ဗုဒၶဘာသာ ေမးခြန္းမ်ား

12 Jan 10, 21:17 ၁) akm: မရီတာေရ (ကံ)ဘယ္ႏွစ္မ်ိဳးရွိပါသလဲ။ ေကာင္တာလုပ္ရင္ေကာင္းတာၿဖစ္ပါသလား၊
မေကာင္းတာလုပ္ရင္မေကာင္တာၿဖစ္ပါသလား၊
ေကာင္းတာလဲမလုပ္ဘူးမေကာင္းတာလဲမလုပ္ဘူးအဲ့ဒိလူကိုဘာအၾကိဳးေပမယ္ထင္ပါသလဲ။

12 Jan 10, 21:20၂) akm: လူတစ္ေရာက္ဟာဘယ္အခ်ိန္မွာဗုဒၶဘာသာစၿဖစ္တာပါလဲ။

12 Jan 10, 21:23 ၃) akm: ဘုရားအေလာင္းဥေဒါင္းမင္းဟာ အဘယ္ကဲ့သိုေသာေၾကာင့္ ေနကိုယ္ရွစ္ခိုးကန္ေတာ့ရပါသလဲ။

12 Jan 10, 21:30 ၄) akm: ၀တ္ေၾကြးရွိရင္ဘယ္လိုမွလႊဲေရွာင္လိုမရေတာဘူးလား။

***
ဒါ ပိတ္ထားတဲ့ cbox မွာ လာေရးသြားတဲ့ akm ရဲ႕ ေမးခြန္းေတြပါ။
akm ဆိုတဲ့ nick ကို မမကြမ္ ဆီမွာလဲ ေတြ႕ဖူးတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ တူ မတူ မသိပါ။

cbox ကို blog က ျဖဳတ္လိုက္ၿပီး၊ သြားမၾကည့္ျဖစ္လို႔ ခုမွ တင္လိုက္ပါတယ္။
ကိုယ္သိသေလာက္ ေျဖပါမယ္။ reader ေတြထဲကလည္း သိရင္ ေျဖခ်င္စိတ္႐ွိရင္ ေျဖေပးသြားပါ။

ကိုယ့္အေနနဲ႔ေတာ့ ဘာစာအုပ္ကို ကိုင္လို႔မွ ေျဖတာ မဟုတ္ပါဘူး ဆုိတာ အရင္ ေျပာပါမယ္။
ကိုင္စရာ ဘာစာအုပ္မွ အနားမွာ မ႐ွိပါ။
႐ွိသည့္တုိင္ေအာင္ စာအုပ္ကို ဖတ္ခ်င္စိတ္ မ႐ွိတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာေနၿပီ ျဖစ္လို႔ ဖတ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေဗဒင္ ယၾတာ post ရဲ႕ ေနာက္ပိုင္း အန္ကယ္ Bino ပို႔ေပးထားတဲ့ ဘာသာေရးနဲ႔ ဆုိင္တဲ့ ebook တခ်ိဳ႕ေတာင္ ခုထိ မဖတ္ျဖစ္ေသးပါဘူး။

ဒီေတာ့ ခု ေျဖလုိက္တဲ့ အေျဖေတြက ကိုယ္ေလ့လာဖူးသမွ် နဲ႔ ကိုယ္လက္ခံထားတဲ့ အယူအဆေတြသာ ျဖစ္ပါမယ္။ တူ မတူ တိုက္ၾကည့္ၾကတာေပါ့။ မသိတဲ့ အပိုင္းေတြ ႐ွိရင္ မသိဘူး လို႔ ေျပာပါမယ္။

ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာရရင္ေတာ့ အဲဒီေမးခြန္းေတြဟာ ေမးေလာက္စရာေတြလို႔ မထင္ပါဘူး။
တိတိက်က် ေျပာရရင္ ဟိုတခါ ကို zt ေမးသြားတဲ့ ဝဋ္ေႂကြးကိစၥမ်ိဳးလို ေမးသင့္ေမးထိုက္တဲ့ စိတ္ဝင္စားစရာ ေမးခြန္းမ်ိဳးလို႔ မထင္ပါဘူး။ တခ်ိဳ႕ဟာေတြက မသိလည္းရတဲ့ ကိစၥမ်ိဳးေတြပါ။

***
၁) ကံ ဆုိတာ အလုပ္လို႔ ဖြင့္တဲ့ အဓိပၸါယ္ကို ကိုယ္က ဘဝင္က်စြာ လက္ခံပါတယ္။
ဘာမွ အေသးစိတ္ေနစရာမလုိဘဲ ႏွစ္မ်ိဳး ခြဲရင္ ေကာင္းတဲ့ကံနဲ႔၊ မေကာင္းတဲ့ကံ .. ဆုိေတာ့ (၂) မ်ိဳးေပါ့။

ေကာင္းတာလုပ္ရင္ ေကာင္းတာျဖစ္ၿပီး၊ မေကာင္းတာ လုပ္ရင္ မေကာင္းတာျဖစ္တယ္လို႔ လိုလိုလားလား လက္ခံပါတယ္။ ဘာလို႔ လုိလိုလားလားလက္ခံရသလဲ ဆိုေတာ့ လြတ္လပ္တဲ့ အေတြးအေခၚျဖစ္လုိ႔ပါ။ အဲဒီလုိ လက္ခံလိုက္ျခင္းအားျဖင့္ စိတ္လြတ္လပ္ ေက်နပ္မိလုိ႔ပါ။
ဒါေပမဲ့ ခုေကာင္းတာလုပ္ေနရဲ႕သားနဲ႔ ဘာလို႔ မေကာင္းတာေတြ ျဖစ္ေနရတာလဲ ဆုိတဲ့ ဗုဒၶဘာသာဝင္ မပီသတဲ့ ေမးခြန္းမ်ိဳးကို ဗုဒၶဘာသာဝင္မ်ားကိုယ္တိုင္ ထုတ္တတ္ၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြက ကံဆိုတာ မျမင္ရတဲ့ အေၾကာင္းတရားတခုခု၊ တန္ခိုး႐ွင္တေယာက္ေယာက္က ဖန္တီးတဲ့ အရာလို႔ ထင္ျမင္ယူဆ တတ္တာလည္း ေတြ႕ရပါတယ္။

ကိုယ္ခံယူတဲ့ အယူအဆကို ေျပာပါမယ္။
ဗုဒၶဘာသာမွာ သံသရာကို ထည့္မေျပာလို႔ မရပါဘူး။
က်င္လည္ခဲ့ဖူးတဲ့ ဘဝေတြကို ထည့္မတြက္လို႔ မရပါဘူး။
ဒီေတာ့ ခုေကာင္းတာလုပ္ ခုေကာင္းတာျဖစ္ဆုိတဲ့ ခုေရတြင္းတူး ခုေရၾကည္ေသာက္ အယူအဆနဲ႔ ခ်ိန္ထိုး ေတြးေခၚ တန္ဖိုးျဖတ္လို႔ မရပါဘူး။ ခုေကာင္းတာလုပ္ေပမယ့္ အဲဒီ ကံအေကာင္းက အက်ိဳးမေပးေသးဘဲ၊ အရင္ဘဝအဆက္ဆက္က မေကာင္းတဲ့ကံက လာအက်ိဳးေပးရင္ တရားနာၿပီး ဘာဝနာေတြပြား ပီတိျဖစ္ၿပီးလာေပမယ့္ ကားတိုက္ခံရခ်င္လည္း ခံရမွာပဲ။

ဒီလိုပဲ မဟုတ္တာမမွန္တာေတြလုပ္ၿပီး ေလာကီစည္းစိမ္အျပည့္နဲ႔ စံစားေနရတဲ့လူေတြလည္း ႐ွာစရာမလိုဘဲေတာင္ ေတြ႕ႏိုင္ပါတယ္။ ဘုရား႐ွင္ ပါရမီျဖည့္စဉ္ ဘဝေတြမွာ ေဒဝဒတ္အေလာင္းဟာ ဘုရားေလာင္းထက္ ေလာကီစည္းစိမ္အားျဖင့္ သာလြန္တဲ့ ေနရာေတြမွာ ႐ွိေနတတ္ပါတယ္။

ေနာက္တခုက ေကာင္းတာလည္း မလုပ္ဘူး။ မေကာင္းတာလည္း မလုပ္ဘူး။ ဆိုတာ...
တခုျပန္ေမးခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီလူ ကိုမာ ဝင္ေနတာလား???
အဲဒါဆိုရင္ေတာ့ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္တယ္။ (ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔သာ ေျပာႏုိင္ေသးတယ္ေနာ္။ သူ႕စိတ္(နာမ္)ဟာ ေသမေနေတာ့ ေကာင္းျခင္း ဆုိးျခင္းက အဲဒီ စိတ္မွာ ျဖစ္ေနႏိုင္ေသးတာ။)

ကိုယ့္အယူအဆအရကေတာ့ အဲဒါ out of the question ပဲ။
ေကာင္းတာလဲ မလုပ္ မေကာင္းတာလဲ မလုပ္ဆုိတာ လူ႕ဘံုမွာေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။
နာမ္ပဲ႐ွိတဲ့ဘံု၊ ႐ုပ္ပဲ႐ွိတဲ့ဘံုေတြမွာေတာ့ ကိုယ္မသိဘူး။
သိတဲ့လူ ႐ွိရင္ ဒီမွာ လာေျဖေပးပါလိမ့္မယ္။ အဲဒါကို ေစာင့္လုိက္ပါ။

(ေနာက္တခု ျဖစ္ႏိုင္ေခ်က ေမးသူ အေနနဲ႔ ေမးခြန္းကို ေသေသခ်ာခ်ာ ႐ွင္းေအာင္ေရးမထားေပမယ့္ ေမးခ်င္တာက ကံ မဟုတ္ဘဲ အဲဒီကံ ရဲ႕ အက်ိဳးေပးပံု ျဖစ္ေနႏိုင္ပါေသးတယ္။

ပါဠိလိုေတြေတာ့ ကိုယ္စိတ္မပါလုိ႔ ျပန္မ႐ွာေတာ့ပါဘူး။
မွတ္မိသေလာက္ ေျဖေပးပါမယ္။
၁) ခ်က္ခ်င္း အက်ိဳးေပးတဲ့ကံ
၂) ေနာက္တဘဝမွာ ေပးတဲ့ကံ
၃) ဘဝေပါင္းမ်ားစြာ ျခားၿပီးမွ ေပးတဲ့ကံ
၄) လံုးဝကို အလဟႆ ျဖစ္သြားတဲ့ကံ (အေဟာသိကံ ေခၚတာေပါ့) လုိ႔ ႐ွိပါတယ္တဲ့။ (လိုရင္လည္း လိုေနလိမ့္ဦးမယ္။ မေသခ်ာေသးဘူး။ ေသခ်ာေအာင္ လုပ္ဖို႔လည္း ႐ွာရမွာပ်င္းတာနဲ႔။ အြန္လိုင္း လြယ္လြယ္ သံုးႏိုင္တဲ့ ဆီက ဆုိရင္ေတာ့ ႐ွာၾကည့္ပါ။ ေတြ႕မွာပါ)

ကိုယ့္ အယူအဆအရေတာ့ အဲဒါဟာ စိတ္ဝင္စားစရာ တယ္ေကာင္းတယ္ မထင္ဘူး။
ဘယ္ကံက ဘယ္ဘဝမွာ ျပဳခဲ့လို႔ ဘယ္အက်ိဳးဟာ ဘယ္ကလာတယ္ဆုိတာ သိႏိုင္တာလည္း မဟုတ္တဲ့ အတူတူေတာ့ ကိုယ္လုပ္စရာ ႐ွိတာကိုသာ လုပ္ေန႐ံုပါပဲ။
ကိုယ့္တာဝန္ဟာ ေကာင္းတာျပဳဖို႔လုိ႔ ယံုၾကည္ရင္ ေကာင္းတာပဲ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ျပဳေန႐ံုပဲေပါ့။

သို႔ေသာ္ ေရးေနရင္းနဲ႔ ဂ်ဴလီ post ကို သတိရမိျပန္ေသးတယ္။
အိမ္ေထာင္ေရး ေဖာက္ျပန္တဲ့ မိန္းမကို ကံငါးပါးထဲက တပါး မထိန္းႏိုင္လို႔ အျပစ္ဝိုင္းတင္ရမယ္။ ခြင့္လႊတ္စရာ မလုိဘူးလုိ႔ ဆံုးျဖတ္ၾကမယ္ ဆိုတဲ့ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြ။
အဲဒီမိန္းမဟာ ဘုရား မႀကိဳက္၊ လူ႕အသိုင္းအဝိုင္းက မႀကိဳက္တာ လုပ္တာ မွန္တယ္။
သို႔ေသာ္ သူ႕အျပစ္နဲ႔သူ သူ႕ဘာသာခံရေလမယ့္ လူတစ္ေယာက္ကို အျပစ္သာတင္မယ္ ဆုိတာကေရာ ဘုရားႀကိဳက္မယ့္ ကိစၥလားလို႔ ေစာေၾကာခ်င္မိပါေသးတယ္။

ဘဝ အဆက္ဆက္ကို လက္ခံတဲ့ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြ အေနနဲ႔ ဘယ္ဘဝက ဝဋ္ေႂကြးကို ဘယ္လုိပံုစံနဲ႔ ဆပ္ရမယ္ဆိုတာ မေသခ်ာဘဲ ဒီဘဝမွာ ကိုယ္ဒါမ်ိဳး မလုပ္မိ႐ံုနဲ႔ မာန္တက္ေနဖို႔ေတာ့ မေကာင္းဘူး ထင္မိတယ္။ သံသရာဟာ ေ႐ွ႕မွာ အမ်ားႀကီး က်န္ေသးတယ္။ သံသရာထိ မလိုက္နဲ႔ဦး။ မေသမခ်င္းေတာင္မွ ဘာျဖစ္ဦးမလဲ မက်ိန္းေသေသးဘူး။)

***
၂) ဘယ္လုိ ဗုဒၶဘာသာမ်ိဳးကို ေျပာတာပါလဲ။ မိ႐ိုးဖလာ လား။ စစ္စစ္လား။ မိ႐ိုးဖလာ ဆုိရင္ေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ မိဘက ေမြးလိုက္ၿပီ ဆုိတာနဲ႔ ျဖစ္မွာပဲေပါ့။ စစ္စစ္ ဆုိရင္ေကာ... ဒီမွာေတာ့ ဘယ္အထိ စစ္တာကို ေျပာမွာလဲ ဆုိတာ လုိလာပါၿပီ။
ကိုယ့္ကို တိုင္းတာခိုင္းရင္ေတာ့ အဲဒီကိစၥအတြက္ မဂၢင္ ၈ ပါးနဲ႔ တိုင္းပါမယ္။ကိုယ္နားလည္ထားတာကေတာ့ မဂၢင္ ၈ ပါးဟာ ေလာကုတၱရာအတြက္တင္ မဟုတ္ဘဲ ေလာကီအတြက္ပါ ကိစၥၿပီးေစတယ္ ဆိုတယ္။ ဒါေတာင္မွ ယံုမွားသံသယ ကိစၥကို တိုင္းတာလို႔ ရမယ္ မထင္ေသးဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဒါနဲ႔တင္ လံုေလာက္ပါၿပီ။ ကၽြဲကူးရင္ ေရပါလာမွာပါပဲ။

ယံုမွားသံသယ ဆုိတာဟာလဲ အနိမ့္ဆံုး ေသာတပန္ (ဒိ႒ိနဲ႔ ဝိစိကိစၦာ ကင္းၿပီးသူ) ျဖစ္မွ ပယ္ၿပီးတယ္ ဆုိပါတယ္။
(Update: ဒီအခ်က္တစ္ခုတည္းနဲ႔တင္ ကိုယ္သည္ ယံုမွားသံသယ ကင္းၿပီးသူ မဟုတ္တာ အထင္အ႐ွား ေတြ႕ႏိုင္ပါတယ္)

ဒီေမးခြန္းဟာ ေျဖဖို႔တန္ေလာက္ေအာင္ တိတိက်က် ေမးထားတယ္လို႔ ကိုယ္ မထင္မိဘူး။

***
၃) ဒါကိုေတာ့ ကိုယ္ဖတ္ဖူးခဲ့သလား၊ မဖတ္ဖူးခဲ့သလား ဆုိတာေတာင္ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။
ဥေဒါင္းမင္းဟာ ေနကို႐ွိခိုးတယ္လို႔သာ ဖတ္ခဲ့ရတာ ျဖစ္ႏိုင္ၿပီး အေၾကာင္းျပခ်က္ ပါ မပါ မေသခ်ာေတာ့ပါဘူး။ ခု ျပန္စဉ္းစားမိေတာ့ ဥေဒါင္းမင္း မို႔လို႔ ျဖစ္မွာေပါ့လို႔ ေတြးေနမိပါတယ္။ အေလာင္းေတာ္ ဘဝ ျဖစ္ပါတယ္။ ရင့္က်က္တဲ့ အေလာင္းေတာ္ ဘဝလို႔ေတာင္ မထင္မိပါဘူး။

ေနာက္တခုက ဒါက မသိလည္း ဘာမွ မျဖစ္ေလာက္ဘူးလို႔ ယူဆပါတယ္။
သိလည္း ဘာမွ ထူး မထင္ဘူး။ ျမတ္စြာဘုရားသာ ႐ွိရင္လည္း သက္မဲ့ေတြကို ႐ွိခိုးဖို႔ တိုက္တြန္းလိမ့္မယ္ ကိုယ္မထင္ပါဘူး။ ဒီေတာ့ ဒီေမးခြန္းကိုလည္း သိသူရွိရင္ ေျဖေပးသြားႏိုင္ပါတယ္။

Update: “ဥေဒါင္းမင္း မို႔လို႔ ျဖစ္မွာေပါ့... ” ဆိုတဲ့ အေျဖက မဆိုးပါဘူး။ ဥေဒါင္းမင္းက ေနကိုရွိခိုးတယ္ဆိုေပမယ့္ ... ေမာရသုတ္ပရိတ္ကို ဆက္ဖတ္ရင္ ... “နမတၳဳ ဗုဒၶါနံ နမတၳဳ ေဗာဓိယာ နေမာ ၀ိမုတၱာနံ ... ” စသျဖင့္ ဗုဒၶ, ေဗာဓိဉာဏ္, ေတြကို ရွိခိုးထားတာ ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ ဒီဇာတ္ထဲက Symbolism ေတြအေနနဲ႔ “ေနမင္း နဲ႔ ဗုဒၶ”, ေက်ာ့ကြင္းမွ လြတ္ျခင္းနဲ႔ ကိေလသာမွ လြတ္ေျမာက္ျခင္းေတြကို ႏိုင္းယွဥ္ ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။

(ကိုဧရာ)

***
ဝဋ္ေႂကြး႐ွိရင္ ဘယ္လိုမွ ေ႐ွာင္လြဲလုိ႔ မရေတာ့ဘူးလား။

အဲဒီ ေမးခြန္းမ်ိဳးကိုေတာ့ ႀကိဳဆုိပါတယ္ I do appreciate ပါ။

အဂၢသာဝကထဲမွာ ႐ွင္သာရိပုတၱရာက ပညာအရာမွာ ဧတဒဂ္ ျဖစ္ၿပီး၊ ႐ွင္မဟာေမာဂၢလန္ဟာ တန္ခိုးအရာမွာ ဧတဒဂ္ ျဖစ္ပါတယ္ ဆုိတာေတာ့ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြ အားလံုး သိၿပီးႏိုင္ေကာင္းပါတယ္။ ဧတဒဂ္ဘြဲ႕ခံတယ္ ဆုိတာ ဘုရားၿပီးရင္ အဲဒီသက္ဆုိင္ရာ ဧတဒဂ္နဲ႔ ပတ္သတ္လုိ႔ သူအသာလြန္ဆံုး ဆိုတယ္။ ဒါေပမဲ့ ႐ွင္မဟာေမာဂၢလန္ကိုယ္ေတာ္တိုင္ ဘဝေဟာင္းက ဝဋ္ေႂကြးကို ခုိးသား ၅ဝဝ ဆီမွာ ဆပ္ခဲ့ရတယ္ ဆိုတယ္။ ဘဝေဟာင္းတုန္းက မိအိုဖအိုေတြကို ေတာထဲကို စြန္႔ပစ္ဖို႔ ေခၚသြားၿပီး၊ ခိုးသားေတြလာၿပီဆိုၿပီး လွည့္စားလို႔ ႐ိုက္ႏွက္ခဲ့တဲ့ ဝဋ္ေႂကြးလုိ႔ ဆုိတယ္။ ဒါပါပဲ။

ဒါျဖင့္ လူ ၁ဝဝဝ ကို သတ္ လက္ၫႇဳိးျဖတ္ခဲ့တဲ့ အဂၤုလိမာလက်ေတာ့ေရာ လို႔ အစြန္းထြက္လို႔ ေမးစရာ ႐ွိပါတယ္။ အဲဒါက ႐ိုး႐ိုးပါဏာတိပါတာကံသာ ျဖစ္လုိ႔ သူရဟႏၱာျဖစ္ၿပီးေတာ့ အေဟာသိကံ ျဖစ္သြားတာလို႔ ယူဆရပါတယ္။ ဒါေတာင္ ကိုယ့္အယူကေတာ့ လံုးလံုးလ်ားလ်ား အေဟာသိကံတယ္ မထင္ပါဘူး။

ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ အမ်ိဳးသမီးကို သစၥာဆုိလို႔ မခ်မ္းသာေစမခ်င္း လူအမ်ားရဲ႕ ၾကည္ညိဳမႈကို သူ မရခဲ့ဘူး။ ဆိုးသြမ္းသတ္ျဖတ္ခဲ့တဲ့သူ အျဖစ္ လူအမ်ား ၿငိဳျငင္တာကို ခံခဲ့ရေသးတာပါပဲ။

လူသတ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ဆိုဖြယ္ရာ မ႐ွိၿပီ။ ျပည့္႐ွင္မင္းကေတာင္ ဝရမ္းထုတ္တယ္ မဟုတ္လား။ ကိုယ့္အယူအဆကေတာ့ ဆုႀကီးပန္ပင္ျဖစ္ေသာ္ညားလဲ အကုသိုလ္အလုပ္ လုပ္ေနခ်ိန္မွာ လူဆိုးလို႔ သတ္မွတ္ၿပီး၊ လူအမ်ားရဲ႕ အသက္စည္းစိမ္အလို႔ငွာ ဖမ္းမိန္႔ေပးတဲ့ ဘုရင္မွာ အကုသိုလ္ မက်ႏိုင္ဘူး။ (ဤကား စကားခ်ပ္)

ထို႔အတူပါပဲ။ အဇာတသတ္မွာလဲ ဖခင္ကိုသတ္တဲ့ကံေၾကာင့္ သူဘာေတြပဲ လုပ္လုပ္၊ သာသနာကို ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ၾကည္ညိဳလဲ မဂ္ရ ဖိုလ္ရမယ့္ လမ္းေၾကာင္းကို ဘယ္လုိမွ မေရာက္ေတာ့ပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ သူဟာ အဲဒီ ကံကိုသာ မက်ဴးလြန္ခဲ့ရင္ အဲဒီ ဘဝမွာတင္ ကၽြတ္တမ္းဝင္ႏိုင္တဲ့သူ လုိ႔ ဆိုပါတယ္။ ကံဟာ ကိုယ္တိုင္ ေ႐ြးခ်ယ္ႏိုင္တဲ့ ကိုယ္ပိုင္တဲ့ ဥစၥာလို႔ ထင္႐ွားေစတဲ့ အခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။

***
ေမးခြန္းေတြ အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

***

အျဖစ္အပ်က္၊ က်မ္းဂန္၊ အႏွစ္သာရ ႏွင့္ ပါရမီေတာ္

(ရွင္နာဂသိန္ေတ့ာ မသိဘူးဗ် မိလိႏၵမင္းကေတာ့ ျမန္မာမဟုတ္၊ ကုလားမဟုတ္ ဆုိတာေတာ့ သိပါတယ္။ သိၾကား နတ္မ်ားက ဖန္ဆင္းျပခဲ့တယ္ဆုိတဲ့ ကိုရာဟုစကးကုိလဲ ဒီမွာ ျပန္ေမးပါရေစ။ တျခားဘာသာဝင္မ်ား ဖတ္ရင္ ရယ္ၾကဦးမယ္ - Anonymous ID ျဖင့္ ေရးသားသည္။)

ဒါျဖင့္ တျခား ဘာသာဝင္မ်ားပါ ေလးစားေလာက္ေအာင္ ဒီ comment page မွာ ေျပာႏိုင္ရင္ ေက်းဇူးတင္မွာပါ။ ေျပာႏိုင္ရင္ ေျပာသြားပါ။ ကိုယ္လဲ မွားႏိုင္ပါတယ္။ မွတ္ဉာဏ္အရ မွားႏိုင္သလို၊ ကိုယ္ ဖတ္တဲ့ က်မ္းဂန္ စာအုပ္ကလဲ မွားႏိုင္ပါေသးတယ္။ (ကိုရာဟု စကားဆိုတာလည္း သူ႕အာေဘာ္ကို ကိုယ္က ျဖည့္စြက္ေျပာထားတာ။)

ကိုယ္ကေတာ့ ဗုဒၶဝင္ဆုိရင္ အျဖစ္အပ်က္ အဓိက မထားဘူး။ အႏွစ္သာရကသာ အဓိကပဲ။ အျဖစ္အပ်က္ဆုိတာ မွတ္တမ္းတင္သူက လိုတိုးပိုေလ်ာ့ လုပ္ႏိုင္တဲ့ အရာေတြပဲ။

ဇနကၠ ဘဝမွာ မဏိေမခလာကယ္တာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊
သိဒၶတၳဘဝမွာ သိၾကားနတ္ေတြက နိမိတ္ျပခဲ့တာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊
ဒုကၠရစရိယာ က်င့္ေနစဉ္မွာ ပဉၥသိခၤက သြယ္ဝိုက္လမ္းျပခဲ့ရတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္
အႏွစ္သာရကေတာ့ ပါရမီေတာ္ေတြေၾကာင့္ခ်ည္းပဲ လို႔သာ မွတ္ယူပါတယ္။

***
(ပရိတ္ထဲမွာ ပါတဲ့အတိုင္းက်င့္ရင္ မဂ္ဖိုလ္နိဗၺာန္ထိ အက်ဳိးေပးတယ္။)
စာေရးသူတစ္ဦး ဆုိတဲ့ ID နဲ႔ ေရးသြားတဲ့ comment ကို ျပန္ေကာက္ႏႈတ္ခ်င္လို႔ ေကာက္ႏႈတ္လုိက္ပါတယ္။

ကိုယ့္ post ရဲ႕ ဆုိလိုရင္းကို အေထာက္အပံ့ေပးတဲ့ အခ်က္တစ္ခု ျဖစ္ေနလုိ႔ ျပန္တင္ပါတယ္။
႐ြတ္႐ံုမွ်ထက္ ကိုယ္လုပ္ႏိုင္မွ (ကိုယ္က်င့္ႏိုင္မွ) ကိုယ္ရမယ္ ဆိုတဲ့ အခ်က္ကို ပိုမိုေပၚလြင္ေစလုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ စာေရးသူတစ္ဦး ID နဲ႔ ေရးသူကေတာ့ ကိုယ့္ post ကို ေထာက္ပံ့ ေထာက္ခံခ်က္ ေပးတဲ့ အေနနဲ႔ ေရးခဲ့တာေတာ့ ဟုတ္ပံုမရပါဘူး။ သူ မရည္႐ြယ္ဘဲ အဲဒီအခ်က္က post ရဲ႕ ဆိုလိုရင္းကို ေထာက္ခံလုိက္သလို ျဖစ္သြားတာ ျဖစ္ဖို႔ မ်ားပါတယ္။

(ကိုယ့္အထင္အျမင္ သက္သက္ပါ။ တကယ္ပဲ ေစတနာနဲ႔ ကိုယ့္ဆုိလိုရင္းကို နားလည္လို႔ ေထာက္ခံၿပီး ေရးေပးခဲ့တာ ဆုိရင္ေတာ့ ေက်းဇူးတင္ရင္း ေတာင္းပန္ပါတယ္ :) )

***

ျပန္တင္ခ်င္တဲ့ comment တစ္ခု

(ငယ္ရြယ္တဲ့ ရဟန္းပ်ဳိေတြ အေနနဲ႔ ကာမဂုဏ္ အာ႐ံုတခ်ဳိ႕ကို မေကာင္းမွန္း သိေပမဲ့ မပယ္ေဖ်ာက္ႏိုင္ေသးတာမို႔ မွားယြင္းႏိုင္တယ္။ ဒါေတြကို ျပဳ႐ံုမွ်နဲ႔ သာသနာ ပ်က္မသြားဘူး။ - စာေရးသူ တစ္ဦး ID ျဖင့္ ေရးသည္။)

ဒါဟာ သူတို႔ ပုထုဇဉ္မို႔ပါ ဆိုၿပီး ေလ်ာ့ေတြး ရမယ့္ အရာလို႔ ကိုယ္ေတာ့ ခုထိ လက္မခံဘူး။
ဘာျဖစ္လို႔ ဆိုေတာ့ လူပုထုဇဉ္မဟုတ္လို႔ပဲ။ လူလိုေနခ်င္ရင္ လူဝတ္နဲ႔ပဲေန႐ံု႐ွိမယ္။
သကၤန္းဝတ္ၿပီးထားရင္ေတာ့ ရဟန္းလိုက်င့္မွရမယ္။ ဒီလို မက်င့္လို႔ သာသနာ မပ်က္ဘူး။ မကြယ္ဘူးေျပာတယ္။ ဒါျဖင့္ ဒီလို က်င့္တဲ့သူေတြ မ်ားလာတာဟာ ထြန္းကားေနတာလား။

ပ်က္ျခင္း ကြယ္ျခင္းထိ မေရာက္ေပမယ့္ ဒါဟာ မထြန္းကားျခင္း တနည္း ေမွးမွိန္ျခင္းပဲ လို႔ ကိုယ္ကေတာ့ ယူဆတယ္။ သာသနာႀကီးရဲ႕ အႏွစ္သေဘာေကာင္းေနတာနဲ႔ပဲ က်န္တဲ့ လူေတြ သကၤန္းဝတ္ေတြ ဘာလုပ္လုပ္ ေကာင္းၿမဲ ေကာင္းဆဲပဲ လုိ႔ ယူဆရင္ေတာ့ ကိုယ္နဲ႔ ေတြးတာျခင္း မတူေတာ့ဘူး။

တကယ္ေတာ့ ဘယ္သူမွလည္း ဒါေတြခ်ည္း ေခါင္းထဲထည့္ၿပီး အကုသိုလ္ ယူမေနဘူး။
လူဆိုတာ ငါငါငါနဲ႔ ငါ့အတြက္ ေကာင္းေအာင္ပဲ ဦးစားေပး စဉ္းစားေနၾကတာမို႔ ကိုယ့္အတြက္ ေကာင္းရာမြန္ရာ ေပးႏိုင္မယ့္ ေလးစားေလာက္သူေတြဆီကိုပဲ ခ်ဉ္းကပ္ၾကမွာ။
အဲဒီကိစၥ ဘယ္သူ႔ၫႊန္ၾကားခ်က္မွေတာင္ တကယ္ေတာ့ မလိုအပ္ဘူး။
လူ ဆုိတာ ကိုယ့္အတြက္ ကိုယ္ေတာ့ လုပ္တတ္တာခ်ည္းပဲ။
သို႔ေသာ္ ဆိုခဲ့ၿပီးသလို ေျပာေရး႐ွိရင္ေတာ့ ေျပာအပ္လွ၏ ပဲ။

အႏွစ္ကေတာ့ သကၤန္းဝတ္ရင္ ရဟန္းျဖစ္ၿပီ။
ပုထုဇဉ္မကလို႔ ဘာျဖစ္ျဖစ္ လူလိုေနခ်င္လို႔ မရေတာ့ဘူး။
လူလို ေနခ်င္ရင္ လူပဲလုပ္ေနဖို႔႐ွိတယ္။
သာသနာ့ေဘာင္ဆုိတာ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းျပဳရာအရပ္ မဟုတ္ဘူး။
မကြယ္႐ံု မကြယ္တာနဲ႔ ထြန္းကားတယ္ေျပာတာနဲ႔လည္း တကယ္ေတာ့ ေတြးၾကည့္ေလ မဆိုင္ေလပဲ။

***
ျပန္တင္ခ်င္လာလို႔ တင္လုိက္ပါတယ္။
ဒီကိစၥ မၿပီးေသးတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။
ဒါေပမဲ့ comment ထဲမွာ မထင္မ႐ွားျဖစ္ေနလို႔၊ post ျဖစ္ေစခ်င္လုိ႔ ျပန္တင္တာပါ။

ဒီလိုမ်ိဳး post ျဖစ္ေအာင္ ျပန္တင္ခဲ့တဲ့ comment ေတြ ႐ွိပါတယ္။

***

အေႂကြးဆပ္ျခင္း (သို႔) အစ ျပန္ဆြဲထုတ္ျခင္း

မ်ဳိးျမင့္ေမာင္ said...

၁) ျမန္မာႏုိင္ငံသားတေယာက္ အေနနဲ႔ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးမွာ တုိက္႐ုိက္ပါဝင္ဖုိ႔အတြက္ တျခားသူေတြကုိ ယုံၾကည္ဖုိ႔ဟာ အဓိကက်သလားဆုိတာ သိခ်င္တယ္။ လက္႐ွိမွာ ကုိယ္က အဖိႏွိပ္ခံေနရတာ မဟုတ္လား။ ကုိယ္တုိင္ အဲဒီလုိ အဖိႏွိပ္ခံဘဝက လြတ္ေအာင္ မႀကိဳးစားသင့္ဘူးလား။ ယုံရမယ့္လူ ႐ွိ႐ွိ မ႐ွိ႐ွိ ကုိယ္လြတ္ဖုိ႔ ကုိယ္တုိင္ မႀကိဳးစားသင့္ဘူးလား။ ယုံႏုိင္ရေလာက္တဲ့လူေတြ မေတြ႕တာနဲ႔ပဲ ဖိႏွိပ္ေနတာကုိ ဘာမွ မတုန္႔ျပန္ဘဲ ၿငိမ္ခံေနသင့္သလား။

၂) ေနာက္ၿပီး ဘာက အေျဖ ျဖစ္တယ္၊ အဲဒါကုိ ရေအာင္ ဘယ္လုိ လုပ္သင့္တယ္ ဆုိတာေတြကုိ သူမ်ားေတြကုိပဲ လုိက္ေမး႐ုံနဲ႔ ၿပီးသြားသင့္သလား။ လက္႐ွိ ကုိယ့္ေခါင္းထဲမွာ မ႐ွိေသးရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ သူမ်ားဆီက မရႏုိင္ေသးရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အေျဖလုိခ်င္ေနတဲ့အခါ ကုိယ္တုိင္လည္း မစဥ္းစားသင့္ဘူးလား။ အေျဖမရရင္ ဝင္မလုပ္ဘူးဆုိတာ ျဖစ္သင့္သလား။ အေျဖႀကိဳသိမွ စာေမးပြဲ ဝင္ေျဖခ်င္တာလား။ အျပစ္တင္ေနတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ 'ဟင္' လုိ႔ ခံစားရေစတဲ့ အခ်က္ေတြကုိ ေထာက္ျပၿပီး ေမးၾကည့္တာ။

***
အရင္ဆံုး sorry ပါ။ ေနာက္က်ေနတဲ့ အတြက္။ ၿပီးေတာ့ နည္းနည္း ႀကိဳၿပီး ေျပာထားပါဦးမယ္။ ကိုမ်ိဳးျမင့္ေမာင္ကို ျပန္ထားတယ္ ဆုိေပမဲ့ ကိုမ်ိဳးျမင့္ေမာင္ ေမးခြန္းေတြနဲ႔ မသက္ဆုိင္တဲ့ တခ်ိဳ႕ အေၾကာင္းအရာေတြပါ ဆြဲထည့္ၿပီး ေျပာသြားပါမယ္။
၁) ျမန္မာႏုိင္ငံသားတေယာက္ အေနနဲ႔ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးမွာ တုိက္႐ုိက္ပါဝင္ဖုိ႔အတြက္
ans: ကိုယ့္အေနနဲ႔ တိုက္႐ိုက္ပါဖို႔ စိတ္ကို မဝင္စားတာပါ။ အဲဒါဟာ ဟိုအရင္ post ေတြမွာ ေျပာခဲ့သလို .......... နည္းေနတာ (သို႔) .......... မ်ားေနတာ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္မွာပါ။ ကြက္လပ္ကို အဆင္ေျပသလို ျဖည့္လိုက္ပါ။

ေျပာၿပီးသားေပမယ့္ ထပ္ေျပာပါမယ္။ ကိုယ္သာ တကယ္ စိတ္ပါဝင္စားလို႔ သတၱိပါ႐ွိရင္ ခုလို မေနပါဘူး။
၂) ယုံရမယ့္လူ ႐ွိ႐ွိ မ႐ွိ႐ွိ ကုိယ္လြတ္ဖုိ႔ ကုိယ္တုိင္ မႀကိဳးစားသင့္ဘူးလား။ ယုံႏုိင္ရေလာက္တဲ့လူေတြ မေတြ႕တာနဲ႔ပဲ ဖိႏွိပ္ေနတာကုိ ဘာမွ မတုန္႔ျပန္ဘဲ ၿငိမ္ခံေနသင့္သလား။
ကိုယ္ ႀကိဳးစားေနတာေတာ့ တကိုယ္ေတာ္ လြတ္ေျမာက္မႈပဲ။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္သိတယ္။ The Plague ထဲက စာသားတစ္ခုလိုပဲ။ အတြင္းေရာ၊ အျပင္ေရာ ဘယ္သူမွ မလြတ္ဘူး ဆုိတာကို။ တကယ္ကို ကပ္ ဆုိက္ေနတာပဲ။

လိုရင္းကေတာ့ ကိုယ္တိုင္ တိုက္႐ိုက္ ပါဝင္ဖို႔ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ အဲဒီအခါမွာ သြယ္ဝိုက္ ပါေကာင္းပါဖို႔ သူမ်ားကို လွည့္ၾကည့္လာပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူမ်ားကို ကူညီတယ္ဆိုတာကိုက အရင္းစစ္ရင္ ကိုယ့္အတြက္ကိုယ္ လုပ္တာပါပဲ။ အနိမ့္ဆံုး အဆင့္ကေတာ့ ႂကြက္ေထာင္ေခ်ာက္ ပံုျပင္ထဲကလိုေပါ့။ အျမင့္ဆံုး ကေတာ့ ကိုယ့္လိပ္ျပာ ကိုယ္လံုဖို႔ေပါ့။
၃) ေနာက္ၿပီး ဘာက အေျဖ ျဖစ္တယ္၊ အဲဒါကုိ ရေအာင္ ဘယ္လုိ လုပ္သင့္တယ္ ဆုိတာေတြကုိ သူမ်ားေတြကုိပဲ လုိက္ေမး႐ုံနဲ႔ ၿပီးသြားသင့္သလား။ ကုိယ္တုိင္လည္း မစဉ္းစားသင့္ဘူးလား။
အဲဒါလည္း ပါၿပီးသား။ ကိုယ္ ႏွစ္လမ္းပဲ ျမင္တယ္ ဆုိတာ... Some Comments ... ပို႔စ္မွာလား၊ အဲဒီ post က Addy Chen ကို ျပန္ထားတဲ့ comment မွာလား မသိ။ ျပန္မ႐ိုက္ေတာ့ဘူး။

၄) အေျဖမရရင္ ဝင္မလုပ္ဘူးဆုိတာ ျဖစ္သင့္သလား။ျဖစ္သင့္တာ မျဖစ္သင့္တာထက္ ဘာက ဘယ္လိုဆိုတာ မသိဘဲေတာ့ ဘယ္သူမွ ဝင္ပါမွာ မဟုတ္ဘူး။ ျဖစ္ကို ျဖစ္ေနတာ။ သိေအာင္ ကိုယ့္ဘာသာလုပ္ ဆုိရင္... ျပန္ပတ္မယ္။

၅) အေျဖႀကိဳသိမွ စာေမးပြဲ ဝင္ေျဖခ်င္တာလား။စာေမးပြဲ ေျဖတဲ့ အခါ ဆိုတာနဲ႔ ႏိႈင္းရင္ - ေမးခြန္းစာ႐ြက္ေပၚမွာ ပါတဲ့ ေမးခြန္းကို သိ႐ံု၊ အဲဒီေမးခြန္းရဲ႕ အေျဖကို သိ႐ံုေလာက္ ဆိုလုိတာ မဟုတ္ဘူး။

သင္႐ိုးညႊန္းတမ္း ဘာဆိုဘာမွ မသိဘဲ ဘယ္သူမွေတာ့ ဝင္ေျဖမွာ မဟုတ္ဘူး။ မယံု မ႐ွိနဲ႔။
(ဒီဥပမာ သိပ္ေတာ့ ကီး မကိုက္ဘူး။ ဘာျဖစ္လုိ႔ ဆုိေတာ့ ဘာမွန္းမသိဘဲ ဝင္ေျဖခဲ့တဲ့ ျမန္မာျပည္ စာေမးပြဲေတြ သြားသြား သတိရေနလို႔။ one subject, one night ပဲ။)

ျပန္ခ်ဳပ္မယ္။ ကိုယ္ဟာ နည္း (၂) နည္း ကို သိထားတယ္။ အဲဒီထဲက ကိုယ္တိုင္ တိုက္႐ိုက္ပါဝင္ဖုိ႔ ဆိုတာကေတာ့ ဘယ္လိုမွ (ဘယ္လိုမွ) လံုးဝ (လံုးဝ) မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ မျဖစ္ႏိုင္လို႔ ကိုယ္ ႏိုင္ငံျခား ေရာက္ေနတာပါ။ ေနာက္တနည္းဟာ သူမ်ားေပၚမွာ မူ မတည္လုိ႔ကို မရပါဘူး။ ကိုယ္လံုးဝ ကိုယ္တုိင္ မလုပ္ႏိုင္လို႔ပါ။

ေနာက္တခုက ဘာကို တိမ္းၫႊတ္သြားၾကသလဲ။

ကိုယ့္နံေဘးမွာ ႏိုင္ငံေရးသမား မိသားစု ႐ွိတယ္။ ကိုယ္ကလဲ လူမႈေရးအရ ႏွစ္လုိေလးစားႏိုင္ေလာက္တဲ့ လူေတြျဖစ္တယ္ ဆုိပါစို႔။ အိမ္ေထာင္ဦးစီးက ႏိုင္ငံေရးေၾကာင့္ အိမ္ေထာင့္တာဝန္ မေက်ႏိုင္ရင္ သူ႕မိသားစုရဲ႕ လူမႈေရး ျပႆနာေတြအတြက္ (ကိုယ္သာ တတ္ႏိုင္မယ္ ဆုိရင္) ၾကည့္မေနဘဲ ကူညီမိႏိုင္တယ္။ အဲဒီ ႏိုင္ငံေရးသမားကိုယ္တိုင္ စားစရာ မ႐ွိလွ်င္ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ ေသေကာင္ေပါင္းလဲ ျဖစ္လွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း ကိုယ္ ကူညီဦးမွာပဲ။ သို႔ေသာ္........................

သူ႕ ႏိုင္ငံေရးကိစၥ အတြက္ စာ႐ြက္ေတြ ႐ိုက္ေဝတာပဲ ျဖစ္ေစ၊ လမ္းထြက္ေလွ်ာက္မွာပဲ ျဖစ္ေစ၊ (သူက ေျပာသည္ျဖစ္ေစ၊ မေျပာသည္ ျဖစ္ေစ) လိုအပ္တဲ့ ေငြေရး ေၾကးေရး ... အဲဒီအခ်ိန္ ကိုယ္က လူမႈေရးအတြက္ ၁ သိန္း သံုးပစ္လုိက္ႏိုင္တယ္ ဆုိရင္ေတာင္ အဲဒီကိစၥ အတြက္ ကိုယ္ ၁ က်ပ္ အကုန္မခံခ်င္ဘူး။

ဒီေနရာမွာ အဆံုးစြန္ထိ ယုတၱိမ႐ွိတာ၊ မျဖစ္ႏိုင္တာကို ထည့္ေျပာလိုက္မယ္။
ကိုယ္ အဲလို မပံ့ပိုးလို႔ အဲဒီလူ ဘိုင္းကနဲ လဲ ေသႏိုင္ေလာက္တယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ကိုယ္ ၾကည့္မေနဘူး။ ကိုယ့္ေ႐ွ႕မွာ လူတစ္ေယာက္ ေသသြားမွာကုိ ကိုယ္ လုပ္ေပးႏိုင္တာ ႐ွိရက္သားနဲ႔ မလုပ္ေပးလိုက္ရမွာကို (တျခားလူေတြမွာ ႐ွိတတ္တာထက္ မပိုတဲ့ က႐ုဏာစိတ္နဲ႔) စိုးရိမ္လို႔။ လူဆန္ခ်င္လို႔။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္ ပံ့ပိုးလိုက္တဲ့ ေငြသည္ သူ႕ အေရးေတာ္ပံုအတြက္ အေထာက္အပံ့ အျဖစ္ သူသံုးခ်င္ သံုးမယ္။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္ အတြက္ေတာ့ သူ႕ အသက္အႏၱရာယ္အတြက္သာ သံုးေပးလိုက္တာပဲ။

ကိုယ့္အေနနဲ႔ အဲဒီ အေရးကိစၥ ႏွစ္ခုအေပၚ အဲေလာက္ထိ တိမ္းၫႊတ္မႈက ကြာျခားတယ္။ ဒါက လူကို သိတဲ့ အပိုင္းနဲ႔ ေျပာထားတာေနာ္။ "ပလံု" သံကို ၾကားလိုက္ႏိုင္တဲ့ အေနအထား။

***
December 17, 2009 12:15 AM နဲ႔ December 17, 2009 12:17 AM မွာေရးသြားတဲ့ Anonymous နဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ ေျပာပါမယ္။

ေရးတဲ့ အေနာနီးမတ္စ္ တေယာက္တည္းလို႔ ထင္တယ္။ အေနာနီးမတ္စ္ ဟာ တကယ္ေတာ့ တျခား post ေတြ အတြက္ သိပ္ကိစၥ မ႐ွိဘူး။ ဒီလို post မ်ိဳး အတြက္ေတာ့ နည္းနည္း ကိစၥ ႐ွိတယ္။

ကိုယ္ဆုိရင္ ဘေလာ့စကာစ အခ်ိန္ေတြမွာ ကိုယ့္ဘေလာ့ကိုယ္ ေၾကာ္ညာဝင္သလို မျဖစ္ခ်င္ဘူး ဆုိၿပီး Anonymous သံုးခဲ့တာက လြဲလို႔ ကိုယ္ ဘယ္သူဆုိတာ လူသိလာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေနာက္ထပ္ မသံုးဘူး။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ ဆိုေတာ့ စိတ္တိုင္းမက်တာ ေတြ႕ခဲ့ရင္၊ နာမည္ရင္းနဲ႔လဲ မေရးခ်င္ရင္ (သူ႕ ခုတံုးလုပ္ၿပီး ကိုယ္က နာမည္ႀကီးခ်င္လို႔ လို႔ အိေညာင့္ အိေညာင့္ ေျပာမွာ နားညည္းလို႔။ အေရးမလုပ္ခ်င္လုိ႔ နာမည္ရင္း မသံုးခ်င္တာမ်ိဳး) ေရးၾကည့္ဖို႔ ႀကိဳးစားဖူးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္ မတင္ခဲ့ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆုိေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာ ႐ွက္လို႔။

ေနာက္အေရးႀကီးဆံုး အခ်က္ - အဲလိုမ်ိဳး မတူညီတဲ့ အေတြးအေခၚအတြက္ ေဝဖန္ ျငင္းခ်က္ထုတ္ဖို႔ ကိစၥမွာ Anonymous သံုးလုိက္တာနဲ႔ ကိုယ့္ဘာသာ တာဝန္ယူလိုစိတ္ သိပ္နည္းသြားၿပီး၊ နည္းလမ္းမက်တဲ့ ပံုစံနဲ႔ စကားလံုးေတြ သံုးဖို႔ရာမွာ (သေဘာတရားက ဘယ္ေလာက္ မွန္ေနပေစ) သိပ္ကို လြယ္သြားတယ္။ အဲဒီအခါမွာ ကိုယ့္ဘာသာ ျပန္ဖတ္ၿပီး မၾကည္ညိဳႏိုင္ေတာ့လို႔။

ကိုယ့္သမိုင္းမွာ ဘေလာ့ စကာစက သာမန္ ႏႈတ္ဆက္၊ ထင္ျမင္ခ်က္ေပးတဲ့ comment တခ်ိဳ႕ကလြဲလို႔ ပ်င္းပ်င္းေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေသာ္လည္းေကာင္း ေဝဖန္တဲ့ comment မ်ိဳးကို Anonymous နဲ႔ ေရးတဲ့ ထံုးစံ လံုးဝ မ႐ွိဘူး။ ေထ့ဖို႔ ေငါ့ဖို႔ ရိဖို႔ ဆုိရင္ေတာ့ ေဝးေရာ။ အဲဒါေတြ မလုပ္ဘူးလို႔ ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး။ Anonymous နဲ႔ လုပ္႐ိုး ထံုးစံ မ႐ွိတာကိုေျပာတာ။

ထပ္ေျပာပါမယ္။ Anonymous သံုးတာက အဓိက ေျပာခ်င္တာ မဟုတ္ဘူး။ ဥပမာ ကိုယ့္ကို Rita အျဖစ္နဲ႔ သိထားၾကတယ္။ ကိုယ္က blog တခု လူမသိေအာင္ ဖြင့္ၿပီး တျခား နာမည္တခုခုသံုးလဲ တူတူပဲ။

ေနာက္တခုက ေဆြးေႏြးတာ။ (ၾကည့္လိုက္ပါ။ ဘယ္သူေတြ ဘယ္လို ေဆြးေႏြးတယ္ဆိုတာကို၊ သူတို႔ေတြ အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္တာက သူတို႔ သြားေနတဲ့ လမ္းေၾကာင္းနဲ႔ သူတို႔ ဘယ္ေလာက္ အပ္စပ္တယ္ ဆိုတာကို ျပတယ္။ သူတို႔ ယံုၾကည္မႈနဲ႔ သူတို႔ လုပ္ရပ္သည္ တထပ္တည္း။) သူတို႔နည္းကို ကိုယ္ ယံုၾကည္ခ်င္မွ ယံုၾကည္မွာ ျဖစ္ေပမဲ့ သူတို႔ကိုေတာ့ အေျပာနဲ႔ အလုပ္ ညီတယ္လို႔ အသိမွတ္ ျပဳကို ျပဳတယ္။

နည္းနည္း ေခ်ာ္သြားၿပီ။ ေျပာခ်င္တာနဲ႔။
ရိသလိုလို ေထ့သလိုလိုေတြလာေတာ့ ဘာေတြ ျဖစ္သလဲ ေျပာျပမယ္။
႐ိုး႐ိုးတန္းတန္း လာေဆြးေႏြးတဲ့ အခါ လူက စိတ္ထဲမွာ မတူသည့္တိုင္ ႏွစ္လို ေနေတာ့ ေရးတဲ့လူနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ ဘာမွ ဆက္မေတြးဘူး။ လာရိသလိုလို ျဖစ္တဲ့ အခါက် (မဆိုင္တာေတြ လာရိရင္ေတာ့ စာရင္းမ႐ွိပါ။) ဘယ္သူ ျဖစ္ႏိုင္မလဲ ဆိုတာ ဆက္ေတြးတယ္။ ဘေလာ့႐ွိေနလို႔မ်ား အသိမခံတာလားေပါ့။

ပထမ - သံသယ ဝင္ပါတယ္။ သိတဲ့ လူမ်ားလား။ အင္း ဟိုတေယာက္ထင္တယ္။
သြားေရာ... အဲဒါသည္ အကုသိုလ္ဝင္တာပဲ။ (အဲဒါ အကုသိုလ္ ျဖစ္တယ္ ဆုိတာေရာ သိလား။)။ မေတာ္လို႔ ေရးတဲ့ စတိုင္လ္ကပါ တေယာက္ေယာက္နဲ႔ ဆင္တယ္ ထင္ရင္ ထပ္ သြားေရာ။ ေနာက္တခုက ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ sense ႐ွိတယ္လို႔ ထင္ေနတတ္တာ။ အဲဒီမွာ ပိုေတြးျဖစ္တယ္။ ကိုယ္ေတြးတာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား မွန္ေနတဲ့ အခါက် ပိုဆုိးေပါ့။

ခုလည္း ဘေလာ့ဖြင့္တာ သိပ္ မၾကာေသးတဲ့ အရင္က comment တခါမွေတာ့ လာမေရးဖူးတဲ့ အသက္အားျဖင့္ေတာ့ ႀကီးမယ့္ တေယာက္လို႔ ထင္ေနမိျပန္တယ္။ အဲဒါဟာ ကိုယ့္ အတြက္ေတာ့ အကုသိုလ္ ဝင္ေနတာပဲ။

***
ကိုမင္းကိုႏိုင္ရဲ႕ စာအုပ္ေကာင္းေၾကာင္းေျပာခ်င္တာ ဆိုတာနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔။

အႏုပညာ ပါတဲ့ စာအုပ္ျဖစ္တယ္။ သူ စာေရးတတ္တယ္လုိ႔ ေရးတာ... ေနာက္ တျခားအခ်က္ေတြ လက္ေညာင္းလို႔ မထည့္ေတာ့ဘူး။ အဲဒါေတြဟာ စာအုပ္ကို ခ်ီးက်ဴးရာ ေရာက္ပါတယ္။ မွန္ပါတယ္။ ဒါဟာ ေကာင္းေၾကာင္း ေျပာတာပါပဲ။ ႀကိဳက္တာ မႀကိဳက္တာက တ႑။ ေကာင္းတယ္လို႔ ဦးေႏွာက္က သတ္မွတ္တုိင္း စိတ္ထဲ ၿငိခ်င္မွ ၿငိမွာ။ ကိုယ္က ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ ဦးခ်စ္ေမာင္ ေတာင္ ခံစားလို႔ ရတဲ့လူ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒါ ဟိုးပေဝသဏီ post ေတြမွာ ပါၿပီးသား။ ထားပါ။

ဒါကို ထပ္မေျပာေတာ့ဘူး။ စာအုပ္ကိစၥကို အဓိက ေရးတာ မဟုတ္လို႔။ ကိုယ္ေရးရတဲ့ အဓိက အေၾကာင္းသည္ စာအုပ္ဖတ္ၿပီးမွ ေတြးမိတဲ့ အေတြးကို အဓိက ေျပာခ်င္တာ။ အဲဒါသည္ ကိုယ္ ျမင္တဲ့ အျမင္ကို ထုတ္ေဖာ္တာပဲ။ ကိုယ့္ရဲ႕ norm လို႔ ေခၚရမလား။ အဲဒါကို ေရးခ်င္တာပဲ။

ေနာက္တစ္ခုက ဟင္ ဆိုရင္ လွည့္မၾကည့္တတ္တဲ့ သူမ်ဳိးေတာင္ ကိုမင္းကိုႏိုင္ ရဲ႕စာအုပ္ဖတ္ၿပီး ႀကိဳက္တယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကို ကိုယ့္ဂုဏ္ေလး ကိုယ္ေဖာ္ၿပီး ေရးတာ

အဲဒါ ဂုဏ္လား။ အစက စိတ္မဝင္စားဘဲ စာအုပ္ဖတ္ၿပီး စာအုပ္ကို ႀကိဳက္သြားတယ္ ဆုိရင္ေတာင္ အဲဒါ ဂုဏ္လား။ မသိလုိ႔။ အဲဒါ အသံေကာင္း ဟစ္တဲ့ လူေတြကို စာရင္းမ႐ွိဘူးလို႔ ေျပာၿပီး ႏွက္ထားတာ မဟုတ္ဘူးလား။ ဒုကၡ။ တကယ္ပါ ကိုယ္ တခါတခါက် ဉာဏ္မီေအာင္ လိုက္ေတြးလို႔ မရဘူး။ ေဝးသကိုးကြယ္။ ကိုယ္က ေခတ္ပ်က္ထဲမွာ ႀကီးခဲ့ရတာ ဆိုေတာ့။

ေနာက္ကပ္ရပ္ အေၾကာင္းကေတာ့ ေျပာၿပီးသားမို႔ ထပ္မေျပာေတာ့ဘူး။ အဲဒီ ေခတၱကၽြန္းေပၚဆုိတာ ဘယ္လုိဟာမ်ိဳးလဲ ဆုိတာ ဘေလာ့ေလာကထဲ ဝင္တာ မၾကာေသးလို႔ မသိေသးရင္ သိေအာင္လုပ္လိုက္ဦး လို႔ပဲ မွာခ်င္ေတာ့တယ္။ စိတ္ကုန္တယ္။ တကယ္။

ေနာက္တခု ထပ္ေျပာလိုက္ဦးမယ္။ "ငါ မယံုၾကည္ႏိုင္ေတာ့ဘူး" ဆုိတာ "မင္းတို႔ ဆက္မသြားၾကနဲ႔" လို႔ အဓိပၸါယ္ ေရာက္မေရာက္ ၈ တန္းကေလး (အုိ လုပ္မေနပါနဲ႔။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ပဲ စဉ္းစားပါ။) စဉ္းစားလဲ မေနပါနဲ႔။ ေရးလာတဲ့ ကာယကံ႐ွင္ ကိုတင္မင္းထက္ ကိုယ္တိုင္က ေျပာတယ္ မဟုတ္လား။ ျပန္ဖတ္ခ်င္ဖတ္ပါ။ မဖတ္ခ်င္လဲ ေနပါ။

ေနာက္တစ္ခု ဂ်ဴး ကိစၥ။ သိပ္႐ွည္႐ွည္ မေျပာေတာ့ဘူး။ ကိုယ္ သြားသတိရတဲ့ ပ်က္လံုး တစ္ခု႐ွိတယ္။ "စိုက္တာတဖြဲ႕၊ ခုတ္တာတဖြဲ႕" ဆိုတာ။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အခ်င္းခ်င္း အရင္ဆံုး ၫႇိလိုက္ၾကဦး။

ရီတာ့ကို ခ်ီးက်ဴးေအာင္ ဒီပို႔စ္ကို ေရးကာမွခ်ီးက်ဴးေအာင္ စာဘယ္လုိ ေရးရမလဲ ကိုယ္ မသိေလာက္ဘူး ထင္ရင္ေတာ့ ကိုယ္ ဘာမွ မေျပာလို။ လက္ နဲ႔ မ်က္ေစ့ ေညာင္းလွၿပီ။ သို႔ေသာ္ တမင္တကာကို အဆဲခံရႏိုင္ေလာက္တဲ့ post ေတြ မွန္း သိသိနဲ႔ တင္ခဲ့တာေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ ျပန္မ႐ွာခ်င္ မ႐ွာနဲ႔ေနာ္။ သိ႐ံုပဲ ေျပာတာ။ ေလာေလာဆယ္ကိုပဲ အဆဲခံရတာ အရသာေတြ႕လို႔ ျပန္တင္ဖို႔ စဉ္းစားေနေသးတယ္။ အရင္က တင္ခဲ့တာ ဆိုေတာ့ လူ သိပ္မသိဘူး။ ျပန္တင္ဦးမယ္။

ေနာက္တခု တို႔က ရန္သူ မလုိခ်င္ဘူး။ ဘယ္သူနဲ႔မွ ျပႆနာ မတက္ခ်င္ဘူး။ ေအးေအးပဲ ေနခ်င္တယ္ ဆုိလဲ ေနလို႔ မရဘူး။ လူရယ္လို႔ ျဖစ္လာရင္ ခ်စ္သူ မုန္းသူ ႐ွိမွာ blog ေရးမွ မဟုတ္ဘူး။ ဘာမွ မကြိဳင္ေလာက္တဲ့ ကိစၥေတြခ်ည္း ေ႐ြးေရးေနရင္ေတာင္ ျပႆနာဆုိတာ တက္တတ္လြန္းလို႔မွ။ ဘေလာ့ဂါ သမိုင္းေၾကာင္းႀကီး လွန္ပါဦးေတာ့။

ေအး တစ္ခုေတာ့ ႐ွိတယ္။ ဘယ္ေနရာမွာ ျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာ ျပတ္ျပတ္သားသား လုပ္ဖို႔လုိလာၿပီ ဆုိတဲ့ အဆင့္မ်ိဳးမွာ ဘယ္သူနဲ႔မွ ဘာမွ မျဖစ္ခ်င္၊ အားလံုးနဲ႔ ေျပေျပလည္လည္ပဲ ဆုိရင္ေတာ့ ႐ူးသလုိလို ေပါသလိုလုိ အဆင့္က တက္မွာကို မဟုတ္ဘူး။

ဒီေလာက္ ရာဇဝတ္အိုး တုတ္နဲ႔ တည့္တည့္ ထိုးလိုက္တဲ့ စကားလံုးေတြနဲ႔ ေရးထားတာကိုမွ ခ်ီးက်ဴးခံခ်င္လို႔ ့ျဖစ္ရေသးရဲ႕။

အို အသင္ေလာက။
ကိုယ့္ကို အေကာင္းျမင္လြန္းေခ်ၿပီ တကား လို႔သာ ဟစ္ခ်င္မိေတာ့တယ္။
တကယ္ေတာ့ အေကာင္းျမင္ေရာ၊ အဆိုးျမင္ေရာ ကိုယ္ ဘာကိုမွ မႀကိဳက္။ အမွန္အတိုင္းပဲ ျမင္ခ်င္တယ္။ ဒါပဲ။

ဒီေနရာမွာ ႀကံဳလို႔ ေျပာလိုက္ဦးမယ္။
comment ေတြထဲမွာ ကိုယ္နဲ႔ မတူပါဘူး ထင္ၿပီး လာျငင္းေနၾကတဲ့ လူေတြက တူေနတာ တခ်ိဳ႕႐ွိၿပီး။ တူတယ္ထင္လို႔ လာေထာက္ခံေနၾကတဲ့ လူေတြက သိပ္မတူတာ တခ်ိဳ႕လည္း ႐ွိတယ္။ လာေထာက္ခံၿပီး မတူ ျဖစ္ေနတဲ့လူေတြကို ကိုယ္ ဘာမွ ျပန္မေျပာခဲ့ဘူး။ အားေပးေနလို႔ ၿငိမ္ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ လိုရင္း မေရာက္မွာ စိုးလို႔။ လက္ေညာင္း မ်က္ေစ့ေညာင္းလို႔။

အဲဒီလူေတြ ရင္နာရမယ့္ စကားလံုးေတြ အဲဒီ႔လူေတြရဲ႕ အေမြကို လက္ဆင့္ကမး္မယ့္ ရဲရဲေတာက္ မ်ဳိးဆက္သစ္ေလးေတြ ေနာက္တြန္႔ ေစမယ့္ အေရးအသားေတြ မေရးပါနဲ႕လုိ႔ ေျပာမွာပဲ၊
ဘယ္ဟာေတြကို ေျပာတာလဲ ?????

ရီတာ့ဘာသာ ႏိုင္ငံေရး နားမလည္လို႔လဲ ဘယ္သူ႔မွ ဘာမွ လာမေျပာဘူး။ မလုပ္လဲ ဘာမွ မေျပာဘူး။

မေျပာလို႔ပဲ comment ၂ဝဝ ေက်ာ္တာ။

ဘယ္သူေတြက မေျပာတာကို ၫႊန္းခ်င္ေနတာလဲ။ ဟုတ္တယ္ တကယ္လုပ္ေနတဲ့ လူေတြကေတာ့ ဘာမွ လာမေျပာႏိုင္ဘူးေလ။ ေျပာျခင္း၊ မေျပာျခင္းကိုလဲ အဓိက ေျပာခ်င္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ မေျပာဘဲ ၿမံဳထားတာကိုက အလုပ္ကို မဟုတ္ဘူး ထင္တယ္။ အေျပာနဲ႔ အလုပ္ ညီဖို႔ အဓိကပါ။

လုိခ်င္တာက ဘာလဲ။ ဒီမိုလား၊ ဟိုမိုလား။ ညီေအာင္ေနခ်င္တယ္ဆုိရင္ ဒီလုိ မလုပ္ပါနဲ႔။ ဟိုလုိ မလုပ္ပါနဲ႔ ကို အရင္ဆံုး ျပင္လိုက္ပါ။ အေျပာနဲ႔ အလုပ္ ညီတဲ့ သူေတြဟာ ဘယ္လိုလမ္းေၾကာင္းကို သံုးလို႔ ဘယ္လို ေျပာဆုိတယ္ ဆုိတာကို အရင္ဆံုး နည္းနာ ယူလိုက္ပါဦး။ ေျပာသလို လုပ္တဲ့လူေတြကို (တန္ဖိုးထားရာ မတူညီသည့္တိုင္) ကိုယ္ အၿမဲ အသိအမွတ္ျပဳတယ္။

ကိုယ့္ဘာသာ ဘယ္လမ္းေၾကာင္းသြားေနတာလဲ ဆိုတာ အရင္ဆံုး နားလည္ေအာင္ လုပ္ဖို႔လိုတယ္။

ေယာအတြင္းဝန္နဲ႔ ျမင္းထိန္းငတာ

လူနာမည္ မွားတာက no pblm ပါ။ ကိုယ္လဲ သမိုင္းဆုိ မွားတာပဲ။ သို႔ေသာ္ ေဆြးေႏြးခ်င္တယ္။
ဒီအျဖစ္ကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား quote လုပ္ေလ့ ႐ွိၾကတယ္။ ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ ပါပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ေရးခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒါ ကိုယ့္ဘာသာ ငတာ ေနရာမွာ ထားလိုက္ခ်င္လို႔ ေျပာတာ။

ဦးဖိုးလႈိင္နဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ကေတာ့ ငတာလို ေကာင္မ်ိဳးမ်ား သြား ဂ႐ုစိုက္ေနတယ္ပဲ ေတြးမိတယ္။ ကိုယ္ေတာ့ စသင္ရ ကတည္းက အဲဒီတိုင္းပဲ ေတြးတယ္။ လြန္တယ္ မထင္နဲ႔။ ကိုယ္က ဦးခ်စ္ေမာင္ေတာင္ မခံစားတတ္ဘူး ေျပာထားတာ။ ငတာ ဘာသာ ဘာေျပာေျပာေပါ့။ အကြာႀကီးပဲ ဥစၥာ။ ဘာပုဆိုးတစ္ထည္ သြားေပးစရာ လိုသလဲ။ ခ်ီးက်ဴး႐ံုမကလို႔ ကဲ့ပဲ ရဲ႕ေနေနေလ။ အျမင္မေတာ္တာေတာ့ မွန္မည္ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ လူႀကီးကလည္း လူႀကီးေနရာေနဖို႔ လိုေသးသေလ။ ဖတ္တဲ့လူေတြက ငတာ ဘာေျပာေျပာ မသိမွာ မို႔လို႔တဲ့လား။ နလပိန္းတံုးေတြလား။

သို႔ေသာ္........... ဦးဖိုးလႈိင္ ဒါမ်ိဳးလုပ္တယ္ ဆုိတာ ဘာမွ မထူးဆန္း။ သက္ဦးဆံပိုင္ ေခတ္က၊ ပေဒသရာဇ္ ဝန္ႀကီးမို႔ လုပ္တာေလ။ မ႐ွင္းဘူးလား။ ဒါေတာင္ ေတာ္ေတာ္ ကေလးကလား စိတ္ ႐ွိလို႔ ့ျဖစ္မယ္။ သို႔မဟုတ္ ဝန္ႀကီးေလာက္ အဆင့္မို႔ ့ျဖစ္မယ္။ ဘုရင္ေလာက္ ျဖစ္ၿပီး၊ ေတာ္ေတာ္ ခက္ထန္တဲ့ စိတ္႐ွိရင္ တခါတည္း စိတ္နဲ႔ မေတြ႕တာနဲ႔ သတ္ေစ ေျပာလည္း မထူးဆန္းဘူး ဆရာ။ သူတို႔ေတြ ပေဒသရာဇ္ေခတ္က ပေဒသရာဇ္စနစ္ အေၾကာင္းပဲ နားလည္တာ။ ခု ဒီလူေတြ ေျပာေနတဲ့ စနစ္ အေၾကာင္း သူတို႔ ဘာမွ မသိဘူး။

အဲဒါကို အဲဒီ နည္း အတိုင္း သြားခ်င္တယ္တဲ့လား။ :))))
လိုခ်င္တာက ဘာလဲ။ ျပန္စဉ္းစားလိုက္ပါဦး။

စာေရးသူ ကိုယ္စားေတာင္ ဝင္ေျပာလိုက္ေသးတယ္ ဆုိေတာ့ တကယ္ပဲ အဲဒီစာေရးသူက အဲလို ေျပာမယ္လို႔ ယံုၾကည္တယ္ေပါ့။ ကိုယ္သာ စာေရးသူနဲ႔ နီးနီးစပ္စပ္ ပတ္သတ္တဲ့လူ ျဖစ္ခဲ့မယ္ ဆုိရင္ အဲဒီ ကိုယ္စားဝင္ေျပာလုိက္တဲ့ စကားလံုးအတြက္ စာေရးသူအား အသေရပ်က္ေစမႈ၊ အၾကည္ညိဳပ်က္ေစမႈ နဲ႔ တရားစြဲခ်င္မွာ အမွန္ပဲ။

ဒါမ်ိဳးက ေျပာ႐ိုးေျပာစဉ္ အစဉ္အလာ ဆုိရင္ အဲဒီေနာက္လုိက္ၿပီး ေတာက္ေလွ်ာက္ေျပာၾကေတာ့တာပဲ။ အႏွစ္သာရက ဘာ ဆုိတာ ထပ္ စဉ္းစားမယ္ မ႐ွိဘူး။ ေဘာင္ထဲမွာပဲ ပိတ္မိေနတယ္။ ထပ္ကာ ထပ္ကာ ေျပာလာရတာေတြကို ထပ္ေျပာလိုက္ဦးမယ္။ ကိုယ့္ အေနနဲ႔ကေတာ့ ကိုယ္က ကိုယ့္ အျမင္ကိုသာ ေျပာတာေနာ္။ ဘယ္စနစ္နဲ႔ ဘယ္အုပ္စုကိုမွ ကိုယ္စားျပဳလုိ႔ ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္ကိုသာလွ်င္ တိုက္႐ိုက္ထိမွာ။

တခုခုကုိ ကိုယ္စားျပဳေျပာခ်င္တဲ့ သူေတြ စဉ္းစားၾကဖို႔ ေကာင္းတယ္။
ကိုယ္ေျပာလုိက္တဲ့ စကားလံုးနဲ႔ သေဘာတရားေတြက ကိုယ္ေျပာေနတဲ့ အရာကို ျမင့္သြားေစတာလား။ နိမ့္သြားေစတာလား ဆုိတာ။

ဘာကို လိုခ်င္ေနတာလဲ အခု။ စဉ္းစားပါဦး အဲဒါနဲ႔ တန္ေအာင္ ေနတတ္ၿပီလား အခု။

ေတာ္ၾကာမွ

ကၽြဲေပ်ာက္လို႔ ႏြား႐ွာ
ဆင္ေျခရာ ဒီမွာေတြ႕
ေပးဟဲ့ ငါ့ျမင္း ဆိုတာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ေနၾကဦးမယ္။

***
အားလံုးကို ေနာက္က်မွ အေႂကြးဆပ္ႏိုင္တဲ့ အတြက္ sorry လို႔ ထပ္ေျပာပါမယ္။ မေရးရင္လည္း မေရးမွ ေရးရင္ ႐ွည္ေတာ့မယ္ ဆုိတာကို သိလို႔ ၿငီးေငြ႕ၿပီး စာ မ႐ိုက္ခ်င္တာ။ တျခား အေၾကာင္းအရာေတြ အတြက္ ႐ိုက္ခ်င္ပါတယ္။ ဒီအေၾကာင္းအရာအတြက္ေတာ့ အီလွၿပီမို႔ မ႐ိုက္ခ်င္တာ။

ဒီ post အတြက္ comment မ်ားအား ယခင္ တေခါက္ကလို အားတက္သေရာ ျပန္ေဆြးေႏြးမိမည္ မဟုတ္ပါ။ တခ်ိဳ႕ေတြ ျပန္ေျပာစရာ ႐ွိေနသည့္တိုင္ေအာင္ စာမ႐ိုက္ခ်င္လုိ႔ ျပန္မေျပာဘဲ ထားလိုက္ႏိုင္သည္။ သိပ္ေတာ့ မေသခ်ာ။

***

Some Comments for My Post

မ်ဳိးျမင့္ေမာင္ said...

ျမန္မာ့ ႏုိင္ငံေရးမွာ ဝင္မပါျဖစ္တာ အတၱႀကီးတာေၾကာင့္လုိ႔ မျမင္ဘူး။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ အတၱမႀကီးသူေတြလည္း မပါဘဲေနတာ ဒုနဲ႔ေဒးပဲ။ တကယ့္အေၾကာင္းရင္းက မာနမ႐ွိတာလုိ႔ ထင္တယ္။ မာနဆုိတာ vanity ကုိ ဆုိလုိခ်င္တာ မဟုတ္ဘူး။ Self-esteem ကုိ ဆုိလုိခ်င္တာ။ နအဖေစာ္ကားတာေတြကုိ ခံေနရတဲ့၊ သိကၡာအခ်ခံေနရတဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံသားဘ၀မွာ ခံျပင္းတဲ့စိတ္တုိ႔၊ ႐ွက္တဲ့စိတ္တုိ႔ မခံစားရပဲ ဖာသိဖာသာ ေနတတ္တာ မာန (self-esteem) အရမ္းနည္းလုိ႔ ျဖစ္မယ္။

Rita said...

ပံုမွန္ လူတစ္ေယာက္မွာ အဲဒီ အေၾကာင္းေတြနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ "ခံျပင္းတဲ့စိတ္" မ႐ွိတဲ့သူ ႐ွိလိမ့္မယ္လို႔ ကိုမ်ိဳးျမင့္ေမာင္ ထင္ရင္၊ ထင္ရေလာက္တဲ့သူကို ဆန္းစစ္ၾကည့္လိုက္ပါ။ ဒါေပမဲ့ ခံျပင္းစိတ္သည္ ဒါလုပ္ဖို႔ တြန္းအား ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္မယ္။ ခံျပင္းရင္ လုပ္မွာေပါ့လို႔ တထစ္ခ် ေျပာလို႔ မရဘူး။

ကၽြန္မရဲ႕ အသိ အစ္မတေယာက္ 96 မွာ ႀကိဳ႕ကုန္းကို ေရာက္ႏွင့္ၿပီးသူ၊ လံုးဝ ျပစ္တင္႐ႈံ႕ခ် ဆန္႔က်င္၍ ဆတ္ဆတ္ခါေအာင္ နာ ေနသူ၊ သူ႕ အယူအဆေလး စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းလို႔ ေျပာျပလိုက္မယ္။ သူဟာ အၿမဲတမ္း လွဴ ေနပါတယ္။ လူမႈေရး၊ ကယ္ဆယ္ေရး လုပ္ငန္းေတြ အတြက္ပါ။

သူ ႏိုင္ငံေရးကို လံုးဝ မလွဴပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ အေျခခံကေတာ့ သူ ဒီလမ္းစဉ္ ကို မယံုၾကည္လို႔ပါ။ ၿပီးေတာ့ လူေတြကို မယံုလို႔ပါ။ ေနာက္ဆံုး အဓိက အက်ဆံုးနဲ႔ စိတ္ဝင္စားစရာ အေကာင္းဆံုးက "ငါတို႔ အတြက္ ေရွ႕ကေန ေသေပးၾကပါေနာ္" လို႔ အဓိပၸါယ္ ေရာက္တဲ့ အလုပ္ကို သူ လံုးဝ မလုပ္ခ်င္ဘူး ေျပာပါတယ္။

ဒါ႐ွင္းပါတယ္။ ဒီနည္းလမ္းကို သူမယံုလို႔ ပါပဲ။ လမ္းေပၚမွာ ဒီတုိင္း ေသၾကတာကို သူ အားမေပးခ်င္လို႔ ပါပဲ။ ဒီလိုေျပာလို႔ လွဴတဲ့လူေတြကေတာ့ သူေျပာသလို ေသေပးၾကပါေနာ္ လို႔ ေတာင္းဆိုေနတဲ့ လူေတြ လို႔ ကၽြန္မ မျမင္ပါဘူး။ ႐ႈေထာင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ျမင္ေအာင္သာ ေျပာတာပါ။ ကိုယ္ယံုၾကည္ရာ ကိုယ္လုပ္ေနၾကတာကို ေျပာတာပါ။

ကိုလူေထြး ေပးခဲ့တဲ့ comment နဲ႔ ဒီ အစ္မရဲ႕ စကားလံုးကို ဆက္စပ္လို႔ ကၽြန္မ ေသခ်ာ comment တစ္ခု ျပန္ေရးဦးမယ္လို႔ စဉ္းစားေနတာ။ ယူေသာ္ရ၏ စကားလံုးေတြ အေၾကာင္းေပါ့။

ဒါေပမဲ့ ဝိေရာဓိေတြ သက္သက္ တင္ျပသလို ျဖစ္ၿပီး ဘာ အေျဖမွ မရႏိုင္မယ့္ အတူတူ အလကား ေဖာင္းပြေနမလား မသိဘူးလို႔ ေတြးေနခဲ့တာ။ ကိုမ်ိဳးျမင့္ေမာင္ comment ကို ဖတ္ရေတာ့ ေရးခ်င္သြားမိလို႔ ခုေရးလုိက္တယ္။

ကၽြန္မ နာတတ္ခဲ့တဲ့ post တစ္ခု မႏွစ္ဆီက ေရးခဲ့ဖူးတာ၊ ဒါေပမဲ့ အဲဒီ post ကို တမင္ကို အစ ျပန္မေဖာ္ခ်င္လို႔ မေဖာ္ေတာ့တာ။ ခုလဲ မေဖာ္ေတာ့ပါဘူး။ post ကေတာ့ ဒီတိုင္းပဲ ႐ွိေနပါတယ္။

ကိုမ်ိဳးျမင့္ေမာင္ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ လာမယ္ထင္လို႔ ေမွ်ာ္ေနတာ။

မ်ဳိးျမင့္ေမာင္ said...

တကယ္လုိ႔ သူက အဲဒီ "လမ္းစဥ္" ဆုိတာကို မယုံၾကည္ဘူးဆုိရင္ တျခား ဘယ္နည္းလမ္းေတြနဲ႔ သူ႔ကုိ ခံျပင္းေစတဲ့ ေစာ္ကားမႈ၊ အ႐ွက္ရေစတဲ့ သိကၡာခ်မႈေတြကုိ ေျဖ႐ွင္းဖုိ႔ ႀကိဳးစားသလဲဆုိတာ သိခ်င္တယ္။ နည္းလမ္းလုိ႔ ဆုိတာမွာ ျပႆနာကုိ လက္ခံၿပီး ေျဖ႐ွင္းဖုိ႔ ႀကိဳးစားတာကုိ ဆုိလုိခ်င္တာ။ မ်က္ႏွာလႊဲတာ၊ ေျဖ႐ွင္းဖုိ႔ မႀကိဳးစားပဲ ေျဖေတြးေတြးတာ (wishful thinking) စတဲ့ နည္းေတြကုိ မဆုိလုိဘူး။ လမ္းစဥ္တစ္ခုကုိ မယုံၾကည္လုိ႔ အဲဒီနည္းနဲ႔ မေျဖ႐ွင္းတာ သဘာ၀က်ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလမ္းစဥ္က ေျဖ႐ွင္းဖုိ႔ ႀကိဳးစားေနတဲ့၊ ကုိယ္နဲ႔လည္း သက္ဆုိင္တဲ့ ျပႆနာကုိပါ ဥပကၡာျပဳလုိက္တာေတာ့ သဘာ၀မက်ဘူး။ အဲဒါအတြက္ justification မရွိဘူး။ ဘာမွမလုပ္တာဟာ ကုိယ့္အလုပ္၊ ဘာမွမယုံၾကည္တာဟာ ကုိယ့္ယုံၾကည္မႈ ဆုိသလုိမ်ဳိး wordplay ဆန္ဆန္ rationalization ပဲ ျဖစ္မယ္။

Rita said...

အင္း ဟုတ္ပါၿပီ။
ဒီကိစၥဟာ အေျဖမ႐ွိႏိုင္မယ့္ အတူတူလို႔ (မ႐ွိတာဟာ ကၽြန္မဦးေႏွာက္ထဲမွာ မ႐ွိတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္) ေရးခဲ့ပါတယ္။

အေျဖမ႐ွိလို႔ သူ႕အေနအထားကိုလည္း ကၽြန္မ ေျပာခြင့္မ႐ွိလို႔ ကၽြန္မကပဲ သိခ်င္္တာ ေမးပါမယ္။

ဒါျဖင့္ ဒီအဖြဲ႕အစည္းေတြကို လွဴလိုက္တာနဲ႔ justification ႐ွိသြားေရာလား။ သူအပါအဝင္ သူလို ကၽြန္မလို လူေတြဟာ ေ႐ွ႕ထြက္ အေသခံဖို႔ အေၾကာင္း႐ွိလာမွာ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီအခါ ပိုက္ဆံပို႔ေပးရင္ ၿပီးေရာလား။ ဒါတကယ္ကို solution ကို သိခ်င္လုိ႔ ေမးတာျဖစ္ပါတယ္။

သိပ္လြယ္တဲ့ အလုပ္မို႔ (အဲဒီအစ္မေတာ့ သူ႕ယံုၾကည္ခ်က္ျဖစ္ေနတာမို႔ မသိ။)က်န္လူေတြ အေနနဲ႔ကေတာ့ ခုခ်က္ခ်င္းကို ထ လုပ္လုိက္ႏိုင္တဲ့ ကိစၥပါပဲ။

ဒါပဲလား။ ဒါဆုိရင္ ေကာင္းပါၿပီ။
ဒါ့ထက္ ပိုတာေတြ ႐ွိေသးရင္လဲ ေျပာျပခဲ့ပါ။
တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မလဲ အေျဖလိုခ်င္ေနတာပဲ။ Solution ထုတ္ေပးႏိုင္တဲ့ လူေတာ့ မဟုတ္ဘူး။

Rita said...

ကၽြန္မ ေျပာခ်င္တာသည္ ခံျပင္းစိတ္႐ွိတာနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးကို တိုက္႐ုိက္ ထလုပ္တာနဲ႔ မဆိုင္ဘူး လို႔ ေျပာခဲ့တာ။

ခံျပင္းလို႔ ဒုကၡေရာက္တဲ့သူေတြကို ကူညီတာေပါ့။ ႏိုင္ငံေရး အဖြဲ႕အစည္းကို ေငြပို႔ေပးတာလဲ ဒီသေဘာ မဟုတ္ဘူးလား။

ေနာက္တခ်က္က ဒီသေဘာခ်င္း အတူတူကိုပဲ သူယံုၾကည္ရမွ လုပ္မယ္ ဆုိတာ သူ႔ေ႐ြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ပဲ။ (ဒီ ကိစၥေတြ သူလွဴဖူးတုန္းက လူလိမ္ခံခ်င္ခံရမယ္။) ခံျပင္းလို႔ ႏိုင္ငံေရး အဖြဲ႕အစည္းကို လွဴတာနဲ႔ လူမႈေရးကိစၥပဲ လွဴတာနဲ႔ ကြာျခားတာ ႐ွိသလား။

ယံုၾကည္မႈ ဆုိတာမွာ ေျပာင္းလဲလာမွာကို ယံုၾကည္ႏိုင္ဖို႔လဲ လိုေသးတယ္။ ေျပာင္းလဲ ေပးမယ္လို႔ ထင္ရတဲ့ ေအာ္ေနတဲ့ လူေတြကို ကိုယ္ မယံုၾကည္ႏိုင္တဲ့ အခါ၊ ယံုၾကည္ရေလာက္တာကို မေတြ႕ရတဲ့ အခါ၊ လက္႐ွိအေျခအေနကို ခံျပင္းေသာ္ျငား ဥေပကၡာျပဳမိႏိုင္တယ္။

ခုလက္႐ွိကို ေသေအာင္ ခံျပင္းပေစဦး ေနာက္လာမယ့္ဟာကိုလည္း ေသခ်ာယံုၾကည္ရေလာက္တယ္ မထင္ရင္ေတာ့... ဒီကိစၥေတြ လွည့္မၾကည့္ခ်င္ဘူး။ ကိုယ္ ကယ္ႏိုင္တဲ့လူပဲ ကယ္မယ္လို႔သာ ျဖစ္ေတာ့မွာပဲ။

ၿပီးရင္ အစက ျပန္ပတ္မယ္။
အသံေကာင္း ဟစ္တာတို႔...
မလုပ္ဖူးရင္ လာမေျပာနဲ႔တို႔...ကို မႀကိဳက္ဘူး ဆုိတာကေန...

ကိုမ်ိဳးျမင့္ေမာင္ ဒီ အထံုး ေျဖလိုက္ႏိုင္ရင္ေတာ့ ကၽြန္မ သိပ္ေက်းဇူးတင္မွာပဲ။ ခုဟာက တေလွ်ာက္လံုး စကားလံုးေတြသာ ေျပာလာၾကတာ။ ဘာ အေျဖမွ ႐ွိတာ မဟုတ္ဘူး။ သိပ္လည္း မေမွ်ာ္လင့္ေပမယ့္ ထြက္လာရင္ေတာ့ ေက်းဇူးတင္ ဝမ္းသာမိမွာပါ။

Rita said...

လူမႈေရးကိစၥပဲ လွဴတာက ေျဖ႐ွင္းရာ မက်ဘဲ၊ ႏိုင္ငံေရး အဖြဲ႕ေတြကို လွဴမွ ေျဖ႐ွင္းရာက်ပါသလား။

မ်ဳိးျမင့္ေမာင္ said...

“အေျဖမ႐ွိလို႔ သူ႕အေနအထားကိုလည္း ကၽြန္မ ေျပာခြင့္မ႐ွိလို႔ ကၽြန္မကပဲ သိခ်င္္တာ ေမးပါမယ္။”

“ကၽြန္မ ေျပာခ်င္တာသည္ ခံျပင္းစိတ္႐ွိတာနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးကို တိုက္႐ုိက္ ထလုပ္တာနဲ႔ မဆိုင္ဘူး လို႔ ေျပာခဲ့တာ။”

၁။ သူ႕ကုိယ္စား မေျဖေပးႏုိင္ဘူးဆုိရင္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိအတြက္ ေျဖေပးႏုိင္သလား။ ဘယ္နည္း ဘယ္လမ္းစဥ္ ႐ွိသလဲလုိ႔ ေမးခ်င္တာ မဟုတ္ဘူး။ နအဖအေစာ္ကားခံ ျမန္မာႏုိင္ငံသားဘ၀နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ခံျပင္းတဲ့စိတ္႐ွိလား၊ ႐ွက္တဲ့စိတ္႐ွိလား ဆုိတာေတြကုိ သိခ်င္တယ္။ ေနာက္ၿပီး ခံျပင္းစိတ္ဆုိတာ ခံရလုိ႔ နာတတ္႐ုံနဲ႔ ႐ွိတဲ့စိတ္ကုိ ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး။ မတရားမႈကုိ ေခါင္းငုံ႔ခံရမွာ႐ွက္တဲ့ မာန (self-esteem) ေၾကာင့္ မတရားမႈကုိ တြန္းလွန္လုိတဲ့စိတ္ကုိ အဓိကေျပာတာ။

႐ွိတယ္ဆုိရင္ ဘယ္လုိေျဖ႐ွင္းဖုိ႔ ႀကိဳးစားသလဲ။

မ်ဳိးျမင့္ေမာင္ said...

“ဒါျဖင့္ ဒီအဖြဲ႕အစည္းေတြကို လွဴလိုက္တာနဲ႔ justification ႐ွိသြားေရာလား။ သူအပါအဝင္ သူလို ကၽြန္မလို လူေတြဟာ ေ႐ွ႕ထြက္ အေသခံဖို႔ အေၾကာင္း႐ွိလာမွာ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီအခါ ပိုက္ဆံပို႔ေပးရင္ ၿပီးေရာလား။ ဒါတကယ္ကို solution ကို သိခ်င္လုိ႔ ေမးတာျဖစ္ပါတယ္။”

“သိပ္လြယ္တဲ့ အလုပ္မို႔ (အဲဒီအစ္မေတာ့ သူ႕ယံုၾကည္ခ်က္ျဖစ္ေနတာမို႔ မသိ။)က်န္လူေတြ အေနနဲ႔ကေတာ့ ခုခ်က္ခ်င္းကို ထ လုပ္လုိက္ႏိုင္တဲ့ ကိစၥပါပဲ။”

၂။ စၿပီး မွတ္ခ်က္ေရး ကတည္းက ႏုိင္ငံေရးအဖြဲ႕ေတြကုိ ေငြလွဴပါ ဆုိတာမ်ဳိး ေျပာဖုိ႔ မရည္႐ြယ္ခဲ့ဘူး။ အဲဒါနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး စကားလည္း မစခဲ့ဘူး။ ေငြလွဴတာဟာ အေျဖမဟုတ္တာကုိ လက္ခံတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီမုိကေရစီအေရးအတြက္ ေငြေထာက္ပံ့မႈဟာ အေျဖ႐ွာဖုိ႔အတြက္ လုိအပ္တယ္လုိ႔ ယုံၾကည္တယ္။ ႏုိင္ငံေရးအဖြဲ႕ေတြကုိ မယုံလုိ႔ ေငြမလွဴဘူးဆုိရင္ေတာင္ ႏုိင္ငံေရးအတြက္ ေငြသုံးတာမ်ဳိး လုပ္ႏုိင္တာပဲ။

လြယ္မယ္ထင္ရင္ ထလုပ္ၾကည့္ပါ။ လြယ္သေလာက္သာ သုံးမယ္ဆုိရင္ေတာ့ လြယ္မွာပဲ။ လုိသေလာက္ သုံးမယ္ဆုိရင္လည္း တစ္ေယာက္တည္း တတ္ႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ တတ္ႏုိင္သေလာက္လုိ႔ ဆုိတာထက္ တတ္ႏုိင္သမွ်လုပ္ၾကည့္ပါ။

တတ္ႏုိင္သမွ်လုပ္တာ justification ပဲ။

မ်ဳိးျမင့္ေမာင္ said...

“ခံျပင္းလို႔ ဒုကၡေရာက္တဲ့သူေတြကို ကူညီတာေပါ့။ ႏိုင္ငံေရး အဖြဲ႕အစည္းကို ေငြပို႔ေပးတာလဲ ဒီသေဘာ မဟုတ္ဘူးလား။”

“ေနာက္တခ်က္က ဒီသေဘာခ်င္း အတူတူကိုပဲ သူယံုၾကည္ရမွ လုပ္မယ္ ဆုိတာ သူ႔ေ႐ြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ပဲ။ (ဒီ ကိစၥေတြ သူလွဴဖူးတုန္းက လူလိမ္ခံခ်င္ခံရမယ္။) ခံျပင္းလို႔ ႏိုင္ငံေရး အဖြဲ႕အစည္းကို လွဴတာနဲ႔ လူမႈေရးကိစၥပဲ လွဴတာနဲ႔ ကြာျခားတာ ႐ွိသလား။”

“လူမႈေရးကိစၥပဲ လွဴတာက ေျဖ႐ွင္းရာ မက်ဘဲ၊ ႏိုင္ငံေရး အဖြဲ႕ေတြကို လွဴမွ ေျဖ႐ွင္းရာက်ပါသလား။”

၃။ လူမႈေရးလုပ္ငန္းေတြအတြက္ ေငြလွဴတာကုိ ႐ႈံ႕ခ်ခ်င္စိတ္မ႐ွိဘူး။ ဒါေပမယ့္ ႏုိင္ငံေရးအလုပ္နဲ႔ လူမႈေရးအလုပ္ဆုိတာကုိ ၿပီးစလြယ္ေရာခ်ျပစ္တာ သဘာ၀မက်ဘူး။ ေျဖ႐ွင္းခ်င္တဲ့ ျပႆနာခ်င္းမွ မတူတာ ဘယ္ကဘယ္လုိ သေဘာခ်င္း သြားတူေနရသလဲဆုိတာ စဥ္းစားလုိ႔မရဘူး။ ႐ွင္းျပေစခ်င္တယ္။ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာျပည္အေရးမွာ ႏုိင္ငံေရးျပႆနာနဲ႔ လူမႈေရးျပႆနာကုိ ေရာစရာမလုိဘူးလုိ႔ ျမင္တယ္။ ကိစၥ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ တခုက အေၾကာင္းရင္းခံျဖစ္ေနၿပီး ေနာက္တခုက အက်ဳိးဆက္ေတြ အမ်ားႀကီးထဲက တခုလုိ႔ ျမင္တယ္။

ခံျပင္းတာခ်င္း အတူတူပဲဆုိရင္ အဲဒီခံျပင္းစိတ္ကုိ စမ္းစစ္ၾကည့္ပါ။ ဆင္းရဲဒုကၡေရာက္ေနတဲ့အေပၚမွာ ခံျပင္းတာလား၊ မတရားဖိႏွိပ္ အုပ္ခ်ဳပ္မႈအေပၚမွာ ခံျပင္းတာလား ဆုိတာ ႐ွင္းဖုိ႔လုိတယ္။ ပထမခံျပင္းစိတ္က သနားတတ္တဲ့စိတ္မွာ အေျခခံၿပီး ေနာက္တခုက တရားမွ်တမႈကုိ လုိလားတဲ့စိတ္မွာ အေျခခံတယ္။

လူမႈေရးကိစၥအတြက္ ေငြသုံးတာ လူမႈေရးကိစၥကုိ ေျဖ႐ွင္းဖုိ႔ပဲ အေထာက္အကူျပဳမယ္။ ႏုိင္ငံေရးကိစၥကုိ ေျဖ႐ွင္းခ်င္ရင္ ႏုိင္ငံေရးကိစၥအတြက္ ေငြသုံးပါ။ လူမႈေရးကိစၥကို ေျဖ႐ွင္း႐ုံနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးျပႆနာပါ ေျပလည္လာမွာ မဟုတ္ဘူး။ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာျပည္မွာ ႏုိင္ငံေရးျပႆနာေၾကာင့္ လူမႈေရးျပႆနာကုိ ေျဖ႐ွင္းလုိ႔မရတာေတြ မ်ားတယ္။

မ်ဳိးျမင့္ေမာင္ said...

“ယံုၾကည္မႈ ဆုိတာမွာ ေျပာင္းလဲလာမွာကို ယံုၾကည္ႏိုင္ဖို႔လဲ လိုေသးတယ္။ ေျပာင္းလဲ ေပးမယ္လို႔ ထင္ရတဲ့ ေအာ္ေနတဲ့ လူေတြကို ကိုယ္ မယံုၾကည္ႏိုင္တဲ့ အခါ၊ ယံုၾကည္ရေလာက္တာကို မေတြ႕ရတဲ့ အခါ၊ လက္႐ွိအေျခအေနကို ခံျပင္းေသာ္ျငား ဥေပကၡာျပဳမိႏိုင္တယ္။”

“ခုလက္႐ွိကို ေသေအာင္ ခံျပင္းပေစဦး ေနာက္လာမယ့္ဟာကိုလည္း ေသခ်ာယံုၾကည္ရေလာက္တယ္ မထင္ရင္ေတာ့... ဒီကိစၥေတြ လွည့္မၾကည့္ခ်င္ဘူး။ ကိုယ္ ကယ္ႏိုင္တဲ့လူပဲ ကယ္မယ္လို႔သာ ျဖစ္ေတာ့မွာပဲ။”

၄။ ေျပာင္းလဲမႈနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ယုံၾကည္မႈဆုိရာမွာ သူမ်ားေတြ ေျပာင္းေပးႏုိင္မယ္လုိ႔ ယုံၾကည္အားကုိးလုိတဲ့စိတ္မ်ဳိးက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ သက္သက္ပါ။ ျဖစ္သင့္တယ္ထင္တဲ့ ေျပာင္းလဲမႈအတြက္ ကုိယ္တုိင္ ပါ၀င္လုပ္ေဆာင္သင့္တယ္လုိ႔ ယုံၾကည္တာမ်ဳိးကုိ အဓိကေျပာခ်င္တာ။ အဲဒီ ယုံၾကည္မႈမ်ဳိး ႐ွိရင္ ဥပကၡာျပဳႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ မယုံၾကည္ရင္ တတ္ႏုိင္သေလာက္ပဲ လုပ္ခ်င္မယ္ (လုပ္ခ်င္မွလည္း လုပ္မယ္) ။ အဲဒါမွ မေအာင္ျမင္ရင္ေတာ့ ဥပကၡာျပဳမိမွာေပါ့။ ယုံၾကည္တယ္ဆုိရင္ မေအာင္ျမင္ေသးလည္း တတ္ႏုိင္သမွ် လုပ္မွာပဲ။ အဲဒီ ယုံၾကည္ခ်က္မ်ဳိး မ႐ွိေသးရင္၊ မ႐ွိတာက လုပ္ရမွာေၾကာက္လုိ႔လား၊ ေျပာင္းလဲမႈ မျဖစ္သင့္ဘူး ထင္လုိ႔လား စသည္ျဖင့္ ႐ုိး႐ုိးသားသား ဆန္းစစ္ၾကည့္ပါ။ သူမ်ားက မယုံရလုိ႔ ဆုိတာမ်ဳိး ၿပီးစလြယ္ အျပစ္မတင္သင့္ဘူး။

ေနာက္ၿပီး ကုိယ္ကယ္ႏုိင္တဲ့လူဆုိတာ ဘယ္လုိသေဘာမ်ဳိးနဲ႔ ေျပာတာလဲ။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိေတာင္ မတရားဖိႏွိပ္မႈေအာက္က လြတ္ေအာင္ ကယ္ဖုိ႔မႀကိဳးစားေသး၊ မလြတ္ႏုိင္ေသးတဲ့ အေျခအေနမွာ ဘယ္သူ႕ကုိ ဘယ္လုိသြားကယ္မွာလဲ။ ငတ္ျပတ္ေနသူကုိ အစာေရစာေပးကမ္းၿပီး ကယ္တာမ်ဳိးေတာ့ ႐ွိတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဒီပုိ႔စ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေျပာေနတာ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးအေၾကာင္း မဟုတ္လား။

မ်ဳိးျမင့္ေမာင္ said...

အေျဖ ေပးႏုိင္မယ္ ေမွ်ာ္လင့္လုိ႔ လက္ခံစကားေျပာတာ ဆုိရင္ေတာ့ ဘာအတြက္ အေျဖ လုိခ်င္တာလဲလုိ႔ ေမးခ်င္တယ္။ ကုိယ္တုိင္ပါ၀င္ဖုိ႔ ယုံၾကည္ေပမယ့္ ဘယ္နည္းလမ္းသုံးၿပီး လုပ္ရမလဲ ဆုိတာအတြက္ အေျဖလုိခ်င္တာလား။ ပါ၀င္ဖို႔ မယုံၾကည္ဘဲ ဘာေျဖမလဲဆုိတာ သိခ်င္႐ုံ ေမးတာလား။

လက္႐ွိအေျခအေနမွာ ေျဖႏုိင္တာကေတာ့ ယုံၾကည္မႈဟာ အေျဖ ဆုိတာပဲ။

Rita said...

၁။ ခံျပင္းစိတ္ဆုိတာ ခံရလုိ႔ နာတတ္႐ုံနဲ႔ ႐ွိတဲ့စိတ္ကုိ ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး။

ဟုတ္တယ္။ ခံရလို႔သာ နာတဲ့စိတ္။ အဓိပၸါယ္ မ႐ွိ၊ အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ မ႐ွိ အဲဒါေတြကိုသာ နာတာ။ အဲဒါ ေသခ်ာတယ္။

၂။ လြယ္မယ္ထင္ရင္ ထလုပ္ၾကည့္ပါ။

လြယ္သေလာက္ပဲ လုပ္ႏိုင္မွာပါပဲ။ ဒါလဲ ေသခ်ာတယ္။

၃။ ႏုိင္ငံေရးအလုပ္နဲ႔ လူမႈေရးအလုပ္ဆုိတာကုိ ၿပီးစလြယ္ေရာခ်ျပစ္တာ သဘာ၀မက်ဘူး။

ၿပီးစလြယ္ ေရာခ်ပစ္တာ မဟုတ္ဘူး။
အဲဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မ ေသခ်ာေရးခဲ့တာ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ အျပင္ေရာက္ေနတဲ့ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား (တကယ္က အားလံုးလို႔ ထင္တယ္။) ေ႐ွ႕ထြက္ လုပ္ဖို႔၊ ေသဖို႔ စေတးဖို႔ ဆႏၵ မ႐ွိလို႔ကို အျပင္ေရာက္ေနတာပဲ။

အဲဒီ အခါမွာ ေငြလွဴလိုက္ရင္ ၿပီးေရာေပါ့။ အေပၚမွာ ေျပာထားတဲ့ အတိုင္းပဲ လြယ္သေလာက္ပဲ လုပ္မွာမို႔ ဘာမွ မခက္ဘူး။

၄။ မယုံၾကည္ရင္ တတ္ႏုိင္သေလာက္ပဲ လုပ္ခ်င္မယ္။

ဟုတ္တယ္။ မယံုၾကည္လို႔ တတ္ႏိုင္သမွ်ပဲ လုပ္ခ်င္တဲ့ စိတ္႐ွိတာ။ ကိုယ္နဲ႔ နီးစပ္ရာကို ေပးကမ္းမွ်ေဝတာေလာက္ လုပ္ခ်င္တာ။

၅။ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးအေၾကာင္း မဟုတ္လား။

ဟုတ္တယ္။ ႏိုင္ငံေရးေၾကာင္း။ တိတိက်က် ေျပာရရင္ အဲဒီအေပၚမွာ စိတ္ဝင္စားမႈနဲ႔ ယံုၾကည္မႈ နည္းခဲ့တယ္ ဆုိတဲ့ အေၾကာင္း။ ဟင္ စရာေတြ ေတြ႔ခဲ့တယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း။ အဲဒါေၾကာင့္ လွည့္မၾကည့္ခ်င္ခဲ့တာ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း။ အသံေကာင္းဟစ္တာကို မလုိလားတဲ့အေၾကာင္း။

၆။ ဘာေျဖမလဲဆုိတာ သိခ်င္႐ုံ ေမးတာလား။

ဘာေျဖမလဲဆုိတာ သိခ်င္တဲ့ စိတ္က ပိုမ်ားတယ္။ ကိုယ္တိုင္ပါဝင္ဖို႔ ယံုၾကည္စိတ္ ခုထိ လံုေလာက္ေအာင္ ႐ွိေသးတယ္ မထင္ဘူး။

ေနာက္တခုက ျပႆနာပဲ လာလာေျပာေနၾကလို႔ အေျဖ အေရးႀကီးတယ္ ေျပာတာ။ တကယ္ပဲ သိခ်င္စိတ္က ပိုမ်ားတယ္။

ေက်းဇူး (တကယ္ အထူး) တင္ပါတယ္။

Rita said...

ဟုတ္ၿပီ ဒါျဖင့္ ကိုမ်ိဳးျမင့္ေမာင္ ေျပာတဲ့ အတိုင္းဆုိ self - esteem နဲတာေပါ့။

problem ကိုေတာ့ define လုပ္လုိက္ႏိုင္ၿပီ။

Rita said...

(ယုံၾကည္တယ္ဆုိရင္ မေအာင္ျမင္ေသးလည္း တတ္ႏုိင္သမွ် လုပ္မွာပဲ။ အဲဒီ ယုံၾကည္ခ်က္မ်ဳိး မ႐ွိေသးရင္၊ မ႐ွိတာက လုပ္ရမွာေၾကာက္လုိ႔လား၊ ေျပာင္းလဲမႈ မျဖစ္သင့္ဘူး ထင္လုိ႔လား စသည္ျဖင့္ ႐ုိး႐ုိးသားသား ဆန္းစစ္ၾကည့္ပါ။ သူမ်ားက မယုံရလုိ႔ ဆုိတာမ်ဳိး ၿပီးစလြယ္ အျပစ္မတင္သင့္ဘူး။)

၁) လုပ္ရမွာ မေၾကာက္ရင္ အျပင္မထြက္ဘဲ အထဲမွာပဲ ေထာင္ထဲဝင္ခ်င္ဝင္၊ လမ္းထြက္ေလွ်ာက္ခ်င္ေလွ်ာက္၊ ဒါမွ မဟုတ္ ေသေနတာၾကာပါၿပီ။ လုပ္ရမွာ ေၾကာက္လို႔ ခုထိ လြတ္ေနတာပါ။

၂) ေျပာင္းလဲမႈ မျဖစ္သင့္ဘူး မထင္ပါဘူး။ အဲဒါကို post မွာ ေရးခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ ေျပာင္းလာခဲ့ရင္လည္း ေနာက္လာမယ့္ လူဟာ... ဆုိၿပီး သူမ်ားကို ထည့္တြက္ေနလို႔ပါ။ ဘာျဖစ္လို႔ ဆုိေတာ့ သူမ်ားပဲ ထည့္တြက္ရမွာကိုး။ ေနာက္တက္မယ့္လူက ကိုယ္ မဟုတ္လို႔။

၃) ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ယံုၾကည္စရာ ေကာင္းတယ္ မထင္တာေတာ့ အမွန္ပဲ။

က်န္ေနခဲ့လုိ႔ ျပန္ေျဖတာပါ။
တကယ္ပဲ ျပည့္ျပည့္စံုစံု ေမးလိုက္တာကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ အဲဒီ ေမးခြန္းမ်ိဳးကို ကၽြန္မ ေျဖလိုက္ရတဲ့ အတြက္ေရာ၊ post မွာ တင္လိုက္ႏိုင္တဲ့ အတြက္ေရာ ေက်နပ္မိပါတယ္။

အဲဒီ ေမးခြန္းေတြ ေမးႏိုင္တာအတြက္ ခ်ီးက်ဴးမိပါတယ္။ ဆက္ေတြးေနမိေစမယ့္ ေမးခြန္းမ်ိဳးေတြပါ။

တကယ္က post တင္စမွာ ဒါေတြ ေျပာဖို႔ မစဉ္းစားခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဆက္စပ္ရာကေန ထြက္လာတဲ့ comment ေတြေၾကာင့္ ဒီေလာက္႐ွည္လ်ားလာတာပါ။ ဒါ အေၾကာင္းျပတာ မဟုတ္ဘူး။

ေရးစက မရည္႐ြယ္ဘူး ဆုိေပမဲ့ ဒီအေၾကာင္းအရာဟာ ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာ ႐ွိေနၿပီးသား အ႐ွိတရား ျဖစ္ၿပီး၊ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္လာခဲ့ရင္ ကိုယ့္ဘေလာ့မွာ ျဖစ္ျဖစ္၊ သူမ်ားဆီမွာ ျဖစ္ျဖစ္ ေရးမိႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲ အစ ရလာတာနဲ႔ ဆက္ေျပာခဲ့တာပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ post နဲ႔ comment ေတြက ေခ်ာ္ေနတာေတြ ႐ွိပါတယ္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ေျပာခ်င္တာေတြနဲ႔ ေခ်ာ္သြားတာမ်ိဳးကေတာ့ မ႐ွိပါဘူး။

ထပ္ကာ ထပ္ကာ ျဖစ္ေနေပမယ့္ ေက်းဇူးတင္ပါရေစဦး။

မ်ဳိးျမင့္ေမာင္ said...

ဟုတ္တယ္။ Self-esteem ေတာ္ေတာ္ နည္းေနတာ။

Rita said...

ကၽြန္မ post တင္လုိက္မယ္။ ျဖစ္မလား။
အေဟာင္းကို ဆက္ျငင္းခ်င္လဲ ျငင္းၾကပါဦး ရပါတယ္။ အေဟာင္းဖယ္ခ်င္လို႔ အသစ္တင္တာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါကို တင္ခ်င္မိတယ္။

***
ကိုမ်ိဳးျမင့္ေမာင္ တင္ပါ လို႔ ေျပာမသြားေပမယ့္ တင္ခ်င္လို႔ တင္လိုက္ပါတယ္။ အလံုးစံု မဟုတ္ေပမယ့္ ဒီ ေမးခြန္းေတြကို ေျဖလိုက္ရတာ အတိုင္းအတာ တစ္ခုထိ ေက်နပ္မိပါတယ္။ Post ေရးစဉ္က ေမွ်ာ္လင့္မထားေပမယ့္ ရလိုက္တဲ့ အခါမွာ အင္မတန္ စိတ္ေက်နပ္ လိုခ်င္မိတဲ့ comment မ်ိဳးပါပဲ။

ႏိႈင္းတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ႐ွင္နာဂသိန္ သတိရမိေသးတယ္။

***

ဝဋ္ေႂကြး၊ သံသရာ ႏွင့္ အေမး အေျဖ

ZT said...

ဝဋ္တို႔ ကံကံ၏ အက်ိဳး ဆိုတာေတြနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ စဥ္းစားလို႔ မရတဲ့ ကိစၥတစ္ခု ရွိတယ္။ ကိုယ္စဥ္းစားလို႔ မရတဲ့ ကိစၥတစ္ခုကို တျခားသူေတြပါ ေရာၿပီး ေခါင္းစားခိုင္းလိုက္ဦးမယ္။

ဥပမာ Mr.Y ကို Mr.Z က သတ္တယ္။
အတိတ္ဘ၀ တုန္းက Mr. Y က Mr. X ကို သတ္ခဲ့ဖူးမယ္။ အဲဒီအတြက္ Mr. Y မွာ အတိတ္ဘ၀က ၀ဋ္ရွိလို႕ အခု ဘ၀မွာ Mr. Z သတ္တာ ခံရတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရမယ္။

Mr. X အေနနဲ႔လည္း အတိတ္ဘ၀က Mr. W ကို သတ္ခဲ့ဖူးလို႔ Mr. Y က သူ႕ကို သတ္တာ ခံရတယ္လို႕ ေျပာရမယ္။ Mr. W အေနနဲ႔လည္း အတိတ္ဘ၀က Mr. V ကို သတ္ခဲ့ဖူးလို႔ Mr. X က သူ႕ကို သတ္တာ ခံရတယ္လို႔ ေျပာရမယ္။ အဲဒီလိုမ်ိဳး အစဥ္အဆက္ အေရွ႕ကို လိုက္သြားမယ္ ဆိုရင္ သံသရာ အစမွာ ပထမဦးဆံုး အသတ္ခံရတဲ့ Mr. A ဆိုတာ ရွိမွာပဲ။ သံသရာအစ ျဖစ္တဲ့အတြက္ သူ႕မွာ ၀ဋ္ရွိမွာ မဟုတ္ဘူး။ သူ႕မွာ ၀ဋ္မရွိဘဲ သူဘာလို႔ အသတ္ခံရသလဲ။

ကတ္သီးကတ္သတ္ ေမးတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ေခါင္းထဲမွာ ဒီကိစၥကို စဥ္းစားေနတာ ၾကာၿပီမို႕ တစ္ေယာက္ေယာက္ဆီမွာ အေျဖရွိသလား သိခ်င္လို႕ပါ။ မေမးသင့္ဘူးေတာ့ မဟုတ္ဘူး ထင္ပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရား ကိုယ္တိုင္က သူေဟာသမွ် ဆန္းစစ္ျပီးမွယံုလို႔ ကာလာမသုတ္မွာ ေဟာသြားလို႔ ေတြးမိတာေလး ေျပာျပတာပါ။

တစ္ေယာက္ေယာက္မွာ အေျဖရွိရင္ ေျပာျပေပးပါ။ ေက်းဇူး အထူးတင္ပါတယ္။

***

Anonymous said...

ကိုယ့္အထင္ေျပာရရင္ Mr. A အသတ္ခံရတာက သူမေကာင္းတာေတြ လုပ္တာမ်ားလုိ႔ အကုသုိလ္ဖိစီးျပီး သူမ်ားသတ္တာခံရတာ ေနမွာေပါ့။ ၿပီးေတာ့မွ ေဒါသအေလ်ာက္ သတ္မိတဲ့ Mr. B က ဝဋ္ျပန္လည္တာ ေနမွာေပါ့..

ဟီး ကုိယ္ထင္တာေျပာျပတာပါ။

ဟို ဒိုမီနိုကစားသလုိမ်ိဳးေလ။
စီတန္းထိဆက္ျပီး ပံုေဖာ္ထားတဲ့ ကဒ္ေလးေတြ
တခုၿပီးတခု ဆက္ကာဆက္ကာ လဲက်သြားဖို႕ ပထမဆုံးကဒ္ကို ထိတို႔လုိက္တာက လက္ေခ်ာင္းေလးျဖစ္ျဖစ္ ေဘာလံုးေလးျဖစ္ျဖစ္ အျခားအရာ တခုခုက စလုိက္တာေပါ့။ အဲ့ဂလုိျဖစ္မယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ ေစတနာဆိုတာ တကယ္အက်ိဳးေပးတာေနာ္..

သူမ်ား စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ မေနႏိုင္မထုိင္ႏိုင္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ေနတဲ့သူ ဆုိရင္ အခုလဲ အခ်ိန္ကုန္ လူပန္း၊ ေနာင္လဲ ဒီေစတနာရဲ႕ အက်ိဳးေပးေၾကာင့္ ကိုယ္ျပန္ၿပီး စိတ္ဆင္းရဲစရာအေၾကာင္း ေပၚကို ေပၚလာမွာပါ။ အဲ့ဒါေတာ့ ယုံတယ္။

***

Rita said...

ဟားဟား စက္ဖြင့္ဖြင့္ခ်င္း ရီမိတယ္။
အေမးနဲ႔ အေျဖကို တကယ္သေဘာက်လို႔ပါ။

Anonymous ေျဖသြားတာ ဆီေလ်ာ္တယ္လို႔လဲ ထင္မိပါတယ္။ ေဝးေဝးမၾကည့္ပါနဲ႔။ အဇာတသတ္နဲ႔ ဗိမၺိသာရမင္းကုိပဲ ၾကည့္ပါ။ ဗိမၺိသာရဟာ ကိုZT ေျပာတဲ့ Mr. A ေနရာကပဲ။ ေနာက္ပုိင္း ေဆြစဉ္မ်ိဳးဆက္ အဖသတ္သားေတြအျဖစ္ မင္းဆက္ ဘယ္ႏွစ္ဆက္ရယ္လို႔ ပါးစပ္ရာဇဝင္ေတာ့ ၾကားဖူးပါတယ္။ ခိုင္ခိုင္မာမာ မသိပါ။

ဆိုေတာ့ ဒီသံသရာမွာ Mr. A ေနရာက ဗိမၺိသာရဟာ သူက ဖခင္ျဖစ္သူကို သတ္ခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး။ တျခား အကုသိုလ္ေၾကာင့္ သားျဖစ္သူရဲ႕ အသတ္ကို ခံရတာပဲေပါ့။ အဇာတသတ္အေနနဲ႔ ၾကည့္ရင္လည္း သူ႕ အကုသိုလ္ဟာ သူ ေ႐ြးခ်ယ္ခြင့္႐ွိတဲ့ထဲကေန သူကိုယ္တိုင္ ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့တာပဲ။ အဖသတ္သားသာ မျဖစ္ခဲ့ရင္ အဲဒီ ဘဝမွာတင္ ကၽြတ္တမ္းဝင္ႏိုင္တယ္ ဆုိတယ္ မဟုတ္လား။ (ကံ = အလုပ္ ဆုိတာ တကယ့္ကို ကိုယ္ပိုင္ဥစၥာပဲ။ ကိုယ္တိုင္ ေ႐ြးခ်ယ္ႏိုင္ခြင့္႐ွိတဲ့ အရာပဲ)

ဒါကို ၾကည့္ရင္ Anonymous ေျပာသလိုပါပဲ။
ဝဋ္ ဆုိတာ တူေသာ အက်ိဳးေပးလို႔ ဆုိၾကပါစို႔။ တူေသာ အက်ိဳးေပးဆိုတာ အျဖစ္အပ်က္အားလံုး ဆင္တူျပန္ျဖစ္တယ္ရယ္လို႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူးထင္တယ္။

ဥပမာ။ ။ ေဒဝဒတ္က ဘုရားကို ေျခမေသြးထြက္ေအာင္ ျပဳခဲ့တယ္။ တကယ္တမ္း သူ႕ရည္႐ြယ္ခ်က္က အသက္ကို လုပ္ႀကံတာေလ။ ဘုရား႐ွင္တို႔မည္သည္ သူတပါးက လုပ္ႀကံလို႔ အသက္ေသ႐ိုးထံုးစံ မ႐ွိလို႔သာ မဟုတ္လား။ အဲဒီအျဖစ္မွာ ျဖစ္စဉ္သာ တူေၾကးဆို ေဒဝဒတ္သည္ သူမ်ားက သူ႕ကို ျပန္လုပ္ႀကံခံရ႐ံုနဲ႔တင္ ၿပီးေတာ့မွာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ သူ႕အကုသိုလ္က ႀကီးလြန္းလို႔ ငရဲတန္းေရာက္တယ္ ဆိုတယ္။

ေနာက္တခုက ကိုZT မေမးေပမယ့္ သံုးသြားတဲ့ စကားလံုး "သံသရာ"။

အဲဒီ ကိစၥေတာ့ ကိုယ္လဲ ခုထိ စိတ္ထဲ မေက်လည္ေသးပါဘူး။ သံသရာအစ လို႔ ကိုZT သံုးသြားေပမယ့္ ဘုရားေဟာမွာ ဒီလို မလာဘူး႐ွင့္။ သံသရာသည္ အဆံုးအစမထင္/ အဆံုးအစမ႐ွိ လုိ႔လာတယ္။ လူဘယ္က စျဖစ္တယ္လို႔ ဘုရား မေဟာဘူးဆိုတယ္။

အဲဒါ ဘာျဖစ္လုိ႔ ဆုိေတာ့ ဒီသံသရာ စက္ဝန္းဟာ အဆံုးအစ မ႐ွိလို႔ပါ တဲ့။ စက္လံုးတစ္လံုးကို အဆံုးအစ သတ္မွတ္လုိ႔ မရသလို သံသရာကိုလည္း အဆံုးအစ သတ္မွတ္လို႔ မရပါတဲ့။

ဒါကိုေတာ့ ကိုယ္လဲ ဉာဏ္မမီပါဘူး။

ဘုရား႐ွင္တုိ႔ မည္သည္ "ဟုတ္မွန္ အက်ိဳး႐ွိ" ႏွစ္တန္ေသာ စကားကုိသာ ဆိုတယ္ ဆိုေတာ့ ဒီကိစၥဟာ ဟုတ္မွန္ရာ ျဖစ္ေသာ္လည္း ေဝေနယ် သတၱဝါေတြအတြက္ အက်ိဳးမ႐ွိႏိုင္လို႔ ေဟာမသြားဘူးလို႔ ယူဆရမလုိ ျဖစ္ေနပါတယ္။

(အဆံုးအစမ႐ွိ ဆုိတာ သက္႐ွိေတြရဲ႕ ျဖစ္စဉ္ သံသရာကို ဆိုပါတယ္။ individual တဦးတေယာက္ခ်င္းရဲ႕ ဘဝသံသရာကေတာ့ ဘဝဆက္ ျပတ္ေအာင္ ျဖတ္ႏိုင္ရင္ ျပတ္တယ္ ဆုိရမယ္ေပါ့။ ဒါက တဦးခ်င္းစီရဲ႕ သံသရာအဆံုး ျဖစ္မွာေပါ့။)

ကိုZT ေရာ၊ Anonymous ကိုေရာ သိပ္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

***
စဉ္းစားစရာ ျဖစ္တယ္ ယူဆလို႔ post အျဖစ္ျပန္တင္ လိုက္ပါတယ္။
ကိုZT ကိုေရာ၊ လာေဆြးေႏြးတဲ့ Anonymous ကိုပါ သိပ္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

***