Friday, November 27, 2009

God Father

ဝတၳဳနဲ႔ ႐ုပ္႐ွင္ၾကားမွာ ခံစားမႈေတြ ေလ်ာ့သြားတယ္ ဆိုေပမယ့္...
God Father ကိုေတာ့ အလံုးစံု နားလည္ၿပီး၊ Dr. Zhivago ကိုေတာ့ သိပ္ မခံစားႏိုင္ဘူး။

God Father အေၾကာင္း ေျပာရရင္... ႀကိဳက္ပါတယ္။ ဝတၳဳကေတာ့ ဆုိဖြယ္ရာ မ႐ွိ...
႐ုပ္႐ွင္မွာလည္း သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြ ေကာင္းၾကပါတယ္။
Al Pacino ကိုလည္း ၾကည့္လို႔ကို မဝဘူး။ (ဤကား စကားခ်ပ္)

ဒါေပမဲ့
Johnny Fontane အတြက္ မိသားစု ေ႐ွ႕ေန Hagen က Studio Head နဲ႔ သြားေတြ႕တဲ့ အခန္းတို႔၊ အဘိုးႀကီး (Don Corleone) ရဲ႕ လက္႐ံုးတစ္ဆူ ျဖစ္တဲ့ Luca Brasi က Sollozzo အဖြဲ႕ထဲကို အသြား လုပ္ႀကံခံရတဲ့ အခန္းတို႔ကိုဆို ဝတၳဳဖတ္တုန္းက အေတာ္ စိတ္လႈပ္႐ွားခဲ့ရသေလာက္ ႐ုပ္႐ွင္ၾကည့္ေတာ့ ဘာမွ မဟုတ္သလိုပဲ။

ဒါေပမဲ့ သားႀကီး Sonny လုပ္ႀကံခံရၿပီး ဆံုးေတာ့ Hagen ေ႐ွ႕မွာ Don Corleone ငိုတဲ့ အခန္းနဲ႔၊ ႐ုပ္ပ်က္ ဆင္းပ်က္ ျဖစ္ေနတဲ့ သား အေလာင္းကို သူ႕အေမ မျမင္ရခင္ သူ႕ေက်းဇူး ႐ွိခဲ့ဖူးတဲ့ သုဘရာဇာဆီမွာ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ျပင္ေပးဖို႔ ေတာင္းဆုိတဲ့ အခန္းကေတာ့ ရင္ထဲကို သိပ္ ထိတာပဲ။

dead body ကို ဖြင့္ျပၿပီး ယူက်ံဳးမရတဲ့ အသံနဲ႔ ေျပာတယ္။
"ၾကည့္စမ္းပါဦးကြာ ငါ့သားကို သူတို႔ လုပ္ထားလိုက္ၾကတာ" တဲ့။

ဒါေပမဲ့
ဒုစ႐ိုက္ ဂိုဏ္းေခါင္းေဆာင္ႀကီး လူေသအေလာင္းတစ္ေလာင္းနဲ႔ အတူ သူ႕ဆီလာၿပီး တင္ေနတဲ့ ေက်းဇူးေႂကြးကို ဆပ္ခိုင္းမယ္ ဆုိေတာ့ ဒုစ႐ိုက္မႈတစ္ခုနဲ႔ အေလာင္းေဖ်ာက္ခိုင္းမယ္ ထင္ၿပီး၊ ႀကံရာပါ ျဖစ္မွာ စိုးရိမ္ေနတဲ့ သုဘရာဇာႀကီး Bonasera ရဲ႕ feeling ကိုေတာ့ ဝတၳဳဖတ္တုန္းက ရခဲ့ေပမယ့္ ႐ုပ္႐ွင္ၾကည့္ေနခ်ိန္မွာ မရေတာ့ဘူး။

ၿပီးေတာ့ အခန္း အစီအစဉ္ကစ ကြာသြားတယ္။ ဝတၳဳမွာတုန္းက God Father လူေသ အေလာင္းတစ္ေလာင္းနဲ႔ အတူ Bonasera ဆီ ေရာက္လာတဲ့ အခါ သူ႕လိုပဲ ဘာမွန္းမသိဘဲ တထိတ္ထိတ္ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ေနာက္မွ Sonny ေသရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းက လာတယ္။

႐ုပ္႐ွင္မွာေတာ့ Sonny ပစ္သတ္ခံရတာကို ျပၿပီးမွ Bonasera ဆီ အေလာင္းျပင္ဖို႔ လာတာကို ျပတယ္။ (လို႔ ထင္တယ္။ ကိုယ့္ဘာသာလဲ မေသခ်ာေတာ့ဘူး)

အဲဒီ ႐ုပ္႐ွင္မွာ အဆာပလာေတြကို ေထာင့္ေစ့ေအာင္ ထည့္ႏိုင္တာေတာ့ အခ်ိန္ေပးၿပီး ၾကည့္ရက်ိဳးနပ္တဲ့ တစ္ခ်က္ပါပဲ။

ဥပမာ -
သမီးျဖစ္သူရဲ႕ အမႈကိစၥကို God Father ေ႐ွ႕မွာ ေျပာရင္းနဲ႔ ဝမ္းပန္းတနည္း ျဖစ္လာတဲ့ Bonasera ကို တစ္ခြက္ေလာက္ ကမ္းေပးဖို႔ သူ႕လူေတြကို လက္ဟန္ျပတာမ်ိဳး။

တခ်ိဳ႕ ကဒ္ ေတြကေတာ့ ႐ုပ္႐ွင္မို႔လို႔သာ ၿပီးျပည့္စံုေအာင္ ခံစားႏိုင္တာလို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။
Tattaglia ဘက္က လူေတြနဲ႔ ေဆြးေႏြးေနတုန္း သားႀကီး Sonny က စကားျဖတ္ေျပာတာကို မ်က္ႏွာရိပ္၊ မ်က္ႏွာကဲနဲ႔ တားတဲ့ အခန္းမ်ိဳး။

"ကၽြန္ေတာ့ဘက္က လိုအပ္ခ်က္ေတြ ႐ွိခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ေတြဟာ နားေထာင္ေနရမယ့္ အခ်ိန္မွာ ဝင္ေျပာၾကတယ္။"

ဟုိလူေတြ ျပန္သြားတဲ့အခ်ိန္ စကားျဖတ္ေျပာတာနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ သားႀကီးကို ဆူတဲ့ အခန္းမွာ Sonny ပို႔ေပးသြားတဲ့ အခံမ်က္ႏွာဟာ သိပ္ေကာင္းတယ္။ အဲဒီကဒ္မွာ Marlon Brando ဘက္က မ်က္ႏွာကို အျပည့္ ျပမသြားေပမယ့္ Sonny ခံေပးထားတဲ့ မ်က္ႏွာကဲနဲ႔ တင္ ၿပီးျပည့္စံုတယ္။

လူလားေျမာက္ အိမ္ေထာင္က်လို႔ ကေလးအေဖေတာင္ ျဖစ္ေနၿပီးတဲ့ သားအေပၚမွာ တည္ေနဆဲ ဖခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ၾသဇာအာဏာ အတိုင္းအဆကို အဲဒီမွာ ေသခ်ာျပႏိုင္တယ္။ Sonny သ႐ုပ္ေဖာ္သြားတဲ့ မ်က္ႏွာဟာ အံ့ၾသစရာပဲ။ (
ဗမာသ႐ုပ္ေဆာင္ေတြ...ဗမာသ႐ုပ္ေဆာင္ေတြ... အင္း... မေျပာေတာ့ပါဘူး။ ေလကုန္တယ္။ လက္ေညာင္းတယ္။)

ၿပီးေတာ့ Marlon Brando ဟာ အဲဒီတုန္းက အသက္ 48 ႏွစ္ပဲ ႐ွိေသးတယ္။
ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတဲ့ မိတ္ကပ္လဲလို႔။ အဲဒါ IMDB မွာ make up ျခယ္ေနတဲ့ ပံုေတြေတြ႕လို႔ အသက္ ျပန္တြက္ၾကည့္ေတာ့မွ သိရတာ။ မဟုတ္ရင္ တကယ္ အသက္ ၇ဝ ေလာက္လို႔ ထင္ေနမွာပဲ။

Michael လဲ Siciliy ကၽြန္းမွာ ေရာက္ေနၿပီး၊ Sonny ဆံုးၿပီးသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ရန္စ အားလံုးကို ႐ုပ္သိမ္းဖို႔ သူ ဆံုးျဖတ္ၿပီး powerful man ေတြ အကုန္စုၿပီး အစည္းအေဝး လုပ္တဲ့ အခန္းမွာေတာ့ အႀကိဳက္ဆံုးစကား တစ္ခြန္း ႐ွိပါတယ္။

"လက္တံု႔ျပန္တာနဲ႔ မင္းရဲ႕သားက မင္းဆီ ျပန္ေရာက္လာႏိုင္မွာလား။
က်ဳပ္သားေရာ
က်ဳပ္ဆီ ျပန္ေရာက္လာႏိုင္မွာ မို႔လို႔လား။

ဒါေပမဲ့
က်ဳပ္မွာ တဖက္စြန္းေရာက္တဲ့ အေၾကာင္းတစ္ခုေတာ့ ႐ွိတယ္။

က်ဳပ္သားငယ္ဟာ Sollozzo ကိစၥနဲ႔ ဒီကေန တျခားမွာ ေ႐ွာင္ေနရတယ္။
သူ႔ကို
ဒီ ျပန္ေခၚဖို႔ လုပ္ရမယ္။ ျပစ္တင္စြဲခ်က္ေတြ မွန္သမွ်ကို အကုန္ ေမ့ပစ္လုိက္မယ္။

ဒါေပမဲ့
က်ဳပ္ဟာ အယူသည္းတဲ့သူ ျဖစ္တယ္ေနာ္။
မေတာ္တဆမႈေလး တစ္ခုခု သူ ႀကံဳရတာနဲ႔...
ရဲအရာ႐ွိ တစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ႕ ပစ္ခတ္ခံရတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္...
အက်ဉ္းေထာင္ထဲ ေရာက္ၿပီး သူ႕ဘာသာ ဆြဲႀကိဳးခ် သတ္ေသသြားရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္...
ဒါမွမဟုတ္ သူ႕အေပၚ မိုးႀကိဳးခခဲ့တယ္ ဆိုရင္ေတာင္မွ...

ဒီအခန္းထဲမွာ ႐ွိေနတဲ့ လူတခ်ိဳ႕ကို က်ဳပ္ အျပစ္တင္မိမွာ ျဖစ္တယ္။
ဒါ့အျပင္ ဘယ္ေတာ့မွ ခြင့္လႊတ္မွာ မဟုတ္ဘူး။

***

အဲဒီလို အဆံုးစြန္ထိ စကားကို အကုန္ေျပာလိုက္တာ သိပ္သေဘာက်တယ္။
ဘာမွ မဆိုင္တဲ့ မိုးႀကိဳး သူ႕သားအေပၚ က်ခဲ့မယ္ ဆုိရင္ေတာင္မွ ဒီလူေတြကို ခြင့္မလႊတ္ဘူး ဆုိတယ္။ သူ႕ character နဲ႔ ကြက္တိပဲ။

Michael (Al Pacino) သ႐ုပ္ေဆာင္သြားတာလည္း အပိုအလိုမ႐ွိ ကြက္တိပဲ။
တကယ္ေတာ့ သူက Siciliy ကၽြန္းမွာ
Apollonia မိုးႀကိဳးခေနတာ။
(So they are called men. <<< ဤကား စကားခ်ပ္။)

Michael အေမရိကန္ ျပန္ေရာက္ၿပီး၊ ရီးစားေဟာင္း Kay နဲ႔ ေျပာၾကတဲ့ အခန္းကိုလည္း ႀကိဳက္တယ္။

"ငါ့ အေဖလည္း တျခား powerful man ေတြထက္ ဘာမွ မကြာျခားပါဘူး ေကးရယ္။
ဆီနိတ္တာ တစ္ေယာက္လို၊ သမၼတ တစ္ေယာက္လိုပါပဲ။"

"ဒါေပမဲ့ သူတို႔ (ဆီနိတ္တာတို႔၊ သမၼတတို႔) လူမသတ္ဘူး။"

အဲဒီမွာ "အဲဒါ ငါ့ မိသားစုပါ ေကးရယ္။ ငါ မဟုတ္ပါဘူး။" လို႔ ဇာတ္လမ္းအစ မိသားစုအေၾကာင္းေတြ ေကးကို မိတ္ဆက္ေျပာျပတဲ့ အခန္းေလးကို ဖ်တ္ခနဲ ျပန္ သတိရမိေစတယ္။

***
"ေဖေဖ့ လုပ္ငန္းေတြကို Sonny နဲ႔ Fredo တို႔ ဆက္ခံဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တယ္။ မင္း အတြက္ မရည္႐ြယ္ခဲ့ပါဘူး သားရယ္။ မင္းကို ၿမိဳ႕ေတာ္ဝန္ တစ္ေယာက္အျဖစ္၊ သမၼတ တစ္ေယာက္ အျဖစ္
ေဖေဖက ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တာပါ။ ဒါေပမဲ့လည္း အခ်ိန္ေတြ မေလာက္ခဲ့ဘူး။"

တစ္ခါတစ္ခါက်ေတာ့လည္း မလြဲမေ႐ွာင္သာတဲ့ ကိစၥေတြ ေလာကမွာ အမ်ားသားပဲ လို႔ ေတြးမိတယ္။

ဒါေပမဲ့ ဘယ္သူမွ တြန္းပို႔တာ မဟုတ္ဘဲ ကိုယ့္သေဘာနဲ႔ကိုယ္ လုပ္တဲ့ ကိစၥေတြအတြက္ေတာ့ အနစ္နာခံတယ္၊ စေတးတယ္ ဆုိၿပီး အသံေကာင္း ဟစ္ေနတာ ၾကားရရင္ အန္ခ်င္တယ္။
(ကိုယ့္သမိုင္း ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေဖာ္ျပတာေလာက္ အၾကည္
ညိဳ ပ်က္တာ မ႐ွိဘူး။ <<< ဤကား စကားခ်ပ္။)

***
Don
Corleone ဆံုးေတာ့ ဝတၳဳထဲကအတိုင္း သူ႕ အခ်စ္ဆံုးသား Micheal ရဲ႕ ရင္ခြင္ထဲမွာ လို႔ ႐ိုက္ျပရင္ ေကာင္းမွာပဲ လို႔ ႏွေမ်ာမိတယ္။ ဝတၳဳထဲကအတိုင္း ခရမ္းခ်ဉ္ပင္ေတြေတာင္ စိုက္ျပထားၿပီးမွ...

***
အႀကိဳက္တကာ့ အႀကိဳက္ဆံုးကေတာ့ ဇာတ္သိမ္းခါနီးမွာ ေယာကၹေတာ္ Carlo နဲ႔ စကားေျပာခန္းပဲ။

You think that could make fool a Corleone?
Don't do this to me, please.
Only don't tell me you're innocent.
Because it insults my intelligence. Makes me very angry.

"မင္းကို မင္း အျပစ္ကင္းတယ္ လို႔ မေျပာနဲ႔ Carlo
အဲဒါ ငါ့ စဉ္းစား ဆင္ျခင္ႏိုင္စြမ္းကို ေစာ္ကားလုိက္တာပဲ။"


သိပ္မွန္တယ္။
တခ်ိဳ႕ေတြ လွည့္စားမယ္ ႀကံရင္ တဖက္လူရဲ႕ ဉာဏ္ရည္ဉာဏ္ေသြးကို အေလးထားေသာအားျဖင့္၊ ေလ်ာ့မတြက္ေသာအားျဖင့္၊ နည္းနည္းေလး ပိုၿပီး စဉ္းစဉ္းစားစား trick လုပ္သင့္တယ္။
ခုမွ အ႐ြယ္ေရာက္ကာစ ကေလးတစ္ေယာက္ကို လွည့္စားသလို အကြက္မ်ိဳးေတြ လွ်ာအ႐ိုး မ႐ွိတုိင္း မသံုးသင့္ဘူး။ (ဤကား စကားခ်ပ္။)

***
တကယ့္ အဆံုးသတ္ကေတာ့ ဝတၳဳသာ ဖတ္မထားရင္ ခံစားလို႔ ရမွာ မဟုတ္ဘူး။
Micheal ဟာ သူ႕အေဖရဲ႕ လုပ္ငန္းေတြေပၚမွာသာ မကဘဲ၊ သူ႕အေဖ ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ လမ္းေၾကာင္းေတြေပၚမွာပါ ေရာက္ေနၿပီ ဆုိတာကို သိနားလည္လိုက္ရတဲ့ ေကးရဲ႕ မ်က္ႏွာကေလး။

အဲဒါကိုေတာ့ စာ ဖတ္မထားရင္ လံုးဝ ရလိုက္မယ္ မထင္ဘူး။

***

Sunday, November 22, 2009

Reading Vs Watching Movie



အေခြ (၃) ေခြေတာ့ ၾကည့္ၿပီးသြားၿပီ။
God Father, Taxi Driver နဲ႔ Dr. Zhivago

ဘယ္ေတာ့မဆို စာဖတ္ရတာသာ အေကာင္းဆံုးပဲလို႔ ထင္တယ္။
ဒါေပမဲ့ စာေတာင္ ဖတ္မရတာ ၂ ႏွစ္ေလာက္ ႐ွိပါၿပီ။

စာဖတ္ၿပီး ႐ုပ္႐ွင္ၾကည့္ရင္ အေတာ္ အကုသိုလ္မ်ားပါတယ္။
ႀကိဳက္တဲ့ ဝတၳဳဆို ပိုဆိုးေရာ...
ဂ်ဴး ရဲ႕ ဝတၳဳေတြ ဒါ႐ိုက္တာ ေအာင္ျမင့္ျမတ္ ျပန္႐ိုက္ေတာ့ ဘာေတြ ျဖစ္ကုန္လို႔ ဘယ္လို ခံစားရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။ ကာယကံ႐ွင္ စာေရးဆရာေတာ့ မသိပါ။ ၾကည့္ရတဲ့လူကေတာ့ ေလ်ာ္ေၾကးသာ ျပန္ေတာင္းခ်င္ေတာ့တယ္။
ၾကည့္မိတဲ့ အခ်ိန္ နဲ႔ ပိုက္ဆံ အတြက္ မဟုတ္ဘူး။ ဝတၳဳအတြက္...

ႏိုင္ငံျခားကားေတြ ၾကည့္တဲ့အခါက်ေတာ့ စာဖတ္ထားရတာ ပို အဆင္ေျပတယ္။
ဒါေပမဲ့ ဒီမွာလည္း အထက္က အတိုင္းပါပဲ။ စာဖတ္သလို ခံစားမႈ အျပည့္အဝ မရဘဲ တခုခု လိုေနသလို ထင္မိတယ္။ ကိုယ့္ အေနအထားကို ေျပာတာပါ။ ႐ုပ္႐ွင္ႀကိဳက္တဲ့ လူေတြအတြက္ကေတာ့ ဒီလို ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

ကိုယ့္အတြက္က်ေတာ့ စာဖတ္တဲ့ အခါမွာ ဇာတ္လမ္း ဇာတ္ကြက္ ဇာတ္ေကာင္ေတြနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ ခံစားမႈဟာ အကန္႔အသတ္မ႐ွိဘူး။ ကိုယ့္စိတ္ကူးနဲ႔ ကိုယ္ ပံုေဖာ္လို႔ စိတ္ႀကိဳက္ ခံစားလို႔ ရတယ္။ ႐ုပ္႐ွင္က်ေတာ့ အကန္႔အသတ္ အတြင္းမွာ ျဖစ္သြားၿပီ။ သူတို႔ ျပသေလာက္ပဲ။ အဲဒီအခါ ကိုယ္က စာဖတ္တုန္းက တ႐ွည္တလ်ား ခံစားထားတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုက သူတို႔ တင္ျပတဲ့ ေဘာင္အတြင္းမွာ ပိတ္မိသြားသလုိပဲ ခံစားရတယ္။

ဒါေပမဲ့ စာ မဖတ္ထားဘဲ ၾကည့္တဲ့ အခါက်ေတာ့ ဘာျဖစ္ျပန္လဲ ဆုိေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား နားမလည္ေတာ့ဘူး။ ဒါလဲ ကိုယ့္အတြက္ ေျပာတာပါ။ ႐ုပ္႐ွင္ၾကည့္ရမွာ ပ်င္းတာရယ္၊ ဘာသာစကားနဲ႔ ယဉ္ေက်းမႈေၾကာင့္ရယ္ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ ႐ုပ္႐ွင္ ၾကည့္ဖို႔ ပ်င္းေတာ့ စိတ္မဝင္စား၊ မဝင္စားေတာ့ နားမလည္၊ နားမလည္ေတာ့ ပ်င္း နဲ႔ မုန္႔လံုး စကၠဴကပ္ ျဖစ္ေတာ့တာပဲ။

စာဖတ္ထားၿပီး ကြန္႔ျမဴးေနတဲ့ အေတြးကို
႐ုပ္႐ွင္က ေဘာင္ခတ္ပစ္တယ္ လို႔ ဘယ္လိုပဲ ေျပာေျပာ...
ႏိုင္ငံတကာက ကားေတြ ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ ဇာတ္ေက်ာ႐ိုးေတာ့ အၾကမ္းဖ်ဉ္း သိေနမွ ကိုယ့္အတြက္ အဆင္ေျပတယ္။ စာဖတ္ၿပီး ၾကည့္ရင္ ခံစားမႈက တဝက္ေလ်ာ့တယ္ ဆုိေပမဲ့ မဖတ္ဘဲၾကည့္ေတာ့ တစ္ခုလံုးေလ်ာ့တယ္။
... ဆုိေတာ့ တဝက္ေတာ့ ေပးေနရမွာပဲ။

ႀကံဳလို႔ေျပာရရင္... သူ႕ကၽြန္မခံၿပီ ၾကည့္တဲ့ အေတြ႕အႀကံဳေလး ေျပာခ်င္ပါတယ္။
အဲဒီကား လူမ်ားၿပီး ပြဲမစည္တဲ့ ကား။ ထားပါေတာ့ေလ။
ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္က အဆိုးျမင္တတ္တာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ မူရင္းဝတၳဳကိုလဲ မႀကိဳက္လွပါဘူး။

အဲဒီထဲက ပါေတာ္မူခန္း မွာ ျမေတာင္ေက်ာင္းကို ရထားလံုး ျဖတ္အသြား ေက်ာင္းေပၚက ေက်ာင္းသားေလးေတြ လွမ္းၾကည့္ၾကတာကို ႐ိုက္ျပထားတယ္။

အဲဒီထဲက ေက်ာင္းသားေလး တစ္ေယာက္ကိုေတာ့ အထူးသျဖင့္ ႐ိုက္ျပတယ္။
စာဖတ္မထားရင္ အဲဒါ ဘယ္သူလဲ မသိဘူး ဆရာ။ ဒါေတာင္ ျမန္မာကားေနာ္။
အထူး ႐ိုက္ျပထားတာ ဆုိေတာ့ ဒါ တစ္စံုတစ္ေယာက္ပဲ ဆုိတာေတာ့ ရိပ္မိႏိုင္တယ္။
ဝတၳဳ ဖတ္မထားဘဲ အတူၾကည့္တဲ့ တစ္ေယာက္က ေမးတယ္ "အဲဒီ ကေလးေလးက ဘာလဲ" တဲ့။
အဲဒါ "သခင္ ကိုယ္ေတာ္မႈိင္း" အေလာင္းအလ်ာေလးကို ျပတာ။

ႀကံဳလို႔ ဆက္ေျပာခ်င္ပါေသးတယ္။
(
ႀကံဳလို႔ ေျပာခ်င္တာေတြ အေတာ္ မ်ားလာတာဟာ အသက္ႀကီးလာတဲ့ လကၡဏာလားေတာ့ မသိဘူး။
မသိဘူး လို႔ပဲ ထားလုိက္ပါေတာ့။)
ေအာင္ေဝး က ေျပာဖူးတယ္။ ကဗ်ာကို ႐ုပ္႐ွင္႐ိုက္မယ္ တဲ့။

အဲဒီမွာ ထူးအိမ္သင္ ေျပာတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကို အေတာ္ သေဘာတူမိတယ္။

"ကဗ်ာကို ႐ုပ္႐ွင္႐ိုက္လို႔ မရဘူး မေျပာပါဘူး။ ရပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ ဥပမာ တစ္ခုေျပာရရင္ ကဗ်ာဟာ ညေနခင္းတစ္ခုအေၾကာင္း ဖြဲ႕ထားတယ္ ဆိုပါစို႔။ ကဗ်ာဖတ္ေနခ်ိန္မွာ အဲဒီ ညေနခင္းကို ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ၾကိဳက္သလို၊ ခင္ဗ်ားလည္း ခင္ဗ်ားႀကိဳက္သလို ခံစားလို႔ ရတယ္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရဲ႕ ညေနခင္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ေက်းလက္တစ္ေနရာက ညေနခင္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ အဲဒီ ညေနခင္းဟာ ခံစားသူပိုင္တဲ့ ညေနခင္းပဲ။


ဒါေပမဲ့ ဒါကို ႐ုပ္႐ွင္႐ိုက္ျပလိုက္ရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ား ညေနခင္းလဲ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။
ကၽြန္ေတာ့ ညေနခင္းလဲ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ သူတို႔ ျပတဲ့ ညေနခင္းႀကီး ျဖစ္သြားၿပီ။
သူတို႔ ကန္႔သတ္လုိက္တဲ့ ညေနခင္းပဲ။"

(စကားလံုး အတိအက် မဟုတ္ပါ။)

Intro နဲ႔တင္ ႐ွည္သြားၿပီ။ ခုလည္း ဝတၳဳဖတ္ၿပီး ၾကည့္တဲ့ God Father နဲ႔ ႐ုပ္႐ွင္သာ တန္းၾကည့္ျဖစ္တဲ့ Dr. Zhivago ကို ေရးခ်င္မိတာ။

ေနာက္တပိုင္းမွ ေရးေတာ့မယ္။

***
picture from here

Friday, November 20, 2009

ျဖဴး

ျဖဴး

ဒီလို မိုးတစြတ္စြတ္ ႐ြာတဲ့ အခ်ိန္ဆို ရန္ကုန္ကိုလည္း သတိမရ၊ ဇာတိၿမိဳ႕ကိုလည္း သတိမရဘဲ အလယ္တန္းတေလွ်ာက္လံုး ေနဖူးခဲ့တဲ့ ျဖဴး ကို ပို သတိရမိတယ္။


ေမြးကတည္းက အသက္ ၁ဝ ႏွစ္ေလာက္ထိ ေနလာခဲ့တဲ့ ဇာတိကေန ခြာၿပီး၊
ေအာက္ျပည္ေအာက္႐ြာက ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ကို ကာလ အေတာ္ၾကာၾကာ ေနဖို႔ ေရာက္လာခဲ့တယ္။


အဲဒီ အခ်ိန္ဟာ ဘဝမွာ အေရးပါတဲ့ အခ်ိဳး အေကြ႕လို႔ ေျပာမယ္ ဆုိလည္းရ၊
သူမ်ားတကာလဲ ႀကံဳေနက် ျဖစ္႐ိုးျဖစ္စဉ္ အေျပာင္းအလဲေလးပါပဲ လို႔ သတ္မွတ္မယ္ ဆုိလည္းရ...

တကယ္ေတာ့ ေက်ာင္းစတက္တဲ့ အ႐ြယ္ကတည္းက ေဖေဖ့ဘက္က အဘိုး အဘြားေတြနဲ႔ (ေဝမွ်တယ္ ဆုိတာကို မသိဘဲ) တေယာက္တည္း ေနလာခဲ့တဲ့ ကိုယ့္အတြက္ မိသားစုနဲ႔ ပထမဆံုး ျပန္ေနခြင့္ရတဲ့ အေျပာင္းအလဲ ကာလပါပဲ။

ရာသီဥတု၊ အစားအေသာက္၊ ပတ္ဝန္းက်င္၊ လူေတြ၊ စာသင္ခန္းေတြ...
အားလံုးဟာ အသစ္။


တေလွ်ာက္လံုး ႀကံဳရေတာ့မယ့္ အေျပာင္းအလဲေတြရဲ႕ အစ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္လိမ့္မယ္။

အစကေတာ့ စိတ္ညစ္တယ္။ ေက်ာင္းအသစ္မွာ အေပါင္းအသင္း အသစ္ေတြ၊ စာသင္ပံု အသစ္ေတြ၊ ဓေလ့ထံုးစံ အသစ္ေတြ၊ အဲဒီထက္ အဓိက က်တဲ့ အသစ္ကေတာ့ ရာသီဥတု အသစ္ပါပဲ။

ရာသီဥတု အေနအထား ဆိုတာကလည္း အဲဒီအခ်ိန္က ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ စိတ္အေျခအေနကို အေတာ္လႊမ္းမိုးႏိုင္တဲ့ factor တစ္ခုေပါ့။ ေျခာက္ေျခာက္ေသြ႕ေသြ႕ေနေရာင္ျခည္နဲ႔ က်င့္သားရလာခဲ့တဲ့ ေနရာကေန၊ မိုးေရေတြ၊ မိုးစက္ေတြ စိုစိုစြတ္စြတ္နဲ႔ အစကေတာ့ အေတာ္ စိတ္ပ်က္သားပဲ။

ေနရာေဟာင္းက ခြဲထြက္လာရတဲ့ feeling ရယ္၊ အသစ္ေတြနဲ႔ က်င့္သားရေအာင္ ျပန္ႀကိဳးစားေနရတဲ့ အခိုက္အတန္႔ရယ္... စတုတၳတန္း ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ အတြက္ေတာ့ မလြယ္ခဲ့ဘူး ဆုိရမယ္။ ပင္ကိုကေတာ့ သိပ္ adept ျဖစ္လြယ္တဲ့သူလည္း မဟုတ္ခဲ့ဘူး။

ခုခ်ိန္ထိ မိုးေတြ႐ြာရင္ အဲဒီခ်ိန္က feeling ဟာ မသိမသာ ဝင္လာတုန္းလုိ႔ ကိုယ့္ဘာသာ ထင္မိတယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္းမွာတင္ ျဖစ္ရက္နဲ႔၊ ၿပီးေတာ့ မိသားစုနဲ႔ ျဖစ္ရက္နဲ႔ ဒီ feeling မ်ိဳး ျဖစ္သလား ဆိုရင္ ျဖစ္တယ္ လို႔ပဲ ေျပာရမယ္။ အသက္ ၁ဝ ႏွစ္၊ ၁၁ ႏွစ္ မွာ ႀကံဳရတဲ့ အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္တယ္။

ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္အေတြ႕အႀကံဳအရ အညာနဲ႔ ေအာက္ ဟာ အေတာ္ ကြာပါတယ္။
အဲလို ႀကံဳခဲ့ဖူးလို႔ ဂ်ဴးရဲ႕ "ျမ ရဲ႕ လ" ကို ဖတ္ေတာ့ ခ်က္ခ်င္း နားလည္ ခံစားလို႔ ရတာ။
ေနာက္ ဂ်ဴး ကိုယ္တိုင္လည္း အညာသူျဖစ္လို႔ ဒီဝတၳဳ ကို ဒီလို presentation နဲ႔ ေရးဖို႔ ျဖစ္လာတာလို႔ ေျပာလို႔ရတယ္။

ေနာက္ေတာ့ ဝင္းဝင္းလတ္ ရဲ႕ ေနာက္ဆံုး ဝတၳဳ႐ွည္။
"အခ်စ္၊ အလုပ္ ႏွင့္ ဘဝ ကို တည္ေဆာက္ျခင္း" လား မသိ။
(ေခါင္းစဉ္ ေသခ်ာ မသိေတာ့ဘူး။ ဆရာမ ႐ုတ္တရက္ ဆံုးသြားတာမို႔ အဲဒီ ဝတၳဳ ၿပီးလည္း ၿပီးမသြားဘူး။)
တခန္းေလာက္ ဖတ္မိေတာ့ ဘဝ တေလွ်ာက္လံုး အေျပာင္းအလဲေတြနဲ႔ ႀကံဳလာခဲ့ရတယ္ ဆုိတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ ဆရာဝန္ အမ်ိဳးသမီးေလးရဲ႕ feeling ကို ေရးထားတာ အေတာ္ ေကာင္းတယ္။
ပါးပါးကေလးပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဆရာမရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း အေတာ္ထိတယ္။
စာေရးသူ
ရဲ႕ ငယ္ဘဝ တစိတ္တပိုင္းလဲ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။

အဲဒါ ဖတ္မိေတာ့လည္း ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ထင္မိေသးတယ္။ ငါနဲ႔ တူပါလား ဆုိၿပီး
(နာမည္ႀကီး ဇာတ္ေကာင္ေတြ ကိုယ္နဲ႔ တူတယ္ ထင္ေနတာ စိတ္ႀကီးဝင္ေနတာလားေတာ့ မသိ)...

ဒါေပမဲ့ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ျဖဴးမွာ ေပ်ာ္ခဲ့ပါတယ္။ 2nd native လို ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ၅ ႏွစ္ေက်ာ္ေတာင္ေလ။
ျဖဴးရဲ႕ မိုးရာသီထက္ ျဖဴးရဲ႕ ေဆာင္းတြင္းနဲ႔ ေႏြရာသီေတြကို ပိုေပ်ာ္တယ္။ အဲဒါေတာ့ ေသခ်ာတယ္။

ထ (၁) ေက်ာင္းရယ္၊ ေက်ာင္းေ႐ွ႕က အုတ္နီနီ ေဆး႐ံုဝင္းရယ္၊
အဲဒီကေန ေ႐ွ႕ဆက္ေလွ်ာက္ရင္ စစ္တပ္၊ လမ္းထိပ္ေရာက္ရင္ ညာဘက္ထိပ္မွာ ေက်ာင္းေနဖက္ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ စားေသာက္ဆိုင္႐ွိတယ္။ ကပ္ရပ္က စာတိုက္၊ အဲဒီမွာလည္း သူငယ္ခ်င္း၊ တဘက္ထိပ္က ရဲစခန္း၊ အဲဒီမွာလည္း သူငယ္ခ်င္း။ အဲဒီ သူငယ္ခ်င္း ခုေတာ့ ဆရာဝန္ ျဖစ္သြားၿပီ။
အေပအေတေကာင္။ ဆရာဝန္ ျဖစ္တာမ်ား အံ့ၾသမဆံုးဘူး။

ေအးေလ သူကလည္း ကိုယ့္ကို အဲလို ေတြးခ်င္ေတြးေနမွာ။
အေပအေတမ၊ ဘယ္လိုလုပ္ ဘြဲ႕ရသြားတာလဲ ဆုိၿပီး။

မထင္ရတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ သူ ဦးေႏွာက္ အင္မတန္ ေကာင္းပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ ထင္ရတဲ့၊ ႀကိဳးစားတဲ့၊ ျဖစ္ခ်င္ၾကတဲ့သူေတြ က်န္ခဲ့ၾကတယ္။

ဆက္လာရင္ ႐ုပ္႐ွင္႐ံုနဲ႔ ကပ္လ်က္ အေအးဆုိင္ တစ္ခု႐ွိတယ္။
သူငယ္ခ်င္း အေဒၚရဲ႕ ဆုိင္။ ေနာက္ေတာ့ ေစ်း။ အဲဒီထဲမွာလည္း သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕႐ွိတယ္။
ဆက္လာၿပီး တံတားနဲ႔ မနီးမေဝး ေရာက္လို႔ ညာဘက္ကို ေကြ႕၊ ရထားလမ္းကို ေက်ာ္လိုက္ရင္ေတာ့ အၿမဲ တတြဲတြဲ ေနခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္း ေနတဲ့ ရပ္ကြက္ထဲကို ေရာက္မယ္။
(အဲဒီ သူငယ္ခ်င္း ခုေတာ့ ၿမိဳ႕က စာတိုက္မွာပဲ အလုပ္ဝင္ေနတယ္။)

သူ႕မိဘေတြက ေက်ာင္းက ဆရာနဲ႔ ဆရာမေတြ။ ၉ တန္းမွာ ဆရာမ နဲ႔ သင္လိုက္ရေသးတယ္။ ဆရာႀကီးကေတာ့ ကိုယ္တို႔ ၈ တန္းေလာက္မွာ ပင္စင္ယူေတာ့ ေက်ာင္းမွာေတာ့ မဆံုရဘူး။ ဒါေပမဲ့ အဂၤလိပ္စာ က်ဴ႐ွင္ကို ဆရာႀကီးဆီမွာ ယူတယ္။ အဲဒီအိမ္ကိုလည္း လြမ္းတယ္။

မေန႔က Dr. Zhivago ၾကည့္ေတာ့ Lara နဲ႔ ျပန္ၿငိၾကတဲ့ အခန္းမွာ Lara ေနတဲ့ သစ္သားအိမ္ကေလးကို ၾကည့္ၿပီး၊ က်ဴ႐ွင္တက္ခဲ့တဲ့၊ ကိုယ့္အိမ္လို ေနခဲ့ဖူးတဲ့ အဲဒီ အိမ္ နဲ႔ ရပ္ကြက္ကေလးကို သတိရမိတယ္။

ေဆာင္းဝင္တာနဲ႔ ေရနည္းသြားတဲ့ ျဖဴးေခ်ာင္းရယ္၊ တံတားရယ္၊ ေခ်ာင္းေဘးက သာသနာ့ ဗိမာန္ရယ္၊ အဲဒီကေန အေနာက္ဘက္ကို လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္ရင္ ျမင္ရတဲ့ ပဲခူး႐ိုးမရယ္။ ေနဝင္ခ်ိန္ဆို အေတာ္လွတယ္။ ကိုယ္တုိ႔ ၈ တန္းႏွစ္မွာ အဲဒီေခ်ာင္းထဲ ေက်ာင္းက အငယ္တန္း ကေလးတစ္ေယာက္ ေရနစ္ဖူးတယ္။

အေဝးေျပးလမ္းမႀကီး ေဘးက ဝဲေဒါင့္ ဆုိတဲ့ ႐ွမ္း႐ြာကေလးက အေၾကာ္ဆိုင္ေတြရယ္။
ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္၊ က်ဴ႐ွင္ ဆင္းခ်ိန္ေတြရယ္။

ဖတ္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြရယ္၊
က်ယ္က်ယ္လြင့္လြင့္ စက္႐ံုဝန္း တစ္ခုရယ္၊
ညဘက္ေတြမွာ ၾကားရတဲ့ မီးရထားသံနဲ႔ ဥၾသသံရယ္။
တကယ္ပဲ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ ေပ်ာ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။
၉ တန္း ႏွစ္တဝက္ ေရာက္ေတာ့ အဲဒီကေန ေျပာင္းရျပန္တယ္။

ဒီတခါ ျမန္မာျပည္ ျပန္ရင္ ကိုယ္ အဲဒီကို တေခါက္ေလာက္ ျပန္ခ်င္တယ္။
ဒါေပမဲ့ အရာရာ ေျပာင္းကုန္မွာပဲေနာ္။
သူငယ္ခ်င္း တခ်ိဳ႕လည္း အဲဒီမွာ မ႐ွိေတာ့ဘူး။
နယ္ထံုးစံ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတာ့ က်န္ပါေသးတယ္။

ျပန္သြားလို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေတြ႕တဲ့ အခါ...
ျဖဴးေခ်ာင္းတံတားေပၚ စက္ဘီးစီးတဲ့ အခါ...
အေၾကာ္ဆုိင္မွာ ထိုင္တဲ့ အခါ...
ေက်ာင္းႀကီးကို ျပန္ၾကည့္မိတဲ့ အခါ...
ေနခဲ့ဖူးတဲ့ အိမ္႐ွိရာကို ျပန္ၾကည့္မိတဲ့ အခါ...

ေပ်ာ္တယ္ ဆုိရင္ေတာင္ အရင္နဲ႔ မတူမွာ ေသခ်ာသေလာက္ပါပဲေလ။

***

ဒီေန႔ညေန ႐ံုး အျပန္ စိုစိုစြတ္စြတ္ မိုးေရေတြထဲ ျဖတ္လာၿပီး၊ ေရဝပ္ေနတဲ့ ျမက္ခင္းစပ္ေတြနဲ႔ ကြန္ကရစ္ လမ္းေလးေတြ ၾကည့္ရင္း ကိုယ့္ ငယ္ဘဝကို သတိရတယ္။


***

Sunday, November 15, 2009

The Mask



သတၱိ ဆုိသည္မွာ ေၾကာက္႐ြံ႕ထိတ္လန္႔မႈ မ႐ွိျခင္း မဟုတ္။
ထို ေၾကာက္႐ြံ႕စိတ္ကို သိုဝွက္ႏိုင္မႈပင္ ျဖစ္သည္။

(ကၽြန္ေတာ္သိေသာ မင္ဒဲလား - သက္ဝင္းျမင့္
ရနံ႔သစ္ မဂၢဇင္း - Oct 1995

Mandela : The Man & The Mask by Richard Stengel
Reader's Digest - Aug 1995)

***
လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၄ ႏွစ္ေလာက္က...
ဇာတ္လမ္းကေတာ့ စီးလာတဲ့ ေလယာဉ္ခရီးစဉ္ တစ္ခုမွာ ေလယာဉ္ ပ်က္က်ေတာ့မလို ႐ုန္းရင္းဆန္ခတ္ ျဖစ္ေတာ့ မင္ဒဲလားဟာ သတင္းစာဖတ္ေတာင္ မပ်က္ဘူး ဆိုတယ္။

ေလယာဉ္ ေအာက္ေရာက္ၿပီးမွ သူက ေျပာတယ္။
"ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ ခုနက ေၾကာက္သြားလိုက္တာ ေနစရာေတာင္မရွိဘူး" တဲ့။

***
ဒီလိုပဲ လူတစ္ေယာက္ဟာ ျပင္းထန္တယ္ လို႔ ထင္ရရင္ အဲဒါ ေပ်ာ့ည့ံတာေတြ အမ်ားႀကီးကို ထိန္းခ်ဳပ္ ကြယ္ဝွက္ထားႏိုင္လို႔ပါ ဆိုတာ သိေစခ်င္မိတယ္။

လူဆိုတာ ခံစားတဲ့ ေနရာေတြမွာ အတူတူေတြပါပဲ။ တုန္႔ျပန္မႈသာ ကြာသြားတာ။

တကယ္လို႔ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို ျပင္းထန္တဲ့သူ လို႔ မင္း ထင္ေနခဲ့ရင္ေတာင္ အထက္က အဆိုအရ သူဟာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ပင္ကို ဗီဇ ေပ်ာ့ညံ့တာေတြကို အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား၊ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္စြမ္း ႐ွိလို႔သာပဲ။

ဒါပါပဲ။

***

အခ်ိန္မေ႐ြး

ခုေလးတင္ပဲ အရင္အိမ္မွာ အတူတူေနခဲ့ၾကတဲ့ ညီမေလး တစ္ေယာက္ရဲ႕ အေမ ဆံုးတဲ့ သတင္းကို သူ႕ဆီကပဲ ၾကားလိုက္ရတယ္။

မႏွစ္က ဒီလုိ အခ်ိန္ အိမ္မေျပာင္းခင္မွာ သူ႕ ေဖေဖေရာ၊ ေမေမေရာ သူ႕ဆီ လာလည္ၾကေတာ့ ေတြ႕ခဲ့ရေသးတာ။ ၂ ပတ္ေလာက္ ၾကာတယ္ထင္တယ္။ အဲဒီ ညီမေလးကလည္း ငယ္ပါတယ္။ သူ႕ေမေမကလည္း ငယ္တယ္။ ႏုႏုပ်ိဳပ်ိဳ က်န္းက်န္းမာမာ သြက္သြက္လက္လက္နဲ႔ပဲ ေတြ႕ခဲ့ရတာ မ်က္ေစ့ထဲ ျပန္ျမင္မိေသးတယ္။

ခု ဒီလို ၾကားရေတာ့ မယံုႏိုင္ေအာင္ပဲ။

ျပန္ခါနီး ႏႈတ္ဆက္ေတာ့ "အန္တီ ဝလာတယ္ေနာ္၊ စင္ကာပူနဲ႔ တည့္တယ္ ထင္တယ္"... ေျပာမိေတာ့... ရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ႔ပဲ "ဟုတ္တယ္၊ ျပန္ခါနီး ေပါင္ေတာင္ မခ်ိန္ရဲေတာ့ဘူး" လို႔ ျပန္ေျပာခဲ့တယ္။ ေရာက္ခါစကေတာ့ "ျမန္မာျပည္မွာ ဒီေလာက္ လမ္းမေလွ်ာက္ရပါဘူး။ စင္ကာပူေရာက္မွ ေလွ်ာက္လိုက္ရတဲ့ လမ္း" လို႔ ဆုိတယ္။

အဲဒါေတြ ျပန္သတိရၿပီး မထင္မွတ္စရာလို႔ ေတြးေနမိတယ္။

ေဖေဖ့တုန္းကလည္း ဒီလိုပဲ။
လာခါနီး လိုက္ပို႔တာ... အလုပ္ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မရ စိတ္ဓါတ္ေတြက်ေနေတာ့ ဖုန္းဆက္ၿပီး တခ်ိန္လံုး အားေပးေနခဲ့တာ၊ ေနာက္ေတာ့ ေနမေကာင္းလို႔ ေဆး႐ံုတက္ရတယ္ ၾကားၿပီး၊ အခ်ိန္ ဘယ္ေလာက္မွ မၾကာလိုက္ဘူး။

ကိုယ္နဲ႔ က်န္းက်န္းမာမာ ေတြ႕ခြင့္ရခဲ့တဲ့ ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္နဲ႔၊ သူတို႔ရဲ႕ တကယ့္ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္...
ၾကားထဲမွာ ဘယ္ေလာက္မွ မၾကာလုိက္ဘူး။

ဒါေတြဟာ ဘယ္အခ်ိန္မွာ မဆုိ ေရာက္လာႏိုင္တယ္ လို႔ သညာသိနဲ႔ သိေနေပမယ့္လည္း တကယ္တမ္း ႀကံဳလိုက္ရတဲ့ အခါမွာ အတၱစိတ္နဲ႔ ျငင္းဆန္ခ်င္မိတယ္။

ေနာက္ဆံုး ေတြ႕လုိက္ရခ်ိန္မွာ ဘာလကၡဏာမွ မျပပါဘူး။
ဘယ္လုိမွ မထင္မွတ္ရပါဘူး။
မယံုႏိုင္ပါဘူး နဲ႔ပဲ။

ၿပီးေတာ့လည္း ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ပါဘူး။

***

Saturday, November 14, 2009

Murphy's Law




"Anything that can go wrong will go wrong."

(လြဲႏိုင္တယ္ ဆိုတဲ့ အရာမွန္သမွ်ဟာ လြဲႏိုင္တယ္)

***

ေဒါက္တာ ခင္ေမာင္ဝင္း ရဲ႕ ေဆာင္းပါးတစ္ခုကေန ဖတ္ခဲ့ရတယ္။
လူေတြဟာ ကိစၥ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို "ငါ့က်ရင္ေတာ့ ျဖစ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး" လုိ႔ ထင္ေနတတ္ၾကတယ္ တဲ့။

***

Wednesday, November 11, 2009

ေခတ္ကာလ သီခ်င္းမ်ား

Hip Hop ေျပာရမလား၊ Rap ေျပာရမလား၊ ဘာေျပာရမလဲ။
ခုေခတ္ သီခ်င္းေတြထဲမွာ သေဘာက်စရာေလးေတြ တခါတခါ ၾကားရတတ္တယ္။

***
ကိုယ့္ စိတ္ထဲ မွတ္မွတ္ရရ ျဖစ္မိတဲ့ သီခ်င္းက "အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္း" ဆုိတဲ့ သီခ်င္း။

"႐ိုးသားတဲ့ သူငယ္ခ်င္း အခ်စ္ကို ငါ့စိတ္ကူးထဲ သာယာခဲ့၊

ဝိုးတဝါးနဲ႔ နားမလည္ႏိုင္ဘူး ခံစားခ်က္ေတြ ဘာသာမဲ့

ဆိုး႐ြားတဲ့ ရင္ခုန္သံနဲ႔ မင္းကို ေတြ႕ရင္ ပ်ာယာခတ္"

ဆိုတာ စၾကားေတာ့ ေက်ာင္းမၿပီးခင္၊ အိမ္ကို ျပန္တုန္းက။
စစခ်င္းေတာ့ အိမ္က ေမာင္ေတာ္ေတြနဲ႔ သူတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ sound box နဲ႔ ခ်ေနၾကေတာ့ ေအာ္ထုတ္မိတယ္။ စာသားေတြလည္း နားမလည္ပါဘူး။

"ကဲ ကဲ ေတာ္ေလာက္ၿပီ ထင္တယ္ေနာ္ မင္းတို႔..
ေဘးအိမ္ေတြ အျမင္ကပ္ မကပ္ မသိဘူး။
တခါတေလမွ ျပန္လာတဲ့ လူကေတာ့ သည္းမခံႏိုင္ေတာ့ဘူး။" ဘာညာနဲ႔ ဖိန္႔ဖိန္႔ေပါ့။

သူတို႔ေတြက ေျပာတုန္း ရယ္က်ဲက်ဲနဲ႔ ၿငိမ္သြားၿပီး ေနာက္ေတာ့လည္း ျပန္ဖြင့္ၾကတာပဲ။
အစက နားမလည္ေပမဲ့ အာ႐ံုစိုက္မိသြားေတာ့ သူတို႔ ေသခ်ာ ေရးထားတဲ့ စာသားေတြ ပါလား လို႔ေတာ့ သိသြားတယ္။

"ဘယ္တုန္းကမွ မငိုဖူးခဲ့ဘဲ မင္းေၾကာင့္
ခုေတာ့ ငါငိုေနၿပီ
မင္းနာမည္ အိပ္မက္ထဲမွာ ေယာင္ေယာင္ေခၚတာ လွ်ာတိုေနၿပီ"

အဟား
ေတာ္ေတာ္ သေဘာက်သြားတယ္။

ေနာက္ပိုင္း အဲဒီ သီခ်င္းဖြင့္ရင္ ဘာမွ မေျပာေတာ့ဘဲ တိတ္တိတ္ေလး နားေထာင္ေနလိုက္တယ္။

ခံစားလို႔ ရလား ေမးရင္ ဒီအမ်ိဳးအစားေတြ ဘယ္လိုမွေတာ့ ခံစားလို႔ မရေတာ့ပါဘူး။
Gap က ေတာ္ေတာ္ ကြာသြားၿပီ။
ဒါေပမဲ့ ႀကိဳက္ေတာ့ ႀကိဳက္မိတယ္။
ကာရန္ေတြ ခ်ိတ္ၿပီး ဆုိထားတာ အကြက္ေစ့ၿပီး အပိုအလို မ႐ွိတာကို ခ်ီးက်ဴးမိပါတယ္။

***
စိုင္းစိုင္းခမ္းလႈိင္ တို႔၊ အနဂ ၣတို႔၊ Examplez အဖြဲ႕က သီခ်င္းေတြေတာ့ အာပလာလို႔ပဲ ထင္တယ္။

"ေသၿပီဆရာ" နာမည္ႀကီးတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေျပာမိပါတယ္။
အဲဒီလို သီခ်င္းမ်ိဳးမ်ား... ငါ တေန႔ တစ္ေခြစာေလာက္ ထိုင္ေရးျပႏိုင္တယ္ လို႔။
ဘာမွန္းမွမသိ၊ စတုန္းက တမ်ိဳး၊ အလယ္က တမ်ိဳး၊ ေနာက္ပိုင္းက တမ်ိဳး။
တေယာက္တေၾကာင္း ဝင္ေရးရင္ေတာင္ အဲလို ျဖစ္ေအာင္ ေတာ္ေတာ္ လုပ္ယူၿပီး ေရးရမွာ။

ႀကိဳက္တာ မႀကိဳက္တာ၊ ခံစားလို႔ ရတာ မရတာကို အသာထားၿပီး၊
ပရိသတ္ဆိုတာ ဘာမွ မဖန္တီးတတ္ရင္ေတာင္ သူတို႔ ထိေတြ႕လိုက္မိတဲ့ အႏုပညာကို ဖန္တီးထားတဲ့ လူဟာ ေလးေလးနက္နက္ ဖန္တီးလိုက္သလား၊ ေပါ့တီးေပါ့ပ်က္ ဖန္တီးလိုက္သလား ဆိုတာေတာ့ သိျမင္ခံစားလို႔ ရတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း သူ႕အရပ္နဲ႔ သူ႕ဇာတ္ေပါ့ေလ။

Zone ဆုိတဲ့ သီခ်င္းေလးေတြလည္း သေဘာက်စရာ ထင္မိတယ္။
ကိုယ္တခါ ေရးဖူးတဲ့ "
လႈပ္လႈပ္ လႈပ္လႈပ္ မင္းလာေတာ့ ဒုတ္ ဒုတ္ ဒုတ္ ဒုတ္ ျဖစ္ၿပီေပါ့" ဆုိတဲ့ သႀကၤန္သီခ်င္း လိုလိုဟာလည္း Zone ေရးတယ္ ထင္တာပဲ။ အဲဒါေလးလည္း မဆိုးဘူး။ ႀကံဳရင္ နားေထာင္ၾကည့္ပါ။

တကယ္ေတာ့ ခုေခတ္ကဗ်ာေတြမွာ ေပ်ာက္သြားတဲ့ ကာရန္ေတြက သီခ်င္းေတြဆီ ေရာက္သြားတာပါပဲ။

***
Song


ခုလည္း သူငယ္ခ်င္းက ပို႔လိုက္ျပန္တယ္။
နားေထာင္ေစခ်င္လုိ႔ ဆုိတာထက္ ႏွိပ္ကြပ္ခ်င္လုိ႔ ဆုိရင္ ပိုမွန္ပါလိမ့္မယ္။
နားေထာင္ၾကည့္ရင္ သိပါလိမ့္မယ္။ Song ဆုိတာေလးကို click လိုက္ပါ။

အစမွာ Black Hole လို႔ ၾကားလိုက္မိသလိုလိုပဲ။
Black Hole အဖြဲ႕လို႔ထင္ပါတယ္။
ေသခ်ာေတာ့ မသိပါဘူး။ Title လည္း မသိဘူး။
ပို႔တဲ့ သူငယ္ခ်င္းလဲ သိမယ္ မထင္ဘူး။

နားေထာင္ရင္း စာသားေတြ သေဘာက်လာလို႔ တင္လိုက္ပါတယ္။

သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ အိမ္ေထာင္က်ၿပီးတဲ့သူ နည္းနည္းပဲ ႐ွိေသးတယ္။
ဒါေပမဲ့ က်န္ေနေသးတဲ့ လူလြတ္ ေယာက္်ားေလး ေတြဟာ လူလြတ္ မိန္းကေလးေတြမ်ားဆို သိပ္ႏွိပ္ကြပ္ခ်င္တာပဲ။ ၿပီးရင္ သူတို႔က ေျပာဦးမယ္။

"ငါတို႔က ေယာက္်ားေလး၊ ၁၈ ႏွစ္သမီးကို ေကာက္ယူလဲ အခ်ိန္မေ႐ြး ရတယ္" ဆုိၿပီး။
ဟင္း ဟင္း... ေလနဲ႔ ယူမျပၾကပါနဲ႔။
ကိုယ့္ဘာသာ စြမ္းတယ္ ထင္ရင္ လက္ေတြ႕ ျပလိုက္ၾကစမ္းဘာာာာာာာာ...

စြံၿပီးသားလူေတြက ေျပာရတယ္ မ႐ွိဘူး။
မစြံေသးတဲ့ လူအခ်င္းခ်င္း တမူး ပို႐ွဴတာမ်ား အသည္း နာ လြန္း လို႔ ...
(ဒါေတြ မခံခ်င္လို႔ ေကာက္ယူျပလိုက္ရင္လည္း ကိုယ္ပဲ ဘဝ ဆံုးဦးမယ္။)

အဲဒီ သူငယ္ခ်င္းမွာျဖင့္ လက္ဆြဲျပစရာ လူေတာင္ ႐ွိေသးတာ မဟုတ္ဘူး။
သူ႕ေကာင္မေလးက ဆဆဆဆဆြဆြဆြဲ ဲ ဲ ဲ ဲ ဲ ..........ေနလို႔ (အခ်ိန္)။
ဒါနဲ႔မ်ား ကိုယ့္ကို ဒီသီခ်င္းမ်ိဳး ပို႔ၿပီး ကလိ ခ်င္ေသးတယ္။
(ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္း လက္ဆြဲေခၚျပေၾကး ဆိုရင္ သူပဲ ႐ႈံးဦးမွာ သိသိႀကီးနဲ႔မ်ား)

ဟင္းးးးးးးးးးးးးးး
သီခ်င္းထဲက အတိုင္းပဲ ေျပာေတာ့မယ္။

မုန္းဒယ္ မုန္းဒယ္ ေယာက္်ားေတြကို မုန္းဒယ္...

***