၀က္သားလံုးေၾကာ္ နဲ႕ ၀က္သားျပားေၾကာ္

(မက်က္ခင္)

(ေ႐ႊအိုေရာင္ေလး သမ္းလာပံု...အနံ႕ေလးေတာင္ေမႊးတယ္ ၾကည့္႐ံုနဲ႕)

တင္လက္စနဲ႕မို႕... :)
အပ်င္းတ၀က္ေလ်ာ့ၿပီး 3 lines pork ကို ျပန္သိမ္းၿပီး ၊ minced pork ကို အလံုးတ၀က္ အျပားတ၀က္လုပ္ၿပီး ညေနက ေၾကာ္ထားတာ။
ပံုသဏၭာန္ေျပာင္းလိုက္ေတာ့ အမယ္စံုသြားတာေပါ႔... :D

formula လား ။ ေမးမေနပါနဲ႕။ ခုနက အတိုင္းပဲ။

ပုစြန္ အပ်င္းေၾကာ္

(usual formula ႏွင့္ အနယ္ခံထားရေသာ ပုစြန္မ်ား)

(တို႕ေတာ့ ဒီလိုပဲ ေၾကာ္ထဲ့လိုက္တာပဲ)

(နည္းနည္း တူးသြားေသးတယ္၊ ဒါေပမယ့္ စားေကာင္း႐ံုေလးပါ၊ အနံ႕ေလးေမႊး႐ံု)

(စားပါဦး) (My holiday lunch)

ေအာ္ သူမ်ားေတြ တစ္ေန႕တစ္မ်ိဳး post ေတြ တင္တာၾကည့္ၿပီးေတာ့လည္း အားက်မိပါရဲ႕။

ေလာေလာဆယ္ စာေရးစရာေတြ ရွိေပမယ့္ ေရးခ်င္စိတ္ကို မရွိလို႕ လုပ္ႀကံၿပီး post တင္လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးလြယ္စီးလြယ္ လုပ္ထားတာကို တင္ရတာ အတည္ ခ်က္ၾကျပဳတ္ၾကတဲ့ လူေတြကို ကန္႕လန္႕တိုက္သလို ျဖစ္မွာကလည္း စိုးရေသးတယ္။ blog ေလာကကလည္း အေနအထိုင္ေတာ္ေတာ္ ဆင္ျခင္ႏိုင္မွ ေတာ္ကာက် မဟုတ္လား။

မေန႕က တကယ္ႀကီး ခ်က္ေတာ့မယ္ဆိုၿပီး ခရမ္းခ်ဥ္သီးေတြပါ ၀ယ္လာၿပီးကာမွ ... ေစ်းသြားလည္း ေနာက္က် (ကြန္ပ်ဴတာနဲ႕ မ်က္ႏွာခ်င္း ဆိုင္ေနလို႕) ညက ခ်က္တာလည္း ေနာက္က်။ ဒါနဲ႕ ျမန္ျမန္ၿပီးေအာင္ ဆား၊ အခ်ိဳမႈန္႕ ၊ ပဲငံျပာရည္ (usual formula) ထည့္ၿပီး ေၾကာ္လိုက္တယ္။

အစိမ္းေၾကာ္ ေၾကာ္ရင္ ထည့္ဖို႕ ခ႐ုဆီ ၀ယ္ခ်င္တာေတာင္ ပုလင္းကႀကီးၿပီး လူက စိတ္ပါမွ လုပ္တာဆိုေတာ့ (စိတ္က ၃၆၅ ရက္မွာ ၁ ရက္ေလာက္ပဲပါတာ) အလကားျဖစ္ကုန္ပါမယ္ေလ ဆိုၿပီး ျပန္ခ် ထားခဲ့တယ္။

Rice Cooker ေတာင္ အနားေပးထားတာ ၾကာၿပီ။ အိမ္နားက food court နဲ႕ ၊ ႐ံုးနားက food court ေတြ လွည့္ပတ္ၿပီး ေက်းဇူးျပဳေနရလို႕။

အဲဒီ ပုစြန္ေၾကာ္ ၁၅ မိနစ္ေလာက္နဲ႕ ၿပီးသြားလို႕ ကိုယ့္ဟာကို ေတာ္ေတာ္ သေဘာက်သြားေသးတယ္။ စားတာ ၁၀မိနစ္ လုပ္တာ ၁၅ မိနစ္ ေတာ္ေရာေပါ႔။ မေန႕က ၀ယ္လာတဲ့ minced pork နဲ႕ 3 lines pork ကို ေန႕လည္ကပဲ ေရခဲေသတၱာထဲက ထုတ္ၿပီး၊ ခုထိ ခ်က္ရေသးဘူး။ ေရခဲေသတၱာထဲ ျပန္ထည့္လိုက္ရ ေကာင္းမလား စဥ္းစားေနတယ္။

မိန္းမမ်ား ယက္ကန္းမတတ္ရင္ အက်ိဳးနဲ႕ တူတယ္ ဆိုတဲ့ ေခတ္လိုပဲ ဒီလိုမ်ိဳး မိန္းမေတြ ဟင္းခ်က္မွ...ဘာညာဘာညာ ေခတ္လဲ အျမန္ဆံုး ကုန္ဆံုးပါေစလို႕ ပဲ ဆႏၵျပဳေနမိတယ္။

မေနႏိုင္လို႕ ေပဖူးလႊာေခတ္မွာ ဖတ္ခဲ့ရတဲ့ ၀င္းၿငိမ္း အင္တာဗ်ဴးထဲက ဂ်ဴးရဲ႕ အေျဖစကားေလး ကိုးကားလိုက္ခ်င္ပါေသးတယ္။ "...ဒါဟာ တြက္ကပ္တာ မဟုတ္ဘူး ၊ အခ်ိန္မေပးႏိုင္မႈပဲ..." တဲ့။ ဟားဟားဟား မွန္လိုက္ေလ။ ဂ်ဴးကို ထိတာ အဲဒါေတြပဲ။
ဒါေပါ့ တစ္လ သိန္း ၃၀၀ ပဲရွာေပး။ ဘာမွ မလုပ္ဘဲ ဟင္းခ်ည္း ထိုင္ခ်က္ျပမယ္။
(အဲလိုလဲ စိန္မေခၚႏိုင္ပါဘူးေလ၊ ေတာ္ၾကာ တကယ္ရွာႏိုင္ေနမွ ကိုယ့္ဘ၀ႀကီး မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ စေတးေနရပါဦးမယ္။ ေတြးၾကည့္႐ံုနဲ႕ ရင္နာလွပါၿပီ။)

ခုထိေတာ့ မီးပူမတိုက္ရေအာင္ ပင္မင္းေပးလိုက္ပါလား။ စင္ကာပူမွာ ျမန္မာစာေတြ ႀကိဳက္သလိုစားလို႕ရတာ အျပင္မွာ သြားစားပါလားနဲ႕ ။

ေနာက္ေတာ့မွ မမ kom ေျပာသလို မရေတာ့ဘူးေဟ့ ဆိုရင္ေရာ....

(ဟဲဟဲ ... လြန္တာရွိ ၀ႏၱာမိ ဦးခ်ပါ၏ ေပါ႔ ... :D)

အေျမာ္အျမင္ႏွင့္ စိတ္သေဘာထားႀကီးမားၾကေသာ မမ kom ၏ kmsl ႏွင့္ မခ်ိဳသင္း၏ kkwn တို႕အား ဦးၫႊတ္လ်က္...

Give & Take

ၾကက္သြန္ျဖဴကို ဆီသတ္ၿပီး Mixed vegetable ball ေတြ အရင္ဆံုး ထည့္ေၾကာ္လိုက္သည္။


(ၿပီးေတာ့ မိႈႏွင့္ baby corn ထည့္၏။)


(ေနာက္ဆံုးက်မွ မုန္ညင္းျဖဴေတြ ထည့္လိုက္သည္။)


ဆား၊ အခ်ိဳမႈန္႕ႏွင့္ ပဲငံျပာရည္ အၾကည္ နည္းနည္းထည့္ၿပီး မီးဖိုေပၚက ခ်ဖို႕ ေတာ္ေလာက္ၿပီ (...ဟု ထင္ပါသည္)


(ၿပီးၿပီ ။ တယ္ေတာ္တဲ့ ငါပါလား...)


(ဟင္းခ်က္တယ္ဆိုတာ ေက်ာင္းတုန္းက C program တစ္ပုဒ္ေရးရသေလာက္ ပညာပါလို႕လား ဟင္။
ISO Drawing တစ္ပံုကို view အမ်ိဳးမ်ိဳးက ေျပာင္းဆြဲရသေလာက္... view အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ျပထားတဲ့ ပံုေတြကို ISO ျပန္ထုတ္ရသေလာက္ ဦးေႏွာက္သံုးစရာ လိုလို႕လားဟင္)
_______________________________________________________________
(ဒီေန႕ ၁၀နာရီခြဲ အိပ္ရာမွ ထသည္။ မေန႕ညက ၁နာရီခြဲၿပီးမွ အိပ္ရာ၀င္၏။ ေရခ်ိဳးၿပီးေတာ့ မေန႕က NTUC သြားၿပီး ၀ယ္လာခဲ့တာေတြႏွင့္ ရမ္းသမ္းၿပီး အစိမ္းေၾကာ္ ေၾကာ္သည္။

ၿပီးေတာ့ ဒီကို လာခါနီး မ်ိဳးေက်ာ့ၿမိဳင္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ ခဏခဏ ညည္းခဲ့မိတာ သတိျပန္ရေနပါသည္။
"လိုတာရတဲ့ အခ်ိန္မ်ားနဲ႕ ဒီေမွ်ာ္လင့္ျခင္းကို လဲခ်င္တယ္" ဆိုတာ...

ခု ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေနာက္ကို ေတာက္ေလွ်ာက္ လိုက္ေနရခ်ိန္မွာေတာ့ အဆင္သင့္ရတဲ့ ဘ၀ကို ျပန္ၿပီး လိုခ်င္လာပါသည္။ ထမင္း လက္ေဆးစားမည္။ အသင့္ျပင္ၿပီး ထမင္းဘူးကို ယူ၍ ေက်ာင္းတက္မည္...႐ံုးသြားမည္။ ခ်က္ေကၽြးတာ မႀကိဳက္ရင္ ဂ်ီးမ်ားမည္။ အျပင္ထြက္ စားခ်င္တာ စားမည္။

ေအာ္ ခုေတာ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ပဲ ေခ်ာ့ေကၽြးေနရတဲ့ ဘ၀ပါလားေနာ္။

အဲဒါေတြနဲ႕ အခ်ိန္ကုန္ရမွာ ေသေလာက္ေအာင္ ေၾကာက္ေသာ စိတ္ေရာဂါတစ္မ်ိဳး ရွိပါသည္။ မီးဖိုထဲမွာ အခ်ိန္ နည္းနည္းေလး ကုန္သြားတာနဲ႕ စိတ္ထဲမွာ အလိုလိုေနရင္း စိတ္တိုင္းမက် ျဖစ္လာတတ္သည္။

ဒါ ငါလုပ္ရမယ့္ အလုပ္ေတြလား လို႕ ေမးခြန္းထုတ္မိတတ္သည္။

အထင္ေသးလို႕ေတာ့ မဟုတ္ပါ။
အထင္လည္း မႀကီးပါ။

ဒီေန႕ေတာ့ လုပ္ခ်င္စိတ္ေပါက္လာတာနဲ႕ ထလုပ္မိပါသည္။ အိမ္က ညီမေလးတစ္ေယာက္ (ဟင္းခ်က္ အလြန္ေကာင္း၊ သူ႕လက္ရာေတြ ခဏခဏစားဖူး၊ အာလူးဟင္းကိုေတာင္ ဘာမွ မပါဘဲ ေကာင္းေအာင္ ခ်က္ႏိုင္သူ၊ ေရာက္စက အုန္းႏို႕ေခါက္ဆြဲ ခ်က္ေကၽြးဖူးသူ၊ အင္ဂ်င္နီယာဘြဲ႕ရ၊ ခု SAT တက္ေနသူ) ကို ေကၽြးေတာ့ သူက "အစ္မ ရွယ္ပဲ" လို႕ေျပာေတာ့ ဟုတ္ေသာ္ရွိ၊ ဟုတ္ေသာ္ရွိ (မဟုတ္ေသာ္ရွိ မဟုတ္...ကိုယ့္ လက္ရာကိုယ္ေတာ့ ဟုတ္ပစ္လိုက္တာ ေအးတယ္) ေတာ္ေတာ္ ေျမာက္သြားပါ၏။

recipe ေတြ ေရးထားလို႕ ဟင္းခ်က္နည္း ေပးသည္ဟု မထင္ပါႏွင့္။ တလြဲေတြ ျဖစ္ရင္ ျပင္ေပးႏိုင္ေအာင္ ေရးထားျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။

ဒါေပမယ့္လည္း ဟင္းခ်က္တယ္ ဆိုတာ Design တစ္ခု ဆြဲသလိုပဲ မွန္တယ္၊ မွားတယ္ ဆိုတာမရွိပါဘူး ... ေကာင္းတယ္ မေကာင္းဘူးပဲ ရွိတာပါလို႕ မာနေလး တလူလူနဲ႕ ေတြးလိုက္မိေသး။ ဟုတ္ မဟုတ္ကိုေတာ့ Design ပညာရွင္ Thet Paing Thu @ Daisy Paing သို႕ သြားေမးၾကပါကုန္။

အစကေတာ့ ဟင္းနာမည္ကို စိုးျမတ္သူဇာ ရဲ႕ ၀တၳဳ တစ္ပုဒ္နာမည္ တပ္ဦးမလို႕ပဲ။
လူရီစရာ ျဖစ္မွာစိုးတာနဲ႕....(ဘယ္သူမွ မရီခင္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အရင္ဆံုး ရီခ်င္တာ)

ေလာကမွာက တစ္ခုရခ်င္ရင္ တစ္ခုျပန္ေပးရတာခ်ည္းေလ။
ဘယ္တုန္းကမွ မလုပ္ခ်င္ခဲ့ဖူးတာေတြကို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေနာက္ကို လိုက္ခ်င္ေတာ့ မျဖစ္မေန (တခါမဟုတ္ တခါေတာ့) လုပ္ေနရတာပဲ။

မီးဖိုခန္းထဲမွာ ဟင္း၀င္ခ်က္တယ္ ဆိုတာ ကၽြန္မ အတြက္ေတာ့ အေပးအယူကိစၥ တစ္ခုပါပဲ။