Thursday, September 29, 2011

အမွတ္တရ

အမွတ္တရ

ကိုယ့္ စာအုပ္ဗီ႐ိုရဲ႕ အတြင္းဆံုးေထာင့္မွာ...

သူ အမွတ္မထင္ ေရးျခစ္လို႔

အၾကမ္းျဖစ္သြားတဲ့ စာရြက္ေတြ...

Monday, September 26, 2011

အိပ္မက္

အိပ္မက္

ငါ့ ဆံႏြယ္ေတြကို မင္း ႐ိႈက္နမ္းခဲ့တယ္ တဲ့

ညက အိပ္မက္ထဲ

ဒီေန႔မနက္ ႏိုးအထမွာ
လက္ဖ်ားေလးနဲ႔ေတာင္ မ 'သ' ရက္ေတာ့ဘူး။

Sunday, September 18, 2011

မ်ိဳးၿငိမ္းေဆြ - ၾကည္လင္ေသာ ေရ မဂၢဇင္း ဝတၳဳတိုမ်ား

မ်ိဳးၿငိမ္းေဆြ - ၾကည္လင္ေသာ ေရ မဂၢဇင္း ဝတၳဳတိုမ်ား

၁) လကေလး ဝါဝါ (Apr 1991, ျမားနတ္ေမာင္)

၂) ႏွင္းျမဴပင့့္ကူအိမ္ (Feb 1991, ေပဖူးလႊာ)

၃) ၾကည္လင္ေသာ ေရ (Jan 1995, ေ႐ႊအျမဳေတ)

၄) ေရႊျပည္ေအးအိပ္မက္ (အမွတ္-၅ 1990, ဒီေရစီးသံ)
၅) ခ်င္းတြင္းျမစ္ကမ္းေပၚက ည (Sept 1995, ပိေတာက္ပြင့္သစ္)

၆) ေၾကးရည္ေသာက္တဲ့ ည (Apr 1996, ပန္းေဝသီ)

၇) ဃ ႏွင့္ ဘ ကိုေသာက္ျခင္း (July 2005, ေရႊအျမဳေတ)

၈) မိုးႀကိဳးျပင္ (Mar 2005, ေရႊအျမဳေတ)
၉) လြမ္းပိုမွာ ခ်ာခ်ာလည္ (Jan 2005, အင္ပါရာ)

***
ၾကည္လင္ေသာေရ တစ္ပုဒ္ကလြဲလို႔ ဘာမွ မဖတ္ဖူးေသးတဲ့ ဝတၳဳတိုေတြ။
စာအုပ္ဝယ္တုန္းက ေသခ်ာမၾကည့္ခဲ့ရဘူး။
2008 September ကတည္းက ထြက္ေနတဲ့ စာအုပ္။

"... တုိက္တုိက္ဆိုင္ဆုိင္ ဒီညမွာမ်ား အေမ တေရးႏိုးၿပီး ကၽြန္ေတာ္သတိရေနသလုိပဲ ေဟာဒီအခ်ိန္မွာ သားႀကီးကို သတိမ်ားရေနမလား။ အေမ့မွာလည္း ေျပာစရာေတြ ျပည့္ေနမွာပါ။ 'ငါ့မွာ သမီးမိန္းကေလး မရွိေတာ့ မင့္ပဲ မိန္းကေလးသေဘာထား တုိင္ပင္ရမွာ' ဆိုၿပီး အေဖနဲ႔ အိမ္ေထာင္ေရးကိစၥ၊ မိသားစုကိစၥ၊ အမ်ိဳးသမီးက်န္းမာေရးကိစၥေတြ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ တုိင္ပင္ေနၾကမဟုတ္လား၊ ကၽြန္ေတာ္ မရွိေတာ့ အေမ့ရင္ထဲ ျပည့္က်ပ္လုိ႔ ေနမွာေပါ့။

အေမနဲ႔ စကားေျပာခ်င္တယ္။ ..."

"...
တစ္လမ္းတည္းေသာ အဲဒီ ေပတစ္ဆယ္ ကတၱရာလမ္းကေလးေပၚမွာပဲ တမာပန္းကေလးေတြဟာ ညဉ့္နက္မွ တိတ္တိတ္ကေလး ေမႊးေနၾကတာကို ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕ရွိခဲ့တာေပါ့။ ေဟာ အေဖနဲ႔ အေမက်ေတာ့လည္း အဲဒီလမ္းကေလးေပၚမွာပဲ ကိုယ္ပိုင္ထြက္ေပါက္ကေလးေတြ ရွိခဲ့ၾကတာပဲ။ ..."

(
စာေရးေကာင္းတဲ့လူေတြ ေရးတဲ့ စာကို ဖတ္ရရင္၊ တၿပိဳင္တည္း သူေရးတဲ့စာက ကိုယ့္ခံစားခ်က္ကို ထိမွန္ႏိုင္ခဲ့ရင္၊ အရိပ္အေယာင္နဲ႔ အ႐ုပ္ေတြ ျမင္လာရတတ္တယ္။ ဒီထက္မကရင္ေတာ့ ရနံ႔ေတြပါ ရလာတတ္တယ္။ ဒီစာပိုဒ္ကေလးကို ဖတ္ရေတာ့ အညာေႏြညထဲက ပူပူေႏြးေႏြးေလထုရယ္ ေလအလာမွာ ဖုန္နံ႔နဲ႔ေရာပါလာတတ္တဲ့ တမာပန္းနံ႔ေလးေတြကုိ ႐ႉမိတယ္။)

"... အမွန္ေတာ့ အေမ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကို မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ေလာက္ ေမြးေပးဖို႔ ေကာင္းတယ္။ အခု ညီအစ္ကိုသံုးေယာက္ဆုိေတာ့ ေအးစက္စက္ ဖြယ္တယ္တယ္နဲ႔ေပါ့။..."

(ဘာျဖစ္လုိ႔မွန္းမသိ။ သား ၃ ေယာက္ အိပ္မက္ရွိဖူးတယ္။ ဘယ္သူ႕ကို အားက်လို႔ရယ္လုိ႔ မဟုတ္ဘဲ၊ ဘာမွန္းမသိဘဲ လိုခ်င္ခဲ့ဖူးတာ။ (ခုေတာ့ မရွိေတာ့ဘူး။) ေနာက္ ကိုယ္သေဘာတက်ရွိတဲ့ လူအမ်ားစုမွာ တိုက္တုိက္ဆိုင္ဆိုင္ သား ၃ ေယာက္စီရွိတတ္ၾကတယ္။

ဒါေပမဲ့ ခု သူေတြးတဲ့ေထာင့္က တခါမွ မေတြးဖူးခဲ့ဘူး။)

(လကေလး ဝါဝါ)

***
"
မစံနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ ကမၻာႀကီးကေတာ့ က်ယ္ေနျပန္ပါၿပီ။"

"You Go
I Stay
Two Atoms"

"You Love
I Love
Two Kisses"

(ၾကည္လင္ေသာ ေရ)

ေရွ႕မွာ ရွင္ၿငိမ္းမယ္ရဲ႕ ကၽြမ္းထုိးေကာင္အိုင္ခ်င္းတစ္ပုဒ္ ရြတ္တဲ့အျပ၊ ေနာက္ အဲဒီ ဟိုကၠဳကဗ်ာႏွစ္ပုဒ္ တလွည့္စီ႐ြတ္အၿပီးမွာ ညႇပ္ထည့္ သ႐ုပ္ေဖာ္ထားတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကေလးက အေတာ္လွတယ္။

အဲဒီဝတၳဳကို အြန္လိုင္းမွာ စဖတ္မိေတာ့ ဘာျဖစ္လုိ႔ မႀကိဳက္မိပါလိမ့္။

***
"... မြန္းက်ပ္ရွတတဲ့ အိပ္မက္ေတြကို ျမင္မက္ရဖန္မ်ားေတာ့ ၾကည္လင္ရွင္းသန္႔တဲ့ အိပ္မက္ေလးကို တမ္းတမိၿပီး ခါးသီးအက္ကြဲတဲ့အျဖစ္ေတြ ခံစားရေတာ့ ခ်ိဳၿမိန္ရွင္သန္ခဲ့ဖူးတဲ့အျဖစ္ေလးေတြကို စိတ္ထဲက ျမင္ေယာင္တမ္းတေနမိေတာ့တာပါပဲေလ..."

"
... အိပ္မက္တစ္ခုပမာပါပဲ။ မနက္မိုးလင္းေတာ့ ဟိုးဘက္ညမွာ က်န္ခဲ့ၿပီ။

... ခါးသက္ေသာ အရသာကို စားရေတာ့ ခ်ိဳၿမိန္ေသာ အရသာကို တမ္းတမိသလို စိတ္ပ်က္မြန္းက်ပ္ေတာ့ လြတ္လပ္ေပ်ာ္ျမဴးရတဲ့အျဖစ္ကို တမ္းတမိသလို ႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုးေသာ အိပ္မက္တစ္ခုကို ျပန္လည္ျမင္မက္ခြင့္ ရဦးမည္ဆုိရင
္ျဖင့္ ေဟာဒီလုိ ေဆာင္းခ်မ္းျမျမမွာ ေရႊျပည္ေအး "တစ္ငါးေလး" ထဲကို ေကြးေကြးကေလး ဝင္ေရာက္အိပ္စက္ခ်င္ေသးသည္။ ..."

(ေရႊျပည္ေအးအိပ္မက္)


စႏၵယားခ်စ္ေဆြ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္က စာသားတစ္ေၾကာင္းကို ၾကားရတိုင္း၊ ၾကားရတိုင္းမွာ စိတ္က အတိတ္တခ်ိန္ကို ျပန္ေျပးတယ္။ ၿပီးခဲ့တာေတြကို ျပန္ရခ်င္လုိ႔ မဟုတ္ပါဘူး၊ ဘာမွ မသိမျမင္တတ္ခဲ့တဲ့ ရွင္းလင္းသန္႔စင္မႈကို ျပန္တမ္းတမိ႐ံုပါပဲ။ ဘယ္ေတာ့မွလည္း ျပန္မရေတာ့ပါဘူး။ ျပန္ရရင္လည္း မယူလိုေတာ့ပါဘူး။ အရိပ္အေယာင္ေတြမွ်သာ ပါပဲ။

***
'ဃ ႏွင့္ ဘ ကို ေသာက္ျခင္း' ရဲ႕ ဇာတ္ေကာင္ ၃ ေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္ကေတာ့ ဃႀကီးလုိ႔ ငယ္နာမည္တြင္တဲ့ ဟယ္ရီလင္း ပါတဲ့။

'ေၾကးရည္ေသာက္တဲ့ ည' တစ္ပုဒ္ရယ္၊ 2005 မွာ ေရးတဲ့ ဝတၳဳတုိ ၃ ပုဒ္ရယ္ကေတာ့ ေရႊအျမဳေတ ပံုစံခြက္ထဲက အတိုင္းပဲ။ ေနာက္ဆံုးတစ္ပုဒ္ကဆို ေရႊအျမဳေတမွာ ပါတာမဟုတ္ဘဲနဲ႔ကို ေရႊအျမဳေတ ဆန္ေနေတာ့တယ္။

***
ဒီစာအုပ္မွာပါတဲ့ ဦးဝင္းၿငိမ္း အမွာစာလုိပဲ... သူ႕ကို စာဆက္ေရးေစခ်င္မိတယ္။
ပံုစံတစ္ခုခုထဲကေနေတာ့ မဟုတ္ဘူး။
'လကေလး ဝါဝါ' လို၊
'ႏွင္းျမဴပင့့္ကူအိမ္' လို၊ 'ၾကည္လင္ေသာ ေရ' လို၊ 'ေရႊျပည္ေအး အိပ္မက္' လုိ...
ကိုယ္ပိုင္အေတြးနဲ႔ အက္ေဆးဆန္ေလ ေကာင္းေလပဲ။

***

Sunday, September 11, 2011

ေကဖြဲ႕ဆိုသီ နိဒါန္းအမွာစာ

ၾကည္ေအး စာေတြကို စဖတ္မိေတာ့ အေတာ္ေစာေသးတယ္။ အားမာန္သစ္က ျပန္ထုတ္တဲ့ ဝတၳဳတုိေပါင္းခ်ဳပ္ အိမ္မွာရွိေနေတာ့ အလယ္တန္းေလာက္မွာ ဖတ္ျဖစ္ခဲ့တာ။ အဲဒီအရြယ္က တခ်ိဳ႕တေလကို နားလည္တယ္လို႔ ထင္ခဲ့တယ္ဆိုရင္ေတာင္ တကယ္နားလည္ခဲ့တာေတာ့ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ခုမွ ျပန္နားလည္လာတယ္။

ေကဖြဲ႕ဆိုသီ ကို ၁၀ တန္းေျဖၿပီးေနာက္ပိုင္း အညာျပန္ေနျဖစ္တဲ့ ၃/၄ လအတြင္းမွာ အိမ္နားက စာအုပ္ဆိုင္တဆိုင္ကေန ငွားဖတ္ခဲ့ျဖစ္တယ္။ ျပန္စဉ္းစားရင္ အဲဒါ အညာက ထြက္လာၿပီးေနာက္ပိုင္း အၾကာဆံုး ျပန္ေနျဖစ္တဲ့ ကာလပဲေပါ့။ အိမ္နားက စာအုပ္ငွားဆုိင္ပိုင္ရွင္ဆီမွာ စီးပြားျဖစ္ ဘတ္ဆဲလားစာအုပ္ေတြတင္မကဘဲ စာအုပ္ေဟာင္းေတြပါ အမ်ားႀကီး စုၿပီးေဆာင္းၿပီး ရွိတယ္။ လာငွားတဲ့ လူေတြရဲ႕ အရိပ္အေျခကို ၾကည့္ၿပီး သူက သူ႕စာအုပ္ေဟာင္းေတြ ထုတ္ေပးတတ္တယ္။

မွတ္မွတ္ရရ စီနီယာတစ္ေယာက္က လွမ္းတိုက္တြန္းလို႔ တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ေတြ ဖတ္ျဖစ္ခဲ့တာလည္း အဲဒီဆုိင္ကပဲ။ မွန္တာေျပာရရင္ တစ္ခုမွ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္က်မွပဲ 'အမွတ္တရ' ကိုလည္း ဖတ္ဖူးတယ္။

'ေကဖြဲ႕ဆုိသီ' နဲ႔ 'ေမတၱာမီးအိမ္' ကိုလည္း အဲဒီစာအုပ္ဆိုင္ပိုင္ရွင္ ၫႊန္းေပးတာနဲ႔ ဖတ္ျဖစ္တယ္။ အဲဒီတုန္းက ၾကည္ေအးကို သိပ္မခံစားတတ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ေတာ့ 'ႏြမ္းလ်အိမ္ျပန္' ကို ဝယ္ဖတ္ျဖစ္တယ္ (ငွားစရာဆိုင္ မရွိေတာ့လို႔)။ အဲဒီထိလည္း ၾကည္ေအး စာေတြကို ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့စာလို႔ မထင္မိေသးဘူး။

2000 ေလာက္မွာ 'ဖူးငံုပြင့္သစ္' ကို ေက်ာင္းစာၾကည့္တုိက္မွာ ဖတ္ခဲ့ရတယ္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းေတာ့မသိ၊ အိမ္ကို မငွားဘဲ အခန္းထဲမွာတင္ ထုိင္ဖတ္ခဲ့တာ မွတ္မိေနတယ္။ ေက်ာင္းမၿပီးခင္ေလးမွာေတာ့ 'မွန္၏ေမွာင္ရိပ္' နဲ႔ ေက်ာင္းၿပီးေတာ့ 'အိမ္ျဖဴလင္းသစ္' ဖတ္ျဖစ္တယ္။ (ဒီႏွစ္ျပန္ေတာ့ အဲဒီႏွစ္အုပ္ တေပါင္းတည္း ျပန္ထုတ္တာ ေတြ႕ခဲ့တယ္)။ ေနာက္ပိုင္း မီ၊ ကၽြန္မပညာသည္၊ ေမာင္ ကိုကို နဲ႔ ျမနႏၵာ၊ အျပင္ကလူ၊ ဝတၳဳတုိ ေပါင္းခ်ဳပ္ စသျဖင့္...။ (ကဗ်ာေတြေတာ့ မဖတ္)


သူ႕စာေတြက ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ တျဖည္းျဖည္း တစိမ့္စိမ့္နဲ႔ စြဲလာခဲ့တာေတြ။ အဲဒီထဲမွာ ခုခ်ိန္ထိ မစြဲမိတာကေတာ့ 'ေကဖြဲ႕ဆိုသီ' နဲ႔ 'အျပင္ကလူ'။ ဒါေပမဲ့ ဒီႏွစ္ျပန္ေတာ့ ေကဖြဲ႕ဆိုသီ ကို ျပန္ဖတ္ခ်င္တာနဲ႔ ကိုယ္ပိုင္လည္း မရွိေသးေတာ့ ဝယ္လာခဲ့တယ္။

အရင္ကေတာ့ စာအုပ္ဝယ္မယ္ဆုိ ခ်ိန္ေနရတယ္။ ဗမာျပည္ကလူေတြ စာ ဖတ္ မဖတ္ေတာ့ မသိဘူး။ တ႐ုတ္ပစၥည္းေတြ လွိမ့္ဝင္လို႔ အိမ္အသံုးအေဆာင္ (တီဗြီ/ေအာက္စက္ စသျဖင့္) ေတြ လူမ်ားစု လက္လွမ္းမီေလာက္တဲ့ထိ ေဈးက်တဲ့ အခုိက္အတန္႔ေတြ ရွိေတာင္မွ ကိုယ့္အေတြ႕အႀကံဳအရ စာအုပ္ေဈးေတြဟာ ဘယ္တုန္းကမွ မက်ခဲ့ဖူးဘူး။ မက်႐ံုတင္မဟုတ္ဘူး တန္႔ကို မေနဘဲ အၿမဲတေစကို တက္ေနတတ္တာ။

... ဆုိေတာ့ လက္ထဲ ရွိတဲ့ ပိုက္ဆံနဲ႔ လုိခ်င္တာနဲ႔ မမွ်ရင္ ျပန္ခ်ထားၿပီး၊ ေနာက္ ႀကံဳေတာ့မွလို႔ လုပ္ခဲ့ရတာေတြ ရွိတယ္။ တခ်ိဳ႕စာအုပ္ေတြဆို စာအုပ္ဆိုင္မွာ ျမင္ေနရခ်ိန္ ဦးစားေပးစာရင္းထဲ တျခားစာအုပ္ေတြ ဝင္သြားလို႔ မဝယ္ႏိုင္ေသးဘူး။ ဝယ္မယ္လုပ္ရင္ ဆုိင္မွာ မရွိေတာ့ဘူးဆုိတာမ်ိဳး တအုပ္တည္းနဲ႔ကို ၄/၅ ခါေလာက္ ႀကံဳလာရဖူးတယ္။


ဂ်ဴး ဝတၳဳဇာတ္လမ္းေတြကို feminism စကားလံုးနဲ႔တြဲလို႔ သူမ်ားေတြက ေျပာၾကရင္ မ်က္ေမွာင္က်ံဳ႕မိတဲ့ ကိုယ့္အေနနဲ႔ ၾကည္ေအးရဲ႕ ေကဖြဲ႕ဆိုသီ ထဲက ေက့ ေမေမအေၾကာင္း တစြန္းတစအေရးအသားကိုေတာ့ ခုခ်ိန္ထိ မွတ္မိေနတုန္းပဲ။ တကယ္ေတာ့ ဂ်ဴး ဝတၳဳစာအုပ္ေတြ ဖတ္ရတဲ့အခါ ကိုယ့္ အာ႐ံုကိုက အဲဒီေခါင္းစဉ္နဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး မပါးလ်ားလို႔ သာမန္မွ်သာျမင္ေနတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ဂ်ဴး ဝတၳဳေတြကို အဲဒီေခါင္းစဉ္နဲ႔ တြဲၿပီးေတာ့ကို ျမင္လို႔ မရတာ။ အဲဒီေခါင္းစဉ္ဟာ ဝင္းဝင္းလတ္တို႔ ေရးတဲ့စာ၊ ၾကည္ေအးတို႔ ေရးတဲ့စာေတြ ဖတ္မွသာ ကိုယ့္အတြက္ သိလြယ္ ျမင္လြယ္ျဖစ္ေနတာ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။

(မွတ္ခ်က္။ ကိုယ္ကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ အဲဒီေခါင္းစဉ္ေအာက္ ေရာက္မယ္မထင္ဘူး။)


***
အမွန္ေတာ့ ေရးမလို႔ ရည္ရြယ္တာ အေပၚကဟာေတြ မဟုတ္ဘူး။

ခုမွ စာအုပ္အစက 'ဖူးငံုပြင့္သစ္' အတြက္ စာေရးသူ အမွာေတာင္ ၿပီးေအာင္ မဖတ္ရေသးဘူး။
သူ ကေလာင္အမည္ စယူပံုထိပဲ ရွိေသးတယ္။ အဲဒါကို ဖတ္ၿပီး ေရးခ်င္လာမိတာ။ အမွာစာက သူ႕အစ္ကိုႀကီးေၾကာင့္ တကၠသိုလ္ေရာက္လာရပံုအေၾကာင္း မွတ္မိေနေပမယ့္ သူ႕ကေလာင္ အမည္ယူခဲ့ပံုကိုေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။

'ၾကည္ေအး' ဆိုတဲ့နာမည္ဟာ သူ႕အစ္ကို သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးမွာ က်သြားသူရဲ႕ ငယ္နာမည္ကို ယူထားတယ္ ဆုိတယ္။

"... အစ္ကိုႀကီးသူငယ္ခ်င္း ဗၾကည္ကို ဂ်ပန္တို႔လိုက္ဖမ္းရာမွာ မိေအာင္ လက္ရ မဖမ္းဘဲ သူ ခုိေအာင္းေနေသာ ဂူတြင္းကို လက္ပစ္ဗံုးသြင္းၿပီး သတ္လုိက္သည္လို႔ အစ္ကိုႀကီးက ေျပာပါသည္။ 'အဲဒီေကာင္ေသေတာ့ သူ႕႐ွပ္အက်ႌထဲက ရည္းစားစာေတြ တထပ္ႀကီး ထြက္က်လာတယ္တဲ့' ဟု အစ္ကိုႀကီးက ေျပာျပပါ၏။"

('မီ' ဝတၳဳမွာ ေမာင္ကိုေလး တုိက္ပြဲက်တဲ့အေၾကာင္းေရးေတာ့ ထည့္ေရးခဲ့တဲ့ အကြက္ဟာ အဲဒီအစြဲအလမ္းကေန ျဖစ္မွာပဲ။ စာေရးသူေတြဟာ သူတုိ႔ ဘဝမွာ ႀကံဳခဲ့ရတဲ့ ခက္ခဲတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ၊ အေတြ႕အႀကံဳေတြကို စာထဲမွာ ျပန္ျပန္ ထည့္ေရးၿပီး ေက်ာ္လႊားဖို႔ ႀကိဳးစားၾကတာဟာ တကယ္ပဲလား)


"ကၽြန္မ၏ ငယ္ရြယ္ေသးေသာ သညာမွာ ထိုသတင္းသည္ ဖ်က္မရေသာ မင္ျဖင့္ ထြင္းႏွိပ္လိုက္သလုိ စြဲၿမဲခဲ့၏။ ေသသည္အထိ ရည္းစားစာမ်ား ရင္မွာအပ္ခဲ့ေသာ၊ အသက္ ၂၀ ေက်ာ္မွ် ရွိေသးေသာ၊ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ကို ေတာ္လွန္ေသာ၊ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ ရွိေသာ၊ အသက္စြန္႔ခဲ့ေသာ၊ ခုေတာ့ ဘယ္သူမွ သတိရေတာ့မယ္မဟုတ္ အ႐ိုးက်ခဲ့ၿပီ ထင္ရေသာ အစ္ကိုႀကီးရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း၊ ကၽြန္မနဲ႔ စကားေကာင္းေကာင္းမေျပာဖူးခဲ့ေသာ ကိုဗၾကည္၏ ပံုမႏွိပ္ခဲ့ဖူးေသာ ကေလာင္နာမည္ကို ကၽြန္မ အေမြခံဖုိ႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါသည္။ မေပ်ာက္ပ်က္ေကာင္းဘူး လုိ႔ ထင္ခဲ့၏"

***
ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလိုက္တဲ့ တသသ ျပန္ေျပာခ်င္စရာ နာမည္ေရြးပံုပါလိမ့္။ တိုက္တန္းနစ္ထဲမွာ အဘြား႐ို႕စ္ ေျပာသြားတဲ့

"
အညတရ ပန္းခ်ီဆရာကေလးတစ္ေယာက္...
သေဘၤာႀကီး နစ္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ မွတ္တမ္းမွတ္ရာ ဘာတစ္ခုမွ မက်န္ရစ္ခဲ့ဘူး။ သူ႕ဓါတ္ပံုကေလးေတာင္မွ ငါ့မွာ မ႐ွိခဲ့ဘူး။
သူဟာ ငါ့ရဲ႕ အသိစိတ္ထဲမွာသာ ႐ွင္သန္ႏိုင္ေတာ့တယ္။
" ဆိုတာေလးေတာင္ သတိရမိတယ္။

အဲဒီမွာလည္း ႐ို႕စ္ အကယ္ခံရၿပီး တဘက္ကမ္းေပၚေရာက္ေတာ့ လူနာမည္စာရင္းလာေကာက္တဲ့သူကို သူ႕နာမည္ေနာက္မွာ Dawson ဆိုတဲ့ Jack ရဲ႕ surname ထည့္ၿပီး ေျပာခဲ့တယ္။


***
ကိုယ္လည္းပဲ သူ႕နာမည္ေလး တလံုးတေလမွ အမွတ္တရရယ္လုိ႔ မထည့္ခဲ့မိ။ ေအးေလ လူရွိေနေသးတာပဲ။

***
ျဖည့္စြက္ (12.9.2011 Mon 9:50 am) 


ဗမာျပည္မွာတုန္းက ေခါင္းစဉ္တစ္ခုနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး ေျပာတာဆုိတာ ၾကားရရင္ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးမ်ားဟာ အေနာက္ႏိုင္ငံက အမ်ိဳးသမီးမ်ားလို လက္ထပ္ၿပီးတာနဲ႔ ခင္ပြန္းသည္ရဲ႕ မ်ိဳး႐ိုးနာမည္ကို ဆက္ခံစရာမလို ဆုိတဲ့ မဆီမဆိုင္ လက္ပံသားဓားနဲ႔ခ်ိဳင္တဲ့ စကားမ်ိဳး အၿမဲတမ္းၾကားရတတ္တယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ သူ႕အရပ္နဲ႔ သူ႕ဇာတ္ကိစၥေတြကို အလကားေနရင္း ဆြဲထည့္ေနတယ္ဆုိတာထက္ ပိုၿပီး ဘာမွ ဆက္မေတြးမိဘူး။

ခုမွ စဉ္းစားမိတယ္။
ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ထံုးစံျဖစ္သြားလို႔ အစဉ္အလာအရ ခင္ပြန္းျဖစ္သူရဲ႕ မ်ိဳး႐ိုးနာမည္ကို ဆက္ခံၾကတာ ျဖစ္ေပမယ့္ အဲဒီ အစဉ္အလာရဲ႕ အစဦးမွာေတာ့ ခ်စ္ခင္တြယ္တာမႈနဲ႔ အျမတ္တႏိုးထည့္ခဲ့ၾကတာသာ ျဖစ္မယ္။

***

Sunday, August 21, 2011

စိတ္ကူးမ်ားနဲ႔ ကၽြန္မ



စိတ္ကူးမ်ားနဲ႔ ကၽြန္မ (ဆို - Sweety, ေရး - ကိုေအာင္)

ကၽြန္မရဲ႕ ရင္ခုန္သံေတြကို ရွင္က ၾကားမွ ၾကားရဲ႕လား
ကၽြန္မ ခ်စ္ေနတာေတြကိုေလ ရွင္က မသိသလုိပါ
ဒီ မ်က္ဝန္းမ်ားနဲ႔ ရွင္ ျပဳစားထားေတာ့
အို ရွက္ေသြးေလးမ်ား ျဖာ

ညအိပ္ရာဝင္ရင္ ရွင္ မာယာေတြနဲ႔ အိပ္မက္ထဲကိုလာ
ကၽြန္မ ျဖစ္ခ်င္တာေတြကိုေလ ရွင္က ေပးႏိုင္မလား
ဒီ ေႏွာင္ႀကိဳးမ်ားနဲ႔ ရွင္ ဖန္ဆင္းထားတဲ့
အို အိပ္မက္ထဲက ကၽြန္မ

♫♪
ခ်စ္လား ♫♪ ♫♪ ဒီလို ေမးခြန္းေလးေတြ ေျဖစမ္းပါ ♫♪
♫♪ ခ်စ္လား ♫♪ ♫♪ ယံုၾကည္ျခင္းနဲ႔ ပန္းေတြ ပြင့္ဆဲပါ ♫♪

ဒီ စိတ္ကူးမ်ားနဲ႔ အတူ ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့
အို ရွင္နဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ ဘဝ

***
Sweety (
ျပန္ဆံုမယ့္ညေန အတြဲေခြထဲက အဆုိေတာ္) ရဲ႕ တကိုယ္ေတာ္အေခြက သီခ်င္း။
series title ကလည္း အဲဒီသီခ်င္းပဲ။ ေျပာသာေျပာေနတယ္။ အဲဒီႏွစ္ေခြလံုး ေသခ်ာမသိဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သီခ်င္းေတြကို အာ႐ံုမေရာက္ေတာ့ ေသခ်ာနားမေထာင္ေတာ့ဘူး။ ဟိုကၾကား ဒီကၾကားနဲ႔ သိေန ၾကားဖူးေန႐ံုေလာက္ပဲ။

အဲဒီ သီခ်င္းေလးေတာ့ သူ႕တကိုယ္ေတာ္အေခြ ထြက္စ city FM မွာ ခဏခဏ လႊင့္တာ ၾကားဖူးေနတယ္၊ ေနာက္ mrtv မွာလား mwd မွာလားလည္း လႊင့္တာ ႀကံဳဖူးတယ္။ လိုခ်င္ေနတာ ၾကာလွၿပီ။ tv မွာေတာ့ ေတးေရးကို ထူးအိမ္သင္ လို႔ ေရးထားသလားလို႔ပဲ။ ခုေတာ့ ကိုေအာင္လုိ႔ ေရးထားတယ္။ ၾကယ္ေတြစံုတဲ့ ည ကို ေရးတဲ့ ကိုေအာင္။ အဲဒါ ထူးအိမ္သင္ ညီမ်ားလား မသိ။

အမ်ိဳးသားေတးေရးဆရာမ်ား မိန္းမေနာက္ပိုးသီခ်င္းေရးရင္ အေတာ္ပီျပင္တာပဲ။ အငဲ လည္း တူတူပဲ။

(( ေအးျမတ္သူလည္း ၾကည့္ရင္း ၾကည့္ရင္း အေတာ္ကို လွလာတယ္။
သူ႕မွာ လွတာအျပင္ ခ်စ္ခင္ႏွစ္လိုစရာ ျမဴးျမဴးႂကြႂကြနဲ႔ ဆြဲေဆာင္ႏိုင္တဲ့ ဓါတ္ခံရွိတယ္။ ခိုင္သင္းၾကည္ တို႔လို။ အဲဒါ လွတိုင္း မုိက္တိုင္းလည္း မရွိဘူး။ နႏၵာလိႈင္ဆို ေတာ္ေတာ္လွတယ္ ဆုိႏိုင္ေပမယ့္ အဲဒီဓါတ္ခံမ်ိဳးမရွိဘူး ထင္တာပဲ။ မႀကိဳက္လို႔လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ သီခ်င္းေၾကာင္းက ဘယ္ေရာက္သြားတယ္မသိ။ (ဤကား စကားခ်ပ္) ))

***

Friday, August 19, 2011

ပန္းၾကာဝတ္မႈန္ - ခင္ခင္ထူး

ပန္းၾကာဝတ္မႈန္ - ခင္ခင္ထူး

ဆရာမရဲ႕ အရင္ အညာဝတၳဳေတြကို ေသခ်ာ ဖတ္ထားဖူးၿပီး၊ ဒီစာအုပ္မွာ စာေရးဆရာ နာမည္သာ ထည့္မေရးထားဘူးဆုိရင္ေတာ့ ဆရာမေရးထားတာလုိ႔ ထင္စရာမရွိေလာက္တဲ့ ဝတၳဳမ်ိဳးပါပဲ။ အညာဓေလ့ ရြာဓေလ့ေရးတုန္းကနဲ႔ အေၾကာင္းအရာေရာ၊ အေရးအသားပါ ကြဲျပားတယ္လုိ႔ ခံစားမိတယ္။

'80 ပတ္ဝန္းက်င္ မႏၱေလးေဒသေကာလိပ္ကာလေတြ အေၾကာင္းကေတာ့ (အဓိက ဇာတ္ေကာင္ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ပတ္သတ္မႈကိုေတာ့ သြယ္ဝိုက္ေကြ႕ပတ္ေရးထားတဲ့တိုင္ေအာင္) သြက္လက္ပြင့္လင္းၿပီး စြဲမက္စရာပါပဲ။ ျမင္းၿခံသူ ျမင္းၿခံသားတစ္စုကုိ အဓိက ထားၿပီး တျခား မန္းေလးနယ္တဝိုက္က ေက်ာင္းသား/သူ တကၠသုိလ္တက္ဖက္ေတြအေၾကာင္း ေရးထားတာ တကယ္က်င္လည္ခဲ့ရတဲ့ အညာသူ စာေရးဆရာမမ်ိဳးသာ တတ္ႏိုင္မယ့္ ကိစၥပါပဲ။ အဓိကဇာတ္ေကာင္ သီရိေမရဲ႕ စိတ္ႏွလံုးကုိ ေရးသြားတာ အထူးသျဖင့္ သေဘာက်မိတယ္။

'90 ပတ္ဝန္းက်င္ သီရိေမ ေက်ာင္းၿပီးလုိ႔ ဇာတ္လမ္း တဆစ္ခ်ိဳးကေတာ့ အေတာ္ ေလးပင္တယ္။ ဇာတ္သိမ္းခါနီးမွာေတာ့ တခါျပန္ ဆြဲေဆာင္ျပန္တယ္။

ဒီဝတၳဳက ဆရာမတကယ္ က်င္လည္ခဲ့ဖူးတဲ့ အညာတကၠသိုလ္ဝန္းက်င္အေၾကာင္း ဆုိတာအျပင္ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းကလည္း တကယ့္ဇာတ္လမ္းကုိ အေျခခံေရးတယ္လုိ႔ ဆုိတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ 10 ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ကသာ ဖတ္ရမယ္ဆုိရင္ လက္ခံဖုိ႔ ခဲယဉ္းမယ့္ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းမ်ိဳးပါပဲ။

'ေအာင္နဲ႔ ေမ' ကို ေအာင္ ဗမာျပည္က မထြက္ခင္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ျဖစ္သြားၿပီး၊ ေနာက္ ေအာင္ ဟုိကိုေရာက္မွ ဇာတ္လမ္းထဲကအတိုင္း ဆက္သြား၊ ေမလည္း ဗမာျပည္မွာ ဇာတ္လမ္းထဲကအတုိင္း ဆက္ျဖစ္ ပ်က္ ေျပာင္း လဲ၊ ေအာင့္ဘက္က အေျခအေနတခ်ိဳ႕ ေျပာင္းလဲသြားတဲ့အခါက်မွ ဇာတ္လမ္းထဲကအတုိင္း က်န္တဲ့အပိုင္းေတြ ဒီတိုင္းဆက္သြား။ ဒါဆိုလည္း ျဖစ္တာပဲ။ ေအာင္နဲ႔ ေမရဲ႕ ပတ္သတ္မႈကို တမင္ႀကီး ေကြ႕ထားသလုိ မျဖစ္ေတာ့ဘူးေပါ့ လုိ႔ ေတြးမိတယ္။ ကိုယ္ ျဖစ္ခ်င္တာပါ။ "အခ်စ္၏ေနာက္ဆက္တြဲ စာမ်က္ႏွာ" တုန္းက ဇာတ္သိမ္းပိုင္းကို ေျပာင္းပစ္ခ်င္ခဲ့မိသလုိမ်ိဳး။

ဖတ္ေနတုန္းေရာ ဖတ္ၿပီးသြားတဲ့ထိေရာ ေက်နပ္ေနမိတဲ့ စာတစ္အုပ္ပါပဲ။ အဲဒီေခတ္အခါက အညာတကၠသိုလ္တစ္ခုအေၾကာင္း တစိတ္တပိုင္းမွတ္တမ္းဆုိတာနဲ႔တင္ ဆရာမခင္ခင္ထူး ဒီဝတၳဳကို ေရးျဖစ္တာ ေက်နပ္စရာေကာင္းေနၿပီ။

***
စာအုပ္ၿပီးေတာ့ စင္ေရာ္ေမာင္ေမာင္ရဲ႕ facebook မွာ 'ပန္းၾကာ...' ႐ိုက္ကြင္းပံုေတြ သြားၾကည့္မိတယ္။ သီရိေမ ကို သက္မြန္ျမင့္ မွန္းသိေပမယ့္၊ ေအာင္ ေနရာမွာ ဘယ္သူဆုိတာကုိ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ႏိုင္းႏိုင္း ဆုိေတာ့ နည္းနည္း စိတ္ညစ္မိတယ္။ ေအာင္ နဲ႔ ႏိုင္းႏိုင္းနဲ႔ မလုိက္ဘူး။ နန္းညီ က ေအာင္နဲ႔ ႏိုင္းႏိုင္း တူတာရွိတယ္။ ေအးေအးသက္သာ မ်က္ႏွာထား လို႔ ဆုိေပမယ့္ ကိုယ္က် မႀကိဳက္လို႔လားမသိ၊ အသက္မပါတဲ့ မ်က္ႏွာထားလို႔ပဲ ထင္မိတယ္။

ေအာင္ရဲ႕ ႏူးညံ့ရွင္သန္တဲ့ စိတ္ႏွလံုးမ်ိဳး၊ ျမန္မာစာေပနဲ႔ အႏုပညာကို ခ်စ္ခင္လိုက္စားတဲ့ ဓေလ့စ႐ိုက္မ်ိဳး၊ သူ႕ဘဝမွန္ကို လွ်ိဳ႕ဝွက္လြန္းတယ္ မဆုိသာေပမယ့္ လွစ္ျပရခက္တဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးနဲ႔ ကိုယ္ပုိင္ဘဝထဲက အရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို လက္ခံသိမ္းဆည္းခဲ့ရတဲ့ မ်က္ႏွာထားမ်ိဳး ျမန္မာျပည္က ဘယ္ အမ်ိဳးသားသ႐ုပ္ေဆာင္ဆီမွာမ်ား ရွိႏိုင္မွာပါလိမ့္။

ေမ ေနရာမွာ သက္မြန္ျမင့္ ဆုိတာေတာ့ သိပ္ မွန္းမရဘူး။ သူ႕႐ုပ္ရည္သြင္ျပင္ေလးကိုေတာ့ စေပၚစကတည္းက ႀကိဳက္မိတယ္။ သ႐ုပ္ေဆာင္ပိုင္းေတာ့ မၾကည့္မိေတာ့ မသိဘူး။ ႐ုပ္ရည္႐ူပကာအတိအက်က ေယဘုယ်အညာသူေတြနဲ႔ မတူဘူး ဆုိရင္ေတာင္ သူ႕မ်က္ႏွာရဲ႕ သြင္ျပင္ေရာင္ဝါကေတာ့ တည္ၾကည္ၿငိမ္သက္တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္ရဲရင့္တတ္တဲ့ ျမင္းၿခံသူကေလးနဲ႔ ကြာျခားမယ္ မထင္မိဘူး။

႐ိုက္ကြင္းပံုေတြထဲမွာ ေက်ာင္းသူဘဝ အဝတ္အစားေလးေတြၾကည့္ရတာေတာ့ အေတာ္ သေဘာက်မိတယ္။ ဘယ္လုိမွေတာ့ '80 ပတ္ဝန္းက်င္ မန္းေလးမွာ ေက်ာင္းလာတက္တဲ့ ဆရာမခင္ခင္ထူးတုိ႔ရဲ႕ အညာတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ ဝတ္စားဆင္ယဉ္မႈမ်ိဳး ထပ္တူ မျဖစ္ႏိုင္ေပမယ့္ ျမန္မာကားေတြအေနနဲ႔ေတာ့ အေတာ္ေလး ဂ႐ုစိုက္ဝတ္စားထားမွန္း သိသာတယ္။ အညာပံုစံ ခ်ည္ထည္ထမီကေလးေတြနဲ႔။


စင္ေရာ္ေမာင္ေမာင္ကိုေတာ့ အညာနဲ႔ ရွမ္းျပည္ပတ္ဝန္းက်င္ ႐ႈခင္းလွလွ ႐ိုက္ခ်က္ေကာင္းေကာင္း ၾကည့္ရမယ္ဆုိတာကလြဲလို႔ မလြမ္းေလာက္ဘူး ထင္မိတယ္။ ေတာ္ၾကာ မဆီမဆိုင္ ေပၚလစီေတြပါ ေကာက္ထည့္ခ်င္ ထည့္ေနဦးမလားေတာင္ စိတ္ပူမိတယ္။

***
from facebook -

Me : ညက အၿပီး ဖတ္လုိက္တယ္။ အႏွစ္ 20 ဆိုတာေတာ့ ဆရာမရယ္ ေတာ္ေတာ္ရက္စက္တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ 10 ႏွစ္ေလာက္ကသာ ဖတ္ရရင္ လက္ခံႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။

P: ဘာစာအုပ္

Me: ခင္ခင္ထူး ပန္းၾကာဝတ္မႈန္ ေပါက္။ 80 ဝန္းက်င္ မန္းေလးတကၠသိုလ္ေနာက္ခံ ဇာတ္လမ္း။ သူေရးေနက် အညာဝတၳဳေတြနဲ႔ အေတာ္ကြဲျပားတယ္။

NN: ပန္းၾကာဝတ္မႈံ

Me: စကားမစပ္ "လြမ္းေမာခဲ့ရေသာ တကၠသိုလ္ေႏြညမ်ား" (THE CLASS) ဖတ္ရတာ အေတာ္ႀကိဳက္ပါတယ္။ ေကာင္းလည္းေကာင္းတယ္။ ဘာမွေျပာစရာမရွိ။ တစ္ခုပဲ။ ဇာတ္ေကာင္ေတြနဲ႔ တကၠသိုလ္ကို ယွဉ္တြဲၿပီး မခံစားရဘူး။ သူတုိ႔အေၾကာင္းဖတ္ရတာ တကၠသိုလ္ ကပ္ၿပီး ပါမလာဘူး။

ေနာက္ပိုင္း ေငြရတုပြဲမွာလည္း တကၠသုိလ္ကို သူတုိ႔နဲ႔ အတူတူ လိုက္မလြမ္းဘူး။ တေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕ ငယ္ငယ္တုန္းကအတိတ္ ဆုိတာေလးေတြေတာ့ လိုက္လြမ္းလုိ႔ရတယ္။ ေခါင္းစဉ္နဲ႔ ဇာတ္ကို ခ်ိတ္ဆက္လုိ႔ကို မရတာ။

ကိုယ္နဲ႔မရင္းႏွီးတဲ့ တကၠသိုလ္အသိုင္းအဝိုင္းမို႔လုိ႔ ေျပာရင္ ရေပမယ့္... စာေရးဆရာကလည္း တကၠသိုလ္ဘဝကိုထက္ ဇာတ္ေကာင္ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ဘဝကို အထူးျပဳေရးလုိ႔လား မသိဘူး။ စိတ္ထင္တာလည္း ျဖစ္ရင္ျဖစ္မယ္။ တေခါက္ေလာက္ ျပန္ဖတ္ဦးမယ္။ ၂ ဗားရွင္းလံုးကို။

ပန္းၾကာဝတ္မႈန္ ကေတာ့ အားလံုးပါတယ္။ တကၠသိုလ္ေရာ အေဆာင္ေရာ လူေတြေရာ ဘဝေတြေရာ။

ဆရာမခင္ခင္ထူးက သူ႕ဝတၳဳကို 'လြမ္းေမာခဲ့ရေသာ...' လႊမ္းမိုးမႈေတြ ပါတယ္ ဆုိလို႔...

P: မနွစ္က ဖတ္ျပီးး..ေမ့ေန.

AC: မအိမ္ကံ ေကာ ဘတ္ျပီးပလား ထူးျခားတာပဲ ပန္းၾကာ ေတာ့ပိုုၾကိဳက္တယ္ ဇာတ္ကေတာ့ ေအးတယ္ ေအာင့္ ကိုုလဲ အားမရဘူး မင္းသမီးကိုုေတာ့ ေျပာမေနနဲ႔ေတာ့

NN: မအိမ္ကံ ဖတ္လက္စ.. မိုက္တယ္..မသိတာေတြ မ်ားႀကီး သိရ.. ေတာ့ဓေလ့ ျမန္မာဓေလ့ blah blah blah ေပါ့ဗ်ာ

AC: တခါတခါ ေတာ မွာ ကေလးေတြ ကိုု ေက်ာင္းဆရာ သြားလုုပ္ခ်င္တယ္

Me: မအိမ္ကံကို မဂၢဇင္းမွာပါတုန္းက နဲနဲေတာ့ ဖတ္မိတယ္။ ေနာက္ေတာ့ မေမွ်ာ္ခ်င္တာနဲ႔ အခန္းဆက္ မဖတ္ေတာ့တာ။ ပန္းၾကာက အဲဒီအရင္ဟာေတြနဲ႔ အေတာ္ကိုကြဲတယ္။ ဇာတ္ကေတာ့ ေအးသလားမေမးနဲ႔ ေရခဲတုံး။ အဲလုိဇာတ္မ်ိဳး တိုက္တိုက္ဆုိင္ဆုိင္ ဖတ္ခ်င္ေနတုန္းမွာမုိ႔ အရသာခံလုိ႔ရတာ။

အညာသူေတြကို အညာသူနဲ႔တူေအာင္ ေရးႏိုင္တယ္။ စိတ္မွန္းနဲ႔ထင္ၾကတဲ့ ေခါက္႐ိုးက်ိဳး အညာသူဇာတ္႐ုပ္မဟုတ္ဘူး။ ေအာင့္ကို ဟင္းရည္တိုက္ခိုင္းတဲ့ ဇာတ္ကြက္မ်ိဳးက အဲဒါ (အဲဒီဝတၳဳထဲက သီရိေမ လို စိတ္ႏွလံုးမ်ိဳးနဲ႔) တကယ့္ အညာသူမွ လုပ္ႏိုင္မယ့္ ေရးႏိုင္မယ့္ အကြက္ပဲ။ BRAVO!

P: ပန္းၾကာ ဇာတ္လမ္း နဲနဲ စေပးၾကည့္ပါ

Me: မန္းေလးတကၠသုိလ္မွာ ေတြ႕ၾကတဲ့ ျမင္းၿခံသူေလးနဲ႔ ရွမ္းေစာ္ဘြားရဲ႕ ေျမး ေယာက္်ားေလး ဇာတ္လမ္းေလ ေပါက္။

AC: တကၠသိုုလ္ေနာက္ခံ ဝတၳဳေတြမွာေတာ့ ဂ်ီေဟာသူ ကိုုလဲၾကိဳက္တာပဲ ေနာက္ ဇဝန ရဲ႕ တကၠသိုုလ္ေက်ာင္းသား သူ႔ေတာ့ သိပ္ခံစားလိုု႔ မရ ေခတ္ကြာလိုု႔လား မသိ

AP: ေအာင္ ဆိုတဲ့ နာမည္ဟာ သီးသန္႔သူတစ္ေယာက္ မဟုတ္ပဲ လူတိုင္းက တစြတ္စြတ္ ေခၚေနရင္ အင္မတန္ မုန္းဖို႔ေကာင္းတဲ့ နာမည္ .. ( ထံုးစံ ဘာမွေတာ့ မဆိုင္ပါဘူး ... )

ZMS: ဖတ္မယ္ဖတ္မယ္နဲ႔ မဖတ္ရေသးတဲ့ စာတစ္အုပ္ပဲ။ ေရကန္သာ ၾကာတုိင္းေအးကုိေတာ့ မွာျဖစ္ၿပီး အဲဒါ က်န္သြားတယ္။ တကၠသုိလ္ေနာက္ခံမုိ႔ စိတ္၀င္စားတာလည္း ပါတယ္။ ကိုယ့္အျမင္ေတာ့ ... “လြမ္းေမာရေသာ....” ေခါင္းစဥ္ထက္စာရင္ မူရင္း “The Class" ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ပုိခ်ိတ္မိတယ္ ထင္တာပဲ။ တကၠသုိလ္အေၾကာင္းထက္ The Class ေအာက္က ေက်ာင္းသားတစ္စုရဲ႕ ဘ၀ျဖတ္သန္းမႈကုိ ေရးဖြဲ႕ထားတယ္လုိ႔ ျမင္မိတယ္။ (I like this comment!)

***
Me: ခ်စ္သူေရးတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ ညေတြ ဖတ္တုန္းက ပန္းခ်ီကားေတြအေၾကာင္း ထည့္သြားတာ ၫႊတ္ႏူးစရာလုိ႔ မထင္မိဘူး (ဂ်ဴးကို အဲဒီကစလုိ႔ ခံစားမႈနဲ႔ ႀကိဳက္မရေတာ့တာ)။ ခု "ပန္းၾကာဝတ္မႈံ" မွာ ကဗ်ာေတြ ညႇပ္ထည့္သြားေတာ့ ၫႊတ္ႏူးစရာပဲ။ တမူကြဲတဲ့ စာအုပ္။ ခင္ခင္ထူး ေနာက္တစ္ေယာက္လိုလုိပဲ။

AP: ဟုတ္ပ ၾကည္ေအးေတြလည္း အကုန္... ။ တစ္ခုရွိတာက ပါလ္ကလီးတို႔ ဖရီဒါခါလို တို႔ထက္စာရင္ ၾကည္ေအးတို႔ ေဇာ္ဂ်ီတို႔က ကိုယ္နဲ႔ ပိုရင္းတာပါမယ္ .. ၊ ေဇာ္ဂ်ီကဗ်ာမွာေတာင္ တစ္ပုဒ္က်န္ခဲ့တယ္ ဒုၾကိမ္မို႔ ျပန္ထည့္ရင္ေတာ့ မသိ .. ။

Me: အဲဒါလည္းတစ္ေၾကာင္း။ ၿပီးေတာ့ ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္ေတြေပၚ ခံစားလို႔ ရတာ မရတာလည္း တစ္ေၾကာင္း (ထင္တယ္)။ အမ်ားအားျဖင့္ ကဗ်ာလည္း လွ်မ္းဖတ္ပစ္မိတတ္တယ္။

NN: ေနသန္ကို ျမင္ကပ္ကပ္နဲ႔ သေဘာက်ၿပီး.. ေအာင့္ကိုေတာ့ ခ်စ္တယ္

KoBoyz: ကိုယ့္အျမင္နဲ႔ ဂ်ဴးအျမင္ေတြ တူေနလုိ႔ အ့ဲဝတၳဳ (ခ်စ္သူေရးတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ ညေတြ) ကို သေဘာက်တာ။

Me: ဝတၳဳကို ႀကိဳက္တာ မႀကိဳက္တာ အျမင္တူတာ မတူတာနဲ႔ မဆိုင္ဘူး ကိုဘ။ ဘယ္စာအုပ္မဆို ကိုယ့္အတြက္ အဓိကက ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္နဲ႔ အဲဒါကို သ႐ုပ္ေဖာ္ထားတဲ့ အေရးအသား။

KoBoyz: ဟုတ္ဖူး။ ပန္းခ်ီအျမင္ကိုေျပာတာ။ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ျခင္းစီကို ခံစားမိတာျခင္း ထပ္တူနီးပါး က်တယ္ေျပာတာ။

Me: အင္းေလ အဲဒါကို ေျပာတာပဲ။ ပန္းခ်ီမွ၊ ပတ္ဝန္းက်င္မွ၊ တျခားအယူအဆမွမဟုတ္ဘူးလုိ႔ ေျပာတာ။ ဘယ္သူပဲ ေရးေရး စာအုပ္တစ္အုပ္ဖတ္ၿပီး အဲဒီစာအုပ္ထဲ ပါတဲ့ အယူအဆ အခ်က္အလက္ေတြနဲ႔ ပတ္သတ္လုိ႔ အျမင္တူ မတူနဲ႔ အဲဒီစာအုပ္ကို စြဲလမ္းတာ မစြဲလမ္းတာနဲ႔ မဆုိင္ဘူးလုိ႔ ေျပာခ်င္တာ။

ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္ကို ခံစားလုိ႔မရဘူးဆုိရင္ အယူအဆ အခ်က္အလက္ေတြ ေကာင္းတယ္လုိ႔ သိလည္း မစြဲေတာ့ဘူး။ အဲဒါကို ေျပာတာ။ ဂ်ဴး ေနာက္ပိုင္းစာအုပ္ေတြ အခ်က္အလက္ေတြ ေကာင္းသားပဲ။ ဝတၳဳလုပ္မေရးဘဲ ေဆာင္းပါးသာဆုိ သိပ္ႀကိဳက္မွာ။

ND: မွတ္မိသေလာက္ အသက္ၾကီးမွ ဂ်ဴး၀တ္ထုေတြကုိ တစ္အုပ္မွာ မဖတ္ဖူးဘူး။ ငယ္ငယ္ကေတာ႔ ဖတ္မိမယ္ထင္တယ္။ :D ဆရာမေဟာတာေတာ႔ နားေထာင္ဖူးပါရဲ႔။ ဆရာမခင္ခင္ထူးကုိ မအိမ္ကံ ထဲမွာ စကားေျပာေတြဆုိရင္ တဲ႔ ဆုိတဲ႔ေနရာမွာ သဲ႔။ ရွိတယ္ ဆုိရင္ ရွိသယ္။ တ အစား သ ကုိသုံးေတာ႔ ပထမေတာ႔ သတ္ပုံမွားတယ္ထင္ေနတာ။ :D

AC: ခ်စ္သူေရးတဲ့ က်မ ရဲ႕ ည နဲ႔ဂ်ဴး ကိုု စသိတာ အရင္က ဂ်ဴး နာမည္ၾကားေနသားပဲ ေကာက္ဘတ္ဖိုု႔ ကိုု စိတ္မပါခဲ့ဘူး ခ်စ္သူေရးတဲ့ညက်မွ ပထမဆံုုး ကိုုယ့္ကိုု ဆြဲေဆာင္တာ စာအုုပ္အျပင္အဆင္ စာရြက္ အသား ေနာက္ ပန္းခ်ီကားေတြကိုုယ္နဲ႔ပိုုနီးကပ္လိုု႔လားေတာ့မသိ ပိုုၾကိဳက္မိတယ္ ေနာက္ အေနာက္တိုုင္းဆန္လိုု႔ၾကိဳက္တာလဲပါမယ္ ဥပမာ အေရွ႕ ျမိဳ႕ ရိုုး ကိုု ၾကိဳက္သလိုုမ်ိဳၚ အဲ့းီ နွစ္ အုုပ္ကေတာ့ ဘာသာျပန္မဟုုတ္တဲ့ ကိုုယ့္ ေအာ္တိုုင္းမ္းေဖးဘရိတ္စ္ေတြပဲ

ညြတ္နူးစရာ ဆိုုတာ ရိုုမန္တစ္ တာ ကိုုေျပာတာလား။ ဆြတ္ပံ်႕ ၾကည္နူးတာနဲ႔ တူလား။

Me: အဲလုိဆန္ဆန္ေပါ့။ အဓိကကေတာ့ အဲဒါ ဇာတ္ေကာင္ေတြကို ခံစားလုိ႔ရလို႔ျဖစ္တာ။ ကဗ်ာေၾကာင့္ ပန္းခ်ီေၾကာင့္ အခ်က္အလက္ေၾကာင့္မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္အတြက္ ေျပာတာပါ။

***

Friday, August 12, 2011

လကၤာရည္ေက်ာ္ စာအုပ္မ်ား

၁) ႀကိဳးၾကာေတာင္ပံခတ္သံ
၂) ေဒါက္တာေ႐ႊေသြးနဲ႔ မပန္းမႈံ
၃) ခ်စ္စရာ့အိမ္ကေလး
၄) ေနဝင္အိပ္တန္းတက္

ေလးခု ဖတ္ၿပီးၿပီ။ နံပါတ္ (၃) ခ်စ္စရာ့အိမ္ကေလး ကို သေဘာအက်ဆံုးပါပဲ။
ဝတၳဳတိုစာအုပ္ေတြမွာ "သမားလည္ျပန္" တခုပဲ ဖတ္ျဖစ္ၿပီး အဲဒါကို သိပ္ သေဘာက်ပါတယ္။

ဝတၳဳရွည္ေတြအေၾကာင္းကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ရွည္ရွည္ေဝးေဝး ေျပာဖို႔လိုလိမ့္မယ္။

သို႔ေသာ္လည္း ပ်င္းသည့္အတြက္ေၾကာင့္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး အတုိဆံုးနဲ႔ လိုရင္းေျပာရရင္ အေၾကာင္းအရာေတြက အားလံုး ေကာင္းပါတယ္။ ဇာတ္ေကာင္ေတြကေတာ့ စာေရးဆရာအလိုက် ဖန္တီးခံရတယ္လို႔ ခံစားရတယ္။ ဥပမာ - မပန္းမႈံ (ေဒါက္တာေရႊေသြးနဲ႔ မပန္းမႈံ)။ ေမၾကာျဖဴ (ေနဝင္အိပ္တန္းတက္)။ (တခ်ိဳ႕ဇာတ္ေကာင္မ်ားလည္း ထုိ႔အတူ)

ဝတၳဳရွည္ေတြအေၾကာင္း ေျပာရရင္ ႀကိဳက္တယ္ မႀကိဳက္တယ္ကို ယတိျပတ္ေျပာမရဘဲ ဘယ္နားမွာေတာ့ ဘယ္လုိ၊ (ဘယ္ဇာတ္ေကာင္က၊ ဘယ္အေၾကာင္းအရာက၊ ဘယ္ဇာတ္ကြက္က စသျဖင့္) ခြဲျခားေျပာမွသာ ျဖစ္မယ္လို႔ ထင္ေနမိတယ္။ ေယဘုယ်သာ ေျပာေၾကးဆုိရင္ေတာ့ ဆရာဝန္ဇာတ္လမ္းဝတၳဳရွည္ေတြဟာ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဝတၳဳတုိေတြက ပိုၿပီး လုိရင္းေရာက္ ရင္ထဲေရာက္တယ္လို႔ ခံစားမိပါတယ္။ အရွည္က တခ်ိဳ႕ ဇာတ္ေကာင္စ႐ုိက္ "သ႐ုပ္ေဖာ္မႈ" မ်ား (ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္သက္သက္ကို မဟုတ္ပါ) ကို ခံစားလို႔မရပါ။

ေနဝင္အိပ္တန္းတက္ ကေတာ့ ဇာတ္လမ္းသက္သက္အေနနဲ႔ ဆြဲေဆာင္မႈအနည္းဆံုးပါပဲ။ အဲဒီထဲက အခ်က္အလက္ေတြကိုေတာ့ သိပ္သေဘာက်တာေတြ ရွိပါတယ္။ (ဥပမာ - ေဆးကုမၸဏီနဲ႔ ဆရာဝန္ႀကီးေတြ၊ လူနာေတြရဲ႕ ေတာင္းဆိုမႈနဲ႔ ဆရာဝန္ေတြရဲ႕ အေျခအေန၊ မီဒီယာမ်ားနဲ႔ ဆရာဝန္ေတြရဲ႕ အေနအထား၊ အေရွ႕နဲ႔ အေနာက္ရဲ႕ က်န္းမာေရးေလာက ကြာျခားမႈ)။

ကိုယ္ကိုယ္တုိင္လည္း ဗမာျပည္ရဲ႕ ဆရာဝန္၊ စာေရးဆရာ၊ ေက်ာင္းဆရာ စသျဖင့္ေတြအေပၚမွာ လူေတြဘက္က မတန္တဆေတာင္းဆုိမႈေတြကို မႀကိဳက္ႏိုင္တာေၾကာင့္ (အဲဒီအသိုင္းအဝိုင္းေတြရဲ႕ လုိအပ္ခ်က္၊ တာဝန္ပ်က္ကြက္မႈမ်ားလည္း ရွိတာကို သိသည့္တိုင္) အဲဒီအခ်က္အလက္ေတြ သူ ေရးျပတဲ့အခါ ႀကိဳက္မိတာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

ေနာက္ မီဒီယာနဲ႔ ေဆးေလာက ကိစၥေတြမွာဆုိလည္း (အဲဒီ ေဆးေလာကအသိုင္းအဝိုင္းေတြရဲ႕ လုိအပ္ခ်က္၊ တာဝန္ပ်က္ကြက္မႈမ်ားလည္း ရွိတာကို သိသည့္တိုင္) သူ အဲလုိ ေရးျပတာကို ႀကိဳက္ပါတယ္။ (တဘက္က ဝတၱရားပ်က္တာ တက႑၊ တဘက္က စည္းမထားဘဲ ဝင္ေရာက္ ေမႊေႏွာက္တာက တက႑ လုိ႔သာ ျမင္သည္။)


တျခား (၃) အုပ္ နံပါတ္ ၁/ ၂/ ၄ လည္း ထုိနည္းႏွင္ႏွင္ ခံစားရသည္။

ႀကိဳးၾကာေတာင္ပံခတ္သံ ကေတာ့ စာအုပ္ထြက္ကာစ၊ ဒီလာခါနီးေလာက္မွာ ဖတ္ခဲ့ရေတာ့ ေမ့သေလာက္ ျဖစ္ေနၿပီ။ တကယ့္ အျဖစ္အပ်က္ကို အေျခခံတယ္လို႔ စာေရးဆရာကိုယ္တုိင္ကလည္း အမွာ မွာ ေျပာထားပါတယ္။ တျခားလူမ်ားဆီကပါ ၾကားဖူးပါတယ္။

အဲဒါနဲ႔ ပတ္သတ္လုိ႔ တခ်ိဳ႕စာဖတ္သူလူငယ္ေတြက စိတ္ကူးယဉ္ဇာတ္လမ္းဆန္တယ္လုိ႔ ေျပာၾကတယ္ ဆုိတဲ့အေၾကာင္း စာေရးသူရဲ႕ တျခားစာအုပ္ အမွာစာမွာ ဖတ္ရတယ္။ အဲဒါဟာ တကယ္ အျပင္မွာရွိတဲ့ ဆရာဝန္တစ္ေယာက္ကို အေျခခံၿပီး ေရးထားတာပါ လုိ႔ သူ ျပန္ရွင္းထားပါတယ္။


ဒီေနရာမွာ ကိုယ့္ခံစားမႈနဲ႔ ယွဉ္ၿပီး ေျပာရရင္ အဲဒါ အျဖစ္အပ်က္ အေၾကာင္းအရာထက္ စာေရးတင္ျပပံုေၾကာင့္ စာဖတ္သူရဲ႕ ခံစားမႈမွာ အဲလို ထင္ရတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ဘာလို႔ဆို အဲဒါ တကယ့္ဆရာဝန္ႀကီးတစ္ေယာက္ကို အေျခခံၿပီးေရးထားတာမွန္း သိေနတာေတာင္ ဖတ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ဇာတ္ေကာင္က သပ္သပ္ပဲ ျဖစ္ေနတယ္။

ဒါ့ျပင္ လူငယ္ေတြအဖို႔ေတာ့ (အေရးအသား ဘာညာကို ဖယ္ထားလည္းဘဲ) အဲဒီဇာတ္လမ္းမ်ိဳးက စိတ္ကူးယဉ္သူရဲေကာင္းဆန္တယ္လို႔ ခံစားရတယ္ ဆုိတာ ျဖစ္ႏိုင္တာပါပဲ။ စာေရးသူတို႔ေခတ္နဲ႔ ဒီေန႔ေခတ္က ႏွစ္အားျဖင့္ ဘယ္ေလာက္မွ မကြာလည္း gap ကေတာ့ တအားကြာေနၿပီ။


သူရဲေကာင္းေတြ ေပၚလာတာ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ လူတုိင္းကေတာ့ သူရဲေကာင္းမျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ကိုယ့္အတုိင္းအဆ ဘယ္ေလာက္ရွိလဲဆုိတာလည္း နားလည္ဖို႔လိုတယ္။ ကိုယ္က သူရဲေကာင္းမျဖစ္ႏိုင္ဘဲ မႈိင္းမိလုိ႔ စိတ္ကူးယဉ္ၿပီး လုိက္လုပ္၊ ေနာက္မွ မႏိုင္ရင္ကာေတြျဖစ္လည္း အလကားပဲ။ ကိုယ့္အေနနဲ႔ေတာ့ (ဆရာဝန္၊ စာေရးဆရာ၊ ေက်ာင္းဆရာ) ဘယ္သူ႕ကိုမွ သူရဲေကာင္းလုပ္ဖို႔၊ အနစ္နာခံဖို႔ မေတာင္းဆုိဘူး။ ကိုယ့္တာဝန္ကိုယ္ ေက်ပြန္သိတတ္ရင္ ရၿပီ။ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ စည္းရွိဖို႔ပဲ။ ႏြားလည္း ေက်းဇူးရွင္စာရင္းသြင္းၿပီး ခုတံုးလုပ္တဲ့ေခတ္ကိုေတာ့ ခ်န္ခဲ့ဖုိ႔ေကာင္းၿပီ။ (ဤကား စကားခ်ပ္)

ေဒါက္တာေရႊေသြးနဲ႔ မပန္းမႈံ ထဲက မပန္းမႈံ ကိုလည္း သူ႕စ႐ိုက္နဲ႔ သူ႕အျဖစ္အပ်က္က မဆီေလ်ာ္သလို ခံစားရတယ္။ အဲဒါမ်ိဳး အျပင္မွာ ရွိႏိုင္သည့္တိုင္ေအာင္ ဇာတ္လမ္းအေနနဲ႔က်ေတာ့ တခုခုလိုေနသလိုပါပဲ။ ဆရာက သူ႕ဇာတ္ေကာင္ေတြကို သိပ္အျပစ္ကင္းေစလြန္း အားႀကီးတယ္။

ဒါ့ျပင္ ကိုယ့္အေနနဲ႔ဆုိ လြန္ခဲ့တဲ့ 10 ႏွစ္ေလာက္က ဖတ္ရရင္ အဲဒါေတြတင္မကဘဲ ဇာတ္ေကာင္ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကိုပါ လက္သင့္မခံႏိုင္ ျဖစ္ေနမိမွာ။ ဒါေပမဲ့ ခုခ်ိန္မွာ ဖတ္ရေတာ့ ဒါမ်ိဳးေတြလည္း ရွိႏိုင္တာပဲ လို႔ လက္ခံလို႔ ရေနျပန္တယ္။ ေလာကထဲက လုပ္တိုင္း မျဖစ္ႏိုင္တာေတြ၊ ျဖစ္တုိင္း မလုပ္ႏိုင္တာေတြပါပဲ။ ေမာင္တင္ဦး ဒ႑ာရီ ဇာတ္ကားထဲက ဇာတ္ေကာင္ႏွစ္ေယာက္ကိုေတာင္ သတိရမိပါေသးတယ္။
လြန္ခဲ့တဲ့ 10 ႏွစ္ေလာက္ကသာ ခ်စ္စရာ့အိမ္ကေလး ကို ဖတ္ရရင္လည္း ခုလို သေဘာက်မိမယ္ မဟုတ္ျပန္ဘူး။

ေနဝင္အိပ္တန္းတက္ ထဲက ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္ကို သ႐ုပ္ေဖာ္ပံုေတြနဲ႔ ဇာတ္သိမ္းခန္းကိုေတာ့ မႀကိဳက္လွပါ။ အဲဒီထဲက အေပၚမွာေျပာထားတဲ့ ႀကိဳက္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကိုသာ ဖယ္ပစ္လိုက္ရင္ ဇာတ္လမ္းခ်ည္းသက္သက္ကေတာ့ မထိတဲ့အျပင္ smtz ေရးတဲ့ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ကမွ ေရးေတးေတး ရွိေသးတယ္။ =D

ကိုယ့္အေနနဲ႔ေတာ့ ဝတၳဳရွည္ေတြထက္ အတိုေတြက ပို ထိေရာက္ ခံစားရတယ္လို႔ ျမင္မိတယ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီေန႔ေခတ္အခါမွာ ဆရာလကၤာရည္ေက်ာ္ ေပၚလာတာ မဂၤလာတစ္ပါးလုိ႔ ခံစားမိတာလည္း အမွန္ပါပဲ။

ေယဘုယ်သာ ေျပာေၾကးဆုိရင္ေတာ့ လကၤာရည္ေက်ာ္ စာအုပ္ေတြကို ႀကိဳက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီစကားလံုးေလာက္နဲ႔ေတာ့ မျပည့္စံုႏိုင္ဘူး။

***