ေသေၾကာင္းႀကံသူမ်ား

ဒီရက္ပိုင္း မအားတဲ့ၾကားက ကိုယ့္ကိုယ္ကုိယ္ သတ္ေသတဲ့လူေတြအေၾကာင္း ေတြးေနမိတယ္။
ေလးေလးပင္ပင္ ထိုင္းထိုင္းမႈိင္းမိႈင္းေတြ မျဖစ္ခ်င္ရင္ေတာ့ ဆက္မဖတ္ပါနဲ႔။ ေခါင္းစဉ္ကို တုိက္႐ိုက္ မသံုးဘဲ၊ သြယ္ဝိုက္တဲ့ စကားလံုး ႐ွာဦးမလို႔ပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဒီလို အေၾကာင္းအရာမ်ိဳးကို မဖတ္ဘဲေနခ်င္သူေတြ ေ႐ွာင္ႏိုင္ေအာင္ post မွာ ဘာပါမလဲ ဆုိတာကို သိသာေစတဲ့ ေခါင္းစဉ္မ်ိဳးပဲ ေ႐ြးလုိက္ပါတယ္။

Winter Sonata က ဒုတိယမင္းသား ေလာေလာလတ္လတ္ ဒီနည္းလမ္းကို သံုးသြားတဲ့ သတင္းေၾကာင့္ စေတြးမိတာပါ။ အဲဒီကားနဲ႔ အဲဒီမင္းသားကို ေသခ်ာသိထားခဲ့ေတာ့ ပိုလို႔ ေခါင္းထဲေရာက္လာတယ္။ သူ႕ပရိသတ္ေတာ့လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ထားပါေတာ့။

ဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ မွတ္မွတ္ထင္ထင္ အေတြးထဲေရာက္လာတာ ('92) ၆ တန္းေလာက္ကပါ။ ျမားနတ္ေမာင္မဂၢဇင္းမွာပါတဲ့ လြန္းထားထား ရဲ႕ ဝတၳဳတို တစ္ပုဒ္က။ (အဲဒီတုန္းက သူ႕ဝတၳဳေတြ သိပ္လည္း မျပင္းထန္ေသးဘူး) မဂၢဇင္း အထူးထုတ္ထဲမွာ ပါခဲ့တာျဖစ္လို႔၊ ဆုိခဲ့တဲ့ ဝတၳဳတိုမွာ ဝတၳဳနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ စာေရးသူရဲ႕ အျမင္ကို ေရးထားတာပါ ပါတယ္။

သူက ဒီလို လူမ်ိဳးေတြ နဲ႔ အဲဒီလူေတြ ဒီလမ္းေၾကာင္းကို ဘာေၾကာင့္ ေ႐ြးခ်ယ္ၾကတာလဲ၊ ဒီလိုလုပ္ခါနီးအခ်ိန္မွာ သူတို႔စိတ္အေျခအေန ဘယ္လုိ႐ွိသလဲ ဆုိတာကိုလည္း စိတ္ဝင္စားတဲ့အျပင္ သူနဲ႔ နီးစပ္တဲ့ အသိမိတ္ေဆြအစ္မတစ္ေယာက္ ဒီလို ျဖစ္သြားေတာ့ အေတာ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္ၿပီး အဲဒီဝတၳဳတိုကို ေရးျဖစ္တယ္လုိ႔ ဆုိတယ္။ အဲဒီအျဖစ္မ်ိဳးကို သူ႕မိတ္ေဆြအေပၚမွာ မျဖစ္ေစခ်င္လုိ႔ ဇာတ္သိမ္းကိုေတာ့ တမ်ိဳး လွည့္ထားပါတယ္ ဆုိတယ္။ (သူ႕ဝတၳဳထဲက ဇာတ္ေကာင္က အဲဒီအျဖစ္ မေရာက္ခင္မွာ လွည့္ထြက္လာႏိုင္ခဲ့တဲ့ပံု ေရးထားပါတယ္)

ဝတၳဳတိုမွာ ေျပာသြားတာလား၊ သူ႕အမွာစာမွာ ေျပာသြားတာလား မမွတ္မိေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာ က်န္ေနခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းတစ္ခုေတာ့႐ွိတယ္။ အဲဒါ "သူတို႔ေတြဟာ က်န္ရစ္သူေတြကို (အထူးသျဖင့္ကေတာ့ သူတို႔ကို ဒီလို အျဖစ္မ်ိဳး ေ႐ြးခ်ယ္ဖို႔ အေၾကာင္းဖန္လာေစသူကို ျဖစ္မွာေပါ့) သူတို႔အျဖစ္အတြက္ ေနာင္တရၿပီး က်န္ခဲ့ေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵမ်ိဳး႐ွိၾကတယ္" ဆုိတာပါ။

***
ေနာက္တေခါက္ကေတာ့ ၁၀ တန္းေအာင္ၿပီးမွာ ဖတ္ရတဲ့ ၾကည္ေအး ရဲ႕ "ႏြမ္းလ်အိမ္ျပန္" မွာ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေရထဲဆင္း ေသဖို႔လို႔ ျမရာကုန္းေခ်ာင္းနား သြားသြားၾကည့္ေနၿပီးမွ မေအာင္ျမင္ဘဲ ျပန္ျပန္လွည့္လာခဲ့တဲ့ တင္ေမ။ အဲဒီထဲက အေတြးအေရးကေလး တစ္ခုေတာ့ စြဲေနတုန္းပဲ။ လူဟာ မေသခင္ခဏမွာေတာ့ ဘဝကို တြယ္တာတဲ့ ေဇာနဲ႔ ေၾကာက္လန္႔႐ုန္းကန္မိမွာပဲ... အဲဒီတခဏကို မာနနဲ႔ ယွဉ္ေတြးၿပီး ႐ွက္ေနမိလို႔ ေခ်ာင္းထဲဆင္းဖို႔ တြန္႔ဆုတ္ခဲ့ရတယ္ ဆုိတာ...

"တင္ေမ ေရထဲ က်သြားလွ်င္ ခုလုိပင္ အသံျမည္၊ ေရပန္းစင္၊ ဂယက္ထ၊ ျမဳပ္ခ်ီေပၚခ်ီျဖစ္ကာ... ေနာက္ဆံုး နစ္ၿပီး၍ သံုးေလးရက္ၾကာေသာ္... ခုန ဇလပ္သီးလိုပင္ ေရေပၚ ေပါေလာေပါေလာ ေမ်ာလုိရာကို ေမ်ာရေပမည္။ တစ္ခုပဲ ကြာမည္။ မိမိက သက္႐ွိသတၱဝါျဖစ္၍ ေသျခင္းႏွင့္ ႐ွင္ျခင္းၾကားထဲက အလြန္တရာ ေသးငယ္လွသည့္ အခ်ိန္ကေလးမွာ ေနာင္တတရား ျဖစ္ေပၚၿပီး ေၾကာက္႐ြံ႕႐ုန္းကန္မႈ ႐ွိခ်င္႐ွိလာမည္။ သည္တစ္ခ်ိန္ကေလးကို မုန္းကာ သတ္ေသဖို႔ရာကုိ တင္ေမ မာနႀကီးခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေလသည္"

လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အဇၩတၱကို ျပဆုိတဲ့ အဲဒီ အေတြး နဲ႔ အေရးဟာ ဘယ္ေလာက္မ်ား အႏုစိတ္လိုက္ပါလိမ့္။

***
ေနာက္တေခါက္ကေတာ့ တကယ့္ အျဖစ္အပ်က္ပါပဲ။

သူ႕ကိုစသိေတာ့ ကိုယ္ေက်ာင္းမၿပီးခင္ တစ္ႏွစ္/ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္က ထင္ပါတယ္။ အတိအက် မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္အေဒၚနဲ႔ ဝန္ႀကီးဌာနတူ။ သူက နယ္မွာ တာဝန္က်ရာကေန၊ အခန္းခ်င္းကပ္ရပ္က ကိုယ္တို႔ရဲ႕ အသိတစ္ေယာက္နဲ႔ အတူတူ ႏိုင္ငံျခား သင္တန္းတစ္ခုသြားၾကဖို႔ ျဖစ္လာေတာ့ အိမ္မွာဝင္ထြက္ရင္း သိၾကတာ။

သူ႕အမ်ိဳးသားနဲ႔ သူနဲ႔လည္း တေက်ာင္းတည္းထြက္၊ အမ်ိဳးသားက တျခားဘက္က ရာထူးႀကီးႀကီးနဲ႔။ ကေလး ၃ ေယာက္လည္း ႐ွိတယ္။ သူ႕အမ်ိဳးသားက ကိုယ္တို႔ နယ္ဘက္မွာ ငယ္ငယ္က ေနခဲ့ဖူးတယ္ဆိုတယ္။ ကိုယ့္ အေဒၚထက္ ဂ်ဴနီယာက်ေပမယ့္ အေဒၚကိုလည္း သိတယ္ ဆိုတယ္။ ဒီလိုပဲ သူတို႔ မသြားခင္ ျပင္ၾက ဆင္ၾကတာေတြနဲ႔ အိမ္ကိုလည္း ဝင္ထြက္ ေဆြမ်ိဳးစပ္ ေနၾကတာဆိုေတာ့ မွတ္မွတ္ထင္ထင္ပဲ။

ေနာက္ ကိုယ္ ေနာက္ဆံုးႏွစ္မွာလား၊ ေက်ာင္းၿပီးကာစလား မသိ။ သူ suicide လုပ္တဲ့ သတင္းကို ၾကားရတယ္။ ဒီလိုကိစၥနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ ပထမဆံုး နီးနီးစပ္စပ္ ပတ္သတ္ ျမင္ေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ထဲကဆိုေတာ့ ၾကားကာစမွာ ေ႐ွာ့ခ္ေတာင္ရခ်င္တယ္။ အေၾကာင္းရင္းကို သိေတာ့ ပိုဆိုးေရာပဲ။ စက္႐ံုမွာ သူတာဝန္ယူရတဲ့ အပိုင္းက စက္အသစ္တစ္ခု ပ်က္စီးတာနဲ႔ ဆိုင္တယ္ ဆိုတယ္။

ကာယကံ႐ွင္က လူႀကီးတစ္ေယာက္ျဖစ္ေတာ့ က်န္တဲ့ သတင္းေတြကို လူႀကီးေတြဆီကပဲ တဆင့္ သိခဲ့ရတယ္။ သိရသမွ်မွာေတာ့ ျပႆနာကို ဒီလုိနည္းနဲ႔ ေျဖ႐ွင္းရေလာက္တယ္လို႔ ခုထိ မထင္မိဘူး။ ၿပီးေတာ့ ကမ္မီကယ္နဲ႔ ၿပီးထားတဲ့သူ တစ္ေယာက္၊ သံုးသြားတဲ့ ပစၥည္းက ဆာလဖ်ဴရစ္အက္ဆစ္။ ကေလးေတြ စာေမးပြဲ နီးခ်ိန္မွာ။

ဘဝမွာ အေတာ္ တုန္လႈပ္ခဲ့ရတဲ့ သတင္းပဲ။
ဗမာျပည္ရဲ႕ အေကာင္းဆံုးေက်ာင္းက ထြက္တဲ့သူတစ္ေယာက္။ ဘာမဟုတ္တာေလးနဲ႔။
စိတ္႐ွိတိုင္းသာ ေျပာရရင္ေတာ့ တႏြယ္ငင္တစင္ပါ ျဖစ္ကုန္ေတာ့မွာပဲ။ (ကိုေပါ ပို႔စ္တစ္ခုက comment တစ္ခုမွာ အဲဒီအေၾကာင္း စာဖတ္သူတစ္ေယာက္က ပို႔စ္နဲ႔ ဆက္စပ္လုိ႔ လာေရးသြားတာ ဖတ္ခဲ့ရဖူးတယ္)

အဲဒီလုိေတြ ၾကားတိုင္းမွာ စိတ္မသက္မသာနဲ႔ ကိုယ္ အၿမဲ စဉ္းစားမိတာ တစ္ခု႐ွိတယ္။
သူတို႔ ဘာေၾကာင့္ သက္ေတာင့္ သက္သာနည္းကို မသံုးၾကတာလဲ ဆိုတာ...
အဲဒီအခါ လြန္းထားထားရဲ႕ ေျပာသြားခဲ့တဲ့ msg က ဝင္လာတယ္။
"သူတို႔က က်န္ရစ္သူေတြကို သူတို႔အျဖစ္နဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ ေနာင္တရေစခ်င္တာ..." တဲ့။
သက္သက္သာသာ ျဖစ္သြားပါတယ္ေလ လို႔ေတာင္ ေျဖမေတြးေစခ်င္ေလာက္ေအာင္ ေနာင္တရေစခ်င္ခဲ့တာမ်ားလား။

မေဗဒါ Park Yong Ha အေၾကာင္းေရးေတာ့ သူ႕ဘေလာ့မွာ အထက္က လြန္းထားထားရဲ႕ အဆိုကို မွတ္ခ်က္သြားေရးခဲ့ေသးတယ္။ မေဗဒါ ျပန္ေျပာတဲ့ အခ်က္မွာ "သူတို႔အေနနဲ႔ က်န္ရစ္ခဲ့သူေတြရဲ႕ စိတ္ကို ဆံုးျဖတ္လုိ႔ မရႏိုင္ဘူး" ဆုိတာရယ္၊ "သူတို႔ ေသခ်င္ေလာက္ေအာင္ စိတ္ဓါတ္က်ေနခ်ိန္မွာ ခံစားခ်က္မွန္သမွ်ကို ဖြင့္ဟေျပာျပလို႔ရႏိုင္မယ့္သူ တစ္ေယာက္ေယာက္ အနားမွာသာ ႐ွိေနခဲ့ရင္ ဒီအျဖစ္မ်ိဳး ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္လိမ့္မယ္" ဆုိတာရယ္ကို သေဘာတူမိတယ္။

သြားႏွင့္မယ္လုိ႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ခဲ့တဲ့သူေတြရဲ႕ "က်န္ရစ္သူေတြကို သူတို႔အျဖစ္နဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ ေနာင္တရေစခ်င္တာ..." ဆုိတဲ့ စိတ္အေနအထားကိုလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔ ယူဆမိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္ေလာက္ အဓိပၸါယ္မဲ့တဲ့ အေတြးပါလိမ့္။

***
မႏွစ္ဆီက ၾကည့္ျဖစ္တဲ့ Taxi Driver ကားကိုလည္း သတိရတယ္။
အဲဒီထဲက Robert Deniro ရဲ႕ အၿပံဳးကို ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မ်က္လံုးထဲက မထြက္ဘူး။ ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ တသီးတျခားျဖစ္ေနတယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ယူဆမွတ္ထင္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ၿပိဳကြဲေနတဲ့ အၿပံဳးမ်ိဳးကို သူ ဘယ္လုိမ်ား ၿပံဳးတတ္ပါလိမ့္လို႔ ေတြးရင္း သူတို႔ သ႐ုပ္ေဆာင္တဲ့ အတတ္ပညာကိုလည္း တုန္လႈပ္ခ်ီးမြမ္းမိပါတယ္။ အဲဒီကားက ကိုယ္ႀကိဳက္ေလ့႐ွိတဲ့ ႐ုပ္႐ွင္အမ်ိဳးအစားလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ၾကည့္ၿပီး မႀကိဳက္ေပမယ့္ မေမ့ႏိုင္ဘဲ သတိရေနတတ္တဲ့ အမ်ိဳးအစားပါပဲ။

ကိုယ့္ဘာသာ လုပ္ႀကံတယ္ ဆိုတာ ေသခ်င္လို႔ ဆုိတာထက္
* သူတို႔ ႐ွင္သန္ခဲ့တယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ပတ္ဝန္းက်င္ကို prove လုပ္ခ်င္တာ၊
* အသက္႐ွင္စဉ္တုန္းက သူတို႔ကို ေမ့ထားတယ္လို႔ သူတို႔ထင္ျမင္တဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ (ဒါမွမဟုတ္) သူတို႔ကို နာက်င္ေစခဲ့တဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ကို သူတို႔ ႐ွင္သန္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္း ဂ႐ုျပဳမိေစခ်င္တာ၊
* တနည္းအားျဖင့္ ႐ွင္စဉ္က ဂ႐ုမစိုက္ခဲ့မိေလျခင္း၊ မွားေလျခင္းလုိ႔ ေနာင္တပူပန္လို႔ က်န္ေနခဲ့ေစခ်င္တယ္ ဆုိတာဟာ က်န္ရစ္သူေတြအတြက္ ဘယ္ေလာက္ အဓိပၸါယ္မဲ့တဲ့ အေတြးျဖစ္ျဖစ္ သူတို႔ကေတာ့ အဲဒီလို ေတြးသြားခဲ့မွာပဲလို႔ လက္ခံမိတယ္။

***
အဖန္ငါးရာ ငါးကမၻာ ဆုိတဲ့ ကိစၥကိုေတာ့ ကိုယ့္အေနနဲ႔ ယံုတယ္လည္း မဟုတ္၊ မယံုဘူးလည္း မဟုတ္ေတာ့ ေျပာစရာ မ႐ွိလွပါဘူး။

ဒါေပမဲ့ လူရယ္လို႔ ျဖစ္လာၿပီဆိုရင္ ဘယ္အရာမဆုိ ေကာင္းဆိုး၊ နိမ့္ျမင့္၊ တက္က် ဆန္႔က်င္ဘက္ေတြကို ေရာေမႊလို႔ ရင္ဆိုင္ရတာပဲ ယူဆမိေတာ့... ျငင္းပယ္သူ ႐ွိရင္ လက္ခံသူ ႐ွိမယ္။ ေမ့ေလ်ာ့သူ႐ွိရင္ သတိရေအာက္ေမ့သူ ႐ွိမယ္။ မုန္းသူ ႐ွိရင္ ခ်စ္သူ ႐ွိမွာပဲ။

ဆိုေတာ့... သြားႏွင့္သူေတြအေနနဲ႔ ခံစားေစခ်င္သူေတြကို သူတို႔ ခံစားေစခ်င္တဲ့အတိုင္း လုပ္သြားႏိုင္တယ္ပဲ ထားပါေတာ့... တဖက္မွာ သူတို႔ မခံစားေစခ်င္တဲ့သူေတြမွာလည္း သူတို႔ မခံစားေစခ်င္တဲ့ပံုစံနဲ႔ ခံစားေနရလိမ့္ဦးမယ္ ဆုိတာကို မေမ့သင့္ဘူး။ ဥပမာ - ရန္သူေတြကို နာက်င္ေစႏိုင္ခဲ့တယ္ ဆုိရင္ မိတ္ေဆြေတြမွာလည္း ပူေဆြးေနရဦးမယ္။ ကိုယ္ခ်စ္ခင္ရသူေတြကို ေနာင္တရေစခ်င္တာဆုိရင္လည္း မုန္းတီးရသူေတြက ဝမ္းသာၾကလိမ့္ဦးမယ္။

လဲဖို႔ရာ မတန္ပါဘူး။

***
ဆက္မေရးခ်င္ေတာ့ဘူး။

"(ယံုၾကည္ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက စိတ္က်ေရာဂါကို ထိထိေရာက္ေရာက္ ေပ်ာက္ေစႏုိင္တယ္ ထင္တာပဲ)

ဟုတ္တယ္။
အဲဒါကို ကိုယ္လည္း ယံုၾကည္တယ္။
သူတို႔ အဲလို ျဖစ္ခါနီးမွာ ေႏြးေထြးမႈ တခုခု ယံုၾကည္မီွခိုရာ တခုခုကို ရလိုက္ရင္ သူတို႔ အဲဒီလမ္းေၾကာင္းကေန လြဲသြားမယ္ လို႔ ယူဆမိတယ္။"

(အဲဒါ မေဗဒါဆီမွာ ေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ comment ပါ)

***