Yangon (29th June ~ 22nd July 2011)

ခ်န္ဂီ

အဲဒီတေယာက္ အၾကာႀကီးပဲ ကြန္ပ်ဴတာ သံုးတယ္။ အသြားမွာေတာ့ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ၾကည့္ရ ျမင္ရတာ ခ်န္ဂီလည္း လွေန စိတ္တိုင္းက်ေနတာပဲ။

ဒီႏွစ္လည္း ဆစ္ခ္အဲပဲ စီးသြားျဖစ္တယ္။ ဒီလို လူျပန္မမ်ားတဲ့ လပိုင္းမွာေတာင္ ေဈးမခ်၊ အဲဒါအျပင္ကို မႏွစ္က ကီလို ၃၀ ရတာ ဒီႏွစ္ ၂၀ ပဲ ရတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြနဲ႔ ဆစ္ခ္အဲပဲ စီးလုိက္ပါတယ္။ ဟန္းကယ္ရီသယ္တာေတာင္ (ဟန္းကယ္ရီကလည္း ၁၀ ကီလုိခြဲ) ကီလုိ ၂၀ က ဘယ္လုိမွ မပိုေအာင္ လုပ္လို႔မရေတာ့ (၃ ကီလုိေလာက္ ပိုလားမသိ) နည္းနည္းပါးပါးေလာက္ေတာ့ ရမွာပါဆုိ ကိုယ့္ဘာသာ အားေပး၊ လုိက္ပို႔တဲ့ အိမ္ကညီမေလးမ်ားကလည္း အားေပးၿပီး သယ္လာခဲ့တယ္။

ေနာက္ ေလဆိပ္မွာ လူႀကံဳေစာင့္ေနတဲ့တစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႕ေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာေတာင္ ကီလို ၂၀ က ၃ ကီလိုေလာက္ ပိုေနပါတယ္ေျပာေတာ့ အဲဒီလူႀကံဳက ၂၅ ကီလို ရပါတယ္၊ ရရင္ သယ္သြားေပးပါေျပာေတာ့၊ ကီလိုခ်ိန္တဲ့အခါ ရလည္း ရေတာ့ သယ္သြားေပးလုိက္ပါတယ္။ ကိုယ္လည္း မ, ရတာမွ မဟုတ္တာ။

ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ အနည္းငယ္ ထူးဆန္းတယ္။ (တကယ္ေတာ့ ဆန္းခ်င္မွ ဆန္းမွာပါ။ ကိုယ္သာ မႀကံဳဖူးလုိ႔)။ လိုက္ပို႔ေပးတဲ့ ညီမႏွစ္ေယာက္နဲ႔ စကားေျပာေနတုန္း "ရန္ကုန္ျပန္ၾကမွာလားခင္ဗ်ာ" လုိ႔ လာေမးပါတယ္။ "ဟုတ္တယ္" ေျပာေတာ့ "အထဲဆိုင္တဆိုင္ကေန ေဆးလိပ္ေလးဝယ္ၿပီး သယ္သြားေပးလုိ႔ရမလား ခင္ဗ်ာ" တဲ့။ "မရပါဘူးရွင္" လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ ဆိုေတာ့ "ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ ခင္ဗ်ာ" တဲ့။ "ဘာမွမျဖစ္ဘူး။ အလုပ္႐ႈပ္လို႔" လုိ႔ ပဲ ေျပာလုိက္တယ္။

သူက ဆက္ေျပာေသးတယ္။ "ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဟင္၊ တကယ္က အဲဒီေဆးလိပ္သယ္တာ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး" တဲ့။ ဘာမွမျဖစ္ဘူးဆုိတာ သူ ဘာကို ဆိုလိုခ်င္တာလဲ မသိ။

ျပန္စဉ္းစားၾကည့္ရင္ အဲလို ျပတ္ေတာင္းေတာင္း ေျပာလုိက္ရတာကို စိတ္ထဲ တမ်ိဳးပဲ။ ဒါေပမဲ့ အဲလို ကိစၥမ်ိဳး လုိက္လုပ္ေပးရေလာက္ေအာင္ထိ ကိုယ္ သေဘာမေကာင္းႏိုင္ဘူးဆိုတာလည္း ကိုယ့္ဘာသာ သိတယ္။ မျဖစ္လို႔ လုပ္ေပးရရင္ေတာင္ ေအာင့္သီးေအာင့္သက္ျဖစ္မိမွာပဲ။ အဲဒီေနရာမွာ ေဆးလိပ္မဟုတ္ဘဲ ေဆး၊ ဒါမွမဟုတ္လည္း တကယ္ အေရးပါၿပီး ကူညီရရာေရာက္တဲ့၊ အဓိပၸါယ္ရွိတဲ့ ပစၥည္းတမ်ိဳးမ်ိဳးဆုိ အဲလို ျဖစ္မိ၊ ျပန္ေျပာမိမွာမဟုတ္ဘူး။

အမွန္ေျပာရရင္ သြားခါနီး၊ လာခါနီး ကိုယ္မသိတဲ့ဆုိင္ ရွာရ၊ ေဖြရ၊ ကိုယ္သံုးေနက်မဟုတ္တဲ့ (ဘာမွလည္း အေရးမႀကီးတဲ့) ပစၥည္း ရွာရ ဝယ္ရ (သူေပးလိုက္တဲ့ ပိုက္ဆံေလး ကိုင္ၿပီးေတာ့ ေပါ့ေလ)... အဲေလာက္ထိ ကရိကထ မခံခ်င္ဘူး။ ကိုယ့္ကိစၥကိုယ္ေတာင္ ဇယား႐ႈပ္မယ္ထင္ရင္ ၿပီးၿပီးေရာ လုပ္ပစ္မိတာမ်ားတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း အဲဒီအခ်ိန္မွာ တကယ္လိုအပ္ အေရးႀကီးလို႔ လုပ္ေပးရတာမ်ိဳးဆုိရင္ ဘယ္ေလာက္ ကရိကထမ်ားလည္း လုပ္ေပးမိမွာ အေသအခ်ာပဲ။ ခုေတာ့... "အထဲကေန ေဆးလိပ္ေလးဝယ္ၿပီး ရန္ကုန္ကို သယ္သြားေပးပါ" ဆုိပဲ။

ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ ျပတ္ေတာင္းေတာင္းေျပာၿပီး (ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ေတာ့ ေျပာပါတယ္) ျငင္းလုိက္ရတာကို စိတ္ေတာ့ မေကာင္းပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္တစ္ခါ အဲလိုမ်ိဳးနဲ႔ ႀကံဳလည္း အဲဒီတုိင္းပဲ ဆက္လုပ္မိမွာပဲ။

အလြယ္ေျပာရင္ေတာ့ အကူအညီေတာင္းတယ္။ ကိုယ္က အကူအညီေတာင္းတာကို ျငင္းလုိက္တယ္ေပါ့ေလ။ ဒါေပမဲ့ ဝယ္ၿပီးသား ယူသြားေပးရတယ္ဆုိရင္ေတာ့လည္း တမ်ိဳး။

ဒုကၡ၊ ဒုကၡ။

အကူအညီဆုိတာကို အနက္ဖြင့္ဖို႔ ႀကိဳးစားၾကရင္ ေကာင္းမလားပဲ။

စြဲလမ္း (၈ မိုင္ ဆုိင္ခြဲ)။ မႏွစ္ကထိ သမိုင္း တစ္ဆုိင္ပဲ ရွိေသးတယ္။ သမိုင္းလမ္းဆံုမွာ စဖြင့္ေတာ့ နသတ္နဲ႔ လန္းတဲ့ဆိုင္။ ေနာက္မွ ျပန္ျပင္လိုက္တယ္။

Happy (ကမၻာေအး ဂမုန္းပြင့္မွာလို႔ ထင္တယ္)

Happy

Happy

Happy

Happy

Happy

ဘာမွန္း မမွတ္မိေတာ့။

အဲဒီထဲ ပတ္ေနတုန္းမွာပဲ အဲဒီမွာ ဗံုးေပါက္တယ္လုိ႔ အျပင္မွာ ေကာလဟလ ထြက္ေနေသးတယ္။ ေရာက္ၿပီး ေနာက္တစ္ရက္။

တကၠသိုလ္ ဘုန္းႏိုင္ in Cbox

န: ညက သူငယ္ခ်င္းလိုပဲ ဆက္၍ ေခၚမည္ ခိုင္ ဖတ္လို႔ ၿပီးတယ္.. ေကာင္းသားဟ

Me: ခိုင္ ကို မဖတ္ဖူးေသး။ ဒီတေခါက္ ျပန္ေတာ့ ေတြ႕ခဲ့တယ္။ တကသ ဘန ကို သိပ္မႀကိဳက္ေတာ့

န: တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ကို.. ေႏြကႏာၱဦးရယ္.. သူ႔ကၽြန္မခံၿပီရယ္ပဲ ဖတ္ဖူးတယ္ မႀကိဳက္လို႔။ ခုေတာ့ သူမ်ား တိုက္တြန္းလို႔ ဖတ္ျဖစ္တာ။

Me: နည ေကာင္းတယ္ေျပာေတာ့ ဖတ္ၾကည့္ခ်င္သား

javascript:pop('onlinname: မဆလဘဲ

Me: သူ႕အေရးအဖြဲ႕ေတြ ကိုယ္နဲ႔ ကီးမကိုက္

န: ကာရိုက္တာေတြ ေဖာ္သြားတာ ႀကိဳက္တယ္

n: ဒါဆို ၿငိမ္းေက်ာ္ေလး ဖတ္ၾကည့္ၾကပါလားကြယ္.. ဟိဟိ

န: ဟုတ္တယ္.. ကာရန္ေတြေရာ အႏြဲ႔ေတြေရာ ေရးေတာ့ စိတ္မရွည္ဘူး တခါတေလ

Me: နယ္က အိမ္မွာ ငက၊ နဂသ၊ မစဝ (ပတက) စာအုပ္ေတြ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား ရွိတယ္။

V: တကသဘန ကေတာ့ မ်ားၾကီးဖတ္ဖူးတယ္ ထားေတြ ဆင္စြယ္နန္းေတြပဲ မ်ားတာ .. အီေျမမွသည္ ေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။

Me: ငယ္ငယ္တုန္းက ဘာမွမရွိ အဲဒါေတြ လွန္ဖတ္တာပဲ။ ဒါေပမဲ့လည္း မရွိလုိ႔ဖတ္တာ။ မစြဲဘူး။

C: ေတာင္ၾကီးကဇတ္လမ္းဘာပါလိမ့္ တကသဘန။ တအားႏုတာပဲ ေ၇းထားတာက။

န: ဟုတ္ပ

Me: မစဝ (ပတက) ကို ကဗ်ာ ႀကိဳက္သေလာက္ လံုးခ်င္း မႀကိဳက္။

n: ေအး ဟုတ္တယ္ ရတ... မစဝ က ကဗ်ာေတာ့ ေကာင္းးး တခ်ဳိ ့ကဗ်ာမ်ား အလြတ္ေတာင္ ရေနေသးး က်က္စာမလို

V: အီေျမမွသည္ တပုဒ္ပဲ ေသခ်ာ စိတ္ထဲက်န္တယ္

n: ဇာတ္ညြန္းေရးတတ္ခ်င္တဲ့သူေတြ ၿငိမ္းေက်ာ္ ဖတ္သင့္တယ္

m: Mnemm , Emmt , tnclpsykmk are his masterpiece for me, tnclpsykmk is the best among them. Your post and your value , just thinking one's value and one's likes from books. I have almost all of pn books.

Me: ခိုင္ကေတာ့ အေျပာမ်ားတယ္။ မဖတ္ျဖစ္ေသးတာ။

m: I like him since he values what human beings should value. And the courage of the poor. He also was poor and bright. He tried to become an educated person and showed the way for the next gen. Almost half of the people on mc are under his novel influence :) at that time. Men becomes lecturers.

Me: အႏုပညာရပ္တခုခုကေန တစံုတရာကို ေမွ်ာ္လင့္ ရွာေဖြတဲ့သူနဲ႔၊ အႏုပညာရပ္တခုခုကေန ခံစားမႈကလြဲလို႔ ဘာမွ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့သူေတြဟာ အျမင္ ကြာမွာပဲ။ အဲဒါ ဘယ္သူအမွန္ ဘယ္သူအမွားမဟုတ္ဘူး။ ကြာတာက ကြာတာပဲ။ m က ပထမအမ်ိဳးထဲမွာ ပါပံုရတယ္။

m: There is no formula but preference.

Me: အႏုပညာသမားက ခံစားသူအက်ိဳးအျမတ္အတြက္လုိ႔ ရည္ရြယ္ေရးတာ ေကာင္းတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ စိတ္ထားျဖစ္မွာပါ။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္အေနနဲ႔ေတာ့ အႏုပညာသန္႔သန္႔လုိ႔ မခံစားမိေတာ့ဘူး။ အဲဒါ ကြာတယ္။ ကိုယ္ေတာ့ ကိုယ့္ ဘာလမ္းမွ မျပဘဲ၊ ဘာလမ္းမွ ျပဖို႔စိတ္ကူးမရွိဘဲ၊ အရွိအတုိင္း ခံစားမႈအတိုင္း အျပင္ကအတုိင္း ခ်ျပတတ္တဲ့စာေရးသူေတြကို ပိုသေဘာက်တယ္။

အဲဒါေၾကာင့္ တကသဘနတို႔ မစဝတို႔ မႀကိဳက္ဘူးဆုိတာ အေရးအဖြဲ႕နဲ႔ ခံစားမႈပိုင္း ကိုယ္နဲ႔ မတုိက္ဆုိင္တာကိုေျပာတာ။ သူတုိ႔ ဖန္တီးမႈပိုင္းကို ေျပာတာ။ အဲဒီမွာ သူတို႔ ထည့္ေပးလိုက္တဲ့ ေစတနာဆုိတာေတြ ရည္ရြယ္ခ်က္ဆုိတာေတြကို ေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ အဲဒါေတြက ထိခ်င္းထိ ဦးေႏွာက္ကိုပဲ ထိတယ္။ ခံစားမႈကို မထိဘူး။ ဂ်ဴး ေနာက္ပိုင္းစာေတြလိုေပါ့။

ဂ်ဴး ေနာက္ပိုင္းစာအုပ္ေတြ ကိုယ္ လံုးဝမႀကိဳက္ေတာ့ဘူး။ အဲလုိေျပာရင္ အဲဒါ ဂ်ဴး ဖန္တီးမႈေတြကို တန္ဖိုးမထားဘူး ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး။ ႀကိဳက္တယ္ မႀကိဳက္ဘူးဆုိတာကို စကားလံုးရွိလုိ႔ သံုးလိုက္ရေပမယ့္ အဲဒါနဲ႔တင္ တထစ္ခ်ေျပာလုိ႔မရဘူး။ တကယ္ေတာ့ စကားလံုးေတြက မလံုေလာက္ဘူး။ တယ္လီပသီလိုေနတယ္။ စကားလံုးဟာ တခြန္းဆို တခြန္းပဲယူလို႔ မရဘူး။ (ကိုယ္လုိရာကို ဆြဲယူလုိ႔ မရဘူး)

ကိုယ့္အႀကိဳက္ေျပာရရင္ ဂ်ဴးကို ဝတၳဳမေရးဘဲ ေဆာင္းပါးေတြခ်ည္း ေနာက္ပိုင္းေရးေစခ်င္ေတာ့တယ္။ သူေျပာခ်င္ ေပးခ်င္တာေတြက ေဆာင္းပါးနဲ႔ပိုလုိက္ၿပီး ေဆာင္းပါးသာျဖစ္ရင္ ပိုတန္ဖိုးရွိမွာလို႔ခ်ည္း ေတြးမိတယ္။ ကိုယ့္အႀကိဳက္ေပါ့။ ေဈးကြက္ေတာ့ မသိဘူး။

ဥပမာ - ဝင္းဝင္းလတ္ အခ်စ္၏ေနာက္ဆက္တြဲ မွာဆုိရင္ သူ႕ စံျပ ဇာတ္ေကာင္ေတြဟာ တကယ့္ စံေတြပဲ။ (တကသဘနတို႔ လိုင္းမ်ိဳးပဲ)။ ဒါေပမဲ့ကြာတာက တင္ျပပံု၊ သ႐ုပ္ေဖာ္ပံု၊ အင္မတိ အင္မတန္ ကိုယ္ေတြအတြက္ ကြာတယ္။ အဲဒီလို အရည္အေသြးမ်ိဳးထက္မကေအာင္ တကသဘန ေရးခ်င္ ေရးႏိုင္မယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီလို ဇာတ္ေကာင္သရုပ္ေဖာ္မႈမ်ိဳး သူ မတတ္ႏိုင္ဘူး။

တကသဘန တို႔ မစဝတုိ႔က သူတို႔ စံေတြကို လူနဲ႔တူေအာင္ (ဖတ္တဲ့လူနဲ႔ တသားတည္းက်ေအာင္) မျပႏိုင္ဘူး။ ဖတ္တဲ့လူက သပ္သပ္၊ ဇာတ္ေကာင္က သပ္သပ္ႀကီးပဲ။

န: ခိုင္ကေလာ့ လူပီသပါတယ္ (နည အဲလို ၫႊန္းလုိ႔ ဖတ္ၾကည့္ခ်င္တာ။ ခိုင္ စာအုပ္ကို အဲလုိလာေျပာ လာၫႊန္းၾကတာ 3/4 ေယာက္ရွိၿပီ။ ၿပီးေတာ့ အကုန္လံုးက တကၠသုိလ္ဘုန္းႏိုင္ ဖန္ မဟုတ္ဘူး)

Me: အႏုပညာဟာ အႏုပညာေပါ့။ အဲဒီထဲမွာ လူသားေကာင္းက်ိဳး ရည္ရြယ္ၿပီး မျဖစ္မေနပါကို ပါရမယ္ဆုိတာ နားကို မလည္ဘူး။ ဒီေနရာမွာ AP နဲ႔ အျမင္ခ်င္းတူတယ္။ ေနာက္ ဗမာစာဖတ္သူေတြရဲ႕ ေလာဘ၊ ေတာင္းဆုိမႈ သိပ္မ်ားတယ္။ အႏုပညာသမားဟာ ပရိသတ္ကို လမ္းျပရမယ္ ဘာရမယ္ ညာရမယ္ သိပ္လုပ္တာပဲ။

ေနာက္တစ္ခုက အက်င့္။ ကိုယ္ႀကိဳက္တာပဲ ေကာင္းတယ္မွန္တယ္ လုပ္ခ်င္တတ္တဲ့အက်င့္။ ဘာေၾကာင့္ႀကိဳက္ရတာဆုိတာေလးကို ဂုဏ္လုပ္လုိက္ခ်င္ေသးတာ။ သူတပါးက တန္ဖိုးမသိေလျခင္းလုပ္လုိက္ခ်င္ေသးတာ။ ဗမာဝတ္စံု​ဝတ္တာ ကုိယ့္ဘာသာေအးေအး မဝတ္ဘဲ မဝတ္တဲ့လူေတြကို လုိက္ရိလုိက္ဦးမွ ဆုိတာမ်ိဳးနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ပဲ။

ေကာင္းတယ္လို႔ ထင္ရမွတ္ရတိုင္း ႀကိဳက္မွာ မဟုတ္တာကုိ နားလည္ဖို႔လိုတယ္။ မႀကိဳက္ဘူးဆုိတာ မေကာင္းဘူး၊ အသံုးမက်ဘူး၊ တန္ဖိုးမရွိ/မသိဘူး ေျပာတာ မဟုတ္ဘူးဆုိတာလည္း နားလည္ဖို႔လုိတယ္။

အေတာ္ပဲ။ ကူးထားရမယ္။ ပို႔စ္တင္စရာမရွိရင္ ဒါေကာက္တင္လို႔ ရတယ္။

***
တကယ္ေတာ့ m ေျပာတာလည္း အတြင္းစိတ္ရည္ရြယ္ခ်က္က ကိုယ္ထင္သလို ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မယ္ (ဟုတ္ခ်င္လည္း ဟုတ္မယ္)။ ကိုယ္လည္း ကိုယ္လုိရာ ဆြဲယူလုိက္တာ ျဖစ္ႏုိင္တယ္။

ဒါေပမဲ့ အဓိကက သူ႕စကားလံုးေတြနဲ႔ သူ႕ကို ရည္ရြယ္ၿပီးေျပာခ်င္တာ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္ေျပာခ်င္တဲ့ သေဘာထားေတြက စကတည္းက စိတ္ထဲမွာရွိၿပီးသာ။ ဥပမာ - သူလုိလူ (ဦးခ်စ္ေမာင္) ကို မႀကိဳက္ဘူးေျပာေတာ့ တုန္႔ျပန္ၾကပံုေတြကတည္းက။ အဲဒါမ်ိဳးေတြကို ရည္ရြယ္တာပဲ။

***
ျဖည့္စြက္

TR: ရီတာဆို အဲလိုရန္ျဖစ္ရတာ ႀကိဳက္တယ္။ အားေနရင္ ရန္ျဖစ္မယ္ မဟုတ္တာေတြ အကုန္ေျပာမယ္ ဆရာႀကီးလိုလို လုပ္မယ္ သိပ္ေကာင္းတယ္ အခ်ိန္ကုန္မွန္းမသိ ကုန္သြားေရာ။

***
ထပ္မံျဖည့္စြက္

ဒီပို႔စ္ကေတာ့ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ကို ႀကိဳက္တာ ကိုယ့္ဘာသာ ႐ိုး႐ိုး မႀကိဳက္ဘဲ၊ ႀကိဳက္တတ္တဲ့လူကမွသာ ဒီလို အရည္အေသြးေကာင္းေတြကို ျမင္တတ္လို႔၊ မႀကိဳက္တတ္တဲ့လူေတြက အဲေလာက္ အသံုးမက်လို႔ ဆုိတဲ့ အမူအက်င့္ အေျပာအဆုိမ်ိဳး၊ ခုတံုးလုပ္တာမ်ိဳးလို႔ ျမင္လို႔ တင္လိုက္တာ။

အဲလို ေျပာတတ္တဲ့လူရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ စာေရးဆရာေရးျပတဲ့ အရည္အေသြးေတြ တကယ္ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာရွိတာမွန္ရင္ သူႀကိဳက္ရတဲ့အေၾကာင္းကို အဲလိုအေျပာအဆုိမ်ိဳးနဲ႔ ေျပာေနမွာကို မဟုတ္ဘူး။

အဲလုိ လူမ်ိဳးက ခုတံုးလုပ္႐ံု အႀကိဳက္ခံရတဲ့ စာေရးဆရာမွာလည္း အႀကိဳက္ခံရလို႔ ဘာမွ ဂုဏ္ယူစရာမရွိဘူး။

***

လကၤာရည္ေက်ာ္ - သမားလည္ျပန္

လကၤာရည္ေက်ာ္ - သမားလည္ျပန္

လကၤာရည္ေက်ာ္ ဝတၳဳတိုစာအုပ္ဖတ္ၿပီးေတာ့ ဘေလာ့မွာ ျပန္႐ုိက္တင္ခ်င္စိတ္ေတာင္ ျဖစ္မိတယ္။

အစဆံုးလံုးခ်င္းနဲ႔ ဝတၳဳတိုတစ္ပုဒ္ ဖတ္ရတုန္းက မဆလေခတ္မွာ တဝက္တိတိ ႀကီးခဲ့တဲ့ စာေရးဆရာလုိ႔ ထင္ေယာင္ထင္မွား ျဖစ္မိတဲ့စိတ္ေတာင္ တကယ္ေပ်ာက္သြားတယ္။ အေတာ္ မွ်မွ်တတနဲ႔ စိတ္ေကာင္းေစတနာကို ေပၚလြင္ေအာင္ေရးႏိုင္တဲ့ စာေရးဆရာမ်ိဳး။

အခ်စ္၏ေနာက္ဆက္တြဲ စာမ်က္ႏွာ ဖတ္ရတုန္းကလို လူ႕ေလာကနဲ႔ ဆရာဝန္ေလာကရဲ႕ ေကာင္းျမတ္မႈေတြကို ျမင္သာလက္ခံႏိုင္ေအာင္ ျပႏိုင္စြမ္းတဲ့ စာေရးဆရာ။ လူ႕စိတ္သဘာဝနဲ႔ ဆရာဝန္စစ္စစ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္သဘာဝကို ဇြတ္ သူရဲေကာင္းမဆန္ေစဘဲ ေလးစားေလာက္ေအာင္ ႐ိုး႐ိုးသားသား ေရးျပႏိုင္တာ အမွန္ပါပဲ။

(မွတ္ခ်က္။ အကုန္ မၿပီးေသးခင္ ထေရးမိသည္)

***
...
"ဒီလုိလုပ္ေလ ဆရာ၊ ဆရာတို႔ သင္ေပးထားတဲ့ ပညာေတြလည္း အလကားမျဖစ္ရေအာင္၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း လခကေလး ၿမိဳးၿမိဳးျမက္ျမက္ရေလေအာင္ ႏိုင္ငံျခားမွာပဲ ေဆးသြားကုလုိက္မယ္ မေကာင္းဘူးလား"

အားလံုးဝိုင္းရယ္ၾကသည္။ မိမိလည္း မေနႏိုင္ဘဲ ရယ္လုိက္မိသည္။

"ပညာေတာ္သင္သြားတုန္းကေတာ့ ငါလည္း ႏုိင္ငံျခားမွာ ေဆးကုဖူးတာေပါ့ကြာ။ မင္းေျပာတဲ့ ၿမိဳးၿမိဳးျမက္ျမက္လည္း ရဖူးတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ငါကေတာ့ ျပန္လာခဲ့တာပါပဲ။ အဲဒါ ဘာျဖစ္လုိ႔လို႔ မင္း ထင္သလဲ"

လူေနာက္ ဆရာဝန္ကေလး မ်က္ႏွာပိုးသတ္သည္။

"ဟုတ္တယ္ဆရာ၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း အဲဒါကို စိတ္ဝင္စားေနတာပဲ။ ၾကားရသေလာက္ေတာ့ ဆရာ ဟိုမွာလည္း ေတာ္ေတာ္ အဆင္ေျပခဲ့တာပဲ။ အဲဒါ ဘာလို႔ ဆရာျပန္လာတာလဲ"

...

"ဒီလုိ စဉ္းစားၾကည့္ရေအာင္ကြာ။ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ ဆုိတာကို မင္းတို႔ ဘယ္လုိ နားလည္သလဲ"

ေကာင္ေလးမ်က္ႏွာ ၿပံဳးစိစိ ျဖစ္သြားသည္။

"မရယ္နဲ႔ ေဟ့ေကာင္။ ငါ တရားေဟာမလို႔ မဟုတ္ဘူး။ ငါ ခံစားရတဲ့အတိုင္း ငါ ေျပာျပမလို႔။ ငါ ႏိုင္ငံျခားမွာတုန္းက ငါ့မွာ ဘာသာစကားျပႆနာလည္း ဘာမွ မရွိဘူး။ မင္းတုိ႔အသိ။ ၿပီးေတာ့ ငါ့ထံုးစံက ေရာက္ေလရာအရပ္မွာ သူတို႔စ႐ိုက္၊ သူတို႔ဘဝ ေနပံုထုိင္ပံု၊ သူတို႔ ဘာစိတ္ဝင္စားတယ္ အၿမဲေလ့လာတယ္။ ေဒသခံနဲ႔ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးေနႏိုင္ေအာင္ အၿမဲ ႀကိဳးစားတယ္။ သံုးလ၊ အလြန္ဆံုး ေျခာက္လဆုိရင္ ရၿပီ။ အုိေကၿပီ။ အကုန္သိသြားၿပီ။ ငါနဲ႔ စကားေျပာရင္ သူတို႔ ငါ့ကို လူစိမ္းတစ္ေယာက္လုိ မခံစားရေတာ့ဘူး။ တသားတည္း ျဖစ္သြားၿပီ။ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ လူမ်ိဳးေပါင္းစံုနဲ႔ ငါနဲ႔ စားအတူ သြားအတူ အဲလို ခင္သြားၿပီ။ ခင္သြားတဲ့အခါက်ေတာ့ ငါ ဘာသတိထားမိလဲ သိလား"

...

"ငါ ဒီအတုိင္း တသက္လံုးေနလို႔ မေပ်ာ္ဘူးဆုိတာကိုေပါ့။ ငါ ဒီမွာ ကိုယ့္လူမ်ိဳးေတြၾကားထဲမွာ အလုပ္လုပ္ေနရတုန္းက ဒီလိုမ်ိဳး၊ အခု မင္းတို႔နဲ႔ ေနသလုိမ်ိဳးေပါ့ကြာ၊ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေပါင္းသင္းၿပီး အလုပ္လုပ္ရင္ အတူတူ အဲသလို ေနရတာ ငါေပ်ာ္တယ္။ ကိုယ့္ဘာသာစကားနဲ႔ ကိုယ္ ေျပာဆုိ ရယ္ေမာေနရတာ ေပ်ာ္တယ္။ ဟိုမွာ မေပ်ာ္တာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာ တစ္ခုခု လုိေနသလိုပဲ။ ဒီမွာလုိေတာ့ မေပ်ာ္ဘူး။ တစ္သက္လံုး အဲသလိုႀကီးေနႏိုင္လားလို႔ စဉ္းစားလုိက္ေတာ့ ရွင္းတယ္။ မေနႏိုင္ဘူး။ ဒီမွာပဲ ေနခ်င္တယ္။

ငါ ထင္တယ္ေလ။ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဆုိတာ အဲသလုိမ်ိဳးပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔"

(ေထာင္စုႏွစ္ ျဖတ္ေက်ာ္ ဆရာဝန္ မွ)

***

ဘာလီခရီး

14th Apr ~ 17th Apr 2011

ကိုယ့္ဘာသာ ျပန္စဉ္းစားၾကည့္တဲ့အခါ ငယ္ငယ္တုန္းက မုန္းေလာက္ေအာင္ လုပ္ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့အရာေတြကို ခုခ်ိန္မွာ အၿငီးေငြ႕ႀကီး ၿငီးေငြ႕ေနတတ္တာ ေတြ႕ရတယ္။

တီဗြီ (႐ုပ္ရွင္) ၾကည့္တာ၊ ဖုန္းေျပာတာ၊ နားထဲ နားၾကပ္ထည့္ၿပီး ေဝါ့ခ္မင္းနားေထာင္တာ၊ အဲဒါေတြ ခုခ်ိန္မွာ တစ္ခုမွ မလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ relax မျဖစ္ဘဲ ကိုယ့္ဘာသာ အလုပ္တာဝန္ေပးထားရသလို ျဖစ္ေနမိတယ္။

ၿပီးေတာ့ ခရီးသြားရတာ။ ငယ္ငယ္က တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ အညာျပန္တာအျပင္၊ ေအာက္တိုဘာလုိ ဒီဇင္ဘာလို ပိတ္ရက္တုိမ်ိဳးမွာ ခရီးတိုသြားျဖစ္တာေတြေရာနဲ႔ ျပန္စဉ္းစားၾကည့္ရင္ မိသားစုနဲ႔ အတူေနတုန္းက အေတာ္ကို ဂဒီးဂဒီး ခရီးသြားခဲ့ရတာ။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ မေရာက္ဖူးတဲ့ေနရာေတြ ေရာက္ရတာ ႀကိဳက္ေပမယ့္ ခရီးသြားလုိ႔ ပင္ပန္းရတာ၊ အလုပ္႐ႈပ္တာေတြကိုေတာ့ မႀကိဳက္ေတာ့ဘူး။

ေနာက္ေတာ့ ေဒသႏၱရကို လံုးဝ စိတ္မဝင္စားတာ။ သူ႕အလုိလိုသာ မွတ္မိသြားခ်င္သြားမယ္။ ဘယ္ေနရာမွာ ဘာေတြရွိၿပီး ဘယ္လုိေခၚမွန္း အားအင္စိုက္ထုတ္ၿပီး မွတ္သား မထားခ်င္ဘူး။

ဒီလုိနဲ႔ပဲ ပ်င္းၿပီး မေရးျဖစ္တဲ့ ဘာလီထရစ္ပ္ကို သစ္ ေျမႇာက္ေပးတာနဲ႔ ေရးခ်င္သလုိလို ျပန္ျဖစ္လာတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီကတည္းက ေရာက္ခဲ့တဲ့ temple ႏွစ္ခုကို နာမည္သိေအာင္ လုပ္မထားဘူး။ ကိုယ္နဲ႔ မရင္းႏွီးတဲ့ ေနာက္လည္း အၿမဲသြားလာေနရမွာမဟုတ္တဲ့ ခဏပဲေရာက္တဲ့ ေနရာက နာမည္ေတြမွတ္ထားၿပီး ဘာလုပ္ရမွာလဲလို႔ပဲ ေတြးမိတယ္။ လုိအပ္ရင္ေတာ့ သိေအာင္လုပ္႐ံုေပါ့၊ မဟုတ္လား။

ဘာလီက ဗမာျပည္နဲ႔ သိပ္မထူးသလို ခံစားရတယ္။
အေနာက္တုိင္းကလာတဲ့လူေတြအဖို႔ေတာ့ အသစ္အဆန္းျဖစ္မွာ ျဖစ္ေပမယ့္ အာဆီယံႏိုင္ငံေတြကေတာ့ ဒီရာသီဥတု ဒီပတ္ဝန္းက်င္ ဒီ႐ုပ္ဒီရည္နဲ႔ ဒီအစားအေသာက္မ်ိဳးပဲ သူမသာ ကိုယ္မသာေတြခ်ည္းပါပဲ မဟုတ္လား။ ၿပီးေတာ့ ဘာလီတကၽြန္းလံုး လက္မႈပစၥည္းလုပ္တဲ့ေနရာေတြ သိပ္ေပါတယ္။ ဒါလည္း ကိုယ္ေတြအတြက္ေတာ့ ပုဂံေရာက္ေနသလိုပဲ။ ၿပီးေတာ့ လူေနအေဆာက္အဦေတြ ဆိုင္ခန္းေတြကလည္း ခပ္ဆင္ဆင္။ အမ်ိဳးသမီးေတြကလည္း အင္ဒိုနီးရွားပါတိတ္ထမီေတြ ဝတ္ထားၾကတယ္။

တည္းျဖစ္တဲ့ ဟိုတယ္က dekuta, 3 stars ေလာက္ပဲ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေနရတာ အေတာ္အဆင္ေျပတယ္။ ဟိုတယ္ဒီဇိုင္းကေတာ့ ဂ်ပန္ပံုစံလို႔ ထင္မိတယ္။ ညပိုင္းကိုေရာက္တယ္။ ေနာက္တေန႔ ဟိုတယ္က ပက္ေက့ခ်္နဲ႔ပဲ ကားငွားၿပီး ၅ ေနရာလား ၆ ေနရာလား တေနကုန္ ပတ္လုိက္တယ္။ ကားငွားခကေတာ့ အလြန္ ေဈးသက္သာၿပီး ကားကလည္း ေကာင္းတယ္။

ေဈးအတင္းေရာင္းတာ၊ သူတို႔ဆုိတဲ့ေဈးထက္ ေခါက္ခ်ိဳးေလာက္ဆစ္ရတာလည္း ဗမာျပည္လုိပဲ။ ငွားလာတဲ့ကားက ေနာက္ဆံုးခရီးစဉ္ကို ကုန္တိုက္တစ္ခု လုိက္ပို႔ေပးေတာ့မွ ေအးေအးသက္သာ ေဈးဝယ္ရတဲ့ အရသာကုိ စိတ္ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ခံစားရေတာ့တယ္။ (ပိုက္ဆံ နည္းနည္း ပိုကုန္တာ ကိစၥမရွိဘူး။ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ကင္းဖို႔က အဓိက)။ အဲဒီက ဝယ္လာတဲ့ အေရာင္အဆင္းေမွးေမွးမွိန္မွိန္ ေဖ်ာ့ေတာ့ေတာ့ (ကိုယ္ႀကိဳက္တာ ကိုယ္ဝယ္တာ) ပါတိတ္ႏွစ္ထည္ကို ဒီတေခါက္ ရန္ကုန္အျပန္မွာ ေမေမနဲ႔ အေဒၚကို ကန္ေတာ့ေတာ့ "ေရလဲလံုခ်ည္နဲ႔ တူလိုက္တာ" လုိ႔ ေျပာၾကတယ္။

ပင္လယ္ကမ္းပါးေစာင္းမွာ ရွိတဲ့၊ ေမ်ာက္ေတြရွိတဲ့ temple ကို သြားရတာလည္း ႀကိဳက္ပါတယ္။ အဲဒီေနရာက ဘိခ်္လည္း မဟုတ္ေတာ့ ေက်ာက္ကမ္းပါးေပၚကေန ငံု႔ၾကည့္ရတဲ့ ပင္လယ္ေရက ၾကည္သန္႔ၿပီး ျပာလဲ့စိမ္းစုိေနတာ ေနပူတာနဲ႔ ေမ်ာက္ေတြလာမွာကိုေတာင္ ေမ့သြားတယ္။

ပင္လယ္ကမ္းေျခမွာ ကဗ်ာဆန္ဆန္အေတြးေလး ဘာေလး ေတြးခ်င္ေပမယ့္ သိပ္ ထြက္မလာလို႔ ဒီတုိင္း စိတ္ဗလာပဲ ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒါ ပိုေတာင္မွ ေကာင္းေသးတယ္။ အတူလာတဲ့ ညီမေလးက ကိုယ့္ ပို႔စ္တစ္ခုက စာသားကို ေသာင္ျပင္မွာ ေရးမလို႔ဆို ေလယာဉ္ေပၚမွာ ေျပာေပမယ့္ မေရးျဖစ္လုိက္ဘူး။ "လြမ္းတယ္ဆုိတာ လႈိင္းေတြလုိပဲ လူကို တျဖည္းျဖည္းတုိက္စားသြားတာ" ဆိုတဲ့ စာေၾကာင္းဆုိလား။

အင္ဒိုနီးရွား သြားလည္မယ္ ေျပာေတာ့ "သြားေပါ့။ အဲဒီဘက္ကမွ တကယ္ သာယာတာ။ မင့္ စင္ကာပူနဲ႔ ဘာမွကို မဆုိင္ဘူး" ဆိုတဲ့ စကားေလးေတာ့ (ခမ်ာ စင္ကာပူကို အေတာ္ စိတ္နာရွာပံုရတယ္ လို႔ ေတြးၿပီး) အဲဒီမွာရွိေနခိုက္ မၾကာခဏ သတိရမိတယ္။

ၿခံဳေျပာရရင္ေတာ့ သြားလည္ရတာ ေပ်ာ္ပါတယ္။
လြတ္လြတ္လပ္လပ္ သြားလာရတာ၊ အလုပ္ မလုပ္ဘဲေနရတာ၊ ခပ္ဆင္ဆင္ပဲ ဆုိဦးေတာ့ မေရာက္ဖူးတဲ့ေနရာေဒသကို ေရာက္ရတာကို ေပ်ာ္ပါတယ္။ စိတ္ထဲ ဘာ ထူးထူးျခားျခား ခံစားရလဲ ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ့္ အေနနဲ႔႔ ဘာမွ သိပ္ထူးထူးျခားျခား မခံစားရဘူးပဲ ေျပာရမယ္။ ေအးရွားထက္ ဥေရာပ အေမရိကသြားရမွပဲ ထူးျခားတယ္ထင္ေတာ့မွာ။ ေအးရွားမွာေတာင္ အာဆီယံေဒသတြင္း မဟုတ္ဘဲ ကိုးရီးယား ဂ်ပန္လိုေနရာမ်ိဳးဆုိ ထူးျခားမယ္ ထင္ပါတယ္။

တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္။ လူ႕သေဘာက အဲဒီေနရာ မေရာက္ခင္သာ စိတ္ကူးနဲ႔ ေတြးၿပီး ေရာက္ရင္ ဟုတ္လွမယ္ ထင္တာ၊ တကယ္တမ္း ေရာက္သြားျပန္ေတာ့လည္း ဘာမွ မဟုတ္ေတာ့ျပန္ဘူး ျဖစ္တတ္ေသးတယ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျပင္ရဆင္ရ အလုပ္႐ႈပ္တာရယ္၊ ရက္နည္းနည္းပဲ အခ်ိန္ရလို႔ rush ျဖစ္တာရယ္ ဖယ္လုိက္ရင္ ခရီးေတြ သြားရတာ ႀကိဳက္တယ္လုိ႔ ေျပာလုိ႔ရပါတယ္။ အတိအက်ေျပာရရင္ လက္ရွိဘဝက ခဏျဖစ္ျဖစ္ ထြက္ေျပးလုိက္ရတာကို ႀကိဳက္တယ္။ ခရီးထြက္ရလုိ႔ ရင္တလွပ္လွပ္နဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ၿပီး တသသ ျဖစ္ခဲ့ရတာေတာ့ အညာမွာအၿမဲေနတုန္း ကေလးဘဝ ကာလေလာက္ပဲ။ ေနာက္ေတာ့ ေအာက္ကို ေျပာင္းလာၿပီး ေနာက္ပိုင္း ခဏခဏ ဟိုသြားဒီသြား သြားရပါမ်ားလာေတာ့ ခရီးသြားရတာကို ရင္မခုန္ေတာ့ဘူး။

ဘာလီက က်ယ္တယ္၊ သဘာဝပိုဆန္တယ္၊ နိမ့္ျမင့္ကြဲျပားမႈေတြလည္း ရွိတယ္၊ ဒီမွာလို ဘယ္ေနရာၾကည့္ၾကည့္ တပံုစံတည္း မဟုတ္ဘူးဆုိေတာ့ SEA ႏိုင္ငံခ်င္းအတူတူမွာေတာင္ စင္ကာပူကလူေတြအတြက္ေတာ့ ထူးျခားမွာပါ။ အေနာက္အရပ္က လူေတြအတြက္ေတာ့ ဆုိဖြယ္ရာမရွိ ျဖစ္မွာေပါ့ေလ။

ျပန္ေရာက္လို႔ ေလဆိပ္ကထြက္ ခ်န္ဂီ beach ကို ျဖတ္ေတာ့ စင္ကာပူကမ္းေျခသာ သက္ရွိလုိဆုိရင္ ကိုယ့္ဖုန္းထဲမွာ ႐ိုက္ထားတဲ့ ဘာလီကမ္းေျခပံုေတြ ထုတ္ျပၿပီး "ပင္လယ္ကမ္းေျခဆုိတာ ဒါမ်ိဳးကို ေခၚတာ သိလား" လို႔ ေျပာခ်င္စိတ္ေပါက္မိတယ္။ တကယ္ေတာ့ အေတြးက ကေလးကလားနဲ႔။ စင္ကာပူကို မၾကည္တဲ့ ဓါတ္ကူးသြားတာ။

တကယ္ဆုိ စင္ကာပူကို ဒီေလာက္ ၾကည့္မရစရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး။
ဒီမွာ တစ္ေယာက္တည္း လာေနရတယ္၊ တစ္ေယာက္တည္း အလုပ္လာလုပ္ရတယ္ ဆုိတဲ့ အေတြးေတြနဲ႔ အျပင္တေနရာကေန ဒီကို ျပန္ဝင္ရတဲ့အခါ ရန္လုိတဲ့အေတြးမ်ိဳး ေတြးမိတာ။ တကယ္လို႔မ်ား စင္ကာပူကို အလည္လာရတာ၊ ဒါမွမဟုတ္လည္း စင္ကာပူက ကိုယ္ ႀကီးျပင္းလာရတဲ့ေနရာသာ ျဖစ္မယ္ဆုိရင္ ေတာ္ေတာ္ ႏွစ္သက္မိမယ္ ထင္တယ္။ သြားေရးလာေရး အဆင္ေျပတာ၊ သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔ရွိတာ၊ ရာသီဥတု မပူလြန္း မေအးလြန္းတာ၊ သစ္ပင္ေတြမ်ားမ်ားရွိတာ၊ အေဆာက္အဦနဲ႔ လမ္းေတြ စနစ္တက်ရွိတာကို ႀကိဳက္တယ္။

***
ုျမန္မာျပည္ကေတာ့... အင္း... မေျပာေတာ့ဘူး။ ကိုယ္ တသက္လံုးေနလာခဲ့ရတဲ့ ေနရာမို႔လုိ႔သာပဲ။ မဟုတ္ရင္ တစက္မွကို ကသရ ရွိတယ္လို႔ ေတြးမိမယ္မထင္ဘူး။

ခု ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ျမန္မာျပည္လြမ္းနာက်ေနတယ္။ ဘာလုပ္လုပ္ ျမန္မာျပည္ ဘယ္ေတာ့ ထပ္ျပန္ရမလဲဆုိတာပဲ ေတြးေနမိတယ္။ ခုေန ဘယ္လိုမွ ေနာက္အလုပ္ထပ္ရွာလို႔ မရေတာ့ေလာက္ေအာင္ထိ အလုပ္ျပဳတ္သြားရင္ အေတာ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းမွာလို႔ခ်ည္း ေတြးေနမိတယ္။ (႐ိုး႐ိုးျပဳတ္ရင္ မျပန္ျဖစ္ေသးဘဲ ေနာက္အလုပ္တစ္ခု ထပ္ရွာေနမိဦးမွာမုိ႔လို႔)

ကိုယ့္ဘာသာ ေဖာင္ဖ်က္ရေလာက္ေအာင္ မျပတ္သားေတာ့ ေဖာင္ သူ႕ဘာသာ အလုိလုိ နစ္သြားရင္ေကာင္းမွာလို႔ စဉ္းစားမိတာေပါ့။

***
ဒီေန႔ ျမန္မာျပည္က ျပန္လာၿပီး အလုပ္ျပန္ဝင္တဲ့ တတိယေျမာက္ေန႔။
အေျခအေန ေတာ္ေတာ္ဆုိးေနတယ္။ ပိတ္ရက္မွာ တစ္ခုခု လုပ္မွ ျဖစ္ေတာ့မယ္။ ၾကာရင္ မလြယ္ဘူး။

***

in Bali

(14th Apr ~ 17th Apr 2011)




sea, sky, horizon, cliff, temple





ေျပာင္းသစ္ၿမိဳ႕ရြာ တဘက္ကမ္း





မိုးအဆံုးနဲ႔ ေရအဆံုးလို မိုးကုပ္စက္ဝိုင္းဆုိလား လွည့္စားထားတဲ့ ျမင္လႊာေအာက္က ဘယ္လုိမွ မေရာက္ႏိုင္တဲ့ တစ္ေနရာမွာ

ငါ နဲ႔ ဝိပႆနာ

၂၉ ဇြန္မွာ ျပန္ေရာက္ၿပီး၊ ဇူလိုင္ ၁ ရက္ေန႔ ညေန ၆ နာရီမတိုင္ခင္ ဦးဂိုအင္ကာရိပ္သာဆီ လာခဲ့တယ္။ တခါမွ အေလ့အက်င့္မရွိ၊ စိတ္ဆႏၵမျပင္းျပတဲ့ အလုပ္တစ္ခုကို လုပ္ဖို႔ ငါ ဘာမွ ႀကိဳေတြးမေနဘူး။ ေနာင္ခါလာ ေနာက္ခါေဈးပဲ သေဘာထားၿပီး ၂၉၊ ၃၀ နဲ႔ ၁ ရက္ေန႔ထိ ဟိုသြားဒီသြား ဟီးဟီးဟားဟားနဲ႔ပဲ ရိပ္သာ ေရာက္သြားေတာ့တယ္။

ရိပ္သာဝင္ဖို႔ တုိက္တြန္းသူက သူ၊
အစစ အရာရာ (ယူသြားရမယ့္ ပစၥည္းအေသးအမႊားေလးကစ) မအားတဲ့ၾကားက သန္းေခါင္ေက်ာ္ထိ ျပင္ဆင္ထည့္ေပးတဲ့သူက ငါ့ အေဒၚ၊
ဘာရယ္ညာရယ္ သိပ္မေတြးဘဲ ဝင္ဆုိလည္း ဝင္လုိက္တာေပါ့ ဆုိတဲ့သူကေတာ့ ငါ။

တိုက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ အိမ္က အခန္းေဖာ္ ညီမေလးတစ္ေယာက္ ဇန္နဝါရီေလာက္မွာ ျမန္မာျပည္ျပန္တုန္းကလည္း အဲဒီရိပ္သာမွာပဲ ဝင္ခဲ့ေသးတယ္။ သူကလည္း ငါ့ကို တုိက္တြန္းတယ္။

သယ္သြားတဲ့ ပစၥည္းေတြက လက္ေဂ့ခ်္ အေသးတစ္၊ လက္ဆြဲအိတ္ တစ္၊ ဆြဲျခင္းအႀကီး တစ္။
အထဲမွာ ေစာင္ ၃၊
ေခါင္းအံုးဖံုး ၂၊
မိုးေအးရင္ ဝတ္ဖို႔အေပၚဝတ္အက်ႌအပါး ၂၊
မ်က္ႏွာသုတ္ပုဝါ အေသး ၂၊
ျခင္ေထာင္ ၁၊
ေခါင္းအံုး ၁။ (မွတ္ခ်က္။ အကုန္မဟုတ္ေသး)

အမွန္ေတာ့ အိမ္က တစ္ခုစီပဲ ထည့္ေပးထားတာေတြကို သြားခါနီး ငါ့ဘာသာ ထပ္ျဖည့္လိုက္တာ။ ရိပ္သာဝင္တာေတာင္မွ ဇာခ်ဲ႕ခ်င္ေနေသးတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ ဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္လည္း ဘယ္လုိလုပ္မလဲ။ ရိပ္သာရဲ႕ အေနအထားကိုလည္း ငါ မသိရေသးဘူး။ ေခါင္းေလွ်ာ္ၿပီးရင္လည္း ေခါင္းအံုးဖံုးနဲ႔ မ်က္ႏွာသုတ္ပုဝါက လဲပစ္ခ်င္ေသးတာ။ ေစာင္ ၃ ထည္ဆုိတာကလည္း ခင္းတာတစ္ထည္၊ ၿခံဳတာက ေအးရင္ အထူ၊ မေအးရင္ အပါး။

ဘယ္မလဲ အပို၊ အားလံုးကြက္တိပဲ။

***
ဟိုေရာက္ေတာ့ ရိပ္သာက အေဒၚရဲ႕အသိ ရိပ္သာကိစၥေဆာင္ရြက္တဲ့ ဦးေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ အသင့္ေတြ႕တယ္။ ေနာက္ အဲဒီတရားပတ္မွာ တရားျပမယ့္ဆရာမကလည္း အေဒၚရဲ႕အသိပဲလုိ႔ ဆုိတယ္။ ငါ့မွာ ငါ့အေဖရဲ႕ အသိ၊ ငါ့အေဒၚရဲ႕ အသိေတြနဲ႔ ဘယ္သြားသြား ဘယ္ေနရာမွ ဘယ္ေတာ့မွ မလြတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး ထင္တာပဲ။ ထားပါေတာ့။ မလြတ္လည္း တည့္တည့္ဝင္တုိး႐ံုေပါ့။

ငါ ေနရမယ့္ အေဆာင္က အစြန္ဆံုးေနရာမွာ။ လုိက္ပို႔တဲ့သူေတြ ျပန္သြားေတာ့ အခန္းေဖာ္မေရာက္ေသးတဲ့ ႏွစ္ေယာက္ခန္းထဲ အူေၾကာင္ေၾကာင္ပဲ က်န္ရစ္တယ္။ ငါ ဘာျဖစ္လုိ႔ ဒီေနရာ ေရာက္လာတာလဲ၊ တလေတာင္ မျပည့္တဲ့ ခြင့္ရက္နည္းနည္းမွာ ၁၀ ရက္ေတာင္ ဘာလုိ႔ အခ်ိန္ကုန္ခံရတာလဲ၊ စကားေတာင္ ေျပာခြင့္မရွိဘူးဆုိတဲ့ေနရာမွာ ဘာကို ေမွ်ာ္လင့္ၿပီး လာတာလဲ။

ဘာျဖစ္လုိ႔ ဒီေနရာကို ေရာက္လာတာလဲဆုိေတာ့ ရွင္းပါတယ္။ သူက ဝင္ေစခ်င္လုိ႔ ​ဝင္ခုိင္းလုိ႔ေပါ့။ နားေအးရင္ ၿပီးတာပဲ။

ဘာျဖစ္လုိ႔႔ ၁၀ ရက္ အခ်ိန္ကုန္ခံရတာလဲဆုိေတာ့ ၁၅ ရက္ထက္ နည္းလုိ႔ေပါ့။ ေနာက္ ၁၀ ရက္ထက္ နည္းတာ မရွာႏိုင္ခဲ့လုိ႔ေပါ့။

ဘာကို ေမွ်ာ္လင့္သလဲဆုိေတာ့ ဘာမွ မေမွ်ာ္လင့္ပါဘူး။ ဘာလုိ႔ဆုိ ငါ့မွာ သညာသိကလြဲလို႔ သဒၶါတရားမွ ျပည့္စံုေအာင္ မရွိတာ ဘာကို ယံုၾကည္ၿပီး ေမွ်ာ္လင့္မွာတဲ့လဲ။

ခဏေနေတာ့ အခန္းေဖာ္ေရာက္လာတယ္။ သူက ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္ မိန္းကေလး။ ၂၄ ႏွစ္ရွိၿပီ။ စခန္းအစစ္က ၂ ရက္ေန႔မွ စမွာဆုိေတာ့ ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္းေတာ့ ငါတို႔ သူ႕အေၾကာင္း ကိုယ့္အေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ၾကတယ္။

သူက တခါမွ ဒါမ်ိဳး မဝင္ဖူးေသးဘူး ေျပာတယ္။ ငါနဲ႔ တူတူပဲ။
ေနာက္ေတာ့ စည္းကမ္းခ်က္ေတြကို ထမင္းစားေဆာင္မွာ သြားနားေထာင္ရတယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း သူနဲ႔ ငါ စကားမေျပာျဖစ္ၾကေတာ့ဘူး။ စကားေျပာလို႔ရတဲ့ ေနာက္ဆံုးေန႔ မတိုင္ခင္ထိေပါ့။

သူ ဘာလုိ႔ ဝင္တယ္ဆုိတာေတာ့ မသိဘူး။ ဒါေပမဲ့ ထူးေတာ့ မထူးဆန္းပါဘူး။ အဲဒီရိပ္သာက အင္တာေနရွင္နယ္ရိပ္သာပဲဟာ။ ဘာသာျခားေပါင္းစံု ဝင္ေနၾကတာပဲဟာ။
ငါကေတာ့ ဗုဒၶဘာသာဝင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ထံုးစံအရလုိလုိ ဘာလုိလုိ ေပါ့့ေလ။

ည မအိပ္ခင္ နိဗၺာန္ ဆုိတာကို ငါ စဉ္းစားမိတယ္။
ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟ မာန္မာနနဲ႔ ေလာကကို တြယ္ဖက္ခ်င္တုန္း အခ်ိန္မွာ အဲဒီအရာက ငါ့ကို ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ဆြဲေဆာင္ႏိုင္မွာလဲ။ အဲဒီအရာကို ငါ လံုးဝ (လံုးဝ) စိတ္မဝင္စားဘူး။ ဆုိပါစို႔... ဒီအခ်ိန္မွာ တစ္စံုတစ္ေယာက္က အဲဒီဆု ေပးခဲ့ရင္ေတာင္ ငါေတာ့ ဘဝေပါင္း ၇၀၀ ေလာက္ေနပါရေစဦးလုိ႔ ေဈးဆစ္မိမွာပဲ။

ငါ ဘာျဖစ္လုိ႔ ပန္းတိုင္မရွိတဲ့ (ရွိတယ္လုိ႔ ဆုိၾကတဲ့ ပန္းတုိင္ကိုလည္း မယံုၾကည္ႏိုင္ေသး မသြားခ်င္ေသးဘဲနဲ႔) ဒီလမ္းေပၚကို ေလွ်ာက္ျဖစ္တာလဲ။ သူ ဝင္ခုိင္းလို႔ဆုိတာ ရာခုိင္ႏႈန္းတခ်ိဳ႕တဝက္ေလာက္ေသာ အေၾကာင္းေပါ့။ အစျပဳေပးတဲ့ တြန္းအားေလးတစ္ခုေလာက္သာေပါ့။ တကယ္ေတာ့ ငါ မလုပ္ခ်င္ရင္ သူလည္း ဘာမွ တတ္ႏိုင္တာမဟုတ္ဘူး။

ျပင္းျပတဲ့လုပ္ခ်င္စိတ္ မ႐ွိဘဲ ဗုဒၶဘာသာ ထံုးတမ္းစဉ္လာအလုပ္တစ္ခုကို လုပ္ျဖစ္တာက တျခားအေၾကာင္းေတြ အတြင္းထဲမွာ ရွိေသးတယ္။

ငါ့ ကိုယ္နဲ႔ စိတ္ကို စည္းနဲ႔ ကမ္းနဲ႔ ထိန္းခ်ဳပ္ရတာ၊
ငါ တကယ္ တန္ဖိုးမသိတဲ့အရာကို ရဖို႔ ႀကိဳးစားရမွာ၊
ရမယ္ မရမယ္ မေသခ်ာ မေရရာတာႀကီးကို စိတ္ကူးနဲ႔ ပံုေဖာ္ၿပီး အဲဒီအရာနဲ႔ ဆက္စပ္ဖို႔ ငါ ဉာဏ္မမီတဲ့ အလုပ္ကို ဒုကၡခံၿပီး လုပ္ရတာကို ငါ မႀကိဳက္ဘူး။ လုပ္လည္း မလုပ္ခ်င္ဘူး။

ဒါေပမဲ့ အဲဒီလိုအေတြးကို လူတိုင္းေတြးႏိုင္တယ္။ မလုပ္ဘဲေနရတာကိုလည္း လူတိုင္း တတ္ႏိုင္တယ္။ အဲဒါကို မလုပ္ဘဲေနရတာ ဘာမွလည္း မခက္ဘူး။ မလုပ္ခ်င္တာကို မလုပ္ဘဲေနတာ လြယ္လြယ္ေလးပဲ။

ဒါေပမဲ့ အဲဒါကိုပဲ လုပ္တဲ့လူတခ်ိဳ႕ကလည္း လုပ္ႏိုင္တယ္။

ထံုးတမ္းစဉ္လာအရ သူမ်ားေတြလုပ္လို႔ ရသြားတဲ့ အရာတစ္ခုကို ငါ မလုပ္ျဖစ္လုိက္လို႔ မရလိုက္မွာ စိုးတဲ့စိတ္၊ ငါ လုပ္ရင္ ရႏိုင္ရက္သားနဲ႔ ကိုယ့္ဘာသာ ညႇာတာေနလုိ႔ မရလိုက္၊ မသိလုိက္ျဖစ္မွာ စုိးတဲ့စိတ္နဲ႔ ထံုးတမ္းစဉ္လာဆုိတာကို အေျခခံၿပီး ဝင္ျဖစ္ခဲ့တာပဲ။

အဲဒါဟာ သင့္ေလ်ာ္ေလ်ာက္ပတ္ ေကာင္းျမတ္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ မဟုတ္လည္း မတတ္ႏိုင္ဘူး။ အဲဒါ တကယ့္ အျဖစ္မွန္ပဲ။ လက္ခံ႐ံုပဲ။ ငါ့ဘာသာ ငါေတာ့ ညာစရာအေၾကာင္း မရွိဘူး။ ေစာဒကတက္စရာအေၾကာင္း မရွိဘူး။ ၿပီးေတာ့ ဝမ္းနည္းစရာ/ ဝမ္းသာစရာလည္း မရွိဘူး။

ေက်ာင္းတက္တုန္းကလုိေပါ့။
အခ်ိန္တန္ ေက်ာင္းတက္ ဘြဲ႕ယူရမွာ ထံုးစံလို႔ ငါ ယူဆခဲ့တယ္ မဟုတ္လား။ လုပ္ခ်င္ခ်င္ မခ်င္ခ်င္၊ စိတ္ဝင္စားစား မစားစား၊ အဲဒီေက်ာင္း၊ အဲဒီေက်ာင္းက သင္တဲ့ စာေတြနဲ႔ အဲဒီစာေတြ က်က္ရမွတ္ရတာဟာ အသံုးက်လိမ့္မယ္လို႔ ယံုၾကည္ၾကည္ မၾကည္ၾကည္ လုပ္စရာတစ္ခုကို လုပ္လုိက္ရတာပဲ မဟုတ္လား။ မလုပ္ရင္ သူမ်ားရသြားတာ ငါ ဘယ္ရမလဲ။

သူမ်ား သူမ်ား သူမ်ား ဆိုတာကို အေျခခံၿပီး အဲေလာက္ လုပ္ေနခဲ့မိမွန္း ခုမွပဲ ငါ့ကိုယ္ငါလည္း သိေတာ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒါလည္း ငါ့ကိုယ္ငါ ခြင့္လႊတ္တယ္။ ငါက သူမ်ားေတြၾကား ေနေနတုန္းရွိေသးတာပဲ။ သူမ်ား ထည့္မတြက္ေတာ့ဘူးဆုိတဲ့တစ္ေန႔မွာ ဒီအေၾကာင္းေတြ မွတ္တမ္းေတာင္ ေရးေနစရာ မလုိေတာ့ဘူး။ လုိသေလာက္ေတာ့ သူမ်ား ဆုိတာ ငါ့ေခါင္းထဲ ရွိေနမွာပဲ။ လုိတာထက္ ပိုမရွိရင္ ေတာ္ၿပီ။

မလုပ္ဘဲေနရတာ လူတုိင္း တတ္ႏိုင္တယ္။ ဘာမွမခက္ဘူး။ လုပ္ရတာသာ ခက္တာ။ ေနာက္ဆံုး အနည္းဆံုးေတာ့ အဓိပၸါယ္ ရွိရွိ မရွိရွိ၊ ခက္တာတစ္ခုကို ငါ လုပ္ႏိုင္ခဲ့တယ္ ဆုိတဲ့ အျဖစ္ကို ရရင္ ေတာ္ၿပီ။ အဲဒီစိတ္က ငါ ရိပ္သာဝင္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ တကယ့္ အေျခခံစိတ္ပဲ။

***
အဲဒီည ၉ နာရီေလာက္မွာ အိပ္ရာဝင္ရၿပီး မနက္ ၄ နာရီမွာ အေဆာင္တုိင္းေရွ႕ကို ေၾကးစည္တီးၿပီး ႏႈိးတယ္။

ငါ့ တသက္မွာ ျမင္ရခဲတဲ့ မနက္ ၄ နာရီ။
မနက္ ၄ နာရီကေန ည ၉ နာရီခဲြထိ တင္းၾကပ္တဲ့ အခ်ိန္ဇယားမ်ိဳးနဲ႔ ၁၀ တန္းလို အတန္းမွာေတာင္ ငါ အလုပ္မလုပ္ခဲ့ဖူးဘူး။ ျဖစ္မွ ျဖစ္ပါ့မလားလုိ႔ ေတြးမိေပမယ့္ ၿပီးတဲ့ထိ လုပ္ျဖစ္မယ္ဆုိတာ ေသခ်ာေနတယ္။ အဲဒါ ျဖစ္ေအာင္လုပ္မယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ဓါတ္လည္း မဟုတ္ဘူး။ ျဖစ္ေအာင္လုပ္ခ်င္တယ္ ဆုိတဲ့ ဆႏၵလည္း မဟုတ္ဘူး။ ေသခ်ာတာက ေသခ်ာတာပဲ။

ဒါလည္း ေက်ာင္းတက္တုန္းကလိုပဲ။ ငါ မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္မ်ိဳးမွာ ဘြဲ႕ရတဲ့ထိ ႏွစ္ခ်ီေနဖို႔ ျဖစ္ႏုိင္ပါ့မလားဆုိတာ စဉ္းစားမိေပမယ့္ ၿပီးတဲ့ထိ လုပ္ျဖစ္မယ္ဆုိတာ အဲဒီကတည္းက ေသခ်ာတယ္။

***
တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို ေက်းဇူးတင္ရဦးမယ္။

ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ ေအာက္တိုဘာ ႏိုဝင္ဘာေလာက္တုန္းက ျပန္လာၿပီး သူ ဝင္တဲ့ တရားရိပ္သာတစ္ခု လုိက္ဝင္လွည့္လို႔ အာဏာသံုးၿပီး ေခၚတဲ့ YN ကို သိပ္ေက်းဇူးတင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႕ရိပ္သာက ၁၅ ရက္မို႔လို႔ ရက္နည္းတဲ့ ဦးဂိုအင္ကာဆီမွာ ဝင္ခဲ့တာ။

ေနာက္ ၁၀ တန္းေအာင္ၿပီး အညာမွာ ၃/၄ လေလာက္ ျပန္ေနတုန္း ေမေမ့ဘက္က အဘြားက မိုးကုတ္မွာ အၿမဲလို ရိပ္သာဝင္တယ္။ အဲဒီတုန္းက အဘြားအပါအဝင္ လူတိုင္းက တုိက္တြန္းေပမယ့္ ငါ မဝင္ျဖစ္ဘူး။

အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ငါ မလုပ္ခ်င္တဲ့ အလုပ္တစ္ခုကို ဘယ္သူကမွ အတင္းအၾကပ္ ဇြတ္မလုပ္ခုိင္းခဲ့ၾကတာ အေတာ္ ႀကီးတဲ့ ေက်းဇူးပဲ။ တကယ္လုိ႔မ်ား အဲဒီအခ်ိန္က ဝင္ခဲ့ရရင္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အက်ိဳးမရွိခဲ့႐ံုတင္မကဘူး၊ ခုအခ်ိန္မွာ ဝင္မယ္ဆုိတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကိုလည္း ငါ ခ်ျဖစ္လိမ့္မယ္ မဟုတ္ဘူး။

***

Books!

၁) ၾကည္ေအး - ေမတၱာမီးအိမ္ (အေဟာင္းဆုိင္မွ) (ဖတ္ဖူးၿပီးသား)
၂) ၾကည္ေအး - ဤမာန
၃) ၾကည္ေအး - ေကဖြဲ႕ဆုိသီ ဖူးငံုပြင့္သစ္ (ဖတ္ဖူးၿပီးသား)
၄) ခင္ခင္ထူး - ပန္းၾကာဝတ္မႈန္
၅) ခင္ႏွင္းယု - လမင္းႀကီးသာစမ္းပါ (အေဟာင္းဆိုင္မွ) (ဖတ္ဖူးၿပီးသား)
၆) ခင္မ်ိဳးခ်စ္ - ဝတၳဳတိုေပါင္းခ်ဳပ္
၇) မ်ိဳးၿငိမ္းေဆြ - ၾကည္လင္ေသာ ေရ (ဝတၳဳတုိမ်ား)
၈) ျမေႏွာင္းညိဳ - ရြက္ဝါေႂကြေသာ ေႏြရက္မ်ား
၉) မင္းလူ - ျပန္ေခၚသက္ေသ
၁၀) ျမသန္းတင့္ - လြမ္းေမာခဲ့ရေသာ တကၠသိုလ္ေႏြညမ်ား (ဘာသာျပန္)
၁၁) ျမသန္းတင့္ - မိန္းမတို႔အေၾကာင္း (ဘာသာျပန္)
၁၂) လကၤာရည္ေက်ာ္ - ခ်စ္စရာ့အိမ္ကေလး
၁၃) လကၤာရည္ေက်ာ္ - ေဒါက္တာေရႊေသြး ႏွင့္ မပန္းမႈံ
၁၄) လကၤာရည္ေက်ာ္ - ေနဝင္ အိပ္တန္းတက္
၁၅) လကၤာရည္ေက်ာ္ - သမားလည္ျပန္ (ဝတၳဳတိုမ်ား)
၁၆) ဝင္းဝင္းလတ္ - ေအာက္ေမ့ဖြယ္ သူ
၁၇) ဘႏွင္း - ႏိုဘယ္ဆုရ စာေရးဆရာႀကီး ၅ ဦး၏ ဘဝႏွင့္စာေပ (စာအုပ္ဆိုင္မွ အေဟာင္း)
၁၈) အ႐ိုး - ဆိုသည္မွာ
၁၉) xxx - တစ္ေခတ္ တစ္ေယာက္ဆုိေလာက္သူ ေဒါက္တာသန္းထြန္း

***
ဖတ္ဖူးၿပီးသားထဲမွာ ခင္ႏွင္းယု (လမင္းႀကီးသာစမ္းပါ) က ေပ်ာက္သြားလို႔ ျပန္ဝယ္တာ။ ၾကည္ေအး ႏွစ္အုပ္ကေတာ့ ငွားဖတ္ၿပီး မဝယ္ျဖစ္တာ၊ ခုမွ ဝယ္တာ။

ခင္မ်ိဳးခ်စ္ ဝတၳဳတုိေပါင္းခ်ဳပ္ထဲက စာနည္းနည္း ျမည္းၾကည့္မိတယ္။
စိတ္ထဲမွာ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးနဲ႔ ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္ ေရးဟန္တူသေယာင္ေယာင္ ခံစားရတယ္။ စာေရးသူဘက္က အေျပာမ်ားတဲ့ေရးနည္းမ်ိဳးခ်င္း တူေနလို႔လားေတာ့ မသိ။ သူတို႔ေရးတဲ့စာေတြဖတ္ရရင္ ဇာတ္ေကာင္ထက္ ဇာတ္လမ္း၊ ဇာတ္လမ္းထက္ ဇာတ္ေၾကာင္းေျပာသူ (စာေရးဆရာ) က ပုိ ေပၚေနသလိုပဲ။

ဝင္းဝင္းလတ္၊ ျမေႏွာင္းညိဳတုိ႔ အေရးအသားကို ဖတ္ရရင္လည္း ခပ္ဆင္ဆင္လို႔ ခံစားရတယ္။ သူတို႔ကေတာ့ တမ်ိဳးတဘာသာ။ စာေရးသူေပ်ာက္ၿပီး ဇာတ္ေကာင္ေတြခ်ည္း ျမင္ရတယ္။ (ကိုယ့္အႀကိဳက္ဆံုး ေရးနည္းေရးဟန္)။

ခင္ႏွင္းယု စာအုပ္ထဲက ကိုလတ္နဲ႔ ခင္ခင္ႀကီးရဲ႕ ဇာတ္လမ္းအစ အေရးအသားကို အေတာ္ေႂကြခဲ့ဖူးလုိ႔ တကူးတက ျပန္ဝယ္ခဲ့တာ။ အဲဒီလို တို႔ထိ႐ံုအေရးအသားမ်ိဳးနဲ႔ ဖတ္တဲ့သူကို တိုက္႐ိုက္ထိေအာင္ သ႐ုပ္ေပၚျပည့္စံုေအာင္ ေရးႏိုင္တာ အမ်ိဳးသမီးစာေရးသူေတြထဲကသာ တတ္ႏိုင္တဲ့ကိစၥလို႔ ခံစားရတယ္။

ေတြ႕ေအာင္႐ွာဝယ္မယ္လို႔ ဒီမွာတည္းက စဉ္းစားသြားတာေတြက
၁) ဝင္းဝင္းလတ္ ရဲ႕ ေအာက္ေမ့ဖြယ္ သူ
၂) ခင္ႏွင္းယု ရဲ႕ လမင္းႀကီးသာစမ္းပါ
၃) ၾကည္ေအး ရဲ႕ ေမတၱာမီးအိမ္
၄) ျမေႏွာင္းညိဳ ရဲ႕ ငုပြင့္ဝါခိုင္။

ငုပြင့္ဝါခိုင္ ကလြဲလို႔ အားလံုး လြယ္လြယ္ပဲ ရခဲ့တယ္။ ဝမ္းသာလိုက္တာ။ ေအာက္ေမ့ဖြယ္ သူ ကို မဖတ္ဖူးေသးဘူး။

မ်ိဳးၿငိမ္းေဆြ ကေတာ့ မ်ိဳးေဆြသန္း (ဒီဇိုင္း)။ သူ စာေရးမွန္း အရင္က မသိပါဘူး။ ထူးအိမ္သင္ အမွတ္တရ စာအုပ္မွာေတာ့ သူ ေရးတာ ဖတ္ဖူးၿပီး၊ သေဘာလည္း က်ခဲ့တယ္။ ၾကည္လင္ေသာေရ ဆုိတဲ့တစ္ပုဒ္ပဲ အြန္လိုင္းကေန ဖတ္ဖူးတယ္။ ႀကိဳက္လွတယ္ေတာ့ မဟုတ္ေပမယ့္ ဖတ္ခ်င္တာနဲ႔ ဝယ္လာခဲ့တယ္။ ၾကာရင္ ေတြ႕ျဖစ္ဖို႔ ခဲယဉ္းမယ့္ စာအုပ္လို႔လည္း ထင္မိလို႔။

လကၤာရည္ေက်ာ္ ကိုလည္း ပထမဆံုး ႀကိဳးၾကာေတာင္ပံေခတ္သံ ကိုပဲ ဖတ္ဖူးေသးတယ္။ ေသေသခ်ာခ်ာ စဉ္းစားၿပီးမွ ေျပာေၾကးဆုိရင္ေတာ့ ႀကိဳက္တယ္ မႀကိဳက္ဘူးကို တခြန္းတည္း ကြဲကြဲျပားျပားေျပာဖို႔ ခက္မွာ ျဖစ္ၿပီးေတာ့ အၾကမ္းဖ်ဉ္းေျပာေၾကးဆုိရင္ေတာ့ ႀကိဳက္ပါတယ္လို႔ပဲ ေျပာရမယ့္ စာေရးဆရာ။ ေတြ႕ရင္ ဝယ္မယ္လို႔ေတာ့ စဉ္းစားသြားခဲ့တယ္။ ေတြ႕သမွ် အကုန္ေတာ့ မဝယ္ျဖစ္ဘူး။ ဘာလို႔ဆုိ ေနာက္ဖတ္ခ်င္ရင္လည္း အလြယ္တကူ ျပန္ေတြ႕ႏိုင္ဦးမယ့္ စာအုပ္ေတြလို႔ ထင္မိလို႔။

ဘႏွင္း စာအုပ္ကေတာ့ ေတာ္ဝင္စင္တာက (၃ ထပ္လား ၄ ထပ္ကလား မသိ)။ အဲဒီဆုိင္မွာလည္း အေဟာင္းေတြေရာ အသစ္ေတြေရာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွိတယ္။ အဲဒီထဲက ကမူးအေၾကာင္းေတာ့ အရင္ဖတ္လိုက္မိတယ္။

အ႐ိုး ကေတာ့ ျမည္းစမ္းခ်င္လုိ႔ပါ။

ေဒါက္တာသန္းထြန္း ကေတာ့ သူ႕စာအုပ္ေတြ အမ်ားႀကီး ေတြ႕ပါတယ္။ မဝယ္ပါဘူး။ ဘာလုိ႔ဆုိ ရွင္းပါတယ္။ ကိုယ္က သူ႕အေၾကာင္းသာ စိတ္ဝင္စားတာ။ သူ႕ပညာရပ္ဆိုင္ရာေတြထိေတာ့ မဝင္စားဘူး။ အလြယ္ေတြ႕ရင္ေတာ့ ေကာက္လွန္မိမွာ ျဖစ္ေပမယ့္ ဝယ္ဖတ္ရေလာက္ေအာင္ အာ႐ံုမရွိ။ အဲဒါေတြနဲ႔ လုပ္စားစရာလည္း ဘာမွမရွိ။

ခုစာအုပ္ကေတာ့ သူ႕အေၾကာင္းကို သူမ်ားေတြ ေရးထားတဲ့ အမွတ္တရ စာစုေတြ။ အဲဒါေၾကာင့္မို႔လည္း ဝယ္ျဖစ္တာ။

***
မွတ္ခ်က္။ ငွားရန္မဟုတ္။