Monday, June 13, 2011
Home
Home
Westlife
Another summer day
Has come and gone away
In Paris and Rome
But I wanna go home
Maybe surrounded by
A million people I
Still feel all alone
I just wanna go home
Babe I miss you, you know
And I’ve been keeping all the letters that I wrote to you
Each one a line or two
“I’m fine baby, how are you?”
Well I would send them but I know that it’s just not enough
My words were cold and flat
And you deserve more than that
Another aeroplane
Another sunny place
I’m lucky I know
But I wanna go home
I’ve got to go home
Let me go home
'Cause I’m just too far from where you are
I wanna come home
And I feel just like I’m living someone else’s life
It’s like I just stepped outside
When everything was going right
And I know just why you could not
Come along with me
That this is not your dream
But you always believed in me
Another winter day has come
And gone away
In even Paris and Rome
And I wanna go home
Let me go home
And I’m surrounded by
A million people I
Still feel all alone
Oh, let me go home
Oh, I miss you, you know
Let me go home
I’ve had my run
Baby, I’m done
I gotta go home
Let me go home
It will all be all right
I’ll be home tonight
I’m coming back home
***
သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ဟာ ကိုယ့္ကို တမင္ၫႊန္းဆုိတယ္ ထင္ရေလာက္တဲ့ အျဖစ္ေတြရွိၾကမွာပဲ။ အဲဒီအခါ အဲသည္သီခ်င္းကို ထပ္ခါနားေထာင္ရင္း ခ်ိဳၿမိန္ စူးရွ ၾကည္ႏူး ေၾကကြဲ ခံစားခ်က္ေတြ တခုခ်င္းစီခံစားရႏိုင္သလို အားလံုးကို တၿပိဳင္တည္း ေပါင္းဆံုၿပီး ခံစားရတာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာပဲ။
ဒီေန႔ ႐ံုးမွာ ဒီသီခ်င္းကို တိုးတိုး ဖြင့္ထားရင္း ဆ႒မေျမာက္အပိုဒ္ကေလးကိုလည္း သိပ္ႀကိဳက္ေနမိတယ္။
ျပန္ဆုိထားတဲ့ မူကြဲေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္ ထင္ပါတယ္။
***
ေဝးကြာခ်ိန္က ရွည္လ်ားလြန္းတဲ့အခါ ၾကားကာလေတြကို အလိုေလ်ာက္ ဥေပကၡာနဲ႔ မသိလိုက္မသိဘာသာ ျဖတ္သန္းေနမိေတာ့... တစ္ႏွစ္တာပတ္လံုးမွာ လြမ္းစရာအေကာင္းဆံုးအခ်ိန္ဆိုတာ ျပန္ေတြ႕ရခါနီးအခ်ိန္ ျဖစ္သြားေတာ့တယ္။
မၾကာခင္ ေတြ႕ရေတာ့မယ္ဆုိတာ ေသခ်ာေလ ပိုလို႔ လြမ္းရေလ။
***
အင္း MD ၾကားရင္ေတာ့ သူ႕ေစာင္းဖြင့္တယ္ ထင္မလားပဲ။
***
Saturday, June 11, 2011
သစ္ပင္ေအာက္မွာ...
အဲသည္ ေက်ာင္းဝန္းထဲမွာ သစ္ပင္ႀကီးတစ္ပင္ရွိသည္။ ပတ္ဝန္းက်င္ေလ့လာမႈ ညံ့ဖ်င္းလြန္းေသာ ကိုယ္သည္ အဲဒါဘာပင္ဟု အဲဒီတုန္းကတည္းက သတိမထားမိခဲ့ပါ။ ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ျဖတ္သန္းခိုနားခဲ့ဖူးေသာ အရိပ္တစ္ခု၏ အရင္းအျမစ္ကို အမွတ္တမဲ့ျဖစ္ျခင္းသည္ ဆိုးရြားလွသည္ဟု သတ္မွတ္မည္ဆုိပါက ကိုယ္သည္ အလြန္ပင္ ဆုိးရြားလွသူ ျဖစ္ပါသည္။
ထိုသစ္ပင္ႀကီးေအာက္မွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ (သို႔) တစ္စုတစ္ဖြဲ႕၏ အလာကို ေစာင့္စားရင္း လူတစ္ေယာက္ႏွင့္ကုိယ္ အတန္ၾကာေအာင္ အတူတူရပ္လ်က္ စကားေျပာခဲ့ၾကဖူးသည္။ ႏွစ္ေယာက္တည္း ရွိေနသျဖင့္ ဝန္ေလးက်ဉ္းၾကပ္ျခင္းမ်ိဳး သူေရာ ကိုယ့္မွာပါ မျဖစ္ခဲ့။ တစ္ေယာက္ေယာက္ (သို႔) တစ္စုတစ္ဖြဲ႕၏ အလာကို ထိုသစ္ပင္ရိပ္ေအာက္တြင္ ရပ္တန္႔ ေစာင့္စားရင္း ေအးေအးလူလူ စကားစျမည္ေျပာေနခဲ့ၾကသည္။ ခဏေနလွ်င္ ကိုယ္တုိ႔ ဘယ္ကို သြားၾကမည္လဲ၊ ဘယ္သူ႕ကို (သို႔) ဘယ္သူေတြကို ေစာင့္ေနခဲ့ၾကတာလဲ၊ ဘာစကားေတြ ေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကတာလဲ ဘာတစ္ခုမွ မမွတ္မိေတာ့ပါ။
ကိုယ္မွတ္မိတာ တစ္ခုသာပဲ ရွိသည္။
ထိုသစ္ပင္ႀကီး၏ အရိပ္ေအာက္တြင္ လူတစ္ေယာက္ႏွင့္ကိုယ္ တစ္ေနရာရာကို သြားဖို႔ တစ္စံုတစ္ေယာက္ (သို႔) တစ္စုတစ္ဖြဲ႕ကို ေစာင့္စားရင္း တစ္စံုတစ္ရာ ေျပာဆုိေနခဲ့ၾကသည္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုး၏ စိတ္အာ႐ံုေတြထဲမွာ ေအးခ်မ္းတိတ္ဆိတ္ေနခဲ့သည္။ အတိတ္အေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ခဲ့လွ်င္ေသာ္မွ ကိုယ္တို႔သည္ ျဖစ္ပ်က္ၿပီးသမွ် အေၾကာင္းအရာေတြဆီမွာ မရွိ၊ အနာဂတ္အေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ခဲ့လွ်င္ေသာ္မွ ကိုယ္တို႔သည္ မျဖစ္ပ်က္ေသးသမွ် အေၾကာင္းအရာေတြဆီမွာ မ႐ွိ။ လက္ရွိအခိုက္အတန္႔၏ ေအးခ်မ္းမႈျဖင့္ သက္ေတာင့္သက္သာ။
ထိုေန႔က ေနအေတာ္ပူပါသည္။ တိုက္သည့္ ေလကလည္း ပူသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအခုိက္ ေအးခ်မ္းသာယာ ရွိလွ၏။ သစ္ပင္ေပၚက ငွက္သံကေလးေတြကို ၾကားေနရၿပီး၊ သစ္ရြက္ေျခာက္ကေလးေတြလည္း က်ဆင္းလာတတ္သည္။
ထိုသစ္ပင္သည္ ဘာပင္မ်ားလဲ ကုိယ္ မသိခဲ့ပါ။
***
ထိုေနရာသို႔ တဖန္ ျပန္လည္ သြားၾကည့္ဖုိ႔ အခါခါ စိတ္ကူးမိေသာ္လည္း အေကာင္အထည္မေဖာ္ျဖစ္ခဲ့ပါ။
ခဲယဉ္းပင္ပန္းစြာ သြားေရာက္ရမည့္ ခရီးလည္းမဟုတ္၊ တားျမစ္ပိတ္ပင္မည့္သူ ရွိလွ်င္ေသာ္မွ အသိမေပးဘဲ ခဏတျဖဳတ္ႏွင့္ ေရာက္ႏိုင္ေသာ္လည္း ကိုယ္ ျပန္မသြားျဖစ္ေတာ့ပါ။ လူ႕ဘဝမွာ လုပ္တုိင္း မျဖစ္ႏိုင္တာေတြအျပင္၊ ျဖစ္တုိင္း မလုပ္ႏိုင္တာေတြလည္း ရွိေလသည္။
ထိုလမ္းကို မေလွ်ာက္ျဖစ္ေတာ့ဘူးဆုိတဲ့ေနာက္ ထိုသစ္ပင္၏ အမည္နာမကို သိ႐ံုသက္သက္ေတာ့ျဖင့္ အတိတ္ကို ျပန္မပတ္သတ္လုိေတာ့ၿပီ။
***
ဘယ္အရိပ္ေအာက္မွာ ကိုယ္ ခုိဝင္ခဲ့ဖူးတာပါလဲ။
***
Wednesday, June 8, 2011
အသည္းပန္းမွာဆူးေတြနဲ႔ရယ္ - ျမေႏွာင္းညိဳ

အသည္းပန္းမွာဆူးေတြနဲ႔ရယ္
ႏွလံုးေျမ ဥယ်ာဉ္နန္းမွာလ
ယူသံုးေႁခြ ခုဆင္ျမန္းပါေတာ့
ညြတ္ႏူးရွာ မိုက္သူကေလးပါပဲ
ဆြတ္ခူးကာ ႐ိႈက္ၾကဴေမႊးပါလို႔
အခ်စ္မ်ားစြာ ပိုက္ယူေထြးေစဖုိ႔
ေမွ်ာ္ေတြးခဲ့မိတာပါ သခင္။
ဘယ္သို႔ပင္ ဘယ္လိုလွမ္းခဲ့ေသာ္လည္း
ပန္းညႇာမွာ ဆူးခၽြန္နက္ေတြက
သြယ္ခက္ကာရံဆင္ေတာ့
မယ့္သခင္ခူးေႁခြခိုက္မွာလ
ေသြးၿဖိဳက္ၿဖိဳက္ရႊင္။
ရတက္ျဖာ ရင္မွာနင့္ပါလို႔
တစ္သက္မွာ တစ္ခါပြင့္ေသာ္လည္း
ခြင့္လႊတ္ေတာ့ ခ်စ္သခင္ရယ္
ဝဋ္တံု႔တင္ ၾကမၼာေပပဲ
ေဝဒနာဖန္လာတဲ့ အခင္းမွာလ
ေျဖရွင္းဖို႔ အယူခံမဝင္
ကြယ္ရာဝင္ေတာ့ မ်က္ရည္ဝဲ။
႐ိႈက္ေဆြးလို႔ေလ
အမိုက္ကေလး ဗ်ာပါေဝေပါ့
ေန႔ရက္ေတြ ရွည္ၾကာေညာင္းေလသမွ်
အေမ့ခက္ေလ သူ႕ေဝဒနာ မေဟာင္းဘူးတဲ့
အခ်စ္ေျပာင္းမရွာ ႏွစ္ေတြဆန္းခဲ့သေလာက္
အသစ္ေလာင္းကာ ယစ္ေထြပန္းရသတဲ့
ေၾသာ္.. နန္းမဟီအသည္းမွာ အသင့္ခူးပါလို႔
မွန္းရည္အၿမဲသာ ပြင့္ဦးကိုဆက္ေပမယ့္
တတန္းတသီ တကတည္းသာ အဆင့္ဆင့္ဆူးေတြယွက္မွေတာ့
ေမာင္ေရ.. သည္းအက္ေၾကကြဲ။
ျမေႏွာင္းညိဳ
၁၉၈၂ ေပဖူးလႊာ
***
အႀကိဳက္ဆံုး ဝတၳဳေတြထဲက တစ္ပုဒ္ျဖစ္တဲ့ ဆရာမ ျမေႏွာင္းညိဳရဲ႕ "အသည္းပန္းမွာ ဆူးေတြနဲ႔" ဆိုတဲ့ ဝတၳဳရဲ႕ ဇာတ္ဝင္ကဗ်ာပါ။
ဒီကေန႔ အားေနတုန္း facebook ၾကည့္ေနရင္း fan pgae မွာ တက္လာတာေတြ႕လို႔ တင္ခ်င္စိတ္ေပါက္လာတာနဲ႔။ (ကာယကံရွင္ဆရာမကို လွမ္းမေျပာဘဲ တင္လိုက္ပါတယ္)
အဲဒီလို ႀကိဳက္ခဲ့ရတဲ့ ဝတၳဳေတြ ရီဗ်ဴးေရးဖို႔ ႀကိဳးစားရင္ ဘယ္ေတာ့မွ မေအာင္ျမင္ဘူး။ ဘယ္ေတာ့မွလည္း ပီျပင္မယ္ မထင္ဘူး။ အဲဒီဝတၳဳကို သိပ္ႀကိဳက္ပါတယ္။ အေရးပါေသာ၊ အေရးမပါေသာ၊ စာေၾကာင္းကေလးနဲ႔သာ ျပသြားေသာ ဇာတ္ေကာင္တေကာင္ခ်င္းစီက စလုိ႔ စကားလံုးေတြ၊ အေၾကာင္းအရာေတြ၊ အျဖစ္အပ်က္ေတြ၊ ဇာတ္လမ္းယူသြားပံုေတြ၊ ျပန္ေျဖပံုေတြ တစ္ခုခ်င္း တစ္ခုခ်င္း တစ္ခုခ်င္းကို အေသးစိတ္ ႀကိဳက္ခဲ့မိတယ္။ အဓိကကေတာ့ ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္ေတြေၾကာင့္ပါပဲ။
ကိုယ္ သိပ္ႀကိဳက္တဲ့ ဝတၳဳမို႔ ျမေႏွာင္းညိဳအေၾကာင္း စကားစပ္မိတုန္း ဖတ္ၾကည့္ပါလားလို႔ တိုက္တြန္းဖူးတယ္။ ေခါင္းစဉ္ေျပာလုိက္တာနဲ႔ အတင္းကို ဖတ္ဖို႔ ျငင္းေတာ့တာပါပဲ။ (မိုက္လုိက္ေလျခင္း)
ဆုရဲ႕ စိတ္ဝင္စားစရာ ဘဝလမ္းေၾကာင္းနဲ႔ သီတာေဆာင္ အခန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္း နန္းရဲ႕ အျဖစ္အပ်က္ကို ဆြဲယူဆက္စပ္ၿပီး ဆုေျပာတဲ့ စကားေတြ၊ ခံစားခ်က္ေတြ။
ေနာက္ ဆု အဘြားျဖစ္သူ နာေရးမွာ ေက်ာ္ေဆြကို မိဘေတြနဲ႔ ျဖစ္ၾကတဲ့ကိစၥေနာက္ပိုင္း ေက်ာ္ေဆြကို ရဲ႕ စိတ္ခံစားမႈ ျပႆနာ။
ခင္ႏွင္းျဖဴကို လူဆိုးလုပ္မပစ္ခဲ့ဘဲ သဘာဝက်က် သူျဖစ္သင့္တဲ့ ျဖစ္ရမယ့္ အေနအထားအတုိင္း ေရးထားခဲ့တာ။ (တကယ့္လက္ေတြ႕ဘဝမွာ မေကာင္းတဲ့လုပ္ရပ္ လုပ္တဲ့လူ၊ ယုတ္ညံ့တဲ့လုပ္ရပ္ လုပ္တဲ့လူ ဆုိတာ ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ေတြ႕ေနႏိုင္တာေပမယ့္ အေပါစား႐ုပ္ရွင္၊ ဝတၳဳေတြထဲမွာလို သူတပါး ကိုယ္ေရးကိုယ္တာကိစၥထဲ ဝင္ပါၿပီး ဗီလိန္ျဖစ္ဖုိ႔ဆိုတာ အေတာ္မလြယ္ဘူးလို႔ ထင္မိတယ္။)
အဲဒီမွာမွ ဆု ရဲ႕ ခင္ႏွင္းျဖဴကို သူတို႔ဇာတ္လမ္းထဲမွာ လူဆိုးျဖစ္ေစလိုစိတ္ကိုလည္း ပါးပါးကေလး ျမင္မိခဲ့ေသးတယ္။ (တကယ္ေတာ့ လူ႕ဘဝဇာတ္ေၾကာင္းေတြဟာ အဲဒီလုိပါပဲ။ စိတ္ႏွလံုးထဲက အေကာင္း အဆုိးဆုိတာ ထင္ရွားလင္းခ်င္းျမင္ႏုိင္တဲ့ ျဖစ္ရပ္ေတြသာမကဘဲ ေထြျပားလြန္းတာေတြလည္း မ်ားလွတယ္)
ေစာဒီလံုး၊ မင္းေမာ္၊ ဖရက္ဒီ၊ အိုင္လင္း၊ ကုိဘိုၾကည္၊ ကိုလတ္ စသျဖင့္ေတြ...
မဂၤလာဒံုေခတ္ ေဆးတကၠသုိလ္ (၂) ေနာက္ခံ ဇာတ္လမ္းကို ဖတ္ရင္း အရိပ္ေတြ အေယာင္ေတြ အ႐ုပ္ေတြကို တခုခ်င္း ပီပီျပင္ျပင္ ျမင္လာရပါတယ္။ အဲဒါဟာ ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္ေတြနဲ႔ စာေရးသူရဲ႕ ဇာတ္ကြက္ေတြဖန္တီးပံုက ပီျပင္လြန္းလို႔ လို႔ထင္ပါတယ္။ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ကိုဖတ္ရင္း အဲဒီလုိ ျမင္လာရၿပီဆုိရင္ ကိုယ့္အတြက္ အဲဒီဝတၳဳဟာ ႐ုပ္ရွင္ျဖစ္ဖို႔ မလိုေတာ့ပါဘူး။ (ျဖစ္ရင္ သြားၿပီ)
ဇာတ္လမ္းထဲက အခ်စ္ဟာ ႐ိုးစင္းေပမယ့္ ေထြျပားတဲ့ ဘဝေတြ၊ စိတ္ခံစားမႈေတြနဲ႔ လန္႔စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ယုတၱိဆန္တဲ့ ဇာတ္ကြက္ေတြေၾကာင့္ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုကို ေခ်ာင္းၾကည့္ခဲ့ရသလိုပဲ။
အဲဒီဝတၳဳက '82 ေလာက္က ေပဖူးလႊာမဂၢဇင္းမွာ အခန္းဆက္ပါခဲ့ၿပီး နာမည္ေက်ာ္ခဲ့တာေပမယ့္ 2001/2 ပတ္ဝန္းက်င္ေလာက္က လံုးခ်င္းက်မွပဲ ဖတ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ခဏခဏ မ႐ိုးႏိုင္ေအာင္ ဖတ္ျဖစ္တယ္။
ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ႏိုင္မယ့္ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ပါပဲ။
***
ျဖည့္စြက္။ (3:12 PM)
ဆု ေနရာက ေရးထားတဲ့ ဇာတ္ဝင္ကဗ်ာ ႏွစ္ပုဒ္စလံုးဟာ ကဗ်ာႀကိဳက္ခဲတဲ့ ကိုယ့္ကို ဆြဲေဆာင္ႏိုင္တယ္ မဆုိသာေပမယ့္ စာေရးဆရာကို ေမ့ၿပီး တကယ္ပဲ ဇာတ္လမ္းထဲက ဆုကိုယ္တုိင္ ေရးထားသလုိ ပီျပင္လွတယ္။
"ရတက္ျဖာ ရင္မွာနင့္ပါလို႔
တစ္သက္မွာ တစ္ခါပြင့္ေသာ္လည္း
ခြင့္လႊတ္ေတာ့ ခ်စ္သခင္ရယ္
ဝဋ္တံု႔တင္ ၾကမၼာေပပဲ
ေဝဒနာဖန္လာတဲ့ အခင္းမွာလ
ေျဖရွင္းဖို႔ အယူခံမဝင္
ကြယ္ရာဝင္ေတာ့ မ်က္ရည္ဝဲ။"
ဆိုတဲ့ အပိုဒ္က မျမင့္မားလွတဲ့၊ မျပည့္စံုတဲ့၊ အဘြားတစ္ေယာက္သာ အားကိုးရာရွိတဲ့ ဘဝကေန ျမန္မာတျပည္လံုး ပထမနဲ႔ ေဆးေက်ာင္းဝင္ခဲ့ၿပီး၊ ခက္ခဲခ်ိဳ႕တဲ့သေလာက္ မာနနဲ႔ အာဃာတႀကီးမားလြန္းတဲ့ ဆု ရဲ႕ အတြင္းစိတ္ကုိ ေကာင္းေကာင္းျပႏိုင္တဲ့ အပိုဒ္ပါပဲ။
***
Wednesday, June 1, 2011
ဂ်ဴး ရဲ႕ အမ်ိဳးသားဇာတ္ေကာင္ေတြ
(PM)
***
ေယာက္်ားေလးေတြဟာ ဂ်ဴးရဲ႕ အမ်ိဳးသားဇာတ္ေကာင္ေတြကို မိန္းမဇာတ္ေကာင္ေတြထက္ ညံ့တယ္၊ ဂ်ဴးက မိန္းမေတြကို ဦးစားေပး အသားေပးတယ္လို႔ ဘာလုိ႔ တညီတညာတည္း ျမင္ၾကတာလဲ မသိဘူး။
ကိုယ္ေတာ့ အဲလို မျမင္ပါဘူး။ ေျပာရရင္ ေယာက္်ားဇာတ္ေကာင္ေတြကမွ ဟုတ္တုတ္တုတ္ရယ္။ မိန္းမဇာတ္ေကာင္အေတာ္မ်ားမ်ားက ေတာ္မလိုနဲ႔ ခ်ာတာတာ။
ေပ်ာ့ညံ့တဲ့ အမ်ိဳးသားဇာတ္ေကာင္ေတြလည္း မရွိဘူး မဟုတ္ပါဘူး။ ရွိပါတယ္။
ဥပမာ - ၾကာေတာ့သည္လည္း ေမာင့္စကားက (ၿဖိဳးေက်ာ္)။ ဒါကလည္း အလကားေနရင္း ညံ့တာမွမဟုတ္တာ။ သူ႕ဇာတ္နဲ႔သူ လုိက္ဖက္စြာ ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္ ပီျပင္စြာ အားနည္းတဲ့ ဇာတ္႐ုပ္ျဖစ္ေနတာပဲ မဟုတ္လား။ သူ႕ကို ေဖ်ာ့ေတာ့ထားမွ နႏၵက ပိုျမင္သာမွာ မဟုတ္လား။
ကိုယ့္အျမင္ေတာ့ ေမာင္၊ နႏၵ၊ ယုေမာ္၊ ေနသန္၊ စသျဖင့္ စသျဖင့္ ကိုယ့္စိတ္ထဲေတာ့ သူတို႔ ညံ့လိုက္တာ ဒါမွမဟုတ္ စာေရးဆရာက မမွ်မတ ဘက္လုိက္ေရးထားလုိက္တာလို႔ မထင္မိပါဘူး။ ျမတ္စုတို႔ ၿဖိဳးေက်ာ္တို႔လို အားနည္းတဲ့ဇာတ္ေကာင္ေတြမွာေတာင္ ဘက္လိုက္ၿပီးေရးထားတယ္လို႔ မခံစားရဘူး။ သူ႕ဇာတ္႐ုပ္နဲ႔ ဇာတ္လမ္းအေနအထားနဲ႔ လုိက္ဖက္သင့္ေတာ္ေနတာပဲ။
မဟုတ္ဘူးလား။
ဒါမွမဟုတ္ စာေရးဆရာရဲ႕ကၽြမ္းက်င္တဲ့ ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္ သ႐ုပ္ေဖာ္မႈၾကားမွာ ေယာက္်ားဇာတ္ေကာင္၊ ေယာက္်ားစာဖတ္သူ နဲ႔ မိန္းမဇာတ္ေကာင္၊ မိန္းမစာဖတ္သူေတြဟာ ေႁမြ ေႁမြခ်င္း ေျချမင္ေနၾကတာမ်ားလား။
***
SJD >>> ယုေမာ္နဲ့ သူ႔မိန္းမဆုိ ယုေမာ္ကုိပုိၾကိဳက္တယ္။ ပုိၾကိဳက္တယ္ေတာင္မဟုတ္ပါဘူ
Me >>> ဟုတ္တယ္။ မိန္းမတစ္ေယာက္၏ ဖြင့္ဟဝန္ခံခ်က္ ကို နားလည္လာတဲ့အခါ အဲဒီမိန္းမထက္ အဲဒီမိန္းမမ်ိဳးရဲ႕ ေယာက္်ားျဖစ္ရတဲ့ အၾကပ္အတည္းကို ပိုနားလည္လာေသးတယ္။
ဂ်ဴးရဲ႕ ဇာတ္ေကာင္မိန္းမေတြ ေတာ္တယ္ ထက္ျမက္တယ္ထင္ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္ေနရာမွာ ေတာ္ေန ထက္ျမက္ေနတာလဲ လုိ႔ ေမးၾကည့္ရင္ ဘယ္နားသြားရွာျပရမွန္းကို မသိဘူး။ တကယ္။
ဂ်ဴးေတာ္တာကိုေတာ့ ခၽြင္းခ်က္မရွိ လက္ခံပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ သူ႕ဇာတ္ေကာင္မိန္းမေတြကေတာ့
SJD >>> သူတုိ႔က တေနရာမွာ တအားထက္ပီး တေနရာမွာ တအားညံ႔ေနလုိ႔နဲ႔တူတယ္။ ပညာတတ္ေတြညံ့ဘီဆုိ လုိက္လုိ႔ကုိ မမွီဘူး။ သင္လုိ႔ကုိမရဘူး။ ေနာက္တခုက အတၱနဲ႔ မာနၾကီးၾကလုိ႔လားပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႔ကုိယ္ သူတုိ႔မသိက်ျပန္ဘူး။ ဂ်ဴး ရဲ႔ မိန္းမဇာတ္ေကာင္ေတြေျပာပါတယ
Me >>> snake snake see the legs =D
SJD >>> ပညာသည္ေတြ ဆုိေတာ့ေလ :D
PM >>> လယ္ဗယ္သံုးတာထက္ တျခားဘယ္လိုသံုးရင္ ေကာင္းမလဲေတာ့မသိဘူးဗ်
ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ဖတ္ဖူးတဲ့ အရင္ဇာတ္ေကာင္ေတြေနရာကို ဝင္ခံစားေပးလို႕မရဘူး။ ဒီစာအုပ္က်ေတာ့မွ အမ်ိဳးသားဇာတ္ေဆာင္ကို ကိုယ္ထင္ဟပ္ၾကည့္ ျမင္ေယာင္ၾကည့္ေပးလို႕ရတယ္။
***
Monday, May 9, 2011
တကၠသိုလ္ဆရာ - ေအာင္သင္း
ကၽြန္ေတာ့္ကို စင္ျမင့္တြင္ စကားေျပာေကာင္းသူဟု မိတ္ေဆြမ်ားကလည္းေကာင္း၊ စာေရးဆရာအခ်င္းခ်င္းကလည္းေကာင္း ခ်ီးမြမ္းၾကပါသည္။ ထို႔အတူ တပည့္မ်ားကလည္း စာသင္ေကာင္းေသာဆရာ၊ အေျပာေကာင္းေသာဆရာဟု ခ်ီးမြမ္းၾကပါသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္သည္ တကယ္ကိုေတာ္ေသာ ဆရာတစ္ေယာက္ မဟုတ္ေသးေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ အသိဆံုးျဖစ္ပါသည္။
အထက္တန္းေက်ာင္းသားမ်ားကို သင္ၾကားေပးရသည့္ ဆရာမ်ိဳးျဖစ္လွ်င္ေတာ့ လူေတာ္ဆရာစာရင္းဝင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ပါလိမ့္မည္။ သုိ႔ေသာ္ အဆင့္ျမင့္ပညာဟု ဆုိအပ္သည့္ တကၠသိုလ္ဆရာတစ္ေယာက္အေနႏွင့္ စဉ္းစားလိုက္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ခပ္ညံ့ညံ့ ဆရာတစ္ေယာက္မွ်သာျဖစ္ေနသည္ဟု တကယ့္ကို ဘဝင္က်က် လက္ခံမိပါသည္။
တကၠသုိလ္အဆင့္ ဆရာတစ္ေယာက္ 'ေတာ္ၿပီ' ဆုိလွ်င္ တကယ့္ကို လန္႔ေလာက္ေအာင္ ေတာ္တတ္သည္ဟု ထင္မိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔ ကုသုိလ္ေကာင္းခဲ့သည္မွာ ထိုကဲ့သို႔ လန္႔ေလာက္ေအာင္ 'ေတာ္သည့္' ဆရာမ်ားကို ႀကံဳခဲ့ရဖူးျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။
သူတုိ႔သည္ ျပ႒ာန္းထားေသာ စာမ်ားကိုသာ သင္ေပးေနၾကသည့္ ဆရာမ်ိဳးမဟုတ္ၾက။ စာသင္သားမ်ား၏ အေတြးလိပ္ျပာ ႏိႈးပစ္လုိက္ႏိုင္စြမ္း ရွိၾကသည္။ ျပ႒ာန္းစာတြင္ ေတြ႕ရေသာ ခက္ရာခက္ဆစ္ အပိုင္းမ်ားကို စာသင္သားမ်ား လြယ္ကူစြာ နားလည္သြားေလာက္ေအာင္ ရွင္းလင္းသင္ၾကားနည္းမ်ိဳးကို ကၽြန္ေတာ္လည္း ထုိက္သင့္သေလာက္ေတာ့ လုပ္ႏိုင္ပါသည္။
ထိုထုိေသာ ခက္ရာခက္ဆစ္မ်ားကို စာသင္သားေတြ နားလည္လြယ္ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး သင္မလဲဆုိသည္ကို သြားရင္းလာရင္း စိတ္ကူးေနျခင္းျဖင့္ ထုိအခက္အခဲကို လြန္ေျမာက္ႏိုင္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ေတြ႕ျဖင့္ သိခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ အထက္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခဲ့သလို အေတြးလိပ္ျပာ ႏိႈးႏိုင္သည့္ အဆင့္သို႔ ေရာက္ႏိုင္သည္ မဟုတ္ပါ။
ထိုကဲ့သို႔ တကယ့္ကို ေတာ္သည့္ ဆရာမ်ားအနက္ ဆရာႏွစ္ပါးအေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ့္ ကိုယ္ေတြ႕အျဖစ္ ထုတ္ေဖာ္တင္ျပလုိက္ခ်င္ပါသည္။
ပထမတစ္ေယာက္က ဆရာႀကီးဦးဝန္ (မင္းသုဝဏ္) ျဖစ္ပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္ ဝိဇၨာတန္းကို ေအာင္ျမင္ၿပီးေနာက္ ပညာေရးဘြဲ႕ (ဘီအီးဒီ)အတြက္ ပညာေရးတကၠသိုလ္တြင္ တက္ေရာက္ သင္ၾကားေနခိုက္ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ ျမန္မာစာဌာနသို႔ ဆရာဦးဝန္က ပါေမာကၡအျဖစ္ ဝင္ေရာက္ အမႈထမ္းရပါသည္။ ဆရာဦးဝန္ ပါေမာကၡျဖစ္လာေသာေၾကာင့္ပင္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း မဟာဝိဇၨာအရည္အခ်င္းစစ္ စာေမးပြဲေျဖဆိုရန္ ျမန္မာစာဌာနသို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ၿပီး ပညာဆက္လက္ သင္ယူခဲ့ရပါသည္။ ဤသို႔အားျဖင့္ ဆရာဦးဝန္၏ သင္ၾကားပို႔ခ်မႈကို နာယူခဲ့ရပါသည္။
ဆရာက ဘာသာစကားေလ့လာမႈကို သင္ၾကားေပးသည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မွာ ဘာသာစကားဆုိင္ရာ အသိဗဟုသုတပညာ အဘယ္မွ်တုိးေၾကာင္းကို အထူးေျပာေနစရာ မလုိပါ။ အံ့ၾသစရာလည္း မဟုတ္ပါ။ ေရွ႕ကိုတုိးၿပီးဖတ္ရန္ ျမန္မာစာအုပ္၊ အဂၤလိပ္စာအုပ္မ်ားကို ေသခ်ာျပၿပီး အထူးျပဳေလ့လာအပ္သည့္ အဆစ္အပိုင္းတို႔ကို ၫႊန္ျပသင္ၾကားေပးေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အဖို႔ ပညာေလ့လာမႈလမ္း ပြင့္လာလုိက္သည္မွာလည္း ေျပာစရာမရွိေတာ့ပါ။ ယခု ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္သည့္ အေၾကာင္းအရာမွာ ထိုမွ်ေလာက္ကို ေျပာလုိျခင္း မဟုတ္ပါ။
ဆရာက ကၽြန္ေတာ္တို႔အား ဘာသာစကားဆုိင္ရာ ေလ့လာမႈကို သင္ေပးသည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မြန္ဘာသာျဖင့္ ေရးထိုးထားသည့္ 'ေ႐ႊစည္းခံုေက်ာက္စာ' ကိုလည္း သင္ေပးရပါသည္။ ဆရာႀကီး ဦးေဖေမာင္တင္၏ ျမန္မာျပန္ႏွင့္ တြဲၿပီး ႐ိုက္ႏွိပ္ထားေသာ စာအုပ္ကိုပင္ ျပ႒ာန္းသင္ၾကားေပးပါသည္။ ဆရာက မြန္ဘာသာ၏ ဝါက်ဖြဲ႕ပံု၊ စကားဖြဲ႕ပံုတို႔ကို ဘာသာေဗဒသေဘာႏွင့္ ရွင္းလင္းသင္ၾကားေပးပါသည္။
တစ္ေန႔တြင္ေတာ့ျဖင့္ ဆရာက...
"မင္းတုိ႔ ဒီ ေရႊစည္းခံုေက်ာက္စာမွာ ညီေတာ္အာနႏၵာကို 'အာနန္' လုိ႔ပဲ ေရးထားတာကို သတိထားမိၾကရဲ႕လား"
ထိုအခ်က္ကို အထူးေျပာေနစရာမလုိပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုး သတိထားမိၾကပါသည္။ ဥပမာအားျဖင့္ "ျမတ္စြာဘုရား ၿပံဳးရယ္ေတာ္မူသည္ကို ျမင္ေသာအခါ အာနန္လည္း ဤသို႔ေလွ်ာက္၏" "ဘုရားသခင္လည္း အာနန္အား ဤသို႔မိန္႔၏" စေသာ အသံုးမ်ိဳးကို ဆရာက ဆုိလုိျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကလည္း သတိထားမိေၾကာင္းကို ေျပာျပေတာ့ ဆရာက...
"အဲဒါ ဘာေၾကာင့္လဲ မင္းတို႔ စဉ္းစားၾကည့္ဖို႔ေကာင္းတယ္"
ကဲ စာဖတ္သူပဲ စဉ္းစားၾကည့္ပါေတာ့။ အာနႏၵာကို အာနန္လို႔ေခၚတာ သူတို႔ ေခၚခ်င္လို႔ ေခၚတာပဲေပါ့။ တိုေအာင္လို႔ ေခၚတာျဖစ္မွာေပါ့။ အဲဒါကို ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဘာထပ္ၿပီး စဉ္းစားေနရဦးမွာလဲ။ ဒါေပမယ့္ ခက္သည္က စဉ္းစားေလာက္စရာ ပါလို႔သာ အစဉ္းစားခုိင္းတာျဖစ္မွာပဲဆုိတာ ေတြးမိလိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကလည္း စဉ္းစားပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဘာမွကို မစဉ္းစားတတ္ပါ။ ဆက္ၿပီး အခ်ိန္ယူ စဉ္းစားမယ္ ဆုိလွ်င္လည္း ေခါင္းက မီးခိုးေတြ အူလာဦးေတာ့ ဘာမွ် ထြက္လာမည္ မထင္ပါ။
ေနာက္ေတာ့ ဆရာက စဉ္းစားစရာ အခ်က္တစ္ခုကို ေပးပါသည္။
"ဆရာ စဉ္းစားမိတာက ဒီလိုကြ။ နာမည္ကို အျပည့္မေခၚေတာ့ဘဲ အဲဒီလုိ အတိုခ်ံဳးၿပီး ေခၚတာဟာ အေတာ္ေလးရင္းႏွီးလာၾကမွ ေခၚေလ့ရွိတာ မဟုတ္လား။ ဥပမာကြာ ဆရာေတာ္ ဦးကဝိႏၵဆုိပါေတာ့။ ကိုယ့္ရြာ ကိုယ့္ဘုန္းႀကီးအျဖစ္ ရင္းႏွီးလာရင္ "ဦးကဝိန္" လို႔ပဲ ေခၚတတ္ၾကတယ္။
ဒီေတာ့ မြန္လူမ်ိဳးေတြဟာ ျမေစတီေက်ာက္စာထက္ေတာင္ ေစာေသးတဲ့ ဒီေရႊစည္းခံုေက်ာက္စာကို ေရးထိုးခ်ိန္မွာ ညီေတာ္အာနႏၵာနဲ႔ အေတာ့္ကို ရင္းႏွီးေနၿပီလို႔ မယူဆသင့္ဘူးလား၊ ေနာက္ၿပီး ခ်စ္ခင္ၾကည္ညိဳတဲ့ အသံကေလးေရာ မပါဘူးလား၊ မြန္လူမ်ိဳးေတြဟာ ဗုဒၶဘာသာကိုေရာ ရွင္အာနႏၵာစတဲ့ ဗုဒၶဝင္ဇာတ္ေကာင္ေတြ အေၾကာင္းကိုေရာ ၾကားနာေျပာဆုိမႈ အေတာ္ႀကီးကို မ်ားေနၿပီလို႔ ဆုိႏိုင္စရာ မရွိဘူးလား"
ကၽြန္ေတာ္ တကယ့္ကို လန္႔သြားတာပါ။ လန္႔ေလာက္သည့္ အေတြးအျမင္ မဟုတ္ေပဘူးလား။ ဒီလုိ စံုေထာက္ေမာင္စံရွား လုပ္နည္းမ်ိဳးကို ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ ေယာင္လုိ႔ေတာင္ မေတြးခဲ့မိဖူးပါ။ ဆရာက ဆက္ၿပီး ေျပာပါေသးသည္။
"ဒါက ဆရာေတြးမိတာကို ေျပာလုိက္တာေနာ္။ အခိုင္အမာေတာ့လည္း မယူလုိက္နဲ႔ဦး။ ဆရာေတြးသလုိ ဟုတ္ခ်င္မွလည္း ဟုတ္မွာေပါ့။ မင္းတို႔ ဆက္ၿပီး စဉ္းစားၾကည့္ဖုိ႔ ေျပာလုိက္တာ"
ဒါကေတာ့ ဆရာ့ထံုးစံပါပဲ။ ဘယ္ေတာ့မွ ေလွနံဓားထစ္ မွတ္ခ်က္မ်ိဳး ဆုိေလ့မရွိပါ။ ဆရာ စာသင္ၾကားပံုမွာ တပည့္မ်ားအား စာေပသင္ၾကားေပးေနသည္ႏွင့္ မတူဘဲ (တကၠသိုလ္အဆင့္ျမင့္သည့္အတုိင္း) တပည့္မ်ားေရွ႕တြင္ သုေတသနစာတမ္းတစ္ေစာင္ကို ဖတ္ေနသည္ႏွင့္ပင္ တူေနေသးေတာ့သည္ဟုပင္ ကၽြန္ေတာ္ မၾကာခဏ ေအာက္ေမ့မိပါသည္။
"ရွင္အာနႏၵာ" ကို "အာနန္" ဟု ေခၚလိုက္ပံုကေလးမွ အစျပဳၿပီး သမိုင္းေကာက္ခ်က္ႀကီးတစ္ခုထိေအာင္ ဆြဲယူသံုးသပ္လုိက္ပံုကို ကၽြန္ေတာ္ ယခုထက္တုိင္ မေမ့ႏိုင္ေတာ့ပါ။ ေလ့လာမႈဆုိသည္မွာ ဤသို႔ပါတကားဟူေသာ အသိကေလးလည္း ဝင္းခနဲေပၚလာခဲ့ရပါသည္။ ...
***
Sunday, May 8, 2011
အညာ၊ အေမ၊ စာေပ နဲ႔ လူႀကီးဆရာ
* ခင္ခင္ထူး
ေကာင္းပါသည္။ ႀကိဳက္ပါသည္။ တခ်ိဳ႕ေသာ အညာအေၾကာင္းအရာမ်ား အလြန္ ထိရွသည္ဟု ခံစားပါသည္။ ကိုယ္တိုင္ အဲဒီနယ္နဲ႔ ရင္းႏွီးထဲဝင္ ပတ္သတ္ခဲ့သူျဖစ္ေသာအခါ နားေထာင္သူသက္သက္အျဖစ္ထက္ ပိုေသာ ခံစားမႈေတြ ရရွိသည္ဟု ယူဆမိ။
သို႔ေသာ္ စာေရးဆရာမ်ားအေနျဖင့္ ႏိုင္ငံေရးျပက္လံုးထုတ္ျခင္းကို ခံစား၍မရပါ။ လက္ရွိႏိုင္ငံေရး အခင္းအက်င္းမ်ား ေျပာဆုိျခင္းသည္ တေယာက္ခ်င္းစီ၏ လြတ္လပ္ခြင့္ျဖစ္ေသာ္လည္း၊ joke လုပ္ေျပာလြန္းလာေသာအခါ အီလွၿပီ။ ထုိ႔ျပင္ လက္ခုပ္သံကို ထုိနည္းျဖင့္ယူရသည္ဟူေသာ ပံုေသနည္းမ်ား ျဖစ္ေနသလားဟု သံသယဝင္လာမိ။
(စာႂကြင္း။ လူ႐ႊင္ေတာ္မ်ား ျပက္လံုးထုတ္ျခင္း ႏွင့္ ကာတြန္းမ်ားက သေရာ္ျခင္းကိုေတာင္ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေအာင့္သက္ ခံစားမရျဖစ္မိ။ သို႔ေသာ္ ထုိနယ္ပယ္ႏွစ္ခုက သူတို႔အလုပ္ သူတုိ႔လုပ္ျခင္းျဖစ္ၿပီး၊ စာေရးဆရာမ်ားက ႏိုင္ငံေရးကိစၥ လူရႊင္ေတာ္လို သေရာ္သည္အား ခံစား၍ မရ။ တျခားနည္းအားျဖင့္ ပရိသတ္ကို မက္ေဆ့ဂ်္ေပးလို႔မရဘူးလား။ တျခားတင္ျပပံုနည္းလမ္း ရွာေစခ်င္မိ။)
ထူးျခားသည္မွာ ဆရာမ စကားေတြကေန အညာကအသံကို ၾကားရျခင္းျဖစ္သည္။ ဥပမာ - ကဲ့ရီ ခံရမယ္။ (ေနာက္ထပ္ ရွိေသးေသာ္လည္း ခ်ေရးမလာခဲ့ရလို႔ ေမ့သြားၿပီ)
* ခ်စ္စံဝင္း
မိဘေမတၱာ၊ အေမ့ေမတၱာ ႏွင့္ ပတ္သတ္ေသာ ေခါင္းစဉ္ျဖစ္၍ ေဝဖန္ရန္ အလြန္တရာမွ တြန္႔ဆုတ္စရာျဖစ္ေသာ္လည္း၊ တကယ္တမ္းက် တြန္႔ဆုတ္မေနေသာေၾကာင့္ အလြန္တရာမက အလြန္တရာ့ငါးဆယ္ေလာက္ပင္ ေဝဖန္ခ်င္မိ။
ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာစဉ္းစားၾကည့္ေတာ့ ေဝဖန္ခ်င္တာမဟုတ္ဘဲ ဆရာခ်စ္စံဝင္းကို ေမးခြန္းေတြသာ ထုတ္ခ်င္တာျဖစ္ေနျပန္သည္။
၁) အဲဒီေခါင္းစဉ္နဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး ေဟာေျပာမယ့္ အေၾကာင္းအရာေတြကို ေရြးတဲ့အခါ ပရိသတ္ကို ဘယ္လို role အေနျဖင့္ ေမွ်ာ္လင့္သတ္မွတ္၍ ေ႐ြးခဲ့ပါသလဲ။
၂) မိဘေမတၱာ (အေမ့ေမတၱာ) နဲ႔ပတ္သတ္တဲ့ ေဖာ္ညႊန္းတင္စားခ်က္တခ်ိဳ႕ကို ဆရာ တကယ္ အသဲစြဲယံုၾကည္ပါသလား။
၃) တကယ့္အျဖစ္အပ်က္တခ်ိဳ႕ကို ထားလုိက္ဦး။ မိဘေမတၱာကို ၫႊန္းဆိုေျပာျပတဲ့အခါ reality မဟုတ္တဲ့စကား (ဥပမာ - မဟာသမုဒၵရာနဲ႔ ယွဉ္ရင္၊ ျမင္းမိုရ္ေတာင္နဲ႔ယွဉ္ရင္၊ ႏွစ္သိန္းေလးေသာင္းအထုရွိတဲ့ မဟာပထဝီေျမႀကီးနဲ႔ ယွဉ္ရင္၊ မဟာစၾကဝဠာနဲ႔ ယွဉ္ရင္၊ ေရတစ္စက္စာ၊ ေပါက္သစ္စ ႏြားဦးခ်ိဳ၊ ျမဴမႈံပမာ၊ အပ္နဖားေပါက္) စတာေတြက နားေထာင္သူေတြရဲ႕စိတ္ထဲ အဲဒီ ေမတၱာတရားကို ပိုမိုၾကည္ညိဳ ေပ်ာင္းတိမ္းၫႊတ္ႏူးသြားေစလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါသလား။
(တကိုယ္ေရအျမင္ေျပာရရင္ ဆရာခ်စ္စံဝင္း ေျပာေနတာနားေထာင္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ၁၀ တန္းတုန္းက အဂၤလိပ္စာမွာ သင္ရတဲ့ the 4 young men လား၊ ေခါင္းစဉ္ေမ့ေနၿပီ။ လာလည္တဲ့ တရြာသားကို လူလည္လူငယ္ေလးေယာက္က ယံုတမ္းစကားေျပာတဲ့ ပံုျပင္ပဲ တခ်ိန္လံုး သတိရေနမိတယ္။
အေၾကာင္းအရာရင္းက ဘယ္လုိေကာင္းေကာင္း ဖြင့္ဆုိခ်က္က အရာမဟုတ္တဲ့အခါ မူရင္းေကာင္းၿပီးသားႀကီး တန္ဖိုးေတာင္က်တယ္လုိ႔ ျမင္မိ။)
၄) ဆရာေဟာေျပာတာကို နားေထာင္ေနတဲ့ပရိသတ္ကို ဘယ္လုိ ျမင္ပါသလဲ။ (အေမ ေခါင္းစဉ္ေအာက္မွာ ဆရာေရြးခ်ယ္ေျပာသြားတဲ့ အေၾကာင္းအရာမ်ားကား အလြန္ပင္ ထင္မွတ္မထားသျဖင့္ အလြန္ပင္ အံ့ၾသမိ။)
ႀကံဖန္အေကာင္းျမင္တတ္သူဟု လူထင္မခံခ်င္လွေသာ္လည္း ဆရာလက္ရွိ လုပ္ေနရတဲ့ လုပ္ရပ္နဲ႔ ပတ္သတ္လုိ႔ စကားခ်ပ္လို ထည့္ေျပာသြားတဲ့ အေၾကာင္းအရာအတြက္ေတာ့ ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ လက္ရွိအေျခအေန အေနအထား ကံပစ္ခ်ရာ ဘာပဲေျပာေျပာ လတ္တေလာ ႐ုန္းမထြက္ႏိုင္ေသးတဲ့ အေဖတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနတဲ့အခါ... ဆုိတာကို ျမင္ခြင့္ရလုိက္တဲ့အတြက္နဲ႔တင္ ဆရာ့မိဘေမတၱာကို ယံုတမ္းျဖစ္ေအာင္ ေျပာသြားေသာ စကားမ်ားအား ေခ်လိုက္ပါသည္။
* ေဖျမင့္
စတက္လာခ်င္းမွာပဲ "ဒါမ်ိဳးေျပာရင္ သိပ္သေဘာက်ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မေျပာဘူး။" ဆုိတာမ်ိဳးက စလာတဲ့အတြက္နဲ႔တင္ ေတာ္ေတာ္ ေက်နပ္သြားတယ္။ (စာေရးဆရာက စင္ေပၚမွာ ပရိသတ္ပြဲက်ေအာင္ တမင္တကာ လုပ္ျပစရာ အေၾကာင္းမွ မရွိတာ)။ အထူးေျပာစရာမရွိပါ။ ႀကိဳက္ပါသည္။
* ဦးေအာင္သင္း
အလြန္ေကာင္းပါသည္။ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ man of the literature talk.
ငါ ဆရာလုပ္တာ မင္းတို႔ သည္းခံ လုိ႔ တခ်ိန္လံုးေျပာေသာ္လည္း တကယ္ေတာ့ ဆရာလုပ္တာ ပါတယ္လုိ႔ မထင္ရ။
ျပန္ေရးျပစရာ ႐ုတ္တရက္မေတြ႕ႏိုင္ပါ။ ေရးလည္းမေနေတာ့ပါ။ စာရွည္ေနမည္။
အသက္ ၈၅ ႏွစ္မွာ အေတြ႕အႀကံဳအရေရာ ဉာဏ္ပညာအရပါ ေျပာစရာ မ်ား၊ မ်ားသမွ်ကိုလည္း ေျပာခဲ့ေပမယ့္ ေျပာေနတဲ့စကားက ဘယ္ထိဆက္ေရာက္ေရာက္ အဆံုးမွာ မူရင္းေနရာကို ျပန္ေရာက္ေအာင္ ေကာက္ႏိုင္တာ အေတာ္ထူးတဲ့ ကုသိုလ္လို႔ ထင္မိပါသည္။
ကြန္ျမဴနစ္သင္တန္းက တခုေသာ အေၾကာင္းအရာကို ေျပာမယ့္အလုပ္မွာ "ငါ ျမင္တာ ငါေျပာတာေနာ္။ မင္းတို႔ ယူခ်င္မွယူ" ဆုိတာၾကားေတာ့ အားရမိ။ ဆရာေရးဖူးတဲ့ မဟာဝိဇၨာတန္းတက္တုန္း ေက်ာက္စာသင္ေတာ့ "အာနန္" ဆုိတဲ့စကားလံုးနဲ႔ ပတ္သတ္လုိ႔ ဆရာမင္းသုဝဏ္ ဘယ္လုိေကာက္ခ်က္ဆြဲျပခဲ့၊ ဘယ္လိုလမ္းဖြင့္ေပးခဲ့ဆိုတဲ့အေၾကာင္းကို သတိရမိသည္။
***
ေဆြးေႏြးခန္းမွာလည္း ႏိုင္ငံျခားေရာက္မိဘမ်ား၊ ကေလးမ်ားနဲ႔ ျမန္မာစာ စကားကိစၥကို ေျပာသြားတဲ့ ဆရာ့သေဘာထားကိုလည္း ႀကိဳက္ပါသည္။ မွန္သည္။ ဒါသည္ သူတို႔ကိစၥ၊ သူတုိ႔ကိစၥကို ေဘးလူက ကိုယ့္အျမင္ကိုသာ ေျပာလုိ႔ရမည္။ လုပ္ပိုင္ခြင့္က သူတို႔လက္ထဲမွာသာ ရွိသည္။
က်န္တဲ့ဆရာမ်ားနဲ႔ေျပာတာေတြကေတာ့ သိပ္စိတ္ထဲ မရွိလွပါ။
ဆရာမခင္ခင္ထူးနဲ႔ ေျပာၾကတဲ့ ျမန္မာမိန္းကေလးမ်ားနဲ႔ ဝတ္စားဆင္ယဉ္မႈအေၾကာင္းမွာေတာ့... ဟိုတုန္းက ျမန္မာလူမႈအဖြဲ႕အစည္းမွာ မိန္းကေလးတေယာက္ ပြဲလမ္းသဘင္သြားေတာ့မယ္ဆုိရင္ အိမ္က လူႀကီးသူမေတြက မိန္းကေလးရဲ႕ ဝတ္စားဆင္ယဉ္မႈကို ေျခဆံုးေခါင္းဆံုး အကဲခတ္ၿပီး စိတ္တုိင္းက်မွ အိမ္အျပင္ကို ေျခတလွမ္း လွမ္းလို႔ရတယ္။ ခုဒီေန႔ေခတ္ ႏိုင္ငံျခားေရာက္ မိန္းကေလးေတြမွာေတာ့ အဲဒီလို "ဟဲ့" လုိ႔ ေျပာမယ့္သူ မရွိလုိ႔ပါ ဆုိတယ္။
ဆရာမေျပာသြားတာ ႀကိဳက္သည္လည္း မဟုတ္၊ မႀကိဳက္သည္လည္းမဟုတ္။ ဆရာမကိုယ္၌ကလည္း (ရည္ရြယ္၍လား၊ မရည္ရြယ္ဘဲလားမသိ) အဲဒီကိစၥကို ေကာင္းသည္ ဆုိးသည္ဟု ေျပာသြားတာ မဟုတ္။
(သူက ဒီအျဖစ္အပ်က္ကို မွတ္ခ်က္ျပဳေပးသြားတာ မဟုတ္ဘဲ၊ ဘာေၾကာင့္ ဒီလိုျဖစ္ရတယ္ဆုိတဲ့ အက်ိဳးအေၾကာင္းသက္သက္ေလာက္သာ ျပဆိုသြားတာျဖစ္ေတာ့ ေစာဒကတက္စရာ မရွိလွ)။
(အဲဒီေနရာမွာ ေကာင္းသည္ ဆုိးသည္ ဆုိတာထက္ ေတြးမိတာတစ္ခုက) ျမန္မာလူမႈအဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ အေျခခံသေဘာကိုက တေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕ လြတ္လပ္ခြင့္ကို ေရွ႕တန္းတင္ အေရးေပးထားတာမဟုတ္ဘူး ဆုိတာပဲ။ အစုအဖြဲ႕တစ္ခုရဲ႕ သေဘာက် ေက်နပ္မႈစံနဲ႔ ကိုက္ညီေအာင္ အဲဒီအစုအဖြဲ႕ရဲ႕ ၾသဇာခံေတြက (အဲဒီစံက အဓိပၸါယ္ရွိသည္ျဖစ္ေစ၊ မရွိသည္ျဖစ္ေစ၊ အဲဒီစံကို ေက်နပ္သည္ျဖစ္ေစ၊ မနပ္သည္ျဖစ္ေစ) ေနျပရတယ္ ဆုိတာပဲ။
ျမန္မာျပည္ဟာ တကယ္ပဲ ကၽြဲေပ်ာက္လို႔ ႏြားရွာေနၾကတာလား ဆုိတာ အဲဒီ ဆရာမ ခင္ခင္ထူးရဲ႕စကားကေန ဆက္ေတြးမိေစတယ္။
***
ကိုယ္ပိုင္အျမင္ျဖစ္၍ တျခားလူႏွင့္ တူရန္လိုသည္ဟု မထင္ပါ။ တူလို႔လည္း ဘယ္သူမွ အက်ိဳးရွိမျဖစ္၊ မတူလို႔လည္း ဘယ္သူမွ အက်ိဳးမရွိမျဖစ္။ ကုိယ့္အျမင္ကိုယ္ေျပာႏိုင္ခြင့္ ႏွင့္ ေျပာပိုင္ခြင့္သည္သာ အဓိကဟု ယူဆသည္။
***
Thursday, May 5, 2011
အကန္႔အသတ္မ်ား

ဒီလုိပဲ လူတုိင္းရဲ႕ ဘဝမွာ...
အျဖစ္အပ်က္ေတြက က်န္ခဲ့တာေတြ ႐ွိမယ္၊ ခ်န္ခဲ့တာေတြ ႐ွိမယ္။
သံေယာဇဉ္ေတြကေတာ့ ထပ္ၾကပ္မကြာ လိုက္လာတတ္တယ္။
ဖံုးကြယ္ထားစရာလည္း မလုိပါဘူး။ ဒါဟာ လတ္တေလာထားတဲ့ ေစာင့္သိ၊ ေစာင့္စည္းျခင္းနဲ႔ မဆိုင္လို႔ပါ။
အတိတ္ရဲ႕ အမွတ္တရဆိုတာေတြကျဖစ္တဲ့ သံေယာဇဉ္နဲ႔ လက္႐ွိေစာင့္စည္းရမယ့္ စည္းဆိုတာ လက္ဖမိုးနဲ႔ လက္ဖဝါးလို၊ ေခါင္းနဲ႔ ပန္းလို ေက်ာခ်င္းကပ္ေနတာေတြ မဟုတ္ဘူးကြယ့္။ တစ္ခုကို ေဖာ္ျပႏုိင္ဖို႔ တစ္ခုကို ေမွာက္ထားစရာမလုိဘူး။ တစ္ခုကို ဖံုးကြယ္ထားမွ တစ္ခုကို လွစ္ဟျပဖို႔ အဆင္ေျပတာ မဟုတ္ဘူး။
ေမ့စရာမဟုတ္တဲ့အရာေတြကို ေမ့မယ့္သူမဟုတ္ရင္၊ ေစာင့္စရာ စည္းမွန္သမွ်ကို ေစာင့္စည္းဖို႔လည္း ဝန္ေလးမွာမဟုတ္ဘူး။ ေမ့လြယ္ေပ်ာက္လြယ္တဲ့သူမွသာ ေစာင့္စည္းႏိုင္မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ရင္ေတာ့ မွားလိမ့္မယ္။
ကိုယ္ကေတာ့ သိမ္းဆည္းစရာမွန္သမွ်ကို သူ႕အကန္႔နဲ႔သူ သူ႕အကြက္နဲ႔သူ မေရာေႏွာဘဲ ထားဖို႔ တတ္ႏိုင္ပါတယ္။
ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ဘဝက ပ်ားအံုတစ္ခုလို၊ ေရခဲခြက္တစ္ခုလိုပါပဲ။
=)
(5th Feb 2011)