Tuesday, August 9, 2011

ျမ

ျမ

အခါတပါး၌
သူမ၏ လက္ဝယ္
ထက္ 'ျမ' ေသာ ျမားတစ္စင္းတည္၏
သို႔ေသာ္ 'ေလး' မရွိ...

ထိုအခါ
ငါ၏ လက္ဝယ္
ခ်ိဳ 'ျမ' ေသာ ေစာင္းတစ္အိုးတည္၏
သို႔ေသာ္ 'ႀကိဳး' မရွိ...

(ထူးအိမ္သင္)

Monday, August 8, 2011

ခ်စ္ျခင္း၏ အႏုပညာ (ထူးအိမ္သင္ version)

ခ်စ္ျခင္း၏ အႏုပညာ (ထူးအိမ္သင္ version)

(နီကိုရဲ - ကြ်န္ေတာ္ ျဖတ္သန္းခဲ့ဖူးေသာ မ်ဉ္​းေျဖာင့္တစ္ေၾကာင္း - ထူးအိမ္သင္ အမွတ္တရ 'အစိမ္းရင့္ေရာင္ ရက္စြဲမ်ား' စာအုပ္မွ)

ထုိႏွစ္ပိုင္းအတြင္း သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ရံဖန္ရံခါဆုိသလုိ ခပ္စိပ္စိပ္ေတြ႕ျဖစ္ၾက၏။ တစ္ခါတစ္ေလ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးကိုေခၚကာ သူ႕အိမ္သ​ြား တစ္ေနကုန္ စကားေျပာျဖစ္သည္။ ထူ​းအိမ္သင္ ဟု ျဖစ္လာေသာ သူ႕ဘဝဇာတ္ေၾကာင္းကို ေျပာျပေတာ့ ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းတာကို ေတြ႕ရ၏။

ငယ္စဉ္က စာဖတ္ဝါသနာပါေသာ၊ ကဗ်ာေရးဝါသနာပါေသာ၊ ဂီတကိုဝါသနာပါေသာ သူ႕ကို လက္မခံဘဲ ဆုံးမထိန္းကြပ​္မႈမ်ားေသာ သူ႕ဖခင္အေပၚတြင္ သူ သိပ္ေက်နပ္ပံုမရ။ ထုိေၾကာင့္ပင္ လြပ္လပ္မႈႏွင့္ ဝါသနာေနာက္ကိုလိုက္ရန္ သူ အိမ္ကထြက္ခြာခဲ့ျခင္း ျဖစ္မည္။

“ဆရာမၾကည္ေအး ေျပာတဲ့စကား သိပ္မွန္တယ္ဗ်ာ၊ ကေလးဆုိတာ ကိုယ္ပိုင္ပစၥည္းမဟုတ္ဘူး၊ ကိုယ္က ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေပးရမယ့္ တာဝန္​ပဲရိွတယ္ ဆုိတာ... ကၽြန္ေတာ္ေတာ့
မိကြန္ေထာကို ဘယ္ေတာ့မွ မခ်ဳပ္ခ်ယ္ဘူး၊ သူလုပ္ခ်င္တာကို လုပ္ပဲ၊ အႏၲရာယ္ရိွႏိုင္တဲ႔ကိစၥ ဆိုရင္ေတာ့ နားလည္ေအာင္ ရွင္း​ျပတယ္၊ သူ လက္ခံေအာင္ ႀကိဳးစားတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔အလုပ္က ဒီေလာက္ပဲဗ်”

သူသည္ သူ႕သမီးႏွင့္ပတ္သက္၍ ႀကီးမားေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကို မထား​၊ လွပေသာ လြပ္လပ္သန္႔ရွင္းေသာ အနာဂတ္ကိုသာထားသူ ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္သည္။ တစ္ေန႔ ကၽြန္ေတာ္ မိုးရြာႀကီးထဲ ထီးမပါ ဘာ​မပါဘဲ သူ႕အိမ္ကို ေရာက္သြားသည္။ သူ အိပ္ေနလွ်င္လည္း မိုးခုိၿပီး ျပန္ဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္ထား၏။ သို႔ေသာ္ သူ အိပ္မေနပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ပုံကိုၾကည့္ကာ ဘယ္လုိျဖစ္လာတာလဲ ဟုဆုိကာ ရယ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ အက်ႌကိုခၽြတ္ကာ သူ႕အက်ႌႏွင့္လုံခ်ည္ကို လဲရသည္။ ၿပီးေတာ့ ခ်မ္းေနသျဖင့္ သူေသာက္ေန​ေသာ ဘလက္ေကာ္ဖီကို ေကာက္ကာ ေသာက္လိုက္သည္။ ခပ္ေႏြးေႏြး ဘလက္ေကာ္ဖီသည္ လည္ေခ်ာင္းထဲကို စူးရွစြာ စီးဝင္သြား၏။ ကၽြန္ေတာ္ တအံ့တၾသ ေမာ့ၾကည့္ေတာ့ သူက ၿပံဳးျပသည္။

“ဘလက္ေလဘယ္ေရာထားတာ။ ခ်လိုက္၊ ေႏြးသြားတာေပါ့၊ ခင္ဗ်ား ဘလက္ေကာ္ဖီနဲ႔ အရက္နဲ႔ မေသာက္ဖူးဘူးလား”

“ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေရနဲ႔ပဲ တီးတာ”

“မိသြယ္ ေဖ်ာ္ေပးလိုက္ပါဟာ။ ကိုရဲဝင္း အခ်မ္းေျပသြားေအာင္”

မသြယ္က ကၽြန္ေတာ့္ကို တစ္ခြက္စပ္ကာ ေဖ်ာ္​ေပးသည္။ အဲဒီေန႔က သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို စကားအဆန္းတစ္ခု ေျပာသည္။

“ကိုရဲဝင္း၊ ခင္ဗ်ားမွာ ဂ်ဴဂ်စ္ဆုတတ္တဲ့ ဆရာအသိေတြ ဘာေတြ မရိွဘူးလား”

“ဟာဗ်ာ… ကၽြန္ေတာ့္ပုံစံနဲ႔ အဲဒါေတြနဲ႔ ဘာဆုိင္လုိ႔လဲဗ်ာ”

“မဟုတ္ဘူးေလဗ်ာ၊ ႐ုပ္ရွင္အသိုင္းအဝိုင္းနဲ႔ ဘာနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီးေတာ့ေလဗ်ာ”

“မရိွဘူးဗ်၊ ကိုငွက္ ဘာလုပ္မလို႔လဲ၊ ဒီအရြယ္ႀကီးက်မွ လက္႐ံုးအားကိုးစရာေတြ ရိွေသးလုိ႔လား”

“ကၽြန္ေတာ့္အတြက္မဟုတ္ဘူး ကိုရဲဝင္းရ၊ မိကြန္ေထာအတြက္”

“မိကြန္ေထာအတြက္”

ကၽြန္ေတာ္သည္ အနားမွာကစားေနေသာ မိကြန္ေထာကုိၾကည့္ကာ တအံ့တၾသေမးမိသည္။

“ဟုတ္တယ္ဗ်၊ ဒီပညာက အနားကို ကပ္လုိ႔မရေအာင္ ကာကြယ္တဲ့ပညာဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ့္သမီး ႀကီးလာရင္ သူက သေဘာတူလုိ႔ကေတာ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ဗ်ာ၊ သူ႕စိတ္ထဲက သေဘာမတူတဲ့၊ သူ မႏွစ္သက္တဲ့လူက ေယာက်္ားဗလအားကိုးနဲ႔ သူ႕ကို အႏိုင္က်င့္မွာ ကၽြန္ေတာ္ စိုးရိမ္မိတယ္၊ သူ႕ကိုယ္သူ ကာကြယ္ႏိုင္ဖုိ႔အတြက္​ ကိုယ္ခံပညာတစ္ခုခု သူ႕ကိုသင္ေပးထားခ်င္တယ္၊ သူ တတ္ထားေစခ်င္တယ္”

ကၽြန္ေတာ္ အားရပါးရ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာေအာင္​ကို ရယ္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ရယ္သည့္အတြက္ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ သိပ္ေက်နပ္ပံုမရ၊ ထိုအခ်ိန္တြင္ မိကြန္ေထာမွာ ငါးႏွစ္အရြယ္သာ ရိွေသးသည္။ အ႐ုပ္ကေလးေတြနဲ႔ ကစားေကာင္းတုန္း။

“ခင္ဗ်ားက ဘာကိုရယ္တာလဲ”

“ကိုငွက္ရာ မိကြန္ေထာက ကေလးရိွပါေသးတယ္၊ မဟုတ္ေသးပါဘူးဗ်ာ”

“ဒီအရြယ္ကစၿပီး အေျခခံသင္ထားမွဗ်”

“ကိုငွက္က ကိုယ့္သမီး ကိုယ္ၾကည့္ၿပီး အေတြးေတြ ဘယ္အထိေရာက္သြားတယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ နားလည္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေစာပါေသးတယ္ဗ်ာ”

ကၽြန္ေတာ္ေျပာေတာ့ သူက ေလးေလးနက္နက္ စဉ္းစားေနသည္။

“မဟုတ္ဘူးဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ့္သမီးက မိဘေတြအေပၚမွာပဲ အားကိုးေနတာ မလုိခ်င္ဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း သူ႕ကုိ အခ်ိန္ျပည့္ ေနရာတိုင္း ေစာင့္ေရွာက္ေနႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီေတာ့ သူ႕ကိုယ္သူ ကာကြယ္ႏိုင္ရမယ္ဗ်ာ။ ကာကြယ္ႏိုင္တဲ့ အရည္အခ်င္းလည္း သူ​႕မွာ အျပည့္အစုံ ရိွထားရမယ္”

သူက ေလးေလးနက္နက္ကို ေျပာေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ မရယ္ေတာ့ဘဲ စဉ္းစားမိ၏။

သူ ဖခင္တစ္ေယာက္အေနႏွင့္ သမီးျဖစ္သူကို စုိးရိမ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ သူစိုးရိမ္ပံုက သမီးပညာတတ္ မျဖစ္မွာ (အတန္းထဲမွာ ပထမတို႔ ဘာတို႔ မရမွာမ်ိဳးကို ဆုိလုိသည္)၊ သူမ်ားဝတ္သလုိ မဝတ္ရ မစားရမွာ၊ ေလာကအလယ္မွာ တင့္တင့္တယ္တယ္ မေနရမွာ စသည္ျဖင့္ သာမန္မိဘေတြ စိတ္ပူသလုိမ်ိဳး ပူျခင္းမဟုတ္၊ သမီးျဖစ္သူ၏ စိတ္လြတ္လပ္ခြင့္ကို​ အေစာ္ကားခံရမွာကို ပူျခင္းျဖစ္သည္။ ေတာ္ေတာ္ေလး ထူးဆန္းသည္ဟုလည္း ဆိုႏိုင္ပါသည္။

“ကိုငွက္ရယ္ မိန္းကေလးေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သင္မေပးရဘဲ သူတုိ႔ကိုယ္သူတို႔ ကာကြယ္တဲ့နည္းေတြကို အလုိေလ်ာက္ တတ္ထားတာရိွပါတယ္၊ သိပ္စိတ္ပူမေနပါနဲ႔”

ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္သိမ့္သည္။ သုိ႔ေသာ္ သူ ေက်နပ္ပံုမရ။

“မဟုတ္ေသးဘူးဗ်၊ ဒီေခတ္က ဒီလုိမဟုတ္ဘူး၊ မဟုတ္ဘူးဗ်ာ ခင္ဗ်ားမွာ မရိွရင္လည္း ကၽြန္ေတာ္ စံုစမ္းဦးမယ္၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း အရင္တုန္းက သင္ဖူးတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္သင္တာက သိုင္းေျပာင္းျပန္ဗ်၊ အခုေတာ့ အားလုံး အဆက္အသြယ္ျပတ္ကုန​္ၿပီ၊ စံုစမ္းရင္ေတာ့ ရႏိုင္ပါတယ္”

ညေန ေျခာက္နာရီေလာက္မွာ မိုးက စဲသြားသည္။ မသြယ္ စပ္ေပးေသာ ဘလက္ေလဘယ္ႏွင့္ ဘလက္ေကာ္ဖီလည္း သုံးခြက္ ကုန္သြားၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ရန္ သူ႕ကို ႏႈတ္ဆက္သည္။ သူက ငုတ္တုတ္ကေလးထိုင္ကာ ေဆးေပါ့လိပ္​ကို မီးခုိးတေထာင္းေထာင္းထေအာင္ ဖြာရင္း တစ္ခုခုကုိ စဉ္းစားေနပုံေပၚသည္။

ကၽြန္ေတာ္ သူ႕အက်ႌ သူ႕ပုဆိုးကို ဝတ္ကာ ျပန္လာရင္း လမ္းမွာ စဉ္းစားမိသည္။ သူဟာ ေတာ္ေတာ္ တစ္ဘက္စြန္းေရာက္တာပဲ... ဟု ျဖစ္သည္။ ေနာက္ေတာ့ ရယ္ခ်င္သြားသည္။ ငါကေရာ ဘာထူးလုိ႔လဲ ဆုိေသာ အေတြးေၾကာင့္ျဖစ္၏။ ဒါေၾကာင့္ သူႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ ခင္ေနတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။

***
(နီကိုရဲ - ကြ်န္ေတာ္ ျဖတ္သန္းခဲ့ဖူးေသာ မ်ဉ္​းေျဖာင့္တစ္ေၾကာင္း - ထူးအိမ္သင္ အမွတ္တရ 'အစိမ္းရင့္ေရာင္ ရက္စြဲမ်ား' စာအုပ္မွ)

(facebook, Htoo Eain Thin fan club မွ member 'Bob Dota' ကူးတင္ထားေသာ ပို႔စ္မွ တပိုင္းတစကို copy & paste ျပန္လုပ္ထားသည္။)

***
Bob Dota အား ေက်းဇူးအထူး။ ကိုယ့္ဘာသာဆုိ ျပန္တင္ခ်င္ေတာင္ စာအုပ္က အနားမွာ မရွိဘူး။

***

Sunday, August 7, 2011

ႏႈတ္ဆက္ျခင္း



ႏႈတ္ဆက္ျခင္း (ေဇာ္ဝင္းထြဋ္၊ ေတးေရး - ေ႐ႊေဂ်ာ္ေဂ်ာ္)

မၾကာခင္ေလးမွာပဲ အေဝးကို သြားေတာ့မယ္
ဒီအခ်ိန္ မင္းကိုကြယ္ ငါ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္
မေျပလည္ခဲ့တာလည္း အို မင္းရင္ထဲ ရွိရင္
ေက်ပါ
ကိုယ့္ကို ခြင့္လႊတ္ေတာ့ကြယ္

မလုိခ်င္ ျငင္းပယ္ခဲ့ ဒီေမတၱာတရားတုိ႔ရယ္
အို ရင္ထဲျပန္ၿပီး သိမ္းဆည္းသြားပါမယ္
ငါ ရင္မွာ ေၾကကြဲ
အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္ရင္လည္း
ေက်ပါ
ကိုယ့္ကို ခြင့္လႊတ္ေတာ့ကြယ္

အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေလးမွာ ဝမ္းနည္း
ႏႈတ္ဆက္ခဲ့တယ္
ဒီခ်ိန္မွာ မင္းရဲ႕ အၿပံဳးေလး
ခဏေလာက္ ရခ်င္တယ္
မေျပလည္စရာ အေၾကာင္းေတြ ရွိလည္း
ခဏေလာက္ ေမ့ပစ္ခဲ့
ဟိုအရင္အတိုင္းပဲ
ဘာမွ မေျပာင္းလဲ
မင္းရဲ႕ အနားက အၿမဲတမ္း မိတ္ေဆြကြယ္

ငါတုိ႔ ေဝးေလတဲ့ ဘဝတာ လမ္းမရယ္
တခါတေလေတာ့ ျပန္ၿပီး
သတိရလုိက္ပါကြယ္
ေပ်ာ္စရာေတြ ႀကံဳခဲ့
အတိတ္က အေၾကာင္းေတြနဲ႔

ေက်ပါ
ကိုယ့္ကို ခြင့္လႊတ္ေတာ့ကြယ္

Friday, August 5, 2011

Yangon (29th June ~ 22nd July 2011) (Part - 3)

အေဝးက ႐ြာဦးဘုန္းႀကီးေက်ာင္း

စီးတီးမတ္

ဘယ္ထဲက ဘာဆုိင္မွန္းမသိ

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲ

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲ

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲ

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲ

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲ

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲ

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲ

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲ

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲ

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲ

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲ

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲ

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲ

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲ





လံုးဝ မတို႔ထိခဲ့ရ။ ဒီတိုင္းၾကည့္ၿပီး ျပန္လာရသည္။ !_!

ရန္ကုန္ေလဆိပ္

ရန္ကုန္ေလဆိပ္

***
အမွန္ေတာ့ ဒီႏွစ္ ျပည္ေတာ္ျပန္ခရီးကို ေရးဖို႔စိတ္ကူးမရွိ။ ဟို႐ိုက္ဒီ႐ိုက္မ်ား ထုတ္ရွင္း႐ံုသာ။

***

Thursday, August 4, 2011

Yangon (29th June ~ 22nd July 2011) (Part - 2)















တရားရိပ္သာနဲ႔ အနီးတဝိုက္က ေနရာေတြ။
စေရာက္တဲ့ေန႔နဲ႔ ေနာက္ဆံုးေန႔က ႐ိုက္ယူလာခဲ့မိတယ္။

အဲဒီမွာ ဝင္ခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြအတြက္ ဝမ္းသာမိတယ္။
အဲဒီကေန ထြက္ခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္ကေတာ့ ပိုၿပီး ဝမ္းသာမိခဲ့တယ္။
(ေနာက္ဘက္မွာ ျဖတ္မပစ္ႏိုင္ေသးတဲ့ ႀကိဳးေတြက အမ်ားႀကီးက်န္ေနေသးတယ္)

ထြက္ထြက္ခ်င္းရက္မွာပဲ အေၾကာင္းတုိက္ဆုိင္ၿပီး ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္အခ်ိန္ကို ထိထိခိုက္ခိုက္ သတိရမိေသးတယ္။

ခု ျပန္ၾကည့္ေတာ့ ဗလိေဗာဓ နည္းပါးခဲ့တဲ့ အဲဒီအခုိက္အတန္႔က ရွင္းလင္းမႈကို ျပန္ေတြ႕ရတယ္။
ႏွစ္ ၃၀ ေလာက္ ယဉ္ပါးလာတဲ့ ေန႔စဉ္ဘဝက အရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ခြာခ်ထားျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္။ လက္ရွိဘဝကို ဘာမွမရွိသေလာက္နဲ႔ ျဖတ္သန္းၾကည့္ခဲ့ရတဲ့ ရက္ပိုင္း။

ျဖစ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ မၾကာခဏ ျပန္ရခ်င္သားပဲ။ ႏွစ္ဝက္ေလာက္ကို တစ္ခါ။

***

Wednesday, August 3, 2011

Yangon (29th June ~ 22nd July 2011)

ခ်န္ဂီ

အဲဒီတေယာက္ အၾကာႀကီးပဲ ကြန္ပ်ဴတာ သံုးတယ္။ အသြားမွာေတာ့ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ၾကည့္ရ ျမင္ရတာ ခ်န္ဂီလည္း လွေန စိတ္တိုင္းက်ေနတာပဲ။

ဒီႏွစ္လည္း ဆစ္ခ္အဲပဲ စီးသြားျဖစ္တယ္။ ဒီလို လူျပန္မမ်ားတဲ့ လပိုင္းမွာေတာင္ ေဈးမခ်၊ အဲဒါအျပင္ကို မႏွစ္က ကီလို ၃၀ ရတာ ဒီႏွစ္ ၂၀ ပဲ ရတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြနဲ႔ ဆစ္ခ္အဲပဲ စီးလုိက္ပါတယ္။ ဟန္းကယ္ရီသယ္တာေတာင္ (ဟန္းကယ္ရီကလည္း ၁၀ ကီလုိခြဲ) ကီလုိ ၂၀ က ဘယ္လုိမွ မပိုေအာင္ လုပ္လို႔မရေတာ့ (၃ ကီလုိေလာက္ ပိုလားမသိ) နည္းနည္းပါးပါးေလာက္ေတာ့ ရမွာပါဆုိ ကိုယ့္ဘာသာ အားေပး၊ လုိက္ပို႔တဲ့ အိမ္ကညီမေလးမ်ားကလည္း အားေပးၿပီး သယ္လာခဲ့တယ္။

ေနာက္ ေလဆိပ္မွာ လူႀကံဳေစာင့္ေနတဲ့တစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႕ေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာေတာင္ ကီလို ၂၀ က ၃ ကီလိုေလာက္ ပိုေနပါတယ္ေျပာေတာ့ အဲဒီလူႀကံဳက ၂၅ ကီလို ရပါတယ္၊ ရရင္ သယ္သြားေပးပါေျပာေတာ့၊ ကီလိုခ်ိန္တဲ့အခါ ရလည္း ရေတာ့ သယ္သြားေပးလုိက္ပါတယ္။ ကိုယ္လည္း မ, ရတာမွ မဟုတ္တာ။

ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ အနည္းငယ္ ထူးဆန္းတယ္။ (တကယ္ေတာ့ ဆန္းခ်င္မွ ဆန္းမွာပါ။ ကိုယ္သာ မႀကံဳဖူးလုိ႔)။ လိုက္ပို႔ေပးတဲ့ ညီမႏွစ္ေယာက္နဲ႔ စကားေျပာေနတုန္း "ရန္ကုန္ျပန္ၾကမွာလားခင္ဗ်ာ" လုိ႔ လာေမးပါတယ္။ "ဟုတ္တယ္" ေျပာေတာ့ "အထဲဆိုင္တဆိုင္ကေန ေဆးလိပ္ေလးဝယ္ၿပီး သယ္သြားေပးလုိ႔ရမလား ခင္ဗ်ာ" တဲ့။ "မရပါဘူးရွင္" လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ ဆိုေတာ့ "ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ ခင္ဗ်ာ" တဲ့။ "ဘာမွမျဖစ္ဘူး။ အလုပ္႐ႈပ္လို႔" လုိ႔ ပဲ ေျပာလုိက္တယ္။

သူက ဆက္ေျပာေသးတယ္။ "ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဟင္၊ တကယ္က အဲဒီေဆးလိပ္သယ္တာ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး" တဲ့။ ဘာမွမျဖစ္ဘူးဆုိတာ သူ ဘာကို ဆိုလိုခ်င္တာလဲ မသိ။

ျပန္စဉ္းစားၾကည့္ရင္ အဲလို ျပတ္ေတာင္းေတာင္း ေျပာလုိက္ရတာကို စိတ္ထဲ တမ်ိဳးပဲ။ ဒါေပမဲ့ အဲလို ကိစၥမ်ိဳး လုိက္လုပ္ေပးရေလာက္ေအာင္ထိ ကိုယ္ သေဘာမေကာင္းႏိုင္ဘူးဆိုတာလည္း ကိုယ့္ဘာသာ သိတယ္။ မျဖစ္လို႔ လုပ္ေပးရရင္ေတာင္ ေအာင့္သီးေအာင့္သက္ျဖစ္မိမွာပဲ။ အဲဒီေနရာမွာ ေဆးလိပ္မဟုတ္ဘဲ ေဆး၊ ဒါမွမဟုတ္လည္း တကယ္ အေရးပါၿပီး ကူညီရရာေရာက္တဲ့၊ အဓိပၸါယ္ရွိတဲ့ ပစၥည္းတမ်ိဳးမ်ိဳးဆုိ အဲလို ျဖစ္မိ၊ ျပန္ေျပာမိမွာမဟုတ္ဘူး။

အမွန္ေျပာရရင္ သြားခါနီး၊ လာခါနီး ကိုယ္မသိတဲ့ဆုိင္ ရွာရ၊ ေဖြရ၊ ကိုယ္သံုးေနက်မဟုတ္တဲ့ (ဘာမွလည္း အေရးမႀကီးတဲ့) ပစၥည္း ရွာရ ဝယ္ရ (သူေပးလိုက္တဲ့ ပိုက္ဆံေလး ကိုင္ၿပီးေတာ့ ေပါ့ေလ)... အဲေလာက္ထိ ကရိကထ မခံခ်င္ဘူး။ ကိုယ့္ကိစၥကိုယ္ေတာင္ ဇယား႐ႈပ္မယ္ထင္ရင္ ၿပီးၿပီးေရာ လုပ္ပစ္မိတာမ်ားတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း အဲဒီအခ်ိန္မွာ တကယ္လိုအပ္ အေရးႀကီးလို႔ လုပ္ေပးရတာမ်ိဳးဆုိရင္ ဘယ္ေလာက္ ကရိကထမ်ားလည္း လုပ္ေပးမိမွာ အေသအခ်ာပဲ။ ခုေတာ့... "အထဲကေန ေဆးလိပ္ေလးဝယ္ၿပီး ရန္ကုန္ကို သယ္သြားေပးပါ" ဆုိပဲ။

ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ ျပတ္ေတာင္းေတာင္းေျပာၿပီး (ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ေတာ့ ေျပာပါတယ္) ျငင္းလုိက္ရတာကို စိတ္ေတာ့ မေကာင္းပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္တစ္ခါ အဲလိုမ်ိဳးနဲ႔ ႀကံဳလည္း အဲဒီတုိင္းပဲ ဆက္လုပ္မိမွာပဲ။

အလြယ္ေျပာရင္ေတာ့ အကူအညီေတာင္းတယ္။ ကိုယ္က အကူအညီေတာင္းတာကို ျငင္းလုိက္တယ္ေပါ့ေလ။ ဒါေပမဲ့ ဝယ္ၿပီးသား ယူသြားေပးရတယ္ဆုိရင္ေတာ့လည္း တမ်ိဳး။

ဒုကၡ၊ ဒုကၡ။

အကူအညီဆုိတာကို အနက္ဖြင့္ဖို႔ ႀကိဳးစားၾကရင္ ေကာင္းမလားပဲ။

စြဲလမ္း (၈ မိုင္ ဆုိင္ခြဲ)။ မႏွစ္ကထိ သမိုင္း တစ္ဆုိင္ပဲ ရွိေသးတယ္။ သမိုင္းလမ္းဆံုမွာ စဖြင့္ေတာ့ နသတ္နဲ႔ လန္းတဲ့ဆိုင္။ ေနာက္မွ ျပန္ျပင္လိုက္တယ္။

Happy (ကမၻာေအး ဂမုန္းပြင့္မွာလို႔ ထင္တယ္)

Happy

Happy

Happy

Happy

Happy

ဘာမွန္း မမွတ္မိေတာ့။

အဲဒီထဲ ပတ္ေနတုန္းမွာပဲ အဲဒီမွာ ဗံုးေပါက္တယ္လုိ႔ အျပင္မွာ ေကာလဟလ ထြက္ေနေသးတယ္။ ေရာက္ၿပီး ေနာက္တစ္ရက္။

တကၠသိုလ္ ဘုန္းႏိုင္ in Cbox

န: ညက သူငယ္ခ်င္းလိုပဲ ဆက္၍ ေခၚမည္ ခိုင္ ဖတ္လို႔ ၿပီးတယ္.. ေကာင္းသားဟ

Me: ခိုင္ ကို မဖတ္ဖူးေသး။ ဒီတေခါက္ ျပန္ေတာ့ ေတြ႕ခဲ့တယ္။ တကသ ဘန ကို သိပ္မႀကိဳက္ေတာ့

န: တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ကို.. ေႏြကႏာၱဦးရယ္.. သူ႔ကၽြန္မခံၿပီရယ္ပဲ ဖတ္ဖူးတယ္ မႀကိဳက္လို႔။ ခုေတာ့ သူမ်ား တိုက္တြန္းလို႔ ဖတ္ျဖစ္တာ။

Me: နည ေကာင္းတယ္ေျပာေတာ့ ဖတ္ၾကည့္ခ်င္သား

javascript:pop('onlinname: မဆလဘဲ

Me: သူ႕အေရးအဖြဲ႕ေတြ ကိုယ္နဲ႔ ကီးမကိုက္

န: ကာရိုက္တာေတြ ေဖာ္သြားတာ ႀကိဳက္တယ္

n: ဒါဆို ၿငိမ္းေက်ာ္ေလး ဖတ္ၾကည့္ၾကပါလားကြယ္.. ဟိဟိ

န: ဟုတ္တယ္.. ကာရန္ေတြေရာ အႏြဲ႔ေတြေရာ ေရးေတာ့ စိတ္မရွည္ဘူး တခါတေလ

Me: နယ္က အိမ္မွာ ငက၊ နဂသ၊ မစဝ (ပတက) စာအုပ္ေတြ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား ရွိတယ္။

V: တကသဘန ကေတာ့ မ်ားၾကီးဖတ္ဖူးတယ္ ထားေတြ ဆင္စြယ္နန္းေတြပဲ မ်ားတာ .. အီေျမမွသည္ ေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။

Me: ငယ္ငယ္တုန္းက ဘာမွမရွိ အဲဒါေတြ လွန္ဖတ္တာပဲ။ ဒါေပမဲ့လည္း မရွိလုိ႔ဖတ္တာ။ မစြဲဘူး။

C: ေတာင္ၾကီးကဇတ္လမ္းဘာပါလိမ့္ တကသဘန။ တအားႏုတာပဲ ေ၇းထားတာက။

န: ဟုတ္ပ

Me: မစဝ (ပတက) ကို ကဗ်ာ ႀကိဳက္သေလာက္ လံုးခ်င္း မႀကိဳက္။

n: ေအး ဟုတ္တယ္ ရတ... မစဝ က ကဗ်ာေတာ့ ေကာင္းးး တခ်ဳိ ့ကဗ်ာမ်ား အလြတ္ေတာင္ ရေနေသးး က်က္စာမလို

V: အီေျမမွသည္ တပုဒ္ပဲ ေသခ်ာ စိတ္ထဲက်န္တယ္

n: ဇာတ္ညြန္းေရးတတ္ခ်င္တဲ့သူေတြ ၿငိမ္းေက်ာ္ ဖတ္သင့္တယ္

m: Mnemm , Emmt , tnclpsykmk are his masterpiece for me, tnclpsykmk is the best among them. Your post and your value , just thinking one's value and one's likes from books. I have almost all of pn books.

Me: ခိုင္ကေတာ့ အေျပာမ်ားတယ္။ မဖတ္ျဖစ္ေသးတာ။

m: I like him since he values what human beings should value. And the courage of the poor. He also was poor and bright. He tried to become an educated person and showed the way for the next gen. Almost half of the people on mc are under his novel influence :) at that time. Men becomes lecturers.

Me: အႏုပညာရပ္တခုခုကေန တစံုတရာကို ေမွ်ာ္လင့္ ရွာေဖြတဲ့သူနဲ႔၊ အႏုပညာရပ္တခုခုကေန ခံစားမႈကလြဲလို႔ ဘာမွ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့သူေတြဟာ အျမင္ ကြာမွာပဲ။ အဲဒါ ဘယ္သူအမွန္ ဘယ္သူအမွားမဟုတ္ဘူး။ ကြာတာက ကြာတာပဲ။ m က ပထမအမ်ိဳးထဲမွာ ပါပံုရတယ္။

m: There is no formula but preference.

Me: အႏုပညာသမားက ခံစားသူအက်ိဳးအျမတ္အတြက္လုိ႔ ရည္ရြယ္ေရးတာ ေကာင္းတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ စိတ္ထားျဖစ္မွာပါ။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္အေနနဲ႔ေတာ့ အႏုပညာသန္႔သန္႔လုိ႔ မခံစားမိေတာ့ဘူး။ အဲဒါ ကြာတယ္။ ကိုယ္ေတာ့ ကိုယ့္ ဘာလမ္းမွ မျပဘဲ၊ ဘာလမ္းမွ ျပဖို႔စိတ္ကူးမရွိဘဲ၊ အရွိအတုိင္း ခံစားမႈအတိုင္း အျပင္ကအတုိင္း ခ်ျပတတ္တဲ့စာေရးသူေတြကို ပိုသေဘာက်တယ္။

အဲဒါေၾကာင့္ တကသဘနတို႔ မစဝတို႔ မႀကိဳက္ဘူးဆုိတာ အေရးအဖြဲ႕နဲ႔ ခံစားမႈပိုင္း ကိုယ္နဲ႔ မတုိက္ဆုိင္တာကိုေျပာတာ။ သူတုိ႔ ဖန္တီးမႈပိုင္းကို ေျပာတာ။ အဲဒီမွာ သူတို႔ ထည့္ေပးလိုက္တဲ့ ေစတနာဆုိတာေတြ ရည္ရြယ္ခ်က္ဆုိတာေတြကို ေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ အဲဒါေတြက ထိခ်င္းထိ ဦးေႏွာက္ကိုပဲ ထိတယ္။ ခံစားမႈကို မထိဘူး။ ဂ်ဴး ေနာက္ပိုင္းစာေတြလိုေပါ့။

ဂ်ဴး ေနာက္ပိုင္းစာအုပ္ေတြ ကိုယ္ လံုးဝမႀကိဳက္ေတာ့ဘူး။ အဲလုိေျပာရင္ အဲဒါ ဂ်ဴး ဖန္တီးမႈေတြကို တန္ဖိုးမထားဘူး ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး။ ႀကိဳက္တယ္ မႀကိဳက္ဘူးဆုိတာကို စကားလံုးရွိလုိ႔ သံုးလိုက္ရေပမယ့္ အဲဒါနဲ႔တင္ တထစ္ခ်ေျပာလုိ႔မရဘူး။ တကယ္ေတာ့ စကားလံုးေတြက မလံုေလာက္ဘူး။ တယ္လီပသီလိုေနတယ္။ စကားလံုးဟာ တခြန္းဆို တခြန္းပဲယူလို႔ မရဘူး။ (ကိုယ္လုိရာကို ဆြဲယူလုိ႔ မရဘူး)

ကိုယ့္အႀကိဳက္ေျပာရရင္ ဂ်ဴးကို ဝတၳဳမေရးဘဲ ေဆာင္းပါးေတြခ်ည္း ေနာက္ပိုင္းေရးေစခ်င္ေတာ့တယ္။ သူေျပာခ်င္ ေပးခ်င္တာေတြက ေဆာင္းပါးနဲ႔ပိုလုိက္ၿပီး ေဆာင္းပါးသာျဖစ္ရင္ ပိုတန္ဖိုးရွိမွာလို႔ခ်ည္း ေတြးမိတယ္။ ကိုယ့္အႀကိဳက္ေပါ့။ ေဈးကြက္ေတာ့ မသိဘူး။

ဥပမာ - ဝင္းဝင္းလတ္ အခ်စ္၏ေနာက္ဆက္တြဲ မွာဆုိရင္ သူ႕ စံျပ ဇာတ္ေကာင္ေတြဟာ တကယ့္ စံေတြပဲ။ (တကသဘနတို႔ လိုင္းမ်ိဳးပဲ)။ ဒါေပမဲ့ကြာတာက တင္ျပပံု၊ သ႐ုပ္ေဖာ္ပံု၊ အင္မတိ အင္မတန္ ကိုယ္ေတြအတြက္ ကြာတယ္။ အဲဒီလို အရည္အေသြးမ်ိဳးထက္မကေအာင္ တကသဘန ေရးခ်င္ ေရးႏိုင္မယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီလို ဇာတ္ေကာင္သရုပ္ေဖာ္မႈမ်ိဳး သူ မတတ္ႏိုင္ဘူး။

တကသဘန တို႔ မစဝတုိ႔က သူတို႔ စံေတြကို လူနဲ႔တူေအာင္ (ဖတ္တဲ့လူနဲ႔ တသားတည္းက်ေအာင္) မျပႏိုင္ဘူး။ ဖတ္တဲ့လူက သပ္သပ္၊ ဇာတ္ေကာင္က သပ္သပ္ႀကီးပဲ။

န: ခိုင္ကေလာ့ လူပီသပါတယ္ (နည အဲလို ၫႊန္းလုိ႔ ဖတ္ၾကည့္ခ်င္တာ။ ခိုင္ စာအုပ္ကို အဲလုိလာေျပာ လာၫႊန္းၾကတာ 3/4 ေယာက္ရွိၿပီ။ ၿပီးေတာ့ အကုန္လံုးက တကၠသုိလ္ဘုန္းႏိုင္ ဖန္ မဟုတ္ဘူး)

Me: အႏုပညာဟာ အႏုပညာေပါ့။ အဲဒီထဲမွာ လူသားေကာင္းက်ိဳး ရည္ရြယ္ၿပီး မျဖစ္မေနပါကို ပါရမယ္ဆုိတာ နားကို မလည္ဘူး။ ဒီေနရာမွာ AP နဲ႔ အျမင္ခ်င္းတူတယ္။ ေနာက္ ဗမာစာဖတ္သူေတြရဲ႕ ေလာဘ၊ ေတာင္းဆုိမႈ သိပ္မ်ားတယ္။ အႏုပညာသမားဟာ ပရိသတ္ကို လမ္းျပရမယ္ ဘာရမယ္ ညာရမယ္ သိပ္လုပ္တာပဲ။

ေနာက္တစ္ခုက အက်င့္။ ကိုယ္ႀကိဳက္တာပဲ ေကာင္းတယ္မွန္တယ္ လုပ္ခ်င္တတ္တဲ့အက်င့္။ ဘာေၾကာင့္ႀကိဳက္ရတာဆုိတာေလးကို ဂုဏ္လုပ္လုိက္ခ်င္ေသးတာ။ သူတပါးက တန္ဖိုးမသိေလျခင္းလုပ္လုိက္ခ်င္ေသးတာ။ ဗမာဝတ္စံု​ဝတ္တာ ကုိယ့္ဘာသာေအးေအး မဝတ္ဘဲ မဝတ္တဲ့လူေတြကို လုိက္ရိလုိက္ဦးမွ ဆုိတာမ်ိဳးနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ပဲ။

ေကာင္းတယ္လို႔ ထင္ရမွတ္ရတိုင္း ႀကိဳက္မွာ မဟုတ္တာကုိ နားလည္ဖို႔လိုတယ္။ မႀကိဳက္ဘူးဆုိတာ မေကာင္းဘူး၊ အသံုးမက်ဘူး၊ တန္ဖိုးမရွိ/မသိဘူး ေျပာတာ မဟုတ္ဘူးဆုိတာလည္း နားလည္ဖို႔လုိတယ္။

အေတာ္ပဲ။ ကူးထားရမယ္။ ပို႔စ္တင္စရာမရွိရင္ ဒါေကာက္တင္လို႔ ရတယ္။

***
တကယ္ေတာ့ m ေျပာတာလည္း အတြင္းစိတ္ရည္ရြယ္ခ်က္က ကိုယ္ထင္သလို ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မယ္ (ဟုတ္ခ်င္လည္း ဟုတ္မယ္)။ ကိုယ္လည္း ကိုယ္လုိရာ ဆြဲယူလုိက္တာ ျဖစ္ႏုိင္တယ္။

ဒါေပမဲ့ အဓိကက သူ႕စကားလံုးေတြနဲ႔ သူ႕ကို ရည္ရြယ္ၿပီးေျပာခ်င္တာ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္ေျပာခ်င္တဲ့ သေဘာထားေတြက စကတည္းက စိတ္ထဲမွာရွိၿပီးသာ။ ဥပမာ - သူလုိလူ (ဦးခ်စ္ေမာင္) ကို မႀကိဳက္ဘူးေျပာေတာ့ တုန္႔ျပန္ၾကပံုေတြကတည္းက။ အဲဒါမ်ိဳးေတြကို ရည္ရြယ္တာပဲ။

***
ျဖည့္စြက္

TR: ရီတာဆို အဲလိုရန္ျဖစ္ရတာ ႀကိဳက္တယ္။ အားေနရင္ ရန္ျဖစ္မယ္ မဟုတ္တာေတြ အကုန္ေျပာမယ္ ဆရာႀကီးလိုလို လုပ္မယ္ သိပ္ေကာင္းတယ္ အခ်ိန္ကုန္မွန္းမသိ ကုန္သြားေရာ။

***
ထပ္မံျဖည့္စြက္

ဒီပို႔စ္ကေတာ့ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ကို ႀကိဳက္တာ ကိုယ့္ဘာသာ ႐ိုး႐ိုး မႀကိဳက္ဘဲ၊ ႀကိဳက္တတ္တဲ့လူကမွသာ ဒီလို အရည္အေသြးေကာင္းေတြကို ျမင္တတ္လို႔၊ မႀကိဳက္တတ္တဲ့လူေတြက အဲေလာက္ အသံုးမက်လို႔ ဆုိတဲ့ အမူအက်င့္ အေျပာအဆုိမ်ိဳး၊ ခုတံုးလုပ္တာမ်ိဳးလို႔ ျမင္လို႔ တင္လိုက္တာ။

အဲလို ေျပာတတ္တဲ့လူရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ စာေရးဆရာေရးျပတဲ့ အရည္အေသြးေတြ တကယ္ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာရွိတာမွန္ရင္ သူႀကိဳက္ရတဲ့အေၾကာင္းကို အဲလိုအေျပာအဆုိမ်ိဳးနဲ႔ ေျပာေနမွာကို မဟုတ္ဘူး။

အဲလုိ လူမ်ိဳးက ခုတံုးလုပ္႐ံု အႀကိဳက္ခံရတဲ့ စာေရးဆရာမွာလည္း အႀကိဳက္ခံရလို႔ ဘာမွ ဂုဏ္ယူစရာမရွိဘူး။

***