Linkage

ဒါန နဲ႔ နတ္ျပည္

ကိုယ္ဒီကို ေရာက္ၿပီး ေတာ္ေတာ္ၾကာတဲ့ထိ အလုပ္က မရ။ ေမေမနဲ႔ အေဒၚက ထံုးစံအတိုင္း ေဗဒင္ေမး၊ ယၾတာေခ်နဲ႔ ျပာယာခတ္ေအာင္ လုပ္ၾကပါတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ ဘုရားမွန္မွန္ ႐ွိခိုးပါတယ္။ ဒီ့ထက္ေတာ့ ဘာမွ မလုပ္ပါဘူး။ ဟိုကေန ဘာလုပ္ပါ ညာလုပ္ပါ ၫႊန္ၾကားခ်က္ေတြ လာရင္ ဘာသာေရးနဲ႔ ပတ္သတ္ေနရင္ေတာ့ လုပ္မိပါတယ္။

(ဒီေရာက္ေတာ့မွ ေမေမ့စကားကို တခြန္းဆို တခြန္း နားေထာင္ပါတယ္။ ဒါက စကားခ်ပ္ ပါ။ ဥပမာ- တသက္လံုးက ေသာက္လာတဲ့ coffee ကို ေလွ်ာ့ေသာက္ပါလို႔ ေျပာလို႔ ခ်က္ခ်င္းပဲ ေန႔လည္တခြက္ကို ေလွ်ာ့လိုက္ပါတယ္။ ၾကားရက္ေတြမွာ တေန႔လံုးမွ မနက္ခင္း တခြက္ပဲ ေသာက္ေတာ့တယ္။ စေန၊ တနဂၤေႏြ ကေတာ့မပါ။

ေနာက္ ဘုရားေသာက္ေတာ္ေရ မွန္မွန္ ကပ္ပါ ေျပာလုိ႔ ေျပာတဲ့ေန႔ကတည္းက မပ်က္မကြက္ ကပ္ပါတယ္။

သြားေတာ့ မေျပာၾကပါနဲ႔။
ေတာ္ၾကာ နားမေထာင္ႏိုင္တာေတြ လာခိုင္းေနမွာ စိုးလုိ႔။ နားမေထာင္ႏိုင္တာ တစ္ခု႐ွိတယ္။

ဒီေရာက္ေတာ့မွ လို႔ စကားခံရတာက ဟိုမွာတုန္းက နားမေထာင္တာက မ်ားေနလို႔ပါ)

ဆက္ေျပာရရင္ ျမန္မာျပည္ကေန လုပ္ခိုင္းတဲ့ထဲမွာ ေရလႉဖို႔လဲပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက သြားရင္းလာရင္း အသက္ႀကီးတဲ့ လူေတြကို လမ္းစရိတ္ေပးတာ၊ ေနရာေပးတာ လုပ္ပါတဲ့။ ျမန္မာျပည္က ယၾတာကိုး။ ဒီမွာ စပယ္ယာက လိုက္ေကာက္တာမွ မဟုတ္တာ ဘယ္လို လမ္းစရိတ္ လႉမလဲ။

ယၾတာဆိုတာထက္ ေမေမတို႔ အေဒၚတို႔ လုပ္ေစခ်င္တာကို လုပ္ေပးခ်င္မိပါတယ္။ ဒါက ဒီေရာက္ေတာ့မွ ျဖစ္လာတဲ့ စိတ္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ လမ္းစရိတ္လႉတဲ့ ကိစၥကေတာ့ မလုပ္ႏိုင္ခဲ့၊ မလုပ္ျဖစ္ခဲ့ဘူးေပါ့။ ေနရာေပးတာကေတာ့ လူႀကီးေတြ ကိုယ့္ေ႐ွ႕မွာ လာရပ္တာ သတိျပဳမိတာနဲ႔ ထေပးပါတယ္။

အဲဒီမွာ တစ္ခု စဉ္းစားမိတယ္။ နတ္ျပည္မွာ ဒါနျပဳလို႔ မရဘူးဆုိတာ...
အားလံုး ျပည့္စံု လုိအပ္ခ်က္ရယ္လို႔ မ႐ွိတဲ့ေနရာမွာ ဘယ္သူက ဘယ္သူ႕ကို ဘာျဖည့္ဆည္းစရာ လုိေတာ့မလဲ။

သံဃာ့ဂုဏ္ေတာ္ထဲမွာ ပါတဲ့ အႏုတၱရံ ပုညေကၡတၱံ ေလာကႆ (ကုသိုလ္ေကာင္းမႈမ်ိဳးေစ့ ႀကဲရာ လယ္ယာေျမေကာင္းသဖြယ္ ျဖစ္ေတာ္မူေသာ) ဆိုတာလည္း ေတြးမိပါတယ္။ "ရဟန္းစားရေသာ ဆြမ္းတစ္နပ္" ထဲမွာ ေဇာ္လင္း ထပ္ခါထပ္ခါ အာ႐ံုျပဳသြားတဲ့ တစ္ခ်က္ေပါ့။

နတ္ျပည္မွာေတာ့ သံဃာလည္း မ႐ွိဘူးေလ။
လူ႕ျပည္ နတ္ျပည္မေျပာနဲ႔။
ျမန္မာျပည္နဲ႔ စင္ကာပူရားမွာေတာင္ ကုသိုလ္ျပဳခြင့္ ကြာျခားေနတာေတြ ႐ွိေနပါေရာလား။

*****
ဒီလိုဆိုေတာ့လည္း ငါ့တိုင္းျပည္ေလးမွာပဲ မွ်စ္ေၾကာ္ စားေနရတာေကာင္းသား။
:)