tag:blogger.com,1999:blog-19539975818096987672012-01-24T20:17:32.139+08:00Ritahttp://www.blogger.com/profile/08477862699553135738noreply@blogger.comBlogger3921100tag:blogger.com,1999:blog-1953997581809698767.post-7073545733337454092011-12-04T00:19:00.009+08:002011-12-04T00:49:40.553+08:00<p style="color: rgb(0, 51, 51);">မုန္း၍မဟူ ဖတ္တုန္းက ဒီတိုင္းပဲ ရွိလုိ႔ဖတ္လိုက္တယ္ဆုိတဲ့ သေဘာမ်ိဳးနဲ႔ ဖတ္လိုက္မိတယ္။ အဲဒါ ေက်ာင္းစာၾကည့္တုိက္ကေန ငွားဖတ္ျဖစ္တာ။ final တုန္းက ထင္တယ္။<br /></p><p style="color: rgb(0, 51, 51);">တခါတခါ စိတ္အာ႐ံုက sensibility သိပ္မေကာင္းဘူး။ inertia ေတာ့ အေတာ္ေကာင္းပံုရတယ္။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးကို အဲဒီေရွ႕ပိုင္းမွာလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဖတ္လာျဖစ္ၿပီး ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့ပံုစံမဟုတ္ဘူး ဆုိတဲ့ အစြဲက ရွိေနႏွင့္ၿပီးသား။ အဲဒါနဲ႔ မုန္း၍မဟူ ဖတ္ေတာ့ ႀကံဳႀကိဳက္တုိက္ဆုိင္လုိ႔ ဖတ္လုိက္တယ္ ဆိုၿပီး ၿပီးၿပီးေရာနဲ႔ ၿပီးသြားတာ။ ျပန္လည္း သတိမရဘူး။</p> <p style="color: rgb(0, 51, 51);">တကယ္ေတာ့ အဲဒီဇာတ္ေၾကာင္းေလး အေတာ္စြဲသား။ ေက်ာင္းၿပီးေတာ့ အဲလုိအစြဲကို မသိလုိက္ဘဲ စာ နည္းနည္း ေရးမိတယ္။ ေရးေနတုန္းမွာပဲ အဲဒီဇာတ္လမ္း ဖ်တ္ခနဲ ဖ်တ္ခနဲ ျပန္ျပန္ေပၚလာတတ္တယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္းေတာ့ အဲဒီဇာတ္လမ္း စိတ္ထဲ အေတာ္ရွိေနတာမွန္း နားလည္သြားေတာ့တယ္။</p> <p style="color: rgb(0, 51, 51);">ေဒါက္တာမတင္ဝင္း ေဆာင္းပါးတစ္ခုမွာ အဲဒါကို အသြင္မတူတဲ့ အသိုင္းအဝိုင္းႏွစ္ခု ေပါင္းစပ္လုိက္ရင္ မဆီေလ်ာ္ အဆင္မေျပႏိုင္ဘူး ဆုိတဲ့ သေဘာမ်ိဳးနဲ႔ နည္းနည္း ထည့္ေရးဖူးတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ ('ပင္လယ္ေပ်ာ္စင္ေရာ္' လုိဟာကိုေတာင္ ဆက္မေတြးခ်င္တတ္တဲ့အစားထဲက ဆုိေတာ့) ဘာမွ ဆက္မေတြးပါဘူး။ ဒီလူႏွစ္ေယာက္အေၾကာင္း ေရးတာ ဒီလူႏွစ္ေယာက္အေၾကာင္းပဲေပါ့။ စာဖတ္သူကို ဘာမ်ား ပညာေပးထားခ်င္တာပါလိမ့္လို႔ ဆက္ေတြးရမွာ သူ႕အႏုပညာ roll က်တယ္လို႔ ထင္တယ္။ Dr မတင္ဝင္းကေတာ့ တစ္စံုတစ္ေယာက္ရဲ႕ဇာတ္လမ္းနဲ႔ ယွဉ္ေျပာခ်င္ခဲ့သလား မသိဘူး။ (မသိဘူးဆုိတာ တကယ္မသိလို႔ ေျပာတာမဟုတ္)။</p> <p style="color: rgb(0, 51, 51);">အသြင္မတူ ဆုိတာလည္း အေပၚယံ ဓေလ့ ထံုးစံ ေနမႈ ထုိင္မႈ စားမႈ ေသာက္မႈ ဘာညာကြိကြေတြ ဆုိရင္ေတာ့ အဲဒါ အေရးမႀကီးလွပါဘူး။ လူတစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ဟာ စိတ္ေနသေဘာထားနဲ႔ အေတြးအေခၚ အယူအဆ တန္ဖိုးထားမႈ စံေတြ လုိက္ေလ်ာညီေထြ ရွိဖုိ႔သာ အေရးႀကီးတယ္ ထင္တယ္။ (တူစရာမလုိ)</p> <p style="color: rgb(0, 51, 51);">အဲဒီဇာတ္က ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္ကေလးေတြ အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြကို အေတာ္ သေဘာက်မိတယ္။ ေဝေဝ အမ်ိဳးေတြဆီ ေရာက္သြားတုန္း သူ႕ခင္ပြန္းနဲ႔၊ အစ္မျဖစ္သူရဲ႕ ခင္ပြန္းဆရာဝန္ကို ယွဉ္ေတြးျပတဲ့အခန္းမ်ိဳးကို ႀကိဳက္တယ္။ ေဝေဝ့အစ္ကုိႀကီး ဆႏၵျပတာကို ေဝေဝ့ခင္ပြန္းက ျမင္တဲ့အျမင္ စသျဖင့္ တခ်က္တည္း တခန္းတည္းေပမယ့္ အေတာ္လုိရင္းေရာက္တဲ့ ဇာတ္ကြက္မ်ိဳးေပါ့။ (ေရႊလင္းယုန္ တုန္းကလည္း ဇာတ္ကြက္ကေလးတစ္ခုကို ေသခ်ာေရးျပခဲ့တာ မွတ္မိတယ္။ ဇာတ္လမ္းကို အတိအက် မမွတ္မိေတာ့ေပမယ့္...။)</p> <p style="color: rgb(0, 51, 51);">အဲဒီ 'မုန္း၍မဟူ' ထဲက တခ်ိဳ႕အခ်က္အလက္ေတြကေတာ့ ဒီေန႔ေခတ္မ်က္ေစ့နဲ႔ၾကည့္မယ္ဆုိ တမ်ိဳးျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေနမယ္ ထင္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘဝင္မက်မိတာက ဇာတ္ေကာင္ ဆံုးရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းက အေနာက္တုိင္းေဆးေၾကာင့္လုိ႔ ယူေသာ္ရ၏ ပံုစံမ်ိဳး ျဖစ္ေနတာ...။ ဒါေတြကလည္း ဇာတ္လမ္းကို အေတာ္ႀကိဳက္ေနေတာ့ အသာ ေခါက္ထားလုိ႔ရတယ္။ တဇာတ္လံုးမွာ ကိုယ့္အတြက္ အေပၚလြင္ အထင္ရွားဆံုးကေတာ့ ေဝ့ဖီလင္ေတြပဲ။<br /></p> <p style="color: rgb(0, 51, 51);">ဒီဝတၳဳရဲ႕ ရီဗ်ဴး သိပ္အမ်ားႀကီး မဖတ္ဖူးေပမယ့္ ဖတ္ဖူးသမွ်မွာ ဗမာဆန္တဲ့ ေဝေဝခမ်ာ အေနာက္တုိင္းဆန္တဲ့ ခင္ပြန္းနဲ႔ ညားရွာလို႔ဆုိတာကို ျပႆနာရဲ႕ အဓိကလုိ ေရးၾကတယ္။ ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္ပါတယ္။ ဇာတ္က စဖြင့္တည္းက အဲလုိနဲ႔ ဖြင့္ထားတာဆုိေတာ့...။<br /></p> <p style="color: rgb(0, 51, 51);">သို႔ေသာ္လည္း အဲဒီ ေနမႈထုိင္မႈ စားမႈေသာက္မႈဆိုတဲ့ကိစၥမွာ ဘာဆန္တာ မဆန္တာက ဘာမွမျဖစ္ေလာက္တဲ့အပိုင္းလို႔သာ ထင္တယ္။ အဲဒါေတြက တကယ္ေတာ့ အေပၚယံပဲ။ က်န္ေနေသးတဲ့ သက္တမ္းတေလွ်ာက္လံုး အတူတူေနေတာ့မယ္လုိ႔ေတာင္ ဆံုးျဖတ္ထားႏိုင္စြမ္းၿပီဆုိမွေတာ့ ဒီလူႏွစ္ေယာက္ဟာ အစစ အရာရာ တူမွ ျဖစ္လိမ့္မယ္လုိ႔ ေတြးစရာအေၾကာင္းမရွိပါဘူး။ မတူတာေတြနဲ႔ သဟဇာတျဖစ္ေအာင္ ေနႏိုင္စြမ္းသာ လုိတာပါပဲ။ မဟုတ္ရင္ လူႏွစ္ေယာက္နဲ႔ မၿပီးႏိုင္တဲ့ ဖြဲ႕စည္းပံုမ်ိဳးမွာ ကိုယ့္အသိုင္းအဝိုင္းထဲ သူ ဝင္မဆံ့တာ၊ သူ႕အသိုင္းအဝိုင္းထဲ ကိုယ္ ဝင္မဆံ့တာဟာ ျပႆနာႀကီးတစ္ခုေပါ့။</p> <p style="color: rgb(0, 51, 51);">ကိုယ္ကေတာ့ အဲဒီဝတၳဳမွာ အခ်စ္ရယ္၊၊ ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္ရယ္၊ အေတာ္ကို ေျပျပစ္တဲ့ ဇာတ္ကြက္မွန္းကို မသိေစတဲ့ ဇာတ္ကြက္ေလးေတြရယ္ကိုပဲ ျမင္ခဲ့တယ္။</p><p style="color: rgb(0, 51, 51);">***<br />ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး စာအုပ္ေတြထဲက စြဲမိတဲ့ တစ္ခုတည္းေသာ ဝတၳဳ။<br /><br />***</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1953997581809698767-707354573333745409?l=ritako.blogspot.com' alt='' /></div>Ritahttp://www.blogger.com/profile/08477862699553135738noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-1953997581809698767.post-61172834142509416732011-11-06T21:17:00.002+08:002011-11-06T21:21:09.511+08:00<span style="color: rgb(0, 51, 51);">အရွင့္သား ျမင့္ျမတ္တဲ့ အိပ္ရာေနရာကို စြန္႔တယ္ၾကားေတာ့ ယေသာဓရာလည္း စက္ရာေညာင္ေစာင္းကို စြန္႔ခဲ့တယ္ တဲ့။</span><p style="color: rgb(0, 51, 51);"></p><p style="color: rgb(0, 51, 51);">အရွင့္သား ဖန္ရည္ဆုိးတဲ့ ဝတ္႐ံုကိုသာ ဆင္တယ္ၾကားေတာ့ ယေသာဓရာလည္း ဖန္ရည္ဆိုးတဲ့ ဝတ္႐ံုကိုသာ ဆင္ေတာ့တယ္ တဲ့။</p><p style="color: rgb(0, 51, 51);">အရွင့္သား တေန႔မွာ တနပ္တည္းေသာ အစာကိုသာ မွီဝဲတယ္ၾကားေတာ့ ယေသာဓရာလည္း တေန႔မွာ တနပ္တည္းေသာ အစာကိုသာ မွီဝဲေတာ့တယ္ တဲ့။<br /><br />***<br /><span style="font-size:78%;">သူေတာင္ ဟိုကေန 4 ကိုင္ေသးတာ ကိုယ္လည္း ဒီမွာ 4S ေျပာင္းကိုင္ေတာ့မယ္။</span></p><p style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-size:78%;"><span style="font-size:100%;">***</span></span></p><p style="color: rgb(0, 51, 51);"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-wjQpym4nsfc/TraJiHuCyPI/AAAAAAAACP4/gcaKjFNZJb8/s1600/051120112271.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-wjQpym4nsfc/TraJiHuCyPI/AAAAAAAACP4/gcaKjFNZJb8/s400/051120112271.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5671872000000444658" border="0" /></a></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1953997581809698767-6117283414250941673?l=ritako.blogspot.com' alt='' /></div>Ritahttp://www.blogger.com/profile/08477862699553135738noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1953997581809698767.post-15961281034394689472011-10-15T15:30:00.021+08:002011-10-15T16:02:08.178+08:00<span style="color: rgb(0, 51, 51);">ငယ္တုန္းက လူႀကီးေတြ မာမာေအး အဆိုကို ဘာလို႔ ဒီေလာက္ႀကိဳက္ၾကတယ္ဆုိတာ နားကို မလည္ႏိုင္ဘူး။ ကိုယ္ေတြအတြက္ေတာ့ ပ်င္းစရာႀကီး ငိုက္ခ်င္စရာႀကီး ျဖစ္ေနတာကုိး။ ေနာက္ စာေတြဘာေတြ ဖတ္လုိ႔ မာမာေအးကို အဆုိဘုရင္မ ဘာညာ စသျဖင့္ ၫႊန္းၾကျပန္ရင္လည္း လုိက္မမီျပန္ဘူး။ ကိုယ္မွ ခံစားမရတာကိုး။ ေျပာသေလာက္ႀကီးလည္း မဟုတ္ပါဘူးလုိ႔ ထင္မိတယ္။ ေဟမာတုိ႔ ပိုးဒါလီတို႔ ေကာ္နီတို႔ ခင္ရတနာသိန္းတို႔ အသံသာ သာယာသံလုိ႔ ထင္မိတာ။<br /><br />ေနာက္ ဆုိတတ္တယ္ မဆုိတတ္ဘူးဆိုတာကိုလည္း ခြဲျခားမသိဘူး။ tv မွာ လာသေရြ႕နဲ႔ အေခြေတြ နားေထာင္သေရြ႕ ကိုယ့္နားထဲေတာ့ သီခ်င္းကိုသာ ႀကိဳက္တယ္ မႀကိဳက္ဘူးရွိမယ္။ အသံကိုသာ ႀကိဳက္တယ္ မႀကိဳက္ဘူး ရွိမယ္။ လူ (အဆုိေတာ္) ကိုသာ ႀကိဳက္တယ္ မႀကိဳက္ဘူး ရွိမယ္။ အဆုိပညာကေတာ့ အတူတူေလာက္ေတြပါပဲ ထင္မိတယ္။ ဒီလုိတက္ဆုိမွေတာ့ ဆိုတတ္တာေတြခ်ည္းေပါ့လို႔ ထင္မိတယ္။<br /><br />မွတ္မွတ္ရရ tv မွာ စႏၵီခ်စ္စု သီခ်င္းေတြလာရင္ ေမေမက ဒီတစ္ေယာက္ဟာ အသံလည္း မရ၊ ဆိုလည္း မဆိုတတ္ဘဲနဲ႔ ဆိုတဲ့သေဘာမ်ိဳး ေျပာေလ့ရွိတယ္။ အဲဒီအခါ ေမေမက ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး အဲလိုေျပာႏိုင္တာလဲ၊ ဘယ္တုန္းက ဒါေတြသိၿပီး ဘယ္လုိခြဲျခားေျပာေနတာလဲလုိ႔ ေတြးမိတယ္။<br /><br />ဘယ္သီခ်င္းကေတာ့ ဘယ္လုိ ဆိုရခက္တာ ဘယ္လို ပညာပါတာလို႔ စာေတြထဲမွာ ဖတ္ရလည္း မသိဘူးပဲ။ သီခ်င္းဆိုတာ ဘယ္သူ တက္ဆုိဆုိ နားေထာင္လုိ႔ရေအာင္ေတာ့ အဆင္ေျပတာခ်ည္းပဲလုိ႔ ထင္ေနခဲ့တာ ေနာက္ပိုင္း ကာရာအိုေကေတြေပၚလာေတာ့မွ သီခ်င္းဆုိရတာ ဒီေလာက္မလြယ္ပါလား ဆုိတာ ကိုယ္တုိင္ကိုယ္က် နားလည္သြားေတာ့တယ္။ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ ဘယ္သူတက္ဆိုဆုိ အဆင္ေျပမွာပဲဆုိတဲ့ အထင္ကလည္း tv မွာ ဆုိၾကမယ္ ေပ်ာ္ၾကမယ္ေတြ ေပၚလာေတာ့မွ အၿပီး ေပ်ာက္သြားေတာ့တယ္။<br /><br />၁၀ တန္းေအာင္လို႔ ျမန္မာသံေတြ စ စိတ္ဝင္စားတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ေဟမာေနဝင္း ျပန္ဆုိတဲ့ ျပန္ဆုိေတးေတြက ရေအာင္ဆုိထားတာမဟုတ္ဘဲ ရသလို ဆုိပစ္လုိက္တာမ်ိဳးေတြ ဆုိတာ အဆုိပညာဘာလဲ နားမလည္သည့္တိုင္ေအာင္ ခံစားခ်က္နဲ႔တင္ သေဘာေပါက္လာမိတယ္။ အသံအား ေကာင္း၊ မေကာင္းအျပင္ မုဒ္ ဆုိတာကိုပါ ခံစားမိလာေတာ့ သွ်ီ၊ ေခ်ာစုခင္၊ ျဖဴျဖဴေက်ာ္သိန္း တုိ႔ ဘယ္ေလာက္ေအာ္ျပျပ ရင္ထဲ ထိခ်င္မွ ထိေတာ့တယ္။<br />ွ<br />အသံအားေကာင္းတဲ့ အဆုိေတာ္ေတြထဲမွာ တင္ဇာေမာ္ကိုေတာ့ အေတာ္ သေဘာက်ပါတယ္။<br /><br />ေခတ္ေဟာင္းျပန္ဆုိေတးေတြမွာ စိုးစႏၵာထြန္း ေတာ္တယ္လို႔ ထင္မိေပမယ့္ အသံက သိပ္ခၽြဲေနေတာ့ မူရင္းရွာမရမွသာ သူ႕ နားေထာင္ျဖစ္ေတာ့တယ္။ ေနာက္ အေခြထုတ္ မထုတ္ မသိေပမယ့္ mrtv မွာ ၾကည့္ျဖစ္တဲ့ အိအိခၽြန္ (သူလည္း ဆုိကေရးတီး အဆုိေရႊတံဆိပ္ ဆုရွင္) ကို အေတာ္ သေဘာက်မိတယ္။ သူ သီခ်င္းဆုိတာကို အလြန္ဆံုး ၾကည့္ဖူးမွ ၃ ခါထက္ မပိုဘူး ထင္တယ္။ ဘာသီခ်င္းေတြ ဆုိသြားသလဲေတာင္ ခု မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ မဟာဂီတ ေတြ ထင္တာပဲ။ ဒါေပမဲ့ အသံက ၾကည္ ျမ ပီ သၿပီး ေဝစည္ေနေအာင္ ေကာင္းတာေတာ့ မွတ္မိတယ္။ (အဲဒီနာမည္ ေပၚမလာလုိ႔ စဉ္းစားလုိက္ရတာ။ ဂူဂဲလ္ေတာင္ လုပ္ၾကည့္မိတယ္။ မေတြ႕ဘူး။ အဲဒီ ၿပိဳင္ပြဲက ဆုရသူေတြရဲ႕စာရင္း အင္တာနက္ေပၚမွာ မွတ္တမ္းမွတ္ရာေလးေတြ ရွိရင္ အေတာ္ေကာင္းမွာပဲ။)<br /><br />အဲဒီ ဆုိကေရးတီး ၿပိဳင္ပြဲေတြဟာ (ပြဲလုပ္ရတဲ့ ေခတ္ပ်က္ႀကီးရဲ႕ ေနာက္ကြယ္က ဘာညာဘာညာ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ အသာထား) အဓိပၸါယ္ရွိတဲ့၊ တန္ဖိုးႀကီးတဲ့၊ အႏွစ္သာရရွိတဲ့ ပြဲမ်ိဳးေတြလို႔ ယူဆမိတယ္။<br /><br />***<br />ေနာက္တစ္ခုက သီခ်င္းေဟာင္းေတြ နားေထာင္ေနရင္းနဲ႔ အဆိုပညာ အသံပါဝါေတြထက္၊ စကားလံုးေတြရဲ႕ အသံထြက္ပီသတာကိုပါ သတိျပဳမိတယ္။ ေနာက္ပိုင္း အဆုိေတာ္ေတြမွာ အဲဒီအသံထြက္မ်ိဳးေတြ မရွိေတာ့ဘူး။ ဥပမာ ေခ်ာစုခင္ ဆုိရင္ 'ခ်၊ ျခ' စသျဖင့္ အသံေတြ ပါလာရင္ သတိထားၾကည့္။ ရွင္းျပလို႔ေတာ့ မရေပမယ့္ အရင္က အဆုိေတာ္ေတြရဲ႕ အသံထြက္မ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ တျခားလူေတြေတာ့ မသိ၊ အဲဒီေနရာမ်ိဳးေတြ ေရာက္လာရင္ ကိုယ္ေတာ့ သြားက်ိန္းၿပီး ၾကက္သီးထလာတာပဲ။ (သရက္သီးစိမ္း စားထားတုန္း ဒံအိုးကို ဇြန္းနဲ႔ျခစ္လိုက္ရင္ ခံစားရတာမ်ိဳး။)<br /><br />အဲဒါေၾကာင့္ နားမေထာင္ဘူးလား ဆုိေတာ့ ေထာင္တာပဲ။ ေခ်ာစုခင္ သီခ်င္းေတြထဲလည္း ႀကိဳက္တာေတြ အမ်ားႀကီးကိုး။ ဟိုး ပထမဆံုးအေခြထဲ "ေနေရာင္ျခည္ရဲ႕ အနမ္း" က စလို႔ ႀကိဳက္မိတာ။ အေခြနာမည္ကလည္း အဲဒါပဲ။<br /><br />ၿပီးေတာ့ စလံုးသံနဲ႔ ဆလိမ္သံ။<br />ေမဆြိရဲ႕ "အတၱ" ကို ေခ်ာစုခင္ပဲ ျပန္ဆုိေတာ့ အဆိပ္ ဆိုတဲ့ အသံကို "အစိတ္" လို႔ပဲ ထြက္သြားတယ္။ ေမဆြိ ဘယ္လိုဆုိလဲေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ထို႔အတူပဲ မ်ိဳးႀကီး "အဆိပ္ခြက္" မွာလည္း "ကိုယ္ဟာေလ မင္းအတြက္ အစိတ္တစ္ခြက္ ပါပဲ" ပဲ။<br /><br />အဲဒီေတာ့ ဘာျဖစ္သလဲေမးရင္ ဘာမွ မသိရင္ေတာ့ ဘာမွ မျဖစ္ဘူး။ တခုခု သိေနရင္ေတာ့ နားထဲမွာ တခုခုျဖစ္ေနေတာ့တာပဲ။<br /><br />အဆိုေတာ္ေတြတင္လား ဆုိေတာ့ သတင္းေၾကညာသူေတြထဲမွာလည္း အဲဒါမ်ိဳးေတြ ရွိတယ္။<br />ဥပမာ - ေဆာက္လုပ္ေရး ဝန္ႀကီးဌာန ဆုိတာကို ဆလိမ္သံ မပီဘဲ စလံုးသံနဲ႔ ေျပာတာမ်ိဳး။ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><br /><br />တခါတေလေတာ့ သိျခင္းသည္ ဒုကၡပဲ။<br /><br />***<br /></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဟိုရက္ပိုင္းက<span style="font-weight: bold;"> ျဖဴသီ</span> ျပန္ဆိုတဲ့ <span style="font-weight: bold;">ခ်စ္မိုးႀကီး</span> ကို တစိမ့္စိမ့္ နားေထာင္ျဖစ္တယ္။ ခုရက္ပိုင္းေတာ့ <span style="font-weight: bold;">မာမာေအး</span>ရဲ႕<span style="font-weight: bold;"> ႏွင္းေပ်ာက္တဲ့ ေႏြ</span> နဲ႔<span style="font-weight: bold;"> ေမ့ကြက္ကို ရွာ</span> နားေထာင္ျဖစ္ေနၿပီး မာမာေအးဟာ ဘာျဖစ္လုိ႔ ေျပာစမွတ္ျပဳရေအာင္ ျဖစ္ရသလဲဆိုတာ နားလည္လာမိတယ္လို႔ ထင္တယ္။<br /><br />***<br /><object style="height: 190; width: 210"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/8KNDMw5jP1w?version=3"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/8KNDMw5jP1w?version=3" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always" height="190" width="210"></embed></object><br /><span style="font-weight: bold;">ေမ့ကြက္ကို ရွာ</span><br /><br /><object style="height: 190; width: 210px"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/jerK5INh4iE?version=3"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/jerK5INh4iE?version=3" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always" height="190" width="210"></embed></object><br /><span style="font-weight: bold;">ႏွင္းေပ်ာက္တဲ့ ေႏြ<br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1953997581809698767-1596128103439468947?l=ritako.blogspot.com' alt='' /></div>Ritahttp://www.blogger.com/profile/08477862699553135738noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1953997581809698767.post-76891796654866521202011-10-12T09:59:00.015+08:002011-10-21T21:22:34.133+08:00<img src="http://www.cwgsy.net/community%2Ftosy/images/dolphin4.gif" alt=":fish:" style="cursor: pointer; color: rgb(0, 51, 51);" /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ ဒီမွာ ပ်င္းေန။</span><img style="color: rgb(0, 51, 51);" src="http://i31.piczo.com/view/3/c/9/a/m/g/0/5/h/r/o/1/img/t243246013_94342_2.gif" alt=":bored:" border="0" /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ခရီးသြားရဖို႔ အေၾကာင္းေပၚ။</span><img src="http://www.icone-gif.com/gif/emoticones/animaux/emoticones-animaux-113.gif" alt=":panda:" style="cursor: pointer; color: rgb(0, 51, 51);" /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကံဆုိးခ်င္ေတာ့ ဘတ္ဂ်က္ေလယာဉ္လိုင္းေတြ ေဈးမခ်။</span><img style="width: 133px; height: 60px; color: rgb(0, 51, 51);" src="http://www.aaanimations.com/planedp.gif" alt=":plane1:" border="0" /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ဘတ္ဂ်က္မဟုတ္တဲ့လိုင္းက ေဈးခ်တာကိုရ။ လက္ေဂ့ခ်္ေတာင္ သယ္လို႔ရ၊ ေန႔လည္စာလည္းပါ။</span><img src="http://www.animated-gifs.eu/birds-penguins-11/0026.gif" alt=":ball1:" style="cursor: pointer; color: rgb(0, 51, 51);" /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကံဆုိးခ်င္ေတာ့ အဲဒီရက္ပိုင္း အျပင္က အလုပ္ေတြ လာအပ္၊ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ေခါင္းေတာင္ မေဖာ္အား။</span><img src="http://www.animated-gifs.eu/birds-penguins-6/0005.gif" alt=":write:" style="cursor:pointer;" /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ခရီးစရိတ္ ကာမိတာေပါ့။</span><img src="http://www.animated-gifs.eu/birds-chicks-5/0003.gif" alt=":um:" style="cursor: pointer; color: rgb(0, 51, 51);" /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ သြားမယ့္ေနရာမွာ ဆိုးဆုိးရြားရြား ေရႀကီး။</span><img src="http://www.icone-gif.com/gif/emoticones/sport/emoticones-sport-081.gif" alt=":water:" style="cursor: pointer; color: rgb(0, 51, 51);" /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ေရလြတ္တဲ့ေနရာက အသိႏွစ္ေယာက္က လာေခၚထားမယ္လို႔ေျပာ။</span><img src="http://www.animated-gifs.eu/birds-penguins-11/0033.gif" alt=":ball7:" style="cursor: pointer; color: rgb(0, 51, 51);" /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကံဆုိးခ်င္ေတာ့ မိေက်ာင္း အေကာင္ 100 လြတ္ေန။</span><img src="http://www.animated-gifs.eu/birds-penguins-12/0076.gif" alt=":pcry:" style="cursor: pointer; color: rgb(0, 51, 51);" /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ေလယာဉ္႐ံုးက သြားမယ့္ရက္ကို ေရႊ႕လို႔ရတယ္လုိ႔ အေၾကာင္းျပန္။</span><img src="http://www.icone-gif.com/gif/emoticones/etonne/emoticones-etonne-077.gif" alt=":happy:" style="cursor: pointer; color: rgb(0, 51, 51);" /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ပိုၿပီး ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ပို႔စ္တစ္ပုဒ္ရ။</span><img src="http://www.icone-gif.com/gif/emoticones/emoticone_3d/emoticones-3d-315.gif" alt=":write1:" style="cursor: pointer; color: rgb(0, 51, 51);" /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">***</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ေနာက္ေန႔ ဘာျဖစ္ဦးမလဲ။ ဘယ္သူမွ မသိဘူး။</span><img src="http://www.fileden.com/files/2007/2/5/735861/31.gif" alt=":mn:" style="cursor: pointer; color: rgb(0, 51, 51);" /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">***</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1953997581809698767-7689179665486652120?l=ritako.blogspot.com' alt='' /></div>Ritahttp://www.blogger.com/profile/08477862699553135738noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-1953997581809698767.post-66584515740454262982011-10-05T17:18:00.030+08:002011-10-06T17:26:08.467+08:00<span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">Xiao Huan in 'Brilliant Legacy'</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ေလာေလာဆယ္ channel U က ကိုရီးယားကား "Brilliant Legacy" ကုိ ၾကည့္ျဖစ္ေနတယ္။ ဒီကို ေရာက္ၿပီးမွ ပထမဆံုး ၾကည့္ျဖစ္တဲ့ tv ဇာတ္လမ္းတြဲ။ Xiao Huan ဆိုတာ အဲဒီထဲက </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">မင္းသားကေလးရဲ႕ နာမည္။ (တ႐ုတ္သံနဲ႔ ဖလွယ္ထားတယ္လို႔ ထင္တယ္)</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကုိရီးယားကားေတြကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္းပါပဲ။</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ယုတၱိမရွိတာေတြပါလည္း စိတ္ပါလက္ပါ ခြင့္လႊတ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ တင္ျပပံုနဲ႔ သ႐ုပ္ေဆာင္ေကာင္းၾကတယ္။ သူတို႔ သ႐ုပ္ေဆာင္ေကာင္းပံုက အကုန္လံုး သိပ္ဘက္ညီၿပီး အေပးအယူမွ်တယ္ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဆုိရမယ္။ အဲဒီေတာ့ ဇြတ္အတင္း ဇာတ္လမ္းဆန္ထားတဲ့အပိုင္းေတြ ျပေနတာေတာင္ ၾကည့္တဲ့လူမွာ အဲဒီဇြတ္ေတြက မတိုးေတာ့ဘဲ သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြနဲ႔ အျပေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါရေတာ့တာပဲ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဟိုမွာတည္းက tv မွာ လာသမွ် မၾကည့္ျဖစ္ေပမယ့္ ၾကည့္မိသမွ်မွာဆုိ ဇာတ္လမ္းအသြားေတြက ခပ္ဆင္ဆင္ပါပဲ။ ဥပမာ - ဇာတ္နာခ်င္ရင္ ႐ုတ္တရက္ႀကီး စီးပြားပ်က္ျပတာမ်ိဳး၊ ယုတ္မာတဲ့လူက </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဇြတ္ႀကီးကုိ ဉာဏ္ကစားၿပီး အကြက္ဆင္၊ ခံရတဲ့လူကလည္း ဘာဆုိ ဘာမွ မသိ မရိပ္မိ။ တုိက္ဆိုင္ခ်င္ရင္လည္း ဇြတ္၊ ေတ့လြဲခ်င္ရင္လည္း ဇြတ္။ ေတာ္ခ်င္ရင္လည္း စြတ္ေတာ္၊ ညံ့ခ်င္ရင္လည္း </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">စြတ္ညံ့ေတြေရးတဲ့ ဗမာျပည္က best seller ဇာတ္လမ္းေတြနဲ႔ေတာင္ ခပ္ဆင္ဆင္။ ဒါေတြကိုပဲ ျပကြက္ေလးေတြကို အေသးစိတ္ ဂ႐ုစိုက္ၿပီး နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ပစ္ေတာ့ ပရိသတ္မွာလည္း </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">တည့္တည့္ထိျပန္တယ္။ (အမွန္ေတာ့ သိသိႀကီးနဲ႔ အ႐ူးလုပ္ခံေနၾကတာ)</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကိုရီးယားမင္းသားေတြေတာ့... အင္းးး မႀကိဳက္လွဘူး။ </span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">တကယ္ မႀကိဳက္ဘူးလား ဆုိေတာ့လည္း အင္းးး အဲလုိလည္း မဟုတ္ဘူး။ </span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ၾကည့္ရတာေတာ့ ႀကိဳက္ပါတယ္။ ကိုယ့္မ်က္ေစ့ထဲေတာ့ ႏြဲ႕ၾကတယ္ ထင္တာပဲ။ မ်က္ႏွာေလးေတြဆုိလည္း ေခ်ာလိုက္ထာ လြန္ေရာ။ သူတို႔ ေခ်ာပံုက မိန္းကေလးဆန္ၿပီး မိန္းမေခ်ာေခ်ာေနတာမ်ိဳး။ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">(စိတ္ထဲမွာ ေခ်ာတယ္လို႔ ထင္ရင္၊ အသားကလည္း ျဖဴေနတယ္ဆိုရင္) ကိုယ့္ေပတံနဲ႔ကိုယ္တုိင္းၿပီး ေယာက္်ားမပီသဘူးထဲ ထည့္ပစ္မိတယ္။ (ေယာက္်ားေလးပါဆုိမွ ႐ုပ္ရည္လည္း နည္းနည္းေတာ့ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ၾကမ္းတမ္းဦးမွ၊ အသားကလည္း ညိဳဦးမွေပါ့)</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ခုၾကည့္ျဖစ္ေနတဲ့ ကားထဲမွာေတာ့ မင္းသား ႏွစ္ေယာက္၊ မင္းသမီး ႏွစ္ေယာက္။</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ေခါင္းစဉ္တပ္ထားတဲ့ Xiao Huan ကေတာ့ အဓိကေပါ့။ ကိုးရီးယား စံနဲ႔ဆို မင္းသားႏွစ္ေယာက္လံုး ႐ုပ္ခပ္ဆိုးဆိုးထဲပါေတာ့ စၾကည့္ေတာ့ တမ်ိဳးေတာင္ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဇာတ္က စဖြင့္ကတည္းက </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">နာေနၿပီ။ မေရွာင္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">Xiao Huan ဇာတ္႐ုပ္က စားေသာက္ဆိုင္ေတြ အမ်ားႀကီးဖြင့္ထားတဲ့ သူေဌးမႀကီးရဲ႕ တစ္ဦးတည္းေသာ ေျမး။ သားသမီးကို အလုိလိုက္ဖို႔ကလြဲၿပီး ဘာမွ မသိနားမလည္ အေျခခံမပါတဲ့ အေမျဖစ္သူရဲ႕ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ေမာက္မာတတ္တဲ့ စိတ္ႏွလံုးေအးစက္တဲ့ သား။ စစခ်င္း ေဘးပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ ဆက္ဆံရာမွာ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> ေတာ္ေတာ္ကုိ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">စိတ္ႏွလံုး မေႏြးေထြးႏိုင္တဲ့ပံု လုပ္ျပထားတာ ၾကည့္ရတာကို </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">စိတ္မသက္မသာျဖစ္လာေစတယ္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဥပမာ - US မွာ ေက်ာင္းတက္ေနတုန္း အဘြားလုပ္သူက သူ႕လုပ္ငန္းေတြအေၾကာင္း သင္ယူဖုိ႔ ႐ုတ္တရက္ႀကီး ျပန္ေခၚလို႔ ေရာက္လာၿပီး၊ ဆိုင္မန္ေနဂ်ာနဲ႔ ျပႆနာတက္တဲ့ အခန္း၊ မန္ေနဂ်ာကို </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဆြဲထိုးၿပီး၊ ေလ်ာ္ေၾကးပစ္ေပးတဲ့ အခန္း။ ေျမးအဘြားႏွစ္ေယာက္ အတူရွိေနတုန္း အနီးကပ္ေသခ်ာၾကည့္ၿပီး လာႏႈတ္ဆက္တဲ့ ဝန္ထမ္းအမ်ိဳးသမီးကို မတူမတန္သလုိ တြန္းထုတ္တဲ့ အခန္း။ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ေတာင္ ထ႐ိုက္ခ်င္တယ္။ စိတ္ထဲ ဒီမင္းသားေတာ့ ေနာက္အခန္းေတြမွာ ဘာပံုစံေလး လုပ္ျပျပ ၾကည့္မရေတာ့ဘူးလို႔ပဲ။ သူ႕အဘြားလုပ္သူနဲ႔ အတူ ဒီေကာင္ေလးဟာေတာ့ ဘယ္လုိမွ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ျပဳျပင္လုိ႔မရေအာင္ ပစ္လုိက္ရပါၿပီလို႔ ထင္လာမိတယ္။ ႐ုပ္က မရွိရတဲ့ၾကားထဲ တင္းမာ ေအးစက္ ျပင္းထန္ ႏွလံုးသား ခံစားခ်က္မရွိပံု လုပ္ျပထားတာ ေမတၱာကို ေတာ္ေတာ္တံုးေရာ။ ဒါလည္း </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဆက္ၾကည့္တာပဲ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">အဲဒီထဲမွာ ဇာတ္႐ုပ္ေတြကလည္း အမ်ားႀကီး၊ စ႐ိုက္ေတြကလည္း မ်ိဳးစံုပါပဲ။ အားလံုးလည္း သူ႕ေနရာနဲ႔သူ ကြက္တိျဖစ္ေအာင္ လုပ္ျပသြားၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ Xiao Huan ေနရာကေတာ့ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">တမ်ိဳးထူးျခားတယ္။ ဆိုခဲ့သလို အေျခအေနေတြနဲ႔ အထပ္ထပ္ ေအးခဲေနတဲ့ ပံုစံကေန တဆင့္ခ်င္း ေလွ်ာ့ခ် ေပ်ာ့ေပ်ာင္းျပသြားရတာမ်ိဳးဆိုေတာ့ ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္ တသမွတ္တည္း </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">လုပ္ရတာထက္စာရင္ ပိုခက္မယ္ ထင္မိတယ္။ အဲလုိလုပ္ဖို႔ ဇာတ္ကြက္ေလးေတြက တဆင့္ခ်င္း ပံ့ပိုးေပးထားတာ၊ သူကလည္း အဲဒီအတိုင္း ပံုစံဝင္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္တာ အေတာ္ ခ်ီးက်ဴးစရာ၊ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ၾကည့္ရတာလည္း ဘဝင္က်စရာ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">အေစာပိုင္း လံုးဝ ေအးခဲေနတဲ့ အေနအထားရယ္၊ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ အရာရာနားလည္ မွ်ေဝတတ္လာတဲ့ စိတ္ႏွလံုးပူေႏြးလာတဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္အျဖစ္ကို ပီပီျပင္ျပင္ ေရာက္သြားၿပီးခ်ိန္ရယ္ထက္ အဲဒီအေျခအေနႏွစ္ခုၾကား ျဖည့္ထားတဲ့ ဇာတ္ကြက္ေတြမွာ ဟိုမေရာက္ ဒီမေရာက္ လြန္ဆြဲတဲ့ ကာလေတြက လုပ္ရပိုခက္မယ္ ထင္တယ္။ ၾကည့္ရတာလည္း ေဒါသထြက္ရမလို၊ ၿပံဳးရမလုိ၊ အျမင္ကပ္ရမလို၊ သနားရမလုိနဲ႔ သူ ျဖစ္ေနသလုိ ဟိုမေရာက္ ဒီမေရာက္ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒါ သ႐ုပ္ေဆာင္တဲ့သူသာမက ဇာတ္လမ္းဇာတ္ကြက္ ဖန္တီးတဲ့သူနဲ႔ ဒါ႐ိုက္တာကလည္း အင္မတန္ ေစ့စပ္ႏိုင္လုိ႔။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">အဘြားလုပ္သူက တခ်က္လႊတ္အာဏာသံုးၿပီး ကားျပန္သိမ္း၊ ခရက္ဒစ္ကဒ္ကစ ျပန္သိမ္း၊ ကိုရီးယားမွာ မေနခ်င္ေတာ့ပါဘူး US ပဲ ျပန္ပါေတာ့မယ္ဆုိေတာ့လည္း ကိုယ့္စရိတ္နဲ႔ကိုယ္ သြားႏိုင္ရင္သြား </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">လုပ္လိုက္ေတာ့ အားမတန္ မာန္ေလွ်ာ့ၿပီး၊ အဘြားစားေသာက္ဆုိင္မွာ ဘတ္စ္ကားစီးၿပီး စားပြဲထုိးျပန္လုပ္ရ၊ သူ ထုိးခဲ့တဲ့ မန္ေနဂ်ာရဲ႕ ေဘာင္အတြင္းကေန ပညာေပးတာခံရ၊ သူေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ စကားနဲ႔ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ျပန္ထည့္တာ ခံရ၊ ဆိုင္ထဲဝင္လာတဲ့ customer ေတြကို အၿပံဳးနဲ႔ ဦးၫႊတ္ႀကိဳဖို႔ ဘယ္တုန္းကမွ ထံုးစံမရွိတဲ့ပံုစံနဲ႔ ဆိုင္မွာလာစားသူေတြနဲ႔ ျပႆနာတက္။ ေန႔လည္စာစားခ်ိန္မွာ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြနဲ႔အတူ ဆိုင္မွာ မစားဘဲ တစ္ေယာက္တည္း အျပင္ထြက္စားတဲ့ထိ တသီးတသန္႔ေန။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">အဲဒီကေနမွ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ဆိုင္ကလူေတြနဲ႔ စားပြဲထိုးဘက္ မင္းသမီးေလးက တြဲေခၚ သူကိုယ္တိုင္ကလည္း စိတ္မပါလက္မပါေပမယ့္ မတတ္သာတဲ့အဆံုး လုပ္ရင္းကိုင္ရင္း အဆင္ေျပ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">သင္ယူႏိုင္လာ။ လူ႕ေလာကမွာ ဘယ္တုန္းကမွ လက္ေတြ႕က်က် အတြင္းက်က် သဘာဝက်က် ေလ့လာျမင္ေတြ႕ခြင့္မရဘဲ ေအးခဲေနတဲ့ စိတ္ႏွလံုးက တျဖည္းျဖည္း ေပ်ာ္က်လာၿပီး လူသားဆန္လာခဲ့။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဒါေပမဲ့ အဲဒါကိုပဲ တခ်ိန္လံုး ေအးခဲေနခဲ့သူပီပီ (ဘယ္ေလာက္ ေမာက္မာခဲ့လည္း ႐ိုးေျဖာင့္တဲ့ စိတ္အခံနဲ႔ ေလာကအေတြ႕အႀကံဳ မျပည့္ဝခဲ့ေတာ့) ေျပာင္းလဲလာတဲ့ သူ႕ခံစားခ်က္ေတြကို </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">သူကိုယ္တုိင္လည္း ေသခ်ာ ထိုးထြင္းမရိပ္မိတဲ့ပံု၊ ငါ့စိတ္ေတြ ဘာျဖစ္ေနတာပါလိမ့္ဆိုတဲ့ အူေၾကာင္ေၾကာင္မ်က္ႏွာထားနဲ႔ အတြင္းက ကေလးဆန္ဆန္စိတ္ထားပါ ေပၚလာေအာင္ သ႐ုပ္ေဆာင္ျပႏိုင္ခဲ့တယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">တေယာက္ေယာက္အေပၚ ေကာင္းျပၿပီးရင္၊ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္ေတြနဲ႔ team work တခုခု ဝင္လုပ္ၿပီးရင္ ေက်းဇူးတင္မခံရေအာင္ ခပ္တည္တည္ လွည့္ထြက္လာတတ္တာ၊ ခ်ီးက်ဴးစကားေျပာရင္ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">မေနတတ္မထိုင္တတ္ မ်က္ႏွာမထားတတ္သလို အသားမက်တဲ့ အူတူတူပံုစံမ်ိဳးေတြက ၾကည့္ရတာ အေတာ္သေဘာတက်နဲ႔ တျဖည္းျဖည္းႏွစ္လိုလာၿပီး သူ႕ဘက္သားလံုးလံုး ျဖစ္သြားေတာ့တယ္။ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">သူ႕ရဲ႕ မေခ်ာလွတဲ့ ႐ုပ္ဆိုးဆိုး ကေလးဆန္ဆန္ မ်က္ႏွာေပးကိုလည္း ႀကိဳက္လာမိတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဒီဇာတ္႐ုပ္ကို ျဖည့္ေပးတဲ့ အကြက္ေလးေတြကလည္း ေစ့စပ္လွတယ္။ ဥပမာ - အျပင္မွာတေယာက္တည္း စားေလ့ရွိတဲ့ သူ႕ကို လက္ထဲ ပိုက္ဆံမရွိေအာင္လုပ္ၿပီး လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္ေတြနဲ႔ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ေန႔လည္စာ ဝင္စားခိုင္းတာ။ ကုမၸဏီႏွစ္ပတ္လည္အတြက္ ေၾကာ္ညာစာရြက္ေတြ လိုက္ကပ္ရတာ၊ အသက္ 60 ေက်ာ္လူႀကီးေတြဆီ လုိက္ဖိတ္ရင္း အစီအစဉ္ေတြ ရွင္းျပရတာ။ ပထမေတာ့ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">မင္းသမီးကေလးကပဲ ဦးေဆာင္လုပ္သြားၿပီး၊ ေနာက္တစ္ရက္မွာ သူကိုယ္တုိင္ စိတ္ပါလက္ပါနဲ႔ လူႀကီးေတြကို ဖိတ္၊ အစီအစဉ္ေတြ ဝင္ရွင္းျပနဲ႔ အသက္ဝင္လာတာ။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">အဲဒီအထိ အလုပ္မွာ စိတ္ပါတုန္းသာ လႈပ္ရွားေနၿပီး ၿပီးတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္း စက္႐ုပ္မ်က္ႏွာလို ျပန္ျဖစ္သြား။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ျဖည့္ထားတဲ့ အကြက္ေတြ အေသးစိတ္ပံုက... </span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">အစပိုင္းမွာ စားပြဲထုိးရင္း သူ႕ေၾကာင့္ ဆိုင္မွာလာစားသူတစ္ေယာက္ အက်ႌ ဟင္းေပသြားတဲ့အခါ သူေဌးေျမးပံုစံနဲ႔ မေတာင္းပန္ဘဲ ပင္မင္းေပးေပးပါမယ္ လို႔ ပဲ ျပန္ေျပာခဲ့ၿပီး၊ ေနာက္ပိုင္း သူ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">က်င့္သားရလာခ်ိန္ ဆိုင္မွာ လာစားတဲ့တစ္ေယာက္က အႏိုင္က်င့္လုိ႔ ေခ်ာ္လဲ ေပက်ံကုန္တဲ့အျပင္ ရင့္ရင့္သီးသီး ဆက္ဆံတာ ခံရတဲ့အခါ ရာႏႈန္းျပည့္ မေျပာင္းလဲရေသးတဲ့ စိတ္အခံနဲ႔ ႀကိတ္မွိတ္ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">သည္းညည္းခံလုိက္ရတဲ့ အခန္း။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကုမၸဏီႏွစ္လည္အတြက္ အစီအစဉ္တခ်ိဳ႕ ထပ္ျဖည့္တဲ့အခါ သူအႀကံေပးေတာ့ က်န္လူေတြ သေဘာက်ၿပီး ရယ္တဲ့အခါ မ်က္ႏွာမထားတတ္ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ေထာင့္ေတာင့္ေတာင့္ ျဖစ္ေနတာမ်ိဳး။ အသက္ 60 ေက်ာ္ လူႀကီးေတြဆီ သြားဖိတ္ရတုန္းက သူ ရွင္းျပရတဲ့ အလွည့္မွာ အမ်ိဳးသမီးႀကီးတစ္ေယာက္ကို "အဘြား အသက္ 60 ေက်ာ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">မယံုဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ကို အိုင္စီျပ" လုိ႔ က်ီစားတာမ်ိဳးေလး။ ေနာက္ မင္းသမီးနဲ႔ ေၾကာ္ညာစာရြက္ေတြ လိုက္ကပ္တဲ့အခန္း။ ဆိုင္မွာ</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">စားေနတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္က သူ႕ကို ဦးဦးေခၚလုိ႔ ကိုကို ေခၚရမယ္ လုိ႔ ေျပာတဲ့ အခန္း။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ေနာက္ဆံုး ေခ်ာင္က်က် ရပ္ကြက္တစ္ခုက ဆင္းဆင္းရဲရဲနဲ႔ မက်န္းမာတဲ့ ဇနီးသည္ကုိ ျပဳစုေနရတဲ့ အဘိုးႀကီးတစ္ေယာက္က ေအာ္ဒါမွာလုိ႔ delivery လုိက္ပို႔ရင္း သူ႕ကို ထုတ္ေပးတဲ့ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">အိပ္ရာေအာက္က ပိုက္ဆံအႏြမ္းအေၾကေတြနဲ႔ အေႂကြေစ့ကေလးေတြ၊ လာပို႔ရတဲ့ စားပြဲထုိးကေလးကို ဘာ တစ္ပ္မန္းနီးမွ မေပးႏိုင္လုိ႔ သူ ျငင္းေနတဲ့ၾကားက လမ္းမွာ စားဖို႔ ထည့္ေပးလုိက္တဲ့ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">သၾကားလံုးကေလး ၂ လံုး။ အိမ္ျပင္ေရာက္မွ သူ က႐ုဏာမကင္း ျပန္ၾကည့္တဲ့အခါ... လူမမာဇနီးသည္ကို သူလာပို႔တဲ့ စြတ္ျပဳတ္ တုိက္ေနတဲ့ အဘိုးႀကီး...</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ သူ႕ဆီမွာ အထပ္ထပ္ ဖံုးထားတယ္ ထင္ရတဲ့ ေအးခဲတဲ့အလႊာေတြ အကုန္လံုး ေပ်ာ္က်ကုန္ေတာ့တယ္။ ခုေလာေလာဆယ္ ျပေနတဲ့ အပိုင္းေတြမွာ အဘြားလုပ္သူက </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ေကာင္မေလးကို ညေန အလုပ္ၿပီးရင္ အိမ္ေခၚခဲ့လို႔ သူ႕ကိုမွာေတာ့ ႐ုတ္တရက္ အံ့အားသင့္ၿပီး ေကာင္မေလးနာမည္ကို ျပန္ရြတ္ၿပီး confirm လုပ္သလုိ အဘြားကိုလွမ္းၾကည့္၊ သေဘာေတြ႕သြားသလို </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">မ်က္လံုးေလးေတြခ်ည္း ၿပံဳးလုိက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့... ယံုပါတယ္။ ၾကည့္ေနတဲ့သူမွန္သမွ် အကုန္ က်ဆံုးကုန္ၾကမွာပဲ။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">တကယ္ေတာ့ တကားလံုးမွာ သူ႕ေနရာက အခက္ဆံုးပဲ။ မ်က္ႏွာအမူအယာကို အတက္အက် အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ လုပ္ျပရတာ။ သူ အေတာ္ လုပ္ႏိုင္တယ္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">မူရင္းဇာတ္ေက်ာ႐ိုးက အတင္း လုပ္ဇာတ္ဆန္တယ္ ဆုိေပမဲ့ တကားလံုးမွာ အႏုစိတ္ထည့္ထားတဲ့ အကြက္ေတြကေတာ့ ၾကည့္တဲ့သူေတြ ဘဝင္ခုိက္ေအာင္ အေတာ္ ေစ့စပ္တာ အမွန္ပဲ။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဟိုးေရွ႕မွာ ျပထားတဲ့ ဘာမဟုတ္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးေတြကို ေနာက္ပိုင္းအခန္းမွာ အကြက္ေစ့ေအာင္ အံကိုက္ ခ်ိတ္ဆက္ သံုးျပတတ္တာမ်ိဳး။ ဥပမာ - အျပင္မွာ ပင္လယ္စာစားရင္း မင္းသမီးက သူ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဂံုးမစားဘူး ေျပာတာကို ေနာက္ပိုင္း အကြက္ေတြမွာ ျပန္ထည့္သံုးထားတာ။ ကုမၸဏီႏွစ္လည္မွာ ဝန္ထမ္းအခ်င္းခ်င္း အမည္မေဖာ္ဘဲ ကဒ္ျပားေလးေတြနဲ႔ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">အႀကံေပးစာေလးေတြ ေရးရတဲ့အခါ ဘယ္ကဒ္ျပားက စာကေတာ့ ဘယ္သူေပးတာ ျဖစ္မယ္လုိ႔ အိမ္ေရာက္မွ မွန္းၾကည့္တဲ့အခန္းကို ျပထားၿပီး၊ ေနာက္ပိုင္း ႏွစ္ေယာက္သား တစ္ေယာက္လက္ေရးကို </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">တေယာက္ တေနရာမွာ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ေတြ႕ၾကေတာ့ အိမ္ျပန္ေရာက္မွ ကဒ္ျပားေလးေတြ တစ္ခုခ်င္းနဲ႔ ျပန္တုိက္ၾကည့္ၿပီး ဘယ္ကဒ္ျပားက သူ ေရးေပးခဲ့တာေလးျဖစ္မလဲ ျပန္ရွာၾကတာမ်ိဳး။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ေနာက္ Xiao Huan အေၾကာင္း ေရးတာေပမယ့္ အဲဒီထဲမွာ သေဘာက်မိတာ Xiao Huan တို႔အိမ္မွာ butler လုပ္တဲ့ သ႐ုပ္ေဆာင္တစ္ေယာက္။ Xiao Huan အဘြားရဲ႕ လူယံုေတာ္ဆိုလည္းဟုတ္။ သူ တကယ္ ပုိ႔ေပးရတဲ့ အခန္းက ခုခ်ိန္ထိ ႏွစ္ေနရာပဲ ရွိေသးတယ္။ Xiao Huan အဘြားကို ႐ုတ္တရက္ ေဆး႐ံုတင္လုိက္ရၿပီး ကိုမာဝင္ေနရာက ျပန္ေကာင္းလာၿပီဆုိတာ သိလို႔ ေဆး႐ံုမွာ လာေတြ႕ေတာ့ ဝမ္းနည္းဝမ္းသာ မ်က္ရည္က်တဲ့အခန္းရယ္။ ေဆး႐ံုကမွ ဆင္းမယ္မႀကံေသးဘူး ကုမၸဏီမွာ ျပႆနာအႀကီးအက်ယ္တက္ၿပီး အဘြားႀကီးကုိ ကုမၸဏီဥကၠ႒ေနရာက ျဖဳတ္ခ်ဖို႔ႀကံတဲ့ ဒါ႐ိုက္တာအစည္းအေဝးကို တက္ရတယ္။ အဲဒီေနရာကို ေဆး႐ံုက ဆင္းစ သူ႕သခင္မကို သူ ကိုယ္တုိင္ အခန္းဝထိ လုိက္ပို႔ၿပီး၊ သူ လုိက္ဝင္လုိ႔ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ အစည္းအေဝးခန္းထဲ တစ္ေယာက္တည္း ဝင္သြားတာကို ပူပန္စိတ္မခ်တဲ့ မ်က္ႏွာထားနဲ႔ လွမ္းၾကည့္လုိက္တဲ့ အခန္း။ ခဏေလးပဲ။ တစ္ဇာတ္လံုးကိုလည္း သူ မပို႔ရဘူး။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီအခန္းေတြအတြက္ေတာ့ တကယ့္ကို အသက္ဝင္တယ္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">သူတို႔ဆီက သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြက အပို႔ကလည္း အပို႔မို႔လို႔ အရံကလည္း အရံမို႔လို႔ သိပ္ ဘက္ညီတယ္။ Ghost ကားထဲမွာလည္း တကြက္။ Sam ရဲ႕ ေငြေတြထုတ္ဖို႔လုပ္ရင္း Whoopi Goldberg ဘဏ္မွာ စိတ္လႈပ္ရွား ပ်ာယာခတ္ေနေတာ့ ဝန္ထမ္းအမ်ိဳးသမီးႀကီးတစ္ေယာက္က "ဘာမ်ား ျဖစ္တာပါလိမ့္" သေဘာနဲ႔ နားမလည္ႏိုင္ စိတ္႐ႈပ္တဲ့ အမူအယာနဲ႔ မ်က္ေမွာင္က်ဳတ္ ၾကည့္ေပးလိုက္တာေလး။ သူတို႔ဟာ လမ္းႀကံဳေတြ႕ရတဲ့ အမူအယာမ်ိဳးေတာင္ ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ထိ ပို႔ေပးႏိုင္တာ အမွန္ပဲ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဆိုင္လား မဆိုင္လားေတာ့ မသိဘူး။ သန္းတိုးေအာင္ သူတို႔ေခတ္က ေျပာဖူးတာ သတိရမိတယ္။ </span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">"ျမန္မာေဘာလံုးေလာက အဆင့္မီဖို႔ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မ်ိဳးလႈိင္ဝင္းတို႔ေလာက္က အရံခံုမွာပဲ ထုိင္ရေလာက္တဲ့လူေတြ ျဖစ္မွ" ဆုိတာ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">***</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကိုရီးယားကားေတြမွာ မိသားစုပံုစံေတြ ဦးစားေပး ျပတတ္တာေတာ့ ႀကိဳက္မိတယ္။ တကယ္တမ္းေတာ့ ခုေခတ္မွာ သူတို႔ကားေတြထဲကလုိ မဟုတ္ေတာ့ဘူး ဆုိလည္းပဲ အဲဒီလုိ မိသားစုပံုစံမ်ိဳးကို သူတုိ႔ ျပန္တမ္းတ ျဖစ္ေစခ်င္လို႔ ႐ိုက္ျပတယ္ပဲ ေအာက္ေမ့ရတယ္။ မႀကိဳက္တာကေတာ့ လက္ပါတာကို used to ျဖစ္တဲ့ ပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ ျပတတ္တာပဲ။ ေကာက္က်စ္တာ လွည့္ဖ်ားတာေတြကေတာ့ ဇာတ္လမ္းသေဘာျဖစ္တာရယ္၊ လူ႕သေဘာျဖစ္တာရယ္ေၾကာင့္ ထူး မေျပာလုိေတာ့ဘူး။ ဇာတ္လမ္းကို ဇာတ္လမ္းလိုပဲ ၾကည့္တာေကာင္းတယ္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကိုရီးယားကား မၾကည့္ျဖစ္တာလည္း ၾကာေတာ့ ခု ၾကည့္မိတာ ႀကိဳက္ပါတယ္။ အဲဒီကား ခုထိလည္း မၿပီးေသးဘူး။ Xiao Huan ကိုလည္း အေတာ္ ႀကိဳက္ေနမိေတာ့ ညေန ဘာကိစၥရွိရွိ အဲဒီကားမီဖို႔လို႔ ဝီရိယ စိုက္ထုတ္ေနမိတယ္။ လြတ္မ်ားသြားရင္ စိတ္ေတာင္မေကာင္းဘူး။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">***</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">တခုေတာ့ ရွိတယ္။ ကိုရီးယားဇာတ္လမ္းေတြ ဘယ္ေလာက္ ဇာတ္႐ုပ္ပီျပင္ၿပီး ေကာင္းတယ္ဆုိဆို ဇာတ္လမ္းက လုပ္ယူထားတာေတြဆုိေတာ့ ၾကည့္တုန္း ခဏပဲ။ ၾကည့္ၿပီးေတာ့လည္း ဘာမွ မက်န္ခဲ့တာ အမွန္။ ဇာတ္လမ္းအားျပဳတဲ့ ကားေတြျဖစ္လုိ႔ ေနာက္ဘယ္ႏွစ္ခါ ထပ္ၾကည့္ၾကည့္ဆုိတဲ့ထဲ မပါတာလည္း အမွန္။ စံုေထာက္ဝတၳဳေတြလိုေပါ့။ ဇာတ္လမ္းသိၿပီးသြားရင္ ေနာက္တခါ ျပန္ဖတ္ ဘယ္အရသာ ရွိေတာ့မလဲ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">***</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီေန႔ေတာ့ ေကာင္းခန္း။ ဗီဇာေလွ်ာက္ထားတာ ဖုန္းလွမ္းဆက္ရင္ေတာင္ ေနာက္ေန႔မွ လာယူေတာ့မယ္ ေျပာဖို႔ ႀကံထားတာ။ ခုထိေတာ့ မလာဘူး။ ေအးတာပဲ။ အိမ္တန္းျပန္မယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ၿပီးခဲ့တဲ့ ရက္ေတြတုန္းက ခိုင္းေတာ္မူထားတာေတြ လိုက္လုပ္ရင္း၊ လူႀကံဳလုိက္ေပးရရင္း ႏွစ္ရက္ေတာင္ လြတ္သြားတယ္။ $10 ပိုရလုိက္တယ္ဆုိေတာ့ လြတ္သြားတဲ့ ၂ ရက္အတြက္ တစ္ရက္ကို ငါးေဒၚလာေပါ့။ တန္သလား ကိုယ့္ Xiao Huan နဲ႔ လဲဖို႔။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">***</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">♥ u Xiao Huan!</span> <img src="http://www.icone-gif.com/gif/emoticones/amour/emoticones-amour-014.gif" alt=":cht:" border="0" /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">***</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1953997581809698767-6658451574045426298?l=ritako.blogspot.com' alt='' /></div>Ritahttp://www.blogger.com/profile/08477862699553135738noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-1953997581809698767.post-91334282035184655672011-10-02T00:00:00.015+08:002011-10-07T14:13:22.343+08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="color: #003333;">နဖူးပိုက်ယ္လာတယ္။ ေက်ာင္းတုန္းကလို ဆံပင္တုိတိုကပ္ကပ္ထားတုန္းေပမယ္<wbr>့ အရင္ကထက္ ပါးသြားတယ္ (ထင္တယ္)။ ကိုကုိ ဆံပင္ေရာ ျဖဴေနၿပီလား။</div><div style="color: #003333;"><br /></div><div style="color: #003333;">ကိုကိုဟာ အျပင္မွာမသိတဲ့လူအဖို႔ ဓါတ္ပံုထဲကေန ျဖဴသလား ညိဳသလား၊ ႏုသလား ရင့္သလား၊ ပိန္သလား ျပည့္သလား၊ ျမင့္သလား နိမ့္သလား ခြဲျခားဖို႔ခက္တဲ့ ပံုစံမ်ိဳးနဲ႔။ ႐ႈေထာင့္နဲ႔ အလင္းအေမွာင္အမ်ိဳးမ်ိဳးမွာ တစ္ေနရာတစ္မ်ိဳးစီ ျဖစ္ေနတတ္လို႔။ သိခဲ့ဖူးတဲ့လူေတာင္ ဘာေတြေျပာင္းလဲသြားသလဲ မွန္မွန္ကန္ကန္ မခန္႔မွန္းႏုိင္ဘူး။</div><div style="color: #003333;"><br /></div><div style="color: #003333;">တခ်ိဳ႕ပံုေတြၾကည့္ၿပီး ကိုကို အသက္ႀကီးသြားၿပီ၊ လူႀကီးျဖစ္သြားၿပီ လို႔ ေတြးမိေပမယ့္ ေတာလမ္းနံေဘးက သစ္ပင္ေရွ႕မွာ ရပ္ေနတဲ့ပံုဆိုရင္ လြန္ခဲ့တဲ့ 17 ႏွစ္တုန္းကထက္ ဘာမွ ပိုမႀကီးေသးဘူးလို႔ ထင္ရျပန္တယ္။ အထူးသျဖင့္ ၿပံဳးရယ္ေနတဲ့ ပံုေတြေပါ့။ ေသခ်ာတာေတာ့ အရင္ကလုိ မ်က္ႏွာျပည့္ျပည့္မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ အလုပ္ပင္ပန္းလုိ႔ ျဖစ္မယ္။ ကုိကုိ ရယ္ေနတဲ့ပံုေတြကို ျမင္ရတာ ဟုိးအရင္ စေတြ႕တုန္းကအခ်ိန္ေတြကို သတိရမိတယ္။</div><div style="color: #003333;"><br /></div><div style="color: #003333;">ကိုကို႔ကို ေဘာင္းဘီနဲ႔ တခါမွ မျမင္ခဲ့ဖူးဘူး။ ေက်ာင္းတုန္းကလည္း တခါမွ မဝတ္ဘူး၊ ကိုယ္ မွတ္မိတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ခု ေဘာင္းဘီနဲ႔ ပံုေတြခ်ည္းပဲေတြ႕ေတာ့လည္း ဟိုးအရင္ကတည္းက ျမင္ေနက်လိုပဲ။ ကိုကို ခုထိ jean ကို ကိုယ္ေပၚမတင္ခ်င္ဘူး လုပ္တုန္းလား။ holiday သြားတဲ့ပံုေတြမွာကိုပဲ jean pant ေလးေတာင္မွ မေတြ႕မိဘူး။ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ္ၾကည့္ရတဲ့ ပံုေတြထဲမွာပဲ မပါတာလား။ တခ်ိန္လံုး ကိုကို႔ကို သံေယာင္လုိက္ၿပီး၊ တေလသံတည္းလုိက္ထြက္ဖို႔ ဝန္မေလးတဲ့၊ ကိုကို႔ေနာက္လိုက္သာ လုပ္လာခဲ့ဖူးတဲ့ ကိုယ္ကေတာ့ ခုခ်ိန္မွာ jean ကလြဲလို႔ ဘာမွေတာင္ ကိုယ္ေပၚမတင္ခ်င္ေတာ့ဘူးလို႔ သိရင္ အံ့ၾသမလား။ အံ့ၾသမယ္ မထင္ပါဘူး။ ကိုယ့္ကို ကိုကို သိၿပီးသားပဲ။</div><div style="color: #003333;"><br /></div><div style="color: #003333;">အရြက္ေတြမရွိတဲ့ သစ္ပင္ႀကီးတစ္ပင္ေအာက္မွာ ထုိင္ေနတဲ့ပံုလည္း ငယ္႐ုပ္မေပ်ာက္ေသးဘူး။ ေျခာက္ေသြ႕ေအးစက္မယ္ ထင္ရတဲ့ ေနာက္ခံပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ အဲဒီသစ္ပင္ေရွ႕မွာ ကိုကို တစ္ေယာက္တည္း ထုိင္ေနတာေတြ႕ရေတာ့...</div><div style="color: #003333;"><br /></div><div style="color: #003333;">ကိုယ္ ဘာဆက္ေျပာရမလဲ ကိုကို။<br />သူတပါးကို သနားၾကင္နာသလုိ ခံစားမိတဲ့အခါတိုင္း ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ လိပ္ျပာမလံုသလုိ ခံစားရတတ္တယ္။ ဒီလုိေျပာရင္ ကိုကိုကေတာ့ သဘာဝမက်တဲ့ အေတြးအေခၚနဲ႔ ခံစားမႈေတြလို႔ ေျပာဦးမယ္။ ခုဆုိ ကိုယ့္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာကိုပါ စစ္ၾကည့္ခ်င္မိဦးမယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ သူမ်ားကို သနားပါတယ္ေနာ္လုိ႔ ေျပာရမွာ အေပၚစီးဆန္သလုိလုိ ကိုယ့္ဘာသာ ဘဝင္ျမင့္သလုိလုိ ပံုစံမ်ိဳးလို႔ ထင္လို႔ ေျပာထြက္ဖို႔ အင္မတိ အင္မတန္ ဝန္ေလးတာပဲ။ ဒီေလာက္ေျပာရင္ ကိုယ့္ခံစားခ်က္ကို ကိုကို သိမယ္မဟုတ္လား။ ကုိယ္က ဘယ္ေနရာမွာမွ ကိုကို႔ထက္ ပိုသာေနလို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုကို႔အတြက္ ဘယ္ေနရာမွာမွ ကြက္လပ္ မရွိေစခ်င္တဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ပါပဲ။</div><div style="color: #003333;"><br /></div><div style="color: #003333;">တကယ္ေတာ့ ဒါဟာလည္း တနည္းအားျဖင့္ေတာ့ အျပစ္က လြတ္ခ်င္စိတ္ပါပဲ။ </div><div style="color: #003333;"><br /></div><div style="color: #003333;">ကြင္းျပင္ထဲမွာ ကိုကို႔ေနာက္ေက်ာဘက္ကို အေဝးက လွမ္းျမင္ရတဲ့ပံုကို အၾကာႀကီးၾကည့္ရင္း အဲဒီေက်ာဘက္မွာ တကယ္ပဲ ရပ္ေနရသလို ထင္လာမိတယ္။ ကိုကို႔ကို အဲလိုအေနအထားမ်ိဳးနဲ႔ တခါ ၾကည့္ေနခဲ့ဖူးတယ္။ အဲသည္ေလာက္က်ယ္တဲ့ ကြင္းျပင္ထဲမွာေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့။ အဲသည္လို ေအးစက္ေျခာက္ေသြ႕တဲ့ ေလၾကမ္းတိုက္တဲ့ ေနရာမ်ိဳးလည္း မဟုတ္ဘူးေပါ့။ ပံုထဲမွာေတာ့ ကိုကို႔ ကုတ္အက်ႌရွည္ရဲ႕ အနားေတြေတာင္ လြင့္ပါးလို႔ေနတယ္။</div><div style="color: #003333;"><br /></div><div style="color: #003333;">ဟိုးတုန္းကအခ်ိန္ေတြကို ျပန္စဉ္းစားမိရင္ အဲဒီတုန္းက သိကၽြမ္းရင္းႏွီးခဲ့ၾကတဲ့ အစုအဖြဲ႕ကေလး တခ်ိန္မွာ တေယာက္တေနရာစီ ေဝးလံလြင့္ပါးၿပီး ျပတ္ေတာက္ကုန္ၾကမယ္ မထင္ခဲ့ရဘူး။ လူေတြဟာ အနာဂတ္မွာ ဘာေတြျဖစ္မယ္ဆုိတာ ႀကိဳသိခြင့္မရလုိ႔သာ ပစၥဳပၸန္မွာ ေနသာထုိင္သာရွိႏိုင္တယ္ဆုိတာ ဟုတ္မွာပဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ဘာမွ ဖဲ့ထုတ္လို႔မရတဲ့ ျဖစ္စဉ္ေတြခ်ည္းပါပဲ။ အႀကိမ္ႀကိမ္အဖန္ဖန္ ျပန္စခြင့္ရလည္း အဲဒီ အပိုင္းအျခားကာလကို အဲဒီအတုိင္းသာ တေသြမတိမ္း လက္ခံရမွာပါ။</div><div style="color: #003333;"><br /></div><div style="color: #003333;">ကိုကိုေျပာဖူးသလုိပဲ ကိုယ္ဟာ တသက္လံုး ေလ့က်င့္ကၽြမ္းဝင္ခဲ့ဖူးတဲ့ အေလ့အထေတြကို တစ္ရက္ တစ္မနက္မွာတင္ စြန္႔လိုက္ဖို႔ ဝန္မေလးတဲ့သူ၊ ခုတခဏမွ ေတြ႕ထိသိျမင္တဲ့ အေလ့အထတခ်ိဳ႕ကုိလည္း ခ်က္ခ်င္း ေလ့က်က္သိုမွီးၿပီးသားလိုျဖစ္ေ<wbr>အာင္ အညႇာလြယ္တဲ့သူ။ ထသြားၿပီးရင္ ျပန္မၾကည့္ခ်င္တဲ့သူ။ ကိုယ္ အမွတ္ရမယ့္ အေျဖလႊာက ကိုယ့္လက္ေရးကိုေတာင္ ေနာက္တခါ ျပန္မစစ္ေဆးခ်င္တဲ့သူ။ ဒီလိုလူမ်ိဳးဟာ ကိုယ့္ကုိယ္ကိုယ္ ဘယ္ေတာ့မွ အရင္းအတိုင္း မျမင္ႏိုင္စြမ္းဘူးေနမွာေပါ့။ ေလယူရာတိမ္းၿပီး ယိမ္းခ်င္တတ္တဲ့သူသာ ျဖစ္မွာေပါ့။</div><div style="color: #003333;"><br /></div><div style="color: #003333;">လူေတြရဲ႕ အထင္အျမင္ေတြဟာလည္း inertia ေတြ သိပ္မ်ားတယ္ေနာ္ ကိုကို။ သူတို႔ေရွ႕မွာ တေလွ်ာက္လံုးက ေလႏွင္ရာလြင့္ခဲ့ဖူးရင္ ဘယ္ေတာ့မွ အတည္တက် အျမစ္တြယ္ခြင့္ မေပးခ်င္ၾကေတာ့ဘူး။ ကိုယ္ကေတာ့ ေလတိုက္ထဲမွာပဲ အျမစ္တြယ္ေနခဲ့ေတာ့တယ္။ ကိုကိုကေတာ့ ေစာဒကမတက္ဖို႔သာ ေျပာမွာပဲ ထင္ပါရဲ႕။ ေစာဒကတက္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုကို႔ကို တုိင္တည္ခ်င္႐ံုပါပဲ။</div><div style="color: #003333;"><br /></div><div style="color: #003333;">ကိုကို႔ ေနပံုထုိင္ပံု ဝတ္ပံုစားပံုေတြ ဘယ္လိုေျပာင္းလည္း ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ျမင္သားတက်ရွိေနတာပါပဲ။ အေပၚယံေတြ ေျပာင္းသြားေပမယ့္ မေျပာင္းတာေတြ ရွိေနေသးတာကိုး။ အဲသည္မ်က္လံုးေတြ၊ အဲသည္အၿပံဳးေတြနဲ႔ အဲသည္အၾကည့္ေတြေပါ့။ ဟိုတုန္းကတည္းကလို မေျပာင္းလဲေသးတဲ့၊ ကိုယ္တုိင္ေရာ သူတပါးကိုပါ ေက်နပ္အားရ စိတ္ခ်ယံုၾကည္စိတ္ကုိ ကူးစက္ေစၿမဲ ကိုကို႔ မူပိုင္အရာေတြေပါ့။ ဘယ္လိုအရာမ်ိဳးကမွ ေျပာင္းလဲပစ္ႏိုင္မွာမဟုတ္တဲ့ ခိုင္ၿမဲတဲ့ ဂုဏ္သတၱိေတြေပါ့။ အဲဒါေတြေၾကာင့္ ၾကားကာလအခ်ိန္ေတြဟာ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ ျခားနားမေနႏိုင္တာ။ ဘယ္လုိစိတ္နဲ႔မွ ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး ဆိုတာ ဘဝေပးအေျခအေနရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္အရ ေျပာပါရေစဦး။ စိတ္ထဲရွိတဲ့အတုိင္း မွန္ရာကိုေျပာဖို႔ ခ်င့္ခ်ိန္ေနရတဲ့အျဖစ္မ်ိဳး ကိုကိုနဲ႔က်မွ ႀကံဳေနရတာလည္း ဒီဘဝမွာေတာ့ မေရွာင္လြဲႏိုင္ေတာ့တဲ့ အျဖစ္ပါပဲ။</div><div style="color: #003333;"><br /></div><div style="color: #003333;">ၾကည့္မိသမွ်ပံုေတြထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕တေလနဲ႔၊ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြနဲ႔၊ ဒါမွမဟုတ္ရင္ေတာ့ တစ္ေယာက္တည္းပဲ။ ေဘးနားမွာ ဘာျဖစ္လို႔ တစ္ေယာက္ေယာက္ မရွိေသးတာလဲ။ ဘာျဖစ္လုိ႔ တစ္ေယာက္တည္း ေနေနေသးတာလဲ။ mid-30 ဆိုတဲ့ အသက္အရြယ္ဟာ ဘဝမွာ အစစအရာရာ ျပည့္စံုေအာင္ျမင္ၿပီးသား၊ အေျခတက် ရပ္တည္ႏိုင္ၿပီးသား ေယာက္်ားတစ္ေယာက္အဖို႔ တစ္ေယာက္တည္း မလံုေလာက္ႏိုင္စေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္အခါမဟုတ္လား။ ဒီေလာက္ အေျပာင္းအလဲျမန္ၿပီး၊ ေအးစက္ သက္မဲ့တဲ့ ေလာကႀကီးမွာ ေႏြးေထြးႏွစ္သိမ့္ေစမယ့္၊ ၾကင္နာယုယမယ့္၊ မွ်ေဝခံစားမယ့္သူ မပါဘဲ တစ္ေယာက္တည္း မေနပါနဲ႔။</div><div style="color: #003333;"><br /></div><div style="color: #003333;">ဘယ္သူေတြ ဘယ္လိုထင္ျမင္လည္း ဒီစကားေတြကို ကိုယ္ အရွင္းလင္းဆံုးေသာ စိတ္ထားနဲ႔ ေျပာတယ္ဆိုတာ ကိုကိုကေတာ့ ယံုႏိုင္မွာပါ။ ကုိကုိ ယံုမွာကို ေသခ်ာသိေပမယ့္၊ ယံုၾကည္ၿပီးမွ ခါးသက္ေနရမွာ စိုးလုိ႔ အဲဒီမွန္ေသာစကားေတြကို ကိုယ္ မဆုိခ်င္တာပဲ။</div><div style="color: #003333;"><br /></div><div style="color: #003333;">ကုိယ္ကေတာ့ ဒီလိုပါပဲ။ အတိတ္ကလူေတြကို ျမင္ရင္၊ သတင္းၾကားရရင္ အတိတ္ကို မွန္းၿပီး လြမ္းမိတယ္။ ကြယ္ရင္ေမ့ၿပီး ေတြ႕ေသေအာင္လြမ္းတယ္လုိ႔ တစ္စံုတစ္ေယာက္မကတဲ့ သူေတြက ေျပာခ်င္ပါလိမ့္မယ္။ တခါတရံ၊ အေၾကာင္းတစံုတရာေလးသာ မဟုတ္ဘဲ အႀကိမ္ႀကိမ္ အဖန္ဖန္ကြယ္ခဲ့ ခ်န္ခဲ့ရတာေတြကို မသိလုိက္ မသိဘာသာ ေမ့ထားလို႔သာ မရခဲ့ရင္ ကိုယ္ ဘယ္လုိမ်ားေနရမွာပါလိမ့္။ တကယ္ေတာ့ လက္ရွိအခ်ိန္မွာ တည့္တည့္ေနႏိုင္ေအာင္ အလုိေလ်ာက္ ႀကိဳးစားလိုက္မိတာ ျဖစ္မွာပါ။</div><div style="color: #003333;"><br /></div><div style="color: #003333;">စေတြ႕ျဖစ္တဲ့ ႏွစ္အပိုင္းအျခားေတြေလာက္ကပဲေပါ<wbr>့။ ၿခံဝန္းက်ယ္က်ယ္တစ္ခုထဲက သစ္ပင္တပင္ကို ပတ္ဝိုင္းထားတဲ့ ခံုတန္းေရွ႕မွာ စားပြဲခ်လို႔ အတူထိုင္ရင္း ကိုယ့္ကို စာလုပ္ခုိင္းထားတုန္း၊ ကိုယ့္ကြန္ပါဘူးေပၚက ထပ်ံေနသလုိဟန္နဲ႔ tweety ႐ုပ္ကေလးကို ကိုယ့္ျပ႒ာန္းစာအုပ္ေပၚမွာ ကိုကို မင္အနက္နဲ႔ ကူးဆြဲေနခဲ့တယ္။ ကိုယ္ စာလုပ္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္ ကိုကို စာစစ္ေနတုန္းမွာ high light အဝါနဲ႔အေရာင္ျခယ္ၿပီး 'ၾကက္ပ်ံမက်' လုိ႔ ပံုအၫႊန္းစာတပ္ေတာ့ ကိုကိုက ယူၾကည့္ၿပီး 'tweety က ၾကက္ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘဲေပါက္ကေလးပါ' တဲ့။ ကိုယ္က 'မဟုတ္ဘူး ၾကက္ကေလး' လုိ႔။ tv မွာလာရင္ ေသခ်ာျပန္ၾကည့္ၿပီး ႐ံႈးတဲ့လူ ဒိန္ခ်ဉ္တိုက္ေၾကးလို႔ ေျပာခဲ့ၾကတယ္။<br /><br />တကယ္ေတာ့ အဲဒီကာတြန္းကားလည္း ေစာင့္မၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီအေလာင္းအစားကလည္း အမွတ္တမဲ့နဲ႔ ၿပီးသြားတယ္။ ၾကားအခ်ိန္ေတြမွာလည္း အဲဒီအေၾကာင္းအရာဟာ ကိုယ့္စိတ္ထဲ အမွတ္တရ ရွိမေနခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီအေကာင္ေလးဟာလည္း ၾကက္လည္းမဟုတ္၊ ဘဲလည္းမဟုတ္တဲ့ ကေနဒီယန္ငွက္ကေလးလုိ႔ ေနာင္ႏွစ္ေတာ္ေတာ္ၾကာမွ သိတယ္။</div><div style="color: #003333;"><br /></div><div style="color: #003333;">ကိုကို မွတ္မိေသးလား။</div><div style="color: #003333;">ခုေတာ့ အဲဒီငွက္ကေလးရဲ႕ ပံုေလးေတြျမင္ရင္ ခဏေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ အတိတ္ကို ျပန္ေရာက္သြားတတ္တယ္။ ကိုယ္ဟာ အဲဒီအခ်ိန္ကအတိတ္ကို ဘယ္စိတ္နဲ႔မွ တမ္းတတာမဟုတ္ဘဲ အဲဒီအခ်ိန္ရဲ႕ ရွင္းလင္းသန္႔စင္ႏိုင္ၾကတဲ့ စိတ္ႏွလံုးသက္သက္ေတြကိုသာ လြမ္းဆြတ္မိတာပါလုိ႔ သူ နားလည္ႏိုင္ေအာင္ ဘယ္လုိေျပာရမလဲ ကိုကို။</div><div style="color: #003333;"><br /></div><div style="color: #003333;">ျဖစ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ ကိုကိုအပါအဝင္ အဲဒီအခ်ိန္က သိကၽြမ္းခဲ့ဖူးတဲ့ လူတခ်ိဳ႕နဲ႔ အတူဆံုျဖစ္ခ်င္ေသးတယ္။ စကားေတြလည္း ေျပာခ်င္ေသးတယ္။ ခဏတျဖဳတ္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ပါ။ ဘယ္ေနရာမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ပါ။ ျဖစ္ႏိုင္ဖုိ႔ ခဲယဉ္းတယ္ဆုိတာလည္း သိပါတယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ေတာင္ အဲဒီဆႏၵကို တကယ္ လက္ေတြ႕ အေကာင္အထည္ေဖာ္ခ်င္ရဲ႕လားဆုိတာ ကိုယ့္ဘာသာ မေသခ်ာျပန္ပါဘူး။ ကိုယ္ဟာ အရင္တုန္းကလိုပါပဲ။ ဘာကိုမွ မျပတ္သားဘူး။ ဒါေပမဲ့ အစြန္းတဘက္မွာ ရပ္တတ္တယ္။</div><div style="color: #003333;"><br /></div><div style="color: #003333;">ခုေနာက္ပိုင္းႏွစ္ေတြမွာ ကိုယ့္အေၾကာင္းေတြကေတာ့ ဘာမွ မမယ္ရလွပါဘူး။ ကိုကို သိၿပီးတဲ့အတိုင္း ျဖစ္ေျမာက္မယ္လုိ႔ ကုိယ္ ေမွ်ာ္လင့္စီစဉ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ကိစၥတစ္ခု ျဖစ္ေျမာက္မလာဘူး။ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရင္ ရႏိုင္ေပမယ့္ ဒီတိုင္း ရပ္ေနခဲ့မိတယ္။ ကိုယ္လုိခ်င္တဲ့ အေနအထား မရႏိုင္ရင္ မယူဘူးဆုိတဲ့ တယူသန္စိတ္နဲ႔ေပါ့။ ေလာကမွာ တနည္းနည္းနဲ႔ ျဖစ္ေျမာက္ႏိုင္တယ္ ဆိုတိုင္းလည္း မလုပ္ႏိုင္တဲ့ အရာေတြ ရွိတာပဲလို႔ နားလည္ေစလိုက္တဲ့ အျဖစ္ပါပဲ။ ကိုယ့္ မေခ်ာေမြ႕တဲ့ အတြင္းသေဘာေတြကို တိုက္စားေပးတဲ့ အေတြ႕အႀကံဳလို႔လည္း ဆုိႏိုင္တာေပါ့။<br /><br />လမ္းဆံုလမ္းခြေတြ ေရာက္ခဲ့ရင္ေတာ့ ကုိကို႔ဆီက ထင္ျမင္ခ်က္တစ္ခုခုကို ကိုယ္တုိင္ မသိလိုက္ဘဲ မွန္းဆၾကည့္မိတတ္တယ္။ တေလွ်ာက္လံုး ကိုကို တန္ဖိုးထားၿပီး ႏွစ္ျမဳပ္ ႀကိဳးစားေနတဲ့ အရာကို ကိုယ္က အေပၚယံ ပကာသနကိစၥလိုသာ သတ္မွတ္ ရယူခ်င္တဲ့ အေတြးအေခၚမ်ိဳး ရွိေနတုန္းပဲ။<br /><br />နာခံလြယ္ခဲ၊ ေမ့ေပ်ာက္လြယ္ခဲ၊ မွတ္မိလြယ္ခဲလာၿပီး ဒီႏွစ္ပိုင္းေတြမွာ အိပ္မက္ေတြလည္း မက္ခဲလာတယ္။ ဒါေပမဲ့ တခါတေလ ထင္ထင္ရွားရွား မက္မိတတ္တဲ့ အိပ္မက္ေတြထဲက အဲဒီၿမိဳ႕ကေလး၊ အဲဒီလမ္းကေလး၊ အဲဒီေကာင္းကင္ရဲ႕ အရိပ္အေယာင္ ရနံ႔ေတြနဲ႔ အဲဒီတုန္းက စိတ္ႏွလံုးကုိပါ ရက္ေတာ္ေတာ္ၾကာတဲ့ထိ ျပန္ခံစားလို႔ ရေနတတ္တယ္။</div><div style="color: #003333;"><br /><div style="color: #003333;">အဲဒီအခ်ိန္ေတြတုန္းကေတာ့ မသိတတ္ႏိုင္ခဲ့ၾကဘူးေနာ္။ ကိုယ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ေက်းဇူးျပဳဖို႔ ေတြ႕ခဲ့ၾကတာ မဟုတ္ဘူးဆုိတာကိုေပါ့။ တစ္ေယာက္အေပၚ တစ္ေယာက္ ေမတၱာေစတနာ မပ်က္လည္းပဲ ဘာေကာင္းက်ိဳးမွ အျပန္အလွန္ မျပဳႏိုင္ၾကေတာ့ဘူး။ ဘာမွ မရည္ရြယ္ မလုပ္ကိုင္ပါဘဲ တစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ကို ထိခုိက္ေစတဲ့အေၾကာင္းသာ ျဖစ္ေနခဲ့ရတယ္။ ဘာမွလည္း မတတ္ႏိုင္ဘူး။<br /></div><div style="color: #003333;"><br /></div><div style="color: #003333;">ခုေတာ့ ဓါတ္ပံုေတြထဲမွာ ကိုကို ၿပံဳးေနတာကို ၾကည့္ၿပီး ငယ္ငယ္တုန္းကလိုပဲေနာ္ လို႔ ျပန္ေတြးယူၾကည့္ေနမိတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကားေနာက္ခန္းမွာ ေခြးကေလးေပြ႕လ်က္ပံုရယ္၊ ေခြးကေလးခ်ည္းပဲ အနီးကပ္႐ိုက္ထားတဲ့ပံုရယ္ ကိုယ္ သိမ္းထားလုိက္တယ္။ ဒါနဲ႔ ဒီေရာက္စတုန္းက ကိုကို႔ dob ကို bank acct. password လုပ္ထားခဲ့ဖူးတယ္။ </div><div style="color: #003333;"><br /></div></div><div style="color: #003333;">ျပန္စဉ္းစားၾကည့္ရင္ ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ ဆံု ေတြ႕ ျဖစ္ ပ်က္ ခဲ့ရသမွ်က ေရွာင္လႊဲမရေအာင္ တုိက္ဆုိင္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းေတြခ်ည္းပဲ။ ဒီဘဝကို ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္ျပန္စစ အဲဒီျဖစ္စဉ္ေတြအတိုင္းသာ အတိအက် လက္ခံရမွာေတြခ်ည္းပါပဲ။<br /><br />ေနာက္ထပ္ ေရွ႕ဆက္ဖို႔ က်န္ေသးတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာလည္း အေၾကာင္းတုိက္ဆိုင္ ေရွာင္လႊဲလို႔မရရင္ ခဏေလာက္ ျပန္ဆံုၾကတာေပါ့ ကိုကို။</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1953997581809698767-9133428203518465567?l=ritako.blogspot.com' alt='' /></div>Ritahttp://www.blogger.com/profile/08477862699553135738noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1953997581809698767.post-9351027160374769502011-09-30T14:55:00.005+08:002011-09-30T15:13:30.746+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-X_7OaNY4H7M/ToVr_bQI0cI/AAAAAAAACPc/ehYWFG1C2pk/s1600/33773_1428194869896_1383556652_985550_7479639_n.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 308px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-X_7OaNY4H7M/ToVr_bQI0cI/AAAAAAAACPc/ehYWFG1C2pk/s400/33773_1428194869896_1383556652_985550_7479639_n.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5658047244252271042" border="0" /></a><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">အမွတ္မရွိၾကဘူးလို႔ ခံစားမိတုန္းက ေရးဆြဲျဖစ္ခဲ့တာ (APK)</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);">***</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><a href="http://www.facebook.com/profile.php?id=1383556652">ဆရာ ေအာ္ပီက်ယ္ facebook page</a> မွ ကူးယူ ေဖာ္ျပသည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);">သူတထူး ျပဳခဲ့ဖူးေသာ ေက်းဇူးကို သိတတ္ျခင္းသည္ မဂၤလာတစ္ပါးျဖစ္သည္ ဆုိတာမွာ <span style="font-weight: bold;">'ေက်းဇူးသိတတ္ဖို႔' </span>လိုတဲ့ကိစၥေတြထဲ ကိုယ့္ရပိုင္ခြင့္ ကိုယ္ျပန္ရတဲ့ကိစၥ မပါဘူး ထင္တယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);">***</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1953997581809698767-935102716037476950?l=ritako.blogspot.com' alt='' /></div>Ritahttp://www.blogger.com/profile/08477862699553135738noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1953997581809698767.post-35103418782445025132011-09-29T22:39:00.001+08:002011-09-29T22:46:34.257+08:00<span style="color: rgb(0, 51, 51); font-style: italic;">ေကာင္းတဲ့သူ ဘယ္သူမွ မက်န္ေတာ့လည္း ေအးတာပဲ</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-style: italic;">lolz<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1953997581809698767-3510341878244502513?l=ritako.blogspot.com' alt='' /></div>Ritahttp://www.blogger.com/profile/08477862699553135738noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1953997581809698767.post-84874172131123386392011-09-29T11:13:00.003+08:002011-09-29T11:16:12.551+08:00<span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">အမွတ္တရ</span><br /><br />ကိုယ့္ စာအုပ္ဗီ႐ိုရဲ႕ အတြင္းဆံုးေထာင့္မွာ...<br /><br />သူ အမွတ္မထင္ ေရးျခစ္လို႔</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">အၾကမ္းျဖစ္သြားတဲ့ စာရြက္ေတြ...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1953997581809698767-8487417213112338639?l=ritako.blogspot.com' alt='' /></div>Ritahttp://www.blogger.com/profile/08477862699553135738noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1953997581809698767.post-28885670737730238652011-09-26T09:36:00.004+08:002011-09-26T09:55:44.887+08:00<span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">အိပ္မက္</span><br /><br />ငါ့ ဆံႏြယ္ေတြကို မင္း ႐ိႈက္နမ္းခဲ့တယ္ တဲ့</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ညက အိပ္မက္ထဲ</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဒီေန႔မနက္ ႏိုးအထမွာ</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">လက္ဖ်ားေလးနဲ႔ေတာင္ မ 'သ' ရက္ေတာ့ဘူး။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1953997581809698767-2888567073773023865?l=ritako.blogspot.com' alt='' /></div>Ritahttp://www.blogger.com/profile/08477862699553135738noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1953997581809698767.post-56013168830388290042011-09-18T00:21:00.018+08:002012-01-18T12:45:21.959+08:00<span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">မ်ိဳးၿငိမ္းေဆြ - ၾကည္လင္ေသာ ေရ မဂၢဇင္း ဝတၳဳတိုမ်ား</span><br /><br />၁) လကေလး ဝါဝါ <span style="font-weight: bold;">(Apr 1991, ျမားနတ္ေမာင္)</span></span> <span style="color: rgb(0, 51, 51);"><br />၂) ႏွင္းျမဴပင့့္ကူအိမ္ <span style="font-weight: bold;">(Feb 1991, ေပဖူးလႊာ)</span></span> <span style="color: rgb(0, 51, 51);"><br />၃) ၾကည္လင္ေသာ ေရ <span style="font-weight: bold;">(Jan 1995, ေ႐ႊအျမဳေတ)</span></span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">၄) ေရႊျပည္ေအးအိပ္မက္ <span style="font-weight: bold;">(အမွတ္-၅ 1990, ဒီေရစီးသံ)</span></span> <span style="color: rgb(0, 51, 51);"><br />၅) ခ်င္းတြင္းျမစ္ကမ္းေပၚက ည <span style="font-weight: bold;">(Sept 1995, ပိေတာက္ပြင့္သစ္)</span></span> <span style="color: rgb(0, 51, 51);"><br />၆) ေၾကးရည္ေသာက္တဲ့ ည<span style="font-weight: bold;"> (Apr 1996, ပန္းေဝသီ)</span></span> <span style="color: rgb(0, 51, 51);"><br />၇) ဃ ႏွင့္ ဘ ကိုေသာက္ျခင္း <span style="font-weight: bold;">(July 2005, ေရႊအျမဳေတ)</span></span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">၈) မိုးႀကိဳးျပင္ <span style="font-weight: bold;">(Mar 2005, ေရႊအျမဳေတ)</span></span> <span style="color: rgb(0, 51, 51);"><br />၉) လြမ္းပိုမွာ ခ်ာခ်ာလည္ <span style="font-weight: bold;">(Jan 2005, အင္ပါရာ)<br /></span><span><br />***<br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="color: rgb(51, 51, 153);">ၾကည္လင္ေသာေရ တစ္ပုဒ္ကလြဲလို႔ ဘာမွ မဖတ္ဖူးေသးတဲ့ ဝတၳဳတိုေတြ။<br />စာအုပ္ဝယ္တုန္းက ေသခ်ာမၾကည့္ခဲ့ရဘူး။<br />2008 September ကတည္းက ထြက္ေနတဲ့ စာအုပ္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">"... တုိက္တုိက္ဆိုင္ဆုိင္ ဒီညမွာမ်ား အေမ တေရးႏိုးၿပီး ကၽြန္ေတာ္သတိရေနသလုိပဲ ေဟာဒီအခ်ိန္မွာ သားႀကီးကို သတိမ်ားရေနမလား။ အေမ့မွာလည္း ေျပာစရာေတြ ျပည့္ေနမွာပါ။ 'ငါ့မွာ သမီးမိန္းကေလး မရွိေတာ့ မင့္ပဲ မိန္းကေလးသေဘာထား တုိင္ပင္ရမွာ' ဆိုၿပီး အေဖနဲ႔ အိမ္ေထာင္ေရးကိစၥ၊ မိသားစုကိစၥ၊ အမ်ိဳးသမီးက်န္းမာေရးကိစၥေတြ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ တုိင္ပင္ေနၾကမဟုတ္လား၊ ကၽြန္ေတာ္ မရွိေတာ့ အေမ့ရင္ထဲ ျပည့္က်ပ္လုိ႔ ေနမွာေပါ့။<br /><br />အေမနဲ႔ စကားေျပာခ်င္တယ္။ ..."<br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">"...</span></span></span></span></span></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);" class="messageBody"> တစ္လမ္းတည္းေသာ အဲဒီ ေပတစ္ဆယ္ ကတၱရာလမ္းကေလးေပၚမွာပဲ တမာပန္းကေလးေတြဟာ ညဉ့္နက္မွ တိတ္တိတ္ကေလး ေမႊးေနၾကတာကို ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕ရွိခဲ့တာေပါ့။</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> ေဟာ အေဖနဲ႔ အေမက်ေတာ့လည္း အဲဒီလမ္းကေလးေပၚမွာပဲ ကိုယ္ပိုင္ထြက္ေပါက္ကေလးေတြ ရွိခဲ့ၾကတာပဲ။ ..."<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);">(</span></span></span></span></span></span><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span>စာေရးေကာင္းတဲ့လူေတြ ေရးတဲ့ စာကို ဖတ္ရရင္၊ တၿပိဳင္တည္း သူေရးတဲ့စာက ကိုယ့္ခံစားခ်က္ကို ထိမွန္ႏိုင္ခဲ့ရင္၊ အရိပ္အေယာင္နဲ႔ အ႐ုပ္ေတြ ျမင္လာရတတ္တယ္။ ဒီထက္မကရင္ေတာ့ ရနံ႔ေတြပါ ရလာတတ္တယ္။ ဒီစာပိုဒ္ကေလးကို ဖတ္ရေတာ့ အညာေႏြညထဲက ပူပူေႏြးေႏြးေလထုရယ္ ေလအလာမွာ ဖုန္နံ႔နဲ႔ေရာပါလာတတ္တဲ့ တမာပန္းနံ႔ေလးေတြကုိ ႐ႉမိတယ္။</span></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="color: rgb(51, 51, 153);">)</span><br /><br />"... အမွန္ေတာ့ အေမ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကို မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ေလာက္ ေမြးေပးဖို႔ ေကာင္းတယ္။ အခု ညီအစ္ကိုသံုးေယာက္ဆုိေတာ့ ေအးစက္စက္ ဖြယ္တယ္တယ္နဲ႔ေပါ့။..."<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);">(ဘာျဖစ္လုိ႔မွန္းမသိ။ သား ၃ ေယာက္ အိပ္မက္ရွိဖူးတယ္။ ဘယ္သူ႕ကို အားက်လို႔ရယ္လုိ႔ မဟုတ္ဘဲ၊ ဘာမွန္းမသိဘဲ လိုခ်င္ခဲ့ဖူးတာ။ (ခုေတာ့ မရွိေတာ့ဘူး။) ေနာက္ ကိုယ္သေဘာတက်ရွိတဲ့ လူအမ်ားစုမွာ တိုက္တုိက္ဆိုင္ဆိုင္ သား ၃ ေယာက္စီရွိတတ္ၾကတယ္။<br /><br />ဒါေပမဲ့ ခု သူေတြးတဲ့ေထာင့္က တခါမွ မေတြးဖူးခဲ့ဘူး။)<br /><br /></span><span style="font-weight: bold;">(လကေလး ဝါဝါ)</span><br /><br />***<br />"</span></span></span></span></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);" class="messageBody">မစံနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ ကမၻာႀကီးကေတာ့ က်ယ္ေနျပန္ပါၿပီ။</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">"<br /><br />"You Go<br />I Stay<br />Two Atoms"<br /><br />"You Love<br />I Love<br />Two Kisses"<br /><br /><span style="font-weight: bold;">(ၾကည္လင္ေသာ ေရ)</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="color: rgb(51, 51, 153);">ေရွ႕မွာ ရွင္ၿငိမ္းမယ္ရဲ႕ ကၽြမ္းထုိးေကာင္အိုင္ခ်င္းတစ္ပုဒ္ ရြတ္တဲ့အျပ၊ ေနာက္ အဲဒီ ဟိုကၠဳကဗ်ာႏွစ္ပုဒ္ တလွည့္စီ႐ြတ္အၿပီးမွာ ညႇပ္ထည့္ သ႐ုပ္ေဖာ္ထားတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကေလးက အေတာ္လွတယ္။<br /><br />အဲဒီဝတၳဳကို အြန္လိုင္းမွာ စဖတ္မိေတာ့ ဘာျဖစ္လုိ႔ မႀကိဳက္မိပါလိမ့္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">***</span> <span style="color: rgb(0, 51, 51);"><br />"... မြန္းက်ပ္ရွတတဲ့ အိပ္မက္ေတြကို ျမင္မက္ရဖန္မ်ားေတာ့ ၾကည္လင္ရွင္းသန္႔တဲ့ အိပ္မက္ေလးကို တမ္းတမိၿပီး ခါးသီးအက္ကြဲတဲ့အျဖစ္ေတြ ခံစားရေတာ့ ခ်ိဳၿမိန္ရွင္သန္ခဲ့ဖူးတဲ့အျဖစ္ေလးေတြကို စိတ္ထဲက ျမင္ေယာင္တမ္းတေနမိေတာ့တာပါပဲေလ..."<br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">"</span></span></span></span></span></span></span></span></span></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">... အိပ္မက္တစ္ခုပမာပါပဲ။ မနက္မိုးလင္းေတာ့ ဟိုးဘက္ညမွာ က်န္ခဲ့ၿပီ။<span style="font-weight: bold;"><br /><br /></span>... ခါးသက္ေသာ အရသာကို စားရေတာ့ ခ်ိဳၿမိန္ေသာ အရသာကို တမ္းတမိသလို စိတ္ပ်က္မြန္းက်ပ္ေတာ့ လြတ္လပ္ေပ်ာ္ျမဴးရတဲ့အျဖစ္ကို တမ္းတမိသလို ႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုးေသာ အိပ္မက္တစ္ခုကို ျပန္လည္ျမင္မက္ခြင့္ ရဦးမည္ဆုိရင</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">္ျဖင့္ ေဟာဒီလုိ ေဆာင္းခ်မ္းျမျမမွာ ေရႊျပည္ေအး "တစ္ငါးေလး" ထဲကို ေကြးေကြးကေလး ဝင္ေရာက္အိပ္စက္ခ်င္ေသးသည္။</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);" class="messageBody"><span> ..."</span><span style="font-weight: bold;"><br /><br />(ေရႊျပည္ေအးအိပ္မက္)</span></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="color: rgb(51, 51, 153);">စႏၵယားခ်စ္ေဆြ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္က စာသားတစ္ေၾကာင္းကို ၾကားရတိုင္း၊ ၾကားရတိုင္းမွာ စိတ္က အတိတ္တခ်ိန္ကို ျပန္ေျပးတယ္။ ၿပီးခဲ့တာေတြကို ျပန္ရခ်င္လုိ႔ မဟုတ္ပါဘူး၊ ဘာမွ မသိမျမင္တတ္ခဲ့တဲ့ ရွင္းလင္းသန္႔စင္မႈကို ျပန္တမ္းတမိ႐ံုပါပဲ။ ဘယ္ေတာ့မွလည္း ျပန္မရေတာ့ပါဘူး။ ျပန္ရရင္လည္း မယူလိုေတာ့ပါဘူး။ အရိပ္အေယာင္ေတြမွ်သာ ပါပဲ။<br /><br />***<br /><span style="font-weight: bold;">'ဃ ႏွင့္ ဘ ကို ေသာက္ျခင္း' </span>ရဲ႕ ဇာတ္ေကာင္ ၃ ေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္ကေတာ့ ဃႀကီးလုိ႔ ငယ္နာမည္တြင္တဲ့ <span style="font-weight: bold;">ဟယ္ရီလင္း</span> ပါတဲ့။<br /><br />'ေၾကးရည္ေသာက္တဲ့ ည' တစ္ပုဒ္ရယ္၊ 2005 မွာ ေရးတဲ့ ဝတၳဳတုိ ၃ ပုဒ္ရယ္ကေတာ့ ေရႊအျမဳေတ ပံုစံခြက္ထဲက အတိုင္းပဲ။ ေနာက္ဆံုးတစ္ပုဒ္ကဆို ေရႊအျမဳေတမွာ ပါတာမဟုတ္ဘဲနဲ႔ကို ေရႊအျမဳေတ ဆန္ေနေတာ့တယ္။<br /><br />***<br />ဒီစာအုပ္မွာပါတဲ့ ဦးဝင္းၿငိမ္း အမွာစာလုိပဲ... သူ႕ကို စာဆက္ေရးေစခ်င္မိတယ္။<br />ပံုစံတစ္ခုခုထဲကေနေတာ့ မဟုတ္ဘူး။<br /><span style="font-weight: bold;">'လကေလး ဝါဝါ'</span> လို၊ </span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="font-weight: bold;"> 'ႏွင္းျမဴပင့့္ကူအိမ္'</span> လို၊ <span style="font-weight: bold;">'ၾကည္လင္ေသာ ေရ' </span>လို၊ <span style="font-weight: bold;">'ေရႊျပည္ေအး အိပ္မက္'</span> လုိ...<br />ကိုယ္ပိုင္အေတြးနဲ႔ အက္ေဆးဆန္ေလ ေကာင္းေလပဲ။<br /><br />***</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1953997581809698767-5601316883038829004?l=ritako.blogspot.com' alt='' /></div>Ritahttp://www.blogger.com/profile/08477862699553135738noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1953997581809698767.post-50003699552267732192011-09-11T01:15:00.016+08:002011-09-12T14:20:32.856+08:00<span style="color: rgb(0, 51, 51);">ၾကည္ေအး စာေတြကို စဖတ္မိေတာ့ အေတာ္ေစာေသးတယ္။ အားမာန္သစ္က ျပန္ထုတ္တဲ့ ဝတၳဳတုိေပါင္းခ်ဳပ္ အိမ္မွာရွိေနေတာ့ အလယ္တန္းေလာက္မွာ ဖတ္ျဖစ္ခဲ့တာ။ အဲဒီအရြယ္က တခ်ိဳ႕တေလကို နားလည္တယ္လို႔ ထင္ခဲ့တယ္ဆိုရင္ေတာင္ တကယ္နားလည္ခဲ့တာေတာ့ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ခုမွ ျပန္နားလည္လာတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">ေကဖြဲ႕ဆိုသီ</span> ကို ၁၀ တန္းေျဖၿပီးေနာက္ပိုင္း အညာျပန္ေနျဖစ္တဲ့ ၃/၄ လအတြင္းမွာ အိမ္နားက စာအုပ္ဆိုင္တဆိုင္ကေန ငွားဖတ္ခဲ့ျဖစ္တယ္။ ျပန္စဉ္းစားရင္ အဲဒါ အညာက ထြက္လာၿပီးေနာက္ပိုင္း အၾကာဆံုး ျပန္ေနျဖစ္တဲ့ ကာလပဲေပါ့။ အိမ္နားက စာအုပ္ငွားဆုိင္ပိုင္ရွင္ဆီမွာ စီးပြားျဖစ္ ဘတ္ဆဲလားစာအုပ္ေတြတင္မကဘဲ စာအုပ္ေဟာင္းေတြပါ အမ်ားႀကီး စုၿပီးေဆာင္းၿပီး ရွိတယ္။ လာငွားတဲ့ လူေတြရဲ႕ အရိပ္အေျခကို ၾကည့္ၿပီး သူက သူ႕စာအုပ္ေဟာင္းေတြ ထုတ္ေပးတတ္တယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">မွတ္မွတ္ရရ စီနီယာတစ္ေယာက္က လွမ္းတိုက္တြန္းလို႔ တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ေတြ ဖတ္ျဖစ္ခဲ့တာလည္း အဲဒီဆုိင္ကပဲ။ မွန္တာေျပာရရင္ တစ္ခုမွ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္က်မွပဲ <span style="font-weight: bold;">'အမွတ္တရ'</span> ကိုလည္း ဖတ္ဖူးတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">'ေကဖြဲ႕ဆုိသီ'</span> နဲ႔ <span style="font-weight: bold;">'ေမတၱာမီးအိမ္'</span> ကိုလည္း အဲဒီစာအုပ္ဆိုင္ပိုင္ရွင္ ၫႊန္းေပးတာနဲ႔ ဖတ္ျဖစ္တယ္။ အဲဒီတုန္းက ၾကည္ေအးကို သိပ္မခံစားတတ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ေတာ့ <span style="font-weight: bold;">'ႏြမ္းလ်အိမ္ျပန္'</span> ကို ဝယ္ဖတ္ျဖစ္တယ္ (ငွားစရာဆိုင္ မရွိေတာ့လို႔)။ အဲဒီထိလည္း ၾကည္ေအး စာေတြကို ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့စာလို႔ မထင္မိေသးဘူး။<br /><br />2000 ေလာက္မွာ <span style="font-weight: bold;">'ဖူးငံုပြင့္သစ္'</span> ကို ေက်ာင္းစာၾကည့္တုိက္မွာ ဖတ္ခဲ့ရတယ္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းေတာ့မသိ၊ အိမ္ကို မငွားဘဲ အခန္းထဲမွာတင္ ထုိင္ဖတ္ခဲ့တာ မွတ္မိေနတယ္။ ေက်ာင္းမၿပီးခင္ေလးမွာေတာ့ <span style="font-weight: bold;">'မွန္၏ေမွာင္ရိပ္' </span>နဲ႔ ေက်ာင္းၿပီးေတာ့ <span style="font-weight: bold;">'အိမ္ျဖဴလင္းသစ္'</span> ဖတ္ျဖစ္တယ္။ (ဒီႏွစ္ျပန္ေတာ့ အဲဒီႏွစ္အုပ္ တေပါင္းတည္း ျပန္ထုတ္တာ ေတြ႕ခဲ့တယ္)။ ေနာက္ပိုင္း <span style="font-weight: bold;">မီ၊ ကၽြန္မပညာသည္၊ ေမာင္ ကိုကို နဲ႔ ျမနႏၵာ၊ အျပင္ကလူ၊ ဝတၳဳတုိ ေပါင္းခ်ဳပ္ </span>စသျဖင့္...။ (ကဗ်ာေတြေတာ့ မဖတ္) </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">သူ႕စာေတြက ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ တျဖည္းျဖည္း တစိမ့္စိမ့္နဲ႔ စြဲလာခဲ့တာေတြ။ အဲဒီထဲမွာ ခုခ်ိန္ထိ မစြဲမိတာကေတာ့ <span style="font-weight: bold;">'ေကဖြဲ႕ဆိုသီ' နဲ႔ 'အျပင္ကလူ'</span>။ ဒါေပမဲ့ ဒီႏွစ္ျပန္ေတာ့ ေကဖြဲ႕ဆိုသီ ကို ျပန္ဖတ္ခ်င္တာနဲ႔ ကိုယ္ပိုင္လည္း မရွိေသးေတာ့ ဝယ္လာခဲ့တယ္။<br /><br />အရင္ကေတာ့ စာအုပ္ဝယ္မယ္ဆုိ ခ်ိန္ေနရတယ္။ ဗမာျပည္ကလူေတြ စာ ဖတ္ မဖတ္ေတာ့ မသိဘူး။ တ႐ုတ္ပစၥည္းေတြ လွိမ့္ဝင္လို႔ အိမ္အသံုးအေဆာင္ (တီဗြီ/ေအာက္စက္ စသျဖင့္) ေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား လက္လွမ္းမီေလာက္တဲ့ထိ ေဈးက်တဲ့ အခုိက္အတန္႔ေတြ ရွိေတာင္မွ ကိုယ့္အေတြ႕အႀကံဳအရ စာအုပ္ေဈးေတြဟာ ဘယ္တုန္းကမွ မက်ခဲ့ဖူးဘူး။ မက်႐ံုတင္မဟုတ္ဘူး တန္႔ကို မေနဘဲ အၿမဲတေစကို တက္ေနတတ္တာ။<br /><br />... ဆုိေတာ့ လက္ထဲ ရွိတဲ့ ပိုက္ဆံနဲ႔ လုိခ်င္တာနဲ႔ မမွ်ရင္ ျပန္ခ်ထားၿပီး၊ ေနာက္ ႀကံဳေတာ့မွလို႔ လုပ္ခဲ့ရတာေတြ ရွိတယ္။ တခ်ိဳ႕စာအုပ္ေတြဆို စာအုပ္ဆိုင္မွာ ျမင္ေနရခ်ိန္ ဦးစားေပးစာရင္းထဲ တျခားစာအုပ္ေတြ ဝင္သြားလို႔ မဝယ္ႏိုင္ေသးဘူး။ ဝယ္မယ္လုပ္ရင္ ဆုိင္မွာ မရွိေတာ့ဘူးဆုိတာမ်ိဳး တအုပ္တည္းနဲ႔ကို ၄/၅ ခါေလာက္ ႀကံဳလာရဖူးတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဂ်ဴး <span style="font-weight: bold;">ဝတၳဳဇာတ္လမ္းေတြ</span>ကို feminism စကားလံုးနဲ႔တြဲလို႔ သူမ်ားေတြက ေျပာၾကရင္ မ်က္ေမွာင္က်ံဳ႕မိတဲ့ ကိုယ့္အေနနဲ႔ ၾကည္ေအးရဲ႕ ေကဖြဲ႕ဆိုသီ ထဲက ေက့ ေမေမအေၾကာင္း တစြန္းတစအေရးအသားကိုေတာ့ ခုခ်ိန္ထိ မွတ္မိေနတုန္းပဲ။ တကယ္ေတာ့ ဂ်ဴး <span style="font-weight: bold;">ဝတၳဳစာအုပ္ေတြ</span> ဖတ္ရတဲ့အခါ ကိုယ့္ အာ႐ံုကိုက အဲဒီေခါင္းစဉ္နဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး မပါးလ်ားလို႔ သာမန္မွ်သာျမင္ေနတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ဂ်ဴး <span style="font-weight: bold;">ဝတၳဳေတြ</span>ကို အဲဒီေခါင္းစဉ္နဲ႔ တြဲၿပီးေတာ့ကို ျမင္လို႔ မရတာ။ အဲဒီေခါင္းစဉ္ဟာ ဝင္းဝင္းလတ္တို႔ ေရးတဲ့စာ၊ ၾကည္ေအးတို႔ ေရးတဲ့စာေတြ ဖတ္မွသာ ကိုယ့္အတြက္ သိလြယ္ ျမင္လြယ္ျဖစ္ေနတာ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။<br /><br />(မွတ္ခ်က္။ ကိုယ္ကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ အဲဒီေခါင္းစဉ္ေအာက္ ေရာက္မယ္မထင္ဘူး။)</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">***</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">အမွန္ေတာ့ ေရးမလို႔ ရည္ရြယ္တာ အေပၚကဟာေတြ မဟုတ္ဘူး။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ခုမွ စာအုပ္အစက <span style="font-weight: bold;">'ဖူးငံုပြင့္သစ္'</span> အတြက္ စာေရးသူ အမွာေတာင္ ၿပီးေအာင္ မဖတ္ရေသးဘူး။</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">သူ ကေလာင္အမည္ စယူပံုထိပဲ ရွိေသးတယ္။ အဲဒါကို ဖတ္ၿပီး ေရးခ်င္လာမိတာ။ အမွာစာက သူ႕အစ္ကိုႀကီးေၾကာင့္ တကၠသိုလ္ေရာက္လာရပံုအေၾကာင္း မွတ္မိေနေပမယ့္ သူ႕ကေလာင္ အမည္ယူခဲ့ပံုကိုေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">'ၾကည္ေအး' </span>ဆိုတဲ့နာမည္ဟာ သူ႕အစ္ကို သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးမွာ က်သြားသူရဲ႕ ငယ္နာမည္ကို ယူထားတယ္ ဆုိတယ္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">"... အစ္ကိုႀကီးသူငယ္ခ်င္း ဗၾကည္ကို ဂ်ပန္တို႔လိုက္ဖမ္းရာမွာ မိေအာင္ လက္ရ မဖမ္းဘဲ သူ ခုိေအာင္းေနေသာ ဂူတြင္းကို လက္ပစ္ဗံုးသြင္းၿပီး သတ္လုိက္သည္လို႔ အစ္ကိုႀကီးက ေျပာပါသည္။ <span style="font-weight: bold;"><span style="font-style: italic;">'အဲဒီေကာင္ေသေတာ့ သူ႕႐ွပ္အက်ႌထဲက ရည္းစားစာေတြ တထပ္ႀကီး ထြက္က်လာတယ္တဲ့'</span> </span>ဟု အစ္ကိုႀကီးက ေျပာျပပါ၏။"</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><br />(<span style="font-weight: bold;">'မီ'</span> ဝတၳဳမွာ<span style="font-weight: bold;"> ေမာင္ကိုေလး</span> တုိက္ပြဲက်တဲ့အေၾကာင္းေရးေတာ့ ထည့္ေရးခဲ့တဲ့ အကြက္ဟာ အဲဒီအစြဲအလမ္းကေန ျဖစ္မွာပဲ။ စာေရးသူေတြဟာ သူတုိ႔ ဘဝမွာ ႀကံဳခဲ့ရတဲ့ ခက္ခဲတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ၊ အေတြ႕အႀကံဳေတြကို စာထဲမွာ ျပန္ျပန္ ထည့္ေရးၿပီး ေက်ာ္လႊားဖို႔ ႀကိဳးစားၾကတာဟာ တကယ္ပဲလား)</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">"ကၽြန္မ၏ ငယ္ရြယ္ေသးေသာ သညာမွာ ထိုသတင္းသည္ ဖ်က္မရေသာ မင္ျဖင့္ ထြင္းႏွိပ္လိုက္သလုိ စြဲၿမဲခဲ့၏။ ေသသည္အထိ ရည္းစားစာမ်ား ရင္မွာအပ္ခဲ့ေသာ၊ အသက္ ၂၀ ေက်ာ္မွ် ရွိေသးေသာ၊ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ကို ေတာ္လွန္ေသာ၊ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ ရွိေသာ၊ အသက္စြန္႔ခဲ့ေသာ၊ ခုေတာ့ ဘယ္သူမွ သတိရေတာ့မယ္မဟုတ္ အ႐ိုးက်ခဲ့ၿပီ ထင္ရေသာ အစ္ကိုႀကီးရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း၊ ကၽြန္မနဲ႔ စကားေကာင္းေကာင္းမေျပာဖူးခဲ့ေသာ ကိုဗၾကည္၏ ပံုမႏွိပ္ခဲ့ဖူးေသာ ကေလာင္နာမည္ကို ကၽြန္မ အေမြခံဖုိ႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါသည္။ မေပ်ာက္ပ်က္ေကာင္းဘူး လုိ႔ ထင္ခဲ့၏"</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">***</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလိုက္တဲ့ တသသ ျပန္ေျပာခ်င္စရာ နာမည္ေရြးပံုပါလိမ့္။ တိုက္တန္းနစ္ထဲမွာ အဘြား႐ို႕စ္ ေျပာသြားတဲ့<br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-style: italic; font-weight: bold;">"</span></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">အညတရ ပန္းခ်ီဆရာကေလးတစ္ေယာက္...</span><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">သေဘၤာႀကီး နစ္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ မွတ္တမ္းမွတ္ရာ ဘာတစ္ခုမွ မက်န္ရစ္ခဲ့ဘူး။ သူ႔ဓါတ္ပံုကေလးေတာင္မွ ငါ့မွာ မ႐ွိခဲ့ဘူး။<br />သူဟာ ငါ့ရဲ႕ အသိစိတ္ထဲမွာသာ ႐ွင္သန္ႏိုင္ေတာ့တယ္။</span></span><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">"</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> ဆိုတာေလးေတာင္ သတိရမိတယ္။<br /><br />အဲဒီမွာလည္း ႐ို႕စ္ အကယ္ခံရၿပီး တဘက္ကမ္းေပၚေရာက္ေတာ့ လူနာမည္စာရင္းလာေကာက္တဲ့သူကို သူ႕နာမည္ေနာက္မွာ Dawson ဆိုတဲ့ Jack ရဲ႕ surname ထည့္ၿပီး ေျပာခဲ့တယ္။<br /></span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">***</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကိုယ္လည္းပဲ သူ႕နာမည္ေလး တလံုးတေလမွ အမွတ္တရရယ္လုိ႔ မထည့္ခဲ့မိ။ ေအးေလ လူရွိေနေသးတာပဲ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">***<br /><span style="font-weight: bold;">ျဖည့္စြက္ (12.9.2011 Mon 9:50 am)<br /><br /></span>ဗမာျပည္မွာတုန္းက ေခါင္းစဉ္တစ္ခုနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး ေျပာတာဆုိတာ ၾကားရရင္ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးမ်ားဟာ အေနာက္ႏိုင္ငံက အမ်ိဳးသမီးမ်ားလို လက္ထပ္ၿပီးတာနဲ႔ ခင္ပြန္းသည္ရဲ႕ မ်ိဳး႐ိုးနာမည္ကို ဆက္ခံစရာမလို ဆုိတဲ့ မဆီမဆိုင္ လက္ပံသားဓားနဲ႔ခ်ိဳင္တဲ့ စကားမ်ိဳး အၿမဲတမ္းၾကားရတတ္တယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ သူ႕အရပ္နဲ႔ သူ႕ဇာတ္ကိစၥေတြကို အလကားေနရင္း ဆြဲထည့္ေနတယ္ဆုိတာထက္ ပိုၿပီး ဘာမွ ဆက္မေတြးမိဘူး။<br /><br />ခုမွ စဉ္းစားမိတယ္။<br />ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ထံုးစံျဖစ္သြားလို႔ အစဉ္အလာအရ ခင္ပြန္းျဖစ္သူရဲ႕ မ်ိဳး႐ိုးနာမည္ကို ဆက္ခံၾကတာ ျဖစ္ေပမယ့္ အဲဒီ အစဉ္အလာရဲ႕ အစဦးမွာေတာ့ ခ်စ္ခင္တြယ္တာမႈနဲ႔ အျမတ္တႏိုးထည့္ခဲ့ၾကတာသာ ျဖစ္မယ္။<br /><br />***<br /><span style="font-weight: bold;"></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1953997581809698767-5000369955226773219?l=ritako.blogspot.com' alt='' /></div>Ritahttp://www.blogger.com/profile/08477862699553135738noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1953997581809698767.post-20582277902497107412011-08-21T19:34:00.013+08:002011-08-22T09:02:37.843+08:00<object style="height: 200px; width: 220"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Dzp18RFC8Fk?version=3"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/Dzp18RFC8Fk?version=3" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always" height="200" width="220"></embed></object> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;"><a href="http://www.youtube.com/watch?v=Dzp18RFC8Fk">စိတ္ကူးမ်ားနဲ႔ ကၽြန္မ</a> (ဆို - Sweety, ေရး - ကိုေအာင္)</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကၽြန္မရဲ႕ ရင္ခုန္သံေတြကို ရွင္က ၾကားမွ ၾကားရဲ႕လား <br />ကၽြန္မ ခ်စ္ေနတာေတြကိုေလ ရွင္က မသိသလုိပါ <br />ဒီ မ်က္ဝန္းမ်ားနဲ႔ ရွင္ ျပဳစားထားေတာ့ <br />အို ရွက္ေသြးေလးမ်ား ျဖာ <br /> <br />ညအိပ္ရာဝင္ရင္ ရွင္ မာယာေတြနဲ႔ အိပ္မက္ထဲကိုလာ <br />ကၽြန္မ ျဖစ္ခ်င္တာေတြကိုေလ ရွင္က ေပးႏိုင္မလား <br />ဒီ ေႏွာင္ႀကိဳးမ်ားနဲ႔ ရွင္ ဖန္ဆင္းထားတဲ့ <br />အို အိပ္မက္ထဲက ကၽြန္မ <br /></span><span class="messageBody"><span style="font-weight: bold;"> <br /></span><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-style: italic;">♫♪</span></span><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-style: italic;"> ခ်စ္လား </span><span style="font-style: italic;" class="messageBody"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">♫♪ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">♫♪</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> </span></span><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-style: italic;">ဒီလို ေမးခြန္းေလးေတြ ေျဖစမ္းပါ</span><span style="font-style: italic;"> </span><span style="font-style: italic;" class="messageBody"><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> ♫♪</span></span><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-style: italic;"> </span> <br /><span style="font-style: italic;" class="messageBody"><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> ♫♪</span></span><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-style: italic;"> ခ်စ္လား </span><span style="font-style: italic;" class="messageBody"><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> ♫♪</span></span><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-style: italic;"> </span><span style="font-style: italic;" class="messageBody"><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> ♫♪</span></span><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-style: italic;"> ယံုၾကည္ျခင္းနဲ႔ ပန္းေတြ ပြင့္ဆဲပါ</span><span style="font-style: italic;" class="messageBody"><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> ♫♪</span></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> <br /> <br />ဒီ စိတ္ကူးမ်ားနဲ႔ အတူ ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ <br />အို ရွင္နဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ ဘဝ <br /> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);">***</span> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);">Sweety (</span></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="font-weight: bold;">ျပန္ဆံုမယ့္ညေန</span> အတြဲေခြထဲက အဆုိေတာ္) </span></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="color: rgb(51, 51, 153);">ရဲ႕ တကိုယ္ေတာ္အေခြက သီခ်င္း။</span> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);">series title ကလည္း အဲဒီသီခ်င္းပဲ။ ေျပာသာေျပာေနတယ္။ အဲဒီႏွစ္ေခြလံုး ေသခ်ာမသိဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သီခ်င္းေတြကို အာ႐ံုမေရာက္ေတာ့ ေသခ်ာနားမေထာင္ေတာ့ဘူး။ ဟိုကၾကား ဒီကၾကားနဲ႔ သိေန ၾကားဖူးေန႐ံုေလာက္ပဲ။ <br /> <br />အဲဒီ သီခ်င္းေလးေတာ့ သူ႕တကိုယ္ေတာ္အေခြ ထြက္စ city FM မွာ ခဏခဏ လႊင့္တာ ၾကားဖူးေနတယ္၊ ေနာက္ mrtv မွာလား mwd မွာလားလည္း လႊင့္တာ ႀကံဳဖူးတယ္။ လိုခ်င္ေနတာ ၾကာလွၿပီ။ tv မွာေတာ့ ေတးေရးကို ထူးအိမ္သင္ လို႔ ေရးထားသလားလို႔ပဲ။ ခုေတာ့ ကိုေအာင္လုိ႔ ေရးထားတယ္။ ၾကယ္ေတြစံုတဲ့ ည ကို ေရးတဲ့ ကိုေအာင္။ အဲဒါ ထူးအိမ္သင္ ညီမ်ားလား မသိ။ <br /> <br />အမ်ိဳးသားေတးေရးဆရာမ်ား မိန္းမေနာက္ပိုးသီခ်င္းေရးရင္ အေတာ္ပီျပင္တာပဲ။ အငဲ လည္း တူတူပဲ။ <br /> <br />(( ေအးျမတ္သူလည္း ၾကည့္ရင္း ၾကည့္ရင္း အေတာ္ကို လွလာတယ္။ <br />သူ႕မွာ လွတာအျပင္ ခ်စ္ခင္ႏွစ္လိုစရာ ျမဴးျမဴးႂကြႂကြနဲ႔ ဆြဲေဆာင္ႏိုင္တဲ့ ဓါတ္ခံရွိတယ္။ ခိုင္သင္းၾကည္ တို႔လို။ အဲဒါ လွတိုင္း မုိက္တိုင္းလည္း မရွိဘူး။ နႏၵာလိႈင္ဆို ေတာ္ေတာ္လွတယ္ ဆုိႏိုင္ေပမယ့္ အဲဒီဓါတ္ခံမ်ိဳးမရွိဘူး ထင္တာပဲ။ မႀကိဳက္လို႔လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ သီခ်င္းေၾကာင္းက ဘယ္ေရာက္သြားတယ္မသိ။ (ဤကား စကားခ်ပ္) )) <br /> <br />*** <br /></span></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1953997581809698767-2058227790249710741?l=ritako.blogspot.com' alt='' /></div>Ritahttp://www.blogger.com/profile/08477862699553135738noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1953997581809698767.post-57104983864639979532011-08-19T11:20:00.017+08:002011-08-25T09:32:40.135+08:00<a href="https://sagarwarmyae.wordpress.com/2011/02/08/%E1%80%95%E1%80%94%E1%80%B9%E1%80%B8%E1%81%BE%E1%80%80%E1%80%AC%E1%81%80%E1%80%90%E1%80%B9%E1%80%99%E1%80%BD%E1%80%B6%E1%80%B3/#more-18759"><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">ပန္းၾကာဝတ္မႈန္ - ခင္ခင္ထူး</span></a> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဆရာမရဲ႕ အရင္ အညာဝတၳဳေတြကို ေသခ်ာ ဖတ္ထားဖူးၿပီး၊ ဒီစာအုပ္မွာ စာေရးဆရာ နာမည္သာ ထည့္မေရးထားဘူးဆုိရင္ေတာ့ ဆရာမေရးထားတာလုိ႔ ထင္စရာမရွိေလာက္တဲ့ ဝတၳဳမ်ိဳးပါပဲ။ အညာဓေလ့ ရြာဓေလ့ေရးတုန္းကနဲ႔ အေၾကာင္းအရာေရာ၊ အေရးအသားပါ ကြဲျပားတယ္လုိ႔ ခံစားမိတယ္။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">'80 ပတ္ဝန္းက်င္ မႏၱေလးေဒသေကာလိပ္ကာလေတြ အေၾကာင္းကေတာ့ (အဓိက ဇာတ္ေကာင္ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ပတ္သတ္မႈကိုေတာ့ သြယ္ဝိုက္ေကြ႕ပတ္ေရးထားတဲ့တိုင္ေအာင္) သြက္လက္ပြင့္လင္းၿပီး စြဲမက္စရာပါပဲ။ ျမင္းၿခံသူ ျမင္းၿခံသားတစ္စုကုိ အဓိက ထားၿပီး တျခား မန္းေလးနယ္တဝိုက္က ေက်ာင္းသား/သူ တကၠသုိလ္တက္ဖက္ေတြအေၾကာင္း ေရးထားတာ တကယ္က်င္လည္ခဲ့ရတဲ့ အညာသူ စာေရးဆရာမမ်ိဳးသာ တတ္ႏိုင္မယ့္ ကိစၥပါပဲ။ အဓိကဇာတ္ေကာင္ သီရိေမရဲ႕ စိတ္ႏွလံုးကုိ ေရးသြားတာ အထူးသျဖင့္ သေဘာက်မိတယ္။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">'90 ပတ္ဝန္းက်င္ သီရိေမ ေက်ာင္းၿပီးလုိ႔ ဇာတ္လမ္း တဆစ္ခ်ိဳးကေတာ့ အေတာ္ ေလးပင္တယ္။ ဇာတ္သိမ္းခါနီးမွာေတာ့ တခါျပန္ ဆြဲေဆာင္ျပန္တယ္။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဒီဝတၳဳက ဆရာမတကယ္ က်င္လည္ခဲ့ဖူးတဲ့ အညာတကၠသိုလ္ဝန္းက်င္အေၾကာင္း ဆုိတာအျပင္ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းကလည္း တကယ့္ဇာတ္လမ္းကုိ အေျခခံေရးတယ္လုိ႔ ဆုိတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ 10 ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ကသာ ဖတ္ရမယ္ဆုိရင္ လက္ခံဖုိ႔ ခဲယဉ္းမယ့္ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းမ်ိဳးပါပဲ။ </span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">'ေအာင္နဲ႔ ေမ' ကို ေအာင္ ဗမာျပည္က မထြက္ခင္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ျဖစ္သြားၿပီး၊ ေနာက္ ေအာင္ ဟုိကိုေရာက္မွ ဇာတ္လမ္းထဲကအတိုင္း ဆက္သြား၊ ေမလည္း ဗမာျပည္မွာ ဇာတ္လမ္းထဲကအတုိင္း ဆက္ျဖစ္ ပ်က္ ေျပာင္း လဲ၊ ေအာင့္ဘက္က အေျခအေနတခ်ိဳ႕ ေျပာင္းလဲသြားတဲ့အခါက်မွ ဇာတ္လမ္းထဲကအတုိင္း က်န္တဲ့အပိုင္းေတြ ဒီတိုင္းဆက္သြား။ ဒါဆိုလည္း ျဖစ္တာပဲ။ ေအာင္နဲ႔ ေမရဲ႕ ပတ္သတ္မႈကို တမင္ႀကီး ေကြ႕ထားသလုိ မျဖစ္ေတာ့ဘူးေပါ့ လုိ႔ ေတြးမိတယ္။ ကိုယ္ ျဖစ္ခ်င္တာပါ။ <span style="font-weight: bold;">"အခ်စ္၏ေနာက္ဆက္တြဲ စာမ်က္ႏွာ"</span> တုန္းက ဇာတ္သိမ္းပိုင္းကို ေျပာင္းပစ္ခ်င္ခဲ့မိသလုိမ်ိဳး။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဖတ္ေနတုန္းေရာ ဖတ္ၿပီးသြားတဲ့ထိေရာ ေက်နပ္ေနမိတဲ့ စာတစ္အုပ္ပါပဲ။ အဲဒီေခတ္အခါက အညာတကၠသိုလ္တစ္ခုအေၾကာင္း တစိတ္တပိုင္းမွတ္တမ္းဆုိတာနဲ႔တင္ ဆရာမခင္ခင္ထူး ဒီဝတၳဳကို ေရးျဖစ္တာ ေက်နပ္စရာေကာင္းေနၿပီ။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">***</span> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">စာအုပ္ၿပီးေတာ့ <a href="http://www.facebook.com/media/set/?set=a.1609695335950.80303.1643235937&amp;type=1">စင္ေရာ္ေမာင္ေမာင္ရဲ႕ facebook</a> မွာ <a href="http://www.facebook.com/media/set/?set=a.1599875730466.79390.1643235937&amp;type=1">'ပန္းၾကာ...' ႐ိုက္ကြင္းပံုေတြ</a> သြားၾကည့္မိတယ္။ <span style="font-weight: bold;">သီရိေမ</span> ကို <span style="font-weight: bold;">သက္မြန္ျမင့္</span> မွန္းသိေပမယ့္၊<span style="font-weight: bold;"> ေအာင္</span> ေနရာမွာ ဘယ္သူဆုိတာကုိ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။<span style="font-weight: bold;"> ႏိုင္းႏိုင္း</span> ဆုိေတာ့ နည္းနည္း စိတ္ညစ္မိတယ္။ ေအာင္ နဲ႔ ႏိုင္းႏိုင္းနဲ႔ မလုိက္ဘူး။ နန္းညီ က ေအာင္နဲ႔ ႏိုင္းႏိုင္း တူတာရွိတယ္။ ေအးေအးသက္သာ မ်က္ႏွာထား လို႔ ဆုိေပမယ့္ ကိုယ္က် မႀကိဳက္လို႔လားမသိ၊ အသက္မပါတဲ့ မ်က္ႏွာထားလို႔ပဲ ထင္မိတယ္။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ေအာင္ရဲ႕ ႏူးညံ့ရွင္သန္တဲ့ စိတ္ႏွလံုးမ်ိဳး၊ ျမန္မာစာေပနဲ႔ အႏုပညာကို ခ်စ္ခင္လိုက္စားတဲ့ ဓေလ့စ႐ိုက္မ်ိဳး၊ သူ႕ဘဝမွန္ကို လွ်ိဳ႕ဝွက္လြန္းတယ္ မဆုိသာေပမယ့္ လွစ္ျပရခက္တဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးနဲ႔ ကိုယ္ပုိင္ဘဝထဲက အရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို လက္ခံသိမ္းဆည္းခဲ့ရတဲ့ မ်က္ႏွာထားမ်ိဳး ျမန္မာျပည္က ဘယ္ အမ်ိဳးသားသ႐ုပ္ေဆာင္ဆီမွာမ်ား ရွိႏိုင္မွာပါလိမ့္။ </span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">ေမ</span> ေနရာမွာ <span style="font-weight: bold;">သက္</span></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">မြန္ျမင့္</span> ဆုိတာေတာ့ သိပ္ မွန္းမရဘူး။ သူ႕႐ုပ္ရည္သြင္ျပင္ေလးကိုေတာ့ စေပၚစကတည္းက ႀကိဳက္မိတယ္။ သ႐ုပ္ေဆာင္ပိုင္းေတာ့ မၾကည့္မိေတာ့ မသိဘူး။ ႐ုပ္ရည္႐ူပကာအတိအက်က ေယဘုယ်အညာသူေတြနဲ႔ မတူဘူး ဆုိရင္ေတာင္ သူ႕မ်က္ႏွာရဲ႕ သြင္ျပင္ေရာင္ဝါကေတာ့ တည္ၾကည္ၿငိမ္သက္တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္ရဲရင့္တတ္တဲ့ ျမင္းၿခံသူကေလးနဲ႔ ကြာျခားမယ္ မထင္မိဘူး။ <br /> <br />႐ိုက္ကြင္းပံုေတြထဲမွာ ေက်ာင္းသူဘဝ အဝတ္အစားေလးေတြၾကည့္ရတာေတာ့ အေတာ္ သေဘာက်မိတယ္။ ဘယ္လုိမွေတာ့ '80 ပတ္ဝန္းက်င္ မန္းေလးမွာ ေက်ာင္းလာတက္တဲ့ ဆရာမခင္ခင္ထူးတုိ႔ရဲ႕ အညာတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ ဝတ္စားဆင္ယဉ္မႈမ်ိဳး ထပ္တူ မျဖစ္ႏိုင္ေပမယ့္ ျမန္မာကားေတြအေနနဲ႔ေတာ့ အေတာ္ေလး ဂ႐ုစိုက္ဝတ္စားထားမွန္း သိသာတယ္။ အညာပံုစံ ခ်ည္ထည္ထမီကေလးေတြနဲ႔။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">စင္ေရာ္ေမာင္ေမာင္</span>ကိုေတာ့ အညာနဲ႔ ရွမ္းျပည္ပတ္ဝန္းက်င္ ႐ႈခင္းလွလွ ႐ိုက္ခ်က္ေကာင္းေကာင္း ၾကည့္ရမယ္ဆုိတာကလြဲလို႔ မလြမ္းေလာက္ဘူး ထင္မိတယ္။ ေတာ္ၾကာ မဆီမဆိုင္ ေပၚလစီေတြပါ ေကာက္ထည့္ခ်င္ ထည့္ေနဦးမလားေတာင္ စိတ္ပူမိတယ္။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">***</span> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);">from facebook - <br /> <br /></span><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="font-weight: bold;">Me :</span> ညက အၿပီး ဖတ္လုိက္တယ္။ အႏွစ္ 20 ဆိုတာေတာ့ ဆရာမရယ္ ေတာ္ေတာ္ရက္စက္တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ 10 ႏွစ္ေလာက္ကသာ ဖတ္ရရင္ လက္ခံႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="font-weight: bold;">P: </span>ဘာစာအုပ္</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="font-weight: bold;">Me:</span> <a href="https://sagarwarmyae.wordpress.com/2011/02/08/%E1%80%95%E1%80%94%E1%80%B9%E1%80%B8%E1%81%BE%E1%80%80%E1%80%AC%E1%81%80%E1%80%90%E1%80%B9%E1%80%99%E1%80%BD%E1%80%B6%E1%80%B3/#more-18759">ခင္ခင္ထူး ပန္းၾကာဝတ္မႈန္</a> ေပါက္။ 80 ဝန္းက်င္ မန္းေလးတကၠသိုလ္ေနာက္ခံ ဇာတ္လမ္း။ သူေရးေနက် အညာဝတၳဳေတြနဲ႔ အေတာ္ကြဲျပားတယ္။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="font-weight: bold;">NN:</span> <a href="https://sagarwarmyae.wordpress.com/2011/02/08/%E1%80%95%E1%80%94%E1%80%B9%E1%80%B8%E1%81%BE%E1%80%80%E1%80%AC%E1%81%80%E1%80%90%E1%80%B9%E1%80%99%E1%80%BD%E1%80%B6%E1%80%B3/#more-18759">ပန္းၾကာဝတ္မႈံ</a></span> <br /> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="font-weight: bold;">Me:</span> စကားမစပ္ "လြမ္းေမာခဲ့ရေသာ တကၠသိုလ္ေႏြညမ်ား" (THE CLASS) ဖတ္ရတာ အေတာ္ႀကိဳက္ပါတယ္။ ေကာင္းလည္းေကာင္းတယ္။ ဘာမွေျပာစရာမရွိ။ တစ္ခုပဲ။ ဇာတ္ေကာင္ေတြနဲ႔ တကၠသိုလ္ကို ယွဉ္တြဲၿပီး မခံစားရဘူး။ သူတုိ႔အေၾကာင္းဖတ္ရတာ တကၠသိုလ္ ကပ္ၿပီး ပါမလာဘူး။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);">ေနာက္ပိုင္း ေငြရတုပြဲမွာလည္း တကၠသုိလ္ကို သူတုိ႔နဲ႔ အတူတူ လိုက္မလြမ္းဘူး။ တေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕ ငယ္ငယ္တုန္းကအတိတ္ ဆုိတာေလးေတြေတာ့ လိုက္လြမ္းလုိ႔ရတယ္။ ေခါင္းစဉ္နဲ႔ ဇာတ္ကို ခ်ိတ္ဆက္လုိ႔ကို မရတာ။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);">ကိုယ္နဲ႔မရင္းႏွီးတဲ့ တကၠသိုလ္အသိုင္းအဝိုင္းမို႔လုိ႔ ေျပာရင္ ရေပမယ့္... စာေရးဆရာကလည္း တကၠသိုလ္ဘဝကိုထက္ ဇာတ္ေကာင္ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ဘဝကို အထူးျပဳေရးလုိ႔လား မသိဘူး။ စိတ္ထင္တာလည္း ျဖစ္ရင္ျဖစ္မယ္။ တေခါက္ေလာက္ ျပန္ဖတ္ဦးမယ္။ ၂ ဗားရွင္းလံုးကို။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><a href="https://sagarwarmyae.wordpress.com/2011/02/08/%E1%80%95%E1%80%94%E1%80%B9%E1%80%B8%E1%81%BE%E1%80%80%E1%80%AC%E1%81%80%E1%80%90%E1%80%B9%E1%80%99%E1%80%BD%E1%80%B6%E1%80%B3/#more-18759">ပန္းၾကာဝတ္မႈန္</a> ကေတာ့ အားလံုးပါတယ္။ တကၠသိုလ္ေရာ အေဆာင္ေရာ လူေတြေရာ ဘဝေတြေရာ။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);">ဆရာမခင္ခင္ထူးက သူ႕ဝတၳဳကို <span style="font-weight: bold;">'လြမ္းေမာခဲ့ရေသာ...'</span> လႊမ္းမိုးမႈေတြ ပါတယ္ ဆုိလို႔...</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="font-weight: bold;">P: </span>မနွစ္က ဖတ္ျပီးး..ေမ့ေန.</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="font-weight: bold;">AC:</span> မအိမ္ကံ ေကာ ဘတ္ျပီးပလား ထူးျခားတာပဲ ပန္းၾကာ ေတာ့ပိုုၾကိဳက္တယ္ ဇာတ္ကေတာ့ ေအးတယ္ ေအာင့္ ကိုုလဲ အားမရဘူး မင္းသမီးကိုုေတာ့ ေျပာမေနနဲ႔ေတာ့</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="font-weight: bold;">NN: </span>မအိမ္ကံ ဖတ္လက္စ.. မိုက္တယ္..မသိတာေတြ မ်ားႀကီး သိရ.. ေတာ့ဓေလ့ ျမန္မာဓေလ့ blah blah blah ေပါ့ဗ်ာ</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="font-weight: bold;">AC: </span>တခါတခါ ေတာ မွာ ကေလးေတြ ကိုု ေက်ာင္းဆရာ သြားလုုပ္ခ်င္တယ္</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="font-weight: bold;">Me: </span>မအိမ္ကံကို မဂၢဇင္းမွာပါတုန္းက နဲနဲေတာ့ ဖတ္မိတယ္။ ေနာက္ေတာ့ မေမွ်ာ္ခ်င္တာနဲ႔ အခန္းဆက္ မဖတ္ေတာ့တာ။ ပန္းၾကာက အဲဒီအရင္ဟာေတြနဲ႔ အေတာ္ကိုကြဲတယ္။ ဇာတ္ကေတာ့ ေအးသလားမေမးနဲ႔ ေရခဲတုံး။ အဲလုိဇာတ္မ်ိဳး တိုက္တိုက္ဆုိင္ဆုိင္ ဖတ္ခ်င္ေနတုန္းမွာမုိ႔ အရသာခံလုိ႔ရတာ။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);">အညာသူေတြကို အညာသူနဲ႔တူေအာင္ ေရးႏိုင္တယ္။ စိတ္မွန္းနဲ႔ထင္ၾကတဲ့ ေခါက္႐ိုးက်ိဳး အညာသူဇာတ္႐ုပ္မဟုတ္ဘူး။ ေအာင့္ကို ဟင္းရည္တိုက္ခိုင္းတဲ့ ဇာတ္ကြက္မ်ိဳးက အဲဒါ (အဲဒီဝတၳဳထဲက သီရိေမ လို စိတ္ႏွလံုးမ်ိဳးနဲ႔) တကယ့္ အညာသူမွ လုပ္ႏိုင္မယ့္ ေရးႏိုင္မယ့္ အကြက္ပဲ။ BRAVO!</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="font-weight: bold;">P:</span> ပန္းၾကာ ဇာတ္လမ္း နဲနဲ စေပးၾကည့္ပါ</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="font-weight: bold;">Me:</span> မန္းေလးတကၠသုိလ္မွာ ေတြ႕ၾကတဲ့ ျမင္းၿခံသူေလးနဲ႔ ရွမ္းေစာ္ဘြားရဲ႕ ေျမး ေယာက္်ားေလး ဇာတ္လမ္းေလ ေပါက္။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="font-weight: bold;">AC: </span>တကၠသိုုလ္ေနာက္ခံ ဝတၳဳေတြမွာေတာ့ ဂ်ီေဟာသူ ကိုုလဲၾကိဳက္တာပဲ ေနာက္ ဇဝန ရဲ႕ တကၠသိုုလ္ေက်ာင္းသား သူ႔ေတာ့ သိပ္ခံစားလိုု႔ မရ ေခတ္ကြာလိုု႔လား မသိ</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="font-weight: bold;">AP:</span> ေအာင္ ဆိုတဲ့ နာမည္ဟာ သီးသန္႔သူတစ္ေယာက္ မဟုတ္ပဲ လူတိုင္းက တစြတ္စြတ္ ေခၚေနရင္ အင္မတန္ မုန္းဖို႔ေကာင္းတဲ့ နာမည္ .. ( ထံုးစံ ဘာမွေတာ့ မဆိုင္ပါဘူး ... )</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="font-weight: bold;">ZMS:</span> ဖတ္မယ္ဖတ္မယ္နဲ႔ မဖတ္ရေသးတဲ့ စာတစ္အုပ္ပဲ။ ေရကန္သာ ၾကာတုိင္းေအးကုိေတာ့ မွာျဖစ္ၿပီး အဲဒါ က်န္သြားတယ္။ တကၠသုိလ္ေနာက္ခံမုိ႔ စိတ္၀င္စားတာလည္း ပါတယ္။ ကိုယ့္အျမင္ေတာ့ ... “လြမ္းေမာရေသာ....” ေခါင္းစဥ္ထက္စာရင္ မူရင္း “The Class" ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ပုိခ်ိတ္မိတယ္ ထင္တာပဲ။ တကၠသုိလ္အေၾကာင္းထက္ The Class ေအာက္က ေက်ာင္းသားတစ္စုရဲ႕ ဘ၀ျဖတ္သန္းမႈကုိ ေရးဖြဲ႕ထားတယ္လုိ႔ ျမင္မိတယ္။</span> <span style="font-weight: bold;">(I like this comment!)</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);">***</span> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="font-weight: bold;">Me:</span> <span style="font-weight: bold;">ခ်စ္သူေရးတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ ညေတြ</span> ဖတ္တုန္းက ပန္းခ်ီကားေတြအေၾကာင္း ထည့္သြားတာ ၫႊတ္ႏူးစရာလုိ႔ မထင္မိဘူး (ဂ်ဴးကို အဲဒီကစလုိ႔ ခံစားမႈနဲ႔ ႀကိဳက္မရေတာ့တာ)။ ခု <a href="https://sagarwarmyae.wordpress.com/2011/02/08/%E1%80%95%E1%80%94%E1%80%B9%E1%80%B8%E1%81%BE%E1%80%80%E1%80%AC%E1%81%80%E1%80%90%E1%80%B9%E1%80%99%E1%80%BD%E1%80%B6%E1%80%B3/#more-18759"><span style="font-weight: bold;">"ပန္းၾကာဝတ္မႈံ"</span></a> မွာ ကဗ်ာေတြ ညႇပ္ထည့္သြားေတာ့ ၫႊတ္ႏူးစရာပဲ။ တမူကြဲတဲ့ စာအုပ္။ ခင္ခင္ထူး ေနာက္တစ္ေယာက္လိုလုိပဲ။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="font-weight: bold;">AP:</span> ဟုတ္ပ ၾကည္ေအးေတြလည္း အကုန္... ။ တစ္ခုရွိတာက ပါလ္ကလီးတို႔ ဖရီဒါခါလို တို႔ထက္စာရင္ ၾကည္ေအးတို႔ ေဇာ္ဂ်ီတို႔က ကိုယ္နဲ႔ ပိုရင္းတာပါမယ္ .. ၊ ေဇာ္ဂ်ီကဗ်ာမွာေတာင္ တစ္ပုဒ္က်န္ခဲ့တယ္ ဒုၾကိမ္မို႔ ျပန္ထည့္ရင္ေတာ့ မသိ .. ။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="font-weight: bold;">Me:</span> အဲဒါလည္းတစ္ေၾကာင္း။ ၿပီးေတာ့ ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္ေတြေပၚ ခံစားလို႔ ရတာ မရတာလည္း တစ္ေၾကာင္း (ထင္တယ္)။ အမ်ားအားျဖင့္ ကဗ်ာလည္း လွ်မ္းဖတ္ပစ္မိတတ္တယ္။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="font-weight: bold;">NN:</span> ေနသန္ကို ျမင္ကပ္ကပ္နဲ႔ သေဘာက်ၿပီး.. ေအာင့္ကိုေတာ့ ခ်စ္တယ္</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="font-weight: bold;">KoBoyz:</span> ကိုယ့္အျမင္နဲ႔ ဂ်ဴးအျမင္ေတြ တူေနလုိ႔ အ့ဲဝတၳဳ (ခ်စ္သူေရးတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ ညေတြ) ကို သေဘာက်တာ။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="font-weight: bold;">Me:</span> ဝတၳဳကို ႀကိဳက္တာ မႀကိဳက္တာ အျမင္တူတာ မတူတာနဲ႔ မဆိုင္ဘူး ကိုဘ။ ဘယ္စာအုပ္မဆို ကိုယ့္အတြက္ အဓိကက ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္နဲ႔ အဲဒါကို သ႐ုပ္ေဖာ္ထားတဲ့ အေရးအသား။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="font-weight: bold;">KoBoyz:</span> ဟုတ္ဖူး။ ပန္းခ်ီအျမင္ကိုေျပာတာ။ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ျခင္းစီကို ခံစားမိတာျခင္း ထပ္တူနီးပါး က်တယ္ေျပာတာ။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="font-weight: bold;">Me:</span> အင္းေလ အဲဒါကို ေျပာတာပဲ။ ပန္းခ်ီမွ၊ ပတ္ဝန္းက်င္မွ၊ တျခားအယူအဆမွမဟုတ္ဘူးလုိ႔ ေျပာတာ။ ဘယ္သူပဲ ေရးေရး စာအုပ္တစ္အုပ္ဖတ္ၿပီး အဲဒီစာအုပ္ထဲ ပါတဲ့ အယူအဆ အခ်က္အလက္ေတြနဲ႔ ပတ္သတ္လုိ႔ အျမင္တူ မတူနဲ႔ အဲဒီစာအုပ္ကို စြဲလမ္းတာ မစြဲလမ္းတာနဲ႔ မဆုိင္ဘူးလုိ႔ ေျပာခ်င္တာ။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);">ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္ကို ခံစားလုိ႔မရဘူးဆုိရင္ အယူအဆ အခ်က္အလက္ေတြ ေကာင္းတယ္လုိ႔ သိလည္း မစြဲေတာ့ဘူး။ အဲဒါကို ေျပာတာ။ ဂ်ဴး ေနာက္ပိုင္းစာအုပ္ေတြ အခ်က္အလက္ေတြ ေကာင္းသားပဲ။ ဝတၳဳလုပ္မေရးဘဲ ေဆာင္းပါးသာဆုိ သိပ္ႀကိဳက္မွာ။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="font-weight: bold;">ND:</span> မွတ္မိသေလာက္ အသက္ၾကီးမွ ဂ်ဴး၀တ္ထုေတြကုိ တစ္အုပ္မွာ မဖတ္ဖူးဘူး။ ငယ္ငယ္ကေတာ႔ ဖတ္မိမယ္ထင္တယ္။ :D ဆရာမေဟာတာေတာ႔ နားေထာင္ဖူးပါရဲ႔။ ဆရာမခင္ခင္ထူးကုိ မအိမ္ကံ ထဲမွာ စကားေျပာေတြဆုိရင္ တဲ႔ ဆုိတဲ႔ေနရာမွာ သဲ႔။ ရွိတယ္ ဆုိရင္ ရွိသယ္။ တ အစား သ ကုိသုံးေတာ႔ ပထမေတာ႔ သတ္ပုံမွားတယ္ထင္ေနတာ။ :D</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="font-weight: bold;">AC: </span>ခ်စ္သူေရးတဲ့ က်မ ရဲ႕ ည နဲ႔ဂ်ဴး ကိုု စသိတာ အရင္က ဂ်ဴး နာမည္ၾကားေနသားပဲ ေကာက္ဘတ္ဖိုု႔ ကိုု စိတ္မပါခဲ့ဘူး ခ်စ္သူေရးတဲ့ညက်မွ ပထမဆံုုး ကိုုယ့္ကိုု ဆြဲေဆာင္တာ စာအုုပ္အျပင္အဆင္ စာရြက္ အသား ေနာက္ ပန္းခ်ီကားေတြကိုုယ္နဲ႔ပိုုနီးကပ္လိုု႔လားေတာ့မသိ ပိုုၾကိဳက္မိတယ္ ေနာက္ အေနာက္တိုုင္းဆန္လိုု႔ၾကိဳက္တာလဲပါမယ္ ဥပမာ အေရွ႕ ျမိဳ႕ ရိုုး ကိုု ၾကိဳက္သလိုုမ်ိဳၚ အဲ့းီ နွစ္ အုုပ္ကေတာ့ ဘာသာျပန္မဟုုတ္တဲ့ ကိုုယ့္ ေအာ္တိုုင္းမ္းေဖးဘရိတ္စ္ေတြပဲ</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);">ညြတ္နူးစရာ ဆိုုတာ ရိုုမန္တစ္ တာ ကိုုေျပာတာလား။ ဆြတ္ပံ်႕ ၾကည္နူးတာနဲ႔ တူလား။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="font-weight: bold;">Me: </span>အဲလုိဆန္ဆန္ေပါ့။ အဓိကကေတာ့ အဲဒါ ဇာတ္ေကာင္ေတြကို ခံစားလုိ႔ရလို႔ျဖစ္တာ။ ကဗ်ာေၾကာင့္ ပန္းခ်ီေၾကာင့္ အခ်က္အလက္ေၾကာင့္မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္အတြက္ ေျပာတာပါ။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);">***</span> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1953997581809698767-5710498386463997953?l=ritako.blogspot.com' alt='' /></div>Ritahttp://www.blogger.com/profile/08477862699553135738noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1953997581809698767.post-21835580767232493362011-08-12T11:24:00.031+08:002011-08-15T22:50:53.312+08:00<span style="color: rgb(0, 51, 51);">၁) ႀကိဳးၾကာေတာင္ပံခတ္သံ</span> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">၂) ေဒါက္တာေ႐ႊေသြးနဲ႔ မပန္းမႈံ</span> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">၃) ခ်စ္စရာ့အိမ္ကေလး</span> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">၄) ေနဝင္အိပ္တန္းတက္</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ေလးခု ဖတ္ၿပီးၿပီ။ နံပါတ္ (၃) <span style="font-weight: bold;">ခ်စ္စရာ့အိမ္ကေလး</span> ကို သေဘာအက်ဆံုးပါပဲ။</span> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဝတၳဳတိုစာအုပ္ေတြမွာ <span style="font-weight: bold;">"သမားလည္ျပန္"</span> တခုပဲ ဖတ္ျဖစ္ၿပီး အဲဒါကို သိပ္ သေဘာက်ပါတယ္။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဝတၳဳရွည္ေတြအေၾကာင္းကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ရွည္ရွည္ေဝးေဝး ေျပာဖို႔လိုလိမ့္မယ္။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">သို႔ေသာ္လည္း ပ်င္းသည့္အတြက္ေၾကာင့္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး အတုိဆံုးနဲ႔ လိုရင္းေျပာရရင္ အေၾကာင္းအရာေတြက အားလံုး ေကာင္းပါတယ္။ ဇာတ္ေကာင္ေတြကေတာ့ စာေရးဆရာအလိုက် ဖန္တီးခံရတယ္လို႔ ခံစားရတယ္။ ဥပမာ - မပန္းမႈံ (ေဒါက္တာေရႊေသြးနဲ႔ မပန္းမႈံ)။ ေမၾကာျဖဴ (ေနဝင္အိပ္တန္းတက္)။ (တခ်ိဳ႕ဇာတ္ေကာင္မ်ားလည္း ထုိ႔အတူ)</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဝတၳဳရွည္ေတြအေၾကာင္း ေျပာရရင္ ႀကိဳက္တယ္ မႀကိဳက္တယ္ကို ယတိျပတ္ေျပာမရဘဲ ဘယ္နားမွာေတာ့ ဘယ္လုိ၊ (ဘယ္ဇာတ္ေကာင္က၊ ဘယ္အေၾကာင္းအရာက၊ ဘယ္ဇာတ္ကြက္က စသျဖင့္) ခြဲျခားေျပာမွသာ ျဖစ္မယ္လို႔ ထင္ေနမိတယ္။ ေယဘုယ်သာ ေျပာေၾကးဆုိရင္ေတာ့ ဆရာဝန္ဇာတ္လမ္းဝတၳဳရွည္ေတြဟာ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဝတၳဳတုိေတြက ပိုၿပီး လုိရင္းေရာက္ ရင္ထဲေရာက္တယ္လို႔ ခံစားမိပါတယ္။ အရွည္က တခ်ိဳ႕ ဇာတ္ေကာင္စ႐ုိက္ "သ႐ုပ္ေဖာ္မႈ" မ်ား (ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္သက္သက္ကို မဟုတ္ပါ) ကို ခံစားလို႔မရပါ။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">ေနဝင္အိပ္တန္းတက္</span> ကေတာ့ ဇာတ္လမ္းသက္သက္အေနနဲ႔ ဆြဲေဆာင္မႈအနည္းဆံုးပါပဲ။ အဲဒီထဲက အခ်က္အလက္ေတြကိုေတာ့ သိပ္သေဘာက်တာေတြ ရွိပါတယ္။ (ဥပမာ - ေဆးကုမၸဏီနဲ႔ ဆရာဝန္ႀကီးေတြ၊ လူနာေတြရဲ႕ ေတာင္းဆိုမႈနဲ႔ ဆရာဝန္ေတြရဲ႕ အေျခအေန၊ မီဒီယာမ်ားနဲ႔ ဆရာဝန္ေတြရဲ႕ အေနအထား၊ အေရွ႕နဲ႔ အေနာက္ရဲ႕ က်န္းမာေရးေလာက ကြာျခားမႈ)။ </span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကိုယ္ကိုယ္တုိင္လည္း ဗမာျပည္ရဲ႕ ဆရာဝန္၊ စာေရးဆရာ၊ ေက်ာင္းဆရာ စသျဖင့္ေတြအေပၚမွာ လူေတြဘက္က မတန္တဆေတာင္းဆုိမႈေတြကို မႀကိဳက္ႏိုင္တာေၾကာင့္ (အဲဒီအသိုင္းအဝိုင္းေတြရဲ႕ လုိအပ္ခ်က္၊ တာဝန္ပ်က္ကြက္မႈမ်ားလည္း ရွိတာကို သိသည့္တိုင္) အဲဒီအခ်က္အလက္ေတြ သူ ေရးျပတဲ့အခါ ႀကိဳက္မိတာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ <br /> <br />ေနာက္ မီဒီယာနဲ႔ ေဆးေလာက ကိစၥေတြမွာဆုိလည္း (အဲဒီ ေဆးေလာကအသိုင္းအဝိုင္းေတြရဲ႕ လုိအပ္ခ်က္၊ တာဝန္ပ်က္ကြက္မႈမ်ားလည္း ရွိတာကို သိသည့္တိုင္) သူ အဲလုိ ေရးျပတာကို ႀကိဳက္ပါတယ္။ (တဘက္က ဝတၱရားပ်က္တာ တက႑၊ တဘက္က စည္းမထားဘဲ ဝင္ေရာက္ ေမႊေႏွာက္တာက တက႑ လုိ႔သာ ျမင္သည္။)</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">တျခား (၃) အုပ္ နံပါတ္ ၁/ ၂/ ၄ လည္း ထုိနည္းႏွင္ႏွင္ ခံစားရသည္။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">ႀကိဳးၾကာေတာင္ပံခတ္သံ</span> ကေတာ့ စာအုပ္ထြက္ကာစ၊ ဒီလာခါနီးေလာက္မွာ ဖတ္ခဲ့ရေတာ့ ေမ့သေလာက္ ျဖစ္ေနၿပီ။ တကယ့္ အျဖစ္အပ်က္ကို အေျခခံတယ္လို႔ စာေရးဆရာကိုယ္တုိင္ကလည္း အမွာ မွာ ေျပာထားပါတယ္။ တျခားလူမ်ားဆီကပါ ၾကားဖူးပါတယ္။ <br /> <br />အဲဒါနဲ႔ ပတ္သတ္လုိ႔ တခ်ိဳ႕စာဖတ္သူလူငယ္ေတြက စိတ္ကူးယဉ္ဇာတ္လမ္းဆန္တယ္လုိ႔ ေျပာၾကတယ္ ဆုိတဲ့အေၾကာင္း စာေရးသူရဲ႕ တျခားစာအုပ္ အမွာစာမွာ ဖတ္ရတယ္။ အဲဒါဟာ တကယ္ အျပင္မွာရွိတဲ့ ဆရာဝန္တစ္ေယာက္ကို အေျခခံၿပီး ေရးထားတာပါ လုိ႔ သူ ျပန္ရွင္းထားပါတယ္။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဒီေနရာမွာ ကိုယ့္ခံစားမႈနဲ႔ ယွဉ္ၿပီး ေျပာရရင္ အဲဒါ အျဖစ္အပ်က္ အေၾကာင္းအရာထက္ စာေရးတင္ျပပံုေၾကာင့္ စာဖတ္သူရဲ႕ ခံစားမႈမွာ အဲလို ထင္ရတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ဘာလို႔ဆို အဲဒါ တကယ့္ဆရာဝန္ႀကီးတစ္ေယာက္ကို အေျခခံၿပီးေရးထားတာမွန္း သိေနတာေတာင္ ဖတ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ဇာတ္ေကာင္က သပ္သပ္ပဲ ျဖစ္ေနတယ္။ <br /> <br />ဒါ့ျပင္ လူငယ္ေတြအဖို႔ေတာ့ (အေရးအသား ဘာညာကို ဖယ္ထားလည္းဘဲ) အဲဒီဇာတ္လမ္းမ်ိဳးက စိတ္ကူးယဉ္သူရဲေကာင္းဆန္တယ္လို႔ ခံစားရတယ္ ဆုိတာ ျဖစ္ႏိုင္တာပါပဲ။ စာေရးသူတို႔ေခတ္နဲ႔ ဒီေန႔ေခတ္က ႏွစ္အားျဖင့္ ဘယ္ေလာက္မွ မကြာလည္း gap ကေတာ့ တအားကြာေနၿပီ။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">သူရဲေကာင္းေတြ ေပၚလာတာ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ လူတုိင္းကေတာ့ သူရဲေကာင္းမျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ကိုယ့္အတုိင္းအဆ ဘယ္ေလာက္ရွိလဲဆုိတာလည္း နားလည္ဖို႔လိုတယ္။ ကိုယ္က သူရဲေကာင္းမျဖစ္ႏိုင္ဘဲ မႈိင္းမိလုိ႔ စိတ္ကူးယဉ္ၿပီး လုိက္လုပ္၊ ေနာက္မွ မႏိုင္ရင္ကာေတြျဖစ္လည္း အလကားပဲ။ ကိုယ့္အေနနဲ႔ေတာ့ (ဆရာဝန္၊ စာေရးဆရာ၊ ေက်ာင္းဆရာ) ဘယ္သူ႕ကိုမွ သူရဲေကာင္းလုပ္ဖို႔၊ အနစ္နာခံဖို႔ မေတာင္းဆုိဘူး။ ကိုယ့္တာဝန္ကိုယ္ ေက်ပြန္သိတတ္ရင္ ရၿပီ။ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ စည္းရွိဖို႔ပဲ။ ႏြားလည္း ေက်းဇူးရွင္စာရင္းသြင္းၿပီး ခုတံုးလုပ္တဲ့ေခတ္ကိုေတာ့ ခ်န္ခဲ့ဖုိ႔ေကာင္းၿပီ။</span> (ဤကား စကားခ်ပ္) <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">ေဒါက္တာေရႊေသြးနဲ႔ မပန္းမႈံ</span> ထဲက မပန္းမႈံ ကိုလည္း သူ႕စ႐ိုက္နဲ႔ သူ႕အျဖစ္အပ်က္က မဆီေလ်ာ္သလို ခံစားရတယ္။ အဲဒါမ်ိဳး အျပင္မွာ ရွိႏိုင္သည့္တိုင္ေအာင္ ဇာတ္လမ္းအေနနဲ႔က်ေတာ့ တခုခုလိုေနသလိုပါပဲ။ ဆရာက သူ႕ဇာတ္ေကာင္ေတြကို သိပ္အျပစ္ကင္းေစလြန္း အားႀကီးတယ္။ <br /> <br />ဒါ့ျပင္ ကိုယ့္အေနနဲ႔ဆုိ လြန္ခဲ့တဲ့ 10 ႏွစ္ေလာက္က ဖတ္ရရင္ အဲဒါေတြတင္မကဘဲ ဇာတ္ေကာင္ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကိုပါ လက္သင့္မခံႏိုင္ ျဖစ္ေနမိမွာ။ ဒါေပမဲ့ ခုခ်ိန္မွာ ဖတ္ရေတာ့ ဒါမ်ိဳးေတြလည္း ရွိႏိုင္တာပဲ လို႔ လက္ခံလို႔ ရေနျပန္တယ္။ ေလာကထဲက လုပ္တိုင္း မျဖစ္ႏိုင္တာေတြ၊ ျဖစ္တုိင္း မလုပ္ႏိုင္တာေတြပါပဲ။ ေမာင္တင္ဦး ဒ႑ာရီ ဇာတ္ကားထဲက ဇာတ္ေကာင္ႏွစ္ေယာက္ကိုေတာင္ သတိရမိပါေသးတယ္။</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> လြန္ခဲ့တဲ့ 10 ႏွစ္ေလာက္ကသာ</span> <span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">ခ်စ္စရာ့အိမ္ကေလး</span> ကို ဖတ္ရရင္လည္း ခုလို သေဘာက်မိမယ္ မဟုတ္ျပန္ဘူး။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">ေနဝင္အိပ္တန္းတက္</span> ထဲက ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္ကို သ႐ုပ္ေဖာ္ပံုေတြနဲ႔ ဇာတ္သိမ္းခန္းကိုေတာ့ မႀကိဳက္လွပါ။ အဲဒီထဲက အေပၚမွာေျပာထားတဲ့ ႀကိဳက္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကိုသာ ဖယ္ပစ္လိုက္ရင္ ဇာတ္လမ္းခ်ည္းသက္သက္ကေတာ့ မထိတဲ့အျပင္ <span style="font-weight: bold;">smtz</span> ေရးတဲ့ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ကမွ ေရးေတးေတး ရွိေသးတယ္။ =D</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကိုယ့္အေနနဲ႔ေတာ့ ဝတၳဳရွည္ေတြထက္ အတိုေတြက ပို ထိေရာက္ ခံစားရတယ္လို႔ ျမင္မိတယ္။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီေန႔ေခတ္အခါမွာ ဆရာလကၤာရည္ေက်ာ္ ေပၚလာတာ မဂၤလာတစ္ပါးလုိ႔ ခံစားမိတာလည္း အမွန္ပါပဲ။ </span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ေယဘုယ်သာ ေျပာေၾကးဆုိရင္ေတာ့ လကၤာရည္ေက်ာ္ စာအုပ္ေတြကို ႀကိဳက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီစကားလံုးေလာက္နဲ႔ေတာ့ မျပည့္စံုႏိုင္ဘူး။ <br /> <br />*** <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1953997581809698767-2183558076723249336?l=ritako.blogspot.com' alt='' /></div>Ritahttp://www.blogger.com/profile/08477862699553135738noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1953997581809698767.post-31311655738564079252011-08-09T20:54:00.006+08:002011-08-24T22:29:39.954+08:00<span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">ျမ</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">အခါတပါး၌</span> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">သူမ၏ လက္ဝယ္ </span> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ထက္ 'ျမ' ေသာ ျမားတစ္စင္းတည္၏</span> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">သို႔ေသာ္ <span style="font-weight: bold;">'ေလး'</span> မရွိ...</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ထိုအခါ</span> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ငါ၏ လက္ဝယ္</span> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ခ်ိဳ 'ျမ' ေသာ ေစာင္းတစ္အိုးတည္၏</span> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">သို႔ေသာ္ <span style="font-weight: bold;">'ႀကိဳး'</span> မရွိ...</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;"> (ထူးအိမ္သင္)</span> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1953997581809698767-3131165573856407925?l=ritako.blogspot.com' alt='' /></div>Ritahttp://www.blogger.com/profile/08477862699553135738noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1953997581809698767.post-31272584873917045462011-08-08T10:14:00.021+08:002011-08-09T20:34:44.715+08:00<span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">ခ်စ္ျခင္း၏ အႏုပညာ (ထူးအိမ္သင္ version)</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);">(<span style="font-weight: bold;">နီကိုရဲ</span> - <span style="font-weight: bold;">ကြ်န္ေတာ္ ျဖတ္သန္းခဲ့ဖူးေသာ မ်ဉ္​းေျဖာင့္တစ္ေၾကာင္း</span> - ထူးအိမ္သင္ အမွတ္တရ <a href="http://myanmarbooks.ning.com/photo/book_00333-1?context=latest">'အစိမ္းရင့္ေရာင္ ရက္စြဲမ်ား'</a> စာအုပ္မွ)</span><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="color: rgb(0, 51, 51);"></span> <br /> <br /></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ထုိႏွစ္ပိုင္းအတြင္း သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ရံဖန္ရံခါဆုိသလုိ ခပ္စိပ္စိပ္ေတြ႕ျဖစ္ၾက၏။ တစ္ခါတစ္ေလ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကၽြန္ေတာ့္</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဇနီးကိုေခၚကာ သူ႕အိမ္သ​ြား တစ္ေနကုန္ စကားေျပာျဖစ္သည္။ ထူ​းအိမ္သင္ ဟု ျဖစ္လာေသာ သူ႕ဘဝဇာတ္ေၾကာင္းကို ေျပာျပေတာ့ ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းတာကို ေတြ႕ရ၏။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ငယ္စဉ္က စာဖတ္ဝါသနာပါေသာ၊ ကဗ်ာေရးဝါသနာပါေသာ၊ ဂီတကိုဝါသနာပါေသာ သူ႕ကို လက္မခံဘဲ ဆုံးမထိန္းကြပ​္မႈမ်ားေသာ သူ႕ဖခင္အေပၚတြင္ သူ သိပ္ေက်နပ္ပံုမရ။ ထုိေၾကာင့္ပင္ လြပ္လပ္မႈႏွင့္ ဝါသနာေနာက္ကိုလိုက္ရန္ သူ အိမ္ကထြက္ခြာခဲ့ျခင္း ျဖစ္မည္။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">“ဆရာမၾကည္ေအး ေျပာတဲ့စကား သိပ္မွန္တယ္ဗ်ာ၊ ကေလးဆုိတာ ကိုယ္ပိုင္ပစၥည္းမဟုတ္ဘူး၊ ကိုယ္က ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေပးရမယ့္ တာဝန္​ပဲရိွတယ္ ဆုိတာ... </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကၽြန္ေတာ္ေ</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">တာ့</span> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">မိကြန္ေထာကို ဘယ္ေတာ့မွ မခ်ဳပ္ခ်ယ္ဘူး၊ သူလုပ္ခ်င္တာကို လုပ္ပဲ၊ အႏၲရာယ္ရိွႏိုင္တဲ႔ကိစၥ ဆိုရင္ေတာ့ နားလည္ေအာင္ ရွင္း​ျပတယ္၊ သူ လက္ခံေအာင္ ႀကိဳးစားတယ္၊ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကၽြန္ေတာ္</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">တို႔အလုပ္က ဒီေလာက္ပဲဗ်”</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">သူသည္ သူ႕သမီးႏွင့္ပတ္သက္၍ ႀကီးမားေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကို မထား​၊ လွပေသာ လြပ္လပ္သန္႔ရွင္းေသာ အနာဂတ္ကိုသာထားသူ ဟု </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကၽြန္ေတာ္</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ထင္သည္။ တစ္ေန႔ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကၽြန္ေတာ္ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">မိုးရြာႀကီးထဲ ထီးမပါ ဘာ​မပါဘဲ သူ႕အိမ္ကို ေရာက္သြားသည္။ သူ အိပ္ေနလွ်င္လည္း မိုးခုိၿပီး ျပန္ဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္ထား၏။ သို႔ေသာ္ သူ အိပ္မေနပါ။ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကၽြန္ေတာ့္</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ပုံကိုၾကည့္ကာ ဘယ္လုိျဖစ္လာတာလဲ ဟုဆုိကာ ရယ္သည္။ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကၽြန္ေတာ့္ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">အက်ႌကိုခၽြတ္ကာ သူ႕</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">အက်ႌႏွ</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">င့္လုံခ်ည္ကို လဲရသည္။ ၿပီးေတာ့ ခ်မ္းေနသျဖင့္ သူေသာက္ေန​ေသာ ဘလက္ေကာ္ဖီကို ေကာက္ကာ ေသာက္လိုက္သည္။ ခပ္ေႏြးေႏြး ဘလက္ေကာ္ဖီသည္ လည္ေခ်ာင္းထဲကို စူးရွစြာ စီးဝင္သြား၏။ ကၽြန္ေတာ္ တအံ့တၾသ ေမာ့ၾကည့္ေတာ့ သူက ၿပံဳးျပသည္။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">“ဘလက္ေလဘယ္ေရာထားတာ။ ခ်လိုက္၊ ေႏြးသြားတာေပါ့၊ ခင္ဗ်ား ဘလက္ေကာ္ဖီနဲ႔ အရက္နဲ႔ မေသာက္ဖူးဘူးလား”</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">“</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကၽြန္ေတာ္</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကေတာ့ ေရနဲ႔ပဲ တီးတာ”</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">“မိသြယ္ ေဖ်ာ္ေပးလိုက္ပါဟာ။ ကိုရဲဝင္း အခ်မ္းေျပသြားေအာင္”</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">မသြယ္က </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကၽြန္ေတာ့္</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကို တစ္ခြက္စပ္ကာ ေဖ်ာ္​ေပးသည္။ အဲဒီေန႔က သူ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကၽြန္ေတာ့္</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကို စကားအဆန္းတစ္ခု ေျပာသည္။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">“ကိုရဲဝင္း၊ ခင္ဗ်ားမွာ ဂ်ဴဂ်စ္ဆုတတ္တဲ့ ဆရာအသိေတြ ဘာေတြ မရိွဘူးလား”</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">“ဟာဗ်ာ… </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကၽြန္ေတာ့္</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ပုံစံနဲ႔ အဲဒါေတြနဲ႔ ဘာဆုိင္လုိ႔လဲဗ်ာ”</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">“မဟုတ္ဘူးေလဗ်ာ၊ ႐ုပ္ရွင္အသိုင္းအဝိုင္းနဲ႔ ဘာနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီးေတာ့ေလဗ်ာ”</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">“မရိွဘူးဗ်၊ ကိုငွက္ ဘာလုပ္မလို႔လဲ၊ ဒီအရြယ္ႀကီးက်မွ လက္႐ံုးအားကိုးစရာေတြ ရိွေသးလုိ႔လား”</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">“</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကၽြန္ေတာ့္</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">အတြက္မဟုတ္ဘူး ကိုရဲဝင္းရ၊ မိကြန္ေထာအတြက္”</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">“မိကြန္ေထာအတြက္”</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကၽြန္ေတာ္</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">သည္ အနားမွာကစားေနေသာ မိကြန္ေထာကုိၾကည့္ကာ တအံ့တၾသေမးမိသည္။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">“ဟုတ္တယ္ဗ်၊ ဒီပညာက အနားကို ကပ္လုိ႔မရေအာင္ ကာကြယ္တဲ့ပညာဗ်ာ၊ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကၽြန္ေတာ့္</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">သမီး ႀကီးလာရင္ သူက သေဘာတူလုိ႔ကေတာ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ဗ်ာ၊ သူ႕စိတ္ထဲက သေဘာမတူတဲ့၊ သူ မႏွစ္သက္တဲ့လူက ေယာက်္ားဗလအားကိုးနဲ႔ သူ႕ကို အႏိုင္က်င့္မွာ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကၽြန္ေတာ္ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">စိုးရိမ္မိတယ္၊ သူ႕ကိုယ္သူ ကာကြယ္ႏိုင္ဖုိ႔အတြက္​ ကိုယ္ခံပညာတစ္ခုခု သူ႕ကိုသင္ေပးထားခ်င္တယ္၊ သူ တတ္ထားေစခ်င္တယ္”</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကၽြန္ေတာ္</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> အားရပါးရ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာေအာင္​ကို ရယ္မိသည္။ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကၽြန္ေတာ္</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ရယ္သည့္အတြက္ သူ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကၽြန္ေတာ့္</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကုိ သိပ္ေက်နပ္ပံုမရ၊ ထိုအခ်ိန္တြင္ မိကြန္ေထာမွာ ငါးႏွစ္အရြယ္သာ ရိွေသးသည္။ အ႐ုပ္ကေလးေတြနဲ႔ ကစားေကာင္းတုန္း။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">“ခင္ဗ်ားက ဘာကိုရယ္တာလဲ”</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">“ကိုငွက္ရာ မိကြန္ေထာက ကေလးရိွပါေသးတယ္၊ မဟုတ္ေသးပါဘူးဗ်ာ”</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">“ဒီအရြယ္ကစၿပီး အေျခခံသင္ထားမွဗ်”</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">“ကိုငွက္က ကိုယ့္သမီး ကိုယ္ၾကည့္ၿပီး အေတြးေတြ ဘယ္အထိေရာက္သြားတယ္ဆိုတာ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကၽြန္ေတာ္</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> နားလည္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေစာပါေသးတယ္ဗ်ာ”</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကၽြန္ေတာ္ေျ</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ပာေတာ့ သူက ေလးေလးနက္နက္ စဉ္းစားေနသည္။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">“မဟုတ္ဘူးဗ်ာ၊ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကၽြန္ေတာ့္</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">သမီးက မိဘေတြအေပၚမွာပဲ အားကိုးေနတာ မလုိခ်င္ဘူး၊ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကၽြန္ေတာ္</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">တုိ႔လည္း သူ႕ကုိ အခ်ိန္ျပည့္ ေနရာတိုင္း ေစာင့္ေရွာက္ေနႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီေတာ့ သူ႕ကိုယ္သူ ကာကြယ္ႏိုင္ရမယ္ဗ်ာ။ ကာကြယ္ႏိုင္တဲ့ အရည္အခ်င္းလည္း သူ​႕မွာ အျပည့္အစုံ ရိွထားရမယ္”</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">သူက ေလးေလးနက္နက္ကို ေျပာေနသည္။ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကၽြန္ေတာ္</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> မရယ္ေတာ့ဘဲ စဉ္းစားမိ၏။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">သူ ဖခင္တစ္ေယာက္အေနႏွင့္ သမီးျဖစ္သူကို စုိးရိမ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ သူစိုးရိမ္ပံုက သမီးပညာတတ္ မျဖစ္မွာ (အတန္းထဲမွာ ပထမတို႔ ဘာတို႔ မရမွာမ်ိဳးကို ဆုိလုိသည္)၊ သူမ်ားဝတ္သလုိ မဝတ္ရ မစားရမွာ၊ ေလာကအလယ္မွာ တင့္တင့္တယ္တယ္ မေနရမွာ စသည္ျဖင့္ သာမန္မိဘေတြ စိတ္ပူသလုိမ်ိဳး ပူျခင္းမဟုတ္၊ သမီးျဖစ္သူ၏ စိတ္လြတ္လပ္ခြင့္ကို​ အေစာ္ကားခံရမွာကို ပူျခင္းျဖစ္သည္။ ေတာ္ေတာ္ေလး ထူးဆန္းသည္ဟုလည္း ဆိုႏိုင္ပါသည္။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">“ကိုငွက္ရယ္ မိန္းကေလးေတြမွာ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကၽြန္ေတာ္</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">တုိ႔သင္မေပးရဘဲ သူတုိ႔ကိုယ္သူတို႔ ကာကြယ္တဲ့နည္းေတြကို အလုိေလ်ာက္ တတ္ထားတာရိွပါတယ္၊ သိပ္စိတ္ပူမေနပါနဲ႔”</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကၽြန္ေတာ္</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> ႏွစ္သိမ့္သည္။ သုိ႔ေသာ္ သူ ေက်နပ္ပံုမရ။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">“မဟုတ္ေသးဘူးဗ်၊ ဒီေခတ္က ဒီလုိမဟုတ္ဘူး၊ မဟုတ္ဘူးဗ်ာ ခင္ဗ်ားမွာ မရိွရင္လည္း </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကၽြန္ေတာ္</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> စံုစမ္းဦးမယ္၊ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကၽြန္ေတာ္</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">လည္း အရင္တုန္းက သင္ဖူးတယ္၊ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကၽြန္ေတာ္</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">သင္တာက</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> သိုင္းေျပာင္းျပန္ဗ်၊ အခုေတာ့ အားလုံး အဆက္အသြယ္ျပတ္ကုန​္ၿပီ၊ စံုစမ္းရင္ေတာ့ ရႏိုင္ပါတယ္”</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ညေန ေျခာက္နာရီေလာက္မွာ မိုးက စဲသြားသည္။ မသြယ္ စပ္ေပးေသာ ဘလက္ေလဘယ္ႏွင့္ ဘလက္ေကာ္ဖီလည္း သုံးခြက္ ကုန္သြားၿပီ။ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကၽြန္ေတာ္ ျ</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ပန္ရန္ သူ႕ကို ႏႈတ္ဆက္သည္။ သူက ငုတ္တုတ္ကေလးထိုင္ကာ ေဆးေပါ့လိပ္​ကို မီးခုိးတေထာင္းေထာင္းထေအာင္ ဖြာရင္း တစ္ခုခုကုိ စဉ္းစားေနပုံေပၚသည္။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကၽြန္ေတာ္</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> သူ႕</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">အက်ႌ</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> သူ႕ပုဆိုးကို ဝတ္ကာ ျပန္လာရင္း လမ္းမွာ စဉ္းစားမိသည္။ သူဟာ ေတာ္ေတာ္ တစ္ဘက္စြန္းေရာက္တာပဲ... ဟု ျဖစ္သည္။ ေနာက္ေတာ့ ရယ္ခ်င္သြားသည္။ ငါကေရာ ဘာထူးလုိ႔လဲ ဆုိေသာ အေတြးေၾကာင့္ျဖစ္၏။ ဒါေၾကာင့္ သူႏွင့္</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကၽြန္ေတာ္</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> ခင္ေနတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);">***</span> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);">(<span style="font-weight: bold;">နီကိုရဲ</span> - <span style="font-weight: bold;">ကြ်န္ေတာ္ ျဖတ္သန္းခဲ့ဖူးေသာ မ်ဉ္​းေျဖာင့္တစ္ေၾကာင္း</span> - ထူးအိမ္သင္ အမွတ္တရ <a href="http://myanmarbooks.ning.com/photo/book_00333-1?context=latest">'အစိမ္းရင့္ေရာင္ ရက္စြဲမ်ား'</a> စာအုပ္မွ)</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);">(facebook, Htoo Eain Thin fan club မွ member <span style="font-weight: bold;">'Bob Dota'</span> ကူးတင္ထားေသာ ပို႔စ္မွ တပိုင္းတစကို copy &amp; paste ျပန္လုပ္ထားသည္။)</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);">***</span> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="font-weight: bold;">Bob Dota</span> အား ေက်းဇူးအထူး။ ကိုယ့္ဘာသာဆုိ ျပန္တင္ခ်င္ေတာင္ စာအုပ္က အနားမွာ မရွိဘူး။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);">***</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1953997581809698767-3127258487391704546?l=ritako.blogspot.com' alt='' /></div>Ritahttp://www.blogger.com/profile/08477862699553135738noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1953997581809698767.post-88049254612803622542011-08-07T13:26:00.005+08:002011-08-08T09:32:18.835+08:00<span style="color: rgb(0, 51, 51);"><object style="height: 180px; width: 200"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Sq3xU4a02bg?version=3"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/Sq3xU4a02bg?version=3" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always" width="200" height="180"></embed></object><br /><br /><span style="font-weight: bold;">ႏႈတ္ဆက္ျခင္း (ေဇာ္ဝင္းထြဋ္၊ ေတးေရး - ေ႐ႊေဂ်ာ္ေဂ်ာ္)</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><br /><br />မၾကာခင္ေလးမွာပဲ အေဝးကို သြားေတာ့မယ္<br />ဒီအခ်ိန္ မင္းကိုကြယ္ ငါ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္<br />မေျပလည္ခဲ့တာလည္း အို မင္းရင္ထဲ ရွိရင္<br />ေက်ပါ<br />ကိုယ့္ကို ခြင့္လႊတ္ေတာ့ကြယ္<br /><br />မလုိခ်င္ ျငင္းပယ္ခဲ့ ဒီေမတၱာတရားတုိ႔ရယ္<br />အို ရင္ထဲျပန္ၿပီး သိမ္းဆည္းသြားပါမယ္<br />ငါ ရင္မွာ ေၾကကြဲ<br />အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္ရင္လည္း<br /></span></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ေက်ပါ<br />ကိုယ့္ကို ခြင့္လႊတ္ေတာ့ကြယ္<br /><br />အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေလးမွာ ဝမ္းနည္း<br />ႏႈတ္ဆက္ခဲ့တယ္<br />ဒီခ်ိန္မွာ မင္းရဲ႕ အၿပံဳးေလး<br />ခဏေလာက္ ရခ်င္တယ္<br />မေျပလည္စရာ အေၾကာင္းေတြ ရွိလည္း<br />ခဏေလာက္ ေမ့ပစ္ခဲ့<br />ဟိုအရင္အတိုင္းပဲ<br />ဘာမွ မေျပာင္းလဲ<br />မင္းရဲ႕ အနားက အၿမဲတမ္း မိတ္ေဆြကြယ္<br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">ငါတုိ႔ ေဝးေလတဲ့ ဘဝတာ လမ္းမရယ္</span><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">တခါတေလေတာ့ ျပန္ၿပီး</span><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">သတိရလုိက္ပါကြယ္</span><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;"> ေပ်ာ္စရာေတြ ႀကံဳခဲ့</span><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">အတိတ္က အေၾကာင္းေတြနဲ႔</span><br /></span></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><br />ေက်ပါ<br />ကိုယ့္ကို ခြင့္လႊတ္ေတာ့ကြယ္</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1953997581809698767-8804925461280362254?l=ritako.blogspot.com' alt='' /></div>Ritahttp://www.blogger.com/profile/08477862699553135738noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1953997581809698767.post-2414058377544191972011-08-05T09:31:00.007+08:002011-08-06T16:05:49.230+08:00<a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://1.bp.blogspot.com/-L9LBV9oJZpk/TjtG9-moFqI/AAAAAAAACNw/BQJipt9-fsc/s1600/300620112147.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-L9LBV9oJZpk/TjtG9-moFqI/AAAAAAAACNw/BQJipt9-fsc/s400/300620112147.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5637177389175281314" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 51, 51);">အေဝးက ႐ြာဦးဘုန္းႀကီးေက်ာင္း</span><br /><br /><a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://1.bp.blogspot.com/-bDeQmdfIyeA/TjlUAaVMdqI/AAAAAAAACKA/2O9lWY0R5Gc/s1600/120720112170.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-bDeQmdfIyeA/TjlUAaVMdqI/AAAAAAAACKA/2O9lWY0R5Gc/s400/120720112170.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636628774675838626" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 51, 51);">စီးတီးမတ္</span><br /><br /><a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://2.bp.blogspot.com/-LQjXUYA9q-M/TjlVxNsKn8I/AAAAAAAACMQ/Mo2v-E5ed8M/s1600/170720112189.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-LQjXUYA9q-M/TjlVxNsKn8I/AAAAAAAACMQ/Mo2v-E5ed8M/s400/170720112189.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636630712607743938" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဘယ္ထဲက ဘာဆုိင္မွန္းမသိ</span><br /><br /><a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://4.bp.blogspot.com/-AX0LC7vBzUk/TjlUGLFw5EI/AAAAAAAACKI/kt0xW-bPSRA/s1600/120720112171.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-AX0LC7vBzUk/TjlUGLFw5EI/AAAAAAAACKI/kt0xW-bPSRA/s400/120720112171.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636628873663800386" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲ</span><br /><br /><a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://3.bp.blogspot.com/-M083S0pgYFY/TjlUMhBpesI/AAAAAAAACKQ/ZSwPEg3pLLY/s1600/120720112172.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-M083S0pgYFY/TjlUMhBpesI/AAAAAAAACKQ/ZSwPEg3pLLY/s400/120720112172.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636628982631332546" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲ</span><br /><br /><a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://1.bp.blogspot.com/-Xle68QeY6lo/TjlUR2jSN6I/AAAAAAAACKY/OKOckAfGgy4/s1600/120720112173.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-Xle68QeY6lo/TjlUR2jSN6I/AAAAAAAACKY/OKOckAfGgy4/s400/120720112173.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636629074308904866" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲ</span><br /><br /><a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://1.bp.blogspot.com/-NJbdxs5gSAk/TjlUaKNBBeI/AAAAAAAACKg/NtjZSZYDGiA/s1600/120720112174.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-NJbdxs5gSAk/TjlUaKNBBeI/AAAAAAAACKg/NtjZSZYDGiA/s400/120720112174.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636629217023165922" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲ</span><br /><br /><a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://2.bp.blogspot.com/-x5pglSFvMLk/TjlUiv1sb7I/AAAAAAAACKo/rwuzTfGJgCY/s1600/120720112175.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-x5pglSFvMLk/TjlUiv1sb7I/AAAAAAAACKo/rwuzTfGJgCY/s400/120720112175.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636629364564848562" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲ</span><br /><br /><a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://1.bp.blogspot.com/--lHqNLNcUD8/TjlUoibrpAI/AAAAAAAACKw/yGigxCQWw7k/s1600/120720112176.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/--lHqNLNcUD8/TjlUoibrpAI/AAAAAAAACKw/yGigxCQWw7k/s400/120720112176.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636629464045298690" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲ</span><br /><br /><a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://2.bp.blogspot.com/-KAafCiYB6cQ/TjlUv4DLktI/AAAAAAAACK4/3hAgajMn0bI/s1600/120720112177.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-KAafCiYB6cQ/TjlUv4DLktI/AAAAAAAACK4/3hAgajMn0bI/s400/120720112177.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636629590107198162" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲ</span><br /><br /><a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://1.bp.blogspot.com/-g_222EdxM3w/TjlU2xwCHXI/AAAAAAAACLA/FTuGLArkIdw/s1600/120720112178.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-g_222EdxM3w/TjlU2xwCHXI/AAAAAAAACLA/FTuGLArkIdw/s400/120720112178.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636629708675358066" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲ</span><br /><br /><a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://2.bp.blogspot.com/-h6ITUsT5YrU/TjlU9gzIPnI/AAAAAAAACLI/VCK3FlDb5NQ/s1600/120720112179.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-h6ITUsT5YrU/TjlU9gzIPnI/AAAAAAAACLI/VCK3FlDb5NQ/s400/120720112179.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636629824384024178" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲ</span><br /><br /><a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://1.bp.blogspot.com/-t51QMnhISGM/TjlVDTvkvPI/AAAAAAAACLQ/kzbk0lSr1xA/s1600/120720112180.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-t51QMnhISGM/TjlVDTvkvPI/AAAAAAAACLQ/kzbk0lSr1xA/s400/120720112180.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636629923958668530" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲ</span><br /><br /><a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://3.bp.blogspot.com/-0Wy0CzWa2DE/TjlVJiGl1YI/AAAAAAAACLY/n5iba2Fkz5Q/s1600/120720112181.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-0Wy0CzWa2DE/TjlVJiGl1YI/AAAAAAAACLY/n5iba2Fkz5Q/s400/120720112181.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636630030892520834" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲ</span><br /><br /><a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://2.bp.blogspot.com/-fEq9W5xchmY/TjlVSJreaZI/AAAAAAAACLg/mHhry7K6xwU/s1600/120720112182.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-fEq9W5xchmY/TjlVSJreaZI/AAAAAAAACLg/mHhry7K6xwU/s400/120720112182.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636630178955159954" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲ</span><br /><br /><a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://3.bp.blogspot.com/-4BMW0f4hkKg/TjlVZRymfZI/AAAAAAAACLo/MeiMobjeNuI/s1600/120720112183.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-4BMW0f4hkKg/TjlVZRymfZI/AAAAAAAACLo/MeiMobjeNuI/s400/120720112183.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636630301391617426" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲ</span><br /><br /><a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://2.bp.blogspot.com/-_yzMg10Rv9g/TjlVmsDwzfI/AAAAAAAACMA/64S-ta1TCAw/s1600/140720112186.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-_yzMg10Rv9g/TjlVmsDwzfI/AAAAAAAACMA/64S-ta1TCAw/s400/140720112186.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636630531781217778" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲ</span><br /><br /><a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://2.bp.blogspot.com/-9Gpczzc54jc/TjlVrXj1SdI/AAAAAAAACMI/Yp0beCffQTQ/s1600/140720112187.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-9Gpczzc54jc/TjlVrXj1SdI/AAAAAAAACMI/Yp0beCffQTQ/s400/140720112187.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636630612177930706" border="0" /></a><br /><br /><a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://4.bp.blogspot.com/-Ci-mXSmK-T4/TjlVdspKACI/AAAAAAAACLw/b1M3LKY8smM/s1600/120720112184.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-Ci-mXSmK-T4/TjlVdspKACI/AAAAAAAACLw/b1M3LKY8smM/s400/120720112184.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636630377319235618" border="0" /></a><br /><br /><a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://4.bp.blogspot.com/-JBZtRjaVSuM/TjlViUXbtbI/AAAAAAAACL4/8xa5vChK6vs/s1600/120720112185.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-JBZtRjaVSuM/TjlViUXbtbI/AAAAAAAACL4/8xa5vChK6vs/s400/120720112185.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636630456701793714" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 51, 51);">လံုးဝ မတို႔ထိခဲ့ရ။ ဒီတိုင္းၾကည့္ၿပီး ျပန္လာရသည္။ !_!</span><br /><br /><a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://1.bp.blogspot.com/-T1xOEYhzF5o/TjlWF5vOE-I/AAAAAAAACMg/u6KSSMn1IRY/s1600/210720112191.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-T1xOEYhzF5o/TjlWF5vOE-I/AAAAAAAACMg/u6KSSMn1IRY/s400/210720112191.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636631068029096930" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ရန္ကုန္ေလဆိပ္</span><br /><br /><a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://1.bp.blogspot.com/-Drw0tHbJ0zo/TjlWBJoxaEI/AAAAAAAACMY/eqespVzyras/s1600/210720112190.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-Drw0tHbJ0zo/TjlWBJoxaEI/AAAAAAAACMY/eqespVzyras/s400/210720112190.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636630986397673538" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ရန္ကုန္ေလဆိပ္<br /><br />***<br />အမွန္ေတာ့ ဒီႏွစ္ ျပည္ေတာ္ျပန္ခရီးကို ေရးဖို႔စိတ္ကူးမရွိ။ ဟို႐ိုက္ဒီ႐ိုက္မ်ား ထုတ္ရွင္း႐ံုသာ။<br /><br />***<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1953997581809698767-241405837754419197?l=ritako.blogspot.com' alt='' /></div>Ritahttp://www.blogger.com/profile/08477862699553135738noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1953997581809698767.post-56749977668087518532011-08-04T22:12:00.008+08:002011-08-04T22:39:57.824+08:00<a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://1.bp.blogspot.com/-1Ys4OsCoMo4/TjlTqq67z3I/AAAAAAAACJg/kUDJZENrmj8/s1600/010720112157.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-1Ys4OsCoMo4/TjlTqq67z3I/AAAAAAAACJg/kUDJZENrmj8/s400/010720112157.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636628401171976050" border="0" /></a><br /><br /><a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://2.bp.blogspot.com/-OeAefEaplag/TjlTxSSp20I/AAAAAAAACJo/Ug4lc-YiJXY/s1600/110720112159.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-OeAefEaplag/TjlTxSSp20I/AAAAAAAACJo/Ug4lc-YiJXY/s400/110720112159.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636628514819660610" border="0" /></a><br /><br /><a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://3.bp.blogspot.com/-nzFqEL-Y3DU/TjlT2GtTHFI/AAAAAAAACJw/EX8Cuk8_FDA/s1600/110720112164.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-nzFqEL-Y3DU/TjlT2GtTHFI/AAAAAAAACJw/EX8Cuk8_FDA/s400/110720112164.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636628597609536594" border="0" /></a><br /><br /><a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://4.bp.blogspot.com/-pif0-E7p_6Q/TjlT7nWqn1I/AAAAAAAACJ4/Qz6E2JjWo3c/s1600/110720112165.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-pif0-E7p_6Q/TjlT7nWqn1I/AAAAAAAACJ4/Qz6E2JjWo3c/s400/110720112165.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636628692272324434" border="0" /></a><br /><br /><a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://1.bp.blogspot.com/-OL-Z6T7VnUw/Tjqjr1U5q_I/AAAAAAAACNg/onHgWiCcVew/s1600/110720112166.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-OL-Z6T7VnUw/Tjqjr1U5q_I/AAAAAAAACNg/onHgWiCcVew/s400/110720112166.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636997857052044274" border="0" /></a><br /><br /><a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://2.bp.blogspot.com/-X2KOptLr9RM/TjqjknxbM2I/AAAAAAAACNY/q09XT6DKPG8/s1600/110720112163.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-X2KOptLr9RM/TjqjknxbM2I/AAAAAAAACNY/q09XT6DKPG8/s400/110720112163.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636997733154501474" border="0" /></a><br /><br /><a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://3.bp.blogspot.com/-po0dOq0MO0o/TjqjdlR0j-I/AAAAAAAACNQ/OXftSBPBsns/s1600/110720112162.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-po0dOq0MO0o/TjqjdlR0j-I/AAAAAAAACNQ/OXftSBPBsns/s400/110720112162.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636997612225990626" border="0" /></a><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">တရားရိပ္သာနဲ႔ အနီးတဝိုက္က ေနရာေတြ။<br />စေရာက္တဲ့ေန႔နဲ႔ ေနာက္ဆံုးေန႔က ႐ိုက္ယူလာခဲ့မိတယ္။<br /><br />အဲဒီမွာ ဝင္ခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြအတြက္ ဝမ္းသာမိတယ္။<br />အဲဒီကေန ထြက္ခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္ကေတာ့ ပိုၿပီး ဝမ္းသာမိခဲ့တယ္။<br />(ေနာက္ဘက္မွာ ျဖတ္မပစ္ႏိုင္ေသးတဲ့ ႀကိဳးေတြက အမ်ားႀကီးက်န္ေနေသးတယ္)<br /><br />ထြက္ထြက္ခ်င္းရက္မွာပဲ အေၾကာင္းတုိက္ဆုိင္ၿပီး ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္အခ်ိန္ကို ထိထိခိုက္ခိုက္ သတိရမိေသးတယ္။<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ခု ျပန္ၾကည့္ေတာ့ ဗလိေဗာဓ နည္းပါးခဲ့တဲ့ အဲဒီအခုိက္အတန္႔က ရွင္းလင္းမႈကို ျပန္ေတြ႕ရတယ္။<br />ႏွစ္ ၃၀ ေလာက္ ယဉ္ပါးလာတဲ့ ေန႔စဉ္ဘဝက အရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ခြာခ်ထားျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္။ လက္ရွိဘဝကို ဘာမွမရွိသေလာက္နဲ႔ ျဖတ္သန္းၾကည့္ခဲ့ရတဲ့ ရက္ပိုင္း။<br /><br />ျဖစ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ မၾကာခဏ ျပန္ရခ်င္သားပဲ။ ႏွစ္ဝက္ေလာက္ကို တစ္ခါ။<br /><br />***</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1953997581809698767-5674997766808751853?l=ritako.blogspot.com' alt='' /></div>Ritahttp://www.blogger.com/profile/08477862699553135738noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1953997581809698767.post-2573043787427323812011-08-03T22:41:00.015+08:002011-08-06T16:03:07.820+08:00<a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://1.bp.blogspot.com/-Y-3Y26GL6xA/TjlWKhcvELI/AAAAAAAACMo/j9utRczbQv0/s1600/290620112144.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-Y-3Y26GL6xA/TjlWKhcvELI/AAAAAAAACMo/j9utRczbQv0/s400/290620112144.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636631147408462002" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ခ်န္ဂီ</span><br /><br /><a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://2.bp.blogspot.com/-FfA6U_tAi6g/TjlWQ8hzmJI/AAAAAAAACMw/Y4hvg0ICllY/s1600/290620112145.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-FfA6U_tAi6g/TjlWQ8hzmJI/AAAAAAAACMw/Y4hvg0ICllY/s400/290620112145.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636631257756702866" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 51, 51);">အဲဒီတေယာက္ အၾကာႀကီးပဲ ကြန္ပ်ဴတာ သံုးတယ္။ အသြားမွာေတာ့ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ၾကည့္ရ ျမင္ရတာ ခ်န္ဂီလည္း လွေန စိတ္တိုင္းက်ေနတာပဲ။<br /><br />ဒီႏွစ္လည္း ဆစ္ခ္အဲပဲ စီးသြားျဖစ္တယ္။ ဒီလို လူျပန္မမ်ားတဲ့ လပိုင္းမွာေတာင္ ေဈးမခ်၊ အဲဒါအျပင္ကို မႏွစ္က ကီလို ၃၀ ရတာ ဒီႏွစ္ ၂၀ ပဲ ရတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြနဲ႔ ဆစ္ခ္အဲပဲ စီးလုိက္ပါတယ္။ ဟန္းကယ္ရီသယ္တာေတာင္ (ဟန္းကယ္ရီကလည္း ၁၀ ကီလုိခြဲ) ကီလုိ ၂၀ က ဘယ္လုိမွ မပိုေအာင္ လုပ္လို႔မရေတာ့ (၃ ကီလုိေလာက္ ပိုလားမသိ) နည္းနည္းပါးပါးေလာက္ေတာ့ ရမွာပါဆုိ ကိုယ့္ဘာသာ အားေပး၊ လုိက္ပို႔တဲ့ အိမ္ကညီမေလးမ်ားကလည္း အားေပးၿပီး သယ္လာခဲ့တယ္။<br /><br />ေနာက္ ေလဆိပ္မွာ လူႀကံဳေစာင့္ေနတဲ့တစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႕ေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာေတာင္ ကီလို ၂၀ က ၃ ကီလိုေလာက္ ပိုေနပါတယ္ေျပာေတာ့ အဲဒီလူႀကံဳက ၂၅ ကီလို ရပါတယ္၊ ရရင္ သယ္သြားေပးပါေျပာေတာ့၊ ကီလိုခ်ိန္တဲ့အခါ ရလည္း ရေတာ့ သယ္သြားေပးလုိက္ပါတယ္။ ကိုယ္လည္း မ, ရတာမွ မဟုတ္တာ။<br /><br />ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ အနည္းငယ္ ထူးဆန္းတယ္။ (တကယ္ေတာ့ ဆန္းခ်င္မွ ဆန္းမွာပါ။ ကိုယ္သာ မႀကံဳဖူးလုိ႔)။ လိုက္ပို႔ေပးတဲ့ ညီမႏွစ္ေယာက္နဲ႔ စကားေျပာေနတုန္း "ရန္ကုန္ျပန္ၾကမွာလားခင္ဗ်ာ" လုိ႔ လာေမးပါတယ္။ "ဟုတ္တယ္" ေျပာေတာ့ "အထဲဆိုင္တဆိုင္ကေန ေဆးလိပ္ေလးဝယ္ၿပီး သယ္သြားေပးလုိ႔ရမလား ခင္ဗ်ာ" တဲ့။ "မရပါဘူးရွင္" လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ ဆိုေတာ့ "ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ ခင္ဗ်ာ" တဲ့။ "ဘာမွမျဖစ္ဘူး။ အလုပ္႐ႈပ္လို႔" လုိ႔ ပဲ ေျပာလုိက္တယ္။<br /><br />သူက ဆက္ေျပာေသးတယ္။ "ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဟင္၊ တကယ္က အဲဒီေဆးလိပ္သယ္တာ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး" တဲ့။ ဘာမွမျဖစ္ဘူးဆုိတာ သူ ဘာကို ဆိုလိုခ်င္တာလဲ မသိ။<br /><br />ျပန္စဉ္းစားၾကည့္ရင္ အဲလို ျပတ္ေတာင္းေတာင္း ေျပာလုိက္ရတာကို စိတ္ထဲ တမ်ိဳးပဲ။ ဒါေပမဲ့ အဲလို ကိစၥမ်ိဳး လုိက္လုပ္ေပးရေလာက္ေအာင္ထိ ကိုယ္ သေဘာမေကာင္းႏိုင္ဘူးဆိုတာလည္း ကိုယ့္ဘာသာ သိတယ္။ မျဖစ္လို႔ လုပ္ေပးရရင္ေတာင္ ေအာင့္သီးေအာင့္သက္ျဖစ္မိမွာပဲ။ အဲဒီေနရာမွာ ေဆးလိပ္မဟုတ္ဘဲ ေဆး၊ ဒါမွမဟုတ္လည္း တကယ္ အေရးပါၿပီး ကူညီရရာေရာက္တဲ့၊ အဓိပၸါယ္ရွိတဲ့ ပစၥည္းတမ်ိဳးမ်ိဳးဆုိ အဲလို ျဖစ္မိ၊ ျပန္ေျပာမိမွာမဟုတ္ဘူး။<br /><br />အမွန္ေျပာရရင္ သြားခါနီး၊ လာခါနီး ကိုယ္မသိတဲ့ဆုိင္ ရွာရ၊ ေဖြရ၊ ကိုယ္သံုးေနက်မဟုတ္တဲ့ (ဘာမွလည္း အေရးမႀကီးတဲ့) ပစၥည္း ရွာရ ဝယ္ရ (သူေပးလိုက္တဲ့ ပိုက္ဆံေလး ကိုင္ၿပီးေတာ့ ေပါ့ေလ)... အဲေလာက္ထိ ကရိကထ မခံခ်င္ဘူး။ ကိုယ့္ကိစၥကိုယ္ေတာင္ ဇယား႐ႈပ္မယ္ထင္ရင္ ၿပီးၿပီးေရာ လုပ္ပစ္မိတာမ်ားတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း အဲဒီအခ်ိန္မွာ တကယ္လိုအပ္ အေရးႀကီးလို႔ လုပ္ေပးရတာမ်ိဳးဆုိရင္ ဘယ္ေလာက္ ကရိကထမ်ားလည္း လုပ္ေပးမိမွာ အေသအခ်ာပဲ။ ခုေတာ့... "အထဲကေန ေဆးလိပ္ေလးဝယ္ၿပီး ရန္ကုန္ကို သယ္သြားေပးပါ" ဆုိပဲ။<br /><br />ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ ျပတ္ေတာင္းေတာင္းေျပာၿပီး (ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ေတာ့ ေျပာပါတယ္) ျငင္းလုိက္ရတာကို စိတ္ေတာ့ မေကာင္းပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္တစ္ခါ အဲလိုမ်ိဳးနဲ႔ ႀကံဳလည္း အဲဒီတုိင္းပဲ ဆက္လုပ္မိမွာပဲ။<br /><br />အလြယ္ေျပာရင္ေတာ့ အကူအညီေတာင္းတယ္။ ကိုယ္က အကူအညီေတာင္းတာကို ျငင္းလုိက္တယ္ေပါ့ေလ။ ဒါေပမဲ့ ဝယ္ၿပီးသား ယူသြားေပးရတယ္ဆုိရင္ေတာ့လည္း တမ်ိဳး။<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဒုကၡ၊ ဒုကၡ။<br /><br />အကူအညီဆုိတာကို အနက္ဖြင့္ဖို႔ ႀကိဳးစားၾကရင္ ေကာင္းမလားပဲ။<br /></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><br /></span><a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://2.bp.blogspot.com/-5Si2mike4h0/TjlWWlgM5EI/AAAAAAAACM4/Yt29NNRAvRY/s1600/290620112146.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-5Si2mike4h0/TjlWWlgM5EI/AAAAAAAACM4/Yt29NNRAvRY/s400/290620112146.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636631354655171650" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> စြဲလမ္း (၈ မိုင္ ဆုိင္ခြဲ)။ မႏွစ္ကထိ သမိုင္း တစ္ဆုိင္ပဲ ရွိေသးတယ္။ သမိုင္းလမ္းဆံုမွာ စဖြင့္ေတာ့ နသတ္နဲ႔ လန္းတဲ့ဆိုင္။ ေနာက္မွ ျပန္ျပင္လိုက္တယ္။</span><br /><br /><a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://1.bp.blogspot.com/-lWb5EVM95yM/TjlTPKhhT-I/AAAAAAAACIw/p81f4nddL_Y/s1600/010720112151.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-lWb5EVM95yM/TjlTPKhhT-I/AAAAAAAACIw/p81f4nddL_Y/s400/010720112151.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636627928618979298" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> Happy (ကမၻာေအး ဂမုန္းပြင့္မွာလို႔ ထင္တယ္)</span><br /><br /><a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://4.bp.blogspot.com/-yfBpWpnqQ5M/TjlTTGWkR-I/AAAAAAAACI4/KQ97aHPY9Sw/s1600/010720112152.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-yfBpWpnqQ5M/TjlTTGWkR-I/AAAAAAAACI4/KQ97aHPY9Sw/s400/010720112152.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636627996218771426" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 51, 51);">Happy</span><br /><br /><a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://2.bp.blogspot.com/-lOPo0VP1PGs/TjlTW5zzjiI/AAAAAAAACJA/JV16SlX5WWw/s1600/010720112153.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-lOPo0VP1PGs/TjlTW5zzjiI/AAAAAAAACJA/JV16SlX5WWw/s400/010720112153.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636628061571223074" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 51, 51);">Happy</span><br /><br /><a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://4.bp.blogspot.com/-9oOgCjO6Mn8/TjlTa0qN9-I/AAAAAAAACJI/WH2wkGNNnyg/s1600/010720112154.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-9oOgCjO6Mn8/TjlTa0qN9-I/AAAAAAAACJI/WH2wkGNNnyg/s400/010720112154.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636628128908310498" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 51, 51);">Happy</span><br /><br /><a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://4.bp.blogspot.com/-yfBpWpnqQ5M/TjlTTGWkR-I/AAAAAAAACI4/KQ97aHPY9Sw/s1600/010720112152.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-yfBpWpnqQ5M/TjlTTGWkR-I/AAAAAAAACI4/KQ97aHPY9Sw/s400/010720112152.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636627996218771426" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 51, 51);">Happy</span><br /><br /><a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://4.bp.blogspot.com/-PldT36CdlF4/TjlTe-Td3rI/AAAAAAAACJQ/TKp95xyjDc4/s1600/010720112155.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-PldT36CdlF4/TjlTe-Td3rI/AAAAAAAACJQ/TKp95xyjDc4/s400/010720112155.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636628200216714930" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 51, 51);">Happy</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"></span><br /><br /><a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://2.bp.blogspot.com/-u4friWqCBd8/TjlTize32hI/AAAAAAAACJY/G0GEbCKRl7k/s1600/010720112156.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-u4friWqCBd8/TjlTize32hI/AAAAAAAACJY/G0GEbCKRl7k/s400/010720112156.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636628266031241746" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဘာမွန္း မမွတ္မိေတာ့။<br /><br />အဲဒီထဲ ပတ္ေနတုန္းမွာပဲ အဲဒီမွာ ဗံုးေပါက္တယ္လုိ႔ အျပင္မွာ ေကာလဟလ ထြက္ေနေသးတယ္။ ေရာက္ၿပီး ေနာက္တစ္ရက္။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1953997581809698767-257304378742732381?l=ritako.blogspot.com' alt='' /></div>Ritahttp://www.blogger.com/profile/08477862699553135738noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-1953997581809698767.post-28864318405167489362011-08-03T12:47:00.013+08:002011-08-04T23:34:37.068+08:00<span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">န:</span> ညက သူငယ္ခ်င္းလိုပဲ ဆက္၍ ေခၚမည္ ခိုင္ ဖတ္လို႔ ၿပီးတယ္.. ေကာင္းသားဟ</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">Me:</span> ခိုင္ ကို မဖတ္ဖူးေသး။ ဒီတေခါက္ ျပန္ေတာ့ ေတြ႕ခဲ့တယ္။ တကသ ဘန ကို သိပ္မႀကိဳက္ေတာ့</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">န:</span> တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ကို.. ေႏြကႏာၱဦးရယ္.. သူ႔ကၽြန္မခံၿပီရယ္ပဲ ဖတ္ဖူးတယ္ မႀကိဳက္လို႔။ ခုေတာ့ သူမ်ား တိုက္တြန္းလို႔ ဖတ္ျဖစ္တာ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">Me:</span> နည ေကာင္းတယ္ေျပာေတာ့ ဖတ္ၾကည့္ခ်င္သား</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">javascript:pop('onlinname:</span> မဆလဘဲ</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">Me:</span> သူ႕အေရးအဖြဲ႕ေတြ ကိုယ္နဲ႔ ကီးမကိုက္</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">န:</span> ကာရိုက္တာေတြ ေဖာ္သြားတာ ႀကိဳက္တယ္</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">n:</span> ဒါဆို ၿငိမ္းေက်ာ္ေလး ဖတ္ၾကည့္ၾကပါလားကြယ္.. ဟိဟိ</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">န:</span> ဟုတ္တယ္.. ကာရန္ေတြေရာ အႏြဲ႔ေတြေရာ ေရးေတာ့ စိတ္မရွည္ဘူး တခါတေလ</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">Me:</span> နယ္က အိမ္မွာ ငက၊ နဂသ၊ မစဝ (ပတက) စာအုပ္ေတြ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား ရွိတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">V:</span> တကသဘန ကေတာ့ မ်ားၾကီးဖတ္ဖူးတယ္ ထားေတြ ဆင္စြယ္နန္းေတြပဲ မ်ားတာ .. အီေျမမွသည္ ေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">Me:</span> ငယ္ငယ္တုန္းက ဘာမွမရွိ အဲဒါေတြ လွန္ဖတ္တာပဲ။ ဒါေပမဲ့လည္း မရွိလုိ႔ဖတ္တာ။ မစြဲဘူး။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">C:</span> ေတာင္ၾကီးကဇတ္လမ္းဘာပါလိမ့္ တကသဘန။ တအားႏုတာပဲ ေ၇းထားတာက။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">န:</span> ဟုတ္ပ</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">Me:</span> မစဝ (ပတက) ကို ကဗ်ာ ႀကိဳက္သေလာက္ လံုးခ်င္း မႀကိဳက္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">n:</span> ေအး ဟုတ္တယ္ ရတ... မစဝ က ကဗ်ာေတာ့ ေကာင္းးး တခ်ဳိ ့ကဗ်ာမ်ား အလြတ္ေတာင္ ရေနေသးး က်က္စာမလို</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">V:</span> အီေျမမွသည္ တပုဒ္ပဲ ေသခ်ာ စိတ္ထဲက်န္တယ္</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">n:</span> ဇာတ္ညြန္းေရးတတ္ခ်င္တဲ့သူေတြ ၿငိမ္းေက်ာ္ ဖတ္သင့္တယ္</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">m:</span> Mnemm , Emmt , tnclpsykmk are his masterpiece for me, tnclpsykmk is the best among them. Your post and your value , just thinking one's value and one's likes from </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">books. I have almost all of pn books.</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">Me:</span> ခိုင္ကေတာ့ အေျပာမ်ားတယ္။ မဖတ္ျဖစ္ေသးတာ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">m:</span> I like him since he values what human beings should value. And the courage of the poor. He also was poor and bright. He tried to become an educated person and </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">showed the way for the next gen. Almost half of the people on mc are under his novel influence :) at that time. Men becomes lecturers.</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">Me:</span> အႏုပညာရပ္တခုခုကေန တစံုတရာကို ေမွ်ာ္လင့္ ရွာေဖြတဲ့သူနဲ႔၊ အႏုပညာရပ္တခုခုကေန ခံစားမႈကလြဲလို႔ ဘာမွ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့သူေတြဟာ အျမင္ ကြာမွာပဲ။ အဲဒါ ဘယ္သူအမွန္ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဘယ္သူအမွားမဟုတ္ဘူး။ ကြာတာက ကြာတာပဲ။ m က ပထမအမ်ိဳးထဲမွာ ပါပံုရတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">m:</span> There is no formula but preference.</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">Me: </span>အႏုပညာသမားက ခံစားသူအက်ိဳးအျမတ္အတြက္လုိ႔ ရည္ရြယ္ေရးတာ ေကာင္းတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ စိတ္ထားျဖစ္မွာပါ။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္အေနနဲ႔ေတာ့ အႏုပညာသန္႔သန္႔လုိ႔ မခံစားမိေတာ့ဘူး။ အဲဒါ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကြာတယ္။ ကိုယ္ေတာ့ ကိုယ့္ ဘာလမ္းမွ မျပဘဲ၊ ဘာလမ္းမွ ျပဖို႔စိတ္ကူးမရွိဘဲ၊ အရွိအတုိင္း ခံစားမႈအတိုင္း အျပင္ကအတုိင္း ခ်ျပတတ္တဲ့စာေရးသူေတြကို ပိုသေဘာက်တယ္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">အဲဒါေၾကာင့္ တကသဘနတို႔ မစဝတို႔ မႀကိဳက္ဘူးဆုိတာ အေရးအဖြဲ႕နဲ႔ ခံစားမႈပိုင္း ကိုယ္နဲ႔ မတုိက္ဆုိင္တာကိုေျပာတာ။ သူတုိ႔ ဖန္တီးမႈပိုင္းကို ေျပာတာ။ အဲဒီမွာ သူတို႔ ထည့္ေပးလိုက္တဲ့ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ေစတနာဆုိတာေတြ ရည္ရြယ္ခ်က္ဆုိတာေတြကို ေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ အဲဒါေတြက ထိခ်င္းထိ ဦးေႏွာက္ကိုပဲ ထိတယ္။ ခံစားမႈကို မထိဘူး။ ဂ်ဴး ေနာက္ပိုင္းစာေတြလိုေပါ့။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဂ်ဴး ေနာက္ပိုင္းစာအုပ္ေတြ ကိုယ္ လံုးဝမႀကိဳက္ေတာ့ဘူး။ အဲလုိေျပာရင္ အဲဒါ ဂ်ဴး ဖန္တီးမႈေတြကို တန္ဖိုးမထားဘူး ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး။ <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">ႀကိဳက္တယ္ မႀကိဳက္ဘူးဆုိတာကို စကားလံုးရွိလုိ႔ </span></span><span style="color: rgb(153, 0, 0); font-weight: bold; font-style: italic;">သံုးလိုက္ရေပမယ့္ အဲဒါနဲ႔တင္ တထစ္ခ်ေျပာလုိ႔မရဘူး။ တကယ္ေတာ့ စကားလံုးေတြက မလံုေလာက္ဘူး။ တယ္လီပသီလိုေနတယ္။ စကားလံုးဟာ တခြန္းဆို တခြန္းပဲယူလို႔ မရဘူး။ (ကိုယ္လုိရာကို </span><span style="color: rgb(153, 0, 0); font-weight: bold; font-style: italic;">ဆြဲယူလုိ႔ မရဘူး)</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကိုယ့္အႀကိဳက္ေျပာရရင္ ဂ်ဴးကို ဝတၳဳမေရးဘဲ ေဆာင္းပါးေတြခ်ည္း ေနာက္ပိုင္းေရးေစခ်င္ေတာ့တယ္။ သူေျပာခ်င္ ေပးခ်င္တာေတြက ေဆာင္းပါးနဲ႔ပိုလုိက္ၿပီး ေဆာင္းပါးသာျဖစ္ရင္ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ပိုတန္ဖိုးရွိမွာလို႔ခ်ည္း ေတြးမိတယ္။ ကိုယ့္အႀကိဳက္ေပါ့။ ေဈးကြက္ေတာ့ မသိဘူး။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဥပမာ - ဝင္းဝင္းလတ္ အခ်စ္၏ေနာက္ဆက္တြဲ မွာဆုိရင္ သူ႕ စံျပ ဇာတ္ေကာင္ေတြဟာ တကယ့္ စံေတြပဲ။ (တကသဘနတို႔ လိုင္းမ်ိဳးပဲ)။ ဒါေပမဲ့ကြာတာက တင္ျပပံု၊ သ႐ုပ္ေဖာ္ပံု၊ အင္မတိ အင္မတန္ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကိုယ္ေတြအတြက္ ကြာတယ္။ အဲဒီလို အရည္အေသြးမ်ိဳးထက္မကေအာင္ တကသဘန ေရးခ်င္ ေရးႏိုင္မယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီလို ဇာတ္ေကာင္သရုပ္ေဖာ္မႈမ်ိဳး သူ မတတ္ႏိုင္ဘူး။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">တကသဘန တို႔ မစဝတုိ႔က သူတို႔ စံေတြကို လူနဲ႔တူေအာင္ (ဖတ္တဲ့လူနဲ႔ တသားတည္းက်ေအာင္) မျပႏိုင္ဘူး။ ဖတ္တဲ့လူက သပ္သပ္၊ ဇာတ္ေကာင္က သပ္သပ္ႀကီးပဲ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">န:</span> ခိုင္ကေလာ့ လူပီသပါတယ္ (နည အဲလို ၫႊန္းလုိ႔ ဖတ္ၾကည့္ခ်င္တာ။ ခိုင္ စာအုပ္ကို အဲလုိလာေျပာ လာၫႊန္းၾကတာ 3/4 ေယာက္ရွိၿပီ။ ၿပီးေတာ့ အကုန္လံုးက တကၠသုိလ္ဘုန္းႏိုင္ ဖန္ မဟုတ္ဘူး)</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">Me:</span> အႏုပညာဟာ အႏုပညာေပါ့။ အဲဒီထဲမွာ လူသားေကာင္းက်ိဳး ရည္ရြယ္ၿပီး မျဖစ္မေနပါကို ပါရမယ္ဆုိတာ နားကို မလည္ဘူး။ ဒီေနရာမွာ <span style="font-weight: bold;">AP</span> နဲ႔ အျမင္ခ်င္းတူတယ္။</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> ေနာက္ ဗမာစာဖတ္သူေတြရဲ႕ ေလာဘ၊ ေတာင္းဆုိမႈ သိပ္မ်ားတယ္။ အႏုပညာသမားဟာ ပရိသတ္ကို လမ္းျပရမယ္ ဘာရမယ္ ညာရမယ္ သိပ္လုပ္တာပဲ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ေနာက္တစ္ခုက အက်င့္။ ကိုယ္ႀကိဳက္တာပဲ ေကာင္းတယ္မွန္တယ္ လုပ္ခ်င္တတ္တဲ့အက်င့္။ ဘာေၾကာင့္ႀကိဳက္ရတာဆုိတာေလးကို ဂုဏ္လုပ္လုိက္ခ်င္ေသးတာ။ သူတပါးက </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">တန္ဖိုးမသိေလျခင္းလုပ္လုိက္ခ်င္ေသးတာ။ ဗမာဝတ္စံု​ဝတ္တာ ကုိယ့္ဘာသာေအးေအး မဝတ္ဘဲ မဝတ္တဲ့လူေတြကို လုိက္ရိလုိက္ဦးမွ ဆုိတာမ်ိဳးနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ပဲ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ေကာင္းတယ္လို႔ ထင္ရမွတ္ရတိုင္း ႀကိဳက္မွာ မဟုတ္တာကုိ နားလည္ဖို႔လိုတယ္။ မႀကိဳက္ဘူးဆုိတာ မေကာင္းဘူး၊ အသံုးမက်ဘူး၊ တန္ဖိုးမရွိ/မသိဘူး ေျပာတာ မဟုတ္ဘူးဆုိတာလည္း </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">နားလည္ဖို႔လုိတယ္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">အေတာ္ပဲ။ ကူးထားရမယ္။ ပို႔စ္တင္စရာမရွိရင္ ဒါေကာက္တင္လို႔ ရတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">***</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);">တကယ္ေတာ့ m ေျပာတာလည္း အတြင္းစိတ္ရည္ရြယ္ခ်က္က ကိုယ္ထင္သလို ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မယ္ (ဟုတ္ခ်င္လည္း ဟုတ္မယ္)။ ကိုယ္လည္း ကိုယ္လုိရာ ဆြဲယူလုိက္တာ ျဖစ္ႏုိင္တယ္။<br /><br />ဒါေပမဲ့ အဓိကက သူ႕စကားလံုးေတြနဲ႔ သူ႕ကို ရည္ရြယ္ၿပီးေျပာခ်င္တာ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္ေျပာခ်င္တဲ့ သေဘာထားေတြက စကတည္းက စိတ္ထဲမွာရွိၿပီးသာ။ ဥပမာ - သူလုိလူ (ဦးခ်စ္ေမာင္) ကို မႀကိဳက္ဘူးေျပာေတာ့ တုန္႔ျပန္ၾကပံုေတြကတည္းက။ အဲဒါမ်ိဳးေတြကို ရည္ရြယ္တာပဲ။<br /></span><span style="color: rgb(51, 51, 153);"></span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);">***<br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ျဖည့္စြက္</span><br /><br /></span><b style="color: rgb(0, 51, 51);" class="nme pn_std">TR</b><span style="color: rgb(0, 51, 51);">: ရီတာဆို အဲလိုရန္ျဖစ္ရတာ ႀကိဳက္တယ္။ အားေနရင္ ရန္ျဖစ္မယ္ မဟုတ္တာေတြ အကုန္ေျပာမယ္ ဆရာႀကီးလိုလို လုပ္မယ္ သိပ္ေကာင္းတယ္ အခ်ိန္ကုန္မွန္းမသိ ကုန္သြားေရာ</span>။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">***</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ထပ္မံျဖည့္စြက္</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဒီပို႔စ္ကေတာ့ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ကို ႀကိဳက္တာ ကိုယ့္ဘာသာ ႐ိုး႐ိုး မႀကိဳက္ဘဲ၊ ႀကိဳက္တတ္တဲ့လူကမွသာ ဒီလို အရည္အေသြးေကာင္းေတြကို ျမင္တတ္လို႔၊ မႀကိဳက္တတ္တဲ့လူေတြက အဲေလာက္ အသံုးမက်လို႔ ဆုိတဲ့ အမူအက်င့္ အေျပာအဆုိမ်ိဳး၊ ခုတံုးလုပ္တာမ်ိဳးလို႔ ျမင္လို႔ တင္လိုက္တာ။</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> </span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> အဲလို ေျပာတတ္တဲ့လူရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ စာေရးဆရာေရးျပတဲ့ အရည္အေသြးေတြ တကယ္ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာရွိတာမွန္ရင္ သူႀကိဳက္ရတဲ့အေၾကာင္းကို အဲလိုအေျပာအဆုိမ်ိဳးနဲ႔ ေျပာေနမွာကို မဟုတ္ဘူး။</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> </span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> အဲလုိ လူမ်ိဳးက ခုတံုးလုပ္႐ံု အႀကိဳက္ခံရတဲ့ စာေရးဆရာမွာလည္း အႀကိဳက္ခံရလို႔ ဘာမွ ဂုဏ္ယူစရာမရွိဘူး။</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> </span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">***</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1953997581809698767-2886431840516748936?l=ritako.blogspot.com' alt='' /></div>Ritahttp://www.blogger.com/profile/08477862699553135738noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1953997581809698767.post-64695259244050706912011-07-30T20:21:00.023+08:002011-07-31T15:58:17.822+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://1.bp.blogspot.com/-WZJxC5ghxEs/TjP4BERfTkI/AAAAAAAACIg/XMF89d113x8/s1600/290720112195.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-WZJxC5ghxEs/TjP4BERfTkI/AAAAAAAACIg/XMF89d113x8/s400/290720112195.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5635120255981276738" border="0" /></a><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 51);">လကၤာရည္ေက်ာ္ - သမားလည္ျပန္</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">လကၤာရည္ေက်ာ္ ဝတၳဳတိုစာအုပ္ဖတ္ၿပီးေတာ့ ဘေလာ့မွာ ျပန္႐ုိက္တင္ခ်င္စိတ္ေတာင္ ျဖစ္မိတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">အစဆံုးလံုးခ်င္းနဲ႔ ဝတၳဳတိုတစ္ပုဒ္ ဖတ္ရတုန္းက မဆလေခတ္မွာ တဝက္တိတိ ႀကီးခဲ့တဲ့ စာေရးဆရာလုိ႔ ထင္ေယာင္ထင္မွား ျဖစ္မိတဲ့စိတ္ေတာင္ တကယ္ေပ်ာက္သြားတယ္။ အေတာ္ မွ်မွ်တတနဲ႔ စိတ္ေကာင္းေစတနာကို ေပၚလြင္ေအာင္ေရးႏိုင္တဲ့ စာေရးဆရာမ်ိဳး။ </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 51);"><br /><br />အခ်စ္၏ေနာက္ဆက္တြဲ စာမ်က္ႏွာ</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> ဖတ္ရတုန္းကလို လူ႕ေလာကနဲ႔ ဆရာဝန္ေလာကရဲ႕ ေကာင္းျမတ္မႈေတြကို ျမင္သာလက္ခံႏိုင္ေအာင္ ျပႏိုင္စြမ္းတဲ့ စာေရးဆရာ။ လူ႕စိတ္သဘာဝနဲ႔ ဆရာဝန္စစ္စစ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္သဘာဝကို ဇြတ္ သူရဲေကာင္းမဆန္ေစဘဲ ေလးစားေလာက္ေအာင္ <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">႐ိုး႐ိုးသားသား</span> ေရးျပႏိုင္တာ အမွန္ပါပဲ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">(မွတ္ခ်က္။ အကုန္ မၿပီးေသးခင္ ထေရးမိသည္)<br /><br />***<br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);">...<br />"ဒီလုိလုပ္ေလ ဆရာ၊ ဆရာတို႔ သင္ေပးထားတဲ့ ပညာေတြလည္း အလကားမျဖစ္ရေအာင္၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း လခကေလး ၿမိဳးၿမိဳးျမက္ျမက္ရေလေအာင္ ႏိုင္ငံျခားမွာပဲ ေဆးသြားကုလုိက္မယ္ မေကာင္းဘူးလား"</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);">အားလံုးဝိုင္းရယ္ၾကသည္။ မိမိလည္း မေနႏိုင္ဘဲ ရယ္လုိက္မိသည္။<br /><br />"ပညာေတာ္သင္သြားတုန္းကေတာ့ ငါလည္း ႏုိင္ငံျခားမွာ ေဆးကုဖူးတာေပါ့ကြာ။ မင္းေျပာတဲ့ ၿမိဳးၿမိဳးျမက္ျမက္လည္း ရဖူးတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ငါကေတာ့ ျပန္လာခဲ့တာပါပဲ။ အဲဒါ ဘာျဖစ္လုိ႔လို႔ မင္း ထင္သလဲ"<br /><br />လူေနာက္ ဆရာဝန္ကေလး မ်က္ႏွာပိုးသတ္သည္။<br /><br />"ဟုတ္တယ္ဆရာ၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း အဲဒါကို စိတ္ဝင္စားေနတာပဲ။ ၾကားရသေလာက္ေတာ့ ဆရာ ဟိုမွာလည္း ေတာ္ေတာ္ အဆင္ေျပခဲ့တာပဲ။ အဲဒါ ဘာလို႔ ဆရာျပန္လာတာလဲ"<br /><br />...<br /><br />"ဒီလုိ စဉ္းစားၾကည့္ရေအာင္ကြာ။ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ ဆုိတာကို မင္းတို႔ ဘယ္လုိ နားလည္သလဲ"<br /><br />ေကာင္ေလးမ်က္ႏွာ ၿပံဳးစိစိ ျဖစ္သြားသည္။<br /><br />"မရယ္နဲ႔ ေဟ့ေကာင္။ ငါ တရားေဟာမလို႔ မဟုတ္ဘူး။ ငါ ခံစားရတဲ့အတိုင္း ငါ ေျပာျပမလို႔။ ငါ ႏိုင္ငံျခားမွာတုန္းက ငါ့မွာ ဘာသာစကားျပႆနာလည္း ဘာမွ မရွိဘူး။ မင္းတုိ႔အသိ။ ၿပီးေတာ့ ငါ့ထံုးစံက ေရာက္ေလရာအရပ္မွာ သူတို႔စ႐ိုက္၊ သူတို႔ဘဝ ေနပံုထုိင္ပံု၊ သူတို႔ ဘာစိတ္ဝင္စားတယ္ အၿမဲေလ့လာတယ္။ ေဒသခံနဲ႔ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးေနႏိုင္ေအာင္ အၿမဲ ႀကိဳးစားတယ္။ သံုးလ၊ အလြန္ဆံုး ေျခာက္လဆုိရင္ ရၿပီ။ အုိေကၿပီ။ အကုန္သိသြားၿပီ။ ငါနဲ႔ စကားေျပာရင္ သူတို႔ ငါ့ကို လူစိမ္းတစ္ေယာက္လုိ မခံစားရေတာ့ဘူး။ တသားတည္း ျဖစ္သြားၿပီ။ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ လူမ်ိဳးေပါင္းစံုနဲ႔ ငါနဲ႔ စားအတူ သြားအတူ အဲလို ခင္သြားၿပီ။ ခင္သြားတဲ့အခါက်ေတာ့ ငါ ဘာသတိထားမိလဲ သိလား"<br /><br />...<br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">"ငါ ဒီအတုိင္း တသက္လံုးေနလို႔ မေပ်ာ္ဘူးဆုိတာကိုေပါ့။ ငါ ဒီမွာ ကိုယ့္လူမ်ိဳးေတြၾကားထဲမွာ အလုပ္လုပ္ေနရတုန္းက ဒီလိုမ်ိဳး၊ အခု မင္းတို႔နဲ႔ ေနသလုိမ်ိဳးေပါ့ကြာ၊ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေပါင္းသင္းၿပီး အလုပ္လုပ္ရင္ အတူတူ အဲသလို ေနရတာ ငါေပ်ာ္တယ္။ ကိုယ့္ဘာသာစကားနဲ႔ ကိုယ္ ေျပာဆုိ ရယ္ေမာေနရတာ ေပ်ာ္တယ္။ ဟိုမွာ မေပ်ာ္တာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာ တစ္ခုခု လုိေနသလိုပဲ။ ဒီမွာလုိေတာ့ မေပ်ာ္ဘူး။ တစ္သက္လံုး အဲသလိုႀကီးေနႏိုင္လားလို႔ စဉ္းစားလုိက္ေတာ့ ရွင္းတယ္။ မေနႏိုင္ဘူး။ ဒီမွာပဲ ေနခ်င္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">ငါ ထင္တယ္ေလ။ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဆုိတာ အဲသလုိမ်ိဳးပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔"</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">(ေထာင္စုႏွစ္ ျဖတ္ေက်ာ္ ဆရာဝန္</span> မွ<span style="font-weight: bold;">)</span><br /><br />***<span style="color: rgb(0, 51, 51);"></span></span></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><br /></span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1953997581809698767-6469525924405070691?l=ritako.blogspot.com' alt='' /></div>Ritahttp://www.blogger.com/profile/08477862699553135738noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1953997581809698767.post-23711202942234150572011-07-27T23:08:00.013+08:002011-08-05T12:41:08.492+08:00<span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">14th Apr ~ 17th Apr 2011</span><br /><br />ကိုယ့္ဘာသာ ျပန္စဉ္းစားၾကည့္တဲ့အခါ ငယ္ငယ္တုန္းက မုန္းေလာက္ေအာင္ လုပ္ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့အရာေတြကို ခုခ်ိန္မွာ အၿငီးေငြ႕ႀကီး ၿငီးေငြ႕ေနတတ္တာ ေတြ႕ရတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">တီဗြီ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">(</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">႐ုပ္ရွင္) </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ၾကည့္တာ၊ ဖုန္းေျပာတာ၊ နားထဲ နားၾကပ္ထည့္ၿပီး ေဝါ့ခ္မင္းနားေထာင္တာ၊ အဲဒါေတြ ခုခ်ိန္မွာ တစ္ခုမွ မလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ relax မျဖစ္ဘဲ ကိုယ့္ဘာသာ အလုပ္တာဝန္ေပးထားရသလို ျဖစ္ေနမိတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ၿပီးေတာ့ ခရီးသြားရတာ။ ငယ္ငယ္က တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ အညာျပန္တာအျပင္၊ ေအာက္တိုဘာလုိ ဒီဇင္ဘာလို ပိတ္ရက္တုိမ်ိဳးမွာ ခရီးတိုသြားရတာျဖစ္တာေတြေရာနဲ႔ ျပန္စဉ္းစားၾကည့္ရင္ မိသားစုနဲ႔ အတူေနတုန္းက အေတာ္ကို ဂဒီးဂဒီး ခရီးသြားခဲ့ရတာ။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ မေရာက္ဖူးတဲ့ေနရာေတြ ေရာက္ရတာ ႀကိဳက္ေပမယ့္ ခရီးသြားလုိ႔ ပင္ပန္းရတာ၊ အလုပ္႐ႈပ္တာေတြကိုေတာ့ မႀကိဳက္ေတာ့ဘူး။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ေနာက္ေတာ့ ေဒသႏၱရကို လံုးဝ စိတ္မဝင္စားတာ။ သူ႕အလုိလိုသာ မွတ္မိသြားခ်င္သြားမယ္။ ဘယ္ေနရာမွာ ဘာေတြရွိၿပီး ဘယ္လုိေခၚမွန္း အားအင္စိုက္ထုတ္ၿပီး မွတ္သား မထားခ်င္ဘူး။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဒီလုိနဲ႔ပဲ ပ်င္းၿပီး မေရးျဖစ္တဲ့ ဘာလီထရစ္ပ္ကို သစ္ ေျမႇာက္ေပးတာနဲ႔ ေရးခ်င္သလုိလို ျပန္ျဖစ္လာတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီကတည္းက ေရာက္ခဲ့တဲ့ temple ႏွစ္ခုကို နာမည္သိေအာင္ လုပ္မထားဘူး။ ကိုယ္နဲ႔ မရင္းႏွီးတဲ့ ေနာက္လည္း အၿမဲသြားလာေနရမွာမဟုတ္တဲ့ ခဏပဲေရာက္တဲ့ ေနရာက နာမည္ေတြမွတ္ထားၿပီး ဘာလုပ္ရမွာလဲလို႔ပဲ ေတြးမိတယ္။ လုိအပ္ရင္ေတာ့ သိေအာင္လုပ္႐ံုေပါ့၊ မဟုတ္လား။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဘာလီက ဗမာျပည္နဲ႔ သိပ္မထူးသလို ခံစားရတယ္။</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">အေနာက္တုိင္းကလာတဲ့လူေတြအဖို႔ေ</span><wbr style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">တာ့ အသစ္အဆန္းျဖစ္မွာ ျဖစ္ေပမယ့္ အာဆီယံႏိုင္ငံေတြကေတာ့ ဒီရာသီဥတု ဒီပတ္ဝန္းက်င္ ဒီ႐ုပ္ဒီရည္နဲ႔ ဒီအစားအေသာက္မ်ိဳးပဲ သူမသာ ကိုယ္မသာေတြခ်ည္းပါပဲ မဟုတ္လား။ ၿပီးေတာ့ ဘာလီတကၽြန္းလံုး လက္မႈပစၥည္းလုပ္တဲ့ေနရာေတြ သိပ္ေပါတယ္။ ဒါလည္း ကိုယ္ေတြအတြက္ေတာ့ ပုဂံေရာက္ေနသလိုပဲ။ ၿပီးေတာ့ လူေနအေဆာက္အဦေတြ ဆိုင္ခန္းေတြကလည္း ခပ္ဆင္ဆင္။ အမ်ိဳးသမီးေတြကလည္း အင္ဒိုနီးရွားပါတိတ္ထမီေတြ ဝတ္ထားၾကတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">တည္းျဖစ္တဲ့ ဟိုတယ္က dekuta, 3 stars ေလာက္ပဲ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေနရတာ အေတာ္အဆင္ေျပတယ္။ ဟိုတယ္ဒီဇိုင္းကေတာ့ ဂ်ပန္ပံုစံလို႔ ထင္မိတယ္။ ညပိုင္းကိုေရာက္တယ္။ ေနာက္တေန႔ ဟိုတယ္က ပက္ေက့ခ်္နဲ႔ပဲ ကားငွားၿပီး ၅ ေနရာလား ၆ ေနရာလား တေနကုန္ ပတ္လုိက္တယ္။ ကားငွားခကေတာ့ အလြန္ ေဈးသက္သာၿပီး ကားကလည္း ေကာင္းတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ေဈးအတင္းေရာင္းတာ၊ သူတို႔ဆုိတဲ့ေဈးထက္ ေခါက္ခ်ိဳးေလာက္ဆစ္ရတာလည္း ဗမာျပည္လုိပဲ။ ငွားလာတဲ့ကားက ေနာက္ဆံုးခရီးစဉ္ကို ကုန္တိုက္တစ္ခု လုိက္ပို႔ေပးေတာ့မွ ေအးေအးသက္သာ ေဈးဝယ္ရတဲ့ အရသာကုိ စိတ္ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ခံစားရေတာ့တယ္။ (ပိုက္ဆံ နည္းနည္း ပိုကုန္တာ ကိစၥမရွိဘူး။ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ကင္းဖို႔က အဓိက)။ အဲဒီက ဝယ္လာတဲ့ အေရာင္အဆင္းေမွးေမွးမွိန္မွိန္ ေဖ်ာ့ေတာ့ေတာ့ (ကိုယ္ႀကိဳက္တာ ကိုယ္ဝယ္တာ) ပါတိတ္ႏွစ္ထည္ကို ဒီတေခါက္ ရန္ကုန္အျပန္မွာ ေမေမနဲ႔ အေဒၚကို ကန္ေတာ့ေတာ့ "ေရလဲလံုခ်ည္နဲ႔ တူလိုက္တာ" လုိ႔ ေျပာၾကတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ပင္လယ္ကမ္းပါးေစာင္းမွာ ရွိတဲ့၊ ေမ်ာက္ေတြရွိတဲ့ temple ကို သြားရတာလည္း ႀကိဳက္ပါတယ္။ အဲဒီေနရာက ဘိခ်္လည္း မဟုတ္ေတာ့ ေက်ာက္ကမ္းပါးေပၚကေန ငံု႔ၾကည့္ရတဲ့ ပင္လယ္ေရက ၾကည္သန္႔ၿပီး ျပာလဲ့စိမ္းစုိေနတာ ေနပူတာနဲ႔ ေမ်ာက္ေတြလာမွာကိုေတာင္ ေမ့သြားတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ပင္လယ္ကမ္းေျခမွာ ကဗ်ာဆန္ဆန္အေတြးေလး ဘာေလး ေတြးခ်င္ေပမယ့္ သိပ္ ထြက္မလာလို႔ ဒီတုိင္း စိတ္ဗလာပဲ ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒါ ပိုေတာင္မွ ေကာင္းေသးတယ္။ အတူလာတဲ့ ညီမေလးက ကိုယ့္ ပို႔စ္တစ္ခုက စာသားကို ေသာင္ျပင္မွာ ေရးမလို႔ဆို ေလယာဉ္ေပၚမွာ ေျပာေပမယ့္ မေရးျဖစ္လုိက္ဘူး။ "လြမ္းတယ္ဆုိတာ လႈိင္းေတြလုိပဲ လူကို တျဖည္းျဖည္းတုိက္စားသြားတာ" ဆိုတဲ့ စာေၾကာင္းဆုိလား။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">အင္ဒိုနီးရွား သြားလည္မယ္ ေျပာေတာ့ "သြားေပါ့။ အဲဒီဘက္ကမွ တကယ္ သာယာတာ။ မင့္ စင္ကာပူနဲ႔ ဘာမွကို မဆုိင္ဘူး" ဆိုတဲ့ စကားေလးေတာ့ (ခမ်ာ စင္ကာပူကို အေတာ္ စိတ္နာရွာပံုရတယ္ လို႔ ေတြးၿပီး) အဲဒီမွာရွိေနခိုက္ မၾကာခဏ သတိရမိတယ္။<br /><br />ၿခံဳေျပာရရင္ေတာ့ သြားလည္ရတာ ေပ်ာ္ပါတယ္။<br />လြတ္လြတ္လပ္လပ္ သြားလာရတာ၊ အလုပ္ မလုပ္ဘဲေနရတာ၊ ခပ္ဆင္ဆင္ပဲ ဆုိဦးေတာ့ မေရာက္ဖူးတဲ့ေနရာေဒသကို ေရာက္ရတာကို ေပ်ာ္ပါတယ္။ စိတ္ထဲ ဘာ ထူးထူးျခားျခား ခံစားရလဲ ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ့္ အေနနဲ႔႔ ဘာမွ သိပ္ထူးထူးျခားျခား မခံစားရဘူးပဲ ေျပာရမယ္။ ေအးရွားထက္ ဥေရာပ အေမရိကသြားရမွပဲ ထူးျခားတယ္ထင္ေတာ့မွာ။ ေအးရွားမွာေတာင္ အာဆီယံေဒသတြင္း မဟုတ္ဘဲ ကိုးရီးယား ဂ်ပန္လိုေနရာမ်ိဳးဆုိ ထူးျခားမယ္ ထင္ပါတယ္။<br /><br />တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္။ လူ႕သေဘာက အဲဒီေနရာ မေရာက္ခင္သာ စိတ္ကူးနဲ႔ ေတြးၿပီး ေရာက္ရင္ ဟုတ္လွမယ္ ထင္တာ၊ တကယ္တမ္း ေရာက္သြားျပန္ေတာ့လည္း ဘာမွ မဟုတ္ေတာ့ျပန္ဘူး ျဖစ္တတ္ေသးတယ္။<br /><br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျပင္ရဆင္ရ အလုပ္႐ႈပ္တာရယ္၊ ရက္နည္းနည္းပဲ အခ်ိန္ရလို႔ rush ျဖစ္တာရယ္ ဖယ္လုိက္ရင္ ခရီးေတြ သြားရတာ ႀကိဳက္တယ္လုိ႔ ေျပာလုိ႔ရပါတယ္။ အတိအက်ေျပာရရင္ လက္ရွိဘဝက ခဏျဖစ္ျဖစ္ ထြက္ေျပးလုိက္ရတာကို ႀကိဳက္တယ္။ ခရီးထြက္ရလုိ႔ ရင္တလွပ္လွပ္နဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ၿပီး တသသ ျဖစ္ခဲ့ရတာေတာ့ အညာမွာအၿမဲေနတုန္း ကေလးဘဝ ကာလေလာက္ပဲ။ ေနာက္ေတာ့ ေအာက္ကို ေျပာင္းလာၿပီး ေနာက္ပိုင္း ခဏခဏ ဟိုသြားဒီသြား သြားရပါမ်ားလာေတာ့ ခရီးသြားရတာကို ရင္မခုန္ေတာ့ဘူး။<br /><br />ဘာလီက က်ယ္တယ္၊ သဘာဝပိုဆန္တယ္၊ နိမ့္ျမင့္ကြဲျပားမႈေတြလည္း ရွိတယ္၊ ဒီမွာလို ဘယ္ေနရာၾကည့္ၾကည့္ တပံုစံတည္း မဟုတ္ဘူးဆုိေတာ့ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">SEA ႏိုင္ငံခ်င္းအတူတူမွာေတာင္ စင္ကာပူကလူေတြအတြက္ေတာ့ ထူးျခားမွာပါ။</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> အေနာက္အရပ္က လူေတြအတြက္ေတာ့ ဆုိဖြယ္ရာမရွိ ျဖစ္မွာေပါ့ေလ။<br /><br />ျပန္ေရာက္လို႔ ေလဆိပ္ကထြက္ ခ်န္ဂီ beach ကို ျဖတ္ေတာ့ စင္ကာပူကမ္းေျခသာ သက္ရွိလုိဆုိရင္ ကိုယ့္ဖုန္းထဲမွာ ႐ိုက္ထားတဲ့ ဘာလီကမ္းေျခပံုေတြ ထုတ္ျပၿပီး "ပင္လယ္ကမ္းေျခဆုိတာ ဒါမ်ိဳးကို ေခၚတာ သိလား" လို႔ ေျပာခ်င္စိတ္ေပါက္မိတယ္။ တကယ္ေတာ့ အေတြးက ကေလးကလားနဲ႔။ စင္ကာပူကို မၾကည္တဲ့ ဓါတ္ကူးသြားတာ။<br /><br />တကယ္ဆုိ စင္ကာပူကို ဒီေလာက္ ၾကည့္မရစရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး။<br />ဒီမွာ တစ္ေယာက္တည္း လာေနရတယ္၊ တစ္ေယာက္တည္း အလုပ္လာလုပ္ရတယ္ ဆုိတဲ့ အေတြးေတြနဲ႔ အျပင္တေနရာကေန ဒီကို ျပန္ဝင္ရတဲ့အခါ ရန္လုိတဲ့အေတြးမ်ိဳး ေတြးမိတာ။ တကယ္လို႔မ်ား စင္ကာပူကို အလည္လာရတာ၊ ဒါမွမဟုတ္လည္း စင္ကာပူက ကိုယ္ ႀကီးျပင္းလာရတဲ့ေနရာသာ ျဖစ္မယ္ဆုိရင္ ေတာ္ေတာ္ ႏွစ္သက္မိမယ္ ထင္တယ္။ သြားေရးလာေရး အဆင္ေျပတာ၊ သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔ရွိတာ၊ ရာသီဥတု မပူလြန္း မေအးလြန္းတာ၊ သစ္ပင္ေတြမ်ားမ်ားရွိတာ၊ အေဆာက္အဦနဲ႔ လမ္းေတြ စနစ္တက်ရွိတာကို ႀကိဳက္တယ္။</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><br /><br />***<br />ုျမန္မာျပည္ကေတာ့... အင္း... မေျပာေတာ့ဘူး။ ကိုယ္ တသက္လံုးေနလာခဲ့ရတဲ့ ေနရာမို႔လုိ႔သာပဲ။ မဟုတ္ရင္ တစက္မွကို ကသရ ရွိတယ္လို႔ ေတြးမိမယ္မထင္ဘူး။<br /><br />ခု ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ျမန္မာျပည္လြမ္းနာက်ေနတယ္။ ဘာလုပ္လုပ္ ျမန္မာျပည္ ဘယ္ေတာ့ ထပ္ျပန္ရမလဲဆုိတာပဲ ေတြးေနမိတယ္။ ခုေန ဘယ္လိုမွ ေနာက္အလုပ္ထပ္ရွာလို႔ မရေတာ့ေလာက္ေအာင္ထိ အလုပ္ျပဳတ္သြားရင္ အေတာ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းမွာလို႔ခ်ည္း ေတြးေနမိတယ္။ (႐ိုး႐ိုးျပဳတ္ရင္ မျပန္ျဖစ္ေသးဘဲ ေနာက္အလုပ္တစ္ခု ထပ္ရွာေနမိဦးမွာမုိ႔လို႔)<br /><br />ကိုယ့္ဘာသာ ေဖာင္ဖ်က္ရေလာက္ေအာင္ မျပတ္သားေတာ့ ေဖာင္ သူ႕ဘာသာ အလုိလုိ နစ္သြားရင္ေကာင္းမွာလို႔ စဉ္းစားမိတာေပါ့။<br /><br />***<br />ဒီေန႔ ျမန္မာျပည္က ျပန္လာၿပီး အလုပ္ျပန္ဝင္တဲ့ တတိယေျမာက္ေန႔။<br />အေျခအေန ေတာ္ေတာ္ဆုိးေနတယ္။ ပိတ္ရက္မွာ တစ္ခုခု လုပ္မွ ျဖစ္ေတာ့မယ္။ ၾကာရင္ မလြယ္ဘူး။<br /><br />***<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1953997581809698767-2371120294223415057?l=ritako.blogspot.com' alt='' /></div>Ritahttp://www.blogger.com/profile/08477862699553135738noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1953997581809698767.post-32339746020832909092011-07-26T15:06:00.011+08:002011-07-26T16:04:58.706+08:00<span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">(14th Apr ~ 17th Apr 2011)<br /><br /></span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://1.bp.blogspot.com/-NzrbBJEJsyU/Ti5nuP8cNBI/AAAAAAAACHo/OvfUc8D8f2c/s1600/216296_2023481185051_1184618105_2533214_6362130_n.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-NzrbBJEJsyU/Ti5nuP8cNBI/AAAAAAAACHo/OvfUc8D8f2c/s400/216296_2023481185051_1184618105_2533214_6362130_n.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633554228138750994" border="0" /></a><br /><br /><br /><a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://1.bp.blogspot.com/-XLt5zZuo_ew/Ti5t82At-5I/AAAAAAAACH4/fOAi6PyHNrg/s1600/216123_2023482985096_1184618105_2533224_3456814_n.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-XLt5zZuo_ew/Ti5t82At-5I/AAAAAAAACH4/fOAi6PyHNrg/s400/216123_2023482985096_1184618105_2533224_3456814_n.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633561075945175954" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">sea, sky, horizon, cliff, temple<br /><br /><br /></span><a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://3.bp.blogspot.com/-w05dGJzS-lQ/Ti5tvMq6JoI/AAAAAAAACHw/h4fKUR4tmII/s1600/205164_2010710705797_1184618105_2513405_4074782_n.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-w05dGJzS-lQ/Ti5tvMq6JoI/AAAAAAAACHw/h4fKUR4tmII/s400/205164_2010710705797_1184618105_2513405_4074782_n.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633560841509545602" border="0" /></a><br /><br /><br /> <a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://3.bp.blogspot.com/-drXSfumrQdA/Ti5vFSrdzgI/AAAAAAAACIA/cZgRqLk0Scw/s1600/207904_2007848074233_1184618105_2509867_4441266_n.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-drXSfumrQdA/Ti5vFSrdzgI/AAAAAAAACIA/cZgRqLk0Scw/s400/207904_2007848074233_1184618105_2509867_4441266_n.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633562320591244802" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ေျပာင္းသစ္ၿမိဳ႕ရြာ တဘက္ကမ္း<br /><br /><br /></span><a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://2.bp.blogspot.com/-_cg_seA5vUI/Ti5wGF3ZXaI/AAAAAAAACII/csA65T6g9eY/s1600/221724_2007844834152_1184618105_2509862_6973761_n.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-_cg_seA5vUI/Ti5wGF3ZXaI/AAAAAAAACII/csA65T6g9eY/s400/221724_2007844834152_1184618105_2509862_6973761_n.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633563433843121570" border="0" /></a><br /><br /><br /><a style="color: rgb(0, 51, 51);" href="http://2.bp.blogspot.com/-JvYc3E9lHo4/Ti5xDIOl5MI/AAAAAAAACIQ/VfC1TURw598/s1600/224849_2023483905119_1184618105_2533230_2731868_n.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-JvYc3E9lHo4/Ti5xDIOl5MI/AAAAAAAACIQ/VfC1TURw598/s400/224849_2023483905119_1184618105_2533230_2731868_n.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633564482449302722" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 51, 51);">မိုးအဆံုးနဲ႔ ေရအဆံုးလို</span> <span style="color: rgb(0, 51, 51);">မိုးကုပ္စက္ဝိုင္းဆုိလား</span> <span style="color: rgb(0, 51, 51);">လွည့္စားထားတဲ့ ျမင္လႊာေအာက္က </span> <span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဘယ္လုိမွ မေရာက္ႏိုင္တဲ့ တစ္ေနရာမွာ<br /><br /><br /></span><a href="http://4.bp.blogspot.com/-pdAEIOtFm4U/Ti50OmLRXhI/AAAAAAAACIY/ZOoNJ4uaK0I/s1600/227185_2039320141015_1184618105_2559606_2145315_n.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-pdAEIOtFm4U/Ti50OmLRXhI/AAAAAAAACIY/ZOoNJ4uaK0I/s400/227185_2039320141015_1184618105_2559606_2145315_n.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633567978001882642" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1953997581809698767-3233974602083290909?l=ritako.blogspot.com' alt='' /></div>Ritahttp://www.blogger.com/profile/08477862699553135738noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1953997581809698767.post-38151164113062308442011-07-24T18:20:00.045+08:002011-07-27T14:45:56.020+08:00<span style="color: rgb(0, 51, 51);"></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">၂၉ ဇြန္မွာ ျပန္ေရာက္ၿပီး၊ ဇူလိုင္ ၁ ရက္ေန႔ ညေန ၆ နာရီမတိုင္ခင္ ဦးဂိုအင္ကာရိပ္သာဆီ လာခဲ့တယ္။ တခါမွ အေလ့အက်င့္မရွိ၊ စိတ္ဆႏၵမျပင္းျပတဲ့ အလုပ္တစ္ခုကို လုပ္ဖို႔ ငါ ဘာမွ ႀကိဳေတြးမေနဘူး။ ေနာင္ခါလာ ေနာက္ခါေဈးပဲ သေဘာထားၿပီး ၂၉၊ ၃၀ နဲ႔ ၁ ရက္ေန႔ထိ ဟိုသြားဒီသြား ဟီးဟီးဟားဟားနဲ႔ပဲ ရိပ္သာ ေရာက္သြားေတာ့တယ္။<br /><br />ရိပ္သာဝင္ဖို႔ တုိက္တြန္းသူက သူ၊<br />အစစ အရာရာ (ယူသြားရမယ့္ ပစၥည္းအေသးအမႊားေလးကစ) မအားတဲ့ၾကားက သန္းေခါင္ေက်ာ္ထိ ျပင္ဆင္ထည့္ေပးတဲ့သူက ငါ့ အေဒၚ၊<br />ဘာရယ္ညာရယ္ သိပ္မေတြးဘဲ ဝင္ဆုိလည္း ဝင္လုိက္တာေပါ့ ဆုိတဲ့သူကေတာ့ ငါ။<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">တိုက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ အိမ္က အခန္းေဖာ္ ညီမေလးတစ္ေယာက္ ဇန္နဝါရီေလာက္မွာ ျမန္မာျပည္ျပန္တုန္းကလည္း အဲဒီရိပ္သာမွာပဲ ဝင္ခဲ့ေသးတယ္။ သူကလည္း ငါ့ကို တုိက္တြန္းတယ္။<br /></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><br />သယ္သြားတဲ့ ပစၥည္းေတြက လက္ေဂ့ခ်္ အေသးတစ္၊ လက္ဆြဲအိတ္ တစ္၊ ဆြဲျခင္းအႀကီး တစ္။<br />အထဲမွာ ေစာင္ ၃၊<br />ေခါင္းအံုးဖံုး ၂၊<br />မိုးေအးရင္ ဝတ္ဖို႔အေပၚဝတ္အက်ႌအပါး ၂၊<br />မ်က္ႏွာသုတ္ပုဝါ အေသး ၂၊<br />ျခင္ေထာင္ ၁၊<br />ေခါင္းအံုး ၁။ (မွတ္ခ်က္။ အကုန္မဟုတ္ေသး)<br /><br />အမွန္ေတာ့ အိမ္က တစ္ခုစီပဲ ထည့္ေပးထားတာေတြကို သြားခါနီး ငါ့ဘာသာ ထပ္ျဖည့္လိုက္တာ။ ရိပ္သာဝင္တာေတာင္မွ ဇာခ်ဲ႕ခ်င္ေနေသးတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ ဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္လည္း ဘယ္လုိလုပ္မလဲ။ ရိပ္သာရဲ႕ အေနအထားကိုလည္း ငါ မသိရေသးဘူး။ ေခါင္းေလွ်ာ္ၿပီးရင္လည္း ေခါင္းအံုးဖံုးနဲ႔ မ်က္ႏွာသုတ္ပုဝါက လဲပစ္ခ်င္ေသးတာ။ ေစာင္ ၃ ထည္ဆုိတာကလည္း ခင္းတာတစ္ထည္၊ ၿခံဳတာက ေအးရင္ အထူ၊ မေအးရင္ အပါး။<br /><br />ဘယ္မလဲ အပို၊ အားလံုးကြက္တိပဲ။<br /><br />***<br />ဟိုေရာက္ေတာ့ ရိပ္သာက အေဒၚရဲ႕အသိ ရိပ္သာကိစၥေဆာင္ရြက္တဲ့ ဦးေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ အသင့္ေတြ႕တယ္။ ေနာက္ အဲဒီတရားပတ္မွာ တရားျပမယ့္ဆရာမကလည္း အေဒၚရဲ႕အသိပဲလုိ႔ ဆုိတယ္။ ငါ့မွာ ငါ့အေဖရဲ႕ အသိ၊ ငါ့အေဒၚရဲ႕ အသိေတြနဲ႔ ဘယ္သြားသြား ဘယ္ေနရာမွ ဘယ္ေတာ့မွ မလြတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး ထင္တာပဲ။ ထားပါေတာ့။ မလြတ္လည္း တည့္တည့္ဝင္တုိး႐ံုေပါ့။<br /><br />ငါ ေနရမယ့္ အေဆာင္က အစြန္ဆံုးေနရာမွာ။ လုိက္ပို႔တဲ့သူေတြ ျပန္သြားေတာ့ အခန္းေဖာ္မေရာက္ေသးတဲ့ ႏွစ္ေယာက္ခန္းထဲ အူေၾကာင္ေၾကာင္ပဲ က်န္ရစ္တယ္။ ငါ ဘာျဖစ္လုိ႔ ဒီေနရာ ေရာက္လာတာလဲ၊ တလေတာင္ မျပည့္တဲ့ ခြင့္ရက္နည္းနည္းမွာ ၁၀ ရက္ေတာင္ ဘာလုိ႔ အခ်ိန္ကုန္ခံရတာလဲ၊ စကားေတာင္ ေျပာခြင့္မရွိဘူးဆုိတဲ့ေနရာမွာ ဘာကို ေမွ်ာ္လင့္ၿပီး လာတာလဲ။<br /><br />ဘာျဖစ္လုိ႔ ဒီေနရာကို ေရာက္လာတာလဲဆုိေတာ့ ရွင္းပါတယ္။ သူက ဝင္ေစခ်င္လုိ႔ ​ဝင္ခုိင္းလုိ႔ေပါ့။ နားေအးရင္ ၿပီးတာပဲ။<br /><br />ဘာျဖစ္လုိ႔႔ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">၁၀ ရက္ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">အခ်ိန္ကုန္ခံရတာလဲဆုိေတာ့ ၁၅ ရက္ထက္ နည္းလုိ႔ေပါ့။ ေနာက္ ၁၀ ရက္ထက္ နည္းတာ မရွာႏိုင္ခဲ့လုိ႔ေပါ့။<br /><br />ဘာကို ေမွ်ာ္လင့္သလဲဆုိေတာ့ ဘာမွ မေမွ်ာ္လင့္ပါဘူး။ ဘာလုိ႔ဆုိ ငါ့မွာ သညာသိကလြဲလို႔ သဒၶါတရားမွ ျပည့္စံုေအာင္ မရွိတာ ဘာကို ယံုၾကည္ၿပီး ေမွ်ာ္လင့္မွာတဲ့လဲ။<br /><br />ခဏေနေတာ့ အခန္းေဖာ္ေရာက္လာတယ္။ သူက ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္ မိန္းကေလး။ ၂၄ ႏွစ္ရွိၿပီ။ စခန္းအစစ္က ၂ ရက္ေန႔မွ စမွာဆုိေတာ့ ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္းေတာ့ ငါတို႔ သူ႕အေၾကာင္း ကိုယ့္အေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ၾကတယ္။<br /><br />သူက တခါမွ ဒါမ်ိဳး မဝင္ဖူးေသးဘူး ေျပာတယ္။ ငါနဲ႔ တူတူပဲ။<br />ေနာက္ေတာ့ စည္းကမ္းခ်က္ေတြကို ထမင္းစားေဆာင္မွာ သြားနားေထာင္ရတယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း သူနဲ႔ ငါ စကားမေျပာျဖစ္ၾကေတာ့ဘူး။ စကားေျပာလို႔ရတဲ့ ေနာက္ဆံုးေန႔ မတိုင္ခင္ထိေပါ့။<br /><br />သူ ဘာလုိ႔ ဝင္တယ္ဆုိတာေတာ့ မသိဘူး။ ဒါေပမဲ့ ထူးေတာ့ မထူးဆန္းပါဘူး။ အဲဒီရိပ္သာက အင္တာေနရွင္နယ္ရိပ္သာပဲဟာ။ ဘာသာျခားေပါင္းစံု ဝင္ေနၾကတာပဲဟာ။<br /></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ငါကေတာ့ ဗုဒၶဘာသာဝင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ထံုးစံအရလုိလုိ ဘာလုိလုိ ေပါ့့ေလ။<br /><br />ည မအိပ္ခင္ နိဗၺာန္ ဆုိတာကို ငါ စဉ္းစားမိတယ္။<br />ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟ မာန္မာနနဲ႔ ေလာကကို တြယ္ဖက္ခ်င္တုန္း အခ်ိန္မွာ အဲဒီအရာက ငါ့ကို ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ဆြဲေဆာင္ႏိုင္မွာလဲ။ အဲဒီအရာကို ငါ လံုးဝ (လံုးဝ) စိတ္မဝင္စားဘူး။ ဆုိပါစို႔... ဒီအခ်ိန္မွာ တစ္စံုတစ္ေယာက္က အဲဒီဆု ေပးခဲ့ရင္ေတာင္ ငါေတာ့ ဘဝေပါင္း ၇၀၀ ေလာက္ေနပါရေစဦးလုိ႔ ေဈးဆစ္မိမွာပဲ။<br /><br />ငါ ဘာျဖစ္လုိ႔ ပန္းတိုင္မရွိတဲ့ (ရွိတယ္လုိ႔ ဆုိၾကတဲ့ ပန္းတုိင္ကိုလည္း</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> မယံုၾကည္ႏိုင္ေသး</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> မသြားခ်င္ေသးဘဲနဲ႔) ဒီလမ္းေပၚကို ေလွ်ာက္ျဖစ္တာလဲ။ သူ ဝင္ခုိင္းလို႔ဆုိတာ ရာခုိင္ႏႈန္းတခ်ိဳ႕တဝက္ေလာက္ေသာ အေၾကာင္းေပါ့။ အစျပဳေပးတဲ့ တြန္းအားေလးတစ္ခုေလာက္သာေပါ့။ တကယ္ေတာ့ ငါ မလုပ္ခ်င္ရင္ သူလည္း ဘာမွ တတ္ႏိုင္တာမဟုတ္ဘူး။<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> ျပင္းျပတဲ့လုပ္ခ်င္စိတ္ မ႐ွိဘဲ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဗုဒၶဘာသာ ထံုးတမ္းစဉ္လာအလုပ္တစ္ခုကို လုပ္ျဖစ္တာက တျခားအေၾကာင္းေတြ အတြင္းထဲမွာ ရွိေသးတယ္။<br /><br />ငါ့ ကိုယ္နဲ႔ စိတ္ကို စည္းနဲ႔ ကမ္းနဲ႔ ထိန္းခ်ဳပ္ရတာ၊<br />ငါ တကယ္ တန္ဖိုးမသိတဲ့အရာကို ရဖို႔ ႀကိဳးစားရမွာ၊<br />ရမယ္ မရမယ္ မေသခ်ာ မေရရာတာႀကီးကို စိတ္ကူးနဲ႔ ပံုေဖာ္ၿပီး အဲဒီအရာနဲ႔ ဆက္စပ္ဖို႔ ငါ ဉာဏ္မမီတဲ့ အလုပ္ကို ဒုကၡခံၿပီး လုပ္ရတာကို ငါ မႀကိဳက္ဘူး။ လုပ္လည္း မလုပ္ခ်င္ဘူး။<br /><br />ဒါေပမဲ့ အဲဒီလိုအေတြးကို လူတိုင္းေတြးႏိုင္တယ္။ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">မလုပ္ဘဲေနရတာကိုလည္း လူတိုင္း တတ္ႏိုင္တယ္။ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">အဲဒါကို မလုပ္ဘဲေနရတာ ဘာမွလည္း မခက္ဘူး။ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">မလုပ္ခ်င္တာကို မလုပ္ဘဲေနတာ လြယ္လြယ္ေလးပဲ။<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဒါေပမဲ့ အဲဒါကိုပဲ လုပ္တဲ့လူတခ်ိဳ႕ကလည္း လုပ္ႏိုင္တယ္။<br /><br />ထံုးတမ္းစဉ္လာအရ သူမ်ားေတြလုပ္လို႔ ရသြားတဲ့ အရာတစ္ခုကို ငါ မလုပ္ျဖစ္လုိက္လို႔ မရလိုက္မွာ စိုးတဲ့စိတ္၊ ငါ လုပ္ရင္ ရႏိုင္ရက္သားနဲ႔ ကိုယ့္ဘာသာ ညႇာတာေနလုိ႔ မရလိုက္၊ မသိလုိက္ျဖစ္မွာ စုိးတဲ့စိတ္နဲ႔ ထံုးတမ္းစဉ္လာဆုိတာကို အေျခခံၿပီး ဝင္ျဖစ္ခဲ့တာပဲ။<br /><br />အဲဒါဟာ သင့္ေလ်ာ္ေလ်ာက္ပတ္ ေကာင္းျမတ္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ မဟုတ္လည္း မတတ္ႏိုင္ဘူး။ အဲဒါ တကယ့္ အျဖစ္မွန္ပဲ။ လက္ခံ႐ံုပဲ။ ငါ့ဘာသာ ငါေတာ့ ညာစရာအေၾကာင္း မရွိဘူး။ ေစာဒကတက္စရာအေၾကာင္း မရွိဘူး။ ၿပီးေတာ့ ဝမ္းနည္းစရာ/ ဝမ္းသာစရာလည္း မရွိဘူး။<br /><br />ေက်ာင္းတက္တုန္းကလုိေပါ့။<br />အခ်ိန္တန္ ေက်ာင္းတက္ ဘြဲ႕ယူရမွာ ထံုးစံလို႔ ငါ ယူဆခဲ့တယ္ မဟုတ္လား။ လုပ္ခ်င္ခ်င္ မခ်င္ခ်င္၊ စိတ္ဝင္စားစား မစားစား၊ အဲဒီေက်ာင္း၊ အဲဒီေက်ာင္းက သင္တဲ့ စာေတြနဲ႔ အဲဒီစာေတြ က်က္ရမွတ္ရတာဟာ အသံုးက်လိမ့္မယ္လို႔ ယံုၾကည္ၾကည္ မၾကည္ၾကည္ လုပ္စရာတစ္ခုကို လုပ္လုိက္ရတာပဲ မဟုတ္လား။ မလုပ္ရင္ သူမ်ားရသြားတာ ငါ ဘယ္ရမလဲ။<br /><br />သူမ်ား သူမ်ား သူမ်ား ဆိုတာကို အေျခခံၿပီး အဲေလာက္ လုပ္ေနခဲ့မိမွန္း ခုမွပဲ ငါ့ကိုယ္ငါလည္း သိေတာ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒါလည္း ငါ့ကိုယ္ငါ ခြင့္လႊတ္တယ္။ ငါက သူမ်ားေတြၾကား ေနေနတုန္းရွိေသးတာပဲ။ သူမ်ား ထည့္မတြက္ေတာ့ဘူးဆုိတဲ့တစ္ေန႔မွာ ဒီအေၾကာင္းေတြ မွတ္တမ္းေတာင္ ေရးေနစရာ မလုိေတာ့ဘူး။ လုိသေလာက္ေတာ့ သူမ်ား ဆုိတာ ငါ့ေခါင္းထဲ ရွိေနမွာပဲ။ လုိတာထက္ ပိုမရွိရင္ ေတာ္ၿပီ။<br /><br />မလုပ္ဘဲေနရတာ လူတုိင္း တတ္ႏိုင္တယ္။ ဘာမွမခက္ဘူး။ လုပ္ရတာသာ ခက္တာ။ ေနာက္ဆံုး အနည္းဆံုးေတာ့ အဓိပၸါယ္ ရွိရွိ မရွိရွိ၊ ခက္တာတစ္ခုကို ငါ လုပ္ႏိုင္ခဲ့တယ္ ဆုိတဲ့ အျဖစ္ကို ရရင္ ေတာ္ၿပီ။ အဲဒီစိတ္က ငါ ရိပ္သာဝင္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ တကယ့္ အေျခခံစိတ္ပဲ။<br /><br />***<br />အဲဒီည ၉ နာရီေလာက္မွာ အိပ္ရာဝင္ရၿပီး မနက္ ၄ နာရီမွာ အေဆာင္တုိင္းေရွ႕ကို ေၾကးစည္တီးၿပီး ႏႈိးတယ္။<br /><br />ငါ့ တသက္မွာ ျမင္ရခဲတဲ့ မနက္ ၄ နာရီ။<br />မနက္ ၄ နာရီကေန ည ၉ နာရီခဲြထိ တင္းၾကပ္တဲ့ အခ်ိန္ဇယားမ်ိဳးနဲ႔ ၁၀ တန္းလို အတန္းမွာေတာင္ ငါ အလုပ္မလုပ္ခဲ့ဖူးဘူး။ ျဖစ္မွ ျဖစ္ပါ့မလားလုိ႔ ေတြးမိေပမယ့္ ၿပီးတဲ့ထိ လုပ္ျဖစ္မယ္ဆုိတာ ေသခ်ာေနတယ္။ အဲဒါ ျဖစ္ေအာင္လုပ္မယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ဓါတ္လည္း မဟုတ္ဘူး။ ျဖစ္ေအာင္လုပ္ခ်င္တယ္ ဆုိတဲ့ ဆႏၵလည္း မဟုတ္ဘူး။ ေသခ်ာတာက ေသခ်ာတာပဲ။<br /><br />ဒါလည္း ေက်ာင္းတက္တုန္းကလိုပဲ။ ငါ မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္မ်ိဳးမွာ ဘြဲ႕ရတဲ့ထိ ႏွစ္ခ်ီေနဖို႔ ျဖစ္ႏုိင္ပါ့မလားဆုိတာ စဉ္းစားမိေပမယ့္ ၿပီးတဲ့ထိ လုပ္ျဖစ္မယ္ဆုိတာ အဲဒီကတည္းက ေသခ်ာတယ္။<br /><br />***<br /></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို ေက်းဇူးတင္ရဦးမယ္။</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><br /></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ ေအာက္တိုဘာ ႏိုဝင္ဘာေလာက္တုန္းက ျပန္လာၿပီး သူ ဝင္တဲ့ တရားရိပ္သာတစ္ခု လုိက္ဝင္လွည့္လို႔ အာဏာသံုးၿပီး ေခၚတဲ့ YN ကို သိပ္ေက်းဇူးတင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႕ရိပ္သာက ၁၅ ရက္မို႔လို႔ ရက္နည္းတဲ့ ဦးဂိုအင္ကာဆီမွာ ဝင္ခဲ့တာ။<br /><br />ေနာက္ ၁၀ တန္းေအာင္ၿပီး အညာမွာ ၃/၄ လေလာက္ ျပန္ေနတုန္း ေမေမ့ဘက္က အဘြားက မိုးကုတ္မွာ အၿမဲလို ရိပ္သာဝင္တယ္။ အဲဒီတုန္းက အဘြားအပါအဝင္ လူတိုင္းက တုိက္တြန္းေပမယ့္ ငါ မဝင္ျဖစ္ဘူး။<br /><br />အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ငါ မလုပ္ခ်င္တဲ့ အလုပ္တစ္ခုကို ဘယ္သူကမွ အတင္းအၾကပ္ ဇြတ္မလုပ္ခုိင္းခဲ့ၾကတာ အေတာ္ ႀကီးတဲ့ ေက်းဇူးပဲ။ တကယ္လုိ႔မ်ား အဲဒီအခ်ိန္က ဝင္ခဲ့ရရင္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အက်ိဳးမရွိခဲ့႐ံုတင္မကဘူး၊ ခုအခ်ိန္မွာ ဝင္မယ္ဆုိတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကိုလည္း ငါ ခ်ျဖစ္လိမ့္မယ္ မဟုတ္ဘူး။<br /><br />***<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1953997581809698767-3815116411306230844?l=ritako.blogspot.com' alt='' /></div>Ritahttp://www.blogger.com/profile/08477862699553135738noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1953997581809698767.post-37538051179682867752011-07-23T01:12:00.015+08:002011-09-20T22:33:44.718+08:00<span style="color: rgb(0, 51, 51);">၁) ၾ</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကည္ေအး - ေမတၱာမီးအိမ္ (အေဟာင္းဆုိင္မွ) <span style="color: rgb(204, 102, 204);">(ဖတ္ဖူးၿပီးသား)</span><br /></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">၂) </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ၾကည္ေအး - ဤမာန</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><br /></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">၃) </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ၾကည္ေအး </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">- ေကဖြဲ႕ဆုိသီ ဖူးငံုပြင့္သစ္ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="color: rgb(204, 102, 204);">(ဖတ္ဖူးၿပီးသား)</span></span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">၄) </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ခင္ခင္ထူး - ပန္းၾကာဝတ္မႈန္</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">၅) </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ခင္ႏွင္းယု - လမင္းႀကီးသာစမ္းပါ (အေဟာင္းဆိုင္မွ)</span> <span style="color: rgb(0, 51, 51);"> </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="color: rgb(204, 102, 204);">(ဖတ္ဖူးၿပီးသား)</span></span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">၆) </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ခင္မ်ိဳးခ်စ္ - ဝတၳဳတိုေပါင္းခ်ဳပ္</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">၇) မ်ိဳးၿငိမ္းေဆြ - ၾကည္လင္ေသာ ေရ (ဝတၳဳတုိမ်ား)</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">၈) </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> ျမေႏွာင္းညိဳ - ရြက္ဝါေႂကြေသာ ေႏြရက္မ်ား</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">၉) </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">မင္းလူ - ျပန္ေခၚသက္ေသ</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">၁၀) ျမသန္းတင့္ - လြမ္းေမာခဲ့ရေသာ တကၠသိုလ္ေႏြညမ်ား (ဘာသာျပန္) </span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">၁၁) ျမသန္းတင့္ - မိန္းမတို႔အေၾကာင္း (ဘာသာျပန္) </span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">၁၂) </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">လကၤာရည္ေက်ာ္ - ခ်စ္စရာ့အိမ္ကေလး</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">၁၃) လကၤာရည္ေက်ာ္ - ေဒါက္တာေရႊေသြး ႏွင့္ မပန္းမႈံ</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">၁၄) လကၤာရည္ေက်ာ္ - ေနဝင္ အိပ္တန္းတက္</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> ၁၅) လကၤာရည္ေက်ာ္ - သမားလည္ျပန္ (ဝတၳဳတိုမ်ား</span>)<br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">၁၆)</span> <span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဝင္းဝင္းလတ္ - ေအာက္ေမ့ဖြယ္ သူ</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">၁၇) ဘႏွင္း - ႏိုဘယ္ဆုရ စာေရးဆရာႀကီး ၅ ဦး၏ ဘဝႏွင့္စာေပ (စာအုပ္ဆိုင္မွ အေဟာင္း)<br /></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">၁၈) အ႐ိုး - ဆိုသည္မွာ</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">၁၉) xxx - တစ္ေခတ္ တစ္ေယာက္ဆုိေလာက္သူ ေဒါက္တာသန္းထြန္း</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"></span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">***<br /><span style="font-weight: bold;">ဖတ္ဖူးၿပီးသား</span>ထဲမွာ ခင္ႏွင္းယု (လမင္းႀကီးသာစမ္းပါ) က ေပ်ာက္သြားလို႔ ျပန္ဝယ္တာ။ ၾကည္ေအး ႏွစ္အုပ္ကေတာ့ ငွားဖတ္ၿပီး မဝယ္ျဖစ္တာ၊ ခုမွ ဝယ္တာ။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ခင္မ်ိဳးခ်စ္</span> ဝတၳဳတုိေပါင္းခ်ဳပ္ထဲက စာနည္းနည္း ျမည္းၾကည့္မိတယ္။<br />စိတ္ထဲမွာ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးနဲ႔ ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္ ေရးဟန္တူသေယာင္ေယာင္ ခံစားရတယ္။ စာေရးသူဘက္က အေျပာမ်ားတဲ့ေရးနည္းမ်ိဳးခ်င္း တူေနလို႔လားေတာ့ မသိ။ သူတို႔ေရးတဲ့စာေတြဖတ္ရရင္ ဇာတ္ေကာင္ထက္ ဇာတ္လမ္း၊ ဇာတ္လမ္းထက္ ဇာတ္ေၾကာင္းေျပာသူ (စာေရးဆရာ) က ပုိ ေပၚေနသလိုပဲ။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ဝင္းဝင္းလတ္၊ ျမေႏွာင္းညိဳ</span>တုိ႔ အေရးအသားကို ဖတ္ရရင္လည္း ခပ္ဆင္ဆင္လို႔ ခံစားရတယ္။ သူတို႔ကေတာ့ တမ်ိဳးတဘာသာ။ စာေရးသူေပ်ာက္ၿပီး ဇာတ္ေကာင္ေတြခ်ည္း ျမင္ရတယ္။ (ကိုယ့္အႀကိဳက္ဆံုး ေရးနည္းေရးဟန္)။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ခင္ႏွင္းယု</span> စာအုပ္ထဲက ကိုလတ္နဲ႔ ခင္ခင္ႀကီးရဲ႕ ဇာတ္လမ္းအစ အေရးအသားကို အေတာ္ေႂကြခဲ့ဖူးလုိ႔ တကူးတက ျပန္ဝယ္ခဲ့တာ။ အဲဒီလို တို႔ထိ႐ံုအေရးအသားမ်ိဳးနဲ႔ ဖတ္တဲ့သူကို တိုက္႐ိုက္ထိေအာင္ သ႐ုပ္ေပၚျပည့္စံုေအာင္ ေရးႏိုင္တာ အမ်ိဳးသမီးစာေရးသူေတြထဲကသာ တတ္ႏိုင္တဲ့ကိစၥလို႔ ခံစားရတယ္။<br /><br />ေတြ႕ေအာင္႐ွာဝယ္မယ္လို႔ ဒီမွာတည္းက စဉ္းစားသြားတာေတြက<br />၁) ဝင္းဝင္းလတ္ ရဲ႕ ေအာက္ေမ့ဖြယ္ သူ<br />၂) ခင္ႏွင္းယု ရဲ႕ လမင္းႀကီးသာစမ္းပါ<br />၃) ၾကည္ေအး ရဲ႕ ေမတၱာမီးအိမ္<br />၄) ျမေႏွာင္းညိဳ ရဲ႕ ငုပြင့္ဝါခိုင္။<br /><br />ငုပြင့္ဝါခိုင္ ကလြဲလို႔ အားလံုး လြယ္လြယ္ပဲ ရခဲ့တယ္။ ဝမ္းသာလိုက္တာ။ ေအာက္ေမ့ဖြယ္ သူ ကို မဖတ္ဖူးေသးဘူး။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">မ်ိဳးၿငိမ္းေဆြ</span> ကေတာ့ မ်ိဳးေဆြသန္း (ဒီဇိုင္း)။ သူ စာေရးမွန္း အရင္က မသိပါဘူး။ ထူးအိမ္သင္ အမွတ္တရ စာအုပ္မွာေတာ့ သူ ေရးတာ ဖတ္ဖူးၿပီး၊ သေဘာလည္း က်ခဲ့တယ္။ ၾကည္လင္ေသာေရ ဆုိတဲ့တစ္ပုဒ္ပဲ အြန္လိုင္းကေန ဖတ္ဖူးတယ္။ ႀကိဳက္လွတယ္ေတာ့ မဟုတ္ေပမယ့္ ဖတ္ခ်င္တာနဲ႔ ဝယ္လာခဲ့တယ္။ ၾကာရင္ ေတြ႕ျဖစ္ဖို႔ ခဲယဉ္းမယ့္ စာအုပ္လို႔လည္း ထင္မိလို႔။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">လကၤာရည္ေက်ာ္</span> ကိုလည္း ပထမဆံုး <span style="font-weight: bold;">ႀကိဳးၾကာေတာင္ပံေခတ္သံ</span> ကိုပဲ ဖတ္ဖူးေသးတယ္။ ေသေသခ်ာခ်ာ စဉ္းစားၿပီးမွ ေျပာေၾကးဆုိရင္ေတာ့ ႀကိဳက္တယ္ မႀကိဳက္ဘူးကို တခြန္းတည္း ကြဲကြဲျပားျပားေျပာဖို႔ ခက္မွာ ျဖစ္ၿပီးေတာ့ အၾကမ္းဖ်ဉ္းေျပာေၾကးဆုိရင္ေတာ့ ႀကိဳက္ပါတယ္လို႔ပဲ ေျပာရမယ့္ စာေရးဆရာ။ ေတြ႕ရင္ ဝယ္မယ္လို႔ေတာ့ စဉ္းစားသြားခဲ့တယ္။ ေတြ႕သမွ် အကုန္ေတာ့ မဝယ္ျဖစ္ဘူး။ ဘာလို႔ဆုိ ေနာက္ဖတ္ခ်င္ရင္လည္း အလြယ္တကူ ျပန္ေတြ႕ႏိုင္ဦးမယ့္ စာအုပ္ေတြလို႔ ထင္မိလို႔။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ဘႏွင္း</span> စာအုပ္ကေတာ့ ေတာ္ဝင္စင္တာက (၃ ထပ္လား ၄ ထပ္ကလား မသိ)။ အဲဒီဆုိင္မွာလည္း အေဟာင္းေတြေရာ အသစ္ေတြေရာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွိတယ္။ အဲဒီထဲက ကမူးအေၾကာင္းေတာ့ အရင္ဖတ္လိုက္မိတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">အ႐ိုး</span> ကေတာ့ ျမည္းစမ္းခ်င္လုိ႔ပါ။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ေဒါက္တာသန္းထြန္း </span>ကေတာ့ သူ႕စာအုပ္ေတြ အမ်ားႀကီး ေတြ႕ပါတယ္။ မဝယ္ပါဘူး။ ဘာလုိ႔ဆုိ ရွင္းပါတယ္။ ကိုယ္က သူ႕အေၾကာင္းသာ စိတ္ဝင္စားတာ။ သူ႕ပညာရပ္ဆိုင္ရာေတြထိေတာ့ မဝင္စားဘူး။ အလြယ္ေတြ႕ရင္ေတာ့ ေကာက္လွန္မိမွာ ျဖစ္ေပမယ့္ ဝယ္ဖတ္ရေလာက္ေအာင္ အာ႐ံုမရွိ။ အဲဒါေတြနဲ႔ လုပ္စားစရာလည္း ဘာမွမရွိ။<br /><br />ခုစာအုပ္ကေတာ့ သူ႕အေၾကာင္းကို သူမ်ားေတြ ေရးထားတဲ့ အမွတ္တရ စာစုေတြ။ အဲဒါေၾကာင့္မို႔လည္း ဝယ္ျဖစ္တာ။<br /><br />***<br /><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >မွတ္ခ်က္။ ငွားရန္မဟုတ္။</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1953997581809698767-3753805117968286775?l=ritako.blogspot.com' alt='' /></div>Ritahttp://www.blogger.com/profile/08477862699553135738noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-1953997581809698767.post-16281791583759725142011-06-28T13:03:00.006+08:002011-06-28T13:44:02.538+08:00<span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">ကိုယ္ ႏွင့္ ဂ်ဴးမ်ား<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">* ခ်စ္ျခင္း၏ အႏုပညာ<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">သစ္ပင္ေတြေနရာမွာ တျခားတခုခု အစားထုိးၿပီး ေရးလုိ႔မရဘူးလား၊ ဥပမာ - ပန္းခ်ီကားျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ လို႔ တစ္ေယာက္က ေျပာဖူးတယ္။ ျပဳျပင္ ပ်ိဳးေထာင္ လိုက္ေလ်ာလို႔ရတာ၊ ျပဳျပင္ ပ်ိဳးေထာင္ လိုက္ေလ်ာမႈကို လိုအပ္တာ သက္ရွိေတြပဲ မဟုတ္ဘူးလား။ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္က ပန္းခ်ီဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕ အႏုပညာစိတ္၊ အတတ္ပညာစိတ္နဲ႔ ျပဳျပင္ဖန္တီးတာ ခံရႏိုင္ေပမယ့္၊ ပန္းခ်ီကားဆိုတာ လုိအင္တို႔ လိုအပ္ခ်က္တို႔စတဲ့ ဆႏၵေတြမရွိတဲ့ ဖန္တီးခံသက္သက္ သက္မဲ့ပစၥည္းတစ္ခုသာပဲ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">သက္႐ွိေတြရဲ႕ၾကားမွာ ဆက္စပ္ခ်ည္ေႏွာင္ေပးတဲ့ ခ်စ္ျခင္းတရားကုိ ျပဆုိဖို႔ရာ (လူ၊ သတၱဝါကို မသံုးဘူးဆုိရင္ေတာ့) သစ္ပင္ထက္ေကာင္းတဲ့ သေကၤတ ရွိမယ္ မထင္ေတာ့ဘူး။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153); font-weight: bold; font-style: italic;">"တခ်ိဳ႕အပင္က တဝက္တပ်က္ အရိပ္ကို ႀကိဳက္တယ္။ တခ်ိဳ႕အပင္က ေတာက္ပတဲ့ ေနေရာင္ကို ႀကိဳက္တယ္။ အပင္ေတြရဲ႕ လုိအပ္မႈအလုိက္ ကိုယ္က ေနရာခ်ထားေပးတယ္။ မင္းက နည္းနည္းေလးမွ နားမလည္ဘဲ ေနရာေ႐ႊ႕တယ္။ ဥယ်ာဉ္ပညာဟာ မ်က္ေစ့ပသာဒတစ္ခုတည္း အေပၚမွာ ဆံုးျဖတ္လုိ႔ မရဘူး။"</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153); font-weight: bold; font-style: italic;">(ခ်စ္ျခင္း၏ အႏုပညာ)</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ 40 ပတ္ဝန္းက်င္ အညာၿမိဳ႕ေလးတၿမိဳ႕က သူသင္ခ်င္တဲ့ပညာ သင္ၿပီး အိမ္က လုပ္ငန္းကိုဦးစီးခ်င္တဲ့ ေလးဘာသာဂုဏ္ထူးရွင္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကို မိဘေဆြမ်ိဳးေတြ၊ ရပ္ေဆြရပ္မ်ိဳးေတြ၊ ဆရာသမားေတြက အတင္းအၾကပ္ဝိုင္းၿပီး သူတို႔တက္ေစခ်င္တဲ့ ေက်ာင္းကို ပို႔လုိက္ၾကတယ္ ဆုိတာ ခုေတာ့ ပံုျပင္လုိပဲ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ေစတနာဆုိတာ အေမွ်ာ္အျမင္မပါရင္၊ အဲဒီ ေစတနာကို ခံယူရမယ့္ တဘက္သားရဲ႕အေျခအေနကို နားလည္သိျမင္တတ္မႈမပါရင္ အေတာ္ အျငင္းပြားစရာေကာင္းတယ္။ လူတိုင္းမွာ ကိုယ္ပိုင္လုိအပ္ခ်က္နဲ႔ ကုိယ္ပိုင္ဘဝရွိတယ္။ အဲဒါကို ေစတနာတခ်ိဳ႕က ဖန္တီးႏိုင္တယ္။ ေစတနာတခ်ိဳ႕က ဖ်က္ဆီးႏိုင္တယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">***</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153); font-weight: bold; font-style: italic;">"ကိုယ္နဲ႔အတူ လုိက္ေနသမွ် ႏွစ္ႏွစ္တာကာလမွာ ကိုယ္ ဘယ္လို ႀကိဳးစားဆြဲေခၚေခၚ မင္းအတြက္ ေနသားတက်မျဖစ္ဘူး။ မင္းရဲ႕ အသံုးဝင္မႈဟာ ဘာလဲဆုိတာ မင္းကိုယ္မင္း မသိဘူး။ မင္းကိုယ္မင္း အားမရဘူး။ မင္းဘဝကို မေက်နပ္ဘူး။ ကိုယ့္ အသိုင္းအဝိုင္းမွာ မင္းမေပ်ာ္ဘူး။ မင္းရဲ႕ ညႇိဳးႏြမ္းမႈကို ကိုယ္ ၾကာ႐ွည္ျမင္ရက္ပါ့မလား။ မင္းနဲ႔ အသင့္ေတာ္ဆံုး ေနရာကုိ ကိုယ္သိေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီး ကိုယ္ ဒီမွာေနဖို႔ ဆံုးျဖတ္လုိက္ရေတာ့တာေပါ့"</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153); font-weight: bold; font-style: italic;">(ခ်စ္ျခင္း၏ အႏုပညာ)</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">***</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">မေန႔က ဒီဝတၳဳတိုအေၾကာင္း ေရးလုိ႔ကုန္ၿပီလို႔ ထင္လိုက္မိတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">***</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1953997581809698767-1628179158375972514?l=ritako.blogspot.com' alt='' /></div>Ritahttp://www.blogger.com/profile/08477862699553135738noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1953997581809698767.post-44203208228976788822011-06-27T11:42:00.014+08:002011-06-27T22:14:26.464+08:00<span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">ကိုယ္ ႏွင့္ ဂ်ဴးမ်ား</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ထူးအိမ္သင္အေၾကာင္း ေရးတုန္းက ငယ္ငယ္တုန္းကလုိ႔ အစခ်ီေျပာမွ ရတယ္။</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဂ်ဴးအေၾကာင္းက်ေတာ့ အဲလုိမဟုတ္ျပန္ဘူး၊ ေျပာင္းျပန္။</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဂ်ဴးကို ငယ္ငယ္ကတည္းက စဖတ္မိတာေပမယ့္ (အထူးသျဖင့္ ဝတၳဳတိုေတြကို) အဲဒီအခ်ိန္မွာ နားမလည္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ဒါေတြကို နားမလည္ေသးဘူးဆုိတာကုိေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာ နားလည္ေနတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">* ခ်စ္ခဲ့ဖူးေသာ</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">စဖတ္မိတာ "ခ်စ္ခဲ့ဖူးေသာ" ဝတၳဳတို ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ မဂၢဇင္းထဲမွာ ဖတ္ၿပီး၊ ဘာကိုေရးတာလဲ၊ ဒါေတြကိုေရးတဲ့ ဂ်ဴး က ဘာလို႔ ဒီေလာက္ေတာင္မွ နာမည္ႀကီးရတာလဲလို႔ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ခ်စ္သူေကာင္မေလးကုိ မနမ္းျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ (ေလွ်ာ္လဲ ေလွ်ာ္မပစ္ႏိုင္တဲ့) ရစရာအေႂကြး က်န္ေနေသးသလုိ ခံစားမႈမ်ိဳးကို ျမင္ရေလာက္ေအာင္ အားမေကာင္းခဲ့ဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္က ကာတြန္းပဲ အမ်ားဆံုးဖတ္ေနတာကိုး။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">* ေပဖူးလႊာ အင္တာဗ်ဴး</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ေနာက္ေတာ့ ဒီမွာပဲ တင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ဦးဝင္းၿငိမ္းနဲ႔ ေပဖူးလႊာအင္တာဗ်ဴး (တပိုင္းတစ)။ </span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">သူ ေျပာတတ္ ဆုိတတ္၊ ေမးတတ္ ေျဖတတ္တာ (ဦးဝင္းၿငိမ္း ေမးတတ္သည္ ဟု သိပ္မထင္ပါ။ ဂ်ဴး ကိုယ္တိုင္ကသာ အေမးမ်ားႏွင့္ ျပန္ေျဖတတ္သည္ ဟု ထင္မိသည္) ေစ့စပ္ခိုင္မာတာကို အေတာ္သေဘာက်ခဲ့ဖူးတယ္။ အေျဖစကားလံုးေတြ အင္မတန္ သိပ္သည္းတာပဲ ထင္ခဲ့တယ္။ (ဦးစံရွား ဖတ္ျဖစ္ေနၿပီဆုိေတာ့ အက်ိဳးနဲ႔ အေၾကာင္းျပၿပီး ေျပာတာေတြကို အေတာ္ပဲ သေဘာက်ခဲ့မိတယ္)</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">မွတ္မွတ္ရရ ေက်ာင္းမွာ အခင္ဆံုး အတြဲျဖစ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္းက အဲဒီစာအုပ္ ငွားသြားေတာ့ သူ႕မိဘေတြ (ေက်ာင္းက ဆရာနဲ႔ ဆရာမ) ပါ ဖတ္ၿပီး သိပ္သေဘာက်ခဲ့ၾကတာ မွတ္မိတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">အဲဒီ တပိုင္းတစ အင္တာဗ်ဴးရဲ႕ အစမွာ "ကၽြန္မေျပာခ်င္တဲ့ ဝမ္းနည္းစကားက ဒီလို ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္မ်ိဳး ဖန္တီးခဲ့မိတဲ့အတြက္ မဟုတ္ပါဘူး။ ေဝဖန္ခံရတဲ့အတြက္ ဝမ္းနည္းစကား ေျပာတာပါ။ ကိုယ့္အေပၚမွာ လူတစ္ေယာက္ နားမလည္ႏိုင္တာကို ခံစားရတဲ့အခါ ၀မ္းနည္းရသေလာက္ပါပဲ" တဲ့။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">သူ႕ေခတ္ သူ႕အခါ သူ႕အေျခအေနကို နားလည္ေလ အဲဒီစကားလံုးကို ေျပာျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ သူ႕စိတ္ခံစားမႈကို သေဘာေပါက္လာေလပဲ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">* ခ်စ္ျခင္း၏ အႏုပညာ</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">၄/၅ တန္းမွာ "တက္ဆူးကိုး ကူ႐ိုယာနာဂီ" ရဲ႕ "ျပတင္းေပါက္က မိန္းကေလးငယ္" (ျမသိန္း ဘာသာျပန္) စာအုပ္ကို မၾကာခဏ ဖတ္ခဲ့မိေပမယ့္ ၇ တန္းတက္မယ့္ႏွစ္ '93 ေလာက္မွာ အဲဒီ "ခ်စ္ျခင္း၏ အႏုပညာ" ကို ဖတ္ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္းပါပဲ နားမလည္ခဲ့ျပန္ဘူး။ ဘာေျပာထားမွန္းေတာင္ မသိခဲ့တဲ့ ဝတၳဳ။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">(စကားမစပ္ 2000 ခုႏွစ္ေလာက္မွာ အက္ေဆးလိုလို ဘာလိုလို ဘာမွန္းမသိတဲ့ စာတပုဒ္ေရးျဖစ္တာဟာ အဲဒီ ဝတၳဳတိုရဲ႕ လႊမ္းမိုးမႈေတြ ပါတယ္လုိ႔ ေျပာခဲ့ဖူးတာ ခု အေတာ္ေနာင္တရမိတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဆံုးနားေလးမွာ ကပ္ထည့္လိုက္တဲ့ စာ တစ္ေၾကာင္းႏွစ္ေၾကာင္းကလြဲလို႔ က်န္တာေတြက ကိုယ့္ဘာသာ ေရးခ်င္ရာ ခ်ေရးထားမိတာေတြခ်ည္းပဲ။ အဲဒီဝတၳဳရဲ႕ လႊမ္းမိုးမႈနဲ႔ပါလုိ႔ ေရးထားတာ အဲဒီဝတၳဳကို mislead လုပ္ရာေတာင္ က်ေနေသးေတာ့တယ္)</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဂ်ဴးရဲ႕ မွတ္ခ်က္က "ကၽြန္မတို႔က အခ်စ္ဆုိတာကို စိတ္ခံစားမႈသက္သက္လို႔ ထင္ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခ်စ္ဆိုတာ သင္ၾကားတတ္ေျမာက္ရမယ့္ အတတ္ပညာ တစ္ခုပါ" တဲ့။ အခ်စ္အေၾကာင္းလို႔ သိသာေစတဲ့ ေခါင္းစဉ္တပ္ထားၿပီး၊ တပုဒ္လံုး သစ္ပင္ေတြအေၾကာင္းနဲ႔ ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အျပန္အလွန္ စကားေျပာခန္းေတြခ်ည္းပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဖတ္မိသမွ် ဂ်ဴးရဲ႕ ဝတၳဳတိုေတြ ဘာကိုေျပာခ်င္တယ္ ဆုိတာကို နားမလည္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဖတ္ထားတာေတြကို ေခါင္းထဲမွာ မွတ္မိေနခဲ့တယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ေနာက္ ၂ ႏွစ္ေလာက္ၾကာၿပီး ျပင္ပအေၾကာင္းအရာတစ္ခုကေန အဲဒီဝတၳဳရဲ႕ ဆုိလိုရင္းကို ရလိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းက ဖတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ "တက္ဆူးကိုး ကူ႐ိုယာနာဂီ" ရဲ႕ ငယ္ဘဝ "ျပတင္းေပါက္က မိန္းကေလးငယ္" ထဲက အေၾကာင္းအရာ အျဖစ္အပ်က္ေတြကိုပါ တန္းစီၿပီး ျမင္ေယာင္လာမိတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">အဲဒီေခတ္အခါက လက္ရွိဂ်ပန္ပညာေရးစံနစ္ကေန ေသြဖည္သေယာင္ တမူကြဲတဲ့ စံနစ္ကို ထူေထာင္ခဲ့တဲ့ <span style="font-weight: bold;">တိုမိုေက်ာင္း ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီး "ဆုိဆာကူး ကိုဘာယာရွီ"</span>။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold; font-style: italic;">"He believed all children were born with an innate good nature, which can be easily damaged by their environment and the wrong adult influences. His aim was to uncover their 'good nature' and develop it, so that the children would grow into people with individuality."</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">မူလတန္းစတက္တဲ့ႏွစ္မွာပဲ ပံုမွန္ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းကေန ေက်ာင္းထုတ္ခံခဲ့ရတဲ့အျဖစ္ကို သမီးကေလး စိတ္ဒဏ္ရာရမွာစိုးလို႔ ဖြင့္မေျပာျပခဲ့ဘဲ ကေလးနဲ႔ သင့္ေတာ္မယ့္ ေက်ာင္းကိုရွာအပ္ခဲ့တဲ့၊ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">သမီးကေလး နားလည္လက္ခံႏိုင္မယ့္ အသက္ ၂၀ က်မွ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">အရင္ေက်ာင္းက အထုတ္ခံခဲ့ရလို႔ သမီးကို </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> ေမေမက </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">တိုမိုေက်ာင္းကို ပို႔ခဲ့ရတာေပါ့ လို႔ ဖြင့္ေျပာခဲ့တဲ့ ဇာတ္ေကာင္ကေလးမေလး<span style="font-weight: bold;"> ေတာ့တိုး-ခ်န္ ရဲ႕ အေမ</span>။</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"></span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold; font-style: italic;">"ကၽြန္မကို အရင္ေက်ာင္းကေန အထုတ္ခံခဲ့ရတယ္ဆုိတာ မယံုၾကည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ပါပဲ။ (တိုမိုေက်ာင္းမွာ အဆင္ေျပေျပ ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ခဲ့တဲ့) ကၽြန္မဟာ တကယ္ပဲ အရင္ေက်ာင္းမွာေနတုန္းက အဲသေလာက္ ဆုိးဝါးတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့သလား"</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold; font-style: italic;">"... အဲဒီအေၾကာင္းအရာကို ကၽြန္မ အသက္ ၂၀ မတိုင္ခင္မွာ ဖြင့္မေျပာခဲ့တဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ အေမကို အႏူးအၫြတ္ ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။"</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold; font-style: italic;">"မင္းကို ေက်ာင္းက ထုတ္လိုက္ၿပီတဲ့။ ဘာေတြျဖစ္လာဦးမလဲ။ ခုေနာက္တေက်ာင္းကပါ ဆက္ၿပီး အထုတ္ခံရမယ္ဆုိရင္ မင္း ဘယ္ေက်ာင္းကို သြားတက္မလဲ" ဆိုတာမ်ိဳးေတြ အေမက ကၽြန္မကုိ အဲဒီအခ်ိန္ကတည္းက ေျပာမယ္ဆုိ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold; font-style: italic;">အဲဒီလိုသာ ေျပာခဲ့မယ္ဆိုရင္ တိုမိုဂါဂူးအန္ ေခၚတဲ့ ေက်ာင္းသစ္ရဲ႕ ဂိတ္ဝကို ပထမဆံုးေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ ဘယ္ေလာက္မ်ား စိတ္ပ်က္အားငယ္ေနခဲ့ရမွာပါလိမ့္။ အျမစ္ေတြထြက္ေနတဲ့ (post) ေက်ာင္းဂိတ္တံခါးဝႀကီးနဲ႔ မီးရထားတြဲစာသင္ခန္းေတြကလည္း ကၽြန္မကို အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဝမ္းေျမာက္ေပ်ာ္ျမဴးေစမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီလိုအေမမ်ိဳးရွိတာ ကၽြန္မ ဘယ္ေလာက္မ်ား ကံေကာင္းလိုက္ပါသလဲ။"</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">***</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153); font-weight: bold; font-style: italic;">"တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ ခံစားမႈ စိတ္သက္သက္ မဟုတ္ဘူး။</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153); font-weight: bold; font-style: italic;">အကဲခတ္တတ္မႈ ပါတယ္။ နားလည္မႈ ပါတယ္။ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္မႈ ပါတယ္။"</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153); font-weight: bold; font-style: italic;">(ဂ်ဴး)</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">***</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">"ခ်စ္ျခင္း၏ အႏုပညာ" အေၾကာင္းကို ေရးျပဖို႔ဆုိတာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႔ ခုထိ ထင္ေနတုန္းပါပဲ။ ဒါ့အျပင္ ဒီဝတၳဳကို ဘယ္လုိ နားလည္တယ္၊ ဘယ္လို ျမင္ခဲ့တယ္၊ ကိုယ့္စိတ္ထဲ ဘယ္ပံုဘယ္နည္း စိမ့္ဝင္ခဲ့တယ္ ဆုိတာ ေျပာဖို႔ အဲဒီဝတၳဳသက္သက္နဲ႔တင္ မလံုေလာက္ဘူး။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">အဲဒီဝတၳဳကို ျမင္လုိက္ႏိုင္ဖို႔ ေတာ့တိုး-ခ်န္ က အေထာက္အပံ့ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီဝတၳဳေၾကာင့္ပဲ အစက ဘာရယ္ညာရယ္ မေစာေၾကာမိတဲ့ သာမန္သာ ႏွစ္သက္ခဲ့တဲ့ ေတာ့တိုး-ခ်န္ထဲက အေၾကာင္းအရာေတြကို ပိုၿပီး ပီပီျပင္ျပင္ ျမင္လိုက္ႏိုင္တယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ အဲဒီဝတၳဳႏွစ္ခုက မိဘနဲ႔ သားသမီး၊ ဆရာနဲ႔တပည့္၊ ခ်စ္သူရည္းစား စသျဖင့္ ဘယ္သူနဲ႔ ဘယ္သူ႕ၾကားမွာမဆုိရွိတဲ့ ခ်စ္(တတ္)ျခင္းေတြကို ဖြင့္ဆိုျပတဲ့ ေခါင္းနဲ႔ပန္းလုိပါပဲ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">***</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">လူ ဆုိတာဟာ အမ်ိဳးမ်ိဳးပါပဲ။ ဘဝေတြ ေထြျပား၊ ခံစားမႈေတြ ေထြျပား၊ ဉာဏ္ရည္နဲ႔ ခံယူခ်က္ေတြ ေထြျပား၊ အဲဒါေတြအေပၚမွာ အေျခခံၿပီး လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြဟာ ေထြျပားတယ္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">အဲဒီလို ေထြျပားတဲ့လူေတြဟာ "မိဘ" ျဖစ္ေစ၊ "ဆရာ" ျဖစ္ေစ၊ "ခ်စ္သူ" ျဖစ္ေစ ေခါင္းစဉ္ကြဲေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးေအာက္ ေရာက္တဲ့အခါမွာ မိဘလို႔ဆုိတာနဲ႔ သားသမီးေပၚမွာထားတဲ့ စိတ္ေစတနာေတြ၊ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြ တူသြားၾကေရာ၊ ဆရာလို႔ဆုိတာနဲ႔ တပည့္အေပၚမွာထားတဲ့ စိတ္ေစတနာေတြ၊ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြ တူသြားၾကေရာဆုိတာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ လူဟာ လူပါပဲ။ လူ လူခ်င္းမွာ မတူႏိုင္ရင္ ေခါင္းစဉ္တူတစ္ခုခုေအာက္ ေရာက္သြားတာနဲ႔လည္း မတူႏိုင္ဘူး။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">စိတ္ေစတနာဆိုတဲ့ မျမင္ရတဲ့၊ လက္ဆုတ္လက္ကိုင္ သက္ေသျပစရာမရွိတဲ့၊ အျငင္းပြားလြယ္တဲ့အခ်က္ကို ခ်န္ထားခဲ့ရင္ေတာ့ ပိုေကာင္းလိမ့္မယ္။ (အခ်စ္ဆိုတာ ဒီတစ္ခုတည္း မဟုတ္ဘူး။ စိတ္ခံစားမႈသက္သက္တင္ မဟုတ္ဘူးဆုိတာ ေသခ်ာတယ္)။ အဲဒီအခ်စ္စိတ္ရဲ႕ေနာက္မွာ အရွည္ကိုေမွ်ာ္ေတြးတဲ့ အက်ိဳးကို လိုလားစိတ္နဲ႔ တတ္သိနားလည္တဲ့၊ ဉာဏ္ပညာနဲ႔ယွဉ္တဲ့ ပံ့ပိုးပ်ိဳးေထာင္ႏိုင္မႈပါရတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153); font-weight: bold; font-style: italic;">"... ကိုယ္ ဒီသစ္ပင္ေတြကို အမ်ိဳးအစား အမ်ားႀကီး စိုက္လာခဲ့တာနဲ႔အမွ် တစ္ခုခ်င္းစီရဲ႕ ကြဲျပားျခားနားတဲ့ လိုအပ္မႈ၊ ျဖစ္ေပၚမႈ အေျခအေနအားလံုးကို ကိုယ္သိတယ္။ သူတုိ႔အတြက္ ကိုယ္ ဘာလုပ္ေပးရမယ္ဆုိတာ ကိုယ္သိလာတယ္။ ကိုယ့္စိတ္ရဲ႕ လုိအင္ဆႏၵဆုိတာ ကိုယ္ေမ့ထားႏိုင္ၿပီး၊ သစ္ပင္ေတြရဲ႕ လုိအပ္ခ်က္ကို အၿမဲေစာင့္ၾကည့္ ျဖည့္ဆည္းေပးတတ္တဲ့လူ ျဖစ္လာတယ္။<br /><br />ဘယ္သစ္ပင္က ဘယ္ရာသီမွာ ဘယ္လုိအေနအထား ေျပာင္းတတ္တယ္။ ဘယ္သစ္ပင္က ေလဒဏ္ကို ေၾကာက္တယ္။ ဘယ္သစ္ပင္အျမစ္က မိုးေပါက္ဒဏ္ကို ေၾကာက္တယ္... ဒါေတြကို ကိုယ္နားလည္လာတယ္။ သူတို႔ လုိအပ္မယ့္ ႏွစ္သက္မယ့္ အေနအထားကို အကဲခတ္ၿပီး ျပဳျပင္လုိက္ေလ်ာေပးတယ္။"</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153); font-weight: bold; font-style: italic;">(ခ်စ္ျခင္း၏ အႏုပညာ - ဂ်ဴး)</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">မစၥတာကိုဘာယာ႐ွီရဲ႕ တိုမိုဂါဂူးအန္ေက်ာင္းဟာ သူ႕ရဲ႕ သစ္ပင္ဥယ်ာဉ္လုိပါပဲ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153); font-weight: bold; font-style: italic;">"သစ္ပင္ေတြရဲ႕ အရိပ္အကဲကို သိတဲ့ကိုယ္ဟာ မင္းအရိပ္အကဲကို ဘာေၾကာင့္ မသိရမွာလဲ၊ မင္းဘာလုိခ်င္တယ္ ဘာျဖစ္ေစခ်င္တယ္ဆုိတာ ကိုယ္ အားလံုးသိတယ္။ အခ်စ္ဆုိတာ မင္းထင္သလို ခံစားမႈသက္သက္ မဟုတ္ဘူး။ အတတ္ပညာတစ္ခုပဲ"</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153); font-weight: bold; font-style: italic;">(ခ်စ္ျခင္း၏ အႏုပညာ - ဂ်ဴး)</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">***</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">ေဒါက္တာခင္ေမာင္ဝင္းရဲ႕ "အေမနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္"</span> ကို ဖတ္ရေတာ့လည္း ေခတ္ပညာ အကုန္အစင္မသင္ခဲ့ရေပမယ့္ ခင္ပြန္းျဖစ္သူ ပင္စင္ယူတဲ့အခ်ိန္ သားသမီးေတြအတြက္ စီးပြားေရး၊ ပညာေရးသာမက စားေရးေသာက္ေရးမက်န္ ေထာင့္ေစ့ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္တဲ့၊ အညာၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕က အေမရဲ႕ အႏုပညာကို ျမင္ေယာင္ခဲ့မိတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ရန္ကုန္မွာေနခ်င္လို႔ အင္ဂ်င္နီယာေက်ာင္းတက္မယ္ ေျပာတဲ့သားကို "ငါတို႔ထဲမွာ ေလယာဉ္မႉးတစ္ေယာက္၊ အင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္ရွိရင္ ေတာ္ၿပီ။ မင္း ေဆးေက်ာင္းပဲတက္" လုိ႔ ေျပာတဲ့အခ်က္က ခုခ်ိန္မွာ နည္းလမ္းက်လွတယ္ မဆုိသာရင္ေတာင္မွ သားသမီးေတြ ငယ္ငယ္တည္းကေန ဘြဲ႕ရၿပီးတဲ့ထိ အရာရာေထာင့္ေစ့ေအာင္ စြမ္းေဆာင္က်ိဳးပမ္းခဲ့တာေတြဟာ အံ့မခန္းပါပဲ။ အဲဒီအားမာန္ေတြနဲ႔ အားထုတ္မႈေတြဟာ ခ်စ္ျခင္း အတတ္ပညာနဲ႔ အႏုပညာပါပဲလို႔ ျမင္မိတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">***</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">ထူးအိမ္သင္ ဆံုးၿပီးေနာက္မွာ ထုတ္တဲ့ "အစိမ္းရင့္ေရာင္ ရက္စြဲမ်ား"</span> မွာ သီဟန္သြင္နဲ႔ နီကိုရဲ ေရးသြားၾကတဲ့ "သမီးကေလးကို သိုင္းသင္ေပးခ်င္တယ္" ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ခု ပါတယ္။ ဆိုခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေယာက္စလံုး သူ အဲဒီအေၾကာင္းအရာကုိ ေျပာတုန္းက ရယ္စရာလို သေဘာထားခဲ့မိၾကတယ္ဆုိေပမယ့္ ေဆာင္းပါးေတြအျဖစ္ ျပန္ေရးေတာ့ သူတို႔ ဒီကိစၥကို အေလးအနက္ ေရးခဲ့ၾကတယ္လုိ႔ ခံစားမိတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">"ကၽြန္ေတာ့္သမီးကိုယ္တုိင္ သေဘာတူၾကည္ျဖဴလုိ႔ကေတာ့ သူ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မပူပါဘူး။ သူ႕စိတ္ဆႏၵမပါဘဲ အႏိုင္အထက္ျပဳခံရလို႔ စိတ္ဒဏ္ရာရသြားမွာသာ စိုးတာပါ"</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">***</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ပုထုဇဉ္ေတြရဲ႕ အခ်စ္ဟာ အတၱကို အေျခခံမွာခ်ည္းပဲ။</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ခ်စ္႐ံုခ်စ္ရတာ ဘာခက္သလဲ။</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ခ်စ္တာရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲျဖစ္တဲ့ ကိုယ္ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးရသူရဲ႕ သူ႕သဘာဝနဲ႔ ကိုက္ညီမယ့္ ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာကို လိုလားေဆာင္ၾကဉ္းေပးဖို႔သာ ခက္တာပါ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">***</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ဂ်ဴးရဲ႕ ခ်စ္ျခင္း၏ အႏုပညာ က အဓိပၸါယ္အျပည့္ဝဆံုးနဲ႔ အႏွစ္သက္မိဆံုး ဝတၳဳတိုတစ္ပုဒ္ပါပဲ။</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"> အဲဒီဝတၳဳအေၾကာင္းကုိ ဘယ္ေသာအခါမွလည္း ျပည့္စံုေအာင္ ျပန္ေျပာျပႏိုင္မယ္ မထင္ဘူး။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ခ်စ္ျခင္း၏ အႏုပညာက နားလည္ေစခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ၊ ခ်စ္ျခင္း၏ အႏုပညာကို နားလည္ေစခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ၊ ဆက္စပ္ပတ္သတ္ သိကၽြမ္းခဲ့ဖူးတဲ့ မိသားစုတခ်ိဳ႕ကို ေက်းဇူးတင္ေနမိေတာ့တယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">***</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဒီအေၾကာင္းအရာေတြက တခ်ိဳ႕အတြက္ ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီလုိ ထင္တဲ့သူေတြအတြက္ တကယ္ပဲ ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">***</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">(ဆက္ရန္)</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">(ဆက္ခ်င္မွလည္း ဆက္မည္)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1953997581809698767-4420320822897678882?l=ritako.blogspot.com' alt='' /></div>Ritahttp://www.blogger.com/profile/08477862699553135738noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1953997581809698767.post-19020795860094691842011-06-13T10:49:00.010+08:002011-06-13T11:30:20.541+08:00<span style="color: rgb(0, 51, 51);"><object style="height: 180px; width: 200px"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/potHlhsDOFQ?version=3"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/potHlhsDOFQ?version=3" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always" width="200" height="180"></embed></object></span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204); font-weight: bold;">Home</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204); font-weight: bold;">Westlife</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">Another summer day</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">Has come and gone away</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">In Paris and Rome</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">But I wanna go home</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">Maybe surrounded by</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">A million people I</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">Still feel all alone</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">I just wanna go home</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">Babe I miss you, you know</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">And I’ve been keeping all the letters that I wrote to you</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">Each one a line or two</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">“I’m fine baby, how are you?”</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">Well I would send them but I know that it’s just not enough</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">My words were cold and flat</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">And you deserve more than that</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">Another aeroplane</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">Another sunny place</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">I’m lucky I know</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">But I wanna go home</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">I’ve got to go home</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">Let me go home</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">'Cause I’m just too far from where you are</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">I wanna come home</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">And <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">I feel just like I’m living someone else’s life</span></span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204); font-weight: bold; font-style: italic;">It’s like I just stepped outside</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204); font-weight: bold; font-style: italic;">When everything was going right</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204); font-weight: bold; font-style: italic;">And I know just why you could not</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204); font-weight: bold; font-style: italic;">Come along with me</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204); font-weight: bold; font-style: italic;">That this is not your dream</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">But you always believed in me</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">Another winter day has come</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">And gone away</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">In even Paris and Rome</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">And I wanna go home</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">Let me go home</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">And I’m surrounded by</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">A million people I</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">Still feel all alone</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">Oh, let me go home</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">Oh, I miss you, you know</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">Let me go home</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">I’ve had my run</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">Baby, I’m done</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">I gotta go home</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">Let me go home</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">It will all be all right</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">I’ll be home tonight</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">I’m coming back home</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">***</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ဟာ ကိုယ့္ကို တမင္ၫႊန္းဆုိတယ္ ထင္ရေလာက္တဲ့ အျဖစ္ေတြရွိၾကမွာပဲ။ အဲဒီအခါ အဲသည္သီခ်င္းကို ထပ္ခါနားေထာင္ရင္း ခ်ိဳၿမိန္ စူးရွ ၾကည္ႏူး ေၾကကြဲ ခံစားခ်က္ေတြ တခုခ်င္းစီခံစားရႏိုင္သလို အားလံုးကို တၿပိဳင္တည္း ေပါင္းဆံုၿပီး ခံစားရတာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာပဲ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဒီေန႔ ႐ံုးမွာ ဒီသီခ်င္းကို တိုးတိုး ဖြင့္ထားရင္း ဆ႒မေျမာက္အပိုဒ္ကေလးကိုလည္း သိပ္ႀကိဳက္ေနမိတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ျပန္ဆုိထားတဲ့ မူကြဲေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္ ထင္ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">***</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ေဝးကြာခ်ိန္က ရွည္လ်ားလြန္းတဲ့အခါ ၾကားကာလေတြကို အလိုေလ်ာက္ ဥေပကၡာနဲ႔ မသိလိုက္မသိဘာသာ ျဖတ္သန္းေနမိေတာ့... တစ္ႏွစ္တာပတ္လံုးမွာ လြမ္းစရာအေကာင္းဆံုးအခ်ိန္ဆိုတာ ျပန္ေတြ႕ရခါနီးအခ်ိန္ ျဖစ္သြားေတာ့တယ္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">မၾကာခင္ ေတြ႕ရေတာ့မယ္ဆုိတာ ေသခ်ာေလ ပိုလို႔ လြမ္းရေလ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">***<br />အင္း MD ၾကားရင္ေတာ့ သူ႕ေစာင္းဖြင့္တယ္ ထင္မလားပဲ။<br /><br />***<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1953997581809698767-1902079586009469184?l=ritako.blogspot.com' alt='' /></div>Ritahttp://www.blogger.com/profile/08477862699553135738noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1953997581809698767.post-35987793165813110442011-06-11T12:39:00.022+08:002011-06-13T09:22:32.075+08:00<span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">သစ္ပင္ေအာက္မွာ...</span><br /><br />အဲသည္ ေက်ာင္းဝန္းထဲမွာ သစ္ပင္ႀကီးတစ္ပင္ရွိသည္။ ပတ္ဝန္းက်င္ေလ့လာမႈ ညံ့ဖ်င္းလြန္းေသာ ကိုယ္သည္ အဲဒါဘာပင္ဟု အဲဒီတုန္းကတည္းက သတိမထားမိခဲ့ပါ။ ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ျဖတ္သန္းခိုနားခဲ့ဖူးေသာ အရိပ္တစ္ခု၏ အရင္းအျမစ္ကို အမွတ္တမဲ့ျဖစ္ျခင္းသည္ ဆိုးရြားလွသည္ဟု သတ္မွတ္မည္ဆုိပါက ကိုယ္သည္ အလြန္ပင္ ဆုိးရြားလွသူ ျဖစ္ပါသည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ထိုသစ္ပင္ႀကီးေအာက္မွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ (သို႔) တစ္စုတစ္ဖြဲ႕၏ အလာကို ေစာင့္စားရင္း လူတစ္ေယာက္ႏွင့္ကုိယ္ အတန္ၾကာေအာင္ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">အတူတူ</span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ရပ္လ်က္ စကားေျပာခဲ့ၾကဖူးသည္။ ႏွစ္ေယာက္တည္း ရွိေနသျဖင့္ ဝန္ေလးက်ဉ္းၾကပ္ျခင္းမ်ိဳး သူေရာ ကိုယ့္မွာပါ မျဖစ္ခဲ့။ တစ္ေယာက္ေယာက္ (သို႔) တစ္စုတစ္ဖြဲ႕၏ အလာကို ထိုသစ္ပင္ရိပ္ေအာက္တြင္ ရပ္တန္႔ ေစာင့္စားရင္း ေအးေအးလူလူ စကားစျမည္ေျပာေနခဲ့ၾကသည္။ ခဏေနလွ်င္ ကိုယ္တုိ႔ ဘယ္ကို သြားၾကမည္လဲ၊ ဘယ္သူ႕ကို (သို႔) ဘယ္သူေတြကို ေစာင့္ေနခဲ့ၾကတာလဲ၊ ဘာစကားေတြ ေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကတာလဲ ဘာတစ္ခုမွ မမွတ္မိေတာ့ပါ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကိုယ္မွတ္မိတာ တစ္ခုသာပဲ ရွိသည္။</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ထိုသစ္ပင္ႀကီး၏ အရိပ္ေအာက္တြင္ </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);">လူတစ္ေယာက္ႏွင့္ကိုယ္ တစ္ေနရာရာကို သြားဖို႔ တစ္စံုတစ္ေယာက္ (သို႔) တစ္စုတစ္ဖြဲ႕ကို ေစာင့္စားရင္း တစ္စံုတစ္ရာ ေျပာဆုိေနခဲ့ၾကသည္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုး၏ စိတ္အာ႐ံုေတြထဲမွာ ေအးခ်မ္းတိတ္ဆိတ္ေနခဲ့သည္။ အတိတ္အေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ခဲ့လွ်င္ေသာ္မွ ကိုယ္တို႔သည္ ျဖစ္ပ်က္ၿပီးသမွ် အေၾကာင္းအရာေတြဆီမွာ မရွိ၊ အနာဂတ္အေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ခဲ့လွ်င္ေသာ္မွ ကိုယ္တို႔သည္ မျဖစ္ပ်က္ေသးသမွ် အေၾကာင္းအရာေတြဆီမွာ မ႐ွိ။ လက္ရွိအခိုက္အတန္႔၏ ေအးခ်မ္းမႈျဖင့္ သက္ေတာင့္သက္သာ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ထိုေန႔က ေနအေတာ္ပူပါသည္။ တိုက္သည့္ ေလကလည္း ပူသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအခုိက္ ေအးခ်မ္းသာယာ ရွိလွ၏။ သစ္ပင္ေပၚက ငွက္သံကေလးေတြကို ၾကားေနရၿပီး၊ သစ္ရြက္ေျခာက္ကေလးေတြလည္း က်ဆင္းလာတတ္သည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ထိုသစ္ပင္သည္ ဘာပင္မ်ားလဲ ကုိယ္ မသိခဲ့ပါ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">***</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ထိုေနရာသို႔ တဖန္ ျပန္လည္ သြားၾကည့္ဖုိ႔ အခါခါ စိတ္ကူးမိေသာ္လည္း အေကာင္အထည္မေဖာ္ျဖစ္ခဲ့ပါ။</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ခဲယဉ္းပင္ပန္းစြာ သြားေရာက္ရမည့္ ခရီးလည္းမဟုတ္၊ တားျမစ္ပိတ္ပင္မည့္သူ ရွိလွ်င္ေသာ္မွ အသိမေပးဘဲ ခဏတျဖဳတ္ႏွင့္ ေရာက္ႏိုင္ေသာ္လည္း ကိုယ္ ျပန္မသြားျဖစ္ေတာ့ပါ။ လူ႕ဘဝမွာ လုပ္တုိင္း မျဖစ္ႏိုင္တာေတြအျပင္၊ ျဖစ္တုိင္း မလုပ္ႏိုင္တာေတြလည္း ရွိေလသည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ထိုလမ္းကို မေလွ်ာက္ျဖစ္ေတာ့ဘူးဆုိတဲ့ေနာက္ ထိုသစ္ပင္၏ အမည္နာမကို သိ႐ံုသက္သက္ေတာ့ျဖင့္ အတိတ္ကို ျပန္မပတ္သတ္လုိေတာ့ၿပီ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">***</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဘယ္အရိပ္ေအာက္မွာ ကိုယ္ ခုိ​ဝင္ခဲ့ဖူးတာပါလဲ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">***</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1953997581809698767-3598779316581311044?l=ritako.blogspot.com' alt='' /></div>Ritahttp://www.blogger.com/profile/08477862699553135738noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1953997581809698767.post-22329900562178595542011-06-08T13:08:00.023+08:002011-06-09T09:49:59.747+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" style="color: rgb(102, 102, 204);" href="http://3.bp.blogspot.com/-4XzwUBopk8o/Te8D_QXMD_I/AAAAAAAACHg/7m_pYKSev_Q/s1600/167617_169711246406021_169506103093202_353804_5801616_n.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 265px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-4XzwUBopk8o/Te8D_QXMD_I/AAAAAAAACHg/7m_pYKSev_Q/s400/167617_169711246406021_169506103093202_353804_5801616_n.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5615711645613166578" border="0" /></a><br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204); font-weight: bold;">အသည္းပန္းမွာဆူးေတြနဲ႔ရယ္</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">ႏွလံုးေျမ ဥယ်ာဉ္နန္းမွာလ</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">ယူသံုးေႁခြ ခုဆင္ျမန္းပါေတာ့</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">ညြတ္ႏူးရွာ မိုက္သူကေလးပါပဲ</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">ဆြတ္ခူးကာ ႐ိႈက္ၾကဴေမႊးပါလို႔</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">အခ်စ္မ်ားစြာ ပိုက္ယူေထြးေစဖုိ႔</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">ေမွ်ာ္ေတြးခဲ့မိတာပါ သခင္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">ဘယ္သို႔ပင္ ဘယ္လိုလွမ္းခဲ့ေသာ္လည္း</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">ပန္းညႇာမွာ ဆူးခၽြန္နက္ေတြက</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">သြယ္ခက္ကာရံဆင္ေတာ့</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">မယ့္သခင္ခူးေႁခြခိုက္မွာလ</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">ေသြးၿဖိဳက္ၿဖိဳက္ရႊင္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">ရတက္ျဖာ ရင္မွာနင့္ပါလို႔</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">တစ္သက္မွာ တစ္ခါပြင့္ေသာ္လည္း</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">ခြင့္လႊတ္ေတာ့ ခ်စ္သခင္ရယ္</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">ဝဋ္တံု႔တင္ ၾကမၼာေပပဲ</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">ေဝဒနာဖန္လာတဲ့ အခင္းမွာလ</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">ေျဖရွင္းဖို႔ အယူခံမဝင္</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">ကြယ္ရာဝင္ေတာ့ မ်က္ရည္ဝဲ။</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">႐ိႈက္ေဆြးလို႔ေလ</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">အမိုက္ကေလး ဗ်ာပါေဝေပါ့</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">ေန႔ရက္ေတြ ရွည္ၾကာေညာင္းေလသမွ်</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">အေမ့ခက္ေလ သူ႕ေဝဒနာ မေဟာင္းဘူးတဲ့</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">အခ်စ္ေျပာင္းမရွာ ႏွစ္ေတြဆန္းခဲ့သေလာက္</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">အသစ္ေလာင္းကာ ယစ္ေထြပန္းရသတဲ့</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">ေၾသာ္.. နန္းမဟီအသည္းမွာ အသင့္ခူးပါလို႔</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">မွန္းရည္အၿမဲသာ ပြင့္ဦးကိုဆက္ေပမယ့္</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">တတန္းတသီ တကတည္းသာ အဆင့္ဆင့္ဆူးေတြယွက္မွေတာ့</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">ေမာင္ေရ.. သည္းအက္ေၾကကြဲ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204); font-weight: bold;">ျမေႏွာင္းညိဳ</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">၁၉၈၂ ေပဖူးလႊာ</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">***</span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">အႀကိဳက္ဆံုး ဝတၳဳေတြထဲက တစ္ပုဒ္ျဖစ္တဲ့ ဆရာမ ျမေႏွာင္းညိဳရဲ႕ "အသည္းပန္းမွာ ဆူးေတြနဲ႔" ဆိုတဲ့ ဝတၳဳရဲ႕ ဇာတ္ဝင္ကဗ်ာပါ။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဒီကေန႔ အားေနတုန္း facebook ၾကည့္ေနရင္း fan pgae မွာ တက္လာတာေတြ႕လို႔ တင္ခ်င္စိတ္ေပါက္လာတာနဲ႔။ (ကာယကံရွင္ဆရာမကို လွမ္းမေျပာဘဲ တင္လိုက္ပါတယ္)</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">အဲဒီလို ႀကိဳက္ခဲ့ရတဲ့ ဝတၳဳေတြ ရီဗ်ဴးေရးဖို႔ ႀကိဳးစားရင္ ဘယ္ေတာ့မွ မေအာင္ျမင္ဘူး။ ဘယ္ေတာ့မွလည္း ပီျပင္မယ္ မထင္ဘူး။ အဲဒီဝတၳဳကို သိပ္ႀကိဳက္ပါတယ္။ အေရးပါေသာ၊ အေရးမပါေသာ၊ စာေၾကာင္းကေလးနဲ႔သာ ျပသြားေသာ ဇာတ္ေကာင္တေကာင္ခ်င္းစီက စလုိ႔ စကားလံုးေတြ၊ အေၾကာင္းအရာေတြ၊ အျဖစ္အပ်က္ေတြ၊ ဇာတ္လမ္းယူသြားပံုေတြ၊ ျပန္ေျဖပံုေတြ တစ္ခုခ်င္း တစ္ခုခ်င္း တစ္ခုခ်င္းကို အေသးစိတ္ ႀကိဳက္ခဲ့မိတယ္။ အဓိကကေတာ့ ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္ေတြေၾကာင့္ပါပဲ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကိုယ္ သိပ္ႀကိဳက္တဲ့ ဝတၳဳမို႔ ျမေႏွာင္းညိဳအေၾကာင္း စကားစပ္မိတုန္း ဖတ္ၾကည့္ပါလားလို႔ တိုက္တြန္းဖူးတယ္။ ေခါင္းစဉ္ေျပာလုိက္တာနဲ႔ အတင္းကို ဖတ္ဖို႔ ျငင္းေတာ့တာပါပဲ။ (မိုက္လုိက္ေလျခင္း)</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဆုရဲ႕ စိတ္ဝင္စားစရာ ဘဝလမ္းေၾကာင္းနဲ႔ သီတာေဆာင္ အခန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္း နန္းရဲ႕ အျဖစ္အပ်က္ကို ဆြဲယူဆက္စပ္ၿပီး ဆုေျပာတဲ့ စကားေတြ၊ ခံစားခ်က္ေတြ။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ေနာက္ ဆု အဘြားျဖစ္သူ နာေရးမွာ ေက်ာ္ေဆြကို မိဘေတြနဲ႔ ျဖစ္ၾကတဲ့ကိစၥေနာက္ပိုင္း ေက်ာ္ေဆြကို ရဲ႕ စိတ္ခံစားမႈ ျပႆနာ။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ခင္ႏွင္းျဖဴကို လူဆိုးလုပ္မပစ္ခဲ့ဘဲ သဘာဝက်က် သူျဖစ္သင့္တဲ့ ျဖစ္ရမယ့္ အေနအထားအတုိင္း ေရးထားခဲ့တာ။ (တကယ့္လက္ေတြ႕ဘဝမွာ မေကာင္းတဲ့လုပ္ရပ္ လုပ္တဲ့လူ၊ ယုတ္ညံ့တဲ့လုပ္ရပ္ လုပ္တဲ့လူ ဆုိတာ ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ေတြ႕ေနႏိုင္တာေပမယ့္ အေပါစား႐ုပ္ရွင္၊ ဝတၳဳေတြထဲမွာလို သူတပါး ကိုယ္ေရးကိုယ္တာကိစၥထဲ ဝင္ပါၿပီး ဗီလိန္ျဖစ္ဖုိ႔ဆိုတာ အေတာ္မလြယ္ဘူးလို႔ ထင္မိတယ္။)</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">အဲဒီမွာမွ ဆု ရဲ႕ ခင္ႏွင္းျဖဴကို သူတို႔ဇာတ္လမ္းထဲမွာ လူဆိုးျဖစ္ေစလိုစိတ္ကိုလည္း ပါးပါးကေလး ျမင္မိခဲ့ေသးတယ္။ (တကယ္ေတာ့ လူ႕ဘဝဇာတ္ေၾကာင္းေတြဟာ အဲဒီလုိပါပဲ။ စိတ္ႏွလံုးထဲက အေကာင္း အဆုိးဆုိတာ ထင္ရွားလင္းခ်င္းျမင္ႏုိင္တဲ့ ျဖစ္ရပ္ေတြသာမကဘဲ ေထြျပားလြန္းတာေတြလည္း မ်ားလွတယ္)</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ေစာဒီလံုး၊ မင္းေမာ္၊ ဖရက္ဒီ၊ အိုင္လင္း၊ ကုိဘိုၾကည္၊ ကိုလတ္ စသျဖင့္ေတြ...<br /><br />မဂၤလာဒံုေခတ္ ေဆးတကၠသုိလ္ (၂) ေနာက္ခံ ဇာတ္လမ္းကို ဖတ္ရင္း အရိပ္ေတြ အေယာင္ေတြ အ႐ုပ္ေတြကို တခုခ်င္း ပီပီျပင္ျပင္ ျမင္လာရပါတယ္။ အဲဒါဟာ ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္ေတြနဲ႔ စာေရးသူရဲ႕ ဇာတ္ကြက္ေတြဖန္တီးပံုက ပီျပင္လြန္းလို႔ လို႔ထင္ပါတယ္။ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ကိုဖတ္ရင္း အဲဒီလုိ ျမင္လာရၿပီဆုိရင္ ကိုယ့္အတြက္ အဲဒီဝတၳဳဟာ ႐ုပ္ရွင္ျဖစ္ဖို႔ မလိုေတာ့ပါဘူး။ (ျဖစ္ရင္ သြားၿပီ)</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဇာတ္လမ္းထဲက အခ်စ္ဟာ ႐ိုးစင္းေပမယ့္ ေထြျပားတဲ့ ဘဝေတြ၊ စိတ္ခံစားမႈေတြနဲ႔ လန္႔စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ယုတၱိဆန္တဲ့ ဇာတ္ကြက္ေတြေၾကာင့္ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုကို ေခ်ာင္းၾကည့္ခဲ့ရသလိုပဲ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">အဲဒီဝတၳဳက '82 ေလာက္က ေပဖူးလႊာမဂၢဇင္းမွာ အခန္းဆက္ပါခဲ့ၿပီး နာမည္ေက်ာ္ခဲ့တာေပမယ့္ 2001/2 ပတ္ဝန္းက်င္ေလာက္က လံုးခ်င္းက်မွပဲ ဖတ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ခဏခဏ မ႐ိုးႏိုင္ေအာင္ ဖတ္ျဖစ္တယ္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ႏိုင္မယ့္ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ပါပဲ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">***<br /><span style="font-weight: bold;">ျဖည့္စြက္။ (3:12 PM)</span><br /><br />ဆု ေနရာက ေရးထားတဲ့ ဇာတ္ဝင္ကဗ်ာ ႏွစ္ပုဒ္စလံုးဟာ ကဗ်ာႀကိဳက္ခဲတဲ့ ကိုယ့္ကို ဆြဲေဆာင္ႏိုင္တယ္ မဆုိသာေပမယ့္ စာေရးဆရာကို ေမ့ၿပီး တကယ္ပဲ ဇာတ္လမ္းထဲက ဆုကိုယ္တုိင္ ေရးထားသလုိ ပီျပင္လွတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">"ရတက္ျဖာ ရင္မွာနင့္ပါလို႔</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">တစ္သက္မွာ တစ္ခါပြင့္ေသာ္လည္း</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">ခြင့္လႊတ္ေတာ့ ခ်စ္သခင္ရယ္</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">ဝဋ္တံု႔တင္ ၾကမၼာေပပဲ</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">ေဝဒနာဖန္လာတဲ့ အခင္းမွာလ</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">ေျဖရွင္းဖို႔ အယူခံမဝင္</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">ကြယ္ရာဝင္ေတာ့ မ်က္ရည္ဝဲ။" </span><br /><br />ဆိုတဲ့ အပိုဒ္က မျမင့္မားလွတဲ့၊ မျပည့္စံုတဲ့၊ အဘြားတစ္ေယာက္သာ အားကိုးရာရွိတဲ့ ဘဝကေန ျမန္မာတျပည္လံုး ပထမနဲ႔ ေဆးေက်ာင္းဝင္ခဲ့ၿပီး၊ ခက္ခဲခ်ိဳ႕တဲ့သေလာက္ မာနနဲ႔ အာဃာတႀကီးမားလြန္းတဲ့ ဆု ရဲ႕ အတြင္းစိတ္ကုိ ေကာင္းေကာင္းျပႏိုင္တဲ့ အပိုဒ္ပါပဲ။<br /><br />***<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1953997581809698767-2232990056217859554?l=ritako.blogspot.com' alt='' /></div>Ritahttp://www.blogger.com/profile/08477862699553135738noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1953997581809698767.post-78036050937393946472011-06-01T21:19:00.004+08:002011-06-01T21:31:58.617+08:00<span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold; font-style: italic;">(အမ်ိဳးသားဇာတ္ေကာင္ကိုလည္း တျခား ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ဖူးတဲ့ စာေရးဆရာမ ဂ်ဴးစာအုပ္ထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြေလာက္ မညံ့တာကို ျမင္ရတယ္။ လယ္ဗယ္ညႇိထားတယ္ပဲ ေျပာရမလား )<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold; font-style: italic;">(PM)</span><br /><p style="color: rgb(0, 51, 51);"></p><p style="color: rgb(0, 51, 51);"> </p><p style="color: rgb(0, 51, 51);">***<br />ေယာက္်ားေလးေတြဟာ ဂ်ဴးရဲ႕ အမ်ိဳးသားဇာတ္ေကာင္ေတြကို မိန္းမဇာတ္ေကာင္ေတြထက္ ညံ့တယ္၊ ဂ်ဴးက မိန္းမေတြကို ဦးစားေပး အသားေပးတယ္လို႔ ဘာလုိ႔ တညီတညာတည္း ျမင္ၾကတာလဲ မသိဘူး။</p><p style="color: rgb(0, 51, 51);">ကိုယ္ေတာ့ အဲလို မျမင္ပါဘူး။ ေျပာရရင္ ေယာက္်ားဇာတ္ေကာင္ေတြကမွ ဟုတ္တုတ္တုတ္ရယ္။ မိန္းမဇာတ္ေကာင္အေတာ္မ်ားမ်ားက ေတာ္မလိုနဲ႔ ခ်ာတာတာ။</p><p style="color: rgb(0, 51, 51);">ေပ်ာ့ညံ့တဲ့ အမ်ိဳးသားဇာတ္ေကာင္ေတြလည္း မရွိဘူး မဟုတ္ပါဘူး။ ရွိပါတယ္။</p><p style="color: rgb(0, 51, 51);">ဥပမာ - ၾကာေတာ့သည္လည္း ေမာင့္စကားက (ၿဖိဳးေက်ာ္)။ ဒါကလည္း အလကားေနရင္း ညံ့တာမွမဟုတ္တာ။ သူ႕ဇာတ္နဲ႔သူ လုိက္ဖက္စြာ ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္ ပီျပင္စြာ အားနည္းတဲ့ ဇာတ္႐ုပ္ျဖစ္ေနတာပဲ မဟုတ္လား။ သူ႕ကို ေဖ်ာ့ေတာ့ထားမွ နႏၵက ပိုျမင္သာမွာ မဟုတ္လား။</p><p style="color: rgb(0, 51, 51);">ကိုယ့္အျမင္ေတာ့ ေမာင္၊ နႏၵ၊ ယုေမာ္၊ ေနသန္၊ စသျဖင့္ စသျဖင့္ ကိုယ့္စိတ္ထဲေတာ့ သူတို႔ ညံ့လိုက္တာ ဒါမွမဟုတ္ စာေရးဆရာက မမွ်မတ ဘက္လုိက္ေရးထားလုိက္တာလို႔ မထင္မိပါဘူး။ ျမတ္စုတို႔ ၿဖိဳးေက်ာ္တို႔လို အားနည္းတဲ့ဇာတ္ေကာင္ေတြမွာေတာင္ ဘက္လိုက္ၿပီးေရးထားတယ္လို႔ မခံစားရဘူး။ သူ႕ဇာတ္႐ုပ္နဲ႔ ဇာတ္လမ္းအေနအထားနဲ႔ လုိက္ဖက္သင့္ေတာ္ေနတာပဲ။</p><p style="color: rgb(0, 51, 51);">မဟုတ္ဘူးလား။<br /></p><p style="color: rgb(0, 51, 51);">ဒါမွမဟုတ္ စာေရးဆရာရဲ႕ကၽြမ္းက်င္တဲ့ ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္ သ႐ုပ္ေဖာ္မႈၾကားမွာ ေယာက္်ားဇာတ္ေကာင္၊ ေယာက္်ားစာဖတ္သူ နဲ႔ မိန္းမဇာတ္ေကာင္၊ မိန္းမစာဖတ္သူေတြဟာ ေႁမြ ေႁမြခ်င္း ေျချမင္ေနၾကတာမ်ားလား။</p><p style="color: rgb(0, 51, 51);">***<br /><span style="font-weight: bold;">SJD</span> <span jsid="text"><span>&gt;&gt;&gt; ယုေမာ္နဲ့ သူ႔မိန္းမဆုိ ယုေမာ္ကုိပုိၾကိဳက္တယ္။ ပုိၾကိဳက္တယ္ေတာင္မဟုတ္ပါဘူ</span><wbr><span>းေလ။ ၾကိဳက္ကုိၾကိဳက္တာ။သူဘာလုိခ</span><wbr>်င္လဲ၊ သူဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘာလုပ္ရမလဲဆုိတာကုိ သူသိတယ္။ သက္ႏွင္းအိမ္ကုိ အျမင္ကတ္တယ္။ ကုိယ္ကသာ Keptman (ဆုိလား ) ျဖစ္ေနရတာပါလုိ႔ သက္ႏွင္းအိမ္ကုိ သူေျပာတုန္းက သနားလုိက္တာ။ အဲ့ဒီက်ေတာ့မွ သူ႔ဖက္ကုိျမင္ေပးတတ္ခဲ့တာ။ အဲ့ဒီဇာတ္ကြက္ မတုိင္ခင္ကလည္း ႏွင္းကုိ မၾကိဳက္ပါဘူး။ ႏွင္းနဲ့ဆုိင္တ႔ဲ နာမဝိေသသနေတြဆုိတာကုိ လည္း ၾကိဳက္မွၾကိဳက္။</span></p><p style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">Me</span> &gt;&gt;&gt; <span jsid="text">ဟုတ္တယ္။ မိန္းမတစ္ေယာက္၏ ဖြင့္ဟဝန္ခံခ်က္ ကို နားလည္လာတဲ့အခါ အဲဒီမိန္းမထက္ အဲဒီမိန္းမမ်ိဳးရဲ႕ ေယာက္်ားျဖစ္ရတဲ့ အၾကပ္အတည္းကို ပိုနားလည္လာေသးတယ္။<br /><br />ဂ်ဴးရဲ႕ ဇာတ္ေကာင္မိန္းမေတြ ေတာ္တယ္ ထက္ျမက္တယ္ထင္ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္ေနရာမွာ ေတာ္ေန ထက္ျမက္ေနတာလဲ လု<span class="text_exposed_show">ိ႔ ေမးၾကည့္ရင္ ဘယ္နားသြားရွာျပရမွန္းကို မသိဘူး။ တကယ္။<br /><br />ဂ်ဴးေတာ္တာကိုေတာ့ ခၽြင္းခ်က္မရွိ လက္ခံပါတယ္။<br /><br /><span>ဒါေပမဲ့ သူ႕ဇာတ္ေကာင္မိန္းမေတြကေတာ့</span><wbr><span class="word_break"></span> ဂ်ဴး မဟုတ္ဘူး။</span></span></p><p style="color: rgb(0, 51, 51);"><span jsid="text"><span class="text_exposed_show"><span style="font-weight: bold;">SJD</span> &gt;&gt;&gt; </span></span><span jsid="text"><span>သူတုိ႔က တေနရာမွာ တအားထက္ပီး တေနရာမွာ တအားညံ႔ေနလုိ႔နဲ႔တူတယ္။ ပညာတတ္ေတြညံ့ဘီဆုိ လုိက္လုိ႔ကုိ မမွီဘူး။ သင္လုိ႔ကုိမရဘူး။ ေနာက္တခုက အတၱနဲ႔ မာနၾကီးၾကလုိ႔လားပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႔ကုိယ္ သူတုိ႔မသိက်ျပန္ဘူး။ ဂ်ဴး ရဲ႔ မိန္းမဇာတ္ေကာင္ေတြေျပာပါတယ</span><wbr><span class="word_break"></span>္။</span></p><p style="color: rgb(0, 51, 51);"><span jsid="text"><span style="font-weight: bold;">Me</span> &gt;&gt;&gt; </span><span jsid="text">snake snake see the legs =D</span></p><p style="color: rgb(0, 51, 51);"><span jsid="text"><span style="font-weight: bold;">SJD</span> &gt;&gt;&gt; </span><span jsid="text">ပညာသည္ေတြ ဆုိေတာ့ေလ :D</span></p><p style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">PM</span> &gt;&gt;&gt; <span jsid="text">လယ္ဗယ္သံုးတာထက္ တျခားဘယ္လိုသံုးရင္ ေကာင္းမလဲေတာ့မသိဘူးဗ်<br /><span>ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ဖတ္ဖူးတဲ့ အရင္ဇာတ္ေကာင္ေတြေနရာကို ဝင္ခံစားေပးလို႕မရဘူး။ ဒီစာအုပ္က်ေတာ့မွ အမ်ိဳးသားဇာတ္ေဆာင္ကို ကိုယ္ထင္ဟပ္ၾကည့္ ျမင္ေယာင္ၾကည့္ေပးလို႕ရတယ္။</span><wbr><span class="word_break"></span> တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္အတၱနဲ႕ ႏိွဳင္းလိုက္မိတာပါပဲ (ဒါနဲ႕ ခုနက ေကာ္မန္႕ တစ္ခုေရးေသးတယ္ ဘယ္ေပ်ာက္သြားလဲမသိဘူး)</span></p><p style="color: rgb(0, 51, 51);">***<br /><span jsid="text"></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1953997581809698767-7803605093739394647?l=ritako.blogspot.com' alt='' /></div>Ritahttp://www.blogger.com/profile/08477862699553135738noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1953997581809698767.post-19641601059934942011-05-09T08:30:00.000+08:002011-05-09T08:30:00.787+08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="color: #003333;"><span style="font-weight: bold;">တကၠသိုလ္ဆရာ - ေအာင္သင္း</span><br style="font-weight: bold;" /> <br />ကၽြန္ေတာ့္ကို စင္ျမင့္တြင္ စကားေျပာေကာင္းသူဟု မိတ္ေဆြမ်ားကလည္းေကာင္း၊ စာေရးဆရာအခ်င္းခ်င္းကလည္းေကာင္း ခ်ီးမြမ္းၾကပါသည္။ ထို႔အတူ တပည့္မ်ားကလည္း စာသင္ေကာင္းေသာဆရာ၊ အေျပာေကာင္းေသာဆရာဟု ခ်ီးမြမ္းၾကပါသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္သည္ တကယ္ကိုေတာ္ေသာ ဆရာတစ္ေယာက္ မဟုတ္ေသးေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ အသိဆံုးျဖစ္ပါသည္။</span><br style="color: #003333;" /><br style="color: #003333;" /><span style="color: #003333;">အထက္တန္းေက်ာင္းသားမ်ားကို သင္ၾကားေပးရသည့္ ဆရာမ်ိဳးျဖစ္လွ်င္ေတာ့ လူေတာ္ဆရာစာရင္းဝင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ပါလိမ့္မည္။ သုိ႔ေသာ္ အဆင့္ျမင့္ပညာဟု ဆုိအပ္သည့္ တကၠသိုလ္ဆရာတစ္ေယာက္အေနႏွင့္ စဉ္းစားလိုက္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ခပ္ညံ့ညံ့ ဆရာတစ္ေယာက္မွ်သာျဖစ္ေနသည္ဟု တကယ့္ကို ဘဝင္က်က် လက္ခံမိပါသည္။</span><br style="color: #003333;" /><br style="color: #003333;" /><span style="color: #003333;">တကၠသုိလ္အဆင့္ ဆရာတစ္ေယာက္ 'ေတာ္ၿပီ' ဆုိလွ်င္ တကယ့္ကို လန္႔ေလာက္ေအာင္ ေတာ္တတ္သည္ဟု ထင္မိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔ ကုသုိလ္ေကာင္းခဲ့သည္မွာ ထိုကဲ့သို႔ လန္႔ေလာက္ေအာင္ 'ေတာ္သည့္' ဆရာမ်ားကို ႀကံဳခဲ့ရဖူးျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။</span><br style="color: #003333;" /><br style="color: #003333;" /><span style="color: #003333;">သူတုိ႔သည္ ျပ႒ာန္းထားေသာ စာမ်ားကိုသာ သင္ေပးေနၾကသည့္ ဆရာမ်ိဳးမဟုတ္ၾက။ စာသင္သားမ်ား၏ အေတြးလိပ္ျပာ ႏိႈးပစ္လုိက္ႏိုင္စြမ္း ရွိၾကသည္။ ျပ႒ာန္းစာတြင္ ေတြ႕ရေသာ ခက္ရာခက္ဆစ္ အပိုင္းမ်ားကို စာသင္သားမ်ား လြယ္ကူစြာ နားလည္သြားေလာက္ေအာင္ ရွင္းလင္းသင္ၾကားနည္းမ်ိဳးကို ကၽြန္ေတာ္လည္း ထုိက္သင့္သေလာက္ေတာ့ လုပ္ႏိုင္ပါသည္။</span><br style="color: #003333;" /><br style="color: #003333;" /><span style="color: #003333;">ထိုထုိေသာ ခက္ရာခက္ဆစ္မ်ားကို စာသင္သားေတြ နားလည္လြယ္ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး သင္မလဲဆုိသည္ကို သြားရင္းလာရင္း စိတ္ကူးေနျခင္းျဖင့္ ထုိအခက္အခဲကို လြန္ေျမာက္ႏိုင္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ေတြ႕ျဖင့္ သိခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ အထက္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခဲ့သလို အေတြးလိပ္ျပာ ႏိႈးႏိုင္သည့္ အဆင့္သို႔ ေရာက္ႏိုင္သည္ မဟုတ္ပါ။</span><br style="color: #003333;" /><br style="color: #003333;" /><span style="color: #003333;">ထိုကဲ့သို႔ တကယ့္ကို ေတာ္သည့္ ဆရာမ်ားအနက္ ဆရာႏွစ္ပါးအေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ့္ ကိုယ္ေတြ႕အျဖစ္ ထုတ္ေဖာ္တင္ျပလုိက္ခ်င္ပါသည္။</span><br style="color: #003333;" /><br style="color: #003333;" /><span style="color: #003333;">ပထမတစ္ေယာက္က <span style="font-weight: bold;">ဆရာႀကီးဦးဝန္ (မင္းသုဝဏ္)</span> ျဖစ္ပါသည္။</span><br style="color: #003333;" /><br style="color: #003333;" /><span style="color: #003333;">ကၽြန္ေတာ္ ဝိဇၨာတန္းကို ေအာင္ျမင္ၿပီးေနာက္ ပညာေရးဘြဲ႕ (ဘီအီးဒီ)အတြက္ ပညာေရးတကၠသိုလ္တြင္ တက္ေရာက္ သင္ၾကားေနခိုက္ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ ျမန္မာစာဌာနသို႔ ဆရာဦးဝန္က ပါေမာကၡအျဖစ္ ဝင္ေရာက္ အမႈထမ္းရပါသည္။ ဆရာဦးဝန္ ပါေမာကၡျဖစ္လာေသာေၾကာင့္ပင္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း မဟာဝိဇၨာအရည္အခ်င္းစစ္ စာေမးပြဲေျဖဆိုရန္ ျမန္မာစာဌာနသို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ၿပီး ပညာဆက္လက္ သင္ယူခဲ့ရပါသည္။ ဤသို႔အားျဖင့္ ဆရာဦးဝန္၏ သင္ၾကားပို႔ခ်မႈကို နာယူခဲ့ရပါသည္။</span><br style="color: #003333;" /><br style="color: #003333;" /><span style="color: #003333;">ဆရာက ဘာသာစကားေလ့လာမႈကို သင္ၾကားေပးသည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မွာ ဘာသာစကားဆုိင္ရာ အသိဗဟုသုတပညာ အဘယ္မွ်တုိးေၾကာင္းကို အထူးေျပာေနစရာ မလုိပါ။ အံ့ၾသစရာလည္း မဟုတ္ပါ။ ေရွ႕ကိုတုိးၿပီးဖတ္ရန္ ျမန္မာစာအုပ္၊ အဂၤလိပ္စာအုပ္မ်ားကို ေသခ်ာျပၿပီး အထူးျပဳေလ့လာအပ္သည့္ အဆစ္အပိုင္းတို႔ကို ၫႊန္ျပသင္ၾကားေပးေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အဖို႔ ပညာေလ့လာမႈလမ္း ပြင့္လာလုိက္သည္မွာလည္း ေျပာစရာမရွိေတာ့ပါ။ ယခု ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္သည့္ အေၾကာင္းအရာမွာ ထိုမွ်ေလာက္ကို ေျပာလုိျခင္း မဟုတ္ပါ။</span><br style="color: #003333;" /><br style="color: #003333;" /><span style="color: #003333;">ဆရာက ကၽြန္ေတာ္တို႔အား ဘာသာစကားဆုိင္ရာ ေလ့လာမႈကို သင္ေပးသည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မြန္ဘာသာျဖင့္ ေရးထိုးထားသည့္ 'ေ႐ႊစည္းခံုေက်ာက္စာ' ကိုလည္း သင္ေပးရပါသည္။ ဆရာႀကီး ဦးေဖေမာင္တင္၏ ျမန္မာျပန္ႏွင့္ တြဲၿပီး ႐ိုက္ႏွိပ္ထားေသာ စာအုပ္ကိုပင္ ျပ႒ာန္းသင္ၾကားေပးပါသည္။ ဆရာက မြန္ဘာသာ၏ ဝါက်ဖြဲ႕ပံု၊ စကားဖြဲ႕ပံုတို႔ကို ဘာသာေဗဒသေဘာႏွင့္ ရွင္းလင္းသင္ၾကားေပးပါသည္။</span><br style="color: #003333;" /><br style="color: #003333;" /><span style="color: #003333;">တစ္ေန႔တြင္ေတာ့ျဖင့္ ဆရာက...</span><br style="color: #003333;" /><span style="color: #003333;">"မင္းတုိ႔ ဒီ ေရႊစည္းခံုေက်ာက္စာမွာ ညီေတာ္အာနႏၵာကို 'အာနန္' လုိ႔ပဲ ေရးထားတာကို သတိထားမိၾကရဲ႕လား"</span><br style="color: #003333;" /><br style="color: #003333;" /><span style="color: #003333;">ထိုအခ်က္ကို အထူးေျပာေနစရာမလုိပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုး သတိထားမိၾကပါသည္။ ဥပမာအားျဖင့္ "ျမတ္စြာဘုရား ၿပံဳးရယ္ေတာ္မူသည္ကို ျမင္ေသာအခါ အာနန္လည္း ဤသို႔ေလွ်ာက္၏" "ဘုရားသခင္လည္း အာနန္အား ဤသို႔မိန္႔၏" စေသာ အသံုးမ်ိဳးကို ဆရာက ဆုိလုိျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကလည္း သတိထားမိေၾကာင္းကို ေျပာျပေတာ့ ဆရာက...</span><br style="color: #003333;" /><br style="color: #003333;" /><span style="color: #003333;">"အဲဒါ ဘာေၾကာင့္လဲ မင္းတို႔ စဉ္းစားၾကည့္ဖို႔ေကာင္းတယ္"</span><br style="color: #003333;" /><br style="color: #003333;" /><span style="color: #003333;">ကဲ စာဖတ္သူပဲ စဉ္းစားၾကည့္ပါေတာ့။ အာနႏၵာကို အာနန္လို႔ေခၚတာ သူတို႔ ေခၚခ်င္လို႔ ေခၚတာပဲေပါ့။ တိုေအာင္လို႔ ေခၚတာျဖစ္မွာေပါ့။ အဲဒါကို ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဘာထပ္ၿပီး စဉ္းစားေနရဦးမွာလဲ။ ဒါေပမယ့္ ခက္သည္က စဉ္းစားေလာက္စရာ ပါလို႔သာ အစဉ္းစားခုိင္းတာျဖစ္မွာပဲဆုိတာ ေတြးမိလိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကလည္း စဉ္းစားပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဘာမွကို မစဉ္းစားတတ္ပါ။ ဆက္ၿပီး အခ်ိန္ယူ စဉ္းစားမယ္ ဆုိလွ်င္လည္း ေခါင္းက မီးခိုးေတြ အူလာဦးေတာ့ ဘာမွ် ထြက္လာမည္ မထင္ပါ။</span><br style="color: #003333;" /><br style="color: #003333;" /><span style="color: #003333;">ေနာက္ေတာ့ ဆရာက စဉ္းစားစရာ အခ်က္တစ္ခုကို ေပးပါသည္။</span><br style="color: #003333;" /><br style="color: #003333;" /><span style="color: #003333;">"ဆရာ စဉ္းစားမိတာက ဒီလိုကြ။ နာမည္ကို အျပည့္မေခၚေတာ့ဘဲ အဲဒီလုိ အတိုခ်ံဳးၿပီး ေခၚတာဟာ အေတာ္ေလးရင္းႏွီးလာၾကမွ ေခၚေလ့ရွိတာ မဟုတ္လား။ ဥပမာကြာ ဆရာေတာ္ ဦးကဝိႏၵဆုိပါေတာ့။ ကိုယ့္ရြာ ကိုယ့္ဘုန္းႀကီးအျဖစ္ ရင္းႏွီးလာရင္ "ဦးကဝိန္" လို႔ပဲ ေခၚတတ္ၾကတယ္။ </span><br style="color: #003333;" /> <br style="color: #003333;" /> <span style="color: #003333;">ဒီေတာ့ မြန္လူမ်ိဳးေတြဟာ ျမေစတီေက်ာက္စာထက္ေတာင္ ေစာေသးတဲ့ ဒီေရႊစည္းခံုေက်ာက္စာကို ေရးထိုးခ်ိန္မွာ ညီေတာ္အာနႏၵာနဲ႔ အေတာ့္ကို ရင္းႏွီးေနၿပီလို႔ မယူဆသင့္ဘူးလား၊ ေနာက္ၿပီး ခ်စ္ခင္ၾကည္ညိဳတဲ့ အသံကေလးေရာ မပါဘူးလား၊ မြန္လူမ်ိဳးေတြဟာ ဗုဒၶဘာသာကိုေရာ ရွင္အာနႏၵာစတဲ့ ဗုဒၶဝင္ဇာတ္ေကာင္ေတြ အေၾကာင္းကိုေရာ ၾကားနာေျပာဆုိမႈ အေတာ္ႀကီးကို မ်ားေနၿပီလို႔ ဆုိႏိုင္စရာ မရွိဘူးလား"</span><br style="color: #003333;" /> <br style="color: #003333;" /> <span style="color: #003333;">ကၽြန္ေတာ္ တကယ့္ကို လန္႔သြားတာပါ။ လန္႔ေလာက္သည့္ အေတြးအျမင္ မဟုတ္ေပဘူးလား။ ဒီလုိ စံုေထာက္ေမာင္စံရွား လုပ္နည္းမ်ိဳးကို ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ ေယာင္လုိ႔ေတာင္ မေတြးခဲ့မိဖူးပါ။ ဆရာက ဆက္ၿပီး ေျပာပါေသးသည္။</span><br style="color: #003333;" /> <br style="color: #003333;" /> <span style="color: #003333; font-style: italic; font-weight: bold;">"ဒါက ဆရာေတြးမိတာကို ေျပာလုိက္တာေနာ္။ အခိုင္အမာေတာ့လည္း မယူလုိက္နဲ႔ဦး။ ဆရာေတြးသလုိ ဟုတ္ခ်င္မွလည္း ဟုတ္မွာေပါ့။ မင္းတို႔ ဆက္ၿပီး စဉ္းစားၾကည့္ဖုိ႔ ေျပာလုိက္တာ"</span><br style="color: #003333;" /> <br style="color: #003333;" /> <span style="color: #003333; font-style: italic; font-weight: bold;">ဒါကေတာ့ ဆရာ့ထံုးစံပါပဲ။ ဘယ္ေတာ့မွ ေလွနံဓားထစ္ မွတ္ခ်က္မ်ိဳး ဆုိေလ့မရွိပါ။ ဆရာ စာသင္ၾကားပံုမွာ တပည့္မ်ားအား စာေပသင္ၾကားေပးေနသည္ႏွင့္ မတူဘဲ (တကၠသိုလ္အဆင့္ျမင့္သည့္အတုိင္း) တပည့္မ်ားေရွ႕တြင္ သုေတသနစာတမ္းတစ္ေစာင္ကို ဖတ္ေနသည္ႏွင့္ပင္ တူေနေသးေတာ့သည္ဟုပင္ ကၽြန္ေတာ္ မၾကာခဏ ေအာက္ေမ့မိပါသည္။</span><br style="color: #003333;" /> <br style="color: #003333;" /> <span style="color: #003333;">"ရွင္အာနႏၵာ" ကို "အာနန္" ဟု ေခၚလိုက္ပံုကေလးမွ အစျပဳၿပီး သမိုင္းေကာက္ခ်က္ႀကီးတစ္ခုထိေအာင္ ဆြဲယူသံုးသပ္လုိက္ပံုကို ကၽြန္ေတာ္ ယခုထက္တုိင္ မေမ့ႏိုင္ေတာ့ပါ။ ေလ့လာမႈဆုိသည္မွာ ဤသို႔ပါတကားဟူေသာ အသိကေလးလည္း ဝင္းခနဲေပၚလာခဲ့ရပါသည္။ ...</span><br style="color: #003333;" /> <br style="color: #003333;" /> <span style="color: #003333;">***</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1953997581809698767-1964160105993494?l=ritako.blogspot.com' alt='' /></div>Ritahttp://www.blogger.com/profile/08477862699553135738noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1953997581809698767.post-83467425868456477362011-05-08T16:45:00.034+08:002011-05-17T22:54:06.117+08:00<p style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">* ခင္ခင္ထူး</p><p style="color: rgb(0, 51, 51);">ေကာင္းပါသည္။ ႀကိဳက္ပါသည္။ တခ်ိဳ႕ေသာ အညာအေၾကာင္းအရာမ်ား အလြန္ ထိရွသည္ဟု ခံစားပါသည္။ ကိုယ္တိုင္ အဲဒီနယ္နဲ႔ ရင္းႏွီးထဲဝင္ ပတ္သတ္ခဲ့သူျဖစ္ေသာအခါ နားေထာင္သူသက္သက္အျဖစ္ထက္ ပိုေသာ ခံစားမႈေတြ ရရွိသည္ဟု ယူဆမိ။</p><p style="color: rgb(0, 51, 51);">သို႔ေသာ္ စာေရးဆရာမ်ားအေနျဖင့္ ႏိုင္ငံေရးျပက္လံုးထုတ္ျခင္းကို ခံစား၍မရပါ။ လက္ရွိႏိုင္ငံေရး အခင္းအက်င္းမ်ား ေျပာဆုိျခင္းသည္ တေယာက္ခ်င္းစီ၏ လြတ္လပ္ခြင့္ျဖစ္ေသာ္လည္း၊ joke လုပ္ေျပာလြန္းလာေသာအခါ အီလွၿပီ။ ထုိ႔ျပင္ လက္ခုပ္သံကို ထုိနည္းျဖင့္ယူရသည္ဟူေသာ ပံုေသနည္းမ်ား ျဖစ္ေနသလားဟု သံသယဝင္လာမိ။</p><p style="color: rgb(0, 51, 51);">(စာႂကြင္း။ လူ႐ႊင္ေတာ္မ်ား ျပက္လံုးထုတ္ျခင္း ႏွင့္ ကာတြန္းမ်ားက သေရာ္ျခင္းကိုေတာင္ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေအာင့္သက္ ခံစားမရျဖစ္မိ။ သို႔ေသာ္ ထုိနယ္ပယ္ႏွစ္ခုက သူတို႔အလုပ္ သူတုိ႔လုပ္ျခင္းျဖစ္ၿပီး၊ စာေရးဆရာမ်ားက ႏိုင္ငံေရးကိစၥ လူရႊင္ေတာ္လို သေရာ္သည္အား ခံစား၍ မရ။ တျခားနည္းအားျဖင့္ ပရိသတ္ကို မက္ေဆ့ဂ်္ေပးလို႔မရဘူးလား။ တျခားတင္ျပပံုနည္းလမ္း ရွာေစခ်င္မိ။)</p><p style="color: rgb(0, 51, 51);">ထူးျခားသည္မွာ ဆရာမ စကားေတြကေန အညာကအသံကို ၾကားရျခင္းျဖစ္သည္။ ဥပမာ - ကဲ့ရီ ခံရမယ္။ (ေနာက္ထပ္ ရွိေသးေသာ္လည္း ခ်ေရးမလာခဲ့ရလို႔ ေမ့သြားၿပီ)<br /></p><p style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">* ခ်စ္စံဝင္း</p><p style="color: rgb(0, 51, 51);">မိဘေမတၱာ၊ အေမ့ေမတၱာ ႏွင့္ ပတ္သတ္ေသာ ေခါင္းစဉ္ျဖစ္၍ ေဝဖန္ရန္ အလြန္တရာမွ တြန္႔ဆုတ္စရာျဖစ္ေသာ္လည္း၊ တကယ္တမ္းက် တြန္႔ဆုတ္မေနေသာေၾကာင့္ အလြန္တရာမက အလြန္တရာ့ငါးဆယ္ေလာက္ပင္ ေဝဖန္ခ်င္မိ။<br /><br />ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာစဉ္းစားၾကည့္ေတာ့ ေဝဖန္ခ်င္တာမဟုတ္ဘဲ ဆရာခ်စ္စံဝင္းကို ေမးခြန္းေတြသာ ထုတ္ခ်င္တာျဖစ္ေနျပန္သည္။</p><p style="color: rgb(0, 51, 51);">၁) အဲဒီေခါင္းစဉ္နဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး ေဟာေျပာမယ့္ အေၾကာင္းအရာေတြကို ေရြးတဲ့အခါ ပရိသတ္ကို ဘယ္လို role အေနျဖင့္ ေမွ်ာ္လင့္သတ္မွတ္၍ ေ႐ြးခဲ့ပါသလဲ။</p><p style="color: rgb(0, 51, 51);">၂) မိဘေမတၱာ (အေမ့ေမတၱာ) နဲ႔ပတ္သတ္တဲ့ ေဖာ္ညႊန္းတင္စားခ်က္တခ်ိဳ႕ကို ဆရာ တကယ္ အသဲစြဲယံုၾကည္ပါသလား။</p><p style="color: rgb(0, 51, 51);">၃) တကယ့္အျဖစ္အပ်က္တခ်ိဳ႕ကို ထားလုိက္ဦး။ မိဘေမတၱာကို ၫႊန္းဆိုေျပာျပတဲ့အခါ reality မဟုတ္တဲ့စကား (ဥပမာ - မဟာသမုဒၵရာနဲ႔ ယွဉ္ရင္၊ ျမင္းမိုရ္ေတာင္နဲ႔ယွဉ္ရင္၊ ႏွစ္သိန္းေလးေသာင္းအထုရွိတဲ့ မဟာပထဝီေျမႀကီးနဲ႔ ယွဉ္ရင္၊ မဟာစၾကဝဠာနဲ႔ ယွဉ္ရင္၊ ေရတစ္စက္စာ၊ ေပါက္သစ္စ ႏြားဦးခ်ိဳ၊ ျမဴမႈံပမာ၊ အပ္နဖားေပါက္) စတာေတြက နားေထာင္သူေတြရဲ႕စိတ္ထဲ အဲဒီ ေမတၱာတရားကို ပိုမိုၾကည္ညိဳ ေပ်ာင္းတိမ္းၫႊတ္ႏူးသြားေစလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါသလား။</p><p style="color: rgb(0, 51, 51);">(တကိုယ္ေရအျမင္ေျပာရရင္ ဆရာခ်စ္စံဝင္း ေျပာေနတာနားေထာင္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ၁၀ တန္းတုန္းက အဂၤလိပ္စာမွာ သင္ရတဲ့ the 4 young men လား၊ ေခါင္းစဉ္ေမ့ေနၿပီ။ လာလည္တဲ့ တရြာသားကို လူလည္လူငယ္ေလးေယာက္က ယံုတမ္းစကားေျပာတဲ့ ပံုျပင္ပဲ တခ်ိန္လံုး သတိရေနမိတယ္။</p><p style="color: rgb(0, 51, 51);">အေၾကာင္းအရာရင္းက ဘယ္လုိေကာင္းေကာင္း ဖြင့္ဆုိခ်က္က အရာမဟုတ္တဲ့အခါ မူရင္းေကာင္းၿပီးသားႀကီး တန္ဖိုးေတာင္က်တယ္လုိ႔ ျမင္မိ။)</p><p style="color: rgb(0, 51, 51);">၄) ဆရာေဟာေျပာတာကို နားေထာင္ေနတဲ့ပရိသတ္ကို ဘယ္လုိ ျမင္ပါသလဲ။ (အေမ ေခါင္းစဉ္ေအာက္မွာ ဆရာေရြးခ်ယ္ေျပာသြားတဲ့ အေၾကာင္းအရာမ်ားကား အလြန္ပင္ ထင္မွတ္မထားသျဖင့္ အလြန္ပင္ အံ့ၾသမိ။)</p><p style="color: rgb(0, 51, 51);">ႀကံဖန္အေကာင္းျမင္တတ္သူဟု လူထင္မခံခ်င္လွေသာ္လည္း ဆရာလက္ရွိ လုပ္ေနရတဲ့ လုပ္ရပ္နဲ႔ ပတ္သတ္လုိ႔ စကားခ်ပ္လို ထည့္ေျပာသြားတဲ့ အေၾကာင္းအရာအတြက္ေတာ့ ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ လက္ရွိအေျခအေန အေနအထား ကံပစ္ခ်ရာ ဘာပဲေျပာေျပာ လတ္တေလာ ႐ုန္းမထြက္ႏိုင္ေသးတဲ့ အေဖတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနတဲ့အခါ... ဆုိတာကို ျမင္ခြင့္ရလုိက္တဲ့အတြက္နဲ႔တင္ ဆရာ့မိဘေမတၱာကို ယံုတမ္းျဖစ္ေအာင္ ေျပာသြားေသာ စကားမ်ားအား ေခ်လိုက္ပါသည္။</p><p style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">* ေဖျမင့္</p><p style="color: rgb(0, 51, 51);">စတက္လာခ်င္းမွာပဲ "ဒါမ်ိဳးေျပာရင္ သိပ္သေဘာက်ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မေျပာဘူး။" ဆုိတာမ်ိဳးက စလာတဲ့အတြက္နဲ႔တင္ ေတာ္ေတာ္ ေက်နပ္သြားတယ္။ (စာေရးဆရာက စင္ေပၚမွာ ပရိသတ္ပြဲက်ေအာင္ တမင္တကာ လုပ္ျပစရာ အေၾကာင္းမွ မရွိတာ)။ အထူးေျပာစရာမရွိပါ။ ႀကိဳက္ပါသည္။</p><p style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">* ဦးေအာင္သင္း</p><p style="color: rgb(0, 51, 51);">အလြန္ေကာင္းပါသည္။ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ man of the literature talk.</p><p style="color: rgb(0, 51, 51);">ငါ ဆရာလုပ္တာ မင္းတို႔ သည္းခံ လုိ႔ တခ်ိန္လံုးေျပာေသာ္လည္း တကယ္ေတာ့ ဆရာလုပ္တာ ပါတယ္လုိ႔ မထင္ရ။</p><p style="color: rgb(0, 51, 51);">ျပန္ေရးျပစရာ ႐ုတ္တရက္မေတြ႕ႏိုင္ပါ။ ေရးလည္းမေနေတာ့ပါ။ စာရွည္ေနမည္။<br /></p><p style="color: rgb(0, 51, 51);">အသက္ ၈၅ ႏွစ္မွာ အေတြ႕အႀကံဳအရေရာ ဉာဏ္ပညာအရပါ ေျပာစရာ မ်ား၊ မ်ားသမွ်ကိုလည္း ေျပာခဲ့ေပမယ့္ ေျပာေနတဲ့စကားက ဘယ္ထိဆက္ေရာက္ေရာက္ အဆံုးမွာ မူရင္းေနရာကို ျပန္ေရာက္ေအာင္ ေကာက္ႏိုင္တာ အေတာ္ထူးတဲ့ ကုသိုလ္လို႔ ထင္မိပါသည္။</p><p style="color: rgb(0, 51, 51);">ကြန္ျမဴနစ္သင္တန္းက တခုေသာ အေၾကာင္းအရာကို ေျပာမယ့္အလုပ္မွာ "ငါ ျမင္တာ ငါေျပာတာေနာ္။ မင္းတို႔ ယူခ်င္မွယူ" ဆုိတာၾကားေတာ့ အားရမိ။ <a href="http://ritako.blogspot.com/2011/05/blog-post_09.html">ဆရာေရးဖူးတဲ့ မဟာဝိဇၨာတန္းတက္တုန္း ေက်ာက္စာသင္ေတာ့ "အာနန္" ဆုိတဲ့စကားလံုးနဲ႔ ပတ္သတ္လုိ႔ ဆရာမင္းသုဝဏ္ ဘယ္လုိေကာက္ခ်က္ဆြဲျပခဲ့၊ ဘယ္လိုလမ္းဖြင့္ေပးခဲ့ဆိုတဲ့အေၾကာင္း</a>ကို သတိရမိသည္။</p><p style="color: rgb(0, 51, 51);">***</p><p style="color: rgb(0, 51, 51);">ေဆြးေႏြးခန္းမွာလည္း ႏိုင္ငံျခားေရာက္မိဘမ်ား၊ ကေလးမ်ားနဲ႔ ျမန္မာစာ စကားကိစၥကို ေျပာသြားတဲ့ ဆရာ့သေဘာထားကိုလည္း ႀကိဳက္ပါသည္။ မွန္သည္။ ဒါသည္ သူတို႔ကိစၥ၊ သူတုိ႔ကိစၥကို ေဘးလူက ကိုယ့္အျမင္ကိုသာ ေျပာလုိ႔ရမည္။ လုပ္ပိုင္ခြင့္က သူတို႔လက္ထဲမွာသာ ရွိသည္။<br /></p><p style="color: rgb(0, 51, 51);">က်န္တဲ့ဆရာမ်ားနဲ႔ေျပာတာေတြကေတာ့ သိပ္စိတ္ထဲ မရွိလွပါ။</p><p style="color: rgb(0, 51, 51);">ဆရာမခင္ခင္ထူးနဲ႔ ေျပာၾကတဲ့ ျမန္မာမိန္းကေလးမ်ားနဲ႔ ဝတ္စားဆင္ယဉ္မႈအေၾကာင္းမွာေတာ့... ဟိုတုန္းက ျမန္မာလူမႈအဖြဲ႕အစည္းမွာ မိန္းကေလးတေယာက္ ပြဲလမ္းသဘင္သြားေတာ့မယ္ဆုိရင္ အိမ္က လူႀကီးသူမေတြက မိန္းကေလးရဲ႕ ဝတ္စားဆင္ယဉ္မႈကို ေျခဆံုးေခါင္းဆံုး အကဲခတ္ၿပီး စိတ္တုိင္းက်မွ အိမ္အျပင္ကို ေျခတလွမ္း လွမ္းလို႔ရတယ္။ ခုဒီေန႔ေခတ္ ႏိုင္ငံျခားေရာက္ မိန္းကေလးေတြမွာေတာ့ အဲဒီလို "ဟဲ့" လုိ႔ ေျပာမယ့္သူ မရွိလုိ႔ပါ ဆုိတယ္။<br /></p><p style="color: rgb(0, 51, 51);">ဆရာမေျပာသြားတာ ႀကိဳက္သည္လည္း မဟုတ္၊ မႀကိဳက္သည္လည္းမဟုတ္။ ဆရာမကိုယ္၌ကလည္း (ရည္ရြယ္၍လား၊ မရည္ရြယ္ဘဲလားမသိ) အဲဒီကိစၥကို ေကာင္းသည္ ဆုိးသည္ဟု ေျပာသြားတာ မဟုတ္။<br />(သူက ဒီအျဖစ္အပ်က္ကို မွတ္ခ်က္ျပဳေပးသြားတာ မဟုတ္ဘဲ၊ ဘာေၾကာင့္ ဒီလိုျဖစ္ရတယ္ဆုိတဲ့ အက်ိဳးအေၾကာင္းသက္သက္ေလာက္သာ ျပဆိုသြားတာျဖစ္ေတာ့ ေစာဒကတက္စရာ မရွိလွ)။ </p><p style="color: rgb(0, 51, 51);">(အဲဒီေနရာမွာ ေကာင္းသည္ ဆုိးသည္ ဆုိတာထက္ ေတြးမိတာတစ္ခုက) ျမန္မာလူမႈအဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ အေျခခံသေဘာကိုက တေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕ လြတ္လပ္ခြင့္ကို ေရွ႕တန္းတင္ အေရးေပးထားတာမဟုတ္ဘူး ဆုိတာပဲ။ အစုအဖြဲ႕တစ္ခုရဲ႕ သေဘာက် ေက်နပ္မႈစံနဲ႔ ကိုက္ညီေအာင္ အဲဒီအစုအဖြဲ႕ရဲ႕ ၾသဇာခံေတြက (အဲဒီစံက အဓိပၸါယ္ရွိသည္ျဖစ္ေစ၊ မရွိသည္ျဖစ္ေစ၊ အဲဒီစံကို ေက်နပ္သည္ျဖစ္ေစ၊ မနပ္သည္ျဖစ္ေစ) ေနျပရတယ္ ဆုိတာပဲ။</p><p style="color: rgb(0, 51, 51);">ျမန္မာျပည္ဟာ တကယ္ပဲ ကၽြဲေပ်ာက္လို႔ ႏြားရွာေနၾကတာလား ဆုိတာ အဲဒီ ဆရာမ ခင္ခင္ထူးရဲ႕စကားကေန ဆက္ေတြးမိေစတယ္။</p><p style="color: rgb(0, 51, 51);">***<br />ကိုယ္ပိုင္အျမင္ျဖစ္၍ တျခားလူႏွင့္ တူရန္လိုသည္ဟု မထင္ပါ။ တူလို႔လည္း ဘယ္သူမွ အက်ိဳးရွိမျဖစ္၊ မတူလို႔လည္း ဘယ္သူမွ အက်ိဳးမရွိမျဖစ္။ ကုိယ့္အျမင္ကိုယ္ေျပာႏိုင္ခြင့္ ႏွင့္ ေျပာပိုင္ခြင့္သည္သာ အဓိကဟု ယူဆသည္။</p><p style="color: rgb(0, 51, 51);">***<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1953997581809698767-8346742586845647736?l=ritako.blogspot.com' alt='' /></div>Ritahttp://www.blogger.com/profile/08477862699553135738noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-1953997581809698767.post-84209408759354596902011-05-05T12:53:00.010+08:002011-05-05T13:54:32.884+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" style="color: rgb(51, 102, 102);" href="http://2.bp.blogspot.com/-EOVGxkzNNRI/TcItgSXkh9I/AAAAAAAACHM/FiVUvgASwiQ/s1600/181863_1847235059008_1184618105_2283078_7394573_n.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 259px; height: 194px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-EOVGxkzNNRI/TcItgSXkh9I/AAAAAAAACHM/FiVUvgASwiQ/s400/181863_1847235059008_1184618105_2283078_7394573_n.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5603090919112083410" border="0" /></a><br /><p style="color: rgb(51, 102, 102);"><br /></p><p style="color: rgb(51, 102, 102);">ဒီလုိပဲ လူတုိင္းရဲ႕ ဘဝမွာ...</p><p style="color: rgb(51, 102, 102);"><br /></p><p style="color: rgb(51, 102, 102);">အျဖစ္အပ်က္ေတြက က်န္ခဲ့တာေတြ ႐ွိမယ္၊ ခ်န္ခဲ့တာေတြ ႐ွိမယ္။<br />သံေယာဇဉ္ေတြကေတာ့ ထပ္ၾကပ္မကြာ လိုက္လာတတ္တယ္။<br />ဖံုးကြယ္ထားစရာလည္း မလုိပါဘူး။ ဒါဟာ လတ္တေလာထားတဲ့ ေစာင့္သိ၊ ေစာင့္စည္းျခင္းနဲ႔ မဆိုင္လို႔ပါ။</p><p style="color: rgb(51, 102, 102);">အတိတ္ရဲ႕ အမွတ္တရဆိုတာေတြကျဖစ္တဲ့ သံေယာဇဉ္နဲ႔ လက္႐ွိေစာင့္စည္းရမယ့္ စည္းဆိုတာ လက္ဖမိုးနဲ႔ လက္ဖဝါးလို၊ ေခါင္းနဲ႔ ပန္းလို ေက်ာခ်င္းကပ္ေနတာေတြ မဟုတ္ဘူးကြယ့္။ တစ္ခုကို ေဖာ္ျပႏုိင္ဖို႔ တစ္ခုကို ေမွာက္ထားစရာမလုိဘူး။ တစ္ခုကို ဖံုးကြယ္ထားမွ တစ္ခုကို လွစ္ဟျပဖို႔ အဆင္ေျပတာ မဟုတ္ဘူး။</p><p style="color: rgb(51, 102, 102);">ေမ့စရာမဟုတ္တဲ့အရာေတြကို ေမ့မယ့္သူမဟုတ္ရင္၊ ေစာင့္စရာ စည္းမွန္သမွ်ကို ေစာင့္စည္းဖို႔လည္း ဝန္ေလးမွာမဟုတ္ဘူး။ ေမ့လြယ္ေပ်ာက္လြယ္တဲ့သူမွသာ ေစာင့္စည္းႏိုင္မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ရင္ေတာ့ မွားလိမ့္မယ္။</p><p style="color: rgb(51, 102, 102);">ကိုယ္ကေတာ့ သိမ္းဆည္းစရာမွန္သမွ်ကို သူ႕အကန္႔နဲ႔သူ သူ႕အကြက္နဲ႔သူ မေရာေႏွာဘဲ ထားဖို႔ တတ္ႏိုင္ပါတယ္။</p><p style="color: rgb(51, 102, 102);">ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ဘဝက ပ်ားအံုတစ္ခုလို၊ ေရခဲခြက္တစ္ခုလိုပါပဲ။</p><p style="color: rgb(51, 102, 102);"> =)</p><p style="color: rgb(51, 102, 102);"><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 102, 204);"><br />(5th Feb 2011)</span><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1953997581809698767-8420940875935459690?l=ritako.blogspot.com' alt='' /></div>Ritahttp://www.blogger.com/profile/08477862699553135738noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1953997581809698767.post-78796167627700226222011-04-21T09:26:00.001+08:002011-04-21T09:28:32.045+08:00<span style="color: rgb(0, 51, 51);">မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ဟာ စိတ္ေနသေဘာထား ေကာင္းမြန္သေလာက္၊ ဘာသာတရားလုပ္ဖို႔ မေမ့တတ္သေလာက္၊ အယံုလြယ္ရင္၊ အားနာတတ္ရင္၊ (မလိုတဲ့ေနရာေတြမွာ) သေဘာေကာင္းၿပီး လိုက္လုိက္ေရာေရာ ႐ွိတတ္ရင္၊ အေတြ႕အႀကံဳနည္းပါးရင္၊ မိဘနဲ႔တုန္းက ဗိုင္းေကာင္းေက်ာက္ဖိေနခဲ့ရလြန္းရင္၊ ကံမေပးတဲ့ အေျခအေနတစ္ခုမွာ (သူ႕ စိတ္ရင္းက မရည္ရြယ္သည့္တိုင္ေအာင္) သူတပါးကိုေရာ၊ သူ႕ကိုယ္သူေရာ ထိခိုက္ေစတတ္တယ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1953997581809698767-7879616762770022622?l=ritako.blogspot.com' alt='' /></div>Ritahttp://www.blogger.com/profile/08477862699553135738noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1953997581809698767.post-24754270181951376622011-04-13T00:01:00.008+08:002011-04-13T15:15:51.658+08:00<div dir="ltr" style="text-align: left; font-weight: bold;" trbidi="on"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_lEJ07R3uIL0/SdTB-rXpl2I/AAAAAAAAAgs/Sl-p5HAN7ko/s1600-h/CA4017.jpg"><img alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5320090342369367906" src="http://2.bp.blogspot.com/_lEJ07R3uIL0/SdTB-rXpl2I/AAAAAAAAAgs/Sl-p5HAN7ko/s400/CA4017.jpg" style="height: 350px; width: 350px;" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(0, 51, 0);"><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="color: rgb(51, 51, 153);">ေမြး</span>ေန႔မွ</span><span style="color: rgb(51, 51, 153);">သည္...</span></span></span></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><br /></span><a href="http://4.bp.blogspot.com/_lEJ07R3uIL0/Sd3bStCm-LI/AAAAAAAAAmc/KeXjHBrnD3Q/s1600-h/images.jpg" style="color: rgb(0, 51, 51);"><img alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5322651448996460722" src="http://4.bp.blogspot.com/_lEJ07R3uIL0/Sd3bStCm-LI/AAAAAAAAAmc/KeXjHBrnD3Q/s400/images.jpg" style="cursor: pointer; height: 22px; width: 53px;" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;"><strong><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><span style="color: rgb(51, 51, 153); font-weight: bold;">ေကာင္းေသာ</span><span style="font-weight: normal;"> </span><span style="color: rgb(51, 51, 153); font-weight: bold;">လိုအင္ဆႏၵမွန္သမွ်</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="color: rgb(51, 51, 153); font-weight: bold;">ျပည့္ဝႏိုင္ခြင့္ရွိေသာသူ</span></span> </strong></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);">ထို႔ထက္ပို၍ ...<br />အလိုဆႏၵ နည္းပါး ေရာင့္ရဲႏိုင္ေသာသူ </span></span> <span style="color: rgb(0, 51, 51);"><br /><br /></span><a href="http://4.bp.blogspot.com/_lEJ07R3uIL0/Sd3bStCm-LI/AAAAAAAAAmc/KeXjHBrnD3Q/s1600-h/images.jpg" style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><img alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5322651448996460722" src="http://4.bp.blogspot.com/_lEJ07R3uIL0/Sd3bStCm-LI/AAAAAAAAAmc/KeXjHBrnD3Q/s400/images.jpg" style="cursor: pointer; height: 22px; width: 53px;" border="0" /></span></a><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><strong><span style="color: rgb(51, 51, 153); font-weight: normal;"><span style="font-weight: bold;">ခ်စ္ျခင္းေမတၱာျဖင့္</span> </span><span style="color: rgb(51, 51, 153); font-weight: bold;">ဝန္းရံျခင္းခံရေသာသူ</span></strong></span></span><span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;"> </span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);">ထို႔ထက္ပို၍ ...<br />သူတပါးကို ခ်စ္ျခင္းေမတၱာထားႏိုင္ေသာသူ</span></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><br /></span><span style="color: rgb(0, 51, 51);"><br /></span><a href="http://4.bp.blogspot.com/_lEJ07R3uIL0/Sd3bStCm-LI/AAAAAAAAAmc/KeXjHBrnD3Q/s1600-h/images.jpg" style="color: rgb(0, 51, 51);"