခိုက္
ေလျပည္ကေလးက ႐ႈိက္သံေပးတဲ့အခါ

ဟိုးအေ၀းက အသံတြဲတစ္စကို သယ္လာရင္း
ပင္လယ္ေရလႈိင္းတို႔
မင္းေျခရင္းကို တို႔ထိတဲ့အခါ

မင္းေစာေစာႏိုးတဲ့
မနက္ခင္းတခ်ိဳ႕မွာ
ငွက္ကေလးတို႕ ေတးဆိုသံကို ၾကားတဲ့အခါ

*

ရွာၾကည့္ပါ... ခ်စ္သူရယ္

ဇြန္ပန္း႐ံု သစ္ရြက္ကေလးရဲ႕ ေနာက္က
ပုန္းကြယ္ေနတဲ့ ပန္းပြင့္ေလးရဲ႕ ေမႊးရနံ႔ထဲမွာ

ေကာင္းကင္မွာ လူးလြန္႔တဲ့
စိမ္းျပာေရာင္ လွ်ပ္စီးေၾကာင္းေတြရဲ႕
မဆတ္တငံ့ ျမည္ေႂကြးသံမွာ

ေအးစက္စက္ မ်က္၀န္းေနာက္က
ထြင္းေဖာက္ၾကည့္မွ မင္းျမင္ရမယ့္
ခ်စ္ျခင္းဆိုတဲ့ အလင္းတန္းရဲ႕ေနာက္မွာ

*

နားလည္ပါ… ခ်စ္သူရယ္

တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ
ဖြင့္ဟခြင့္ မရခဲ့ေတာ့လည္း

တိုးတိတ္က်ယ္ေလာင္စြာ

ၿမိဳသိပ္ေပါက္ကြဲ

ရင္ထဲမွာ...

*

(မင္းၾကားေအာင္ မေခၚႏိုင္ခဲ့တာက လြဲရင္...ေနရာအႏွံ႔မွာ အဲဒီေခၚသံေတြ ကိုယ္ ၀ွက္ထားခဲ့ပါတယ္)

မိုင္သီ

မိုင္သီ

ကိုယ္ စင္ကာပူကို မေရာက္ခင္ ႏွစ္လေလာက္ အလုိမွာ ကိုယ့္အတြက္ လက္ေဆာင္တစ္ခု ႀကိဳၿပီး ေရာက္ႏွင့္တယ္။ အဲဒါ မိုင္သီ ပါ။

ေဖေဖ့ဆရာက ကိုယ္ေနဖို႔ ႀကိဳငွားေပးထားတဲ့ အိမ္မွာပဲ မိုင္သီ နဲ႔ စေတြ႕တယ္။
ခ်င္းေသြး ပါတဲ့ စစ္ကိုင္းက အညာသူေပါ့။ သူက ACCA တက္ေနတယ္။

ကိုယ္က လူကဲခတ္ေကာင္းတယ္ ေျပာရမလား။
စေတြ႕ၿပီး စကားေျပာၾကည့္တာနဲ႔ sense လုပ္လို႔ရတယ္။ လူတစ္ေယာက္ဟာ ကိုယ္နဲ႔ ဓါတ္တည့္ မတည့္ ဆိုတာကို...

မိုင္သီနဲ႔ ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္းပဲ အႏွစ္ႏွစ္ အလလ သိလာခဲ့ၿပီး သူေတြလို ကိုယ္တုိ႔ ရင္းႏွီး တြဲဖက္မိသြားတယ္။
သူက သိပ္႐ိုးသားတယ္။ ေအးေဆးေနတတ္တယ္။
(အဲဒါ မေကာင္းဘူး။ ႐ိုးသားၿပီဆိုရင္ ေတာ္ေတာ္ေလးကို စြာေပးႏိုင္မွ ေတာ္ကာက်တာ။
သူ႔ေၾကာင့္ ကိုယ့္မွာ fighter လဲ ျဖစ္ဖူးတယ္။)

ဒါေပမဲ့ ကိုယ္ ဘယ္ေလာက္ စြာလို႔၊ သူ ဘယ္ေလာက္ ေအးေဆးလည္းပဲ သူက ကိုယ့္ထက္ ေစာေစာစီးစီး ႀကိဳတင္ေရာက္ေနခဲ့တာ ဆိုေတာ့ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္း မ႐ွိတဲ့ အရပ္ကို တေယာက္ထီးတည္း ထြက္လာခဲ့တဲ့ ကိုယ့္အတြက္ မိုင္သီက အားကိုးအားထားရာလည္းျဖစ္၊ အျပန္အလွန္ အမွီသဟဲ ျပဳရာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

MRT ကို ဘယ္လို စီးရတယ္ ဆုိတာ သင္ေပးခဲ့တဲ့သူ၊

MRT ကဒ္ျပားကို ဘယ္လို Top Up လုပ္ရတယ္ဆိုတာ သင္ေပးခဲ့တဲ့သူ၊

S'porean ေတြရဲ႕ English ကို ဘယ္လို နားေထာင္လုိ႔မွ မရေသးတဲ့ ကိုယ့္ကို NTUC မွာ ေစ်း၀ယ္ၿပီးလို႔ cashier မွာ ႐ွင္းၿပီဆိုရင္ သူတို႔ေမးတဲ့ member လား ဆုိတာကို no လို႔ ေျဖရတယ္ လို႔ သင္ေပးခဲ့တဲ့သူ၊

ကိုယ့္ ပထမဦးဆံုး အင္တာဗ်ဴးကို (ကိုယ္ မေခၚရဘဲ သူကိုယ္တုိင္ စ ကမ္းလွမ္းၿပီး) အေဖာ္လိုက္ေပးခဲ့တဲ့သူ၊

ATM ကေန ေငြဘယ္လို လႊဲရတယ္၊ ေငြဘယ္လို ထည့္ရတယ္၊ ေငြဘယ္လို ထုတ္ရတယ္ ဆိုတာ သင္ေပးခဲ့တဲ့သူ၊ ေငြဘယ္လို ထည့္ရလဲ ဆိုတာကေတာ့ ကိုယ္ ေမ့သြားၿပီ။ (iBanking က်ေတာ့ ကိုယ္က ျပန္သင္ေပးရတယ္)

အလုပ္ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မရေတာ့ ကိုယ္နဲ႔တူတူ ငိုေပးခဲ့တဲ့သူ၊

ကိုယ္စိတ္ဓါတ္က်တုိင္း "ရမွာ၊ အလုပ္က ရကို ရမွာ" လို႔ အားေပးခဲ့တဲ့သူ၊
(အဲဒီ စကားေလးဟာ ခုေန ျပန္စဉ္းစားေတာ့ ဘာမွ မဟုတ္သလိုပဲ။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီ အခ်ိန္ကေတာ့ တကယ့္ အားေဆးပဲ။)

သူ စိတ္ေနက် ၁၀၈လံုး စိတ္ပုတီးကို အတင္းလာေပးၿပီး ကိုယ့္ကို ပုတီးမစိတ္ စိတ္ျဖစ္ေအာင္ တြန္းအားေပးတဲ့သူ၊ (ကိုယ္သယ္လာတဲ့ ပုတီးက ၉ လံုး ပုတီး)၊

ေဖေဖဆံုးလုိ႔ ကိုယ္ျပန္ေတာ့... ေလယာဉ္ကြင္းကို ေရာက္မွ ကိုယ္ သူ႔ဆီ msg ပို႔ျဖစ္တယ္။
သူ အလုပ္လုပ္ေနရာကေန rest room ထဲသြားၿပီး ကိုယ့္ဆီ ဖုန္းလွမ္းဆက္ရင္း ငိုေနခဲ့တယ္။

ေလာေလာဆယ္ ျပန္စဉ္းစားလို႔ မရတာေတြ ႐ွိေနေသးတယ္။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ အမ်ားႀကီး က်န္ေသးတယ္။ သူ႐ွိေနလို႔သာ စင္ကာပူမွာ ကိုယ့္ပထမဆံုး ေန႔ရက္ေတြကို အလြယ္တကူ ျဖတ္ေက်ာ္ႏိုင္ခဲ့တာ။
သူသာ ႐ွိမေနဘူးဆုိရင္၊ ကိုယ့္ရဲ႕ စင္ကာပူ experience ဟာ အမ်ားႀကီး အခက္အခဲ ႐ွိမွာ ေသခ်ာတယ္။

တရက္ေပါ့...
သူက ေက်ာင္းကေနလား၊ part time အလုပ္ ကေနလားမသိဘူး ျပန္အလာ "သူျပန္လာၿပီ စိတ္ညစ္တယ္ အိမ္ကိုလြမ္းတယ္" လို႔ msg လွမ္းပို႔တယ္။ ကိုယ္ကလဲ ကိုယ္လာႀကိဳမယ္ လို႔ ျပန္ပို႔ၿပီး တစ္႐ႉးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ယူၿပီး ဆင္းသြားတယ္။

ေတြ႕ၿပီး စကားေတာင္ ေကာင္းေကာင္း မေျပာႏိုင္ဘူး လမ္းမွာ သူက မ်က္ရည္ေတြ က်လာတာပဲ။ ဒါနဲ႔ ကိုယ္လဲ သူ႔လက္ထဲကို တစ္႐ႉးစေတြ ထည့္ေပးရတယ္။ (ႀကိဳတင္ သိျမင္ စီမံႏိုင္ေသာ အရည္အခ်င္းေပါ့ေလ)

ေနတဲ့ block နဲ႔ ႏွစ္ block ၊ သံုး block ေလာက္ျခားတဲ့ ပန္းၿခံေလးထဲမွာ သူနဲ႔ကိုယ္နဲ႔ တူတူထိုင္ၿပီး ငိုၾကတယ္။
ထပ္ေျပာပါရေစ။
သူသာ ႐ွိမေနဘူးဆုိရင္၊ ကိုယ့္ရဲ႕ ပထမဆံုး စင္ကာပူ ေန႔ရက္ေတြဟာ ဒီ့ထက္ပိုၿပီး အမ်ားႀကီး ခက္ခဲခဲ့မွာ ေသခ်ာတယ္။

ကိုယ္ stay ျပည့္ခါနီးထိ အလုပ္မရဘဲ သူလည္း မၾကာခင္ အိမ္ေျပာင္းဖို႔ ျဖစ္လာတယ္။
တရက္ ကိုယ္ အလုပ္ေလွ်ာက္ေနရာကေန သူ႔ကို msg လွမ္းပို႔ၾကည့္ေတာ့ သူ Bishan မွာလို႔ ျပန္တယ္။ သူေျပာင္းမယ့္ အိမ္ကို သြားၾကည့္တာ။ ကိုယ္က "မင္း အိမ္သြားၾကည့္တာလား" ေမးေတာ့ "ဟုတ္တယ္" တဲ့။ "ကိုယ့္ကို တစ္ေယာက္တည္း ထားခဲ့ေတာ့မွာေပါ့" လို႔ ဆုိေတာ့...သူ ဘာျပန္ခဲ့လဲ သိလား...

"together" တဲ့။

ကိုယ့္မွာ စိတ္ညစ္ေနတဲ့ ၾကားက မၿပံဳးဘဲ မေနႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ၿပီး၊ "I love you" လို႔ ျပန္လုိက္တယ္။

အဲဒါ ကိုယ္ stay မျပည့္ခင္ သံုးပတ္ေလာက္ အလိုေပါ့... လကုန္ရင္ သူ အိမ္ေျပာင္းမယ္... လကုန္ရင္ (အလုပ္မရရင္) ကိုယ္ အိမ္ျပန္ရမယ္...

ဒါေပမဲ့ ကိုယ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ Bishan အိမ္ကို တူတူေျပာင္းမယ္ ဆုိတာက တျပားမွ မေလွ်ာ့ဘူး။
သႀကၤန္တရက္မွာ TP ကေန Bishan ကို ေနာက္တေခါက္ အိမ္တူတူ သြားၾကည့္ၾကေသးတယ္။ stay ျပည့္ဖို႔ ႏွစ္ပတ္အလိုမွာ... အလုပ္က ဘယ္မွာေနမွန္း မသိေသး... အဲဒီ အိမ္ခံ အစ္မကေတာင္ "သိပ္ခ်စ္ၾကတာပဲေနာ္" လို႔ ေျပာလိုက္ေသးတယ္။

ၾကားထဲမွာ အင္တာဗ်ဴး ၃ ခုေလာက္ လာေသးတယ္။ အဲလိုလာတုိင္း သူက ေပ်ာ္႐ႊင္ၿပီး စိတ္လႈပ္႐ွားေပးခဲ့တယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ ႏွစ္ပတ္အလိုေလာက္မွာ ေတာ္ေတာ္ ၿငိမ္သက္ေနၿပီ။
သူနဲ႔တူတူ စီးတီးေဟာလ္ကို သြားၿပီး Air Ticket ကို book လုပ္လုိက္ၿပီ။
ေတာ္ၿပီ မိုင္သီ ကိုယ္ အိမ္ပဲ ျပန္ေတာ့မယ္...
ငိုလဲ မငိုခ်င္ေတာ့ ... ရီလဲ မရီခ်င္ေတာ့ ...
ကိုယ့္မွာ ကၽြန္ဇာတာ မပါဘူး ထင္ပါရဲ႕။

ဒီလိုနဲ႔ ျပန္ရမွာ ဗုဒၶဟူးေန႔...
ေသာၾကာေန႔ေလာက္မွာ သူေျပာတယ္။

"ဘယ္သူေျပာလို႔ ရမွာလဲ မင္း ျပန္ရမယ္လို႔။"
"ဟင့္အင္း ကိုယ္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္ပဲ ျပန္မွာပါ"
"ကပ္ၿပီးမွ မရဘူး ေျပာႏိုင္လား"
"ေတာ္ပါေတာ့ ကိုယ္ ျပန္လာမွာပါ"
"ဟုတ္တယ္ေလ။ ႏွစ္ရက္ေတာင္ ၾကားထဲမွာ ႐ွိေနတာ"
"Spass တင္တာ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ ၾကာဦးမွာေလ ဆရာရဲ႕"
"မင္းကြာ ေျပာလို႔ မရပါဘူး"

ကိုယ္ ရီေနလိုက္တယ္။

စေန ၊ တနဂၤေႏြမွာ သူ႔သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ရဲ႕ အေမက တရားရိပ္သာမွာ ၂ ရက္ဆက္လား မသိဘူး အလႉလုပ္ေတာ့ သူ သြားကူရတယ္။ အဲဒီ သူငယ္ခ်င္း အေမက သူ႔သမီးနဲ႔ မိုင္သီနဲ႔ကို ကူေပးလို႔ မုန္႔ဖိုးေပးမွာဆိုေတာ့ ဒါလဲ အလုပ္ပဲေပါ့။ ညေတာင္ သူဟိုမွာပဲ အိပ္ရတယ္။

တနဂၤေႏြ ညက်ေတာ့ သူ အိမ္မွာ ျပန္အိပ္တယ္။
ကိုယ္က အိမ္ျပန္ေနာက္က်တယ္။ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္နဲ႔ ေလွ်ာက္သြားေနလို႔။
ဘယ္ကိုလဲ သိလား... Khatib က ေရကန္ကို...
ဘုရား ႐ွိခိုးၿပီး အိပ္ေတာ့ ကိုယ့္ စိတ္ေတြ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ပဲ။ ဒီကေန မျပန္ရေလာက္ဘူးလို႔ စိတ္ထဲမွာ တခ်က္ျဖစ္လုိက္တာ ဘာေၾကာင့္မွန္းေတာ့ မသိ။ (မျပန္ခ်င္တာ မဟုတ္ဘူးေနာ္)

တနလၤာ မနက္...
စင္ကာပူ စေရာက္ကတည္းက Upside Down ျဖစ္ေနတဲ့ ကိုယ့္ ဘ၀ကို ေနာက္တႀကိမ္ Upside Down ျဖစ္ေအာင္ ျပန္လုပ္ေပးလိုက္တဲ့ တရက္ေပါ့။ (အဲဒီေတာ့မွ အတည့္ ျပန္ျဖစ္သြားတာ)
ဖုန္း call တခု ၀င္လာတယ္။ မတိုင္ခင္ ၁ ပတ္၊ ၁၀ ရက္ေလာက္ဆီက ကိုယ့္ကို ဗ်ဴးခဲ့တဲ့ အလုပ္ကပါ။
2nd Interview အတြက္လုိ႔ ေခၚတာပါ။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္ PP နဲ႔ Cert. ေတြ အားလံုး ယူလာပါတဲ့။
မိုင္သီသိေတာ့ သိပ္ကို အားရသြားပံုနဲ႔ "သြား၊ သြား ျမန္ျမန္သြား" ဆုိၿပီးေျပာတယ္။
ကိုယ္မသြားဘဲေနမွာ စိုးပံုမ်ိဳးနဲ႔။

႐ံုးကို ၁၀ နာရီေလာက္ေရာက္၊
ဘာမွ မဗ်ဴးဘဲ Online ကေန Spass တန္းတင္
တထိုင္တည္းမွာပဲ Approved ျဖစ္၊
Raffle Hospital မွာ Medical Check Up သြားလုပ္...

ဘ၀ဆိုတာ အဲဒီလိုလားဟင္ !!!
ကိုယ္ ေပ်ာ္လည္း မေပ်ာ္႐ႊင္ပါ။
ရီလည္း မရီခ်င္ပါ။
အတက္အက် အေျပာင္းအလဲေတြ ဆိုတာ ေဘးက ရပ္ၾကည့္မွသာ စိတ္လႈပ္႐ွားစရာ ေကာင္းတာ...
ႀကံဳေနရတဲ့သူအဖို႔ရာမွာ ဘာမွလည္း မဟုတ္ပါဘူး။

မိုင္သီ့ကိုေတာ့ အရင္ဆံုး အေၾကာင္းၾကားရပါတယ္။
ကိုယ့္မွာ ေက်းဇူး႐ွင္ေတြက ခပ္မ်ားမ်ားဆုိေတာ့ Raffle မွာ Check Up လုပ္တဲ့ထိ msg ေတြ ပို႔လုိ႔ မၿပီးေသး... ဆရာ၀န္ ေခၚတာ ပထမ မၾကားလို႔ (မၾကားဆို ကိုယ့္နာမည္ကို ဘယ္လို အသံထြက္ၿပီး ေခၚေနမွန္းမွ မသိတာ) ေနာက္မွ အေျပးအလႊားသြား
လက္ထဲက ဖုန္းက တတီတီနဲ႔
Pressure လဲခ်ိန္ေရာ "မင္းမွာ hyper tension ႐ွိတယ္" ဆုိေတာ့ "
ဟမ္ ငါ့မွာ ဘယ္လိုလုပ္ အဲဒါ႐ွိမွာလဲ ေသြးေပါင္ေတာင္ ျပည့္ရဲ႕လား မသိဘူး" လို႔ ဆရာ၀န္ကို ျပန္ျငင္းမိေသး... (ခ်က္ခ်င္းပဲ ဇာတိကျပ)

"မင္း ငါေခၚေတာ့ ေျပးလာတာကိုး အဲဒါေၾကာင့္ေနမွာေပါ့" တဲ့...
အို Hyper Tension ေလာက္ကေတာ့ ေဆးမွတ္ခ်က္မွာ minor ဆိုတာ ကိုယ္သိပါတယ္။
(ဘာျဖစ္လို႔ သိတာလဲ မေမးပါနဲ႔)

အဲဒီေန႔က မိုင္သီ အလုပ္မွာပဲ ညအိပ္ျပန္ပါတယ္။
ေနာက္တေန႔ အဂၤါမနက္က်ေတာ့ ကိုယ္က MOM မွာ extension လုပ္ဖို႔အသြား
မုိင္သီက အလုပ္ကေန အျပန္ AMK Mrt မေရာက္ခင္ လမ္းခုလတ္မွာ ႏွစ္ေယာက္ဆံုျဖစ္ၾကေတာ့ ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္း တစ္ေယာက္လက္ကို တစ္ေယာက္ကိုင္ၿပီး အက်ယ္ႀကီး ေအာ္မိၾကတယ္။

တကယ္ပဲ ကိုယ္တို႔ အစီအစဉ္ဆြဲထားသလို ေနာက္တရက္မွာ Bishan အိမ္ကို တူတူေျပာင္းလာႏိုင္ခဲ့တယ္။

ေနရစ္ေတာ့ Ang Mo Kio...

*****
အလုပ္၀င္ၿပီးေတာ့လည္း မိုင္သီ ကိုယ့္ကို Bank Acct. တူတူလိုက္ဖြင့္ေပးတယ္။
ပထမဆံုး လမွာ Bank Acct. မွာ Alphabet တလံုးပိုသြားေတာ့ ရမယ့္လခက ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မ၀င္လာ... ႐ံုးက cheque ေရးေပးတယ္ ... ၾကားမွာ ပိတ္ရက္ခံေနတာ ဆုိေတာ့ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ပိုက္ဆံက မေရာက္...

ကိုယ့္မွာ ပိုက္ဆံ မ႐ွိတာ သိေတာ့ ေတာင္းစရာေတာင္ မလုိဘဲ ခ်က္ခ်င္း ပိုက္ဆံထုတ္ေပးတယ္။
ကိုယ္က မိုင္သီ့ဆီက ပိုက္ဆံေခ်းဖို႔ ၀န္ေလးလို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္ခ်ိန္ေျပာေျပာ ရမွန္းသိလို႔ ေအးေဆးေနတာပါ။ အားလဲ မနာပါဘူး။ ႏွစ္ရက္ေနရင္ ကုိယ့္ဆီ ပိုက္ဆံ ၀င္လာမွာပဲ။

ကိုယ္ ျပန္ျမင္ေယာင္တုန္းပဲ။
ထမင္းစားၿပီး ကိုယ္ အခန္းထဲ ၀င္လာေတာ့ သူ ပိုက္ဆံအိတ္ထဲကေန ပိုက္ဆံ ၃၀ ထုတ္ေပးတာကို... ဒါေတာင္ သူလဲ ေက်ာင္းသားဆုိေတာ့ သူ႔မွာလဲ မ်ားမ်ား ႐ွိတာ မဟုတ္ဘူး...
(ကိုယ့္ကို မေတာင္းဘဲ ေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ေနာက္တစ္ေယာက္႐ွိေသးတယ္။ ေနာက္မွ သူ႔အေၾကာင္းေရးမယ္)

Bishan အိမ္ ျပန္အပ္ခါနီးေတာ့...သူေျပာတယ္။ "ကိုယ္ အလုပ္ရရင္ တူတူ ျပန္ေနၾကမယ္ေနာ္" တဲ့။
အဲဒီအခ်ိန္ ကိုယ္က အိပ္ရာေပၚမွာ အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ "အင္း" လို႔ပဲ ျပန္ေျပာမိတယ္ ထင္တယ္။

အဲဒီေနာက္ေတာ့ သူက သူ႔ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ ႐ွိတဲ့ Ang Mo Kio ကို ျပန္ေျပာင္းရၿပီး ကိုယ္ကေတာ့ အလုပ္နဲ႔နီးရာ AJ ကို ေ႐ြ႕လာခဲ့တယ္။

*****
လာမယ့္ ဗုဒၶဟူးေန႔ သူ ျမန္မာျပည္ကို အၿပီး ျပန္ေတာ့မယ္။
ဒီေန႔ပဲ ကိုယ္သူ႔အတြက္ ေလယာဉ္လက္မွတ္ booking လုပ္ေပးလိုက္ရတယ္။ သူ ဒီေန႔ အလုပ္လုပ္ေနလို႔။
ျပန္လာျဖစ္မယ္ ဆုိရင္ေတာင္ ၾကာဦးမွာ...
ဘယ္ေလာက္ၾကာမလဲ ဘယ္သူ သိမလဲ။

တကယ္ေတာ့ AMK အိမ္မွာ ႀကံဳခဲ့တဲ့ အခန္းေဖာ္ေတြ အားလံုး စိတ္သေဘာထားေကာင္းၿပီး၊ ႏွစ္လိုဖြယ္ေကာင္းပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ကိုယ္နဲ႔တူတူ တခန္းတည္း ေနခဲ့တဲ့ programmer သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ nurse အစ္မ (အဲဒီ အစ္မက ေနာက္ပိုင္း Bishan ထိ အခန္းေဖာ္ ျဖစ္လုိက္ေသးတယ္)။

ဒါေပမယ့္ တျခား အခန္းေဖာ္ေတြက သူတို႔ အလုပ္နဲ႔သူတို႔ ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းပဲတက္တဲ့ မိုင္သီနဲ႔ အလုပ္႐ွာဆဲ ကိုယ္က တတြဲတြဲ အေဖာ္ျဖစ္ေနခဲ့တာ...

(Bishan အိမ္မွာ ႀကံဳခဲ့တဲ့ အခန္းေဖာ္ ညီမေလးေတြကေတာ့ ေျပာစရာ အထူးမ႐ွိ။ ခုထိ အျပင္မွာ သူတို႔နဲ႔ ေတြ႕ရင္ အလိုလုိ ျမဴးလာေရာ...ကေလးမဟုတ္ သူငယ္မဟုတ္နဲ႔...)

မေန႔က Peninsula မွာ ညစာ တူတူ စားျဖစ္တယ္။
ကိုယ္တို႔ စေတြ႕တဲ့ အခ်ိန္ကို သတိရမိတယ္။

ကိုယ့္ဘ၀မွာ ခဏတာ အခ်ိန္ေလးဆံုခဲ့ရေပမယ့္ ကိုယ့္ကံေကာင္းမႈေတြ အတြက္ အတူတူ ေပ်ာ္႐ႊင္ေပးခဲ့တဲ့သူ၊ ကိုယ့္ ကံဆိုးမႈေတြ အတြက္ အတူတူ ငိုေႂကြးေပးခဲ့တဲ့သူ...

ေတြ႕ဆံုႀကံဳကြဲပဲ ဘ၀မွာ...
ဒါေၾကာင့္လည္း ဉာဏ္ပညာႀကီးမားတဲ့ သူေတြက လြတ္ရာလြတ္ေၾကာင္း ႐ွာၾကတာေနမွာ...
ကိုယ္လည္း႐ွာခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့...
လြမ္း...က်န္ရစ္ခဲ့မွာ အားနာလို႔...

*****


မေန႔ညေနက ႐ိုက္တဲ့ပံု... (ပဲခ်ည္းပဲ)



(ကိုယ့္ပံုကိုေတာ့ သည္းခံၾကပါ။ ႐ိုက္မယ္ မထင္ေသးလို႔ အိုက္တင္ မခံလုိက္ရဘူး။)

*****
သူမျပန္ခင္ ဒီ post ကို အၿပီးတင္ခ်င္လုိ႔ ဒီေန႔ သူငယ္ခ်င္း ဖိတ္ထားတဲ့ dinner ကိုေတာင္ ဖ်က္လုိက္တယ္။

ဗုဒၶဟူးေန႔
သူျပန္မယ့္ အခ်ိန္ ႐ံုးကေန မွန္းၿပီး မ်က္ရည္လည္ေနေတာ့မယ္။
အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ေတာ့ ငိုမိမလား မသိဘူး။
ခုေတာင္ ကိုယ္ စာလံုးေတြ ေကာင္းေကာင္း မျမင္ခ်င္ေတာ့ဘူး။

အရာရာတိုင္းအတြက္ မိုင္သီ့ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

*****
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လဲ မပ်က္မကြက္ ေက်းဇူးတင္တယ္။
ဒီလို သူငယ္ခ်င္းမ်ိဳးနဲ႔ ဆံုရေလာက္တဲ့ ကုသိုလ္ကံအေၾကာင္းေတြ ဖန္တီးႏိုင္ခဲ့လို႔။

Linkage (2)

ဒါန နဲ႔ နတ္ျပည္

ၿပီးခဲ့တဲ့ Linkage Post's Comment မွ အလႉခံမ်ား အလာေကာင္းေပမယ့္ အခါေႏွာင္းသြားပါၿပီ။
အဲဒီ အလႉက အလုပ္မရခင္က လႉရမယ့္ ကိစၥပါ။
ခု အလုပ္ရၿပီးၿပီ ဆိုေတာ့ ကန္ေတာ့ဆြမ္းပါ။
:)))

*****
ဒီေန႔က တျခား အေၾကာင္းအရာ တစ္ခု ေရးဖို႔ပါ။ ဒါေပမယ့္ ၿပီးခဲ့တဲ့ post နဲ႔ ဆက္ေတြးမိတာ တခ်ိဳ႕႐ွိျပန္ေရာ...

အလယ္တန္း ၆ တန္း၊ ၇ တန္းမွာေပါ့။ အဲဒီတုန္းက ျဖဴးမွာ။
၆ တန္းနဲ႔ ၇ တန္းေဆာင္က ေက်ာင္းရဲ႕ အေနာက္ဘက္စြန္းနားမွာ။ ၾကည္ျပာေဆာင္ လုိ႔ ေခၚတယ္။ ေက်ာင္းေနာက္ဖက္မွာ႐ွိတဲ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းက ဘုန္းႀကီးတပါးဟာ ေက်ာင္းထဲက ျဖတ္ၿပီး ဆြမ္းခံႂကြတတ္ပါတယ္။
ကိုယ္တုိ႔ သူငယ္ခ်င္းတေတြ အဲဒီ ဘုန္းႀကီးနဲ႔ေတြ႕ရင္ ပါလာတဲ့ မုန္႔ဖိုးတခ်ိဳ႕ကို လႉခဲ့ၾကဖူးတယ္။ တပတ္မွာ အနည္းဆံုး တရက္ေတာ့ ကိုယ္တို႔နဲ႔ ႀကံဳတတ္တယ္။

ကိုယ့္ဘ၀မွာ အႀကီးအက်ယ္ အလႉႀကီး မေပးဖူးေပမယ့္ မုန္႔ဖိုးထက္မကတဲ့ အလႉမ်ိဳးေတြေတာ့ ေနာက္ပိုင္း ႐ွိလာခဲ့ပါတယ္။ အလုပ္လုပ္ခဲ့ၿပီး ေနာက္ပိုင္းေပါ့။

ဒါေပမယ့္ ျပန္ေတြးလိုက္တုိင္းမွာ အဲဒီ အလယ္တန္းေက်ာင္းသူ ဘ၀က အဲဒီ ဘုန္းႀကီးကို သူငယ္ခ်င္းတစု ႀကံဳတိုင္း လႉခဲ့တဲ့ မုန္႔ဖိုး အလႉကို ပီတိနဲ႔ သတိအရမိဆံုးပဲ။ ေနာက္ပိုင္းလႉတဲ့ အလႉေတြကို ယွဉ္ႏိုင္တဲ့ အလႉလို႔လဲ ထင္မိတယ္။ "စိတ္သာ႐ွင္ေစာ ဘုရားေဟာ" လို႔ ဆိုတယ္ မဟုတ္လား။

ဘာပဲေျပာေျပာ ခုခ်ိန္ထက္ေတာ့ ျဖဴစင္ခဲ့တဲ့၊ ေလာဘ ေမာဟနည္းခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြ...။
ၿပီးေတာ့ ဘုန္းႀကီးကိုယ္တိုင္က ၾကည္ညိဳႏွစ္လိုဖြယ္ အိေႁႏၵမ်ိဳး႐ွိေနတာေၾကာင့္လည္း ပါပါတယ္။ အသက္ခပ္ႀကီးႀကီး၊ သကၤန္းခပ္ႏြမ္းႏြမ္းေပမယ့္ ေသေသသပ္သပ္႐ံုလို႔။ ကိုယ္တို႔ေတြက ၀တၳဳလႉၿပီး လက္အုပ္ေလးေတြခ်ီလို႔ ရပ္ေနရင္၊ ဘုန္းႀကီးက ဆုေတြေပးပါတယ္။ တခါတခါ ဆုေပး ဆုယူအၿပီးမွာ လမ္းခြဲဆက္ေလွ်ာက္ၾကရင္ "ဒုကၡေတြ ဒုကၡေတြ" လို႔ ခပ္တိုးတိုး ဆိုတဲ့ သံေ၀ဂသံကို ၾကားရတတ္တယ္။

သတၱေလာကႀကီးမွာ သူ႔နည္း သူ႔ဟန္နဲ႔ ႐ုန္းကန္ေနၾကရတာဟာ "ဒုကၡေတြ" လုိ႔ ဆုိခ်င္ဟန္ ႐ွိပါရဲ႕။

လိုအပ္လို႔ လႉရတဲ့ အလႉမ်ိဳးကေတာ့ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ႐ွိေနမွာပါပဲေလ။
ဘယ္ေလာက္တိုးတက္တဲ့ ႏိုင္ငံကို ေရာက္ျဖစ္လည္းပဲ လုိအပ္တဲ့ ေနရာေတြဆိုတာ ေတြ႕ေနရဦးမွာပါပဲ။
အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱ က ဘယ္သြားသြား ကိုယ္နဲ႔ အတူ ပါေနမွာပဲ။

ဒါေပမယ့္ နတ္ျပည္မွာေတာ့ အေတာ္ ခဲယဉ္းသတဲ့ ဆရာ။
ဗုဒၶဘာသာမွာက ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ စနစ္တက်၊ ေၾကာင္းက်ိဳးဆက္စပ္ ႐ွိတယ္ ဆုိၾကတယ္။
ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ ဆုိတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္...
အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱ ဆုိတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္...
ေမတၱာ၊ က႐ုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥေပကၡာ ဆိုတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္...

သူ႔ဆက္စပ္မႈနဲ႔သူ... သူ႔ဒီဂရီနဲ႔သူ စီစဉ္ၿပီးသားျဖစ္တယ္ လို႔ ဆုိတယ္။
ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာ ဆိုတာမွာလည္း ဒီလိုပဲတဲ့။
အနိမ့္ အျမင့္ ဒီဂရီ အလိုက္ စဉ္ထားတာ ဆုိေတာ့...
လုပ္ရ အလြယ္ကူဆံုး၊ အနိမ့္ဆံုးကေန စဉ္ထားတာေပါ့။

ေဆာက္တည္က်င့္ႀကံဖို႔ရာမွာ ဒါနထက္ သီလကခက္၊ သီလထက္ ဘာ၀နာခက္တယ္ မဟုတ္လား။
သဒၶါ၊ သီလ၊ ပညာ နဲ႔ တူမယ္ ထင္ပါတယ္။ သဒၶါနဲ႔ ဒါနက ဆက္စပ္တာကိုး။ အနိမ့္ဆံုး ဆုိေပမယ့္ အေျခခံအက်ဆံုး အေရးအပါဆံုး တစ္ထစ္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေလွကားထစ္မ်ားလို ေအာက္ဆံုးထစ္ ေက်ာ္တက္ရရင္ ကသိကေအာက္ အဆင္မေျပေတာ့ ျဖစ္မွာပဲ ေတြးမိတယ္။

သဒၶါ႐ွိမွ ဒါနျပဳဖို႔ျဖစ္၊ အဲဒီကမွ ကၽြဲကူးေရပါ သီလေဆာက္တည္ဖို႔ျဖစ္၊ ေနာက္တဆင့္က်မွ ၀ိပႆနာ ဘာ၀နာ...

နတ္ျပည္မွာေတာ့ ပထမတဆင့္က ျပဳတ္ေနၿပီ။ ေတာ္႐ံုဆို ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့နဲ႔ ဒီလမ္းစဉ္ ေရာက္ခ်င္မွ ေရာက္ေတာ့မယ္။ (ကိုယ္လို လူမ်ိဳးဆိုရင္ ေျပာပါတယ္။) နတ္ျပည္ဆုိတဲ့ ေနရာဟာ ေတာ္ေတာ္ အေနအထိုင္တတ္မွ ျဖစ္မွာ။ ေမ့ေလ်ာ့ေပ်ာ္ပါးၿပီး နတ္စည္းစိမ္ခံစား ေနာက္ဘ၀ဆုိ ျပန္ျပဳတ္က်လာဖို႔က ပိုမ်ားတယ္။ (ေက်ာင္းတုန္းက roll ေတြ လုိေပါ့။ graph မ်ား ဆြဲလုိက္ရရင္ေတာ့ ေစာက္ထိုးမိုးေမွ်ာ္ ပဲ။)

ဒါေၾကာင့္လည္း "ျဗဟၼာ့ျပည္ တ၀င္း၀င္း၊ ၀က္စားက်င္း တ႐ႈံ႕႐ႈံ႕" ဆုိတာ ျဖစ္လာတာေနမွာ။
သံသရာမ်ား တယ္ ေၾကာက္စရာေကာင္း။

*****
စကားခ်ပ္။ ။
အရိယာ မျဖစ္ေသးသူေတြ အတြက္ေတာ့ သံသရာဆိုတာမွာ ဘာ အာမခံခ်က္မွ ႐ွိတာမဟုတ္ေတာ့...
ေနာင္ဘ၀ ျမန္မာျပည္မွာပဲ လူျပန္ျဖစ္ရင္ ဟိုလူေတြနဲ႔ အမ်ိဳးမေတာ္ဘဲ မေနပါဘူး မေျပာႏိုင္ဘူး။
တို႔ေတာ့ ေၾကာက္ပ။

မွ်စ္ေၾကာ္က လူနဲ႔ သိပ္မသင့္ဘူး တဲ့။
ေလစာ ဆိုပဲ။ ဟုတ္လားေတာ့ မသိဘူး။
:)

Linkage

ဒါန နဲ႔ နတ္ျပည္

ကိုယ္ဒီကို ေရာက္ၿပီး ေတာ္ေတာ္ၾကာတဲ့ထိ အလုပ္က မရ။ ေမေမနဲ႔ အေဒၚက ထံုးစံအတိုင္း ေဗဒင္ေမး၊ ယၾတာေခ်နဲ႔ ျပာယာခတ္ေအာင္ လုပ္ၾကပါတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ ဘုရားမွန္မွန္ ႐ွိခိုးပါတယ္။ ဒီ့ထက္ေတာ့ ဘာမွ မလုပ္ပါဘူး။ ဟိုကေန ဘာလုပ္ပါ ညာလုပ္ပါ ၫႊန္ၾကားခ်က္ေတြ လာရင္ ဘာသာေရးနဲ႔ ပတ္သတ္ေနရင္ေတာ့ လုပ္မိပါတယ္။

(ဒီေရာက္ေတာ့မွ ေမေမ့စကားကို တခြန္းဆို တခြန္း နားေထာင္ပါတယ္။ ဒါက စကားခ်ပ္ ပါ။ ဥပမာ- တသက္လံုးက ေသာက္လာတဲ့ coffee ကို ေလွ်ာ့ေသာက္ပါလို႔ ေျပာလို႔ ခ်က္ခ်င္းပဲ ေန႔လည္တခြက္ကို ေလွ်ာ့လိုက္ပါတယ္။ ၾကားရက္ေတြမွာ တေန႔လံုးမွ မနက္ခင္း တခြက္ပဲ ေသာက္ေတာ့တယ္။ စေန၊ တနဂၤေႏြ ကေတာ့မပါ။

ေနာက္ ဘုရားေသာက္ေတာ္ေရ မွန္မွန္ ကပ္ပါ ေျပာလုိ႔ ေျပာတဲ့ေန႔ကတည္းက မပ်က္မကြက္ ကပ္ပါတယ္။

သြားေတာ့ မေျပာၾကပါနဲ႔။
ေတာ္ၾကာ နားမေထာင္ႏိုင္တာေတြ လာခိုင္းေနမွာ စိုးလုိ႔။ နားမေထာင္ႏိုင္တာ တစ္ခု႐ွိတယ္။

ဒီေရာက္ေတာ့မွ လို႔ စကားခံရတာက ဟိုမွာတုန္းက နားမေထာင္တာက မ်ားေနလို႔ပါ)

ဆက္ေျပာရရင္ ျမန္မာျပည္ကေန လုပ္ခိုင္းတဲ့ထဲမွာ ေရလႉဖို႔လဲပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက သြားရင္းလာရင္း အသက္ႀကီးတဲ့ လူေတြကို လမ္းစရိတ္ေပးတာ၊ ေနရာေပးတာ လုပ္ပါတဲ့။ ျမန္မာျပည္က ယၾတာကိုး။ ဒီမွာ စပယ္ယာက လိုက္ေကာက္တာမွ မဟုတ္တာ ဘယ္လို လမ္းစရိတ္ လႉမလဲ။

ယၾတာဆိုတာထက္ ေမေမတို႔ အေဒၚတို႔ လုပ္ေစခ်င္တာကို လုပ္ေပးခ်င္မိပါတယ္။ ဒါက ဒီေရာက္ေတာ့မွ ျဖစ္လာတဲ့ စိတ္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ လမ္းစရိတ္လႉတဲ့ ကိစၥကေတာ့ မလုပ္ႏိုင္ခဲ့၊ မလုပ္ျဖစ္ခဲ့ဘူးေပါ့။ ေနရာေပးတာကေတာ့ လူႀကီးေတြ ကိုယ့္ေ႐ွ႕မွာ လာရပ္တာ သတိျပဳမိတာနဲ႔ ထေပးပါတယ္။

အဲဒီမွာ တစ္ခု စဉ္းစားမိတယ္။ နတ္ျပည္မွာ ဒါနျပဳလို႔ မရဘူးဆုိတာ...
အားလံုး ျပည့္စံု လုိအပ္ခ်က္ရယ္လို႔ မ႐ွိတဲ့ေနရာမွာ ဘယ္သူက ဘယ္သူ႕ကို ဘာျဖည့္ဆည္းစရာ လုိေတာ့မလဲ။

သံဃာ့ဂုဏ္ေတာ္ထဲမွာ ပါတဲ့ အႏုတၱရံ ပုညေကၡတၱံ ေလာကႆ (ကုသိုလ္ေကာင္းမႈမ်ိဳးေစ့ ႀကဲရာ လယ္ယာေျမေကာင္းသဖြယ္ ျဖစ္ေတာ္မူေသာ) ဆိုတာလည္း ေတြးမိပါတယ္။ "ရဟန္းစားရေသာ ဆြမ္းတစ္နပ္" ထဲမွာ ေဇာ္လင္း ထပ္ခါထပ္ခါ အာ႐ံုျပဳသြားတဲ့ တစ္ခ်က္ေပါ့။

နတ္ျပည္မွာေတာ့ သံဃာလည္း မ႐ွိဘူးေလ။
လူ႕ျပည္ နတ္ျပည္မေျပာနဲ႔။
ျမန္မာျပည္နဲ႔ စင္ကာပူရားမွာေတာင္ ကုသိုလ္ျပဳခြင့္ ကြာျခားေနတာေတြ ႐ွိေနပါေရာလား။

*****
ဒီလိုဆိုေတာ့လည္း ငါ့တိုင္းျပည္ေလးမွာပဲ မွ်စ္ေၾကာ္ စားေနရတာေကာင္းသား။
:)

Dialogue between ...

3:39 PM He: အင္း

me: :) coffee သြားေဖ်ာ္လိုက္ဦးမယ္

4:46 PM He: ကိုယ္ျပန္ေရာက္ၿပီ

28 minutes

5:15 PM me: yes

He: ဘယ္သြားေနတာလဲ

ေကာ္ဖီေသာက္တာအဲဒီေလာက္ၾကာလား

5:16 PM စားၿပီးၿပီလား

me: ဟင္းခ်က္ေနလို႔ပါ (အလကား ေလွ်ာက္ေျပာတာ။ ဟင္းက cityhall က ၀ယ္ထားေတြ စားေနတာ)
အင္း ခုနက စားလဲစား

ေသာက္လဲေသာက္

ခ်က္လဲခ်က္

ခဏေနရင္

ေလွ်ာ္ရမယ္

5:17 PM လွန္းရမယ္

He: ဒါဆိုရင္မအားဘူးေပါ့ေနာ္

me: လွန္းထားတာေတြ ႐ုပ္သိမ္းရမယ္

ၿပီးရင္

မီးပူတိုက္ရမယ္

အမေလး ေမာလုိက္တာ

He: ဒါဆိုရင္ ရဲေဘာ္ဆက္လုပ္

5:18 PM မရွင္းတာရွိရင္ေမးပါ

ဒါဘဲ

me: ခုခဏနားမယ္He: ခြင့္ျပဳတယ္

ခြင့္လႊတ္တယ္

me: ေယာက်္ားယူရင္ ပိုဆိုးမလား မသိဘူးေနာ္

5:19 PM He: ဘာျဖစ္လို႔လဲ

me: အဲဒါေၾကာင့္ ဘီလွ်ံနာပဲ ယူခ်င္တာ (free kick)

He: ျဖစ္လာျပန္ၿပီဒီေရာဂါ (မသိလုိ႔။ အဲဒီေရာဂါက ေတာက္ေလွ်ာက္ျဖစ္ေနတာ။ ေပၚလုိက္ ေပ်ာက္လုိက္ မဟုတ္ဘူး)

5:20 PM me: အဲဒါမွ မလုပ္ခ်င္တာေတြ မလုပ္ဘဲေနလို႔ ရမွာေပါ့ (ဒါက corner)

He: မထင္ပါဘူး

me: ဘာျဖစ္လို႔

He: အဲလိုမ်ဳိးကိုလုပ္ေပးခ်င္ေနတာဆိုရင္ခက္ၿပီ

5:21 PM ကေလးကိုလဲ ကိုယ္တိုင္ဘဲထိန္းမယ္

ကေလးထိန္းက စိတ္မခ်ရဘူး

me: လုပ္ေပးခ်င္ေနတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ျပႆနာ မဟုတ္ဘူးေလ

He: ထမင္းဟင္းကလဲ ထမင္းခ်က္ကိုခ်က္ခိုင္းတာ စိတ္မခ်ဘူး

ငန္လိုက္တာ

ေမာင္က အငန္နဲ႔မတည့္ဘူး

me: မလုပ္ခ်င္ဘဲ မျဖစ္မေန လုပ္ေနရရင္သာ ျပႆနာ

5:22 PM He: ကိုယ္တိုင္ဘဲခ်က္မယ္

me: ေတာ္စမ္းပါ

He: အဝတ္ေလွ်ာ္တာလဲ ဂ်ီးမေျပာင္ဘူး

ေမာင့္အတြက္ ကိုယ္တိုင္ဘဲလုပ္ေတာ့မယ္ (ေတြ႕လား၊ ေယာက်္ားေတြလည္း ေရလာေျမာင္းေပး ေတာ္ေတာ္ လုပ္တတ္တာ။ သူတို႔ကိုယ္ သူတို႔ေတာ့ ဟုတ္လွၿပီ ထင္ေနၾကတယ္)

me: စိတ္ကူးကလဲ ယဉ္ေနျပန္ၿပီ

He: မီးပူတိုက္တာကလဲ ေက်မြေနတာဘဲ

5:23 PM မျဖစ္ပါဘူး

ေမာင္က သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔ႀကိဳက္ေတာ့ ကိုယ္တိုင္ဘဲလုပ္လိုက္ေတာ့မယ္

ဆိုၿပီး လုပ္ေနဦးမွာ ျမင္ေယာင္ေနပါတယ္ (ျမင္ေယာင္႐ံုပဲ ျမင္ေယာင္ရမွာ။ တကယ္တမ္း ဘယ္ေတာ့မွ ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ဘူး)

5:24 PM အခုသာ တစ္ကိုယ္တည္းဆိုေတာ့ ဒီလိုမ်ိဳးျဖစ္ေနတာပါ

ကေလးေတြ ဘာေတြနဲ႔ ဆိုေတာ့လဲ ေျပာင္းသြားမွာေပါ့ (ပိုေတာင္ ဆုိးသြားဦးမယ္)

me: ေအာ္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘီလွ်ံနာ ဆိုရင္ေတာ့ ဒါေတြ လုပ္ရလဲ တန္ပါတယ္ေလ (hat trick)

He: နာမည္မွာ ဘီလွ်ံနာ ပါရင္လဲ တန္တာဘဲလား

5:25 PM me: နာမည္ကို ေျပာတာမဟုတ္ဘူး ပိုင္ဆုိင္မႈကို ေျပာေနတာ

5:26 PM He: ပိုင္ဆိုင္မႈမွာ ဘီလွ်ံနာ ဆိုတဲ့ နာမည္ပါတာကိုေျပာတာလား

5:27 PM me: ဟုတ္ဘူး

ဘယ္ေလာက္ ပိုက္ဆံ႐ွိၿပီး

ဘယ္ေလာက္ ထပ္႐ွာႏိုင္လဲကို ေျပာတာ

5:29 PM He: ေအာ္ ဒီလိုလား

5:30 PM me: အင္း ဒီလိုပဲ

He: ဒါဆိုရင္လဲ ၿပီးေရာ မခ်စ္ဘူးလို႔မွတ္လိုက္မယ္ (ဟယ္ ဒါမွ တို႔ေမာင္ႀကီးေတာ္ !)

5:31 PM me: :)

9 minutes

5:41 PM me: ဘာလုပ္ေနလဲ

28 minutes

6:09 PM me: ျပန္တာကို ႏႈတ္ဆက္မသြားဘူး

(ဂိုးသြင္းၿပီးမွ စည္းၾကပ္ဒိုင္ အလံေထာင္ျပလိုက္သလိုပဲ။ man out တဲ့)

:D

အလကား အလုပ္ပိုဦးမယ္

*****
အလကားပါ။ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး။ ဘာမွ တင္စရာ မ႐ွိလုိ႔။
အခန္းဆက္က ေနာက္တစ္ပတ္မွ ေနာ္။

ေ႐ႊရတု မတိုင္မီ (သို႔) Before Golden Jubilee

မမတန္ခူး tag လို႔ ပါ။ ေက်းဇူးတင္စြာနဲ႔ ေရးပါတယ္။ မမက အၿပံဳးခ်ိဳခ်ိဳေလးနဲ႔ လို႔ ၫႊန္းထားေတာ့ အၫႊန္းကို ဖတ္ၿပီးမွပဲ ၿပံဳးမိသြားပါတယ္။ မၿပံဳးျဖစ္တာေတာင္ ၾကာပါၿပီေကာ။ :)

႐ြာသားေရးတာ ဖတ္ၿပီးေတာ့ ဘီးတဲလ္စ္ အဖြဲ႕ရဲ႕ When I am 64 သီခ်င္းေလး သြားသတိရမိပါတယ္။ သူ႔ post နဲ႔ တိုက္႐ိုက္ေတာ့ မဆိုင္လွပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ လူက ေခတ္ပ်က္ႀကီးထဲ ႀကီးလာရေတာ့ ထင္မိထင္ရာပါပဲ။ (ေနာင္ အႏွစ္ ၂၀ မွာ 64 လဲ မ႐ွိေသးပါဘူး။ ေ႐ႊရတုေတာင္ မတိုင္ေသးဘူး။)

ကၽြန္မလို ဘာ plan မွ မ႐ွိတဲ့ လူအဖို႔ ေနာင္အႏွစ္ ၂၀ အေၾကာင္း ႀကိဳေတြးရတာ လန္႔စရာပါပဲ။ ဒီေခါင္းစဉ္ကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့လည္း ဘယ္လမ္းေၾကာင္းကို approach လုပ္ၿပီး ေရးရမလဲ ဆုိတာ အရင္ စဉ္းစားမိပါတယ္။

ေနာင္ အႏွစ္ ၂၀ ၾကာတဲ့အခါ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ကိုယ့္ စိတ္ကူးေလးကို ေရးရမွာလား။
ဒါမွမဟုတ္ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်႐ွိတဲ့ ကိုယ့္အေနအထားကို သံုးသပ္ၿပီး ေရးရမွာလား။
ဒုတိယ တစ္ခုပဲ ေရးေတာ့မယ္။

ေသခ်ာတာကေတာ့... ေနာက္ အႏွစ္ ၂၀ ဆုိ ကၽြန္မ အသက္ အႏွစ္ ၂၀ ပိုႀကီးသြားၿပီ။
(ဘြားဘြားတို႔ ေခတ္ကေတာ့ သားကို ေခၽြးမေတာင္းေပးရမယ့္ အ႐ြယ္ျဖစ္မွာေပါ့ေနာ္။)

ကံေကာင္းတစ္ခ်က္ေလာက္သာ မေထာက္မခဲ့ရင္ေတာ့ ကၽြန္မ ျမန္မာျပည္ ျပန္ေနျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘဲ ကမၻာပတ္ေနျဖစ္ဦးမယ္ ထင္တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ ဘ၀မွာ အေျပာင္းအလဲေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး ႀကံဳလာခဲ့သမွ် ေက်ာခိုင္းခဲ့ၿပီးတဲ့ ေနရာေတြကို (ျပန္ခ်င္သည္ ျဖစ္ေစ၊ မျပန္ခ်င္သည္ ျဖစ္ေစ) ျပန္မေရာက္ျဖစ္ေတာ့တာက မ်ားေနလို႔ပါပဲ။ ငယ္ငယ္ထဲကလည္း တစ္ေနရာတည္းမွာ အေျခတက် ေနဖို႔ထက္ ေနရာအႏွံ႔ကို သြားလာခ်င္တဲ့ ဆႏၵမ်ိဳးလည္း ႐ွိခဲ့ဖူးပါတယ္။

(A J Cronin လို)

*****
တကယ္လို႔မ်ား အဲဒီ အခ်ိန္မွာ သားေတြ သမီးေတြ ရေနခဲ့မယ္ ဆုိရင္ေတာ့ သူတို႔ ကိစၥ အ၀၀မွာ ၀င္ေရာက္ပါ၀င္ စီမံခန္႔ခြဲ ၾသဇာေပးရင္း အသက္ႀကီးသြားေပမယ့္ စိတ္က ခုထိ မခ်ေသးဘူးလုိ႔ ကြယ္ရာမွာ ကေလးေတြ အတင္းေျပာတာ ခံရမယ့္ အဘြားႀကီး ျဖစ္ေနႏိုင္ပါတယ္။ ကေလးေတြ ကိစၥ မင္း ၀င္မပါစမ္းပါနဲ႔ လို႔ တားျမစ္မယ့္ ကေလးေတြ အေဖနဲ႔ ရန္ျဖစ္ရင္းေပါ့။

စိတ္တိုင္းကေတာ့ က်မယ္မထင္ဘူး။ ဘာလို႔ဆုိေတာ့ ကိုယ္က ျမန္မာျပည္မွာ အႏွစ္ ၃၀ နီးနီး ေနထိုင္ႀကီးျပင္းလာတဲ့သူ။ ျမန္မာမွ အညာသူေတာင္ ျဖစ္ေနလိုက္ေသးဆိုေတာ့...။ သူတို႔ကေတာ့ ႏိုင္ငံရပ္ျခား လူမ်ိဳးျခားေတြထဲမွာ ဒီေဒသက အက်င့္စ႐ိုက္ေတြနဲ႔ ေမြးကတည္းက က်င့္သားရလာတဲ့သူေတြ ျဖစ္ေနမွာကိုး။
(အင္း ဒုကၡ ဒုကၡ)
အဲဒီလိုဆိုရင္ ကၽြန္မ ကမၻာပတ္ ခရီးထြက္ရင္ သူတို႔ေတြ ၀မ္းသာအားရ ျဖစ္ေနၾကေတာ့မွာပဲ။
ဒါေတာ့ ဘယ္ျဖစ္မလဲ။ ကေလးေတြ ၀မ္းသာခ်င္ သာပါေစ။ ကေလးေတြ အေဖ ၀မ္းမသာနဲ႔။

လာ ကိုယ္နဲ႔ တူတူလိုက္ခဲ့။

ဒီကမၻာႀကီး အဆံုးကို ကုိယ္သြားမယ္။

*****
ေအာင္ျမင္တဲ့ ကိုယ္ပိုင္ စီးပြားေရး တစ္ခုခုလည္း ထူေထာင္ထားႏိုင္ခ်င္ပါတယ္။
အင္း Social Welfare Activity တစ္ခုခုမွာလည္း ၀င္ၿပီး အမႈေဆာင္ခ်င္မိပါတယ္။
ကိုယ့္နာမည္နဲ႔ Fund တစ္ခုေလာက္လည္း ေထာင္ခ်င္တယ္။
မိဘမဲ့ ကေလးေက်ာင္းလို၊ ေဆးသုေတသနလို၊ ပညာသင္ ေထာက္ပံ့ေရးလို ကိစၥမ်ိဳးေတြ အတြက္ေပါ့။

(Melinda Gates ပဲ ျဖစ္လိုက္ပါေတာ့။ ငါ့ႏွယ္...)

*****
ကိုယ့္ အေတြ႕အႀကံဳေတြကို Share လုပ္ဖို႔ စာလည္း ေရးခ်င္ပါတယ္။ ငယ္ငယ္က ခဏတျဖဳတ္ စိတ္ကူးခဲ့ဖူးတဲ့ အခ်စ္၀တၳဳ ေရးမယ့္ ကိစၥေတာ့ ထားလိုက္ပါၿပီ။

ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ Margaret Michelle လို တအုပ္တည္းနဲ႔ ကမၻာေက်ာ္ခ်င္မိပါတယ္။ (သက္သာေအာင္လုိ႔)

*****

အႏွစ္ ၂၀ အေၾကာင္း ေရးၾကပံု အမ်ိဳးမ်ိဳးကို သေဘာတက် ဖတ္ခဲ့ရပါတယ္။
ကၽြန္မကို tag တဲ့ မမတန္ခူး ေရးတဲ့ post ေလးကိုဖတ္ရေတာ့ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ ထိထိခိုက္ခိုက္ ခံစားမိပါတယ္။ ငါေတာ့ ဒီဘ၀မ်ိဳး မရႏိုင္ေတာ့ဘူးလို႔ sense ရေနတာေၾကာင့္လားေတာ့ မသိပါဘူး။ အညာကို ခ်စ္ေပမယ့္ ကိုယ္နဲ႔ သိပ္ ကီးကိုက္တယ္လဲ မထင္မိေတာ့ပါဘူး။

မယံုမ႐ွိနဲ႔။ အညာမွာပဲ ေတာက္ေလွ်ာက္ ေနေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ႐ွိရင္ စကားေျပာၾကည့္ပါလား။ ေျပာစရာအေၾကာင္းအရာေတြ ေတာ္ေတာ္ ႐ွားပါးေနတာ ေတြ႕လိမ့္မယ္။ အထက္တန္းေအာင္ၿပီးကာစ ကာလေတြလို ေရပက္မ၀င္တဲ့ စကားေတြ ေတာ္ေတာ္ ဆိတ္သုဉ္းေနပါၿပီ။

သံေယာဇဉ္ဟာ သံေယာဇဉ္... အေျခအေနဟာ အေျခအေနပါပဲေလ။

*****
ဘယ္လိုပဲ သဘာ၀ေလာကကို ခ်စ္လည္း အေျခအေနေတြသာ မထင္မွတ္ေလာက္ေအာင္ ေျပာင္းလဲႏိုင္စရာ မ႐ွိဘူး ဆိုရင္ ကၽြန္မေတာ့ Urban Area မွာပဲ ဘ၀ကို ကုန္ဆံုး ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။ ကမၻာေက်ာ္ အႏုပညာရပ္ေတြ၊ စာေပေတြကို ထိေတြ႕ေလ့လာခြင့္ရၿပီး၊ ေခတ္ေပၚနည္းပညာေတြကိုလည္း မ်က္ေျခမျပတ္တဲ့ ေခတ္မီတဲ့ အဘြားႀကီး ျဖစ္ခ်င္ပါတယ္။

ဒီ video file ေလးထဲကလို

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ငယ္ငယ္တုန္းက မသင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ပညာရပ္ တစ္ခုခုကိုလည္း သင္ၾကားခြင့္ ရခ်င္မိပါတယ္။

(မွတ္ခ်က္။ ။ ဟင္းခ်က္နည္း ႏွင့္ ဇာထိုးပန္းထိုးနည္း မပါ)

(စာေရးဆရာမ (ေဒၚ) မျမတ္ေလး လို။ သူက အသက္ ၈၀ လား၊ ၉၀လား နီးမွ Applied Psychology ကို ေျမးေတြနဲ႔တူတူ တက္ၿပီး Diploma ယူခဲ့ေသးသတဲ့။ တကယ္ကို ဦးၫႊတ္ပါတယ္။ အာဂမိန္းမ !!!)


*****
ျဖည့္စြက္ခ်က္။ ။ ဘုရားေၾကာင္း၊ တရားေၾကာင္းေလး ထည့္ေရးဖုိ႔ ေမ့သြားလုိ႔။ ကဲပါေလ။ ေမ့လက္စနဲ႔ ထားလိုက္ပါေတာ့။ အသက္မွ ၅၀ မေက်ာ္ေသးတာ။ ၅၀ ေက်ာ္ေတာ့ အလိုလို သတိရပါလိမ့္မယ္ (ထင္တာပဲ)။

ဘီးတဲလ္စ္ သီခ်င္းေလး နားေထာင္သြားပါဦး။




(The Beatles - When I am 64)

When I get older, losing my hair
Many years from now
Will you still be sending me
a Valentine Birthday greetings, bottle of wine
If I'd been out till quarter to three
Would you lock the door
Will you still need me
Will you still feed me
When I'm sixty four

You'll be older too
And if you say the word
I could stay with you
I could be handy, mending a fuse
When your lights have gone
You can knit a sweater by the fireside
Sunday morning go for a ride
Doing the garden, digging the weeds
Who could ask for more
Will you still need me
Will you still feed me
When I'm sixty four

Every summer we can rent a cottage
In the isle of Wight, if it's not too dear
We shall scrimp and save
Grandchildren on your knee
Vera Chuck and Dave

Send me a postcard drop me a line
Stating point of view
Indicate precisely what you mean to say
Yours sincerely wasting away
Give me an answer, fill in a form Mine for evermore
Will you still need me
Will you still feed me
When I'm sixty four

*****

ခ်စ္လြန္းတင္

ခ်စ္လြန္းတင္

(ေတးေရး - ၿမိဳ႕မၿငိမ္း
ေတးဆို - ေမ႐ွင္)

ေမာင့္မ်က္ႏွာ တ႐ြာမွတ္ထင္
အခ်စ္ဓါတ္ ရစ္ပတ္မိရင္
ၾကာေလေလ ခိုင္ၿမဲေလေလ
အျမစ္ျဖတ္ မရဘဲ အသည္းထဲ စြဲကာပင္

ဇြတ္ႏွစ္ၿပီး ခ်စ္ရေတာ့မယ္
အားႏြဲ႕သူပါ႐ွင္
ဆူးက်လည္း ဖက္၊ ဖက္က်လည္း ဖက္
နာဖက္က မို႔ပင္
ေမႊးတုန္းေတာ့ လူရာ၀င္
ေနာင္တြင္ ႐ိုးမယ္ဖြဲ႕ကာ ပစ္မွာစိုး အမ်ိဳးမ်ိဳး ပူတယ္႐ွင္

စကားေတြ ေဖာင္ဖြဲ႕လို႔ ခ်စ္မတဲ့ ယံုေအာင္ပင္
တဦးသေဘာ တဦး ေျပာ၍ မေနခ်င္
တကယ္တမ္း ေမတၱာစစ္နဲ႔ ခ်စ္ၾကဖို႔ပါ႐ွင္
လြန္းေပါင္းတင္ ခ်စ္တဲ့ႀကိဳးလို ပမာယွဉ္
ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ တူပင္ သက္ဆံုးတိုင္ ခိုင္ၿမဲခ်င္

ခ်စ္လွ်င္ အက်ိဳး၊ ျမတ္ႏိုး သဒၶါ
ေ႐ႊေမတၱာ တူတူဆိုရင္
တဲအိုပ်က္ထဲမွာပင္ ပန္းေမြ႕ရာ ႀကဲတယ္ထင္
ခ်စ္သူနဲ႔ လြဲခဲ့ရင္ ေ႐ႊပံုလဲ ဖြဲအိတ္ထင္
ခ်စ္ေငြ႕ၾကဴၾကဴ ခ်စ္သူသာပင္
ဘ၀တိုင္း ျဖစ္ေလရာ
ဆံုပါေတာ့ ႏွစ္ကိုယ္ယွဉ္

စားစား သြားသြား တူပင္
သက္လံုးေမာင္ၾကင္
ေမတၱာေရစင္ မြန္းေအာင္
ခ်စ္လြန္းတင္

*****
မလွလား စာသားေလးေတြက။ "စကားေတြ ေဖာင္ဖြဲ႕လို႔ ခ်စ္မတဲ့ ယံုေအာင္ပင္ တဦးသေဘာ တဦး ေျပာ၍ မေနခ်င္" ဆိုတာမ်ိဳးေလးေတြက ၿမိဳ႕မၿငိမ္း မို႔လုိ႔ ထြက္လာတာပဲ လို႔ ေတြးမိရေအာင္ပါပဲ။ ကၽြန္မေတာ့ အရင္ေခတ္က အမ်ိဳးသား ေတးေရးဆရာေတြကို သိပ္ အံ့ၾသမိတယ္။ သူတို႔ ဘယ္လိုမ်ား မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ႏူးႏူးညံ့ညံ့ အတြင္းစိတ္ကို ေပၚလြင္ေအာင္ ဖြဲ႕ႏိုင္ၾကသလဲေနာ္။

ေတာ္႐ံု စိတ္ဓါတ္ေတြ ခက္ထန္ေနခ်ိန္မွာဆို ဒါမ်ိဳးေလးေတြ နားေထာင္လုိက္ရင္ပဲ ႏူးႏူးညံ့ညံ့ ျဖစ္လာပါေရာ။
(ခုတေလာ tense ျဖစ္ေနလို႔ ကိုယ့္ဘာသာ ႏွစ္သိမ့္ၿပီး တင္ထားတာပါ။)

ဒီေနရာမွာ နားေထာင္ပါ။