ေမာင္, ကိုကို ႏွင့္ မရီတာ (အဆံုး)

photo from here

(ကိုကိုကေတာ့ အမ်ားႀကီး ေပးခ်င္ခဲ့တာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ညီမေလးက ဘာမွ မယူလိုခဲ့ဘူးထင္ပါရဲ႕)

***

ျပန္ဖို႔အသင့္ျဖစ္သည့္အခ်ိန္တြင္ သူမ၏ ေနာက္ဆံုးဓါတ္ပံုကို သူ ျပန္ၾကည့္ခဲ့ေလသည္။ အတိအက်ဆုိရလွ်င္ ႀကိဳးစားၿပီးေတာ့ ျပန္ၾကည့္ခဲ့ေလသည္။ ဒိုင္ယာရီ ေနာက္ေက်ာဖံုး၏ အတြင္းဘက္မွာ ထည့္သြင္းထားေသာ ထိုဓါတ္ပံုကို သတိႀကီးစြာျဖင့္ အသာ ထုတ္ယူေတာ့ စိတ္ႏွလံုးမ်ား တုန္ရီလ်က္ရွိ၏။

တကယ့္ကို သတိႀကီးစြာပါပဲ။ သူမႏွင့္ပတ္သတ္သည့္ ထိုအတိတ္ကို ျပန္ေစာင္းငဲ့ၾကည့္ရေတာ့မည္ဆို

တိုင္း ႏွစ္ဘက္သြား ဓားကို ကုိင္ရသလို ဘယ္ေတာ့မဆို သတိႀကီးစြာထားခဲ့ရတာပါပဲ။

ႏႈတ္ဆက္ပြဲေပါင္းမ်ားစြာထဲမွ ေနာက္ဆံုးႏႈတ္ဆက္ပြဲၿပီးသည့္ည အိမ္အျပန္တြင္ ထိုဓါတ္ပံုကို တိတ္ဆိတ္စြာပင္ ေငးလ်က္ ၾကည့္မိ၏။  သူမနဲ႔ပတ္သတ္လို႔ စိတ္ထဲမွာ ထိခိုက္မ်က္ရွေနလ်က္က တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ခဲ့ရတာေရာ ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္ ဘယ္ႏွစ္ခါရွိပါၿပီလဲ။

ငယ္စဉ္တုန္းက ခြင့္လႊတ္ႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူးဟု ထင္ခဲ့သည့္ အျဖစ္အပ်က္မ်ား ခုေတာ့ အခ်ိန္နဲ႔အမွ် လြင့္ပါး ေမွးမွိန္သြားခဲ့ၿပီ။ ၿပီးေတာ့လည္း ယခင္ကထက္ ပိုၿပီး သူ သိျမင္နားလည္လာႏိုင္ခဲ့သည္။ သူကုိယ္တုိင္က ဒုကၡကို ရွာယူလက္ခံခဲ့တာ ျဖစ္၏။ သူ႕ဘက္က ခြင့္လႊတ္စကားဆုိဖို႔ရန္ သူမမွာ အမွားတစ္စံုတစ္ရာ မရွိခဲ့တာကုိ သူ တကယ္ပဲ နားလည္ႏိုင္ခဲ့ၿပီ။

ဓါတ္ပံုတစ္ခုလံုးက အျဖဴေရာင္ကဲလ်က္ရွိသည္။
ႏႈတ္ခမ္းပါးမ်ား ေဖ်ာ့ေတာ့စြာ ေစ့လ်က္ သူမမ်က္ႏွာတြင္ ဘာအရိပ္အေယာင္မွ မရွိ။
တခ်ိန္က ေခါင္းမာျငင္းဆန္လိုရိပ္ျဖင့္ လင္းလက္ခဲ့ဖူးေသာ မ်က္ဝန္းမ်ားကို ေမွးမွိတ္လ်က္ သူမ လွဲေလ်ာင္းေနခဲ့ၿပီ။

ဘာကိုမွ ေစာဒက မတက္ခ်င္ေတာ့ၿပီလား၊ ေစာဒက မတက္လိုေတာ့ၿပီလား ရီ။

သူ အထပ္ထပ္အခါခါ ေတာင္းဆုိလို႔ ေနာက္ဆံုးမွာ ဒီဓါတ္ပံုကို ခ်ယ္ရီပို႔ေပးခဲ့သည္။ အဲဒီေန႔က သူမ၏ ေနာက္ဆံုးပံုရိပ္ကို ၾကည့္ရင္း ေၾကကြဲနာက်င္မႈမ်ားကို ဆုိ႔နင့္စြာ သိမ္းဆည္းခဲ့ရသည္။

ၿပီးေတာ့ ထုိဓါတ္ပံုကို ထုတ္ယူၿပီး ဒိုင္ယာရီအတြင္းမွာ ထည့္သြင္းသိမ္းဆည္းပစ္ခဲ့၏။

ရီဟာ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ သူ႕ကို တမ္းတနာက်င္ေစခဲ့သည္။

***

ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ ထြက္လာသည့္ ရြယ္တူကေလးမ်ားစြာထဲမွ သမီးကေလးကို ျမင္ေတာ့ သူ ခ်က္ခ်င္းပဲ ခြဲျခားသိႏိုင္ခဲ့သည္။ စိတ္ႏွလံုးထဲက ပံုရိပ္တစ္ခုရဲ႕ ကိုယ္ပြား၊ သို႔မဟုတ္ သူမ ခ်န္ရစ္ခဲ့သည့္ အရိပ္ကေလး။

"ဒါ ရီ႕ သမီးေလးလား" ဟု ေရရြတ္လိုက္မိေသာ္လည္း ခ်ယ္ရီ ျပန္ေျဖစရာမလုိေအာင္ပင္ ျမင္႐ံုမွ်ႏွင့္ ေသခ်ာေလသည္။

သူမ၏ သမီးကေလးက ၾကည္လင္ေသာ မ်က္ဝန္းကေလးမ်ားျဖင့္ သူ႕ကို ေမာ့ၾကည့္ေတာ့ လြန္ခဲ့ေသာအခ်ိန္ကာလတစ္ခုဆီက သူ စာရွင္းျပတာကို  ထိုင္နားေထာင္ေနသည့္ မိန္းကေလး၏ သန္႔စင္ေသာ အၿပံဳးအရယ္ႏွင့္ မ်က္ဝန္းအၾကည့္တို႔ကုိ သိပ္သည္းအံု႔ဆိုင္းစြာ သတိရမိသည္။

"ညီမေလး၊ သမီးေလးကို ကိုကို ၾကည့္ေနတယ္"

သူမကို ရည္စူး၍ စိတ္ထဲမွ တီးတိုးသိေစလိုက္သည္။ သူ ငံု႔ကိုင္းထုိင္ခ်လုိက္ရင္း ကေလး၏ ဆံပင္မ်ားကို ပြတ္သပ္ကာ ခပ္ဖြဖြ သိုင္းဖက္ႏႈတ္ဆက္လုိက္၏။ သမီးကေလး၏ မ်က္ဝန္းမ်ားထဲတြင္ တစံုတရာလုိအပ္ေနေၾကာင္း ျပဆိုသည့္အရိပ္တစ္ခုကို သူ စူးရွၾကင္နာစြာ ျမင္ရသည္။ 

ရီ႕ကို စေတြ႕စဉ္တုန္းကေတာ့ ဒီလုိ မဟုတ္ခဲ့။ အလိုရွိသမွ်ေတြကို လုိခ်င္သလို အေနအထားျဖင့္ မရယူႏိုင္ခဲ့သည့္တိုင္ေအာင္ သူမဘဝမွာ လစ္ဟာျခင္း မည္ရစြာ မရွိခဲ့။ ရယူခဲ့သည္ျဖစ္ေစ၊ ျငင္းဆုိေရွာင္ပယ္ခဲ့သည္ျဖစ္ေစ ရီ႕ဘဝအတြက္ လုိအပ္သမွ်က လက္တကမ္းတြင္ ရွိခဲ့သည္။ 

ရီဟာ အလြယ္တကူရႏိုင္သည့္ သင့္ေလ်ာ္ေကာင္းျမတ္ရာတို႔ႏွင့္ ဘာေၾကာင့္မ်ား မလံုေလာက္ခဲ့ပါလိမ့္ဟု ခုခ်ိန္က်မွေတာ့ သူ ျပန္မေတြးလုိေတာ့ၿပီ။

"သမီးကို ဘယ္သူ လာႀကိဳလဲ"
ခ်ယ္ရီက ေမးေတာ့ ကေလးငယ္က ေဘးဘီတေနရာကို ဝဲၾကည့္ရင္း ကားတစ္စီးကို လက္ညႇိဳးၫႊန္ျပ၏။

"ေဖေဖလား သမီး"

ထုိစဉ္မွာပင္ ကားတံခါးပြင့္ကာ လူတစ္ေယာက္ဆင္းလာသည္။
သမီးကေလး၏မ်က္ႏွာ ႐ုတ္ျခည္းဝင္းပသြားလ်က္ "ေဖေဖ" ဟု လွမ္းေခၚသလို၊ ခ်ယ္ရီ႕ကို ျပန္ေျဖသလိုဟန္ႏွစ္မ်ိဳးျဖင့္ လႈပ္ရွားေပ်ာ္ရႊင္သြားေလသည္။ သူ႕ေဖေဖ ေန႔တုိင္း လာမႀကိဳႏိုင္ဘူး ထင္ပါရဲ႕။

"သြား သြား သမီး"

ခ်ယ္ရီကေျပာေတာ့ ကေလးမသည္ သူ႕ကို ႏႈတ္ဆက္သလို တခ်က္ေမာ့ၾကည့္ရင္း အေဖရွိရာ အေျပးသြားေလသည္။ သူ႕ေဖေဖက ေရွ႕ ၃/၄ လွမ္း ဆက္ေလွ်ာက္လာရင္း အေျပးလာေသာ သမီးငယ္ကို ႀကိဳ၏။ ေနာက္ ခ်ယ္ရီ႕ကို လက္ဟန္ျပကာ ႏႈတ္ဆက္သည္။ ေတြ႕ဆံုခိုက္ ႏႈတ္ဆက္စကားဆိုရန္ ရည္ရြယ္ေသာ သူ႕စိတ္ကူးတို႔ကို စြန္႔လႊတ္လိုက္သည္။ ေနပါေစေတာ့။ ေလာကမွာ စိတ္ႏွလံုးမ်ားက မည္သို႔ပင္ရွိေစ၊ ေလာကဝတ္ျပဳႏိုင္ရန္ ခဲယဉ္းသည့္ ပတ္သတ္ဆက္စပ္မႈေတြအေၾကာင္း သူ လံုေလာက္စြာ သိျမင္ ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရဖူးၿပီ။

ေနာက္မွပဲ ခ်ယ္ရီ႕ကို ေမးၾကည့္ေတာ့မည္။ သမီးကေလးကို သူမခ်စ္သူ အသိုင္းအဝိုင္းက ႀကိဳဆိုပါရဲ႕လားဆုိတာ။ သူမကို မလိုလားခဲ့သည့္ ခ်မ္းကေရာ သမီးကေလးကိုေတာ့ ႏွစ္လုိေႏြးေထြးပါရဲ႕လားဆုိတာ။ ရီခ်စ္ခဲ့ေသာသူကေတာ့ သူမႏွင့္ ထပ္တူထပ္မွ်ျဖစ္ေသာ သမီးကေလးကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးမွာပါပဲ။

ရီကေတာ့ ဒါေတြအားလံုးကို ခ်န္ရစ္ထားခဲ့ၿပီ။

***
ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ 'ဘဝမွာ အေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ဆံုးေနရာမို႔ ျပန္သြားခ်င္တုန္းပဲ' ဟု သူမ မၾကာခဏ ေျပာခဲ့ဖူးေသာ သူ႕ဇာတိၿမိဳ႕ကေလးဆီသို႔ သူ ေရာက္ရွိသြားခဲ့သည္။
ေက်ာင္းဝင္းေရွ႕မွာ ရပ္လ်က္ ေမာ့ၾကည့္လုိက္ခ်ိန္ခဏမွာပဲ အလံုးစံုေသာ ျမင္ကြင္းေတြက သူ႕ကို အတိတ္ဆီသို႔ ဆြဲငင္ေခၚေဆာင္သြားေတာ့သည္။

သူတို႔ စတင္ ဆံုေတြ႕ခဲ့သည့္ေနရာ။
မည္သည့္အေရာင္အစြန္းအထင္းမွ မရွိေသးေသာ မ်က္ဝန္းနက္မ်ားျဖင့္ လင္းလက္ၾကည္စင္စြာ ၾကည့္တတ္ေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အျဖစ္ သူမကို ဆံုဆည္းခဲ့ရသည့္ေနရာ။

သူတို႔ အိမ္ေရွ႕က ညေနခင္းလမ္းသြယ္ေလးသည္ ဟိုးအရင္ ႏွစ္မ်ားစြာကအတိုင္းပါပဲ။
သူ ျဖတ္ေလွ်ာက္လာေတာ့ သူ႕ကို မမွတ္မိသလို ဇေဝဇဝါအၾကည့္တခ်ိဳ႕ႏွင့္ ဆံုရသည္။ ေဝခြဲမရဟန္ စူးစမ္းသည့္အၾကည့္ေတြကို ခပ္သာသာ ၿပံဳးျပ၍ ဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ့၏။ နားထဲတြင္
"မုန္႔စားမယ္ေနာ္ ကိုကို" ဟူေသာ အသံတစ္ခုကို ၾကားရသည္။ သူ ေဘးဘက္ဝဲယာကို လိုက္မရွာျဖစ္ပါ။ ဒါဟာ ခုတမဟုတ္ခ်င္း ေဘးနားက တစိမ္းတေယာက္ ေျပာေသာအသံမဟုတ္။ ဟိုးလြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္မ်ားစြာဆီက သူ႕ေဘးနားမွာ လမ္းေလွ်ာက္လိုက္ပါလာသည့္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ထံမွ ထြက္ေပၚလာတတ္ေသာ အသံ။ သူ႕ႏွလံုးသားထဲတြင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ သိမ္းဆည္းထားရာမွ တဖန္ ျပန္လည္ထြက္ေပၚလာေသာ အသံျဖစ္၏။

"မုန္႔စားမယ္ေနာ္ ကိုကို"

ခၽြဲႏြဲ႕ခ်င္ဟန္ မရွိသည့္ ပူဆာေတာင္းဆိုေသာ အသံ။ အသိေပး ေၾကညာလုိဟန္ပါေနေသးသလို ခုျပန္ေတြးေတာ့ ထင္မိသည္။ ထိုအသံမွာ ထိုအခ်ိန္ကတည္းက သူ႕အတြက္ ခံစားမႈတခုခု လိုေနခဲ့လိမ့္မည္ ထင္သည္။ သို႔ေသာ္ သူ႕အတြက္ကေတာ့ မညႇိဳ႕ရီေသာ၊ မည္သည့္အဓိပၸါယ္ကိုမွ မေဆာင္ေသာ ၾကည္လင္ေတာက္ပ႐ံု  မ်က္ဝန္းအၾကည့္မ်ားသည္ပင္ လံုေလာက္ျပည့္စံုခဲ့သည္။

ေဟာသည္ ေဈးေထာင့္တေနရာ သစ္ပင္ႀကီးေအာက္ကေန ခ်ယ္ရီ ပါဝင္သည့္ ၿမိဳ႕ရဲ႕ နာမည္ႀကီး ကထိန္တစ္ခု စီတန္းလွည့္လာသည္ကို ႏွစ္ေယာက္အတူ ရပ္ၾကည့္ခဲ့ၾကဖူးသည္။

"ခ်ယ္ရီက လွလုိက္တာ" ဟု ေျပာေသာ သူမကို ၾကည့္ရင္း "ညီမေလးေရာ အဲဒါေတြလုပ္ဖို႔ ဝါသနာမပါဘူးလား" ဟု သူ ေမးေတာ့ "ဟင့္အင္း" ဟု ေခါင္းယမ္းကာ ေျဖသည့္ အဲဒီအခ်ိန္က သူမကို ခုထိ မွတ္မိႏိုင္တုန္းပဲ။ ေတြးၾကည့္႐ံုမွ်ႏွင့္ ခံစားလို႔ရေနတုန္းပါပဲ။ 

အတူ သြားလာခဲ့ဖူးေသာေနရာတို႔ကို သူမ မ႐ွိေတာ့ဘူးဟူေသာ အသိျဖင့္ ျဖတ္ေက်ာ္လာခဲ့ရသည္။ တခ်ိန္က ေတာက္ပေသာအၿပံဳးမ်ားျဖင့္ ေပါ့ပါးေသာစကားသံမ်ားျဖင့္ ျဖန္႔က်က္ေစလ်က္ သူတုိ႔ ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့သည့္ လမ္းေနရာမ်ား။ ဒီဘဝမွာျဖင့္ ဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္ထပ္ အတူတူ ေလွ်ာက္လွမ္းခြင့္မရႏိုင္ေတာ့။

***
ထိုညေနမွာပဲ သူမရွိရာဆီသို႔ သြားခဲ့သည္။ ေႏြရာသီ၏ လင္းပသည့္ ညေနခ်ိန္။
ဘဝမွာ အၿငိမ္းခ်မ္းဆံုးပါပဲဆုိသည့္ တခ်ိန္ကအမွတ္တရေတြႏွင့္အတူ လွဲေလ်ာင္းေနေပလိမ့္မည္။

ကံမေကာင္းရွာတဲ့ မိန္းကေလး။
သူ ဖ်တ္ခနဲ ေတြးမိသည္။

ကံေကာင္းမႈေတြကို ဖမ္းမဆုပ္ခ်င္ခဲ့တဲ့ မိန္းကေလးလို႔ ေျပာလွ်င္ ပိုဆီေလ်ာ္ေလမည္လား။ လက္ထဲေရာက္လာသမွ်၊ ေရာက္ႏိုင္သမွ် ေကာင္းေသာ အရာတို႔ကို လြယ္လင့္တကူ လက္ခံဖုိ႔ ျငင္းဆန္ေခါင္းမာခဲ့သည့္ ထိုမိန္းကေလးဟာ သူမ လုိခ်င္ခဲ့တာေတြကိုက် ဖမ္းဆုပ္မမိႏိုင္ခဲ့။ သုိ႔မဟုတ္ သူမ လိုခ်င္သည့္ အေနအထားျဖင့္ ဖမ္းဆုပ္ မရယူႏိုင္ခဲ့။ 

သူမ၏ အမည္နာမကို ဖတ္မိရင္းက စိတ္တြင္းမွာ ဆံုး႐ႈံးနာက်င္လာျပန္သည္။
ပူေႏြးသည့္ အုတ္ဂူစြန္းေနရာကို အသာထိကိုင္လ်က္ မ်က္ေစ့မွိတ္ကာ တိတ္ဆိတ္ေနမိ၏။ ခ်ိဳၿမိန္သည့္အခ်ိန္မ်ား ရွိခဲ့သလို ခါးသီးသည့္ အခ်ိန္မ်ားလည္း ရွိခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္... ေမတၱာတရားက အတၱမာနထက္ သာလြန္ေသာအခါ အာဃာတကို သူ ေက်ာ္လြန္လိုက္ႏိုင္သည္ ထင္သည္။

ညီမေလးအျပစ္မွ မဟုတ္တာ။ ကိုကို ခြင့္မလႊတ္စရာအေၾကာင္း မရွိပါဘူးလို႔ ေျပာဖို႔ ေနာက္က်သြားတယ္။ အခုေတာ့ ညီမေလးထြက္သြားၿပီ။ ေအးခ်မ္းပါေစ။

***

ည 

အရင္တုန္းကနဲ႔ သိပ္မတူေတာ့သည့္ ဝန္းက်င္မွာ၊ အရင္တုန္းက ျမစ္ေရစီးသံမွာ၊ အရင္တုန္းကလို လင္းလက္ၿမဲ ၾကယ္ေရာင္နဲ႔ လေရာင္ေတြမွာ၊ ေႏြဦးရာသီေလျပည္နဲ႔ ဆည္းလည္းသံၾကားမွာ သူမကို သူ ရွာေဖြၾကည့္ဦးမည္။

အတိတ္ေတြက အခ်ိန္နဲ႔အတူ လြင့္ပါးေပ်ာက္ကြယ္သြားခ်ိန္တြင္ စိတ္ႏွလံုးတြင္ ေသရာပါမည့္ အမွတ္တရႏွင့္ အနာတရေတြသာ စြဲထင္က်န္ရစ္သည္။

***

ဘယ္သူ ထင္ခဲ့မွာတဲ့လဲ။ ဒီေလာက္ လွပစြာ အစျပဳခဲ့တဲ့ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ဟာေလ။

***
any investigations are not allowed!