ခ်ည္တိုင္

စပါးႀကီးေႁမြ တစ္ေကာင္ရဲ႕ေ႐ွ႕မွာ
လမ္းေပ်ာက္ရသလိုပါပဲ
ဒီေနရာကိုပဲ
တ၀ဲ၀ဲလည္ၿပီး ေရာက္ေနခဲ့တာေပါ့

***
အရာရာကို ဇာတ္သိမ္းပစ္လိုက္ႏိုင္ၿပီလို႔
သူရဲေကာင္းဆန္စြာ ထင္ေနမိေပမယ့္
လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ရင္းကပဲ
သူ႔ေ႐ွ႕ေမွာက္ကိုသာ ျပန္ ျပန္ေရာက္လာခဲ့

***
ခ်ိဳး

ဖ်က္

ေကြ႕

ေ႐ွာင္

လြတ္ေအာင္ရယ္လို႔ ေျပးထြက္ခဲ့ေပမယ့္
လမ္းဆံုးမွာ တည့္တည့္၀င္တိုး
သူ႔ရဲ႕ေႏွာင္ႀကိဳး ပိုက္ကြန္ထဲ...

***
ေနာက္မွာခ်န္ရစ္
ေက်ာခိုင္းပစ္ခဲ့ေပမယ့္
ေ၀းေ၀းသြားဖို႔ ခြန္အားမ႐ွိေသးခင္
တင္းရင္း ရစ္ေႏွာင္
ျပန္လည္ေခၚေဆာင္ရာဆီ ပါသြား

('အခ်စ္ ' ဆိုတာ)
ေ႐ွာင္လႊဲလို႔ မရတဲ့ အရာတစ္ခုလားကြယ္…

***
႐ုန္းလို႔လဲ မလြတ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး
႐ုန္းလို႔လဲ မထြက္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး

***

ဒီႀကိဳးမွ်င္ေတြၾကားထဲ တိုး၀င္ရင္း

သူ႔ရဲ႕ ခ်ည္ေႏွာင္ျခင္းေတြမွာပဲ

ေက်နပ္စြာနဲ႔ ေႏွာင္ဖြဲ႕ခံေတာ့...

***
2001 ေလာက္က ေနာက္ဆံုး ေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာ။
အဲဒီေနာက္ပိုင္း ခုထိကို ကဗ်ာကို အဆင္ေျပေျပ ျပန္ေရးလို႔ မရေတာ့ဘူး။
ကဗ်ာေတြနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ စိတ္၀င္စားမႈ နည္းခဲ့တာလည္း ပါပါတယ္။
အဲလိုေျပာရင္ ယံုခ်င္မွ ယံုၾကမယ္ ထင္တယ္ေနာ္။
အႏုပညာမွာေတာ့ စာဖတ္ရတာကိုသာ အႀကိဳက္ဆံုးပဲ။

အဲဒီကဗ်ာက အေစာႀကီးတည္းက တင္ၿပီးသားပါ။ ခုျပန္တင္လုိက္တာ။
ေရးတုန္းကလဲ သိပ္မႀကိဳက္ ခုလဲသိပ္မႀကိဳက္ေတာ့ဘူး။
ဘာမွန္းလဲ မသိဘူး အူေၾကာင္ေၾကာင္ကဗ်ာလို႔ ခံစားေနရတယ္။

***