Reading Vs Watching Movie

အေခြ (၃) ေခြေတာ့ ၾကည့္ၿပီးသြားၿပီ။
God Father, Taxi Driver နဲ႔ Dr. Zhivago

ဘယ္ေတာ့မဆို စာဖတ္ရတာသာ အေကာင္းဆံုးပဲလို႔ ထင္တယ္။
ဒါေပမဲ့ စာေတာင္ ဖတ္မရတာ ၂ ႏွစ္ေလာက္ ႐ွိပါၿပီ။

စာဖတ္ၿပီး ႐ုပ္႐ွင္ၾကည့္ရင္ အေတာ္ အကုသိုလ္မ်ားပါတယ္။
ႀကိဳက္တဲ့ ဝတၳဳဆို ပိုဆိုးေရာ...
ဂ်ဴး ရဲ႕ ဝတၳဳေတြ ဒါ႐ိုက္တာ ေအာင္ျမင့္ျမတ္ ျပန္႐ိုက္ေတာ့ ဘာေတြ ျဖစ္ကုန္လို႔ ဘယ္လို ခံစားရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။ ကာယကံ႐ွင္ စာေရးဆရာေတာ့ မသိပါ။ ၾကည့္ရတဲ့လူကေတာ့ ေလ်ာ္ေၾကးသာ ျပန္ေတာင္းခ်င္ေတာ့တယ္။
ၾကည့္မိတဲ့ အခ်ိန္ နဲ႔ ပိုက္ဆံ အတြက္ မဟုတ္ဘူး။ ဝတၳဳအတြက္...

ႏိုင္ငံျခားကားေတြ ၾကည့္တဲ့အခါက်ေတာ့ စာဖတ္ထားရတာ ပို အဆင္ေျပတယ္။
ဒါေပမဲ့ ဒီမွာလည္း အထက္က အတိုင္းပါပဲ။ စာဖတ္သလို ခံစားမႈ အျပည့္အဝ မရဘဲ တခုခု လိုေနသလို ထင္မိတယ္။ ကိုယ့္ အေနအထားကို ေျပာတာပါ။ ႐ုပ္႐ွင္ႀကိဳက္တဲ့ လူေတြအတြက္ကေတာ့ ဒီလို ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

ကိုယ့္အတြက္က်ေတာ့ စာဖတ္တဲ့ အခါမွာ ဇာတ္လမ္း ဇာတ္ကြက္ ဇာတ္ေကာင္ေတြနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ ခံစားမႈဟာ အကန္႔အသတ္မ႐ွိဘူး။ ကိုယ့္စိတ္ကူးနဲ႔ ကိုယ္ ပံုေဖာ္လို႔ စိတ္ႀကိဳက္ ခံစားလို႔ ရတယ္။ ႐ုပ္႐ွင္က်ေတာ့ အကန္႔အသတ္ အတြင္းမွာ ျဖစ္သြားၿပီ။ သူတို႔ ျပသေလာက္ပဲ။ အဲဒီအခါ ကိုယ္က စာဖတ္တုန္းက တ႐ွည္တလ်ား ခံစားထားတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုက သူတို႔ တင္ျပတဲ့ ေဘာင္အတြင္းမွာ ပိတ္မိသြားသလုိပဲ ခံစားရတယ္။

ဒါေပမဲ့ စာ မဖတ္ထားဘဲ ၾကည့္တဲ့ အခါက်ေတာ့ ဘာျဖစ္ျပန္လဲ ဆုိေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား နားမလည္ေတာ့ဘူး။ ဒါလဲ ကိုယ့္အတြက္ ေျပာတာပါ။ ႐ုပ္႐ွင္ၾကည့္ရမွာ ပ်င္းတာရယ္၊ ဘာသာစကားနဲ႔ ယဉ္ေက်းမႈေၾကာင့္ရယ္ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ ႐ုပ္႐ွင္ ၾကည့္ဖို႔ ပ်င္းေတာ့ စိတ္မဝင္စား၊ မဝင္စားေတာ့ နားမလည္၊ နားမလည္ေတာ့ ပ်င္း နဲ႔ မုန္႔လံုး စကၠဴကပ္ ျဖစ္ေတာ့တာပဲ။

စာဖတ္ထားၿပီး ကြန္႔ျမဴးေနတဲ့ အေတြးကို ႐ုပ္႐ွင္က ေဘာင္ခတ္ပစ္တယ္ လို႔ ဘယ္လိုပဲ ေျပာေျပာ...
ႏိုင္ငံတကာက ကားေတြ ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ ဇာတ္ေက်ာ႐ိုးေတာ့ အၾကမ္းဖ်ဉ္း သိေနမွ ကိုယ့္အတြက္ အဆင္ေျပတယ္။ စာဖတ္ၿပီး ၾကည့္ရင္ ခံစားမႈက တဝက္ေလ်ာ့တယ္ ဆုိေပမဲ့ မဖတ္ဘဲၾကည့္ေတာ့ တစ္ခုလံုးေလ်ာ့တယ္။
... ဆုိေတာ့ တဝက္ေတာ့ ေပးေနရမွာပဲ။

ႀကံဳလို႔ေျပာရရင္... သူ႕ကၽြန္မခံၿပီ ၾကည့္တဲ့ အေတြ႕အႀကံဳေလး ေျပာခ်င္ပါတယ္။
အဲဒီကား လူမ်ားၿပီး ပြဲမစည္တဲ့ ကား။ ထားပါေတာ့ေလ။
ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္က အဆိုးျမင္တတ္တာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ မူရင္းဝတၳဳကိုလဲ မႀကိဳက္လွပါဘူး။

အဲဒီထဲက ပါေတာ္မူခန္း မွာ ျမေတာင္ေက်ာင္းကို ရထားလံုး ျဖတ္အသြား ေက်ာင္းေပၚက ေက်ာင္းသားေလးေတြ လွမ္းၾကည့္ၾကတာကို ႐ိုက္ျပထားတယ္။

အဲဒီထဲက ေက်ာင္းသားေလး တစ္ေယာက္ကိုေတာ့ အထူးသျဖင့္ ႐ိုက္ျပတယ္။
စာဖတ္မထားရင္ အဲဒါ ဘယ္သူလဲ မသိဘူး ဆရာ။ ဒါေတာင္ ျမန္မာကားေနာ္။
အထူး ႐ိုက္ျပထားတာ ဆုိေတာ့ ဒါ တစ္စံုတစ္ေယာက္ပဲ ဆုိတာေတာ့ ရိပ္မိႏိုင္တယ္။
ဝတၳဳ ဖတ္မထားဘဲ အတူၾကည့္တဲ့ တစ္ေယာက္က ေမးတယ္ "အဲဒီ ကေလးေလးက ဘာလဲ" တဲ့။
အဲဒါ "သခင္ ကိုယ္ေတာ္မႈိင္း" အေလာင္းအလ်ာေလးကို ျပတာ။

ႀကံဳလို႔ ဆက္ေျပာခ်င္ပါေသးတယ္။
(ႀကံဳလို႔ ေျပာခ်င္တာေတြ အေတာ္ မ်ားလာတာဟာ အသက္ႀကီးလာတဲ့ လကၡဏာလားေတာ့ မသိဘူး။
မသိဘူး လို႔ပဲ ထားလုိက္ပါေတာ့။)
ေအာင္ေဝး က ေျပာဖူးတယ္။ ကဗ်ာကို ႐ုပ္႐ွင္႐ိုက္မယ္ တဲ့။

အဲဒီမွာ ထူးအိမ္သင္ ေျပာတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကို အေတာ္ သေဘာတူမိတယ္။

"ကဗ်ာကို ႐ုပ္႐ွင္႐ိုက္လို႔ မရဘူး မေျပာပါဘူး။ ရပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ ဥပမာ တစ္ခုေျပာရရင္ ကဗ်ာဟာ ညေနခင္းတစ္ခုအေၾကာင္း ဖြဲ႕ထားတယ္ ဆိုပါစို႔။ ကဗ်ာဖတ္ေနခ်ိန္မွာ အဲဒီ ညေနခင္းကို ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ၾကိဳက္သလို၊ ခင္ဗ်ားလည္း ခင္ဗ်ားႀကိဳက္သလို ခံစားလို႔ ရတယ္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရဲ႕ ညေနခင္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ေက်းလက္တစ္ေနရာက ညေနခင္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ အဲဒီ ညေနခင္းဟာ ခံစားသူပိုင္တဲ့ ညေနခင္းပဲ။

ဒါေပမဲ့ ဒါကို ႐ုပ္႐ွင္႐ိုက္ျပလိုက္ရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ား ညေနခင္းလဲ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။
ကၽြန္ေတာ့ ညေနခင္းလဲ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ သူတို႔ ျပတဲ့ ညေနခင္းႀကီး ျဖစ္သြားၿပီ။
သူတို႔ ကန္႔သတ္လုိက္တဲ့ ညေနခင္းပဲ။"

(စကားလံုး အတိအက် မဟုတ္ပါ။)

Intro နဲ႔တင္ ႐ွည္သြားၿပီ။ ခုလည္း ဝတၳဳဖတ္ၿပီး ၾကည့္တဲ့ God Father နဲ႔ ႐ုပ္႐ွင္သာ တန္းၾကည့္ျဖစ္တဲ့ Dr. Zhivago ကို ေရးခ်င္မိတာ။

ေနာက္တပိုင္းမွ ေရးေတာ့မယ္။

***
picture from here