skip to main |
skip to sidebar
ဟိုရက္ပိုင္းက youtube မွာ ေတြ႕လိုက္တဲ့ ၃ ပြင့္ဆိုင္ affair ၾကည့္မိေတာ့ ဖ်တ္ခနဲ ေတြးျဖစ္လိုက္တာ။
တခ်ိဳ႕ကလည္း အဲဒါ ဆင္လံုးႀကီးပါ ဆုိတယ္။
ကိုယ္တိုင္လည္း အဲဒီ clip မွာ ဘာမွန္းေတာ့ မသိ၊ တခုခု လြဲေနသလိုပဲ။
ထားပါေတာ့ တုခ်င္တု စစ္ခ်င္စစ္။
***
ေနာက္တေယာက္နဲ႔တြဲလို႔ ေပါက္ကြဲတယ္ဆုိတာ ေပါက္ကြဲတဲ့လူဘက္ကလည္း သူ႕ တကယ္မခ်စ္လို႔သာ။
တဘက္လူအေပၚ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ႏိုင္တယ္ဆိုတာ အဲလိုအျဖစ္မ်ိဳးမွာ ဖုံးထားလုိ႔ မရေအာင္ ေပၚတာပဲလို႔ ထင္တယ္။
တခ်ိဳ႕လူေတြအတြက္ အဲဒီလို အျဖစ္မ်ိဳး ႀကံဳတာနဲ႔ "ငါ့ကို ေစာ္ကားတယ္တို႔ လွည့္စားတယ္တို႔ ယံုၾကည္မႈကို အလြဲသံုးစားလုပ္တယ္တို႔ ဒါမ်ိဳးလာေက်ာလို႔ ဘယ္ရမလဲတို႔" ေတြးကို မေတြးမိဘူး။
"ဪ သူ ငါ့ကို မလုိအပ္ေတာ့ဘူး" ဆုိတာေလာက္နဲ႔ ဝမ္းနည္းသြား႐ံုပဲ။ သူတို႔ကို ကိုယ္ျမင္လိုက္ေၾကာင္းေတာင္ သိေစခ်င္မွာ မဟုတ္ဘူး။
* တကယ္ခ်စ္ရင္ * မေပါက္ကြဲဘူး။ ေဒါကန္ဖို႔၊ ေပါက္ကြဲဖို႔၊ ရန္သြားေတြ႕ဖို႔ သတိေတာင္ ရလိုက္မွာမဟုတ္ဘူး။ ဝမ္းပဲ နည္းမွာ။ တဘက္က မသိေအာင္ ခ်က္ခ်င္း လွည့္ျပန္လာမိမွာ။
***
ဝမ္းလည္းနည္းမယ္ ေပါက္လဲကြဲမယ္။ ဒါေပမဲ့ တကယ္လည္းခ်စ္ပါတယ္ လို႔ ေျပာလာရင္ ဒီဂရီအလုိက္ေပါ့ လို႔ပဲ ေျပာရမယ္ထင္တယ္။ ကိုယ္က သူ႕အေပၚ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ႏိုင္လဲဆုိတဲ့ အတိုင္းအတာအရေပါ့။
- ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္နဲ႔ မယွဉ္သာေအာင္ ေလ်ာ့ခ်စ္ရင္ေတာ့ ေပါက္ကြဲ႐ံုသက္သက္ပဲ။ ေဒါသခ်ည္းပဲ ထြက္မိမယ္။ ဝမ္းနည္းတယ္ဆုိရင္ေတာင္ အဲဒါ ငါ့ကိုမွ ျဖစ္ရေလျခင္းဆုိတဲ့ စိတ္ပဲ။ တဘက္လူကိုလည္း ခြင့္မလႊတ္ဘူး။ အခြင့္အေရးရတာနဲ႔ လက္တုန္႔ျပန္မွာပဲ။
- ကုိယ့္အတၱနဲ႔ တန္းတူဆိုရင္ေတာ့ အထက္ကတေယာက္ေျပာသလို ဝမ္းလည္းနည္းမယ္ ေပါက္လဲကြဲမယ္။ ခြင့္ေတာ့ မလႊတ္ႏိုင္ေသးဘူး။ လက္စားေခ်ရေလာက္ေအာင္လည္းပဲ မရက္စက္ႏိုင္ဘူး။
- ကိုယ့္အတၱထက္ ေက်ာ္သြားၿပီဆုိရင္ (တကယ္ခ်စ္တယ္ဆိုရင္)ေတာ့ ဝမ္းနည္း႐ံုမွ်သာပါပဲ။
တကယ္ခ်စ္တယ္ ဆုိတဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္ကလည္း... ဆိုၾကပါစို႔။
* ကိုယ္က temperature 21ºC ေလာက္ကိုမွ တကယ္ေအးတယ္လို႔ သတ္မွတ္တယ္ဆုိရင္ အဲဒီထက္မ်ားတဲ့ အပူခ်ိန္က ကိုယ့္အတြက္ တကယ္မေအးဘူးေပါ့ *
***
(စာႂကြင္း။ ကိုယ့္အေပၚ သူ ဘယ္ေလာက္ အတုိင္းအတာထိ... ဆုိတာ သိခ်င္တဲ့သူေတြ စမ္းၾကည့္ၾကဖို႔ေတာင္ ေကာင္းတယ္။ အဲဒီအေျခအေနမ်ိဳးမွာ တဘက္လူရဲ႕စိတ္ထဲ႐ွိသမွ် ညာမရေအာင္ ေပၚလာမွာပဲ။ ကုိယ့္လူကို ယံုတယ္၊ ပိုင္လည္း ပိုင္တယ္ဆုိရင္ေျပာပါတယ္။
အင္းေလ... ယံုမွေတာ့ ဘယ္စမ္းၾကည့္စရာလိုမလဲ)
***
pic from google
ေတြ႕ဆံုျခင္း
မိုးအဆံုး နဲ႔ ေျမအဆံုးလို
မိုးကုပ္စက္ဝိုင္း ဆိုလား
လွည့္စားထားတဲ့ ျမင္လႊာေအာက္က
ဘယ္လိုမွ မေရာက္ႏိုင္တဲ့ တေနရာမွာ
***
pic from here
ေတြ႕ဆံုျခင္းေတာင္ကမ္းပါးယံ နဲ႔ ေခၚသံလို
ထိခတ္ ျပန္ထြက္လာရေပမယ့္
ဝန္းက်င္မွာ ပဲ့တင္ထပ္ေနဆဲ...
***pic from google
ေတြ႕ဆံုျခင္း
ေလေပြ႐ူး နဲ႔ ေႂကြလုဆဲ ႐ြက္ဝါလုိ
ေနာက္တခါ ျပန္(မ)လာလည္း
ဒီေနရာမွာ ငါ မ႐ွိေတာ့။
***
pic from google
ေတြ႕ဆံုျခင္း
ပိတ္ထားတဲ့ မွန္ျပတင္းနဲ႔ ခုန္ဆင္းတဲ့ မိုးေရစက္လို
စုပ္ယူ စိမ့္ဝင္လို႔မရ
ထိေတြ႕စဉ္ ခဏသာ
***
pic from here
ေတြ႕ဆံုျခင္း
သန္႔စင္တဲ့ ေရ နဲ႔ ေနာက္က်ိေစတဲ့ အမႈံအမႊားလို...
ဘယ္သူက ဘာ ဆိုတာထက္
အေၾကာင္းတုိက္ဆုိင္လို႔ လႈပ္ခတ္တိုင္းမွာ လႈိင္းထ ေဝဝါးတယ္။
***
pic from google
ကၽြန္ေတာ့္ဘဝဇာတ္ေၾကာင္း (ေသာ္တာေဆြ) က အေၾကာင္းအရာေတြကို သိပ္ အေသးစိတ္ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ အဲဒီစာအုပ္ေတြကို ကမန္းကတန္းနဲ႔ တခါတည္း ဖတ္ခဲ့ရတာျဖစ္ေတာ့... ဒါေတာင္ အပိုင္း (၁) မပါ။
ပတၱျမားခင္အေၾကာင္း ေရးျဖစ္ေတာ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ခု ေခါင္းထဲ ျပန္ေပၚလာတယ္။
သူတို႔ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြျဖစ္ေတာ့ ပတၱျမားခင္ရဲ႕ သမီး မဂၤလာေဆာင္ဖိတ္စာ ေသာ္တာေဆြ႕ဆီကို ကိုယ္တိုင္လာပို႔တယ္။ အတိအက်ေတြ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။
ဆရာေသာ္တာေဆြအတြက္က အဲဒီအခိုက္မွာ မဂၤလာပြဲလုပ္မယ့္ ဟိုတယ္ဆီ တက္ဖို႔၊ လက္ဖြဲ႕ဖို႔စတာေတြက အခက္အခဲ ျဖစ္တယ္။ အဲဒါနဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီး သူ ေရးသြားတာမွာ... တခါလည္း အဲလိုပဲ မိတ္ေဆြတေယာက္ရဲ႕ မတက္မျဖစ္တဲ့ (သား/သမီး မဂၤလာေဆာင္) ပြဲတစ္ခု တက္ဖို႔ရာမွာ လက္ဖြဲ႕စရာ အခက္ေတြ႕ေတာ့ အိမ္မွာ႐ွိတဲ့ မသံုးျဖစ္တဲ့ ပန္းအိုးတစ္လံုးကို ပက္ကင္ထုပ္ၿပီး လက္ဖြဲ႕လုိက္ရတယ္ ဆုိတယ္။
အဲဒီကေန ဆက္ေရးေတာ့ ႐ႈမဝ ဦးေက်ာ္ နဲ႔ သူ႕ အေၾကာင္း။
ကၽြန္ေတာ့္ဘဝဇာတ္ေၾကာင္း ကို သိရင္ ႐ႈမဝဦးေက်ာ္နဲ႔ ေသာ္တာေဆြၾကားက ပတ္သတ္မႈ အထူးေျပာစရာမလိုပါဘူး။ ဒီလုိသာျဖစ္တယ္။ သူ႕အေနနဲ႔ ဦးေက်ာ္ သားသမီးေတြရဲ႕ မဂၤလာေဆာင္ တခါမွ ဖိတ္တာ မခံရဖူးဘူးဆုိတယ္။ တကယ္က သိေတာင္ မသိလုိက္ရတာ။ မဂၢဇင္းတုိက္မွာ မျမင္ဖူးေသးတဲ့ ကေလးငယ္ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ျမင္မိမွ ဒါ ဘယ္သူ႕ကေလးလဲ ေမးရင္း၊ ဦးေက်ာ္ရဲ႕ သား (ဒါမွမဟုတ္) သမီး တစ္ေယာက္ေယာက္ အိမ္ေထာင္က်ၿပီးသြားလို႔ ကေလးေတာင္ ရၿပီဆုိတာ သိရတယ္ဆိုတယ္။
***
ေက်ာင္းၿပီးလို႔ လူလုပ္ခဲ့ရတာ မၾကာလွေသးပါဘူး။ အဲဒီအေတာအတြင္းမွာ အရင္လုိ လူႀကီးနဲ႔ ကပ္လုိက္တာမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ ကိုယ့္ကို ဦးတည္ဖိတ္တဲ့ ပြဲေတြလည္း တက္ခဲ့ဖူးၿပီးၿပီ။ ခုခ်ိန္ထိေတာ့ ဘယ္ပြဲတက္ဖို႔ ခက္ခဲလိုက္တာ ဆုိတာမ်ိဳးေတာ့လည္း မႀကံဳဖူးေသးပါဘူး။ ေျပာရရင္ အင္မတန္ စိတ္ပါလက္ပါနဲ႔ တက္ခဲ့တဲ့ ပြဲခ်ည္းပါပဲ။
မိတ္ေဆြအေပါင္းအေဖာ္၊ စာေရးေဖာ္ေရးဖက္၊
သား သမီးေတြနဲ႔ မဂၤလာေဆာင္ ပြဲလမ္းသဘင္၊
ခင္မင္ဆက္ႏြယ္မႈ နဲ႔ ဖိတ္ၾကား၊ ခ်ီးျမႇင့္။
ေန႔တိုင္း ထမင္းစား ေရေသာက္တာ စာမဖြဲ႕ေလာက္သလိုပဲ၊ လူ႕အသိုင္းအဝိုင္းထဲက ျဖစ္႐ိုးျဖစ္စဉ္ အဲဒီလူမႈကိစၥေတြလည္း စာမဖြဲ႕ေလာက္ဘူး ထင္ရတယ္။
ဘဝအမ်ိဳးမ်ိဳးက ဆက္ႏြယ္ပတ္သတ္မႈအမ်ိဳးမ်ိဳးမွာ (လူရင္းေတြမို႔ ခင္မင္မႈနဲ႔ ဖိတ္တယ္ ဆိုတဲ့ ဘာမွမထူးဆန္းတဲ့ အျဖစ္အပ်က္နဲ႔ ယွဉ္ျပထားတဲ့) လူရင္းေတြမို႔ ငဲ့ညႇာမႈနဲ႔ မဖိတ္ဘူး အသိေတာင္မွ မေပးဘူး ဆုိတဲ့အခ်က္ကို စိတ္ထဲ အေတာ္ ေလးေလးနက္နက္ ျဖစ္မိတယ္။
တခါတခါ တကယ့္ဘဝထဲက အဲဒီလုိ အေၾကာင္းအရာမ်ိဳးကုိ ဖတ္ရသိရတာ ဘာနဲ႔မွ မတူဘူး ထင္မိတယ္။ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ အမွန္တကယ္ ႀကံဳခဲ့ရတဲ့ တခ်ိဳ႕ေသာ ကိုယ္ေတြ႕အျဖစ္အပ်က္ဆိုတာေတြက ဘယ္လိုကြန္႔ျမဴးႏိုင္တဲ့ စိတ္ကူးဉာဏ္ကေနမွ ဖန္တီးလို႔ ထြက္မလာႏိုင္တဲ့ အရာေတြ။
ေက်ာက္မ်က္တစ္တံုးေပၚ ေနေရာင္က်လုိက္လို႔ ေရာင္ျပန္ေတြ ျဖာထြက္လာသလိုပဲ။
ဒီအျဖစ္အပ်က္တစ္ခုတည္းေပၚကေန လူရင္းဆိုသူေတြရဲ႕ သူ႕ဘဝနဲ႔သူ၊ သူ႕ျဖတ္သန္းမႈနဲ႔သူ၊ သူ႕အဓိပၸါယ္သတ္မွတ္ခ်က္နဲ႔သူ၊ သူ႕တန္ဖိုးထားမႈနဲ႔သူ ေဖာ္ျပလာၾကတဲ့ ပတ္သတ္ရာပတ္သတ္ေၾကာင္း အေၾကာင္းတရားေတြ။
ကိုယ္တုိင္လည္း မဂၤလာေဆာင္တပြဲတက္ဖို႔ ဘယ္အခ်က္ကေတာ့ျဖင့္ ခက္ခဲလိုက္တာလို႔ မႀကံဳဖူးေသးေတာ့ (ေနာင္လည္း ႀကံဳေကာင္းမွ ႀကံဳရမွာပါလုိ႔ ပိုတြက္ေနမိေတာ့) မႀကံဳဖူးဘဲ မသိႏိုင္မယ့္ အေၾကာင္းအရာေတြ ဒီလိုနည္းနဲ႔ သိခြင့္ရတာ ငဲ့ညႇာမႈနဲ႔ ခင္မင္ခဲ့တဲ့သူ၊ ဒါကိုမွ အျပန္အလွန္ သိမွတ္ႏိုင္တဲ့စိတ္နဲ႔ မွတ္တမ္းတင္ ေရးထားခဲ့ဖို႔သတိရတဲ့သူေတြကို ေက်းဇူးတင္ေနမိေတာ့တယ္။
***
