Bangkok Trip (9th Dec ~ 12th Dec 2011)

Cathay Pacific (ငယ္ငယ္က အဲဒီေၾကာ္ညာစာမ်က္ႏွာေတြကို ခဏခဏ စာအုပ္အဖံုးလုပ္ခဲ့ဖူးတယ္)

Suvanabhumi Airport

က်ိဳင္းတံုၿမီးရွည္ (cooked by Addy Chen)

တည္းတဲ့အိမ္ (ဂ်ဴ နဲ႔ စႏိုးရဲ႕အိမ္) ၁၂ ထပ္မွ

အညာမွာ ထားဝယ္မႈိင္းလို႔ ေခၚတဲ့ပန္းပင္ (ျမဘုရားဝင္း)

My first ♥

&nf;pm;vkbuf

***

2011 မွာ ေပ်ာ္စရာအေကာင္းဆံုး ၄ ရက္။

ဂ်ဴ၊ စႏိုးနဲ႔ အက္ဒီတို႔ကို သိပ္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ခုဆုိ ဂ်ဴ ျပန္သြားၿပီ။ အက္ဒီလည္း ျပန္ေတာ့မယ္ ဆုိတယ္။

Figure of Speech

(10th Dec 2011, BKK)

Yangon (29th June ~ 22nd July 2011) (Part - 2)

တရားရိပ္သာနဲ႔ အနီးတဝိုက္က ေနရာေတြ။
စေရာက္တဲ့ေန႔နဲ႔ ေနာက္ဆံုးေန႔က ႐ိုက္ယူလာခဲ့မိတယ္။

အဲဒီမွာ ဝင္ခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြအတြက္ ဝမ္းသာမိတယ္။
အဲဒီကေန ထြက္ခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္ကေတာ့ ပိုၿပီး ဝမ္းသာမိခဲ့တယ္။
(ေနာက္ဘက္မွာ ျဖတ္မပစ္ႏိုင္ေသးတဲ့ ႀကိဳးေတြက အမ်ားႀကီးက်န္ေနေသးတယ္)

ထြက္ထြက္ခ်င္းရက္မွာပဲ အေၾကာင္းတုိက္ဆုိင္ၿပီး ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္အခ်ိန္ကို ထိထိခိုက္ခိုက္ သတိရမိေသးတယ္။

ခု ျပန္ၾကည့္ေတာ့ ဗလိေဗာဓ နည္းပါးခဲ့တဲ့ အဲဒီအခုိက္အတန္႔က ရွင္းလင္းမႈကို ျပန္ေတြ႕ရတယ္။
ႏွစ္ ၃၀ ေလာက္ ယဉ္ပါးလာတဲ့ ေန႔စဉ္ဘဝက အရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ခြာခ်ထားျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္။ လက္ရွိဘဝကို ဘာမွမရွိသေလာက္နဲ႔ ျဖတ္သန္းၾကည့္ခဲ့ရတဲ့ ရက္ပိုင္း။

ျဖစ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ မၾကာခဏ ျပန္ရခ်င္သားပဲ။ ႏွစ္ဝက္ေလာက္ကို တစ္ခါ။

***

Yangon (29th June ~ 22nd July 2011)

ခ်န္ဂီ

အဲဒီတေယာက္ အၾကာႀကီးပဲ ကြန္ပ်ဴတာ သံုးတယ္။ အသြားမွာေတာ့ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ၾကည့္ရ ျမင္ရတာ ခ်န္ဂီလည္း လွေန စိတ္တိုင္းက်ေနတာပဲ။

ဒီႏွစ္လည္း ဆစ္ခ္အဲပဲ စီးသြားျဖစ္တယ္။ ဒီလို လူျပန္မမ်ားတဲ့ လပိုင္းမွာေတာင္ ေဈးမခ်၊ အဲဒါအျပင္ကို မႏွစ္က ကီလို ၃၀ ရတာ ဒီႏွစ္ ၂၀ ပဲ ရတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြနဲ႔ ဆစ္ခ္အဲပဲ စီးလုိက္ပါတယ္။ ဟန္းကယ္ရီသယ္တာေတာင္ (ဟန္းကယ္ရီကလည္း ၁၀ ကီလုိခြဲ) ကီလုိ ၂၀ က ဘယ္လုိမွ မပိုေအာင္ လုပ္လို႔မရေတာ့ (၃ ကီလုိေလာက္ ပိုလားမသိ) နည္းနည္းပါးပါးေလာက္ေတာ့ ရမွာပါဆုိ ကိုယ့္ဘာသာ အားေပး၊ လုိက္ပို႔တဲ့ အိမ္ကညီမေလးမ်ားကလည္း အားေပးၿပီး သယ္လာခဲ့တယ္။

ေနာက္ ေလဆိပ္မွာ လူႀကံဳေစာင့္ေနတဲ့တစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႕ေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာေတာင္ ကီလို ၂၀ က ၃ ကီလိုေလာက္ ပိုေနပါတယ္ေျပာေတာ့ အဲဒီလူႀကံဳက ၂၅ ကီလို ရပါတယ္၊ ရရင္ သယ္သြားေပးပါေျပာေတာ့၊ ကီလိုခ်ိန္တဲ့အခါ ရလည္း ရေတာ့ သယ္သြားေပးလုိက္ပါတယ္။ ကိုယ္လည္း မ, ရတာမွ မဟုတ္တာ။

ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ အနည္းငယ္ ထူးဆန္းတယ္။ (တကယ္ေတာ့ ဆန္းခ်င္မွ ဆန္းမွာပါ။ ကိုယ္သာ မႀကံဳဖူးလုိ႔)။ လိုက္ပို႔ေပးတဲ့ ညီမႏွစ္ေယာက္နဲ႔ စကားေျပာေနတုန္း "ရန္ကုန္ျပန္ၾကမွာလားခင္ဗ်ာ" လုိ႔ လာေမးပါတယ္။ "ဟုတ္တယ္" ေျပာေတာ့ "အထဲဆိုင္တဆိုင္ကေန ေဆးလိပ္ေလးဝယ္ၿပီး သယ္သြားေပးလုိ႔ရမလား ခင္ဗ်ာ" တဲ့။ "မရပါဘူးရွင္" လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ ဆိုေတာ့ "ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ ခင္ဗ်ာ" တဲ့။ "ဘာမွမျဖစ္ဘူး။ အလုပ္႐ႈပ္လို႔" လုိ႔ ပဲ ေျပာလုိက္တယ္။

သူက ဆက္ေျပာေသးတယ္။ "ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဟင္၊ တကယ္က အဲဒီေဆးလိပ္သယ္တာ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး" တဲ့။ ဘာမွမျဖစ္ဘူးဆုိတာ သူ ဘာကို ဆိုလိုခ်င္တာလဲ မသိ။

ျပန္စဉ္းစားၾကည့္ရင္ အဲလို ျပတ္ေတာင္းေတာင္း ေျပာလုိက္ရတာကို စိတ္ထဲ တမ်ိဳးပဲ။ ဒါေပမဲ့ အဲလို ကိစၥမ်ိဳး လုိက္လုပ္ေပးရေလာက္ေအာင္ထိ ကိုယ္ သေဘာမေကာင္းႏိုင္ဘူးဆိုတာလည္း ကိုယ့္ဘာသာ သိတယ္။ မျဖစ္လို႔ လုပ္ေပးရရင္ေတာင္ ေအာင့္သီးေအာင့္သက္ျဖစ္မိမွာပဲ။ အဲဒီေနရာမွာ ေဆးလိပ္မဟုတ္ဘဲ ေဆး၊ ဒါမွမဟုတ္လည္း တကယ္ အေရးပါၿပီး ကူညီရရာေရာက္တဲ့၊ အဓိပၸါယ္ရွိတဲ့ ပစၥည္းတမ်ိဳးမ်ိဳးဆုိ အဲလို ျဖစ္မိ၊ ျပန္ေျပာမိမွာမဟုတ္ဘူး။

အမွန္ေျပာရရင္ သြားခါနီး၊ လာခါနီး ကိုယ္မသိတဲ့ဆုိင္ ရွာရ၊ ေဖြရ၊ ကိုယ္သံုးေနက်မဟုတ္တဲ့ (ဘာမွလည္း အေရးမႀကီးတဲ့) ပစၥည္း ရွာရ ဝယ္ရ (သူေပးလိုက္တဲ့ ပိုက္ဆံေလး ကိုင္ၿပီးေတာ့ ေပါ့ေလ)... အဲေလာက္ထိ ကရိကထ မခံခ်င္ဘူး။ ကိုယ့္ကိစၥကိုယ္ေတာင္ ဇယား႐ႈပ္မယ္ထင္ရင္ ၿပီးၿပီးေရာ လုပ္ပစ္မိတာမ်ားတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း အဲဒီအခ်ိန္မွာ တကယ္လိုအပ္ အေရးႀကီးလို႔ လုပ္ေပးရတာမ်ိဳးဆုိရင္ ဘယ္ေလာက္ ကရိကထမ်ားလည္း လုပ္ေပးမိမွာ အေသအခ်ာပဲ။ ခုေတာ့... "အထဲကေန ေဆးလိပ္ေလးဝယ္ၿပီး ရန္ကုန္ကို သယ္သြားေပးပါ" ဆုိပဲ။

ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ ျပတ္ေတာင္းေတာင္းေျပာၿပီး (ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ေတာ့ ေျပာပါတယ္) ျငင္းလုိက္ရတာကို စိတ္ေတာ့ မေကာင္းပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္တစ္ခါ အဲလိုမ်ိဳးနဲ႔ ႀကံဳလည္း အဲဒီတုိင္းပဲ ဆက္လုပ္မိမွာပဲ။

အလြယ္ေျပာရင္ေတာ့ အကူအညီေတာင္းတယ္။ ကိုယ္က အကူအညီေတာင္းတာကို ျငင္းလုိက္တယ္ေပါ့ေလ။ ဒါေပမဲ့ ဝယ္ၿပီးသား ယူသြားေပးရတယ္ဆုိရင္ေတာ့လည္း တမ်ိဳး။

ဒုကၡ၊ ဒုကၡ။

အကူအညီဆုိတာကို အနက္ဖြင့္ဖို႔ ႀကိဳးစားၾကရင္ ေကာင္းမလားပဲ။

စြဲလမ္း (၈ မိုင္ ဆုိင္ခြဲ)။ မႏွစ္ကထိ သမိုင္း တစ္ဆုိင္ပဲ ရွိေသးတယ္။ သမိုင္းလမ္းဆံုမွာ စဖြင့္ေတာ့ နသတ္နဲ႔ လန္းတဲ့ဆိုင္။ ေနာက္မွ ျပန္ျပင္လိုက္တယ္။

Happy (ကမၻာေအး ဂမုန္းပြင့္မွာလို႔ ထင္တယ္)

Happy

Happy

Happy

Happy

Happy

ဘာမွန္း မမွတ္မိေတာ့။

အဲဒီထဲ ပတ္ေနတုန္းမွာပဲ အဲဒီမွာ ဗံုးေပါက္တယ္လုိ႔ အျပင္မွာ ေကာလဟလ ထြက္ေနေသးတယ္။ ေရာက္ၿပီး ေနာက္တစ္ရက္။

in Bali

(14th Apr ~ 17th Apr 2011)




sea, sky, horizon, cliff, temple





ေျပာင္းသစ္ၿမိဳ႕ရြာ တဘက္ကမ္း





မိုးအဆံုးနဲ႔ ေရအဆံုးလို မိုးကုပ္စက္ဝိုင္းဆုိလား လွည့္စားထားတဲ့ ျမင္လႊာေအာက္က ဘယ္လုိမွ မေရာက္ႏိုင္တဲ့ တစ္ေနရာမွာ

06/02/2011 02:08 PM

လူ နဲ႔ ဒိုင္ယာရီ

မေန႔က ဝါးတီး gathering တစ္ခု ပ်က္သြားၿပီး၊ shopping ပဲသြားလိုက္တာ။
ဒီေန႔က ေနာက္တစ္ခု။ ေန႔လည္ အိပ္ရာထေတာ့ လံုးဝမွ မလႈပ္ခ်င္ဘူး။
မေန႔က မ်ားသြားလို႔ (လမ္းေလွ်ာက္တာ)။

ဒီေန႔အဖြဲ႕နဲ႔က အရင္တေခါက္ကလည္း ကိုယ္က ပ်က္ထားဖူးတာဆုိေတာ့ ဒီတေခါက္ေတာ့ အားတင္းၿပီး ထရတယ္။ သူတို႔နဲ႔က တေက်ာင္းတည္း ထြက္ေပမယ့့္၊ အရင္တည္းက တြဲဖူးတဲ့လူေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ ေမဂ်ာလည္း မတူၾကေတာ့ မ်က္မွန္းတန္းမိ႐ံုနဲ႔ တခ်ိဳ႕ဆို ခုမွ သတိထားမိတာ။ ေမဂ်ာလည္းတူ၊ ကိုယ္နဲ႔လည္း သိတဲ့လူက တစ္ေယာက္ပဲ ပါတယ္။

ကိုယ္တိုင္ကလည္း သိၿပီးသားလူေတြ ဆုိရင္သာ ဟီးဟား လုပ္တတ္တာ ဆိုေတာ့ ဒီေန႔က ေနမေကာင္းခ်င္တာနဲ႔ ေရာၿပီး လူက အူေၾကာင္ေၾကာင္ေတာင္ ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ ခဏပါပဲ။ အလုပ္တစ္ခုကို တူတူစုေပါင္းလုပ္ၾကမွာ၊ လုပ္ေနၾကတာဆုိေတာ့ မၾကာခင္ပဲ ဟီးဟီးဟားဟား ျဖစ္သြားပါတယ္ (အားမ႐ွိတာကလြဲလို႔)။

ရီစရာ တစ္ခုက အထဲမွာ ဘေလာ့ဂါ ႏွစ္ေယာက္ပါတယ္။ အဖြဲ႕ကို နာမည္ေပးဖို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုးက မစဉ္းစားလာဘူး။ ကိုယ္လည္း မစဉ္းစားဘူး။ သူမ်ားေတြေျပာတဲ့ နာမည္ကိုမွ နည္းနည္းပါးပါး ဝင္ႏွမ္းျဖဴးလိုက္တယ္။ ဟိုဟာက ဟိုလို၊ ဒီဟာက ဒီလိုနဲ႔။ ဒါေတာင္ မနည္း အားတင္းၿပီး ေျပာရတယ္။

ဒီေရာက္ၿပီးမွ ေသခ်ာသိလိုက္တာ တစ္ခုက supporter ေနရာမွာပဲ ေနခ်င္ေတာ့တယ္ ဆုိတာပဲ။ တစ္ခုခုကို ေခါင္းေပၚတင္မထားခ်င္ေတာ့ဘူး။ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ ဟန္ခ်က္ကို ထိန္းထားရမွာစိုးလို႔ ေဒါက္ဖိနပ္ေတာင္ မစီးျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ေလာဘနည္းသြားတာ ျဖစ္ႏိုင္သလို၊ အပ်င္းႀကီးသြားတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ဘာလဲေတာ့ မသိဘူး။

***
လူ နဲ႔ ဒိုင္ယာရီ ဆုိတာ စည္သူလြင္ ရဲ႕ သီခ်င္း series နာမည္။
ဘာရယ္မဟုတ္၊ ျပန္ေရာက္ေတာ့ အဲလိုေလး post တင္ခ်င္စိတ္ ေပါက္လာလို႔။

ေအာက္က ဒိုင္ယာရီေတာ့လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဒိုင္ယာရီလည္း တခါမွ မေရးဖူးပါဘူး။ မွတ္စုေတြပါပဲ။ အဲဒီစာေၾကာင္းေတြ မႏွစ္ဆီက ဒီ blog မွာပဲ တင္ဖူးတယ္။

လက္ေရးနဲ႔ ေရးထားတဲ့ စာကို တင္ဦးမွပဲလို႔ ေတြးမိတာ scanner မဝယ္ခင္တည္းကပါပဲ။
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေလာက္ ေရးၿပီး တင္မလို႔ကို၊ ကဗ်ာအသစ္ေရးဖို႔ ဆိုတာလည္း ဒီအခ်ိန္မွာ မလြယ္ေတာ့ျပန္ဘူး။ ဘေလာ့မွာ တင္ဖူးၿပီးသား စာပဲ ေဘးနားမွာ အလြယ္႐ွိလို႔။ မလြယ္တာေတြလည္း အိပ္ အိတ္ေတြဖြင့္ၿပီး မ႐ွာခ်င္ေတာ့ဘူး။

နက္ဖန္ ခြင့္ယူၿပီး ႏွပ္ ေနရရင္ ေကာင္းမလား ေတြးမိတယ္။

***

In Blue!

Jan '07

A Card

(မပို႔ျဖစ္ခဲ့ဘူး)

Then & Now !

ပ်င္းလို႔ တင္တဲ့ post !



(Choa Chu Kang MRT က Handicap Ramp မွာ - ႐ိုက္ၿပီးမွ သတိထားမိတယ္)

ဒီလို အခ်ိန္အခါမ်ိဳးမွာ ဓါတ္ပံုတင္တာ မိုက္မဲရာေတာ့ က်ခ်င္ က်လိမ့္မယ္။

သို႔ေသာ္လည္း လူ႕ဘဝႀကီး ဒါေတြ လိုက္ ဂ႐ုစိုက္ေနရရင္ျဖင့္ အလုပ္မဟုတ္ဘူး ထင္တာပဲ။

ဒါေပမဲ့ ဟို တပတ္က အိမ္ကလူေတြနဲ႔ အျပင္ထြက္စားၿပီး ႐ိုက္လာတဲ့ group ဓါတ္ပံုတခ်ိဳ႕ကို အိမ္က ညီမေလးေတြက face book ကေန tag နဲ႔ ပို႔ေပးေတာ့ ကိုယ္ tag ေတြကို ကမန္းကတန္း ျပန္ျဖဳတ္ရပါတယ္။ ကိုယ့္ကိစၥကို အေရးမစိုက္လွေပမယ့္ သူမ်ားေတြ ကိုယ္နဲ႔ ၿငိၿပီး အေခ်ာင္ပါကုန္မွာ စိုးလို႔ပါ။

အဲဒီပံုေတြ တကူးတက tag လုပ္ၿပီး ပို႔ေပးတဲ့ ညီမေလးကိုေတာင္ အဲဒီအေၾကာင္း ေသခ်ာ ႐ွင္းမျပရေသးဘူး။ သူက ပို႔ခ်င္လုိ႔ tag ေပးတာ ကိုယ္က ျဖဳတ္ပစ္တယ္ ထင္ေတာ့မယ္။

(ဆံုး႐ႈံးသြားတဲ့ အခြင့္အေရး။
face book မွာ ဓါတ္ပံုေတြ မ႐ွိလုိ႔ေတာ့ ဘာမွ ျဖစ္မသြားပါဘူး။ ကိုယ္ fb ကို သိပ္လဲ familiar ျဖစ္လွတာ မဟုတ္ဘူး။ သိပ္လဲ မသံုးတတ္ဘူး။ ကိုယ္ကစလုိ႔လဲ ဘယ္သူ႕မွ add မလုပ္ျဖစ္လွဘူး။

ဒါေပမဲ့ တစ္ခုေတာ့ စဉ္းစားမိတယ္။ ဘဝဘဝက သူတပါးရဲ႕ အခြင့္အေရးေတြကို အံုနဲ႔ က်င္းနဲ႔ ပိတ္ပင္ခဲ့မိလို႔မ်ား ဒီဘဝ ျမန္မာႏိုင္ငံလို ေနရာမ်ိဳးမွာ လူလာျဖစ္ခဲ့ၾကသလားလို႔ပါ။)

ကိုယ့္အတြက္ အေရးမစိုက္ဘူးဆုိတာက လူေတြနဲ႔ ေနသေ႐ြ႕ ဒါမ်ိဳးေတြ တေကြ႕မဟုတ္ တေကြ႕ ႀကံဳမွာပဲလုိ႔ ယူဆမိလို႔ပါ။

ဒါ့ထက္ပိုတာ တစ္ခုက ကိုယ့္အနီးဆံုး လူေတြရဲ႕ ကိုယ့္ အေပၚထားတဲ့ ယံုၾကည္မႈကို ေသခ်ာေနလို႔ပါ။ ဘယ္သူဘာေျပာလို႔မွ နားေယာင္မယ့္သူ တစ္ေယာက္မွ မပါဘူး။
အကုန္ ဦးေႏွာက္နဲ႔ခ်ည္းပဲ။

***

ေ႐ႊတိဂံုဘုရားေပၚမွာ...

(ပဲနဲ႔)

အဲဒီ လက္ကိုင္ပုဝါေလး ဘယ္လိုလုပ္ ကိုယ့္လက္ထဲ ေရာက္လာလဲ ဆိုေတာ့...
အေဒၚဝမ္းကြဲက အဲဒီတုန္းက ရန္ကုန္မွာ ဥပေဒ တက္ေနတယ္။
ဘယ္ႏွစ္လဲ ဘာလဲဆိုတာေတာ့ မသိေတာ့ပါဘူး။
တခါတုန္းက ေရးဖူးတဲ့ အေဒၚဝမ္းကြဲပါ။
သူက အဲလိုမ်ိဳး ႐ိုက္ခိုင္းတာ။

My Very First Visit to Yangon !

(ရန္ကုန္ကို ပထမဆံုး ေရာက္ဖူးတဲ့ အညာသူ)

မူႀကိဳေက်ာင္းသူ ဘ၀ပဲ ႐ွိေသးတယ္။
အတန္းေက်ာင္း မတက္ရေသးဘူး။
အဘိုးအဘြားေတြနဲ႔ အတူတူ၊ ဘြားဘြားရဲ႕ ေမြးစားသမီးပါတယ္.. ကိုယ့္ကို ထိန္းဖို႔။
ေမေမေတာင္ မပါဘူး။
အသက္ ၄ ႏွစ္ေလာက္မွာ မိဘေတြ မပါဘဲ ပထမဆံုး ခရီးထြက္ဖူးတာ။

တည္းတဲ့အိမ္မွာ ၿမိဳ႕ကေရာက္ေနတဲ့ အသိတစ္ေယာက္က လာေတြ႕ၿပီးေတာ့ ေျပာတယ္။
သူ ျပန္ေတာ့မွာ တဲ့။ ေမေမ့ဆီကို စာေရးေပးလိုက္ဦးမလား တဲ့။
ဘြားဘြားကလည္း ေရးလိုက္ေလ လို႔ေျပာတယ္။

ကိုယ္ကလည္း မျငင္းဘူးပဲ။ အင္း ေရးမယ္ ဆုိၿပီး စာ႐ြက္နဲ႔ ေဘာ့ပင္ယူၿပီး ေရးေတာ့တာ။
ဘာမွလည္း တတ္တာ မဟုတ္ဘူး။
"၀လံုး" ေလာက္ကလြဲၿပီး ဘာမွ မေရးတတ္ေသးတဲ့ အခ်ိန္။
အဲဒါကို "၀လံုး" ပဲတတ္လို႔ "၀လံုး" ပဲ ေရးလုိက္တယ္ မထင္နဲ႔။
လူႀကီးေတြ စာေရးသလို တြန္႔တြန္႔တြန္႔တြန္႔ ေတြနဲ႔ ကႀကီးေတြ ဗ်ိဳင္းပ်ံသလို ေရးထည့္ေပးလိုက္ေသးတယ္။

:D

အမယ္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ေတာ့ အဲဒီတုန္းက အဟုတ္ပဲ မွတ္ေနတာ။ ငါကြ ဆုိၿပီး...

အဲဒါကို အဲဒီ အသိအန္တီကလည္း တကယ္ယူသြားၿပီးေတာ့ ေမေမ့ဆီ တကယ္ေပးလိုက္တယ္။ ကိုယ္လည္း ခရီးသြားရာက ျပန္ေရာက္ေရာ ေမေမက ကိုယ္ေရးထားတဲ့ တြန္႔တြန္႔တြန္႔တြန္႔ စာေတြကို ျပၿပီး...

"ကဲ သမီးေရးထားတာ ေမေမ့ကို ဖတ္ျပစမ္းပါဦး" လို႔ ေျပာေတာ့ ဟီးဟီးဟားဟားနဲ႔ ႐ူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာ မွတ္မိတယ္။

"အလွ်ံညီးညီး ေတာက္မည့္မီးကား" ဆိုသလိုပဲ။
(အ႐ႊီး မီး)

***
ဒါနဲ႔ ႀကီးလာေတာ့ စာေမးပြဲေတြမွာ ဘာေမးေမး ေျဖလိုက္ဖို႔ ဘယ္ေတာ့မွ ၀န္မေလးဘူး။
မသိတာ ေမးလဲ ရမ္းသမ္းၿပီး ေရးထည့္လုိက္တာပဲ။

ငါကြ !

:D
***

When I was 4...

(ကိုကိုနဲ႔ မူႀကိဳမွာ)

ကိုကိုဆိုတာ အစ္ကိုတစ္၀မ္းကြဲကို ေျပာတာ။
သူက ကိုယ့္ထက္ အသက္တစ္ႏွစ္ႀကီးတယ္။
သူ မူႀကိဳတက္ေတာ့ ကိုယ္လဲ သူနဲ႔တူတူ လိုက္တက္တာေပါ့။
ဒါ ေက်ာင္းကပြဲမွာ ျဖစ္လိမ့္မယ္။
ရက္စြဲအရ ကိုယ္ ၄ ႏွစ္ မျပည့္ေသးဘူး။
(ကေလးမ်ားေန႔၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေမြးေန႔)

အဲဒီ အခ်ိန္အခါက လူေတြ သိပ္ မၾကပ္တည္းတဲ့ ကာလလို႔ ေျပာရမယ္။
ကိုယ္တို႔ရဲ႕ ၿမိဳ႕ေသးေသးေလးက မူႀကိဳေက်ာင္းကေလးမွာေတာင္ ပြဲေတြဘာေတြ လုပ္လို႔။
ၿပီးေတာ့ ေန႔တိုင္းလိုလို ေန႔ခင္းအိပ္ၿပီး၊ ႏိုးတဲ့အခ်ိန္မွာ အစားအေသာက္ေတြ ေကာင္းေကာင္းေကၽြးတာ မွတ္မိတယ္။

ေက်ာင္းနဲ႔ အိမ္က နီးနီးေလး။
ကိုကို႔ရဲ႕ တဖက္က တ၀မ္းကြဲ အစ္မ (ကိုယ္နဲ႔ဆို ဟိုဘက္ဒီဘက္ အမ်ိဳးေပါ့) လည္း ႐ွိတယ္။
သူတို႔ကေတာ့ ႐ြယ္တူေပါ့။

ပန္းခ်ီေတြ ဘာေတြလည္း ဆြဲရတယ္ ဆရာ။
ကိုယ္က ပန္းပင္နဲ႔ ပန္းအိုးေတြပဲ ဆြဲေနခဲ့တာေတာ့ မွတ္မိတယ္။ တတ္မွ မတတ္တာ။
crayon နဲ႔ ပံုဆြဲစကၠဴ ထူထူ၀ါ၀ါေတြနဲ႔ အက်ပဲ။
ကစားစရာေတြလဲ ေတာ္ေတာ္႐ွိတယ္။
ခုေတာ့ အေျခအေန ဘယ္လိုလဲ မသိေတာ့ပါဘူး။

အဲဒီအခ်ိန္က အေၾကာင္းေတြ သိပ္မမွတ္မိေတာ့ဘူး။
တခ်ိဳ႕ဟာေတြလည္း ေတာ္ေတာ္ မွတ္မိတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ blur ျဖစ္ေနတယ္။
ေဖေဖတို႔ ေမေမတို႔ ျပန္ေျပာတာေတာ့ မူႀကိဳစတက္တဲ့ေန႔က သူတို႔ ျပန္တဲ့အခ်ိန္ ေအာ္ငိုတယ္ ဆိုတာပဲ။

အဲဒီ အ႐ြယ္ေလာက္ပဲေနမွာ...
ဆြမ္းေတာ္ပြဲ အက်ေတြ အိမ္မွာ လာလာယူတဲ့ ကိုယ္၀န္ေဆာင္ မိန္းမတစ္ေယာက္႐ွိတယ္။
တစ္ေန႔ ေမေမက အိမ္ေ႐ွ႕ထြက္ေပးရင္း ဘယ္ေတာ့ မီးဖြားမွာလဲ ဘာလဲေတြေမးေနတာ ကိုယ္ၾကားတယ္။
ေမေမအိမ္ထဲ၀င္လာေတာ့ ကိုယ္ေမးမိတယ္။

"အဲဒါ ေမေမ့ သူငယ္ခ်င္းလား" လုိ႔...

ေမေမက...
"ေအာ္ ဒီေကာင္မေလး ဘယ္က ေမေမ့သူငယ္ခ်င္းရမွာလဲ" တဲ့။

ဟားဟားဟား

ဘာလုိ႔မ်ား အဲလို ေတြးမိသြားတာပါလိမ့္ေနာ္။
ကိုယ္တကယ္ပဲ ေမေမ့သူငယ္ခ်င္းမို႔ ေမးေနတာလို႔ ထင္ခဲ့တာ။
ငယ္ငယ္တည္းက ကိုယ္ပိုင္အေတြးေခၚနဲ႔ ကိုယ္ပိုင္အျမင္နဲ႔ ကိုယ္ပိုင္ သံုးသပ္ခ်က္နဲ႔... (တလြဲေတြေျပာပါတယ္)။

***

My Photo as a Child

တို႔ေတာ့ ငယ္ငယ္ေလးတည္းက ခ်စ္စရာေကာင္းပါ့။
(သူမ်ားလုိ မိုက္ၾကည့္ မၾကည့္တတ္ပါဘူး။)

***
မပန္းႏြယ္ရဲ႕ post ေလးတစ္ခု ဖတ္ရတုန္းက သေဘာက်လြန္းလို႔ ရယ္လိုက္ရတာ။
မိဘေတြက ကေလးေတြရဲ႕ ဓါတ္ပံုတင္တာနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ ေရးထားတဲ့ post ေလးပါပဲ။
သူေျပာတာေလးေတြ စဉ္းစားသင့္တဲ့ အခ်က္ေတြပါ။

***
ေမစီ။ ။မဟုတ္ေသးဘူး..မဟုတ္ေသးဘူး။ ေဘဘီေျပာတာ မွန္တယ္။ ငါလဲ စဉ္းစားတယ္။ တစ္ေန႔.. ငါ ဟီလာရီကလင္တန္လို... သမၼတအျဖစ္ ၀င္အေရြးခံဖုိ႔ ႀကိဳးစားေနတဲ့အခ်ိန္၊ ငါ့ၿပိဳင္ဘက္ ပါတီက ဒီပံုေတြနဲ႔ တီဗြီမွာ ဟာသလုပ္ရင္ ငါ မဲရပါ့မလားလို႔။ ငါ့အေဖကလည္း အင္တာနက္မွာ ငါ အီတာလီယံေခါက္ဆြဲ စားေနတဲ့ ပံုေတြ တင္ထားတယ္ေလ။ ငါမွ ေသခ်ာမ စားတတ္ေသးတာ၊ ေပပြေနတာေပ့ါဟယ္။ သမၼတေလာင္းတစ္ေယာက္ဟာ အဲဒီလို ေပပြေနေအာင္ စားဖုိ႔ မသင့္ဘူး မဟုတ္လား။

(မပန္းႏြယ္ ဘေလာ့မွ)

***
ေတြးသင့္တဲ့ အေတြးကေလး။

အဲေလ
ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္မွာ ဒီတသက္ သမၼတျဖစ္ဖို႔ လမ္းက မ႐ွိေလာက္ေတာ့ပါဘူး။
လြန္ေရာ ကၽြံေရာ ျဖစ္လွမွ သမၼတကေတာ္ေလာက္ပဲဆိုေတာ့ သိပ္အေရးမႀကီးဘူး ထင္တာပါပဲ။

:D

***