... ဖတ္ဖို႔

ကိုယ္ ငယ္ငယ္ေလးတည္းက စာအုပ္ေတြကို စြဲလမ္းတယ္။

စာမဖတ္တတ္ခင္က လူႀကီးေတြကို "ပံုေျပာျပ" ဆုိၿပီး အလုပ္ေပး၊ အိမ္မွာ႐ွိတဲ့ ေပဖူးလႊာ၊ ႐ႈမဝ မဂၢဇင္းေဟာင္းေတြ ဆြဲယူလာ၊ ကာတြန္းပါတဲ့ စာမ်က္ႏွာေတြ လွန္ၿပီး "စာဖတ္ျပ" ဆိုၿပီး အလုပ္ေပးတတ္တယ္။ မိဘေတြ၊ အဘိုးအဘြားေတြ၊ ဦးေလးအေဒၚေတြ၊ အိမ္မွာေနရင္း ေက်ာင္းလာတက္တဲ့ ေဆြမ်ိဳးနီးစပ္ အစ္မေတြ ဘယ္သူမွ မက်န္ဘူး။

အဲဒီ မဂၢဇင္းေတြထဲက ကာတြန္းေအာင္႐ွိန္ရဲ႕ စံပ၊ မယ္ခ ႏွစ္မ်က္ႏွာ ကာတြန္းတစ္ခုကိုဆို ႀကိဳက္လြန္းလို႔ အထပ္ထပ္ ဖတ္ျပခိုင္းရာကေန အလြတ္ပါ ရသြားေရာ။ အိမ္ကို ဧည့္သည္လာရင္ (လူႀကီးေတြကလည္း ေျမွာက္ေပးေတာ့) အဲဒီ စာအုပ္ကို ကိုင္ၿပီး စာပဲဖတ္တတ္သလိုလုိနဲ႔ အလြတ္႐ြတ္ၿပီး ႂကြားရတာ အေမာ။ (ဒါေတြကေတာ့ ကိုယ့္မွတ္ဉာဏ္နဲ႔ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ လူႀကီးေတြ အေျပာနဲ႔သာ မွတ္မိရေတာ့တာ။)

အဲဒီအခ်ိန္တည္းက ေဖေဖက ကိုယ့္အတြက္ စာအုပ္ေတြ ဝယ္ေပးေနခဲ့ၿပီ။ စာေပဗိမာန္ကထုတ္တဲ့ ေတဇ၊ ေ႐ႊေသြး ေပါင္းခ်ဳပ္ေတြ အၿမဲဝယ္ေပးေနခဲ့တယ္။

(ႀကံဳလို႔ ေျပာရရင္ '88 မတိုင္ခင္ထိ ကိုယ္တို႔ၿမိဳ႕မွာ သတင္းစာ ေန႔ခ်င္းရေနတာ သတိရမိတယ္။ အဲဒီကိစၥ လူႀကီးေတြကို ေမးမယ္ ေမးမယ္နဲ႔ ေသခ်ာလဲ မေမးျဖစ္ပါဘူး။ စိတ္ထင္ေတာ့ အဲဒီတုန္းက ပခုကၠဴေလယာဉ္ကြင္းေၾကာင့္လို႔ ထင္တာပဲ။)

ေအာ္... အဲဒီတုန္းကေတာ့ ညက် "ေၾကာင္နဲ႔ ႂကြက္" ကာတြန္းကား လာမယ္တဲ့ ဆုိလည္းေပ်ာ္၊ "သစ္ေတာက္ငွက္ကေလး ဝူဒီ" လာမယ္ဆုိလည္းေပ်ာ္၊ "ပေရရီျမက္ခင္းေပၚက အိမ္ကေလး" လာမယ္ ဆိုလည္းေပ်ာ္၊ ေပ်ာ္စရာေတြ တယ္ေပါတာပဲ။ (အဲဒါကေတာ့ နည္းနည္းႀကီးတဲ့ အ႐ြယ္ေပါ့ေလ။) ခုေတာ့လည္း ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ေပ်ာ္တယ္ဆုိတာ မ႐ွိေတာ့ပါဘူး။ ထီ ဆုႀကီး ေပါက္ရင္ေတာင္ ငယ္ငယ္က ကာတြန္းကား ၾကည့္ရတာေလာက္ ေပ်ာ္မယ္မဟုတ္ဘူး ထင္တယ္။

ထားပါေတာ့။ အဲလို စာအုပ္ေတြ ေဖေဖ ဝယ္ေပးရင္လည္း သိပ္ေပ်ာ္တာပဲ။
ဖတ္ျပရမယ့္ လူႀကီးေတြကေတာ့ ပါးစပ္က အျမွဳပ္ထြက္ေအာင္ ဖတ္ျပရေတာ့မွာကို သိေတာ့
ေပ်ာ္ခ်င္မွ ေပ်ာ္မယ္။

ေဖေဖဆိုရင္လည္း စာဖတ္ျပရတာတင္ မကဘူး။ ပံုျပင္ကို အမ်ိဳးမ်ိဳး တီထြင္ၿပီးေျပာရတာ။
သူ႕ဘိုးဘိုးရဲ႕ ျမင္းႀကီးကို ခိုးစီးၿပီး (အဲဒီထဲမွာ ျမင္းကလည္း အလုိတူ အလိုပါရယ္) မနက္အေစာႀကီး အလည္ေလွ်ာက္သြားတဲ့ "ယုန္ကေလး ဖိုးေခြး" တို႔၊ လူႀကီးေတြ စကားကို နားမေထာင္ဘဲ တစ္ေယာက္တည္း ေလွ်ာက္သြားလို႔ စုန္းမႀကီးဆီ ေရာက္သြားတဲ့ "ေ႐ႊလိပ္ျပာေလး မ႐ွပ္ေတး" တုိ႔ ဆိုတာ တကယ့္ စာေစာင္ေလးေတြထဲက ဇာတ္လမ္းလိုပဲ။ ေဖေဖက အဲဒါမ်ိဳးေတြ ေျပာရတာ သိပ္ဝါသနာပါတယ္။ ရီလဲ ရီရတယ္။

ေနာက္ ထူးျခားတာ... ကိုယ္ ခုခ်ိန္ထိ မွတ္မိေနမိတာ တစ္ခုက ဝယ္လာေပးတဲ့ စာအုပ္ေတြ
ေ႐ွ႕ဆံုး စာမ်က္ႏွာမွာ "သမီး .... (ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ အိမ္နာမည္) ဖတ္ဖို႔" လို႔ ေဖေဖက အၿမဲေရးတယ္။ အဲဒီ ေ႐ွ႕ဆံုး စာမ်က္ႏွာက "သမီး .... ဖတ္ဖို႔" ဆုိတာကို ေမေမဖတ္ျပေတာ့ ကိုယ္က ေမးမိတယ္။ "ဖတ္ဖို႔ လို႔ ဘာျဖစ္လုိ႔ ေရးတာလဲ ေမေမ" လို႔။ ေမေမက "ေဖေဖက သမီးကို ခ်စ္လုိ႔ေပါ့" လို႔ ျပန္ေျဖတယ္။

ထူးဆန္းတယ္။ ေမေမ အဲလုိ ေျပာေတာ့ (ခ်စ္လို႔ ဖတ္ေစခ်င္တာ။ ခ်စ္လို႔ ဝယ္ေပးတာ ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္နဲ႔ မေတြးမိဘဲ) ကေလးအေတြးနဲ႔ ကိုယ္ ဘာေတြးမိလဲ ဆုိေတာ့ ဖတ္ဖို႔ ဆိုတဲ့ စကားလံုးမွာ ခ်စ္တယ္ ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္မ်ိဳးလဲ ႐ွိတယ္လို႔ ေတြးမိသြားခဲ့တယ္။

အသက္ ေတာ္ေတာ္ႀကီးလို႔ အဲဒီ စကားလံုးႏွစ္လံုးရဲ႕ ဆိုလိုရင္းကို ေသခ်ာသိတဲ့ထိ "ဖတ္ဖို႔" ဆိုတဲ့ စကားလံုးမွာ ခ်စ္တယ္ ဆုိတဲ့ အဓိပၸါယ္ပါ တြဲၿပီးပါတယ္ လို႔ ခံစားေနရတုန္းပဲ။

စာအုပ္ဆိုင္ေတြမွာ "သမီးဖတ္ဖို႔" "သားဖတ္ဖို႔" "ခ်စ္သူ ဖတ္ဖို႔" ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဉ္မ်ိဳးေတြနဲ႔ စာအုပ္ေတြကို ေတြ႕တိုင္း "...ဖတ္ဖို႔" ဆိုတာ ခ်စ္တယ္ လို႔ ေျပာတာ ဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳးကို ဖ်တ္ခနဲ ေတြးမိေနတုန္းပဲ။

***