ေ႐ႊအဆင္း ေနပြင့္တဲ့ အရပ္ေဒသ (၅)

ေနာက္ဆက္တြဲ ျဖည့္စြက္

ဖုန္းျပန္ရၿပီး ၁ဝ မိနစ္ေလာက္ေနေတာ့မွ ဖုန္းဝင္လာတယ္။ လက္မတင္ခင္ကေလးပဲ။
ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္ဘာသာ ဇာတ္ေၾကာင္းစံု အကုန္ ခင္းျပလိုက္တယ္။
ကိုယ္တိုင္ကိုက အေျပာအဆိုမခံရရင္ မေနတတ္ေတာ့ဘူး။



စိတ္မွာလဲ အင္နား႐ွား႐ွိတယ္။ ;)

***
ရန္ကုန္မွာ ၁ဝ ရက္ေလာက္ ေနၿပီးေတာ့ 9th Feb မွာ အိမ္ကို ျပန္ခဲ့တယ္။

ကိုယ္ျပန္လာၿပီ...


လွည္းကူး လမ္းခြဲနားမွာ...



ေခတ္မီဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ (မေနာက္ဘူးေနာ္ အတည္)

***
ေနာ္ျပည္ေဒ


ညဘက္ႀကီး ကားေမာင္းေနတုန္း ဖုန္းကင္မရာနဲ႔ ႐ိုက္လိုက္မိတာ

***
ေနာက္တေန႔မနက္

အညာမွာေတာ့ ေကာင္းေကာင္းေအးေနတုန္းပဲ။
တစ္ႏွစ္တစ္ေခါက္ မွန္မွန္နီးပါး ျပန္ခဲ့ေပမယ့္ အၿမဲ ေႏြရာသီပဲ ျဖစ္ခဲ့ေတာ့ ဒီႏွစ္ေတာ့ ေဆာင္းတြင္းကို တမင္ေ႐ြးခဲ့တယ္။ ေဆာင္းတြင္းစစ္စစ္ကိုလည္း မေ႐ြးရဲဘူး။
ဒါေၾကာင့္ ေဖေဖာ္ဝါရီ ျပန္တာ...
ဒါေတာင္မွ အေအးဒဏ္ကို ေတာ္ေတာ္ ခံရတယ္။


အညာေဆာင္းတြင္းကို မျမင္ဖူးတာ ၾကာလွၿပီ။ အႏွစ္ ၂ဝ ေလာက္...



ဧရာဝတီ တံတား (ရတနာပံု)



ေဇယ်ာကမ္း


စစ္ကိုင္းေတာင္










ဒီျမင္ကြင္းမ်ိဳးေတြ မျမင္ရတာ ၾကာလွၿပီ။

***
ေကာင္းမႈေတာ္


႐ွင္း႐ွင္းလင္းလင္း ျမင္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းကေန ကင္မရာကို ခ်ိန္ခဲ့တာပါပဲ။
ကားေမာင္းေနတုန္းဆုိေတာ့ ႐ိုက္မိတဲ့အခ်ိန္မွာ ဒီလုိ ျဖစ္သြားတယ္။

***
ျမင္းမူ





ေက်ာ္စြာထက္ ရဲ႕ ၿမိဳ႕။
ေနာက္ပိုင္းေတာ့ သူ စာ သိပ္မေရးေတာ့ဘူး။
ဂ်ဴးတို႔နဲ႔ ေခတ္ၿပိဳင္၊ မႏၱေလး ေဆးတကၠသိုလ္ဆင္း စာေရးဆရာ။
စာေပနယ္မွာေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ျမန္မာျပည္ရဲ႕ Sartre နဲ႔ Beauvoir လို႔ သတ္မွတ္ၾကတယ္ ၾကားဖူးတယ္။ :)

ထီးေပါင္းကား စာအုပ္တုိက္က ထုတ္တဲ့ သူ႕ ဝတၳဳတို ေပါင္းခ်ဳပ္ ၁, ၂, ၃ ကို ဟိုးတုန္းက ဖတ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဂ်ဴးက ဆရာဝန္ ပီပီျပင္ျပင္ မလုပ္ဘဲ၊ စာေရးဆရာပဲ လုပ္ၿပီး၊ သူကေတာ့ စာသိပ္မေရးေတာ့ဘဲ မႏၱေလးမွာ ဆရာဝန္ပဲ ပီပီျပင္ျပင္ လုပ္ခဲ့တယ္။

ေနာက္ပိုင္း သူ႕ဝတၳဳ႐ွည္ တစ္ပုဒ္ ကလ်ာမွာ ဖတ္ခဲ့ရေသးတယ္။
အရင္လုိ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ကိုယ္ မႀကိဳက္ေတာ့ဘူး။

သူ႕ကို သတိရတာနဲ႔ သူ႕ၿမိဳ႕ကို ကားရပ္တုန္း ႐ိုက္လာတာ။

Update: http://www.yamc.info/forum/thread-434.html

***
ေခ်ာင္းဦး







RIT ဆင္း minister တစ္ေယာက္ရဲ႕ RIT ဆင္း မစၥစၥ ငယ္ငယ္က ေနခဲ့ဖူးတဲ့ ၿမိဳ႕လို႔ ဆုိတယ္။
(native ဟုတ္ မဟုတ္ေတာ့ မသိပါ)

***



မံု႐ြာ အထြက္လို႔ ထင္တယ္။ သိပ္ မေသခ်ာေတာ့ဘူး ဦးေႏွာက္က...။
ေသခ်ာတာကေတာ့ အညာပဲ...

***
ဆင္ျဖဴ႐ွင္ တံတား





***


လမ္းတေနရာ...

***
မံု႐ြာထိ GSM ရတယ္။ ကိုယ့္ဆီကိုေရာက္ေတာ့ CDMA ပဲ ရေတာ့တယ္။

ကားေပၚမွာ ေအသင္ခ်ိဳေဆြ ဖြင့္လိုက္၊ ဗြီဒီယုိေတြ ျပလိုက္နဲ႔ နည္းနည္းေတာ့ ကသိကေအာက္ ျဖစ္မိတယ္။ နားထဲ နားၾကပ္ထည့္ၿပီး သီခ်င္းနားေထာင္ရတာကို entertain ျဖစ္တယ္ မထင္ေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာလည္း နားေထာင္ခ်င္တဲ့သီခ်င္း သယ္မလာခဲ့မိ။

တကယ္ေတာ့ အညာကို ခရီးထြက္တဲ့အခါ "ကိုယ္ျပန္လာၿပီ" တုိ႔ ဘာတို႔ပဲ နားေထာင္ခ်င္မိတယ္။
ဒါမွမဟုတ္လည္း ျမန္မာသံတခုခုေပါ့။ ေစာင္းလႈိင္ဝင္းေမာင္ ရဲ႕ က်ဴးဧၿငိမ့္ၿငိမ့္ လိုမ်ိဳး။
လက္ရည္တျပင္တည္း တို႔ ဘာတို႔ဆုိလည္း ေကာင္းမွာပဲ။
ယူလာခဲ့ၿပီး နားေထာင္ရရင္ ေကာင္းမွာလို႔ ေတြးမိတယ္။

***

ေ႐ႊအဆင္း ေနပြင့္တဲ့ အရပ္ေဒသ (၄)

ေနရာေဟာင္း

ေနရာေဟာင္းကို ျပန္သြားခဲ့တယ္။


စီနီယာ အစ္မေတြနဲ႔... သူတုိ႔ အလုပ္လုပ္ေနတုန္း ဝင္႐ႈပ္လာတာ...

ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္း "ဝလာတယ္" ဝိုင္းေျပာၾကတယ္။ တကယ္က အက်ႌေၾကာင့္ပါ။
body weight က ဘယ္ေတာ့မွ အတက္အက် မ႐ွိပါဘူး။ အၿမဲတမ္း ကိန္းေသ။

အဲဒီမွာ လုပ္တုန္းက skirt ေတာင္ မဝတ္ခဲ့ဘူး။ Jeans ဆိုလည္း ႀကိဳက္ေပမယ့္ ကိုယ္ေပၚကို မတင္တာ။ အဲဒါ ကိုယ့္ 10 တန္းတုန္းက guide ေတြရဲ႕ influence ေတြ။ (စင္ကာပူမွာေတာ့ တပတ္လံုး Jeans နဲ႔ပဲ ႐ံုးတက္ရင္ တက္ေနမိတယ္။)

ရန္ကုန္မွာ အတူေနတဲ့ အေဒၚက ဇာတိၿမိဳ႕နဲ႔ နီးတဲ့ေနရာကို ကိုယ္ မျပန္ခင္လကတင္ ေ႐ႊ႕ရတယ္။ ကိုယ့္ က်န္ခဲ့တဲ့ အဝတ္အစားေတြ အားလံုးပါ သယ္သြားေတာ့ ရန္ကုန္မွာ ထမီကို ဝတ္စရာမ႐ွိေတာ့ဘူး။ (အစစ္ေတြေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ခ်ိတ္နဲ႔ခ်ဳပ္ထားတဲ့ ထမီ အတုေတြခ်ည္းပဲ)။

အဲဒီေန႔ကေတာ့ အဲဒီအက်ႌနဲ႔ ေအာက္ကေတာ့ skirt နဲ႔...
ကိုယ့္ ဒါ႐ိုက္တာတစ္ေယာက္က ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္း "ဒါဘယ္သူလဲ။ ဒီမွာတုန္းက ဒီပံုစံ မဟုတ္ပါဘူး" လုိ႔ ေျပာတယ္။ ႐ံုးမွာလုပ္တုန္းက ကိုယ္ အငယ္ဆံုးပဲ။ ဒါေပမဲ့ ကေလးပံုဖမ္းေနလို႔ေတာ့ မရဘူး။ အားတဲ့အခ်ိန္မွာ ဟီးဟီးဟားဟား လုပ္တာက တပုိင္းပဲ။



အတူ အလုပ္လုပ္တုန္းက အခ်င္းခ်င္းတင္ မကဘဲ အခ်င္းခ်င္းနဲ႔ သိတဲ့ လူေတြကိုပါ လိုက္သိရင္းႏွီးခဲ့ၾကတယ္။ ဘယ္ခ်ိန္ျပန္ေတြ႕လုိက္လဲပဲ စိတ္ထဲမွာ ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္႐ွိေနတုန္းပဲ။

ဒီထဲက အစ္မတစ္ေယာက္က မၾကာခင္ သူ႕အမ်ိဳးသား႐ွိတဲ့ US ကို လုိက္သြားေတာ့မယ္။ ေနာက္တစ္ေခါက္ဆိုရင္ သူ႕ကို ေတြ႕ရေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။

ေနာက္အစ္မႏွစ္ေယာက္က မၾကာေသးခင္က Bangkok ကို သြားလည္တာ ကိုယ့္ကို လွမ္းေတာ့မေခၚဘူး။ ဘာဘူးနဲ႔ ေလွ်ာက္ေျပာခဲ့ေသးတယ္။ ေခၚလည္း သြားႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘဲနဲ႔။

ဒါနဲ႔ "ဒါေၾကာင့္ အဲဒီရက္ပိုင္းက ဘန္ေကာက္က ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္ ၃ လက္မေလာက္ ျမင့္တက္လာတယ္ ၾကားတာကိုး" လို႔ ေျပာၿပီး ဟားဟားဟား လုပ္ေနၾကေသးတယ္။ ျပန္ဆံုဆည္းျခင္း ဆိုတာ ဘာမဟုတ္တဲ့ တိမ္တဲ့ ပ်က္လံုးေတြကိုေတာင္ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ရယ္ေမာမိေစတယ္။

skirt ဝတ္လာမိလုိ႔ ဦးႀကီး(MD) ဆီ သြားေတြ႕ရမွာ ႐ွက္လုိက္တာ လို႔ အစ္မေတြကို ေျပာမိေတာ့ "ဘယ္သူက ဘာေျပာမွာလဲ။ သြားသာသြား" လို႔ ဝိုင္းေျပာၾကတယ္။

ဦးႀကီးကို ခဏ ႏႈတ္ဆက္စကားေျပာၿပီး၊ ကန္ေတာ့ေတာ့ "ဘုရား တရား မေမ့နဲ႔။ မိဘကို မေမ့နဲ႔။ ဒါေတြကပဲ ကယ္သြားမွာ။" လုိ႔ ေျပာတယ္။ တရားစာအုပ္တစ္အုပ္ ေပးလိုက္ေသးတယ္။

ကိုယ့္ကို တိုက္႐ိုက္ အလုပ္ခန္႔ခဲ့တဲ့ ဒါ႐ိုက္တာ ဆရာတစ္ေယာက္နဲ႔ မေတြ႕ခဲ့ရ၊ မကန္ေတာ့ခဲ့ရဘူး။ အဲဒီအေခါက္က နယ္ခရီးထြက္ေနလုိ႔။ ေနာက္တစ္ေခါက္က် site ထဲ ေရာက္ေနလို႔။

ကိုယ့္ေတြ႕ႀကံဳ ပတ္သတ္လာရသမွ်ေတြကို ျပန္စဉ္းစားၾကည့္ရင္ "လူ(ကိုယ္တိုင္)ထက္ ကံက ပိုေကာင္းတယ္" လို႔ အၿမဲ ေကာက္ခ်က္ခ်မိပါတယ္။

***
ကိုယ္ အလုပ္မထြက္ခင္ တလအလို (ႏိုင္ငံျခားထြက္ဖို႔ တလအလုိ) မွာေတာ့ Junior ေလး ႏွစ္ေယာက္ ထပ္ခန္႔တယ္။ ဒီတေခါက္ျပန္ေတာ့ တစ္ေယာက္ အလုပ္ထြက္သြားၿပီ။

ကိုယ္က စေနေန႔ ႐ံုးဆင္းခါနီးအခ်ိန္ႀကီး ေရာက္သြားတယ္။ ႐ံုးဆင္းတာနဲ႔ အျပင္မွာ သြားစားၾကဖို႔ပါ။ အငယ္ေတြကေတာ့ အားနာလို႔ ထင္တယ္။ ျပန္ႏွင့္ၾကတယ္။

ကိုယ္ထြက္သြားၿပီးမွ ဝင္တဲ့ Junior ေလး တစ္ေယာက္က ျပန္ခါနီး ကိုယ့္နာမည္ေခၚၿပီး ႏႈတ္ဆက္သြားေတာ့ အံ့ၾသေနတုန္း အစ္မ တစ္ေယာက္က ဝင္ေျပာတယ္။

"ငါတို႔ ေျပာထားလို႔ သူတို႔က နင့္ကို အကုန္အလြတ္ရေနတာ" တဲ့။



သူ႕ကိုလည္း အခ်ိန္ေတြ အၾကာႀကီး ရင္းႏွီးခဲ့ဖူးတယ္။



ဘဝမွာ ေဈးသည္လုပ္ရတာ အေပ်ာ္ဆံုးပဲ (လို႔ထင္တယ္)။

***
Happy!


အင္းလ်ားလမ္း၊ Happy မွာ... ဟိုသြားမယ္ ဒီသြားမယ္နဲ႔ ဘ႐ုတ္သုတ္ခ အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖစ္ၿပီးမွ အဲဒီကို ေရာက္တယ္။ ႏိုင္ဂ်ံဂါးပ်ံႀကီး ဆုိေတာ့လည္း လမ္းေဘးဆိုင္ေတာ့ ေခၚမသြားၾကဘူးေပါ့ :(
(အဲဒီတေခါက္ကေတာ့ ကိုယ္ေကၽြးတာပါ။)





အစ္မ တစ္ေယာက္က ႐ွာ႐ွာေဖြေဖြ ေကာက္ဝယ္လာတဲ့ လမ္းေဘး အေၾကာ္။
အားမနာပါးမနာ ဆုိင္မွာတင္ ခ်စားၾကေသးတယ္။








ဖုန္းေပ်ာက္ျခင္း

အဲဒီလို ဟိုဟာေလး ဓါတ္ပံု႐ိုက္ ဒီဟာေလး ဓါတ္ပံု႐ိုက္၊ ဟိုအတင္းေလးေျပာ၊ ဒီသတင္းေလးေျပာနဲ႔ လုပ္ၿပီး ထလည္း ျပန္လာေရာ ဖုန္းပါမလာေတာ့ဘူး။

အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ညဉ့္နက္ေနၿပီ။ အိပ္ခါနီး သတိရလို႔ ႐ွိသမွ် အိတ္ေတြ အကုန္သြန္ေမွာက္႐ွာလည္းပဲ ဘာဖုန္းမွ မေတြ႕ေတာ့ဘူး။ ဖုန္းေပ်ာက္လုိ႔ စိတ္ညစ္တာထက္ အေျပာခံရမွာကို ပိုစိတ္ညစ္တာ...

ဖုန္းကေတာ့ အဲဒီဆိုင္မွာ က်န္ခဲ့တာပဲလို႔ ေသခ်ာေနေတာ့ ျပန္ရမွာလို႔ ေမွ်ာ္လင့္မိေသးတယ္။ သန္းေခါင္ေက်ာ္မွ သိေတာ့ ဖုန္းဆက္မေနေတာ့ဘဲ အိပ္ရာဝင္လိုက္တယ္။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဖုန္းအိတ္ထဲမွာ ရတနာပံုက ညီမေလးရဲ႕ ဖုန္းနံပါတ္ ေရးမွတ္ထားတဲ့ စာ႐ြက္ပါသြားတယ္။ ဆုိင္႐ွင္က မနက္ေစာေစာ ညီမေလးဆီ ဖုန္းလွမ္းဆက္။ ညီမေလးက ေမေမ့ဆီ လွမ္းဆက္တယ္၊ ေမေမက ကိုယ္မႏိုးခင္ ကိုယ့္ဆီျပန္ဆက္... ပတ္ခ်ာကိုလည္လို႔။

ဒါနဲ႔ပဲ မနက္ဘက္ႀကီး အဲဒီဆုိင္ကို ဒုတိယအႀကိမ္ ျပန္ေရာက္ရျပန္တယ္။
မွတ္မိေနတဲ့ ဆုိင္ကတစ္ေယာက္က ေျပာတယ္။ "အဲဒီဖုန္းကုိ အစ္မတို႔ေနာက္မွ လာထုိင္တဲ့ ေနာက္တစ္ဝိုင္းၿပီးမွ ကၽြန္ေတာ္ေကာက္ခဲ့တာ" တဲ့။ သူက ကိုယ့္ဖုန္းလို႔ေတာင္ မထင္ဘူး။ ေနာက္တဝိုင္းကလူ က်န္ခဲ့တယ္ ထင္လို႔။ ကံ ေကာင္း လို႔ !

(ဖုန္းျပန္ရခဲ့တာ အတြက္ အင္းလ်ားလမ္းက Happy စားေသာက္ဆုိင္ကို ေက်းဇူးတင္ မွတ္တမ္းတင္မိပါတယ္။)

ကိုယ့္ပစၥည္းျပန္ရၿပီးေတာ့ အစ္မေတြကို ျပန္ေျပာၿပီး ဟား စရာႀကီး ျဖစ္သြားျပန္ေရာ။

တကယ္ပဲ အဲဒီမွာ အလုပ္လုပ္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြကို သတိရမိတယ္။
အလုပ္ဟာ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ေနာက္ထပ္ အိမ္တအိမ္လိုပါပဲ။

***
ေလွ်ာက္လာခဲ့တဲ့ လမ္းေၾကာင္းေတြကို ေနာက္ျပန္ၾကည့္မိေတာ့ သံေယာဇဉ္ေတြကို ေတြ႕ရတယ္။ ေ႐ွ႕ဆက္ေလွ်ာက္မယ့္ ေျခလွမ္းေတြကို ေမးခြန္းထုတ္မိတယ္။

"ဘာအတြက္ ဆက္သြားေနတာလဲ။ ေ႐ွ႕မွာေရာ ဘာေတြ႐ွိသလဲ။ ေနာက္မွာခ်န္ထားခဲ့ရတဲ့ အရာေတြနဲ႔ ေ႐ွ႕မွာ ရမယ္ မရမယ္ မက်ိန္းေသတဲ့ အရာေတြကို လဲပစ္ဖို႔ တန္လို႔လား"

"ဘဝမွာ ႏွစ္သက္ၾကည္ေမြ႕မိတဲ့ အရာေတြနဲ႔ တန္ဖိုးထားၿပီး ေနာက္ကလိုက္မိတဲ့ အရာေတြဟာ ဘာေၾကာင့္ မတူညီႏိုင္ရတာလဲ"

ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္တဲ့သူေတြနဲ႔ အတူတကြ အၿမဲ႐ွိဖို႔ ဘာျဖစ္လို႔မ်ား မျဖစ္ႏုိင္ရတာလဲ။

***
Generation



၉ မိုင္က အဘုိးေလးနဲ႔ အဘြားေလး ေနတဲ့ဆီကို သြားလည္ျဖစ္တယ္။
သူတို႔မွာ ကေလးမ႐ွိဘူး။ အသက္ ၆ဝ ေက်ာ္ၾကၿပီ။
အိမ္ေထာင္ျပဳၿပီး ကေလးမရႏိုင္ဘူး ဆိုတာ သိေတာ့ အဘြားက ငိုတယ္ လို႔ ၾကားဖူးတယ္။
သူတို႔ဘဝကို သူတို႔ ေက်နပ္ေနမွာ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ေပမယ့္ လူႀကီးႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ရတာ ကိုယ္ စိတ္မေကာင္းဘူး။

ငယ္တုန္းမွာ မသိသာေပမယ့္ အသက္ႀကီးလာရင္ေတာ့ ကိုယ့္မ်ိဳးဆက္ တစ္ေယာက္ေယာက္ေလာက္႐ွိေနမွ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ အားနဲ႔ မာန္နဲ႔ ေနေပ်ာ္ႏိုင္လိမ့္မယ္ ဆုိတဲ့ အေတြးကို ပထမဆံုး ေတြးမိတယ္။

***
အဲဒီအေတြးကိုေတာ့ ေျပာမျပျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။

***

ေ႐ႊအဆင္း ေနပြင့္တဲ့ အရပ္ေဒသ (၃)

စာအုပ္



ရန္ကုန္မွာ အေရာက္ျဖစ္ဆံုး စာအုပ္ဆိုင္ဆုိရင္ လွည္းတန္း က "စာေပေလာက"။
ေက်ာင္းတုန္းတည္းက စလို႔ ေက်ာင္းၿပီးတဲ့ထိ၊ အလုပ္ထဲဝင္တဲ့ထိ၊ ခုထိ။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္လဲ ဆုိရင္ အဲဒီဆိုင္ထဲ ဘယ္စာအုပ္ကို ဘယ္နားမွာ ႐ွာရမယ္ကစ သိခဲ့တယ္။

* ဂ်ဴး ရဲ႕ အမွတ္တရ ဒုတိယအႀကိမ္ ျပန္ထြက္တယ္။ စီစစ္ေရးက ျပန္ခ်ေပးတာ အံ့ၾသစရာ...

* ဇြန္မိုးစက္ ၫႊန္းေပးတဲ့ ရဲျမလြင္ ဘာသာျပန္ ေျခမစံု လက္မစံု ကၽြန္ေတာ့္ဘဝ အေတြ႕အႀကံဳ (အိုးတိုးထာကဲ)

* ပလံု နဲ႔ေျပာျဖစ္တဲ့ သိန္းေဖျမင့္ - ေက်ာ္ၿငိမ္း

ေနာက္ထပ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားပဲ။ ဝယ္လာတာေရာ၊ အေဟာင္းေတြကို သယ္လာတာေရာ။ စာအုပ္ဝယ္ျဖစ္တာ ၂ ရက္။ ပထမတစ္ရက္ စာေပေလာက (လွည္းတန္း)၊ ဒုတိယရက္ စာေပေလာက နဲ႔ ရာျပည့္။ တကယ္က စာအုပ္ဝယ္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကူး မ႐ွိပါဘူး။ ဒီလုိပဲ ဝယ္ျဖစ္သြားတယ္။ ဥဒၶိစၥေတြ မ်ားလုိက္တာ ဆိုတာ...

ပန္းဆိုးတန္းစာအုပ္တန္းေတာ့ မေရာက္ခဲ့ႏိုင္ဘူး။ အဲဒီနား ခဏခဏ ေရာက္ေပမယ့္...

* ၾကည္ေအး ရဲ႕ ျမနႏၵာ လည္း ျပန္သယ္လာခဲ့တယ္။

* ေနာက္ ေမာင္သစ္ဆင္း ရဲ႕ ဝတၳဳတိုမ်ား
(အဲဒါကို တကယ္ေတာ့ ျပန္တင္ေပးခ်င္တာ။ ျပန္တင္လို႔ ေကာင္းပါ့မလားလဲ စဉ္းစားေနမိတယ္။ ကေလးတို႔ရဲ႕ မနက္ဖန္ ပါယူခဲ့ဦးမလို႔။ သိပ္မ်ားေနတာနဲ႔...)

* ရင္ေမာင္ ဝတၳဳတိုမ်ား သယ္ခ်င္တာလည္း ခ်န္ခဲ့ရတယ္။

* ေအာင္သင္း ရဲ႕ ကန္႔ကူလက္လွည့္ ကေတာ့ ဝယ္လာခဲ့တာ။ ကန္႔ကူလက္လွည့္ တစ္ပုဒ္ကိုေတာ့ ဘယ္မဂၢဇင္းထဲမွန္း မသိဘူး။ ဖတ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ထူးျခားတဲ့ ေဆာင္းပါးပဲ။

ကေလးေတြကို စိတ္ဝင္စားေတာ့ ကေလးေတြရဲ႕ ပညာေရးကိုလည္း စိတ္ဝင္စားပါတယ္။
ေက်ာင္းၿပီးကာစက cousin တစ္ေယာက္ရဲ႕ ၈ တန္းလား၊ ၇ တန္းလားမသိ... သမိုင္းစာအုပ္ လွန္ဖတ္မိတာ (ယိုးဒယားအေၾကာင္း) တခါတည္း စာအုပ္ကို လႊင့္ပစ္ခ်င္စိတ္ ေပါက္သြားတာပဲ။ ကေလးေတြကို ဒါမ်ိဳးသင္ ဒီစိတ္မ်ိဳးသြင္းေပးတယ္ ဆုိတာမ်ား ဘယ္လို အံ့ၾသမိမွန္းကို မသိဘူး။

အမယ္ ဒါကလည္း ေသခ်ာစဉ္းစားၾကည့္ေတာ့ အမ်ိဳးမို႔လို႔ေနမွာ။
ကိုယ့္အမ်ိဳးေတြ အကုန္ ေက်ာင္းၿပီးလို႔ သူမ်ားကေလးေတြ ဒါမ်ိဳးသင္ေနရတယ္ ၾကားၾကည့္ပါလား စိတ္ကုန္လိုက္တာေနာ္ ဆုိတာေလာက္ပဲ ျဖစ္မိမယ္။ စာအုပ္လႊင့္ပစ္ခ်င္လိုက္တာထိေတာ့ ျဖစ္မယ္ မထင္ဘူး။

"အမ်ိဳးထိေတာ့ မခ်ိေအာင္နာ" ဆုိတာ ကိုယ္လိုလူမ်ိဳး ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။




လူထု ဂါဒီယန္း ဦးစိန္ဝင္း ရဲ႕ အကြဲအၿပဲဇာတ္လမ္း စာအုပ္ပါတယ္။ (Guardian ဦးစိန္ဝင္း လို႔ ေျပာျပတဲ့ Tar ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္) အဲဒီစာအုပ္က အိမ္က အေဟာင္းပဲ။ ဒါေပမဲ့ တခါမွ မဖတ္ဖူးေသးဘူး။
ခဏလွန္ၾကည့္ေတာ့ "ေက်ာ္ၿငိမ္း" နဲ႔ တြဲဖတ္ရမယ့္ စာအုပ္လို႔ အာ႐ံုရေနလို႔။

ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္လိုလူ (ႏိုင္ငံေရးဒိ႒ိ ေျပာရမလား၊ Sick in Politics ေျပာရမလား) တစ္ေယာက္က ဒီလိုစာအုပ္ သြားဖတ္ရင္ "စကတည္းက ယဉ္သကို" ဆုိတာလို "ဟင္ေသာ၊ ပို၍ ဟင္ေသာ" ေတြ ျဖစ္လာႏိုင္တယ္လုိ႔လဲ sense ရေနျပန္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဖတ္ခ်င္ေနေတာ့ ဖတ္ရမွာပဲ။

အစပိုင္းကို ဖတ္ခဲ့တယ္။ ဦးႏုကို ေျပာထားတဲ့ စကားလံုး ေတာ္ေတာ္ စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတယ္။ "ရာဇပလႅင္ ဖင္ကပ္ပါလာသူ" တဲ့။ တခ်ိဳ႕ အျဖစ္အပ်က္ေတြဟာ အေတာ္ဆန္းၾကယ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဗမာ့သမိုင္းေၾကာင္းမွာ ဒါမ်ိဳးေတြ အမ်ားႀကီး႐ွိမွာပဲ လို႔လည္း ခံစားမိတယ္။ ခုလည္း႐ွိတယ္။ ေနာင္လဲ႐ွိဦးမွာ။

Somerset Maugham ဝတၳဳတုိ (၃) ပုဒ္နဲ႔ စာေပဗိမာန္ ဘာသာျပန္ဆုရတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္လည္း သယ္လာတယ္။ (Maugham ကို အေတာ္သေဘာက်တယ္။ သူ႕ဝတၳဳတို/႐ွည္ေတြ အကုန္ႀကိဳက္တယ္။ Paul Gauguin အေၾကာင္းေရးထားတယ္ ဆုိတဲ့ The Moon & Sixpence ေတာ့ လံုးဝ မႀကိဳက္ဘူး။ တခါဖတ္ၿပီး ေနာက္ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မဖတ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။

အဲဒီလို တခါဖတ္ၿပီး ေနာက္ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မဖတ္ျဖစ္တဲ့ စာအုပ္ ၃/၄ အုပ္ ႐ွိတယ္။

* Ward Six ရယ္
* The Pheasant ရယ္
* သူလိုလူ ရယ္္
* မင္းခိုက္စိုးစန္ ဘာသာျပန္တဲ့ သရဲ ဝတၳဳတိုေတြရယ္ (သတုိးေတဇ မဟုတ္ေသး))

စာအုပ္ေတြ သယ္လာရတာနဲ႔ အျပန္က် 4 kg ပိုေနတယ္။

American Mosaic အေဟာင္းတစ္အုပ္ကို ျပန္လွန္ဖတ္ရင္း Building Design အေၾကာင္း ဖတ္လက္စ ျဖစ္ေနတာနဲ႔ သယ္လာခဲ့ေသးတယ္။ စာအုပ္ေဟာင္းႀကီးေပမယ့္ ေကာက္ဖတ္လိုက္ေတာ့ အသစ္ျဖစ္ေနတာ... ဟိုတုန္းက ေသခ်ာမဖတ္ခဲ့တာလား... ဦးေႏွာက္ကပဲ သံုးမရေတာ့တာလား။ ႏွစ္ခုလံုးပဲထင္ပါတယ္။ ဒီျပန္ေရာက္ေတာ့ ဆက္မဖတ္ျဖစ္ေတာ့ျပန္ဘူး။

"sustainable" စကားလံုးကို စိတ္ဝင္စားေနမိတာ ၾကာၿပီ။ ဖတ္ျဖစ္ေအာင္ေတာ့ ျပန္ဖတ္ဦးမွပါ။

***
စိန္ေဂဟာ @ လွည္းတန္း

ထံုးစံအတိုင္းပဲ ဘာမွ မဝယ္ဘူး။ ေလွ်ာက္ၾကည့္တာ။


အဆိုၿပိဳင္ပြဲလား၊ သက္သက္ေဖ်ာ္ေျဖေနတာလားေတာ့ မသိဘူး။ ေအာက္ထပ္မွာ...



Zoop က ပလံု႔ ဆုိင္ဆိုရင္ TZAR ဆိုတာ TZA ရဲ႕ ဆုိင္လား မသိ။



I hate you again! again and again!!!

***

ပထမဆံုး ျမန္မာအမ်ိဳးသမီး သံအမတ္

သင့္ဘဝ မဂၢဇင္း၊ June 1960

***

စိတ္ပါလွ်င္ တင္ရန္ ဤပို႔စ္၏ ေနာက္ဆက္တြဲ အသင့္ေရးၿပီး ျဖစ္သည္။
အေၾကာင္းမ႐ွိပါက တင္ျဖစ္မည္ မဟုတ္ပါ။

***

ႀကိဳ႕ကုန္းစာေစာင္ ('83)