စိတ္ကူးယဉ္ေကာင္းကင္

လြန္ခဲ့ေသာ 14 ႏွစ္ ေလာက္ဆီက သူ အေတြးထဲ ဝင္လာခဲ့သည္ ထင္၏။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဒါကို ေတြးဖို႔ သိပ္ေစာခဲ့သလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ပံုမွန္ပဲေလလား ကုိယ္ မသိပါ။ ေစာသည္ျဖစ္ေစ၊ ေနာက္က်သည္ျဖစ္ေစ၊ ပံုမွန္ျဖစ္ေစ ဒါကို ဆံုးျဖတ္ႏိုင္မည့္ ပညာ႐ွင္တို႔အတြက္သာ ဒီအခ်က္က အေရးႀကီးခ်င္ႀကီးမည္။ စိတ္ကူးထဲက ဒီအေၾကာင္းေတြ ျပန္ေရးမည့္ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္အေတြးထဲ ဝင္လာသလဲဆိုတာသာ အဓိကက်ေတာ့သည္။

ျပာလြင္ေသာ အိပ္မက္တစ္ခုလို႔သာ တင္စားခ်င္မိ၏။
ပန္းေရာင္လႊမ္းေသာ ကိုယ္ပိုင္အခန္းထဲ ခ်ဉ္းနင္းလာမည့္ ေကာင္းကင္မ်က္ႏွာက်က္ေလးတစ္ခုလိုေပါ့။ ကိုယ့္ကမၻာထဲ ေနာက္ထပ္ဝင္လာမည့္ အေသြးအေရာင္ကေလး။ အသစ္အဆန္း အေျပာင္းအလဲကိုသာ အလုိ႐ွိတတ္လို႔ ကိုယ္ဟာ အျပာေရာင္ေကာင္းကင္ကေလးအျဖစ္ စိတ္ကူးေတြးထင္လိုခ်င္ခဲ့မိသည္လား မသိ။

ႏူးညံ့ေပ်ာ့အိကာ ေမြးညင္းႏုမ်ားဖံုးေနမည့္ လက္တဖက္ကို ဖြဖြ ပြတ္သတ္ၾကည့္မိလွ်င္ အနည္းငယ္ ၾကမ္း႐ွေသာ အထိအေတြ႕ေၾကာင့္ ထိတ္လန္႔ေလမည္လား။ သူ ဆတ္ခနဲ လႈပ္သြားမည္ဆိုလွ်င္ေတာ့ ကိုယ္ပါ ေရာေယာင္လန္႔ကာ ခဏၾကာမွ် မထိရက္ မတို႔ရက္ မထိရဲ မကိုင္ရဲ ျဖစ္ေနဦးမည္။ အလင္းေရာင္ကို က်င့္သားမရေသးသည့္ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ ကိုယ့္ကုိ လွမ္းၾကည့္ေလမည္လား။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ ကမၻာႀကီးတစ္ခုလံုး ကိုယ္အပိုင္ရလိုက္သလုိ ျဖစ္ေတာ့မည္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ သူ႕အသံသဲ့သဲ့အားျဖင့္ တညီးညီးေတာက္ေလာင္ခ်င္ေသာ ဘဝင္စိတ္မ်ားၿငိမ္းသြားေပလိမ့္မည္။ ကိုယ့္ လက္သန္းကေလးတစ္ေခ်ာင္းကို သူလက္ဖဝါးျပင္ထဲထည့္ကာ ဆုတ္ကိုင္ေစခ်င္မိသည္။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ႏုအိေႏြးေထြးေလမလဲ။

ကိုယ္ႏွင့္တူသည့္ ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးမ်ား႐ွိလိမ့္မည္။ မဟုတ္လွ်င္ေတာ့ ခပ္စူစူ ထူတြဲသည့္ ႏႈတ္ခမ္းကေလးႏွင့္ ျဖစ္မွာေပါ့။ ႏွာတံေပၚေပၚ... ဒါေတာ့ ေသခ်ာသည္။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ္ႏွင့္ မတူလွ်င္ နဖူးျပင္က်ယ္လိမ့္မည္။ ကိုယ္နဲ႔ဘယ္ႏွစ္ရာခိုင္ႏႈန္းေတာင္ တူမွာလဲ၊ ဘယ္ႏွစ္ရာခိုင္ႏႈန္းက မတူဘဲ ျဖစ္မွာလဲ၊ ဘယ္ႏွစ္ရာႏႈန္းေလာက္ တူမွ ဒါမွမဟုတ္ မတူဘဲေနမွ ၿပီးျပည့္စံုတဲ့ ေကာင္းကင္ေလးျဖစ္မွာလဲဟု တစိမ့္စိမ့္ ေတြးမိျပန္သည္။

အင္းေလ ဒါေတြ သိပ္အေရးမႀကီးပါဘူး။ ကိုယ္နဲ႔ မတူလည္း ခ်စ္ရသူနဲ႔ တူေနမွာေပါ့။ သူ႕မွာ ဘာမ်ား ေ႐ြးစရာ႐ွိလို႔လဲ။ တစ္ခုပဲ၊ မ်က္ခံုးထူထူေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ေခ်။

ကိုယ္ လံုးဝ မႀကိဳက္သည့္ သၾကားလံုး၊ ေခ်ာ့ကလက္ေတြကို သူ သိပ္မ်ားႀကိဳက္ေနမလား။

အစဦးဆံုးေန႔ရက္ေတြမွာ သူ လုိအပ္တာေတြ လုပ္ေပးႏိုင္ဖို႔ ကိုယ့္အတြက္ အခက္အခဲေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိလိမ့္ဦးမည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဒါေတြ ေတြးလို႔ မစိုးရိမ္ခ်င္ေသး။ ကိုယ့္ကို ဘာမွန္းမသိသည့္ တစိမ္းသက္သက္ကေန သိသိမွတ္မွတ္ၾကည့္ကာ မွတ္သားၿပီး၊ မွတ္မိလာတဲ့ အၿပံဳးကေလးေတြလည္း ၾကည့္ျမင္ရလိမ့္မည္။ တကယ့္ကိုပဲ ကိုယ့္လိုအင္ဆႏၵေတြကို ႏွစ္သိမ့္ေစလိမ့္မလားကြယ္။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကိုယ့္ရင္ခြင္ထဲကေန ထြက္ခြာခ်ိန္က်ေလမည္။

သူကေလးဟာ ေပ်ာ္ျမဴးစရာကိုသာ ႐ွာတတ္ေလမည္လား၊ ကိုယ့္ အႏွစ္သက္ဆံုး စာအုပ္ထဲက Tai-chan (Taiji Yamanouchi) လို စူးစိုက္တည္ၾကည္ကာ ရည္မွန္းခ်က္ ႀကီးေလမည္လား။

သူဘာလဲဆိုတာ ေစာစီးေသခ်ာစြာ ရိပ္မိသိ႐ွိႏိုင္ဖို႔၊ ၿပီးေတာ့ လက္ေတြ႕အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ဖို႔ ထိေရာက္စြာ ေဖးမေပးႏိုင္သူ ကိုယ္ ျဖစ္လိုလွသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ထိုအခိုက္အတန္႔မွာေတာ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ မသက္ဆိုင္သလုိျဖစ္ေနခဲ့သည့္ ပစၥည္းပစၥယမ်ား၊ ကစားကြင္း နဲ႔ ပန္းၿခံ၊ ဆီးေဆာ၊ ေလွ်ာ နဲ႔ ဒန္းလို ပစၥည္းမ်ားက သူႏွင့္တြဲကာ ကိုယ့္ကို တရင္းတႏွီး ပတ္သတ္လာေလဦးမည္။ အမွတ္တမဲ့ျဖတ္ေက်ာ္လာေနက် ထုိပစၥည္းမ်ားအား အမွတ္ထင္ထင္ ၿပံဳးရယ္ ေငးၾကည့္မိေစဦးမည္။

သူ႕ကို သင္ၾကားဖို႔ ႀကိဳးစားရင္း၊ သူ႕ဆီကလည္း မဆံုးႏိုင္ေအာင္ ျပန္လည္သင္ယူရေပဦးမည္။ စိုးရိမ္ပူပန္မႈေတြနဲ႔ ကိုယ္ဟာ တလြဲတေခ်ာ္ အမွားမ်ားလည္း လုပ္မိဦးမည္။ ခ်စ္ျခင္းဆုိတာကိုက သင္ၾကားတတ္ေျမာက္ရတာ မဟုတ္လားေလ။ ခ်စ္ခင္ႏွစ္လိုစိတ္နဲ႔ ယွဉ္ေတာ့ တာဝန္ဆိုတာ သူမတူေအာင္ ခ်ိဳၿမိန္မွာပါပဲဟု ထိုတခဏမွာ ဘယ္သူမွ အတည္ျပဳေပးစရာမလိုေအာင္ ယံုၾကည္မိျပန္၏။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ကာလေတြ ကုန္ဆံုး၊ သူဟာ ကိုယ္ ကာကြယ္ေစာင့္ေ႐ွာက္ရမည့္ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးစရာ အျဖစ္ကေန၊ အားကိုးတြယ္တာရမည့္ ဂုဏ္ယူဝံ့ႂကြားစရာ အျဖစ္သို႔ ေျပာင္းလဲသြားမည္။ သြားေလရာ ကိုယ္မပါႏိုင္ေသာ္လည္း ကိုယ့္ေမတၱာတရားမ်ား ပါသည္ဟူေသာ ယံုၾကည္စိတ္ျဖင့္ သူ႕အား ခုိင္မတ္ေစလုိလွ၏။ သူ နာက်င္ေလတုိင္း ႏွစ္သိမ့္မည့္၊ သူ လဲက်ေလတိုင္း ထူမတ္မည့္၊ သူ ျပန္လာခ်ိန္တိုင္း ႀကိဳဆိုမည့္ ေနရာတစ္ခုအျဖစ္ လံုၿခံဳေစလုိလွ၏။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကိုယ့္ရင္ခြင္ထဲကေန ထြက္ခြာ႐ံုသာမက၊ ကိုယ့္မ်က္ေစ့ေအာက္ကေနပါ ထြက္ခြာသြားေပလိမ့္မည္။

တကယ္ေတာ့ ဒီျဖစ္စဉ္ေတြကို လူေပါင္းမ်ားစြာ ႀကံဳဖူးခဲ့ၾကၿပီးၿပီ။
သို႔ေသာ္ ကိုယ့္က်မွ ထူးဆန္းေနေလမည္လားဆိုတာ ထံုးစံအတုိင္း ေတြးမိျပန္သည္။ ဘယ္သူေတြ ဘယ္လုိ သက္ေတာင့္သက္သာ ျဖတ္ေက်ာ္လုိ႔၊ ဘယ္သူေတြ ဘယ္လုိ ခက္ခက္ခဲခဲ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ရပါသလဲ။ ဒါကိုက ဘဝထဲက ျဖစ္ရပ္မွန္အႏုပညာတရပ္ ျဖစ္ေပမည္။

အရိပ္ၾကည့္ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးခဲ့ရသည့္ အရာတစ္ခုကို လက္လႊတ္ရမည့္အခ်ိန္မွာ ႏွစ္သိမ့္ေျဖသာစရာ အေၾကာင္းတစ္ခု ႐ွိဖို႔ေတာ့ အႏူးအၫြတ္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်င္မိသည္။

***
သူ႕ကို တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ေတြ႕ျမင္ေထြးေပြ႕ရမည္ဟု စိတ္ကူးျဖင့္ ႀကိဳ႐ူးခဲ့႐ံုမွ်သာ...

***
pic from here

ေမာင္, ကိုကို ႏွင့္ မရီတာ (၁၆)

ေနာက္ဆံုး...။
ေနာက္ဆံုးဆုိတာ ႐ွိခဲ့ဖူးသမွ် အႀကိတ္အခဲေတြကို ေခ်ဖ်က္ပစ္လိုက္ဖို႔ အေကာင္းဆံုးအခ်ိန္ တဲ့။

***
အဲဒီေန႔က အိပ္ရာမွ အေစာႀကီး ႏိုးေနခဲ့သည္။
ေမာင္ ျပန္မေရာက္လာေသး၊ နားရက္ျဖစ္ေသာ္လည္း ကိုကို႔ကို လိုက္မပို႔ျဖစ္ခဲ့။ ေနာက္ပိုင္း ကိုကိုနဲ႔လည္း ထပ္မေတြ႕ျဖစ္။ ကုိကို႔မိဘေတြ နယ္ကေန ေရာက္လာေတာ့လည္း သြားမေတြ႕ျဖစ္။ လူႀကီးေတြကို ဖုန္းျဖင့္ ႏႈတ္ဆက္၍သာ ဝတၱရားေက်လိုက္သည္။

(ဘဝမွာ ရည္႐ြယ္လို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မရည္ရြယ္ဘဲနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္၊ ေနာက္ဆံုး ကိုယ္တိုင္ လက္သင့္ခံလိုသည္မဟုတ္ပါဘဲ သူတပါး သတ္မွတ္ခ်က္ေတြနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ အျပစ္လို႔ဆုိတာတစ္ခု တခါေလာက္ လုပ္လိုက္ရတာ သိပ္လြယ္တယ္။ မလြယ္တာက အဲဒီလုပ္ရပ္ကို ျပန္ၿပီး ျဖည့္ဆည္းရတာပဲ။ မျဖည့္ဆည္းေတာ့ေရာ ဘယ္သူက ဘာေျပာမလဲ။ ဒါေပမဲ့ လူဟာ ျပဳခဲ့ၿပီးတဲ့ အျပစ္ဆိုတာကို သိတတ္ရင္ သိတတ္သေလာက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေဘာင္ခတ္ပစ္ရတတ္တယ္။ အက်ိဳးဆက္က ေနာက္ပိုင္းမွာ အေနက်ံဳ႕သြားတာပဲ။

အမွားအယြင္း အျပစ္တစ္စံုတစ္ရာနဲ႔လို႔ တံဆိပ္တပ္ခံရသူတစ္ေယာက္အတြက္ အမ်ားအျမင္မွာ မလုပ္သင့္တာေတြ သိပ္မ်ားသြားခဲ့ၿပီ။ တခ်ိဳ႕ကိစၥရပ္ေတြအတြက္ သကၤာ႐ွင္းဖို႔ သိပ္ခက္သြားခဲ့ၿပီ။)

ထိုေန႔က အိမ္တံခါးမ်ားပိတ္လ်က္ ဧည့္ခန္းေထာင့္မွာ မလႈပ္မယွက္ ၿငိမ္သက္ကာထိုင္ေနမိသည္။ ကိုကို႔ကို ႏႈတ္ဆက္ဖို႔ မသြားဘူး ဟု ဆံုးျဖတ္ၿပီးျဖစ္ေသာ္လည္း၊ ထို ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ျပန္မျပင္ေတာ့မွာ ေသခ်ာၿပီးသည့္တိုင္ "ေလယာဉ္ကြင္းကို သြားရဦးမလား" ဆုိတဲ့အေတြးကို မၾကာခဏ ေတြးမိျပန္ရင္း အဲဒီအခိုက္အတန္႔မွာ ဘာမွ မလုပ္ဘဲ၊ တျခား ဘာကိုမွ မစဉ္းစားဘဲ ဒီတုိင္း ထိုင္ေနခ်င္သည္။ အိပ္ရာထဲမွာ လဲွကာ ေခြအိပ္ေနခ်င္သည္။ တခ်ိဳ႕ေသာ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ခံစားမႈက လုိက္မမီေတာ့တဲ့အခါ ခုခံေနဖို႔ မေတြးဘဲ ၿငိမ္သက္ လက္ခံလိုက္ဖို႔သာ ႐ွိသည္။

နာရီကို မၾကည့္လို၊ အခ်ိန္ကိုလည္း မသိလုိ။

ထိုအခိုက္ ကိုေဇ ဟု မွတ္ထားသည့္ ဖုန္း​ဝင္လာၿပီး ကိုယ္ ကိုင္မိခ်ိန္ ကိုကို႔အသံကို ၾကားရေတာ့ မအံ့ၾသမိပါ။

အနည္းငယ္ ဆူညံေနသည့္ အသံေတြၾကားမွာ "ညီမေလး" ဆိုတဲ့ ေခၚသံကုိ ပီပီသသ ၾကားရသည္။

"ကိုကိုလား"

"ဟုတ္တယ္ အခု ထြက္ေတာ့မယ္"

"ညီမေလး အားလံုးအဆင္ေျပပါတယ္ေနာ္" လို႔ ဘာအဆက္အစပ္မွ မ႐ွိဘဲ အတည္ျပဳခ်က္ယူသလို ကိုကိုေမးလာေသာအခါ ေနာက္ဆံတင္းသည့္ စိတ္ကို ကိုယ္ ခံစား၍ရခဲ့သည္။

"ဘာမွ မလုိေတာ့ပါဘူး ကိုကို"

ေနာင္တ မရေသာ္လည္း နာက်င္တာကို ညာလို႔မရ။
ႏွေျမာတသ မျဖစ္ေသာ္လည္း ဝမ္းနည္းစိတ္ကို ညာလို႔မရ။
ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ မဟုတ္ေသာ္လည္း ကိုယ့္အေပၚမွာ အေကာင္းႏိုင္ဆံုးႏွင့္ ကိုယ္က အတြယ္တာဆံုး သူတစိမ္းတစ္ေယာက္ျဖစ္တာကို ျငင္းကြယ္ခ်င္လို႔မရ။

"ကိုကို"

ကိုယ့္မွာ ေမးခြန္းတခု႐ွိေနသည္။ ေခါင္းထဲတြင္ အေရာင္ေတြ တဖ်တ္ဖ်တ္လက္ကာ အခ်က္အလက္ေတြ ႐ႈပ္ေထြး ျဖတ္ေျပးကုန္ၾက၏။ ကိုေဇ့ဆီကို ပို႔ခဲ့သည့္ ကိုကိ႔ုရဲ႕ ေနာက္ဆံုးစာထဲမွာ ကိုကို ေမးခ်င္ခဲ့တဲ့ ေမးခြန္းဟာ ဘာမ်ားလဲ။ ကိုကို ေမးခဲ့ရင္ ေျဖမွာပါ။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အေျဖရခက္တဲ့ ေမးခြန္းျဖစ္လည္းပဲ ေျဖမွာပါ။ ကိုကို ဘာေမးခ်င္ခဲ့တာလဲ။

"ညီမေလး ဘာေျပာခ်င္လို႔လဲ။ ခဏေန ဝင္ရေတာ့မယ္"

"ကိုကို ဂ႐ုစိုက္ေနာ္... အစစ အရာရာ"

"အင္း ညီမေလးေရာပဲ... ဒါပဲလား"

"ဟုတ္ကဲ့ ကိုကို ဂြတ္ဒ္ဘိုင္"

"ဂြတ္ဒ္ဘိုင္၊ အားလံုး အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနာ္"

ဖုန္းလိုင္းျပတ္သြားၿပီ။
ထားလိုက္ပါေတာ့ေလ။

ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အေျဖရခက္တဲ့ ေမးခြန္းျဖစ္လုိ႔ ကိုယ္ဟာ (ကိုယ့္အေတြးမွာေတာ့) ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မညႇာတာစတမ္း၊ (အမ်ားတကာ အျမင္ေတြအရမွာေတာ့) ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေ႐ွ႕ေနာက္ မငဲ့ညႇာ မ်က္ႏွာေျပာင္တိုက္တတ္တဲ့ စိတ္နဲ႔ အ႐ွိအတိုင္း ေျဖလိုက္ႏိုင္လည္း၊ အဲဒီအေျဖစကားဟာ ကိုကို အၾကားရခက္ေစတဲ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ခု ျဖစ္ေနႏိုင္ေသးသည္။

အဲဒီေနရာမွာ ကိုယ္႐ွိေနခဲ့မယ္ဆုိရင္ ျမင္ရမည့္ ကိုကို႔ေနာက္ေက်ာျပင္ကို မွန္းဆၾကည့္မိသည္။ ဒါဆို ရပ္ၾကည့္က်န္ေနရစ္ခဲ့မည့္ ကိုယ့္ဆီကို ေနာက္ျပန္လွည့္လို႔ တခ်က္ေလာက္ ၾကည့္လိမ့္မည္လား။

ကိုကို႔ေနာက္ဆံုးစာေမးပြဲမတိုင္မီ ေတြ႕ျဖစ္ၾကသည့္ အေဆာင္တြင္း ညေနခင္းက အေတြးထဲ ဝင္လာသည္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ တခ်က္မွ ျပန္လွည့္မၾကည့္ခဲ့သည့္ ကိုကို႔ေနာက္ေက်ာျပင္ကို အခန္းတြင္း ဝင္ေရာက္ေပ်ာက္ကြယ္သြားခ်ိန္ထိ ရပ္ၾကည့္ေနခဲ့ရဖူး၏။ ခုဆိုရင္ေတာ့ စတင္ထြက္ခြာသည့္ ကိုကိုက ျပန္လွည့္ၾကည့္လိမ့္မွာပါ။ အေျခအေနေတြဟာ မတူေတာ့ဘူးေလ။ ၿပီးေတာ့ ကိုကို ခြင့္လႊတ္ႏိုင္ခဲ့ၿပီ ထင္သည္။

ဒါေပမဲ့ လွည့္ၾကည့္သည့္တိုင္ေအာင္ ဒီတခါေတာ့ ေနာက္မွာ ကိုယ္က ႐ွိမေနဘူး။
ဘဝဆိုတာ ဒီလိုပဲ ထင္ပါရဲ႕။

မငိုဘဲနဲ႔ က်လာတဲ့ မ်က္ရည္ေတြ... 
သည္တႀကိမ္မွာ ကိုကို မျမင္ရေတာ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ သိခ်င္လည္း သိေနမွာပါ။

ဘာကိုမွန္းမသိ၊ ဘယ္သူ႕ကိုမွန္းမသိ တိုင္တည္ ေျဖ႐ွင္းခ်င္မိျပန္သည္။
လူလားေျမာက္ခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္တေလွ်ာက္လံုး အနီးကပ္ဆံုး႐ွိခဲ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ျပန္မဆံုႏိုင္ေအာင္ေပ်ာက္ကြယ္ေနမည္မသိသည့္ ခရီးတစ္ခု အစျပဳသည့္အခ်ိန္မွာေတာ့ ဘာကိုမွ ထည့္သြင္းစဉ္းစားျခင္း မျပဳဘဲ အဲဒီမ်က္ရည္ေတြ က်ပါေစေတာ့။

***
တကယ္ပဲ ဘာဆုိဘာမွ မလိုေတာ့ပါဘူး ကိုကို။ ကိုယ္တုိင္ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့တာေတြအတြက္ ဘယ္ေတာ့မွလည္း ေနာင္တ မရပါဘူး။
အေကာင္းကို ေမွ်ာ္လင့္လို႔၊ အဆိုးကိုသာပဲ ရသည္ျဖစ္ေစ လက္သင့္ခံလုိက္ဖို႔ လံုေလာက္ေအာင္ ေခါင္းမာခဲ့ၿပီးသား ရီ႕အတြက္ အဆင္ေျပေနပါတယ္လို႔သာ မွတ္ယူမွာပါပဲ။

***
ေပ်ာ္႐ႊင္ဖြယ္ရာ အခ်ိန္မ်ားအတြက္ ရင္ထဲ အမွတ္တရ ထင္က်န္ေနမယ္
ၾကင္နာ ကူညီမႈမ်ားအတြက္ အစဉ္အၿမဲ ေက်းဇူးလည္း တင္တယ္

(ဂြတ္ဒ္ဘိုင္ - ေ႐ႊေဂ်ာ္ေဂ်ာ္)

***
အိပ္ရာေပၚမွာ ဗလာစိတ္သက္သက္ျဖင့္ ေနေနေသာ ကိုယ့္အသိစိတ္ထဲသို႔ ဧည့္ခန္းမွာ က်န္ရစ္တဲ့ ဖုန္းရဲ႕ အဆက္မျပတ္ျမည္သံက ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ေရာက္မလာ၊ ေရာက္လာသည့္တိုင္ေအာင္ သြားမကိုင္ဘဲ ဒီတိုင္းေခြလွဲလ်က္႐ွိသည္။ ဘယ္ေလာက္ၾကာသည္ မသိ။ ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္ေခၚသည္ မသိ။ ေမာင့္ကို ဖ်တ္ခနဲ သတိရသည္။ ဒီေလာက္ထိ အဆက္မျပတ္ေခၚေနပံုေထာက္ရင္ အဲဒါ ေမာင္ပဲ။ ေန႔လည္တေခါက္၊ ညတေခါက္ ဖုန္းဆက္လ်က္ ကိုယ့္ တေန႔တာ လုပ္ေဆာင္မႈမ်ားအေၾကာင္း ေမးလိမ့္မည္။

အားလံုးကို လႊတ္ခ်ထားခ်င္စိတ္မွာ ႐ုတ္တရက္ တစ္စံုတစ္ရာကို တြယ္ငင္ရစ္ပတ္ခ်င္လာလ်က္ ဧည့္ခန္းဆီကို ကိုယ္ အေျပးထြက္လာခဲ့မိသည္။

to be continued

***
pic from here

အိုင္စီ / သံမဏိၾကက္ေျခ

႐ိႈးသြားမယ္ ဆုိေတာ့ မ်က္မွန္႐ႈပ္ပါတယ္ေလဆို ထားပစ္ခဲ့တယ္။ ကားဂိတ္မွာ ကားေစာင့္ေတာ့မွ ဒုကၡေရာက္ေတာ့တယ္။ အေဝးကလာေနတဲ့ကား နံပါတ္ေတြ ဝါးေနလို႔။

လင္းလင္း
လင္းလင္း သီခ်င္းေတြ ဘာမွ မရဘူး။ သြားတဲ့ ၄ ေယာက္ထဲက တေယာက္ေျပာတာေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ အေတာ္ ေပါက္တယ္ဆိုပဲ။ လင္းလင္းဆိုေနတဲ့စတိုင္က ကေလးေတြ သီခ်င္းဖြင့္ၿပီး လုပ္ခ်င္တာလုပ္ေနတာနဲ႔ တူတယ္။ ဒါေပမဲ့ IC အစြဲနဲ႔ ဆုိေတာ့လည္း ႏွစ္လိုစရာေလးေတာ့ ျဖစ္ေနျပန္တယ္။ အတူသြားတဲ့ ပိတ္ပိတ္က လင္းလင္းခမ်ာ အေခြေပါက္ေပမယ့္ စင္ေပၚမွာက် ဝါႏု႐ွာေတာ့ မ်က္ႏွာေလး ၿပံဳးၿပီး ဆုိေနရတာ သနားလုိက္တာလုိ႔ ဆုိတယ္။ ကိုယ္ေတာ့ ေသခ်ာ မျမင္ရလို႔ မသနားလုိက္ရဘူး။

ကိုယ္ေတြသာ ဒိတ္ေအာက္ေနလုိ႔ မရတာ။ က်န္တဲ့လူေတြအကုန္လံုးနီးပါးကေတာ့ လင္းလင္း သီခ်င္းေတြ ရပံုပါပဲ။ အကုန္ လုိက္ဆုိႏိုင္ၾကတယ္။

ကိုယ့္ကို ခြင့္မလႊတ္ပါနဲ႔ လင္းလင္း။

အာဇာနည္
ဇာနည့္ကိုေတာ့ "မိုးလင္းသြားေအာင္ ည ည ဖုန္းဆက္ဖို႔ ကိုယ္ ႀကိဳးစားရင္းနဲ႔ အိပ္ေရးပ်က္မယ္ ဒါပါပဲ" ဆုိေစခ်င္မိတာ။ ဆိုမသြားဘူး။ "ကိုယ့္အနား႐ွိေစခ်င္" ေတာ့ ဆုိသြားတယ္။ ဒါကလည္း ႏိုင္ငံျခားပြဲဆို မပါမျဖစ္မ်ားလား မသိ။ စစခ်င္း "စည္းတဘက္ျခား" ဆိုတယ္။

~~~ တားဆီးတဲ့ စည္းမ်ားရဲ႕ ၾကားမွာ ျခားနားခဲ့ၿပီမဟုတ္လား ~~~

ညက အိပ္မက္ဆုိးမက္တာ သူ႕ေၾကာင့္ေနမွာ။

ဝိုင္ဝိုင္း
စစခ်င္း အဲဏီ ဆိုတယ္။ အဲဒီ ပထမအေခြထဲက သီခ်င္းေတြ နားစြဲေပမယ့္ မႀကိဳက္လွဘူး။ အဲဒီအေခြ စနားေထာင္ၿပီးေတာ့ ဒီအဆိုေတာ္ "ျမစ္" ဆိုတဲ့ အသံ ပီေအာင္လည္း မဆုိႏိုင္ဘူးလို႔ ထင္ခဲ့ေသးတယ္။ long long ago ေက်ာင္းတုန္းက သီခ်င္း။

နန္းညီ ထင္တာ မွန္တယ္။ "ထာဝရ" ဆုိလိမ့္မယ္ဆုိတာ...
အဲဒီသီခ်င္းက ၿငိမ့္ၿငိမ့္ေညာင္းေညာင္း ျဖည္းျဖည္းဆုိမွ ပိုအရသာ႐ွိမွာ၊ ဒါေပမဲ့ ဆူေနသလိုပဲ။ chorus ပိုဒ္ေရာက္မွ အဲဒီသီခ်င္း ထာဝရမွန္းသိတာလည္း ပါတယ္။ သိပ္အရသာ မခံလုိက္ရဘူး။ နည ေျပာတာေတာ့ အဲဒီသီခ်င္းဆုိရင္ ႏွစ္ေယာက္လက္ခ်င္းတြဲၿပီး နားေထာင္မွ အရသာပို႐ွိဆုိပဲ။ ေ႐ွ႕ကအတြဲေတာ့ ပိုကပ္သြားၾကတယ္ (စတည္းကလည္း ကပ္ၿပီးသားပါ သူတို႔က) =D

ဝိုင္ဝိုင္း မဆုိသြားဘဲ နားေထာင္ခ်င္မိတာ "စည္း"၊ "နင္႐ွိေနေသးတယ္"။

မ်ိဳးႀကီး
ဘယ္သူမွ ဝိုင္းမဆဲၾကပါဘူး။ သတိေတာင္မွ မရၾကပါဘူး ထင္တယ္။ အေခြသစ္ထဲက သီခ်င္းေတြ ဆိုသြားတယ္။ "ယူလိုက္" "လက္ခံေပးပါ" ကလြဲလို႔ သိပ္မက်က္မိဘူး။ အေဟာင္းေတြက်ေတာ့လည္း ဆူဆူညံညံေတြ ဆိုသြားတယ္။

ဆိုပါလားကြယ္ "ရန္သူတစ္ေထာင္" တို႔၊ "လမင္းနဲ႔ ၾကယ္စင္မ်ား" တို႔၊ "မင္းသိဖို႔ေကာင္းတယ္" တို႔၊ "ဆန္႔က်င္ဘက္" တို႔။ ကိုယ္လည္း အေဟာင္းထဲကကို မထြက္ပါလား။ အဲဒီအေဟာင္းေတြ ထြက္စ အသစ္တုန္းကလည္း တခါနားေထာင္တာနဲ႔ တန္းၿပီး နားစြဲသြားတာ။ ေနာက္ပိုင္း အသစ္ေတြက် အဲလို မစြဲလြယ္ေတာ့ဘူး။ ကိုယ္ကပဲ ေျပာင္းသြားတာေနမယ္။ လာသမွ်လူ အကုန္နီးပါး လုိက္ဆိုေနၾကတာပဲ။

အငဲ
အငဲ သီခ်င္းေတြက စတည္းက သိပ္အမ်ားႀကီး မသိတာ။ "လမ္းျပပါဦး" ဆိုသံ ၾကားရေတာ့ ၁၅ ႏွစ္ေလာက္ ျပန္ငယ္သြားသလိုပဲ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၅ ႏွစ္က သီခ်င္းကိုး...
9 ထဲက သီခ်င္းေတြ တခါနားေထာင္ၿပီး ဘာမွ မစြဲတာနဲ႔ ဆက္နားမေထာင္ဘူး။ အဲေတာ့ ဘာမွ မရဘူး။ "အိမ္" သီခ်င္းကေတာ့ မဆိုးပါ။ ေကာင္း႐ွာသား။ ျပန္႐ွာၿပီး နားေထာင္ၾကည့္ဦးမယ္။

ေလးျဖဴ
ဆံပင္အတိုနဲ႔လို႔ ထင္ထားတာ၊ ဆံပင္ေတြ အေတာ္႐ွည္ေနၿပီ။

"အမဲလိုက္အက" နဲ႔ စတက္ေတာ့ မတ္တပ္ထရပ္မိတယ္။ ထိုင္ရတာ ေညာင္းေနတာေၾကာင့္လည္းပါတယ္။ "စုန္းမ" ဆုိေတာ့ အငဲ "လမ္းျပပါဦး" ဆုိလိုက္တုန္းကလိုပဲ။ ဪ အဲ့ထက္ ပိုငယ္တာေပါ့။ ၁၂ ႏွစ္/ ၁၃ ႏွစ္ေလာက္ ျပန္ျဖစ္သြားတယ္။ "သံေယာဇဉ္" "အိပ္မက္ကဗ်ာ" လည္း ဆိုတယ္။ ေနာက္ "အလင္းေရာင္"။ ကိုယ့္တြက္ေတာ့ "အလင္းေရာင္" က နားေထာင္ရပါမ်ားလုိ႔ ဟုန္သြားၿပီျဖစ္တဲ့ သီခ်င္း။

"ငါ့ရဲ႕ လမင္း" အတြက္ေတာ့ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ အတူလာတဲ့ထဲက ညီမေလးႏွစ္ေယာက္က စင္ကာပူသီခ်င္းေတာ့ မဆုိဘူးလို႔ ေျပာေနၾကတယ္။ "တန္ဖိုး" ကိုေျပာတာ။

"စာမ်က္ႏွာ ၁၅" ဆုိေစခ်င္တာ။ ဆိုမသြားဘူး။
အဲဒီသီခ်င္းသာ အနားမွာ တေခါက္ေလာက္ လာဆိုျပရင္ မၿပီးေသးတဲ့ ပန္းခ်ီကားကုိ တထိုင္တည္း အၿပီး ဆက္ဆြဲပစ္လိုက္မယ္ တကယ္။

ပြဲသိမ္းခါနီးမွာ အငဲေျပာသလား ေလးျဖဴေျပာသလားမသိ။
ခင္ဗ်ားတို႔ဆီမွာက ဝေအာင္မဆုိရပါဘူးဗ်ာ... တဲ့။

ခင္ဗ်ားတို႔ဆီမွာ...ခင္ဗ်ားတို႔ဆီမွာ...ခင္ဗ်ားတို႔ဆီမွာ...

ျမရဲ႕လ ထဲက အေၾကာင္းအရာတခုကို သတိရမိတယ္။

ျမသည္ ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးနဲ႔ ပတ္သတ္သမွ် မေကာင္းသည့္အရာမ်ားအေၾကာင္း ေျပာလုိသည့္အခါတိုင္း ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးကို ကၽြန္ေတာ္ပိုင္ဆုိင္သကဲ့သို႔ စြပ္စြဲတတ္သည္။
အစ္ကိုတို႔ၿမိဳ႕ႀကီး... တဲ့။

***
မမခ်စ္ၾကည္နဲ႔ ေတြ႕တယ္။ ၿမိဳးနဲ႔ ေတြ႕တယ္။
ပိတ္ပိတ္က ကင္မရာေတြ႕တိုင္း လန္႔ေနတယ္။ (သူ ခိုးလုပ္တာ လူမိမွာစုိးလို႔)
ညီမေလးတေယာက္ယူလာတဲ့ ပဲျပားအဆာသြပ္ အရမ္းေကာင္းတယ္။ (သူမ်ားလုပ္တာဆို အကုန္ေကာင္းတာခ်ည္းပဲ)
စတိတ္ေနာက္ခံမွာ စပြန္ဆာနာမည္ထည့္တာ ပို ေပၚေနတယ္။ IC show လား One Tea show လား ျဖစ္ေနတယ္။

6~10 ေၾကညာေပမယ့္ 6:30~10:30 ျဖစ္တယ္။ 11 နာရီ ေလာေလာဆယ္ေနတဲ့ mrt ကို ေရာက္တယ္။ taxi stand မွာ လူေတြ မ်ားတယ္။ on call ေခၚေနၾကတယ္။ အနည္းဆံုး မိနစ္ 20 ေလာက္ စိတ္႐ွည္လက္႐ွည္ ဆက္ၿပီးမွ comfort ကို ဝင္တယ္။ ဝင္ၿပီးတဲ့ေနာက္ေတာ့ ဘယ္ေလာက္မွ မၾကာပါဘူး။ ကားေရာက္လာတယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ 12 နာရီ။ အင္း အိမ္႐ွင္႐ိုက္တာေတာ့ ခံရေတာ့မွာပဲ။

12 နာရီေက်ာ္မွ ေရခ်ိဳးၿပီး အိပ္လိုက္တာ အိပ္မက္ဆိုးေတြ မက္တယ္။ (အိပ္မက္ထဲမွာ ေနပါဦး။ ခဏေလာက္ ေစာင့္ပါဦး လုိ႔ ေျပာခ်င္မိတယ္။ ေျပာလုိ႔မရဘူး)

***
ဒီလို အေပ်ာ္အပါးေတြ စိတ္မဝင္စားေတာ့ပါဘူး။ အေဖာ္ေကာင္းလို႔သာ။ သီခ်င္းသစ္ေတြ ဘာမွ မရေတာ့ဘူးဆုိတဲ့ေနာက္ေတာ့ ကိုယ့္အေျခအေန ကိုယ္သိသင့္ၿပီ။

***
(စာႂကြင္း။
ေမ့လို႔။ ျမရဲ႕လ စာသားေတြရဲ႕ေနာက္မွာ "အို ဘုရားေရ ကၽြန္မ ရင္ေတြ ခုန္လိုက္တာ" ဆုိတာေလး ထည့္ဖတ္လုိက္ေနာ္။ တဆက္တည္း ေယာက္ျပားသံႀကီးပါ ၾကားေယာင္လုိက္ပါဦး။)

Sweet December! 16th December!

(၁)

အခ်ိန္တခ်ိဳ႕ကို လက္ခ်ိဳးေရမိတယ္။
'98 မွာ အသက္ 18 ႏွစ္။ 2010 မွာ 30။
12 ႏွစ္ၾကာတဲ့ အခ်ိန္ေတြ... က်န္ေနခဲ့ၿပီဆိုေတာ့လည္း ဖ်တ္ခနဲပဲ။

ေက်ာင္းတုန္းကေတာ့ တတြဲတြဲေနခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီမွာလည္း တတြဲတြဲ မေနျဖစ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ စိတ္ထဲမွာ အနီးဆံုး႐ွိပါတယ္။ တခုခုဆုိ ေကာင္းတာႀကံဳႀကံဳ ဆုိးတာႀကံဳႀကံဳ သတိတရေတြးမိ တိုင္ပင္မိ နားညည္းေအာင္အေႏွာင့္အယွက္ေပးမိတတ္တယ္။

ေက်ာင္းတုန္းကေတာ့ သူက ဆရာႀကီးေပါ့။ စာအၿမဲ ႐ွင္းျပတတ္တယ္။ စာ႐ွင္းလည္း ေကာင္းပါတယ္။ (ေကာင္းပင္ေကာင္းေသာ္ျငား ဘာမွ မမွတ္မိေတာ့ဘူး)

ဒီေရာက္ၿပီး ရည္းစားနဲ႔အေျခအတင္ျဖစ္တဲ့ ကိစၥတခု ျပန္ေျပာျပမိတဲ့တခါတုန္းက "နင္က မိန္းကေလးပဲ၊ အေလွ်ာ့ေပးလိုက္ပါ" လို႔ ေနာက္သလိုလိုနဲ႔ အတည္ေျပာဖူးတယ္။ အဲဒီတုန္းက အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္ၿပီး "အခ်စ္၏ေနာက္ဆက္တြဲ..." ထဲက စကားတခြန္းကို ေျပးၿပီး သတိရမိေသးတယ္။ အဲလုိႀကီးေျပာလိမ့္မယ္ မထင္ထားေတာ့ အူတူတူ ျဖစ္သြားရာက"ငါသာ နင့္ညီမဆို နင္ ဒီလို ေျပာမလား" ဘာလားနဲ႔ ထေအာ္မိတယ္။ "ငါ့ညီမသာဆို နင့္ကို ငါကိုယ္တုိင္ေတာင္ အိမ္တိုင္ရာေရာက္ လုိက္ပို႔လုိက္ဦးမယ္" တဲ့။

"အဲဒီလိုလူတစ္ေယာက္နဲ႔ ပတ္သတ္တယ္ဆိုရာမွာ ေတာ္ေတာ္ကို သည္းညည္းခံႏိုင္မွျဖစ္မွာ .... ရဲ႕" လို႔ မွတ္ေလာက္သားေလာက္တဲ့ လက္ခ်ာေပးဖူးတယ္။

ဘုရား ဘုရား။ ေနာက္ ဘယ္ေတာ့မွ ေယာက္်ားေလးသူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကို ဒီအေၾကာင္းေတြ မေျပာေတာ့ဘူး ေတြးမိတယ္။ (ဒါေပမဲ့ မေနႏိုင္ပါဘူး)

အဲဒါေတြ ေျပာခဲ့ဆိုခဲ့တုန္းက အမွတ္တမဲ့ပါပဲ။ ေနာက္ပိုင္း ျပန္သတိရေနတတ္တယ္။ သတိရတိုင္းလည္း ရီခ်င္တယ္။

မႏွစ္ကေတာ့ သူ႕ေမြးေန႔အၿပီးမွာ အေတာ္ကို စိတ္အခန္႔မသင့္စရာတခု ျဖစ္ခဲ့တယ္။ သူေျပာတဲ့စကားကို အေတာ္မေက်မနပ္ျဖစ္ၿပီး "ဒီလို လူမ်ိဳးကို ဘာလို႔မ်ား ခင္မင္သံေယာဇဉ္႐ွိေနတာလဲ" လို႔ ေတြးမိတယ္။ "ဘယ္ေတာ့မွ ဒင္းကို ဂ႐ုမစိုက္ေတာ့ဘူး" ေတြးမိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ၃/၄ ရက္႐ွိေတာ့ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ေျပလာၿပီ။ christmas ေရာက္ေတာ့ ေန႔လည္ဘက္မွာ သူမ်ားပို႔ေပးတဲ့ fwd msg ေလး ဖုန္းနဲ႔ လွမ္းပို႔မိတယ္။

အဲဒီခ်ိန္ သူ အလုပ္သစ္ ေျပာင္းကာစ။ အလုပ္ထဲမွာ ညလံုးေပါက္ မအိပ္ရေသး၊ စားေတာင္ မစားရေသးဘဲ ခုမွ အိမ္ျပန္ေနတယ္ လို႔ reply ျပန္လာေတာ့ ဖုန္းေခၚၿပီး "ဘာလို႔ မစားတာလဲဟဲ့။ ေကအက္ဖ္စီ မက္ေဒၚနယ္ မွာစားၾကပါလား" ေျပာမိတယ္။ "သေဘၤာေပၚကို ဘယ္ ေကအက္ဖ္စီ မက္ေဒၚနယ္က လာပို႔မွာလဲဟ" လုိ႔ ျပန္ေျပာတယ္။ (တခ်ိဳ႕သေဘၤာေတြ ေကၽြးေပမယ့္ တခ်ိဳ႕သေဘၤာေတြ မေကၽြးဘူး။ အဲဒီေန႔ကလည္း ေခ်ာ့ကလက္ေတြ ဘာေတြေတာ့ ေကၽြးထားတယ္ ဆုိလား ေျပာပါတယ္)။

ၾကည့္စမ္း။ ႏိုင္ငံျခားေရာက္ေနၿပီး၊ ေဒၚလာေတြလည္း စားေနၿပီး၊ သူမ်ားထက္လည္း လခေတြမ်ားေသး၊ အိမ္တိုင္ရာေရာက္ မွာစားလို႔ရတဲ့ service ေတြ ႐ွိတဲ့ႏုိင္ငံမွာ...
သူေတာ္ေကာင္းကို ပစ္မွားတာမ်ား... တယ္ ေၾကာက္စရာေကာင္း...

ေတာ္ေတာ့္ကို ဝမ္းသာသြားမိတယ္။ တကယ္ေျပာတာ။ ငါ့ကို ေျပာထားတဲ့ ဒင္း ခုေတာ့ ထိၿပီဆုိၿပီး ေပ်ာ္လိုက္တာ။ အဲဒါကိုလည္း စိတ္ထဲ မထားဘူး။ ထုတ္ေျပာလုိက္ေသးတယ္။ "နင္ ငါ့ကို တခုခု ေျပာၿပီးရင္ အဲလိုထိတာ ၂ ခါ ႐ွိၿပီ" လို႔။

ပထမတခါလည္း အဲလိုပဲ။ ကိုယ့္ကို ေျပာခ်င္တာေတြေျပာၿပီး သိပ္မၾကာဘူး။ သေဘၤာေပၚမွာ ညဉ့္နက္တဲ့ထိ အလုပ္႐ႈပ္၊ အလုပ္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္ ကမ္းျပန္မယ့္ေလွ မမီလိုက္၊ ေနာက္တေခါက္ကို တနာရီၾကာေအာင္ ျပန္ေစာင့္ရမယ္ လို႔ msg ပို႔ေတာ့ ဘုရား႐ွိခိုးေနရက္က ဝမ္းသာအားရနဲ႔ "အဲဒါ ငါက ဘာလုပ္ေပးရမွာလဲ၊ နင္ မေစာင့္ႏိုင္ရင္ ေရကူးလာေပါ့" လို႔ ျပန္လိုက္တယ္။ "ငါ ခုထိ ထမင္းမစားရေသးဘူး" ေျပာေတာ့ ဖုန္းေကာက္ဆက္ၿပီး "ဝမ္းသာလုိက္တာ နင္ ငါ့ကို ေျပာလုိ႔ ျဖစ္တာ" နဲ႔ ဝါးကူထိုးလိုက္မိတယ္။

မေက်မနပ္ျဖစ္တုန္းမွာ "ဒီလို လူမ်ိဳးကို ဘာလို႔မ်ား ခင္မင္သံေယာဇဉ္႐ွိေနတာလဲ" လို႔ ေတြးမိေပမယ့္ စိတ္ေျပသြားေတာ့လည္း "ဒီလုိ သူငယ္ခ်င္းမ်ိဳးကို ဘာျဖစ္လို႔မ်ား ေဒါသတႀကီး စိတ္ဆုိးမိပါလိမ့္" လို႔ ေတြးမိတယ္။ "ေနာက္ဆို သူ ဘာေျပာေျပာ စိတ္မဆိုးဘဲ ေနမယ္" လုိ႔ ေတြးမိတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲလုိေတြးတာ ဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္ျဖစ္မွာ မဟုတ္မွန္းလည္း သိပါတယ္။

***
Bishan အိမ္မွာေနတုန္းက အလုပ္နဲ႔ အိမ္လည္းေဝး၊ ဘေလာ့လည္း ဒီေလာက္ မေရးျဖစ္ေသး၊ အိမ္မွာလည္း အိမ္႐ွင္ထားခဲ့တဲ့ crt desktop တလံုး႐ွိတာမို႔ ကိုယ္ပိုင္ laptop ဝယ္ဖို႔ဆုိတာ မစဉ္းစားခဲ့ဘူး။ AJ ကို ေျပာင္းမယ့္အခ်ိန္က်ေတာ့ ဘေလာ့ေရးတာလည္း နည္းနည္းအ႐ွိန္ရ၊ အိမ္မွာကလည္း အရင္အိမ္လို ကြန္ပ်ဴတာ မ႐ွိတာမို႔ ဝယ္ခ်င္လာတယ္။ အေဟာင္းလဲ မဝယ္ခ်င္၊ လက္ထဲမွာလည္း ကြန္ပ်ဴတာတလံုး ပက္ခနဲ ဝယ္ရေလာက္ေအာင္ ပိုက္ဆံမ႐ွိ။ အဲဒီေတာ့ သူ ဝယ္ေပးမယ္ ေျပာၿပီး၊ ခ်က္ခ်င္း မွာေပးတယ္။



အိမ္မေျပာင္းခင္ေလးတင္ laptop တလံုး လက္ထဲေရာက္လာၿပီး၊ ဘေလာ့ကို အ႐ွိန္မပ်က္ ေရးႏိုင္သြားတယ္ (ဒင္းေၾကာင့္ ဒင္းေၾကာင့္)

ေနာက္မွ သူ႕ကို ပိုက္ဆံ ျဖည္းျဖည္း ျပန္ေပးတယ္။ တကယ္ေတာ့ laptop ကို မႀကိဳက္ပါဘူး။ အိမ္ပိုင္ မ႐ွိလို႔၊ ႐ွိရင္ desktop ပဲ ဝယ္ခိုင္းတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တခ်ိန္မွာ အသစ္လုိခ်င္လုိ႔ ဝယ္မိရင္ေတာင္ ဒီစက္ကိုေတာ့ ျပန္မေရာင္းဘဲထားမယ္လို႔ ေတြးမိတယ္။



အဲဒီအခ်ိန္က ကိုယ့္မွာ ကြန္ပ်ဴတာ အသစ္တလံုးဝယ္ဖို႔ ပိုက္ဆံ အလံုအေလာက္ မ႐ွိတာကို ျပန္ေတြးလိုက္တုိင္း ေက်နပ္မိတယ္။ ပိုက္ဆံသာ႐ွိရင္ သူငယ္ခ်င္းက ကြန္ပ်ဴတာဝယ္ေပးတယ္ဆိုတဲ့အျဖစ္ဟာ ကိုယ့္အတြက္ ႐ွိလာမွာမဟုတ္ဘူး။ ဒီေတာ့ ခုလို ႂကြားလို႔ရမွာ မဟုတ္ဘူး။

အေျခအေနကို စိတ္ႀကိဳက္ျပန္ေ႐ြးခြင့္ ရမယ္ဆုိရင္ေတာင္ လက္ထဲမွာ လိုခ်င္တာ ဝယ္ဖို႔ ပိုက္ဆံ႐ွိတာနဲ႔ မ႐ွိတာမွာ အဲဒီအခိုက္အတန္႔အတြက္ မ႐ွိတာကိုပဲ ေသေသခ်ာခ်ာ မလြဲမေသြ ေရြးပါမယ္။

အဲဒီစက္ ဝယ္ျဖစ္တာလည္း ဒီလိုခ်ိန္မွာေပါ့။ ဒီဇင္ဘာလႀကီး။ သူ ျမန္မာျပည္ မျပန္ခင္ေလးမွာ မွာေပးသြားတာ။ ေနာက္ တပတ္ဆယ္ရက္႐ွိေတာ့ ေရာက္လာတယ္။ အဲဒီတုန္းက သူ႕ေမြးေန႔ဆုေတာင္းကို ဘေလာ့မွာ ဖားၿပီး တင္ေပးလိုက္ေသးတယ္။ အဲဒါ ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္။

ဒုတိယအႀကိမ္တုန္းကေတာ့ သူ တင္းသြားေသးတယ္။ ဥ နဲ႔ ဉ ခြဲမသိဘူး ေျပာမိလုိ႔။ အဲဒီ ပို႔စ္ကို အီးေမးလ္နဲ႔ ပို႔ေပးေတာ့မွ ဖတ္ၿပီး "ငါ ျမန္မာစာ အရမ္းေတာ္တာ" ဘာညာနဲ႔ လာလုပ္သြားေသးတယ္။ "နင္ ေက်ာင္းတုန္းက ငါ့ စာအုပ္ထဲမွာ နင့္နာမည္ကို ဉ နဲ႔ မေပါင္းဘဲ ဥ နဲ႔ ေပါင္းထားတယ္" လို႔ ျပန္ျငင္းရေသးတယ္။

ပထမအႀကိမ္တုန္းက schedule နဲ႔ အခ်ိန္ကိုက္ၿပီး တင္ခဲ့တာ။ ဒီႏွစ္ေတာ့ ႀကိဳေရးဖို႔ အခ်ိန္မရလို႔၊ ႐ံုးမွာ မအားတဲ့ၾကားက မျဖစ္မေနေရးရတယ္။

"မဂၤလာ ေမြးေန႔ပါ သူငယ္ခ်င္း"
"နင္ တျဖည္းျဖည္း အိုလာၿပီေနာ္"

*********************************************
(၂)

"ေရစက္ဆုိတာ အံ့ၾသစရာေကာင္းသလား" ေမးရင္ "ေကာင္းတာေပါ့" လို႔ပဲ မဆိုင္းမတြ ျပန္ေျဖမိမယ္။

"မျမင္ဖူး မေတြ႕ဖူးတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို သူေရးတဲ့ စာကေလးဖတ္ၿပီး ႏွစ္လိုခင္မင္ႏိုင္သလား" ေမးရင္ "ဒါေပါ့" လို႔ပဲ ျပန္ေျဖမိမယ္။

သူ ငယ္ငယ္က ႐ႈပ္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္းေလး ေရးထားတာ ဖတ္ၿပီး ကိုယ့္စိတ္ထဲ သေဘာတက်နဲ႔ ႏွစ္လိုမိတယ္ဆုိတာ ျပန္ေတြးရင္ ကိုယ့္ဘာသာေတာင္ အ့ံၾသမိေသးတယ္။

(ကိုယ့္အေတြ႕အႀကံဳအရေတာ့ ရီးစားမ်ားတဲ့လူေတြဟာ အေတာ္ႏွစ္လုိစရာေကာင္းတယ္။ ခၽြင္းခ်က္ေတာ့ ႐ွိမွာပါ။ အံု႔ပုန္း႐ႈပ္တဲ့ မလည္႐ႈပ္ေတြကို ဆိုလိုတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေပၚေပၚတင္တင္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းမ်ားတဲ့လူေတြကို ေျပာတာပါ။ ကိုယ့္အထုပ္လည္း ကိုယ္ေျဖရဲတယ္၊ အဲဒီအတြက္ ဘယ္သူ ဘာထင္ထင္ (ဘာအတင္းခ်ခ်) စိတ္ထဲမထည့္ဘူးဆိုတဲ့ လူေတြက (ကိုယ့္အတြက္) ပိုလုိ႔ ႏွစ္လိုစရာေကာင္းတယ္)

ေအာ့ဖ္လိုင္း နဲ႔ အြန္လိုင္းက ကိုယ္ ခ်စ္ခင္ႏွစ္လုိတဲ့ လူႏွစ္ေယာက္ ေမြးေန႔တူေနတာလည္း ေက်နပ္စရာပါ။ (တခါတည္း ေပါင္းေရးလိုက္လို႔ ရတာေပါ့)

"မဂၤလာ ေမြးေန႔ပါ မမ"
"တခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့ မမနဲ႔ လူခ်င္းေတြ႕မွာပဲ လို႔ စိတ္ထဲ ထင္ေနတယ္"

***

ေယာက္မ

ေယာက္မ
(ေရး - ၿမိဳ႕မၿငိမ္း၊ ဆို - ေလဘာတီ မျမရင္၊ မာမာေအး၊ ျဖဴသီ)


ေျခဆင္း
(မေကာင္းျမစ္တာ ေကာင္းရာၫႊန္ပါတဲ့ မိခင္
နားဝင္ၿငိမ့္ေညာင္း သံခ်ိဳေလာင္းရင္
သံျပားေက်ာက္ေစာင္း က်ိဳေပ်ာ့ေပ်ာင္းသတဲ့႐ွင္
ကိုယ့္သမီး ဆင္စီးျမင္းရံ ေ႐ႊဘုံေပၚစံေစခ်င္)

မ်က္ေစ့ေအာက္တြင္ အၿမဲျမင္ခ်င္ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ႏွင့္ သမီးကိုပင္
မိခင္တိုင္းတြင္ အ႐ြယ္ကေလး ငယ္ေသးတယ္ထင္
ေမာင့္အေပၚ ခင္မင္တြယ္တာ သနားမၫႇာ
ေမတၱာဧကန္ ေသြလွန္ေဖါက္ျပား ေယာက္်ားတစ္ပါးမျမင္
ေစာင့္ရဦးမွေပါ့တဲ့ ကိုယ့္လူရယ္႐ွင္ အေမက ငယ္ေသးတယ္တဲ့
သမီးေခ်ာ လွသဇင္ ေယာက္မ မစီးပါရေစနဲ႔႐ွင္

အေမကေတာ့ သေဘာတူပါတယ္႐ွင္
ဒါေပမဲ့လည္း သူငယ္ႏွပ္စား ကေလးထင္
ေမတၱာ႐ိွရင္းစြဲမို႔ လြဲႏုိင္ပါဘူးေမာင္ရယ္
တကယ္ပင္ မပယ္ခ်င္ ယံုပါ႐ွင္
သီးခ်ိန္ ပြင့္ခ်ိန္ ေမာင္ကေျပာေတာ့
မိဘ သေဘာတူတာ မတူတာႏွင့္စာရင္ ေပါင္းဖို႔ရန္ ထင္သေလာက္မလြယ္ေပဘူး႐ွင္
ေစာင့္ရဦးမွေပါ့တဲ့ ကိုယ့္လူရယ္႐ွင္ အေမက ငယ္ေသးတယ္တဲ့
သမီးေခ်ာ လွသဇင္ ေယာက္မ မစီးပါရေစနဲ႔႐ွင္

စတန္႔မင္းသားေတြလုိ ဒိုင္ဗင္ထိုးဖို႔မလို
ကားႏွင့္ခိုးဖို႔ လိုမယ္ ပ်ိဳမထင္
အေမ့ကိုပင္ ကၽြန္မတို႔အ႐ြယ္ မငယ္ပါဘူးလို႔
ႏႉးရဦးမယ္႐ွင့္

ဂ်ာမဏီတြင္ အ႐ြယ္မေႏွာင္းေစခ်င္
အာဏာ႐ွင္ဟစ္တလာက ပ်ိဳ႐ြယ္သူေတြ စံုကာဖက္လို႔
လက္ဆက္ေနသတဲ့ အလိုျပည့္ဖို႔ ဟိုေ႐ႊ႕စို႔ ေမာင္မယ္အတူပင္
ေစာင့္ရဦးမွေပါ့တဲ့ ကိုယ့္လူရယ္႐ွင္ အေမက ငယ္ေသးတယ္တဲ့
သမီးေခ်ာ လွသဇင္ ေယာက္မ မစီးပါရေစနဲ႔႐ွင္

သူေျပာတာလည္း ဟုတ္မွာပဲ႐ွင္
ဟိုယခင္ ခ်စ္စတုန္းက စာေပး ေပးတဲ့
မိေခြးေလးေတာင္ပင္ လင္နဲ႔ေျပး ကေလးႏွစ္ဒါဇင္

ေညာင္ပင္ႀကီးကလည္းပဲ လင္ယူဦးမွေပါ့တဲ့
သူ႕မွာ သားဆုေပးဖို႔ ေစာင့္ေနရတာ ၾကာၿပီထင္
ပုဆိုး ႏွစ္ပတ္ေလာက္႐ိွတဲ့အျပင္
႐ုကၡစိုးလည္း ငိုက္လ်က္ပင္
သူ႕တစ္ကိုယ္လံုး ပင့္ကူေျမႇးဖံုး ျမဴလံုးဖံုေတြတင္
ေစာင့္ရဦးမွေပါ့တဲ့ ကိုယ့္လူရယ္႐ွင္ အေမက ငယ္ေသးတယ္တဲ့
သမီးေခ်ာ လွသဇင္ ေယာက္မ မစီးပါရေစနဲ႔႐ွင္

download လုပ္ရန္။

***
ၿမိဳ႕မၿငိမ္း သီခ်င္းေတြ နားေထာင္မိရင္ ၿပံဳးမေနဘဲကို မေနႏိုင္ဘူး။
ဒီသီခ်င္း ငယ္ငယ္တည္းက ဟိုက ဒီက အိမ္က နားေထာင္ဖူးပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ စာသားေတြ ေသခ်ာ မသိခဲ့ဘူး။

"အေမက ငယ္ေသးတယ္တဲ့
သမီးေခ်ာ လွသဇင္ ေယာက္မ မစီးပါရေစနဲ႔႐ွင္" ဆိုတာကလြဲရင္ ဘာမွေသခ်ာမသိဘူး။

ခုမွပဲ post အေဟာင္းေတြလာဖတ္မိတဲ့ တစ္ေယာက္ email ကေန link ေရာ mp3 file ပါ ပို႔ေပးတာမို႔ တင္လုိက္ပါတယ္။

စာသားေတြ ျပန္မ႐ိုက္ျဖစ္ပါဘူး။ သူေပးတဲ့ ဒီေနရာက ပဲ ယူပါတယ္။

ေစာင့္ရဦးမွေပါ့တဲ့ ကိုယ့္လူရယ္႐ွင္ အေမက ငယ္ေသးတယ္တဲ့
သမီးေခ်ာ လွသဇင္ ေယာက္မ မစီးပါရေစနဲ႔႐ွင္

ဆိုတာေလးေတြ သူဘယ္လိုမ်ား ေတြးၿပီး ေရးႏိုင္ပါလိမ့္ေနာ္။

အာဏာ႐ွင္ဟစ္တလာက ပ်ိဳ႐ြယ္သူေတြ စံုကာဖက္လို႔
လက္ဆက္ေနသတဲ့ အလိုျပည့္ဖို႔ ဟိုေ႐ႊ႕စို႔ ေမာင္မယ္အတူပင္

ကိုဇက္တီတို႔လိုပဲ။ သူလည္း လတ္တေလာအျဖစ္အပ်က္ေတြ ဆြဲထည့္တတ္ပံုရတယ္။ ဒါေပမဲ့ တကယ့္ကို အံဝင္ခြင္က်ပါပဲ။

သူေျပာတာလည္း ဟုတ္မွာပဲ႐ွင္
ဟိုယခင္ ခ်စ္စတုန္းက စာေပး ေပးတဲ့
မိေခြးေလးေတာင္ပင္ လင္နဲ႔ေျပး ကေလးႏွစ္ဒါဇင္

ေညာင္ပင္ႀကီးကလည္းပဲ လင္ယူဦးမွေပါ့တဲ့
သူ႕မွာ သားဆုေပးဖို႔ ေစာင့္ေနရတာ ၾကာၿပီထင္

ဒါမ်ိဳးေလးေတြ ၾကားမိရင္ အဲဒါ ၿမိဳ႕မၿငိမ္းလို႔ ေျပာစရာမလိုတဲ့ သေကၤတ တစ္ခုလိုပဲ။
"သူ (အေမ) ေျပာတာလည္း ဟုတ္မွာပဲ႐ွင္" ဆုိတာရဲ႕ ေနာက္မွာ အေမေျပာစကားကို ေထာက္ခံသလိုလိုနဲ႔ ေနာက္က ထည့္လိုက္တဲ့ "ဟိုယခင္ ခ်စ္စတုန္းက စာေပး ေပးတဲ့
မိေခြးေလးေတာင္ပင္ လင္နဲ႔ေျပး ကေလးႏွစ္ဒါဇင္" ေငါ့လံုးကေလးကို နားေထာင္ရေတာ့ တကယ္လို႔မ်ား သီခ်င္းေရးစားဖို႔ စိတ္ကူးမိၿပီး၊ ဒီစာသားေတြ နားေထာင္မိရင္ ေ႐ွ႕ဆက္ဖုိ႔ တြန္႔သြားေတာ့မွာပဲလို႔ ေတြးမိျပန္တယ္။

"ဟိုယခင္ ခ်စ္စတုန္းက စာေပး ေပးတဲ့
မိေခြးေလးေတာင္ပင္ လင္နဲ႔ေျပး ကေလးႏွစ္ဒါဇင္ " ဆိုတာ... ခ်စ္သူကလည္း ပူဆာေနၿပီ၊ သူကလည္း ပါေနၿပီမွာ အေမက ငယ္ေသးတယ္ဆိုလို႔ ေစာင့္ပါဦးေျပာေနတဲ့ မိန္းကေလးရဲ႕ အတြင္းက မေက်နပ္စိတ္ကေလးမ်ားလား ေတြးမိတယ္။

အေမ့ကိုပင္ ကၽြန္မတို႔အ႐ြယ္ မငယ္ပါဘူးလို႔
ႏႉးရဦးမယ္႐ွင့္

***
သီခ်င္း နဲ႔ စာသားအတြက္ link ပို႔ေပးတဲ့ စာဖတ္သူကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

***

ေရအိုး

((KOM said: ေသာက္ေရအိုးေပၚzif ခုထုိင္တာေတာ႕မေကာငး္ပါဘူး နုိင္ငံၿခားသားမ်ားက ေမးခဲ႕ရင္ဘယ္လိုရွငး္ၿပရမလဲ။။ ထြင္တာကေတာ႕ထြင္ႀကပါ. ဒါေပမဲ႕ ၿမန္မာရိုးရာကုိ ထိပါးသလိုဘဲခံစားရပါတယ္။ အဲဒီထဲကေရက အမြန္တၿမတတ္နဲ႕ထားၿပီးခတ္ေသာက္ရတဲ႕ေရပါ။ ႀကည္႕လုပ္ႀကပါဦး ပံု ႀကီးေတာ္ႀကီး.))

***
နည္းနည္းဝင္ၿပီး လွ်ာ႐ွည္ပါရေစ။ =D

ေန႔လည္က စီေဘာက္မွာ တေယာက္ေျပာသြားသလိုပဲ။ ေရေလာင္းအိမ္သာထဲမွာ ထည့္တာလည္း ဒီလုိအိုးမ်ိဳးပါပဲ။ အရင္ကဆို နယ္ေတြမွာ ထမင္းရည္ငွဲ႔ခ်က္ေတာ့... အဲလိုအိုးေဟာင္းထဲမွာ ထမင္းရည္ကို ထည့္၊ ဝက္ေမြးတဲ့လူေတြက လာသယ္တတ္တယ္။

ႏိုင္ငံျခားသားကေတာ့ ဘာမွ ေတြးမယ္မထင္ပါဘူး။ ေယဘုယ် အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းတစ္ခုကို အမြန္အျမတ္ဆိုတဲ့ စကားလံုးနဲ႔ တြဲေျပာမွသာ နား႐ႈပ္သြားရင္သြားမွာ။

ဒီလိုပါပဲ။ သစ္သားကေန တံတားခင္းေတာ့ နင္းေလွ်ာက္၊ ဆင္းတုေတာ္ထုေတာ့ ထုိင္႐ွိခိုး။
အိုးထဲ ေသာက္ေရထည့္ေတာ့ ခပ္ေသာက္၊ ထမင္းရည္ထည့္ေတာ့ ဝက္စာ၊ အိမ္သာေရထည့္ေတာ့ အိမ္သာေရအိုးပါပဲ။ တက္ထိုင္ေတာ့ ထိုင္ခံုျဖစ္ေရာ။

အဲဒီပံုကို ၾကည့္တာ ဘာဖီလင္ရလဲဆို တစ္ခုပဲ။
ေအာက္က အိုးမ်ား မေတာ္လို႔ ကြဲသြားရင္ ဒုကၡ။ =D

Ref: http://www.facebook.com/photo.php?fbid=472462599554&set=a.472458389554.261028.780329554

***

ထိခိုက္လာေသာ စကားလံုးမ်ား

"... တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ အကဲခတ္ရင္း ၾကည့္ေနၾကသည္။ အၾကည့္ခ်င္းဆံုေနၾကသည့္ မ်က္လံုးေတြကို ႏွစ္ေယာက္စလံုးက မခြာႏိုင္ဘဲ ႐ွိၾကေလသည္။ သည္တဒဂၤသည္ပင္ မအိမ္ကံ၏ ဘဝတြင္ အရိပ္မ်ားစြာ ထုိးခဲ့ပါ၏။ ဘဝ ဘဝက ျပဳခဲ့ဖူးၾကေသာ ေမတၱာပါရမီသည္ ထိုခဏအတြင္း၌ပင္ ဝင္းကနဲ ျပက္လိုက္ေသာ လွ်ပ္စီးကဲ့သုိ႔ ႐ွိေလၿပီ။... ဘဝတစ္ရာ ႏွစ္ရာ ပုန္းသူကို ခုတခဏ ေတြ႕လုိက္ရသကဲ့သို႔ မ်က္လႊာမခ်စတမ္း ႐ွိခဲ့ၾက၏။"

(ခင္ခင္ထူး ရဲ႕ မအိမ္ကံ)

Bishan မွာေနတုန္း blog ေတာင္ စမေရးခင္မွာ ေ႐ႊအျမဳေတ ဖတ္ျဖစ္တုန္းကေပါ့။

အစကတည္းက မီေပမယ့္ အခန္းဆက္ကို ေမွ်ာ္တလင့္လင့္ မလုပ္ခ်င္တာနဲ႔ စ မဖတ္ျဖစ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ တစ္လၿပီး တစ္လ ဝယ္မိရင္းနဲ႔ လနည္းနည္းေက်ာ္ၿပီးမွ အျမည္းဖတ္မိတယ္။ ေနာက္ထပ္ ၃ ပိုင္းေလာက္ထိ ဖတ္ၿပီး စာအုပ္လည္း ဆက္မဝယ္ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။

အထက္က စာပိုဒ္က မအိမ္ကံ နဲ႔ ေက်ာင္းဆရာေလး ကိုေျပသိမ္း စေတြ႕တဲ့ အခန္းကို ဖြဲ႕ထားတဲ့ အဖြဲ႕ေပါ့။ 2001 ေလာက္က စလို႔ ခံစားခ်က္နဲ႔ ယွဉ္ၿပီး၊ စာေရာ ကဗ်ာေရာ မေရးျဖစ္ေတာ့တာဆုိေတာ့ ၇ ႏွစ္ေလာက္ေတာင္ အဆက္ျပတ္ေနၿပီ ေျပာလုိ႔ရတယ္။ စိတ္ထဲမွာလည္း ကုိယ့္ဘာသာ ဒါမ်ိဳးေတြ ျပန္ေရးဖို႔ စိတ္မဝင္စားေတာ့ဘူးလို႔ ထင္ေနမိတယ္။

အဲဒီအခန္းေလးကို ဖတ္ရေတာ့ စိတ္ထဲကို ထိထိခိုက္ခုိက္ေရာက္သြားၿပီး စာျပန္ေရးခ်င္စိတ္နဲ႔ ရင္ေတာင္ခုန္လာသလို။

"ဘဝတစ္ရာ ႏွစ္ရာ ပုန္းသူကို ခုတခဏ ေတြ႕လုိက္ရသလို" ဆိုတာကို မၾကာခဏ သတိရမိတယ္။

ေနာက္ အခန္းဆက္ေရးျဖစ္ေတာ့ အဲဒီစာသားေလး ဖတ္ရတုန္းက emotion ကို ျပန္သတိရၿပီး အခန္းတခန္း ထည့္ေရးမိတယ္။ ဇာတ္ေကာင္ႏွစ္ေယာက္ စေတြ႕တဲ့ အခန္းမွာ။

***
တခါတခါ ဘာမွဟုတ္တဲ့ အကြက္ေလးေတြက မိမိရရ ထိခိုက္လာတာ ႐ွိတယ္။ အဲဒီအခါ အခ်ိန္ေတြ အၾကာႀကီး ေမ့မသြားဘဲ ျပန္ျပန္သတိရၿပီး၊ စိတ္ထဲစြဲေနေတာ့တယ္။

"ဘာၿဖစ္မွန္းတစ္ကယ္ကုိယ္မသိခဲ႕ပါဘူး. ႀကာလာေတာ႕စိတ္ထိခုိက္လာတယ္။ ဘာၿဖစ္တာလဲ။ ဘာသေဘာလဲ .တစ္ကယ္နားမလည္နုိင္ပါဘူး. မွတ္မွတ္ရရ..ေက်ာငး္စာသင္ခန္း theater ထဲက စားပြဲခံုတစ္ခုမွ ေမွာက္ၿပီး ေတာ္ေတာ္ႀကာေအာင္ၿငိမ္သက္ဝမး္နည္းဘူးခဲ႕တယ္။ နားမလည္နုိင္လြနး္လုိ႕။"

အဲဒီ အကြက္ကေလးကိုလည္း ဖတ္ၿပီးကတည္းက ခဏခဏ သတိရမိေအာင္ စြဲေနတယ္။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘာမွ မတတ္သာဘဲ လက္ေလ်ာ့လိုက္ရတဲ့ အားမလိုအားမရ ခံစားမႈကို အဲဒီ တကြက္တည္းကေန ေဖာက္ထြင္းၿပီး ျမင္ေယာင္လုိက္မိလုိ႔။

***
ေနာက္ ခုေလာေလာဆယ္ Boku No Imoto ဆုိတဲ့ ဂ်ပန္ကားတစ္ကားၾကည့္မိေတာ့ (ကား သိပ္မေကာင္း) ျပကြက္ကေလးတခ်ိဳ႕က လာထိတယ္။

အစ္ကိုျဖစ္သူ surgeon ကို ညီမကေလးက "ငယ္ငယ္တုန္းကေပါ့..." "ဟုိးတုန္းကေပါ့..." "အဲဒီတုန္းကဆိုရင္ေလ..." ဆုိၿပီး အေၾကာင္းအရာတခုခုကုိ ျပန္ျပန္ေျပာတဲ့ အခန္းတခ်ိဳ႕ပါတယ္။

အေဝးမွာေရာက္ေနတုန္း (ကိုယ္တိုင္လည္း အေဝးမွာ၊ ကိုယ္နဲ႔ သိကၽြမ္းပတ္သတ္ခဲ့သူေတြလည္း သိကၽြမ္းခဲ့ၾကတဲ့ ေနရာဌာနေတြနဲ႔ အေဝးမွာ) ဆုိေတာ့ ဟိုးတုန္းကလုိ႔ အစခ်ီၿပီး လြမ္းလို႔ေကာင္း၊ ေျပာလုိ႔ေကာင္းေနခ်ိန္မွာ ၾကည့္မိေတာ့ အဲဒီလုိပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ စာျပန္ေရးခ်င္လုိက္တာလို႔ ျဖစ္မိတယ္။

***
တခါတခါ စြဲမိတာေတြက ဘယ္ကဆုိတာ မွတ္မိၿပီး သိေနရင္ေတာ့ ေကာင္းပါရဲ႕။
တခါတခါက် စိတ္ထဲမွာ စြဲေနတာေတြကို ကိုယ့္ဟာလို အထင္ေရာက္ၿပီး ထည့္သံုးမိတာ ႐ွိေသးတယ္။

ခုပဲ ဝိုင္ဝိုင္းသီခ်င္း နားေထာင္ရင္းနဲ႔ ဖ်တ္ခနဲ ၾကားမိတယ္။

***
အဲလိုပဲ ၿပီးခဲ့တဲ့ အပိုင္းေဟာင္းေတြထဲမွာ ဝင္းဝင္းလတ္ "အခ်စ္၏ေနာက္ဆက္တြဲ စာမ်က္ႏွာ" ထဲက စကားတလံုး ပါသြားဖူးေသးတယ္။

"လတ္တေလာရထားေသာ ဘဝေပး အသိျဖင့္ ကိုယ့္ နားထဲတြင္ အခ်က္ေပး ေခါင္းေလာင္းသံမ်ား ျမည္လာခဲ့၏။" ဆုိတာ...

အကုန္လံုး မတူေပမယ့္ အဲဒီသေဘာမ်ိဳးပါပဲ။

***
emotion ေတြ ထိခိုက္ ကူးစက္ၿပီး စာေရးျဖစ္ရတာမွာ အရသာတမ်ိဳး႐ွိတယ္။

***
photo from here

ေမာင္, ကိုကို ႏွင့္ မရီတာ (၁၅)

ျပန္ေတြ႕ရမယ္ဆိုတဲ့ အသိစိတ္က တုန္လႈပ္ေစႏိုင္စြမ္းသည္။ ထင္ထင္႐ွား႐ွား မက္ခဲ့ဖူးတဲ့ အိပ္မက္ထဲကို လက္ေတြ႕ ျပန္ဝင္ၾကည့္ရသလုိပဲ။ အရာရာ ရင္းႏွီးခဲ့ၿပီးျဖစ္ေသာ္လည္း စိတ္မွာ ကင္းကြာလစ္ဟာလ်က္႐ွိသည္ ထင္သည္။ ကိုယ္ ေ႐ွာင္လႊဲခ်င္ခဲ့တဲ့ အတိတ္ကို ခု ျပန္ၾကည့္ရလိမ့္မည္။

ခ်ိဳၿမိန္ေခ်ာေမြ႕ေနလွ်င္ ဖ်တ္ခနဲလို ကုန္လြန္တတ္ေသာ အခ်ိန္တို႔သည္ ခါးသီးခက္ခဲသည့္အခါ တြန္႔ဆုတ္စြာ ကုန္ခဲလြန္းလွသည္။ ကိုကိုတို႔ ေက်ာင္းၿပီးခ်ိန္ႏွင့္ ကိုယ့္ ေက်ာင္းၿပီးခ်ိန္သည္ ဘယ္ေလာက္မွ မကြာျခားလုိက္။ အဲဒီကတည္းက ကိုကိုႏွင့္ အဆက္အသြယ္မရေတာ့။ ကိုကို႔အေၾကာင္းကို သိလုိလွ်င္ ခ်ယ္ရီ႕ကို လွမ္းေမးရသည္။ ကိုေဇကေတာ့ ခ်ယ္ရီ႕ဆီ ဖုန္းဆက္လို႔ သူကိုင္မိခဲ့လွ်င္ေတာင္ ကိုယ့္ကို ေလာကြတ္စကားမဆို။ ကိုေဇဟာ ကိုယ့္ကို မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္လို ျပန္မဆက္ဆံေတာ့ျခင္းအားျဖင့္ သူ႕သူငယ္ခ်င္းကိုယ္စား ဘယ္ေတာ့မွ ခြင့္မလႊတ္ဘူးဆုိတာ သိေစခဲ့သည္။

ခုလည္း ကိုေဇ အတူပါမလာပါ။ ေနာက္ရက္ေတြမွ သူတစ္ေယာက္တည္း ဒါမွမဟုတ္၊ ခ်ယ္ရီနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္တည္း လာေတြ႕လိမ့္မည္ထင္သည္။ ကိုယ္ပါသည့္ စကားဝိုင္းေတြကို သူ အၿမဲ ေ႐ွာင္ကြင္းေနခဲ့သည္။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္ကို ကိုကိုႏွင့္ မျဖစ္မေန ေတြ႕ေစဖို႔ ခ်ယ္ရီ႕ကို ေသခ်ာမွာလိုက္သည္ ဆုိ၏။

"ေတြ႕ျဖစ္ေအာင္ ေတြ႕ပါေစ။ ေနာက္မွ ေနာင္တရေနမွာစိုးလုိ႔ပါ" တဲ့။

ကိုေဇသည္ ကိုယ့္ကို စိတ္ကုန္ေနသည့္တုိင္ေအာင္၊ လံုးဝ ေစတနာမပ်က္လွေသးဘူးေပါ့။

ေမွ်ာ္လင့္မထားသမွ် အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ေနာက္ပိုင္းမွာ နားလည္လက္ခံခဲ့ရသည္။ မိတ္ေဆြေကာင္းတစ္ေယာက္ကို ေမာင့္ေၾကာင့္ ဆံုး႐ံႈးရသည္ဟု ကိုယ္ မမွတ္ယူလိုပါ။ ေမာင့္အေပၚထားေသာ ခ်စ္ျခင္းအတြက္ ကိုယ္ စြန္႔လႊတ္ခဲ့ရေသာ အရာေတြသာ ျဖစ္သည္။ အဲဒီအရာေတြထဲမွာ တန္ဖိုးအႀကီးဆံုးကေတာ့ ကိုကို ပဲေပါ့။ ကိုယ့္ဘဝမွာ ခ်စ္ခင္တြယ္တာမိသူ၊ သံေယာဇဉ္ထားရသူတို႔ကို အေလ်ာ္အစား အလဲအထပ္ လုပ္ခဲ့ရေပါင္းမ်ားလွၿပီ။

ခုတခဏကိုသာ အာ႐ံုစိုက္တတ္လ်က္ ေမ့ေပ်ာက္ေဝဝါးလြယ္ေသာ ကိုယ့္စိတ္အာ႐ံုတြင္လည္း သတိမရခ်င္ေတာ့ေသာ အတိတ္ေတြေနရာမွာ ရင္ဆိုင္ဖို႔ရာ ခဲယဉ္းေသာ လက္႐ွိအခ်ိန္တို႔အေၾကာင္းသာ အစားထိုးဝင္ေရာက္ေနခဲ့သည္။

***
သို႔ေသာ္... ႐ုတ္တရက္

ကိုကို သြားေတာ့မယ္ တဲ့။

"ကိုကို သြားေတာ့မယ္" လို႔ ခ်ယ္ရီ႕ဆီက ၾကားေတာ့ အဲဒီစကားလံုးရဲ႕ အဓိပၸါယ္က ကိုယ့္ဦးေႏွာက္ဆီကို လွ်ပ္ျပက္သလို ဖ်တ္ခနဲ ျပတ္ျပတ္သားသား ဝင္လာၿပီးမွ ခ်က္ခ်င္း ျပန္လည္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။ ၿပီးေတာ့ အသိစိတ္ေတြကို ဆြဲခ်ည္ထားတဲ့ တစံုတရာ ေလ်ာ့ေျပက်သြားသလုိပဲ။ ကိုယ္ တခဏ လစ္ဟာ ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့သည္။

"ကိုကို သြားေတာ့မယ္" ဆုိတဲ့ စကားလံုးကိုပဲ လုိက္႐ြတ္ၾကည့္မိသည္။ ဆိုလုိရင္းအဓိပၸါယ္က ကင္းကြာလြင့္ေျမာက္လ်က္႐ွိေသာ အသိစိတ္ကို ျပန္လည္ ထိုးေဖာက္လ်က္ မဝင္ေရာက္ႏိုင္ေသး။

ခ်ယ္ရီက သူလာမယ့္အေၾကာင္း သူလာမယ့္အခ်ိန္တို႔ကို ဆက္တိုက္ေျပာေနျပန္သည္။ ေနပါဦး ခ်ယ္ရီရဲ႕။ ငါ့ကို ေသခ်ာေျပာျပစမ္းပါဦးလို႔ ကိုယ့္စိတ္ထဲက အသံထြက္ေနေသာ္လည္း သူ႕ကုိ တခြန္းမွ ခြန္းတုန္႔ျပန္၍ မရ။ ေသခ်ာခ်ိန္းဆုိၿပီး သူ ဖုန္းခ်သြားသည္။

"ကိုကို သြားေတာ့မယ္"

ဒါ ကိုယ္ သိၿပီးသားပဲ။ ဖြင့္ေျပာမထားဘဲ နားလည္ေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုပဲ။ တေန႔က်ရင္ ကိုကို ထြက္သြားမွာကို ဟိုးတုန္းကတည္းက ကိုယ္ သိၿပီးသားပဲဟု ကိုယ့္ဘာသာ ျပန္လည္ ေဆာက္တည္ၾကည့္မိသည္။ ဒါေပမဲ့ တခါတခါက် ဘဝမွာ ႀကိဳတင္ေမွ်ာ္လင့္ၿပီးသား အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ႐ုတ္တရက္ ရင္ဆိုင္ရသည့္အခါ ထင္သေလာက္လည္း ခံႏိုင္ရည္မ႐ွိျပန္ပါ။ အသိစိတ္နဲ႔ ခံစားမႈဟာ တကယ္ေတာ့ တျခားစီပဲ။

***
လမ္းဆံုအဝိုင္းေနရာကို ျဖတ္ေတာ့ ႏွစ္ကာလ႐ွည္ၾကာစြာ၊ အခါအေခါက္ေပါင္းမ်ားစြာ အသားက်ေနခဲ့ေသာ စိတ္က တစံုတရာကို အလိုလို အာ႐ံုရလ်က္ ခ်ယ္ရီ႕ကို ႐ုတ္တရက္ လွည့္ၾကည့္မိသည္။

"ခ်ယ္ရီ ဘာလို႔ ကားမေကြ႕တာလဲ" ဟု ကိုယ္ေျပာမိေတာ့မလုိ ျဖစ္ရသည္။ ကားက ဒီတုိင္း ျဖတ္ေမာင္းလာခဲ့သည္။

ခုသြားေနတာ ကိုကိုတက္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းကို မဟုတ္ဘူး။
ေက်ာင္းကို သြားစရာအေၾကာင္းလည္း မ႐ွိေတာ့ဘူး။
ကိုကိုလည္း ေက်ာင္းမွာ မ႐ွိေတာ့ဘူး။

အခ်ိန္ေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ကုန္ဆံုးသြားပါသလဲ။ မေန႔တေန႔ကလို ထင္မိဆဲ အျဖစ္ေတြမွာ ႏွစ္ခ်ီ၍ပင္ က်န္ရစ္ခဲ့သတဲ့။ လမ္းဆံုေနရာဟာ ေျပာင္းလဲသြားၿပီ။ ကိုကိုတို႔ ေက်ာင္းတက္တုန္းက ျမင္ေတြ႕ေနက် အဝိုင္းပင္ မ႐ွိေတာ့။ ေက်ာင္း႐ွိရာသို႔ေရာက္လွ်င္လည္း ျမင္ကြင္းေတြ ေျပာင္းလဲကုန္မည္ ထင္သည္။ ကိုကိုတို႔ ေက်ာင္းတက္စဉ္ကလို နယ္ဆန္မႈေတြကို မေတြ႕ျမင္ႏိုင္ေတာ့။

အားလံုး ၿပီးခဲ့ၿပီ။

***
ေႏြရာသီမို႔ ေန႔လည္ခင္းက ေနျပင္းျပင္း ပူေနခဲ့သည္။ ပတ္ဝန္းက်င္သည္ တိတ္ဆိတ္လ်က္၊ ၿငိမ္သက္လ်က္။ ပူျပင္းတဲ့ ရာသီေအာက္မွာ ငွက္ေအာ္သံစူးစူးကေလးေတြကို ၾကားေတာ့ နယ္မွာေနခဲ့သည့္ ငယ္ဘဝကို သတိရျပန္သည္။ ကိုကိုနဲ႔ ေတြ႕ရင္ ဘာစကားေတြ ေျပာရမလဲလို႔ ကိုယ္ ေတြးမပူပါ။ ငယ္ကၽြမ္းငယ္ေဖာ္ဆိုသူေတြမွာ မေတြ႕မျမင္ရတဲ့ အခ်ိန္ကာလေတြေၾကာင့္ စကားစ ႐ွာမရဘူးဆိုတာမွ မ႐ွိတာေလ။ ကိုကို႔ကို ေျပာစရာေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါသည္။

ၿခံထဲမွာရပ္ၿပီး အိမ္ဘက္ဆီကို ေမာ့ၾကည့္မိေတာ့ ဘယ္သူ႕အရိပ္အေယာင္ကိုမွ မျမင္ပါ။ ဒါ ေက်ာင္းတုန္းတည္းက ကိုကို သြားေနက်အိမ္။ ကိုကို႔ေဖေဖရဲ႕အစ္ကို ကိုကို႔ဘႀကီးလင္မယား ေနတဲ့အိမ္။ တခါမွ မေရာက္ဖူးေပမယ့္ ကုိကို႔ေျပာစကားေတြတဆင့္ ၾကားဖူးထားတဲ့အိမ္။ ၿခံဝင္း ညာဘက္ေထာင့္မွာ ဆိတ္ဖလူးပင္နဲ႔ ဘယ္ဘက္ အတြင္းနားမွာ တတိုင္းေမႊးပင္ေလး ႐ွိတာကိုေတာင္ သိေနခဲ့တဲ့ အိမ္။

ကိုကိုနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ အလြတ္ရေနခဲ့တာေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ မ်ားသလဲ။

အိမ္ေပၚထပ္ ေလွကားထစ္ေတြကို တထစ္ခ်င္း တက္လာရင္း ကိုယ္လာမွာကို ကိုကို ႀကိဳသိေနခဲ့သလားဆုိတာ ေတြးမိသည္။ ကိုကို႔ကို ႀကိဳေျပာထားေသးလားလို႔ ခ်ယ္ရီ႕ကို မေမးခဲ့မိပါ။

ကိုယ္လာမွာ ႀကိဳသိခဲ့ရင္ ဘယ္လို ခံစားမႈမ်ိဳးနဲ႔ ေစာင့္ေနမွာလဲ၊
ႀကိဳမသိခဲ့ရင္ေရာ ဘယ္လို စိတ္ႏွလံုးမ်ိဳးနဲ႔ ႀကိဳဆိုမွာလဲ။
ကိုကိုက မေတြ႕ခ်င္ဘူးဆိုရင္ေရာ ကိုယ္ လာသင့္သလား၊
ကိုယ့္ကိုေတြ႕လို႔ ကိုကို စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္မယ္ဆိုရင္...

အေတြးတို႔ မဆံုးခင္မွာပင္ ကိုကို႔ အၿပံဳးကို လွမ္းျမင္ရသည္။

ေလွကားထိပ္မွာ ရပ္ရင္း ေစာင့္ႀကိဳႏႈတ္ဆက္ဖို႔ ၿပံဳးသည့္ ကိုကို႔အၿပံဳးက...
ဟိုး အရင္တုန္းကလိုပဲ။

အေဆာင္ဧည့္ခန္းမွာ ထိုင္ေစာင့္ေနသည့္ ကိုယ့္ကို parlor ထဲ လွမ္းဝင္လာရင္း ၿပံဳးျပတတ္သည့္ အၿပံဳးမ်ိဳး...
ခ်ိန္းထားသည့္ေနရာသို႔ ဘယ္သူက အရင္ေရာက္ေရာက္ စေတြ႕ေတြ႕ခ်င္း ၿပံဳးျပတတ္သည့္ အၿပံဳးမ်ိဳး...
ကိုကို႔ကို ဘယ္လုိ စႏႈတ္ဆက္ရမည္မသိ သတိေမ့ေနသည့္ ကိုယ့္ကို ခဏခ်င္းမွာ ကူးစက္သြားေစသည့္ အၿပံဳးမ်ိဳးပါပဲ။

ကိုယ္လာမွာကို ကိုကို ႀကိဳသိေနခဲ့သလား၊ မသိခဲ့ဘူးလား ဟု ေမးစရာ မလိုေတာ့ပါ။ ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ ေဝးကြာေနသည့္ အခ်ိန္ကာလႏွင့္ အျဖစ္အပ်က္ေတြ မ႐ွိခဲ့ဘူးဟုပင္ ႐ုတ္တရက္ ထင္မွတ္ရပါသည္။

***
ကုိကို႔ကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ခ်ယ္ရီ ေအာက္ဆင္းသြားေတာ့ ႏွစ္ေယာက္တည္း က်န္ရစ္သည္။ အေပၚထပ္ ၾကမ္းျပင္က်ယ္တြင္ ကိုကို႔ ျပင္ဆင္ဆဲ ခရီးေဆာင္အိတ္ေတြႏွင့္ ပစၥည္းတခ်ိဳ႕ ႐ွိေနသည္။

"ကိုကိုနဲ႔ မေတြ႕ရတာ ၾကာလွၿပီ"

ကိုကို႔ကုိ ေမာ့ၾကည့္ရင္း ေျပာမိသည္။

"ဆရာဝန္ႀကီးနဲ႔ ပိုၿပီး တူလာၿပီ"

ကိုကိုက အသာအယာ ၿပံဳးရယ္လ်က္ "ဆရာဝန္ႀကီးပဲဟာ" ဟု ကိုယ့္ကုိ ထုိင္စရာေနရာ ၫႊန္ျပေပးရင္း ဆုိသည္။ ကိုကို႔ကို ၾကည့္ရတာ ေက်ာင္းတုန္းကထက္ အနည္းငယ္ပိုၿပီး ျပည့္လာတဲ့ အသြင္အျပင္ျဖင့္ ၾကည္လင္စြာပင္ ၿငိမ္သက္ေနသည္။ ေလာကမွာ အသံုးဝင္ တန္ဖိုး႐ွိလ်က္၊ ဘဝကို ေက်နပ္ႏိုင္သူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဟန္ပန္မ်ိဳးကို ကိုကို႔မ်က္ႏွာေပၚမွာ ျမင္ရေတာ့ ကိုယ္လည္း စိတ္လြတ္လပ္စြာ ေက်နပ္မိပါသည္။

အသိုင္းအဝိုင္းစိတ္ အျပည့္အဝ႐ွိသူ ကိုကိုက ကိုယ့္အိမ္က လူႀကီးေတြရဲ႕သတင္းကုိ သတိတရ ေမးေသးသည္။

"ညီမေလး အရပ္ပိုျမင့္လာသလိုပဲ။ ပိန္သြားလုိ႔ထင္တယ္"

"အင္း ဟုတ္တယ္ ကိုကို၊ အလုပ္ဝင္ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ ဝမလာေတာ့ဘူး" ကိုကို ကမ္းေပးတဲ့ အေအးဖန္ခြက္ကို လွမ္းယူရင္းေျပာေတာ့ ကုိကိုက "ဝိတ္ေလွ်ာ့ေနတာလား" ဟုေမးသည္။

"ႀကံႀကံဖန္ဖန္ ကိုကိုရယ္။ ရီက ဝိတ္ေလွ်ာ့ပါ့မလား"

ကိုကိုက အေျဖစကားကို ရယ္ေမာရင္း တခုခုကုိ သတိရဟန္ျဖင့္ "ေကာ္ဖီ ေသာက္ခ်င္သလား" ဟု ေမးသည္။

"ဟင့္အင္း ကိုကို။ ေန႔လည္ဘက္ ေကာ္ဖီ မေသာက္ေတာ့ဘူး။ ရီ ပိန္တာ ေကာ္ဖီေၾကာင့္လို႔ သူ ထင္ေနတာနဲ႔..."

ကိုယ့္စကားက တဝက္ႏွင့္ရပ္သြားၿပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္သာ က်ိတ္၍ က်ိန္ဆဲမိေတာ့သည္။ မလုိအပ္ဘဲနဲ႔ ဘာလုိ႔မ်ား ေမာင့္အေၾကာင္း ထည့္ေျပာမိရပါသလဲ။ စိတ္ထဲ႐ွိသလို စကားေျပာက်င့္ကို အလုပ္ထဲဝင္ၿပီးကတည္းက ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ထိန္းထားႏိုင္ခဲ့ၿပီ ထင္ခဲ့တာ။

ကိုကိုကေတာ့ ဘာမွအေရးမႀကီးသလုိပင္ "အိုေက" ဟု ေျပာၿပီး ေကာ္ဖီေဖ်ာ္မည့္ အစီအစဉ္ကို ႐ုတ္သိမ္းလုိက္သည္။ ေက်ာင္းတုန္းက ေကာ္ဖီေတြ သိပ္မေသာက္နဲ႔လို႔ ကိုကိုေျပာေတာ့ နားမေထာင္ခဲ့တာ သတိရမိျပန္သည္။

"ကိုကို အားလံုး အဆင္ေျပတယ္မို႔လားဟင္။ ရီ ဘာလုပ္ေပးရဦးမလဲ"

"မ႐ွိေတာ့ပါဘူး။ အားလံုးၿပီးကုန္ၿပီ။ ေလယာဉ္ေပၚတက္ဖို႔ပဲ က်န္ေတာ့တယ္"

တခ်ိန္ကေတာ့ အတူတူ ဒါမွမဟုတ္လည္း အခ်ိန္အနည္းငယ္ျခား၍ တလမ္းတည္းသြားဖို႔ စိတ္ကူးယဉ္ခဲ့ၾကဖူးသည့္ ခရီးစဉ္...။ ခုေတာ့ ကိုကိုတစ္ေယာက္တည္းသာ သြားလိမ့္မည္။ ကိုယ္က ဘာမွမသက္ဆိုင္သလို က်န္ရစ္ခဲ့မည္။

ဟိုအရင္ကေတာ့ ခုလို တလမ္းစီ သြားျဖစ္ၾကလိမ့္မယ္လို႔ ဘယ္သူမွ မထင္ခဲ့ၾကဘူးေနာ္။

ဒါဟာ ကုိယ္ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့သည့္ လမ္းပါပဲ။ ေနာင္တရသလား ေမးလာရင္ေတာ့ ကိုယ္ ျငင္းမိမည္။

"ညီမေလး တစ္ေယာက္တည္း ပါလာမယ္ မထင္ဘူး"

"သူ မ႐ွိဘူး ကိုကို။ အလုပ္နဲ႔ ခရီးထြက္ေနရတယ္"

ေမာင္ ​ ႐ွိေနခ်ိန္ျဖစ္လွ်င္ လာေတြ႕ႏိုင္မယ္ ဟုတ္ မဟုတ္ ကိုယ္တုိင္လည္း မေသခ်ာပါ။ ခုခ်ိန္ထိ ေမာင့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြကို ကိုယ္ ေသခ်ာမခန္႔မွန္းႏိုင္ေသး။

ကိုကိုက ပစၥည္းတခ်ိဳ႕ကို luggage ထဲ စီစဉ္ထည့္သြင္းရင္း၊ ကိုယ္ကေတာ့ အနီးနားက ဆက္တီေပၚတြင္ထိုင္ၿပီး ကိုကို႔ကို ေငးၾကည့္လ်က္။ ဘာလုပ္ေပးရမလဲ ေမးေတာ့ ကိုကိုက မလုပ္ပါနဲ႔ ဆိုသည္။

စားပြဲေပၚက ကိုကိုယူသြားမည့္ စာ႐ြက္စာတမ္းေတြၾကားမွာ လြန္ခဲ့သည့္ ၁၀ ႏွစ္ခန္႔က ကိုကို႔အင္တာဗ်ဴးပါသည့္ ပညာေရးစာေစာင္တစ္ခုကို ေတြ႕ရေတာ့ လက္ၫိႈးျဖင့္ အသာတို႔ထိၾကည့္ရင္း ကိုယ့္ဘာသာ မသိလိုက္ခင္မွာပင္ ၿပံဳးမိသည္။

"ကိုကို ဒါယူသြားမလုိ႔လားဟင္"
ဟု ကိုယ္ေမးေတာ့ ကိုကိုက လွမ္းၾကည့္ရင္း ၿပံဳးရယ္ေခါင္းညိမ့္ျပ၏။

ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ကို "အဲဒီထဲမွာ ဘာအေၾကာင္းပါလဲ သိလား" ဟု စာသင္စဉ္က ဉာဏ္စမ္းေမးသလို ဆိုသည္။ (အဲဒီစာေစာင္ကေလးဟာ အဲဒီအခ်ိန္ကတည္းက ကိုယ့္ဆီမွာ ေနာက္တအုပ္႐ွိေနတာ၊ မၾကာခဏျပန္ဖတ္ျဖစ္လုိ႔ အဲဒီအင္တာဗ်ဴး အေမးအေျဖေတြကို အလြတ္ေတာင္ ရေနတာ၊ ခုခ်ိန္ထိ ကုိကို႔ရဲ႕ လက္ေရးစာစီစာကံုးစာအုပ္ေတြနဲ႔အတူ ကိုယ့္စာအုပ္ဗီ႐ိုထဲမွာ ေသခ်ာသိမ္းထားတုန္းပဲဆုိတာ ကိုကို မေတြးမိဘူးထင္ပါရဲ႕။) ႐ုတ္တရက္ ငယ္စိတ္ဝင္ကာ မခံခ်င္ဟန္ျဖင့္ ကိုယ္ ျပန္ေျဖမိသည္။

"သိပါတယ္။ ကုိကို႔အင္တာဗ်ဴးေလ။ Industrialist လုပ္မယ္လို႔ ေျဖခဲ့တဲ့ ကိုကို႔အင္တာဗ်ဴး"

ကိုကိုက ကိုယ့္ပံုစံကို ၾကည့္လ်က္ အသံထြက္၍ပင္ ရယ္ေမာေနေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ ေခတၱ တိတ္ဆိတ္သြားျပန္သည္။

ငယ္ဘဝကို ျမင္ေယာင္သတိရရင္း ကိုကို ေဆးေက်ာင္းပဲတက္မယ္ဆိုတုန္းက မေက်နပ္သည့္ စိတ္အခံႏွင့္ ခဏခဏ ေျပာဖူးသည့္ စကားလံုးအား သတိတရ ျပန္ေရ႐ြတ္မိသည္။

"ကိုကိုက ညာတယ္"

ကိုယ့္ကို စကားမျပန္ဘဲ ႏႈတ္ခမ္းေစ့ကာ ၿပံဳး႐ံုၿပံဳးေနသည္။

"ကုိကို ဘယ္ေန႔ထြက္မွာလဲဟင္"

လာမယ့္ အပတ္ထဲက ရက္စြဲတစ္ခုကို ကိုကိုေျပာေတာ့ ေမာင္ ျပန္ေရာက္မည္ ေျပာသြားသည့္ ရက္စြဲႏွင့္ ကိုယ္ တိုက္ၾကည့္မိသည္။ ကိုကိုက ကိုယ့္ အခက္အခဲကို ရိပ္မိေနသလို "ညီမေလး အဆင္မေျပရင္ လိုက္မပို႔ပါနဲ႔" ဟု ခပ္တိုးတိုး ေျပာေတာ့ ကိုယ္ ထိခိုက္စြာ ဝမ္းနည္းမိသည္။ သို႔ေသာ္လည္း "ပို႔မွာပါ ကိုကိုရဲ႕" လို႔ ျပန္မေျပာႏုိင္။ ေမာင့္သေဘာဆႏၵတို႔ကို မေက်ာ္လြန္လို။

ကိုယ္ဟာ တဘက္မွာ ခ်ိဳးဖ်က္လြန္ဆန္ခဲ့သူ မဟုတ္လား။ အျခားတဘက္မွာေတာ့ ေစာင့္စည္းလုိက္ေလ်ာရမည္။

စကားလႊဲခ်င္သည့္ ကိုကိုက "ေဖေဖတို႔ေတာ့ ေနာက္ ၃ ရက္ေလာက္ေနရင္ လိုက္လာလိမ့္မယ္။ အဲဒီက် လာခဲ့ဦးေလ။ အခ်ိန္ရရင္ေပါ့၊ လာႏိုင္ရင္ေပါ့" ဟု ဆက္ေျပာေန၏။

"သူတို႔ ညီမေလးကို ေတြ႕ခ်င္မွာ။ ခ်ယ္ရီ႕မဂၤလာေဆာင္ၿပီးကတည္းက ေသခ်ာမေတြ႕ရေတာ့ဘူး ေျပာေနတယ္"

ကိုယ္ကေတာ့ မေတြ႕ခ်င္ပါ။ လူႀကီးေတြက ဒီအေၾကာင္းကိစၥေတြ ဘာမွ မသိဘူးဆိုသည့္တိုင္ သူတုိ႔က ရင္းႏွီးလိုလားစြာ ဆက္ဆံတာခံရလွ်င္ လိပ္ျပာမသန္႔စြာ အားနာမိဦးမည္။ ၿပီးေတာ့ လတ္တေလာ ႀကံဳေတြ႕ေနရတာေတြႏွင့္ ႏိႈင္းယွဉ္လ်က္ အားငယ္ဝမ္းနည္းမိဦးမည္။

"ကိုကို ခိုင္နဲ႔ ေတြ႕တယ္။ ႏွစ္ခါေတာင္"

"ဟုတ္လား ရီ နဲ႔ေတာင္ ျပန္မေတြ႕ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ မမဆီ ဖုန္းပဲဆက္ျဖစ္တယ္။ ဘြဲ႕ယူမယ့္တေခါက္ ရန္ကုန္ဆင္းလာတုန္း သူ အိမ္လာေတာ့ ရီ နဲ႔လြဲသြားတယ္ေလ ကိုကိုရဲ႕"

ကိုကို ဘြဲ႕ယူဖို႔ ေရာက္မလာခဲ့တာ သတိရသည္။ ကိုယ္ ဘာမွ ျပန္မေမးမိေတာ့။

"အဲဒီမွာ သူ ဂ်ီပီ သိပ္ေကာင္းေနတယ္ၾကားတယ္။ ေဟ့ ခိုင္ လက္ထပ္ေတာ့မယ္ေနာ္"

"ကိုကိုကလည္း ေစ့စပ္ေတာင္ၿပီးၿပီ။ ဘယ္သူနဲ႔လဲဆိုတာေရာ ကိုကို သိလား"

"ဟိုတစ္ေယာက္ပဲ မဟုတ္လား။ ႏွစ္ခါ သံုးခါ ေက်ာင္းကိုလာဖူးတဲ့တစ္ေယာက္၊ သူတို႔အမ်ိဳးမကင္းဘူးဆုိတာ..."

"ဟုတ္တယ္" ကိုယ္ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ ၿပံဳးရယ္ ေထာက္ခံမိသည္။
ကိုကိုက အေျခအေနအရပ္ရပ္ကို ဂ႐ုတစိုက္ေလးနက္ခဲ့သူ ျဖစ္သည္။

"လူႀကီးခ်င္းက အဲဒီတုန္းတည္းက သေဘာတူထားတာေနမွာ။ မမက သိပ္ႏႈတ္လံုတယ္။ ရီျဖင့္ မရိပ္မိဘူး။ သိတဲ့အခ်ိန္ကဆို အံ့ၾသလြန္းလို႔။ ေစ့စပ္တာ မေရာက္ျဖစ္ေပမယ့္ မဂၤလာေဆာင္ရင္ေတာ့ ေသခ်ာကို ေရာက္ေအာင္သြားမယ္"

"ခ်မ္းတစ္ေယာက္ေရာ ခု ဘယ္ေရာက္ေနသလဲ" ဟု ကိုကို ေမးေတာ့ ကိုကို႔မ်က္ႏွာကို ေမာ့ၾကည့္မိသည္။
ကိုကိုဟာ ဟိုးအရင္ကလိုပဲ... ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ၿပံဳးၿမဲ။

"ရန္ကုန္မွာပဲေလ ကိုကို၊ သတင္းေတြ မၾကားဘူးလား"

"ရန္ကုန္မွာက်န္ခဲ့တဲ့လူေတြနဲ႔ အဆက္အသြယ္မရဘူး ျဖစ္ေနတာ၊ ခ်မ္းကို ကိုကို ေမးတယ္ ေျပာလုိက္ပါ"

"အင္း သူ႕ေမာင္ကတဆင့္ ရီ ေျပာလုိက္မယ္"

စကားအဆံုးမွာ ကိုကိုက နားမလည္သလုိ တခ်က္ လွမ္းၾကည့္ေသာ္လည္း သူ ခ်က္ခ်င္းပင္ သေဘာေပါက္ပံုရေလသည္။ ကိုကို႔ကို ကိုယ္က ဘာညာခ်င္လုိ႔ ရမွာလဲ၊ ဘာဖုန္းကြယ္ခ်င္လုိ႔ ရမွာလဲ။

"ကိုကိုက သိပ္ေနႏိုင္တာပဲ။ ရန္ကုန္ေရာက္ေနတာ ၾကာလွၿပီ။ ဖုန္း တခ်က္ ဆက္ေဖာ္မရဘူး။"

ကိုကို ဘာမွ ျပန္မေျပာပါ။ ကိုယ့္ကို တခ်က္ၾကည့္ၿပီး မ်က္ႏွာလႊဲသြားသည္။ ၿပီးေတာ့ "ညီမေလး မလာႏိုင္မွာ စိုးလို႔ပါ" ဟု ကိုယ္ ေမွ်ာ္လင့္ထားသည့္ စကားကို ဆို၏။

ကိုကို႔သေဘာအတိုင္းသာဆုိ ဒီခရီးမတိုင္ခင္ ကိုယ့္ကို အသိေတာင္ ေပးခ်င္ပါ့မလား ဆိုတဲ့အေတြးက ထိတ္လန္႔စရာ ေကာင္းလွသည္။ ကိုယ္တို႔ေတြ႕ရတာ ဒီတစ္ႀကိမ္ေနာက္ဆံုး မဟုတ္ဘူးလို႔ ဘယ္သူ ေျပာႏုိင္ပါသလဲ။

"ကိုကိုက ျပန္ေရာလာဦးမွာလားဟင္"

"ညီမေလးတို႔ ဘယ္ေတာ့ လက္ထပ္မလဲ"

အေမးစကားႏွစ္ခြန္း ၿပိဳင္တူ ေမးမိၾကၿပီး၊ ကိုယ္ကပဲ စေျဖဖို႔ ႀကိဳးစားရသည္။

"အစကေတာ့ ေက်ာင္းၿပီးတာနဲ႔ လက္ထပ္ဖို႔ လုပ္ခဲ့တာပဲ ကိုကိုရယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႕ဘက္ကိုယ့္ဘက္ ႏွစ္ဖက္စလံုးက ခါေနေတာ့ မျဖစ္ေသးပါဘူး။ သူကေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာ လက္မွတ္ထိုးလုိက္မွာေပါ့၊ ၿပီးရင္ ကိုယ့္ဘာသာေနမွာေပါ့ ေျပာတယ္။ ဒါေပမဲ့ ရီမွ အဲလို မလုပ္ခ်င္တာ"

ေလးနက္ေသာ ကိုကို႔မ်က္လံုးမ်ား ၿငိမ္သက္စြာ အေရာင္ေဖ်ာ့ သြားသည္။

"ေဆာရီး ညီမေလး စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားရင္..."

"ကိုကိုကလည္း ဒါ ေျပာစရာ မလိုပါဘူး။ ရီ႕ကိစၥေတြ ကိုကို ဘာမဆို ေမးလုိ႔ ရပါတယ္။ ဒါေတြေျပာရလို႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္တယ္ဆုိရင္ေတာင္ ကိုကို႔ေ႐ွ႕မွာပဲ ရီ စိတ္႐ွိသလို စိတ္မေကာင္းျဖစ္လုိ႔ရတယ္"

ခဏေနေတာ့ ကိုယ့္နားမွာ လာထိုင္၏။ ေျပာစရာစကားေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိသည္ဟု ကိုယ္ထင္သည့္တိုင္ ဘယ္ကစေျပာရမည္ကိုမသိပါ။ ေျပာစရာစကား မ႐ွိေတာ့သလို တိတ္ဆိတ္ေနျပန္သည္။

ကိုကို႔ကို ဘာေတြမ်ားေျပာရမွာပါလိမ့္။
ကုိကိုတို႔ ေက်ာင္းနားအေရာက္ လမ္းဆံုအဝိုင္းေနရာကို ျဖတ္ေတာ့ ခ်ယ္ရီ႕ကို "ဘယ္ဘက္ကို ေကြ႕ရမွာေလ" လို႔ ေယာင္မွားေျပာမိေတာ့မလုိ ျဖစ္ရတာကိုလား။
ကိုယ္ပါလို႔ ဒီေန႔ ကိုေဇ လိုက္မလာခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းလား။
ႏွစ္ဘက္မိဘေတြရဲ႕ ခါးသီးမႈေတြ အေၾကာင္းလား။

ငွက္သံေလးေတြ ၾကားရတဲ့ဘက္ဆီ ကိုယ္ ထြက္ရပ္ရင္း ပူျပင္းသည့္ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ျပတင္းေပါက္မွတဆင့္ ၾကည့္မိသည္။

"သႀကၤန္က်ေတာ့မယ္ေနာ္ ကိုကို"

ဒီလထဲမွာပဲ ကိုယ့္ေမြးေန႔ ႐ွိသည္။ ၿပီးေတာ့ ကိုကို႔ေမြးေန႔လည္း ႐ွိသည္။
ကိုကိုက ကိုယ္ ဘာေျပာခ်င္တယ္ဆိုတာ မသိဘဲ ကုိယ္ရပ္ေနရာသို႔ လွမ္းၾကည့္လို႔သာေနသည္။

"တခါတေလ ကိုကိုတို႔ ခ်ယ္ရီတို႔နဲ႔ စေတြ႕တဲ့ ႏွစ္ေတြကို ရီ သိပ္သတိရတယ္။ ၉ တန္းေျဖၿပီးေတာ့ ခ်ယ္ရီတို႔ အိမ္က မ႑တ္မွာ သႀကၤန္က်ၾကတဲ့အေၾကာင္း။ သိပ္ေပ်ာ္တာပဲ။ ကိုကိုက ဒါ ပထမဆံုးအႀကိမ္ သႀကၤန္ထြက္ျဖစ္တာလို႔ ေျပာတာ မွတ္မိေသးတယ္။ ရီ ကေတာ့ ႀကံဳရင္ ႀကံဳသလို သႀကၤန္ေတြ က်ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ရီ႕ဘဝမွာ အမွတ္ရဆံုး၊ အေပ်ာ္ဆံုးက ကိုကိုတို႔ၿမိဳ႕မွာ တခါတည္းက်ဖူးတဲ့ အဲဒီသႀကၤန္ပဲ။

အဲဒီတုန္းက ခ်ယ္ရီကလည္း နာမည္ႀကီးဆုိေတာ့ မ႑တ္ေ႐ွ႕မွာ လူကလည္း စည္လုိက္တာ။ အထူးသျဖင့္ ႐ြယ္တူေကာင္ေလးေတြနဲ႔ အတန္းႀကီးက လူေတြေပါ့၊ ရန္ကုန္က လုိက္လာတဲ့ ကိုသီဟေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြေတာင္ပါတာ ရီ မွတ္မိတယ္။ ကိုကို႔ကို လာႏႈတ္ဆက္သလုိလုိနဲ႔ ခ်ယ္ရီ႕ကို ႐ွိတ္ၾကတာေလ။"

ကိုကို႔ကို လွမ္းၾကည့္ေတာ့ ကိုကို႔မ်က္လံုးမ်ားမွာ အတိတ္ဆီက လာထင္ဟပ္သည့္ အၿပံဳးရိပ္ကို ျမင္ရသည္။

"အဲဒီထဲက တေယာက္က ေရာေယာင္ၿပီး ညီမေလးကို ေရမြမ္းေအာင္ ေလာင္းသြားလို႔ စိတ္တုိေသးတယ္။ ကိုကို႔ကို ျပန္တိုင္ေသးတယ္။ ကိုသီဟကို ရန္လုပ္ေသးတယ္။ ကုိသီဟက သူ႕ကို ျပန္ေလာင္းလို႔ ေျပာေတာ့လည္း မေလာင္းဘဲ ေရခြက္ကုိ လႊင့္ပစ္ခဲ့ၿပီး ေခ်ာင္ထဲမွာသြားထိုင္ေနတယ္"

ကုိကို႔စကားဆံုးေတာ့ ႏွစ္ေယာက္လံုး အသံတိုးတိုးထြက္ကာ ရယ္ေမာမိသည္။

တကယ္ေတာ့ ကိုကိုနဲ႔ ကိုယ့္ၾကားမွာ အခ်ိန္မေ႐ြး ေျပာလို႔အဆင္ေျပတာဆုိလို႔ ကိုကိုတို႔ၿမိဳ႕မွာ ေနခဲ့တုန္းက အေၾကာင္းအရာေတြပဲ႐ွိပါသည္။ လူ႕ဘဝမွာ မထင္မွတ္တဲ့ ေထာင့္က ဝင္လာမယ့္ အေျပာင္းအလဲနဲ႔ တိုက္ဆိုင္မႈေတြအေၾကာင္း ဘာမွ ေတြးစရာမလိုခဲ့တဲ့ ကာလေတြေပါ့။ ဒီေန႔ၿပီးရင္ ေနာက္ေန႔ဘာျဖစ္မယ္ဆုိတာ ေသခ်ာခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြေပါ့။ လူႀကီးမိဘေတြမ်က္ေစ့ေအာက္မွာ ဘာအတြက္မွ ပူပင္စရာမ႐ွိတဲ့၊ ေလာက က ျငင္းဆန္ပယ္ခ်တယ္ ဆုိတာကို မႀကံဳဖူးခဲ့တဲ့ အပိုင္းအျခားေတြေပါ့။

"ရီတို႔ အတန္းထဲက အတန္းေဖာ္ေတြေရာက္လာၿပီး ကုိကို႔ကို ျမင္ေတာ့ သူတို႔ အံ့ၾသၿပီး ဝိုင္းေအာ္ၾကေသးတယ္။ အဲဒီႏွစ္ကေတာ့ ခ်ယ္ရီတို႔ေမာင္ႏွမရယ္ ကိုကိုရယ္ေၾကာင့္ ရီတို႔ထုိင္တဲ့ မ႑တ္က လူအစည္ဆံုးပဲေနာ္ ကိုကို"

ကုိကို႔ကို လွမ္းၾကည့္ေတာ့ အတိတ္ကို ျပန္ျမင္ေယာင္သတိရသလို သူ ၿပံဳးေနသည္။

"ဘယ္သူေျပာလဲ။ ညီမေလး ေၾကာင့္လည္း ပါမွာပါ"

ကိုကို စေနာက္သလို စကားဆုိေတာ့ ကိုယ္ သေဘာတက်ပင္ ရယ္ေမာမိသည္။ အတိတ္ကိုလည္း ခ်ိဳျမစြာပင္ လြမ္းေမာလာမိသည္။

"ရီ တေယာက္တည္းဆုိ လူမသိပါဘူး ကိုကိုရယ္၊ ခ်ယ္ရီနဲ႔ ကိုကို အနားမွာ႐ွိလို႔သာ နာမည္ႀကီးေတြနဲ႔ တြဲၿပီး လူသိတာပါ"

ရီ႕ကို လူေတြသိၾကတာ တမ်ိဳးပါ ဟု ကိုယ္ ဆက္မေျပာျဖစ္။ အလုပ္ကိစၥေတြနဲ႔ ေမာင္ အဲဒီၿမိဳ႕ကို သြားျဖစ္တဲ့အခါ ကိုကိုနဲ႔တြဲလို႔ ကိုယ့္ကို လူေတြသိၾကပံုက ေမာင့္အတြက္ေတာ့ အဓိပၸါယ္က တမ်ိဳးပါ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ကိုကို႔ကို မတုိင္တည္ခ်င္ေတာ့။ ခ်ယ္ရီ႕မဂၤလာပြဲကို တြဲတက္ခဲ့ၾကတယ္ဆုိတဲ့စကားဟာ အခ်ိန္အတန္ၾကာၿပီးမွ ေမာင့္နားကုိ ေရာက္တဲ့အခါ စကားလံုးေတြရဲ႕ သက္ေရာက္မႈက တမ်ိဳးတမည္ျဖစ္သြားခဲ့ေသးတာပါ ဟု မဖြင့္ဟျဖစ္ေတာ့ပါ။

တခ်ိဳ႕ အျဖစ္အပ်က္ေတြရဲ႕ အက်ိဳးဆက္က မထင္မွတ္တဲ့ ေနရာေတြမွာ သြားၿပီး အ႐ွိန္အဟုန္တမ်ိဳးျဖင့္ သက္ေရာက္သည္။ သို႔ေသာ္ ဝမ္းနည္းစရာေကာင္းသည္မွာ သိလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္က်ေတာ့ ဘာတစ္ခုမွ ျပန္ျပင္ ႏုတ္ယူခ်င္လို႔၊ အယူခံဝင္ခ်င္လို႔ မရေတာ့။ အေၾကာင္းအရာ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုကို ဖြင့္ဆိုတင္ျပသည့္ သတင္းစကားတို႔သည္ ေဆာင္ယူသူတို႔ထံမွ လက္ခံသူနားသို႔ ေရာက္ေသာအခါ အံ့ၾသစရာပင္ အေရာင္ေျပာင္းေလသည္။

ကိုယ့္ဘဝထဲက သင္ခန္းစာသည္ ဘာကို ေနာင္တရရမွန္းမသိေအာင္၊ ဘာကို ျပန္ျပင္ခ်င္ရမွန္းမသိေအာင္၊ ဘာကို ႏုတ္ယူရမွန္းမသိေအာင္ပင္ ပိရိအကြက္ေစ့လ်က္... ကိုယ့္လုပ္ရပ္ေတြနဲ႔ အက်ိဳးဆက္ေတြကို တလြဲတေခ်ာ္ ႐ိုက္ခတ္ေအာင္ တတ္ႏိုင္ခဲ့ေလသည္။

ဘဝကို သမား႐ိုးက်ပဲ ျဖတ္သန္းလာေနက် ကိုယ့္အတြက္ ေမာင့္ကို မေတြ႕ရခင္ထိ အခ်စ္ေရးနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ ပူပင္ေၾကာင့္ၾကစိုက္လို႔ ေတြးဆစရာလည္း မ႐ွိခဲ့။ ေတြးခဲ့မိလွ်င္ေသာ္မွ ဘဝမွာ အျပစ္ဆုိစရာရယ္လို႔ တစံုတရာ မျပဳခဲ့ဖူးဘူးဟု ကိုယ့္ဘာသာ ယံုၾကည္စိတ္ႏွင့္ပင္ ကိုယ့္ အခ်စ္ေရးသည္ အမ်ားတကာလိုပဲ ႐ိုးစင္းစြာ လြယ္ကူေခ်ာေမြ႕လိမ့္မည္ဟု ေတြးထင္ခဲ့မိမည္။

သို႔ေသာ္
အနီးက၊ အေဝးက၊ မနီးမေဝးက၊ အေၾကာင္းသိသမွ်သူ အားလံုးက အျပစ္ျမင္စိတ္နဲ႔ အၾကည့္ခံရသည္။ မျပဳခဲ့မိတဲ့ ကတိကဝတ္ေတြအတြက္ စည္းမေစာင့္ခဲ့သူအျဖစ္ ေျပာင္းလဲသတ္မွတ္ခံရသည္။
အစ မေကာင္းခဲ့သည့္ ခ်စ္ေရးခ်စ္ရာ...

"ကိုကိုလည္း အကုန္ မွတ္မိေနေသးတယ္ေနာ္"

"ဘယ္ေလာက္မွ မၾကာေသးတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကုိ... ညီမေလးေျပာေနပံုက ဟုိဘဝက အေၾကာင္းေတြလိုပဲ"

"ရီ႕အတြက္ေတာ့ အရင္ဘဝက အေၾကာင္းေတြလိုပဲ။ ရီ႕မွာက ဘဝေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိတယ္ေလ။ ကိုကိုတို႔နဲ႔ မေတြ႕ခင္မွာ ဘဝက ၂ ခု ၃ ခု၊ ကုိကိုတုိ႔နဲ႔ ေတြ႕တဲ့ ဘဝက တခု၊ ေနာက္..."

ကုိယ့္ စကားကုိ ဘယ္လုိ ဆက္ရမည္ မသိပါ။ ဘဝျခားသြားၿပီးရင္ ျပန္လုိခ်င္လု႔ိ မရေတာ့ဘူး။ အတိတ္ကို ျပန္သြားခ်င္လို႔ မရေတာ့ဘူး။

ရတယ္ပဲ ဆုိပါေတာ့...
ခု ကိုကိုနဲ႔ ျပန္ေတြ႕ရတာမ်ိဳးလို အတိတ္ကို တဝက္တပ်က္ ျပန္သြားရသလို ရတယ္ပဲ ဆုိပါေတာ့... သိပ္ပင္ပန္းတယ္။ အထူးသျဖင့္ အတိတ္ကေန ျပန္လွည့္လာရတဲ့အခါ သိပ္ပင္ပန္းတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ပစၥဳပၸန္အေျခအေနက ဘယ္ေလာက္ေနရ ခက္ခက္၊ ရီဟာ ေနၿမဲတိုင္းသာ ေနခ်င္တယ္။ ခဏတျဖဳတ္နဲ႔ေတာ့ အရိပ္အေယာင္ေတြကို မဖမ္းဆုတ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။

"တခါတေလ စိတ္ပင္ပန္းစရာေတြႀကံဳရရင္ ကုိကိုလည္း ငယ္ငယ္က အေၾကာင္းေတြ ျပန္စဉ္းစားတယ္။ အထူးသျဖင့္ ၁၀ တန္းေအာင္ၿပီးကာစ အခ်ိန္ေတြ၊ ရန္ကုန္မွာ ေက်ာင္းစတက္တဲ့ အခ်ိန္ေတြေပါ့။"

"ရီကေတာ့ ျပန္မစဉ္းစားဘူး။ တခါတေလ ရီ စိတ္ညစ္စရာ ႀကံဳရရင္ ကိုယ္လည္း ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ရင္၊ ကုိကိုတို႔ ၿမိဳ႕မွာ ရီေနခဲ့ရတဲ့ အဲဒီအခ်ိန္ေလးအေၾကာင္း အေတြးထဲ ဖ်တ္ခနဲ ဝင္လာတတ္တယ္။ ေက်ာင္းမွာ ခ်ယ္ရီနဲ႔ စခင္တဲ့ေန႔၊ ကုိကို႔ကို စျမင္ဖူးတဲ့ေန႔၊ ကိုကို စာလာသင္ေပးတဲ့ေန႔...။ ဒါေပမဲ့ ရီ ဆက္မေတြးဘဲ ရပ္ပစ္လိုက္တယ္"

သတိရမိတဲ့စိတ္ကို ႏွစ္သိမ့္ဖို႔ရယ္လို႔ အတိတ္ေတြထဲကုိ ျပန္မဝင္ခ်င္လုိ႔ပါ။

"ဒါေပမဲ့ ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ ကိုကိုရယ္၊ ခ်ယ္ရီရယ္နဲ႔ ၿမိဳ႕မွာ ခဏေလာက္ ျပန္ေနခ်င္မိတယ္..."

ကိုကိုတို႔ အိမ္ေ႐ွ႕က လမ္းက်ဉ္းကေလးကို ေလွ်ာက္ဖို႔၊
ဘုရားေပၚကေန ျမစ္ျပင္ကို လွမ္းၾကည့္ဖို႔၊
ေလညင္းခံရင္း ေကာင္းကင္က ၾကယ္ေရာင္ေတြကို ေမာ့ၾကည့္ဖို႔။

တကယ္လို႔မ်ား ျပန္ျပင္ ႏုတ္ယူလို႔ရမယ္ဆုိရင္ေတာင္မွ ဒီလို ခ်ိဳၿမိန္တဲ့ ျပည့္စံုၿငိမ္းခ်မ္းဖူးတဲ့ အတိတ္ကို ျပန္ျပင္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ကိုယ္ သတၱိမ႐ွိႏိုင္ဘူး ထင္ပါရဲ႕ေလ။

***
"ျပန္ေတာ့မယ္ ကိုကို"

ေလွကားေပၚက အတူတူ ယွဉ္ဆင္းေတာ့ ကိုကို႔ ေျခဖမိုးမ်ားကို အမွတ္တမဲ့ ငံု႔ၾကည့္မိသည္။

ဒီေျခလွမ္းေတြရဲ႕ ေနာက္ကို ထပ္ၾကပ္မကြာ လိုက္ရမယ္လို႔ ေတြးထင္ခဲ့ဖူးေပမယ့္ တခ်ိန္မွာေတာ့ ခြဲထြက္လာျဖစ္ခဲ့သည္။

ခြင့္လႊတ္ပါ ကိုကို။

***
to be continued

***
photo from here