Saturday, December 13, 2008
Related Post to Previous One !
Junction 8 နဲ႕႔ေတာ့ ေရစက္ပါပဲ
8th May 2005 မွာေတာင္ ေရစက္ေတာ့မလို႕ နဲနဲပဲ ကပ္လြဲသြားတာကို အမွတ္ရမိတယ္
စင္ကာပူ ညခင္းကို ႐ိုက္ေတာ့ သူမ်ားေတြလို စင္ကာပူမွာေနရတာ လွ်ပ္စစ္မီးဒုကၡ မရွိဘူး လို႕ ၀မ္းသာခ်င္မိတယ္
ဒါေပမယ့္ လူဆိုတာ သူ႕ကံနဲ႕ သူရွင္... ျမန္မာျပည္မွာ ၂၈ ႏွစ္လံုးလံုး ေနလာခဲ့လည္း 88 ကာလေလး တစ္၀ိုက္ပဲ မီးမမွန္တာ ႀကံဳဖူးတယ္...
ဆိုေတာ့ စင္ကာပူမွာ မီးေတြမွန္မွန္လာလည္း ကၽြန္မ အတြက္ေတာ့ မထူးဆန္းေတာ့ပါ ျဖစ္ေနတာေပါ႔
သူမ်ားတကာ အတြက္ ထူးျခား၀မ္းသာစရာ ျဖစ္တဲ့ကိစၥ ကိုယ့္အတြက္ ၀မ္းသာစရာ မျဖစ္တာလဲ ကိုယ့္ ကံနဲ႔ကိုယ္ပါပဲ။
IC Show ကေတာ့ ၾကည့္မယ္ မၾကည့္ဘူးျငင္းၾကရင္းနဲ႕ ၾကည့္ျဖစ္သြားတဲ့ ပြဲပါ။
Show ၾကည့္ရင္းက ထူးဆန္းတာတစ္ခုက ေတာ္ေတာ္ စိတ္အားထက္သန္စြာ ၾကည့္ခ်င္ခဲ့ရတာ ျဖစ္ေပမယ့္
ပြဲခ်ိန္မွာ လူက ပြဲထဲမွာ ရွိေပမယ့္ စိတ္က ပြဲရဲ႕ အျပင္ဘက္ကို ေရာက္ေရာက္သြားတယ္...သိပ္လည္း မေပ်ာ္လွဘူး...
မဆီမဆိုင္ အဂၢသာ၀က အေလာင္းအလ်ာ ႏွစ္ပါး ဒီလို Show ပြဲ ၾကည့္ရင္း သံေ၀ဂရ သြားၾကတာေပါ႔ ...လို႕ေတြးလိုက္မိေသး
ကၽြန္မကေတာ့ ပါရမီဓါတ္ခံ အဲေလာက္ မရင့္သန္ေလေတာ့ သံေ၀ဂရတာ ဟုတ္ပံုမရပါဘူး။
အသက္က စကားေျပာလာတာပဲ ျဖစ္မွာပါ
(အိမ္လြမ္းသူ သီခ်င္းကို ဆိုေပးအၿပီးမွာ
"ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း ခင္ဗ်ားတို႕လိုပါပဲဗ်ာ။ အိမ္ကို ျပန္မေရာက္ပါဘူး။ ဒီလိုပဲ ေလွ်ာက္သြားေနရတာ" ဆိုတဲ့ စကားေလး ေျပာေပးခဲ့တဲ့ "၀ိုင္၀ိုင္း" နဲ႕
"ကိုယ့္ အနားရွိေစခ်င္" ကို ဆိုေပးခဲ့တဲ့ "R ဇာနည္" ကို ဒီေနရာကေန မွတ္တမ္းတင္ လိုက္ပါတယ္)
အဲဒီပြဲမွာ ေလးျဖဴ မပါဘူး။
***
အင္း ဒီေလာက္ပါပဲ
Sunday, December 7, 2008
Who know what will happen tomorrow?
Crisis သတင္းၾကားၾကရၿပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္း ဒီေရာက္ေနတဲ့ လူေတြေရာ ဟိုမွာ ရွိေနတဲ့ လူေတြေရာ
ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ပူပင္ခဲ့ၾကၿပီးၿပီလဲ
ဒီအေၾကာင္းေတြ ေျပာလဲ မေျပာခ်င္ဘူး
ေျပာရံုနဲ႕ ဘာမွ ျဖစ္မလာ
ေျပာရံုနဲ႕တင္ ဘာမွ ေျပာင္းမသြားႏိုင္တာေတြ အတြက္ ဘာမွကို ေျပာမေနခ်င္ေတာ့ပါ
ကံ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္လို႕ ရတဲ့ ဘြဲ႕ တစ္ခု နဲ႕ မိဘေဆြမ်ိဳးေတြရဲ႕ အဆက္အသြယ္ေကာင္းမႈေၾကာင့္ ႏိုင္ငံျခားကို ထြက္လာႏိုင္ခဲ့လဲ ကၽြန္မက ႏိုင္ငံေရး စီးပြားေရး အျမင္က်ယ္ အလွမ္းမီ ဗဟုသုတ နဲ႕ ျပည့္စံုလွသူမဟုတ္
(သိခ်င္ စူးစမ္းခ်င္ ၀င္ပါခ်င္ စိတ္ကေလးေတာ့ ရွိတာ အမွန္ေပါ႔။ ဒါကလဲ တကယ္ေတာ့ မိန္းမ ဗီဇ မွ်သာ)
Crisis စ စခ်င္း ကၽြန္မ အပူကပ္ေနက် သူငယ္ခ်င္းကို Stock Market အေၾကာင္း Stupid တစ္ေယာက္ သိေအာင္ ရွင္းျပ စမ္းပါ လို႕ လွမ္းေမးခဲ့တယ္
ဒင္းကလဲ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းဆိုေတာ့ ဘာဆိုတာ တိုက္ရိုက္မေျပာဘဲ ၀က္ဘ္ဆိုဒ္ လိပ္စာ တစ္ခုသာ ပို႕ခဲ့တယ္။
သူပို႕ေပးတဲ့ လိပ္စာ
1st Nov က သူ ပို႕ထားတာ .. ခုထိကို ၀င္မၾကည့္မိေသးဘူး။ မအားလို႕။
Crisis နဲ႕ ပတ္သတ္လို႕ ပူပင္ၾကရတာ ေရးျပလို႕ မရဘူး။ ဒါေတြကို တကယ္ခံစားရသူေတြပဲ သိတယ္
Crisis ကာလေၾကာင့္ မဟုတ္ပါဘူးေလ... သူမ်ားႏိုင္ငံ သူမ်ား ပတ္၀န္းက်င္မွာ ဒုတိယတန္းစား အျဖစ္ လာေနရတဲ့ သူေတြနဲ႕ သူတို႕နဲ႕ သက္ဆိုင္ ပတ္သတ္သူေတြ ပူုပင္ေၾကာင့္ၾက ၾကရတာ အခ်ိန္ျပည့္နီးပါပဲ
ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူ ဘာတတ္ႏိုင္သလဲ
လုပ္ခြင့္ရွိသေရြ႕ေတာ့ လုပ္ေနၾကရမွာ ျဖစ္ၿပီး
လုပ္ခြင့္မရွိရင္ေတာ့ ျပန္ၾကရံုပါပဲ
ဘယ္သူ ဘာတတ္ႏိုင္သလဲ
ေမေမနဲ႕ ဖုန္းေျပာျဖစ္ေတာ့ ေမေမ စိတ္ပူေနတယ္ အဆင္ေျပရဲ႕လားတဲ့။
ခုထိေတာ့ အဆင္ေျပေနတုန္းပဲေမေမ ဆိုေတာ့...
ေနာက္ေရာ ဘယ္လိုေနမလဲတဲ့။ ေနာက္ ဘာျဖစ္မလဲ ဘယ္သိမလဲ ေမေမရဲ႕ လို႕။
အရင္က အမွတ္တမဲ့ ရွိခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာေလး တစ္ခု ေခါင္းထဲေရာက္လာလို႕ ေျပာခ်င္ပါေသးတယ္
ျမန္မာျပည္က သရုပ္ေဆာင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ အင္တာဗ်ဴးတစ္ခုမွာေပါ႔... (နာမည္ထြက္ၿပီး အကယ္ဒမီ မရခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္က) သူေျပာထားတာ
"ကၽြန္ေတာ့္ အစ္ကိုေရာ အိမ္ကလူေတြ အကုန္ ငိုၾကတယ္" "ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႕ ဘာမွ မခံစားရေပမယ့္ သူတို႕ဒီလို ျဖစ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထိခိုက္တယ္" တဲ့။ (စကားလံုး အတိအက် မဟုတ္ပါ)။
လူဆိုတာ ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ အရာ (သို႕) လက္ထဲမွာ ဆုပ္ကိုင္မိၿပီးသား အရာ ကို လက္လႊတ္ရေတာ့မယ္ ဆိုရင္ ဘယ္သူမဆို ပူပင္ ေလာင္ျမိဳက္ၾကမွာပဲ။
တခါတခါက် အဲဒီ သရုပ္ေဆာင္ ေျပာသလို ကိုယ့္အတြက္က ဘာမွ မဟုတ္ဘူးရယ္လို႕ စိတ္ေလွ်ာ့ ထားလို႕ ရေပမယ့္ ကိုယ္နဲ႕ပတ္သတ္တဲ့ လူေတြ ကိုယ့္အတြက္ ခံစားပူပင္ေနၾကတာကို ျမင္ရတဲ့အခါ ထိခိုက္ရတဲ့ နာက်င္မႈဟာ ဘာနဲ႕မွ မတူဘူး။
သူထပ္ေျပာထားေသးတယ္။
အကယ္ဒမီပြဲေတြ လူထုကို ျပေတာ့ သရုပ္ေဆာင္ေတြ အေနနဲ႕ ခံစားမႈကို ထိန္းသိမ္း ခ်ဳပ္တီးထားရမလို ျဖစ္တာေပါ႔ ဆိုတာ... သူ႕သေဘာ အရဆိုရင္ေတာ့ မျပေစခ်င္ပါဘူး တဲ့...
ဖတ္ခဲ့တုန္းကေတာ့ အမွတ္တမဲ့ပါ...ဖတ္ထားတာလဲ ၾကာလွၿပီ... ဒါေပမယ့္ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္ေတာ့ ျပန္ေပၚလာတယ္...ၿပီးေတာ့ အဲဒီ သရုပ္ေဆာင္က ျမန္မာျပည္မွာ (ကၽြန္မ စိတ္ထဲ) အဆင္ေျပေျပရွိတဲ့ ရွားရွားပါးပါး စာရင္း၀င္မို႕လဲ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္...
သူေျပာတာ မွန္တယ္...
ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ ဘယ္သူမဆိုေလ ကိုယ့္ ဘ၀ တျခမ္းကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ အေမွာင္ခ်ထားခ်င္ၾကမွာပဲ... တျခမ္းတိတိ မဟုတ္ရင္ေတာင္ ကိုယ္ကလြဲလို႕ ဘယ္သူ႕ကိုမွ ဖြင့္မျပခ်င္တဲ့ အပိုင္းေတြ ရွိမွာပဲ...
ဖြင့္မျပခ်င္တဲ့ အပိုင္း ဆိုတာ မသိေစခ်င္တဲ့ အပိုင္းမဟုတ္ဘူး
သိခ်င္ သိပေစ... ကိုယ္ကိုယ္၌က မေၾကျငာလိုတဲ့ အပိုင္း...
(ေျပာရံုနဲ႕ ဘာမွ ျဖစ္မလာ ေျပာရံုနဲ႕ ဘာမွ ေျပာင္းမသြားႏိုင္တာေတြ အတြက္ မေၾကျငာ လိုတာလဲ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာေပါ႔ေလ)
ကၽြန္မ ႏိုင္ငံျခားထြက္တာ တကယ္ေတာ့ ထြက္ေျပးလာတာပဲ
ဒါေပမယ့္ တခါမွေတာ့ ကိုယ္လြတ္ရုန္းတယ္ လို႕ define မလုပ္မိခဲ့ဘူး
ႏိုင္ငံျခားက ေပးတဲ့ ဒဏ္ရာေတြ ဘယ္သူသိသလဲ
ခုလို Crisis period မွာ လူတိုင္းၾကံဳၾကရမယ့္ ခံစားမႈကို ေရးျပစရာ မလိုပါဘူး။
ဘာဆက္ျဖစ္မလဲ ဆိုတာလဲ ဉာဏ္မမီလို႕ ေရးမျပႏိုင္ပါဘူး။ ကၽြန္မ သိတာ ေလာေလာဆယ္ ကၽြန္မ လုပ္ငန္းခြင္က အေျခအေနေလးပဲေလ။
ဒါေပမယ့္ ကံဆိုး ကံေကာင္းဟာ တစ္ခ်ိန္ကေလးပဲ ကြက္ၾကည့္လို႕ မရဘူး။
ကၽြန္မတင္တဲ့ "Current Situation in My Workplace" ဖတ္ၿပီး ဒီလို အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ဒီေလာက္ အလုပ္ေတြ ရႈပ္ေနတာ ခိုင္တာေပါ႔ လို႕လဲ ေတြးလို႕ မရပါဘူး။ ကံဆိုးခ်င္လို႕ ရႈပ္ေနတာလဲ ျဖစ္ေနႏိုင္တာပဲ။
၀န္ခံစရာတစ္ခုက အဲဒီ post ကို ဆန္႕က်င္ဘက္ စိတ္ႏွစ္မ်ိဳးနဲ႔ ေရးခဲ့တယ္ ဆိုတာ...
တစ္မ်ိဳးက ကၽြန္မ အတြက္ တကယ္ ပူပင္ၾကရသူေတြ အတြက္... "ပန္းပန္လ်က္ပဲ" လို႕ ႏွစ္သိမ့္ ခ်င္စိတ္နဲ႕ ေရးမိတာ။
ေနာက္ တစ္မ်ိဳးက ကၽြန္မ အေျခအေန ဘယ္လို ရွိသလဲ ေထာက္လွမ္းစပ္စု ခ်င္ၾကတဲ့ ၿပိဳင္ဘက္ေတြ အတြက္ ..."ငါ မေသဘူး ... ေရကူးတတ္တယ္" ဆိုတဲ့ မာန္မာန နဲ႕ ေရးမိတာ။
ပူပင္ခဲ့ရတာေတြ မ်ားလြန္းလို႕ ေရွ႕ဆက္ၿပီး မပူပင္ ခ်င္ေတာ့ေလာက္ေအာင္
ပူပင္စရာ မရွိေတာ့ ေလာက္ေအာင္ျဖစ္ခဲ့တာမို႕
ကၽြန္မ ေခါင္းထဲမွာ Crisis နဲ႕ ပတ္သတ္တာ Retrenchment နဲ႕ ပတ္သတ္တာ ဘာမွ မရွိဘူး
မ်က္ကန္းမို႕ တေစၧ မေၾကာက္တာေပမယ့္ ကၽြန္မ နဲ႔ ပတ္သတ္ဆက္ႏြယ္သူမ်ား ပူပင္ၾကတဲ့ အခါမွာေတာ့ စိတ္ထိခိုက္ ရတယ္
ခုလဲ ဒီ post ကို မေန႕ညက ကၽြန္မကို ပူပင္ခဲ့သူ တစ္ေယာက္အတြက္ ေရးပါတယ္။
ပူပင္ေနလဲ ျဖစ္စရာရွိတာေတြ ျဖစ္လာမွာပဲ
ေလာေလာဆယ္ တတ္ႏိုင္တာ လုပ္စရာရွိတာေတြ ဆက္လုပ္ဖို႕ပဲ
မျဖစ္ခ်င္တာေတြ ျဖစ္လာခဲ့ရင္လဲ လက္ခံရံုပဲ
မနက္ဖန္ ဘာျဖစ္မလဲ ဘယ္သူသိႏိုင္သလဲ။
(P.S ဒီေန႕ညေနေတာ့ Chinese Garden မွာ လုပ္မယ့္ IC Show သြားၾကည့္ လိုက္ဦးမယ္)
Wednesday, December 3, 2008
View from my bed-room window!


ရံုးေျပးတဲ့ေန႕ အမွတ္တရ ရိုက္ထားတဲ့ ပံုေလးေတြ..
၅ထပ္ အိပ္ခန္းျပတင္းကေန ၾကည့္ရင္ ျမင္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းေလးေတြေပါ႔
ပ-ပံုက အလယ္တန္းေက်ာင္း ရွိတဲ့ လက္ယာဘက္
ဒု-ပံုက ITE ေက်ာင္း ရွိတဲ့ လက္၀ဲဘက္
Bishan ကေန ဒီလကုန္ ေျပာင္းဖို႕ ေသခ်ာသေလာက္ရွိေနေတာ့ အမွတ္တရေပါ႔
S'pore ကို ေရာက္တာ ကံေကာင္းလို႕ ေရာက္တာလို႕ မထင္ေပမယ့္
ေနခဲ့ရတဲ့ ႏွစ္ေနရာစလံုးနဲ႕ ..အဲဒီ ႏွစ္ေနရာစလံုးမွာ ေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ လူေတြ အားလံုး အင္မတန္ အဆင္ေျပေျပ ရွိခဲ့တာမို႔ ကံေကာင္းလိုက္တာ လို႕ ထင္မိပါတယ္..ေက်းဇူးလည္း တင္မိတယ္
Ang Mo Kio ေရာ Bishan ေရာ ေျပာင္းခါနီးမွာ မေျပာင္းခ်င္ေအာင္ ဆြဲေဆာင္ထားႏိုင္တယ္
Me & My Old Citizen !

ယေန႕ ေနသာ၏
ရာသီဥတု ပူသည္
မနက္ေစာေစာ ႏႈိးစက္မျမည္ပါ
၈ နာရီေက်ာ္မွ အိပ္ရာက ႏိုးပါသည္
စီနီယာဆီ မက္ေဆ့ခ်္ ပို႕ၿပီး တေခါက္ ျပန္အိပ္၏
အလြန္ ဇိမ္ရွိပါသည္
ရံုးက ခြင့္ယူ၍
ယခု အိမ္မွာ အနားယူေနသည္
(မနက္က ဓါတ္ခဲ အားကုန္ၿပီး မေအာ္ခဲ့တဲ့ နာရီ အစုတ္ပလုတ္ပံုကို တင္လိုက္ပါတယ္။
မေအာ္ခ်င္ဦး )
Sunday, November 30, 2008
Sweep Sweeper Sweepest !

Gtalk မွ အလကားရေသာ ေဗဒင္ဆရာ တိုတိုလင္းဝက္ ၏ အခါေတာ္ေပး အရ ...
Singapore စံေတာ္ခ်ိန္ ညေန ၆ နာရီခြဲ တိတိတြင္ Bishan Bus Interchange အနီးရွိ ထီဆုိင္၌ အဂၤါသမီး သူငယ္ခ်င္းႏွင့္ တူတူ ယေန႔ သြားေရာက္ ကံစမ္းပါသည္။
(မႀကိဳက္ရင္ ၿပီးမွ ျပန္ဖ်က္ေပးမယ္)
:)
Saturday, November 29, 2008
Collection of Old Computer Ads
ဒီတစ္ခါလည္း တင္ျပန္ၿပီ။ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ email...
ဒီ Blog ကိုေတာင္ သူ႕နာမည္ ေျပာင္းေပးဖို႕ ေကာင္းေနပါၿပီ။ :)
***


[အမွန္ေတာ့ အဲဒီ စာသားေတြ ဖတ္ခ်င္ဘူး.. ေက်ာင္းတုန္းက စာေတြလိုပဲ.. :( ]

(မိုက္တယ္ေနာ္ idea ေလးက...)

(အိုး အိုး အိုး)



(ေနာက္ရာစုေတြက်ရင္လည္း ေ႐ွးတုန္းကလူေတြ သြားေလရာ laptop ႀကီးေတြ ဆြဲလို႕ ဆိုတာ ရီစရာျဖစ္သြားမွာပဲ)

(ခုေန ၾကည့္ေတာ့ ဟားဟားဟား ေပါ႔... သူ႕ေခတ္တုန္းကေတာ့ သူလဲ Super ပါပဲ)


(ေတာ္တဲ့လူေတြမ်ား ငယ္ငယ္တည္းက မ်က္မွန္တပ္တယ္ ထင္တယ္)
***
Electronics နဲ႕ ပတ္သတ္တဲ့ အေျပာင္းအလဲဟာ ကမၻာႀကီးတစ္ခုလံုးနဲ႕ သက္ဆိုင္သတဲ့။
Electronics နဲ႕ ပတ္သတ္တဲ့ တိုးတက္မႈတစ္ခုဟာ ကမၻာႀကီးရဲ႕ တဆစ္ခ်ိဳး ျဖစ္တယ္တဲ့။
Civil Civil ျဖစ္ေနတဲ့ ေခတ္မွာ... ကၽြန္မကို Electronic Major ေရာက္ေအာင္ တြန္းပို႔လိုက္တဲ့ တစ္ခြန္းတည္းေသာ စကား။
အဲဒီ စကားေျပာေပးခဲ့တဲ့ လူကို ဒီေနရာကေန Credit ေပးပါတယ္ :)
ေက်ာင္းၿပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာ Electronic Field ထဲ လံုးလံုး မ၀င္ခဲ့လည္း Electronics သင္ခဲ့ရတာကို ေက်နပ္ပါတယ္။
ေအာ္ မတူတဲ့ subject တစ္ခုကို ေလ့လာျဖစ္ ေလ့လာဖူးခဲ့တယ္ ဆိုၿပီးေတာ့ေလ
က်န္တာေတြက လုပ္ရင္းသင္သြားလို႕ ရတာကိုး
Electronics ကေတာ့ ေက်ာင္းတုန္းကသာ မသင္ျဖစ္ခဲ့ရင္ ေနာက္ ဘယ္ေတာ့မွ လွည့္ၾကည့္ျဖစ္မွာ မဟုတ္တဲ့ ဘာသာရပ္ပဲ။
အင္ ဘာေတြ ေရးမိပါလိမ့္
ေခါင္းစဉ္နဲ႕လည္း မဆိုင္ဘူး
***
Friday, November 28, 2008
Current Situation in My Workplace
အရမ္းကို အလုပ္မ်ားတာ မွတ္မွတ္ရရ Crisis သတင္း စၾကားၿပီး ကတည္းကပဲ
ဆိုေတာ့ .. ၁ လေလာက္ ရွိေရာေပါ႔
အရင္ကမွ ရံုးမွာ အနည္းဆံုး တပတ္ တရက္ေလာက္ေတာ့ လပ္ရားလပ္ရား လုပ္ႏိုင္ေသးတယ္
ခုတေလာ ဘယ္လို ျဂိဳဟ္စီး ျဂိဳဟ္နင္းထဲ ေရာက္ေနလဲကို မသိဘူး
ႏွစ္ခု သံုးခုမက တၿပိဳင္တည္း လုပ္ လုပ္ေနရတယ္
အားလံုး Sentosa Project ေတြခ်ည္းပဲ
တစ္ခုၿပီးလို႕ Approval အတြက္ တင္လိုက္ comment ေပးၿပီး ျပန္ခ်ေပးလိုက္
ေနာက္တစ္ခု လုပ္ေနရာကေန အေဟာင္းကို ျပန္ကိုင္လိုက္ ခဏေန Manager က လာၿပီး ေနာက္တစ္ခု အေၾကာင္း လာေမးလိုက္ ... လုပ္လက္စကို ေဘးဖယ္ထားၿပီး သူနဲ႕ ေျပာလိုက္... ၿပီးသြားလို႕ ဆက္လုပ္လိုက္ဦးမယ္လို႕ ျပင္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ... ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ဘာလုပ္ေနတာလဲ ဆိုတာ မသိေတာ့ဘူး
ခ်ာလပတ္ရမ္းတယ္ ဆိုတာ အဲဒါပဲေနမွာ
အေရးထဲ ကိုင္ေနတဲ့ project ေတြက အားလံုး Santosa ျဖစ္ရံု မက...လမ္းနာမည္ ေတြပါတူေတာ့ ဘယ္လို မွတ္ရမွန္းကို မသိဘူး... Manager ကေတာ့ plot no. ေတြ အကုန္ အလြတ္ရၿပီး ...ေဟး B18, B7 စသျဖင့္ လာလာေျပာရင္ အကၡရာေတြ ဂဏန္းေတြ မွတ္တာ ညံ့လြန္းတဲ့ ကိုယ္က ဘာက ဘာမွန္းကို မသိတာ...
အဲဒါက် GM နဲ႔ ကိုယ္နဲ႕မွ ကြက္တိ .."မင္းကို မေန႕က ငါေျပာတဲ့ ပံုဟာေလ... roofing က ဒီလို ဒီလို ဒီလို " ဆိုၿပီး လက္ဟန္ နဲ႔ ပံုဆြဲျပလိုက္တာ မ်က္လံုးထဲမွာ တန္းကနဲပဲ...
တခါတခါေတာ့ "cantilever ကို 50x50 သံုးထားတဲ့ ပံုဟာေလ" ဆိုၿပီး unique ျဖစ္မယ့္ဟာကို ေရြးေျပာတတ္တယ္..
ၾကည့္ရတာ သူလဲ ကိုယ္လိုလူမ်ိဳးပဲ... Main Con ကေန တဆင့္ Consultant ဆီက comment လာၿပီဆို.. ok ဒါ ဒီလို လုပ္လိုက္ဆုိ တစ္ခြန္းပဲ
Manager က် တမ်ိး ဆရာ
Standard Size က ဒီေလာက္လာမွာ.. Miss Ko, မင္း ပံုက length ဒီေလာက္ပဲ ထားရလား ... U draw & draw & calculate & calculate, again & again ... but u never think about cost တဲ့...ဒါနဲ႕ပဲ Consultant’s comment ကို GM နဲ႕ လက္၀ါးရိုက္ၿပီး amend လုပ္ထားတာေတြ အစက ျပန္ျပင္ပဲ...
Manager ေျပာေနက် စကားက Ohhhhh.... so many wastage! တဲ့
လူၾကီးဟာ လူၾကီးပဲေနာ္...အင္ဂ်င္နီယာပိုင္းတင္ မဟုတ္ဘဲ အားလံုးကို ၿခံဳငံုျမင္ႏိုင္ေနေတာ့တာ
ဗ်ာမ်ားရေပမယ့္ ပညာလည္း အမ်ားၾကီး ရပါရဲ႕
စိတ္ရႈပ္ရေပမယ့္ ဒီလို အလုပ္ရႈပ္တာကို ေက်လည္းေက်နပ္ပါရဲ႕
အလုပ္ထဲမွာ ေခါင္းပူရေပမယ့္ ျပန္လာရင္ လြတ္လပ္ေပါ႔ပါးၿပီး ေနတာပဲ
အမယ္ BreadTalk မွာ ဒီေန႕ မုန္႕ အသစ္ ထြက္တယ္ ဆရာ
ရိုးရိုး ေပါင္မုန္႕ထဲမွာ ၀က္ေပါင္ေျခာက္ေလးေတြ အေခြလိုက္ ထည့္ၿပီး ကိတ္လိပ္လို ပံုစံ လုပ္ထားတာCasher နားမွာ ျပထားတာ ဆိုေတာ့ ေငြရွင္းဖို႕ တန္းစီရင္း အဲဒါကို ၾကည့္မိတယ္
ၿပီးေတာ့ မေအာင့္ႏိုင္ဘဲ ရီမိပါေရာ ..
နာမည္က "Crouching Tiger & Hidden Bacon" ဆိုတာကိုး..
တတ္လဲ တတ္ႏိုင္ပါေပရဲ႕
ကိုယ္ ရီေတာ့ ေရွ႕က လူ ၂ ေယာက္က မသိမသာ လွည့္ၾကည့္တယ္
ဒါနဲ႕ Serve လုပ္ေပးေနတဲ့ staff ကို လွမ္းၿပီး ဒါက new product လား ဘာညာနဲ႕ အရွက္ေျပ (သို႕ေသာ္ don't care ပံုစံနဲ႕) စကားေျပာရတယ္
အလုပ္ဆိုတာ ဘယ္ေလာက္ရႈပ္ရႈပ္ ကိုယ့္အတြက္ အဓိပၸါယ္ရွိေနရင္ Stress ျဖစ္ခဲ့ရင္လဲ ခဏပါပဲ
(P.S : Manager က အသက္ၾကီးၾကီး...၆၀ နီးပါး... GM ကေတာ့ လူလတ္ပိုင္း under 40 ေလာက္ပဲ ရွိဦးမယ္)
Correction: 1) လပ္ရားလပ္ရား to လတ္လ်ားလတ္လ်ား။
2) Casher to Cashier
Cashier အား ျပင္ေပးေသာ အခန္းေဖာ္ အစ္မ ႏွင့္
လတ္လ်ားလတ္လ်ား အား gtalk မွ လွမ္းျပင္ေပးေသာ တိုတိုဆရာ ကို ေက်းဇူးတင္ပါသည္။ :) :) :)